Τα Στερεότυπα Που Αγαπάμε Να Μισούμε

«Ώστε από τη φύση, γίνεται δούλος εκείνος που είναι κατάλληλος να γίνει το κτήμα ενός άλλου ανθρώπου, και για αυτόν τον λόγο γίνεται δούλος». Αριστοτέλης, Πολιτικά, 1,5

 

Ο μεγαλοφυής Αριστοτέλης αποδεχόταν τη δουλεία ως φυσική, κάτι το οποίο ακούγεται τερατώδες σε εμάς, τους ανθρώπους της ψηφιακής εποχής (παρότι 30 δούλοι -στην καλύτερη περίπτωση- εργάζονται για κάθε προνομιούχο που φοράει παπούτσια με αερόσολες, μιλάει στο i-phone και κάνει πρόταση γάμου με διαμάντι).

 

Γιατί ο Αριστοτέλης έκανε ένα τόσο μεγάλο λάθος; Τι εμπόδισε έναν τόσο δημιουργικό και πρωτοπόρο άνθρωπο να αντιληφθεί την πλάνη της «φυσικής δουλείας»;

 

Τίποτα άλλο από το μηχανισμό της σκέψης που μας βοηθάει να επιβιώσουμε, το … στερεότυπο.

                                                                

«Οι γενικεύσεις είναι το καταφύγιο των ηλιθίων». Και όμως, δίχως τις γενικεύσεις θα ήμασταν χαμένοι σε ένα χαοτικό και απροσδιόριστο σύμπαν.

 

Φανταστείτε ότι βρίσκεστε σε ένα δάσος κωνοφόρων. Το δάσος αποτελείται από πεύκα (για παράδειγμα). Αν ο εγκέφαλος καταχωρούσε κάθε δέντρο του δάσους ως ξεχωριστή οντότητα (και στην πραγματικότητα αυτό είναι), τότε δεν θα μπορούσατε ποτέ να βγείτε από αυτό.

 

Can’t see the forest for the trees.

Έστω ότι καταφέρνετε να ξεχωρίσετε το κάθε δέντρο, ίσως να του δώσετε και όνομα, αφού περάσετε τριάντα χρόνια μέσα στο δάσος. Θα μπορούσατε να κάνετε το ίδιο με κάθε φύλλο κάθε δέντρου;

Ο Μπόρχες μας δίνει την περίπτωση ενός τέτοιου ανθρώπου, ενός υπερμνήμονα, ο οποίος δεν μπορούσε να ξεχάσει καμία λεπτομέρεια από όλα όσα είχε δει. Θυμόταν τους νευρώνες κάθε φύλλου που είχε δει στη ζωή του, τις σπείρες του καπνού από κάθε τσιγάρο που είχε καπνίσει. Θα το ευχόσασταν αυτό στον εαυτό σας;

                                                          

Ο εγκέφαλος αγαπάει την οικονομία. Από τα terabyte, petabyte, exabyte, zettabyte, yottabyte πληροφοριών που λαμβάνει κάθε μέρα κρατάει/αντιλαμβάνεται/θυμάται μόνο εκείνα που «θεωρεί» σημαντικά.

 

Και τι είναι σημαντικό; Ό,τι συμφωνεί με όσα ήδη γνωρίζουμε.

Ίσως αυτή η σκέψη να σας φαίνεται εξοργιστικά λανθασμένη. Τι είναι αυτό που «ήδη γνωρίζουμε»; Μήπως μια μεταφυσική προσέγγιση της Γνώσης, έτσι όπως την πρότεινε ο Πλάτωνας;

Όχι, είναι αυτό που έκανε τον Αριστοτέλη (και τον Πλάτωνα) να υπεραμύνεται της δουλείας: Το στερεότυπο.

                                                        

Ο εγκέφαλος δουλεύει με patterns, με πρότυπα, με «μανιέρες».

Υπάρχει ένα αρχικό/εγγενές λογισμικό, όπως κατέδειξαν οι δομιστές (Τσόμσκι, Ντεσοσίρ, Λεβιστρός), αλλά πάνω σε αυτό στρώνονται τα τουβλάκια όπως σε ένα παιχνίδι του Tetris.

Μαθαίνουμε να φοβόμαστε τα ποντίκια και τις κατσαρίδες.

Μαθαίνουμε να φοβόμαστε τα μαχαίρια και τους μελαψούς ανθρώπους (εμείς, οι «λευκοί»).

Μαθαίνουμε να φοβόμαστε τους Εβραίους ή τους Παλαιστίνιους.

                                                         

Αν θέλετε να μάθετε από που πηγάζουν τα στερεότυπα, από που πηγάζει η μισαλλοδοξία, απλά κοιτάχτε πίσω, στη ζωή σας.

 

Μεγαλώνουμε μέσα σε έναν κόσμο σταθερών/στερεότυπων. Αυτά διαμορφώνουν τη σκέψη μας.

«Αυτό είναι το τέλειο στερεότυπο. Το τεκμήριο της γνησιότητάς του είναι ότι προηγείται της λογικής. Είναι μια μορφή κατανόησης, επιβάλλει έναν ορισμένο χαρακτήρα πάνω στα
δεδομένα των αισθήσεων μας, προτού τα δεδομένα φτάσουν στο νου.» (Lipmann).

Η οικογένεια, το σχολείο, η θρησκεία, τα media, η κοινωνία, καθορίζουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύσσουμε τη σκέψη μας.

 

Και τρεφόμαστε, σαν ζόμπι, χωρίς δυνατότητα ανεξάρτητου στοχασμού, από τα στερεότυπα που μάθαμε.

                                                                      

Μην βιαστείτε να χαρείτε για την πνευματική σας ανεξαρτησία, θα σας δώσω στερεότυπα που αγαπάτε να αναπαράγετε (εκατέρωθεν):

Οι αστυνομικοί είναι μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι.

Οι αναρχικοί είναι τρομοκράτες.

Οι δημοσιογράφοι είναι ρουφιάνοι.

Οι μετανάστες είναι εγκληματίες.

Οι δεξιοί είναι εθνικιστές.

Οι αριστεροί είναι ανθέλληνες.

Οι πλούσιοι είναι κακοί.

Οι φτωχοί είναι καλοί.

Οι άντρες είναι γουρούνια.

Οι γυναίκες είναι πουτάνες.

                                                       

Είναι πολύ δύσκολο, όπως δείχνει και η περίπτωση του Αριστοτέλη, να υπερβούμε τα patterns μέσα στα οποία γαλουχηθήκαμε, να κάνουμε αυτό που στα αγγλικά λέγεται «paradigm shift».

Το «paradigm» είναι το στερεότυπο, ό,τι διδαχτήκαμε από παιδιά. Το «shift» είναι η άρση, η υπέρβαση.

Paradigm shift = Υπέρβαση στερεότυπου.

                                                            

Οι μόνοι στοχαστές της αρχαιότητας που υποστήριξαν την ισότητα όλων των ανθρώπων, ανεξαρτήτως εθνικότητας, φύλου, φυλής, καταγωγής, ήταν οι σοφιστές.

«Ακόμη κι αν κάποιος είναι δούλος, έχει την ίδια σάρκα. Κανείς ποτέ δεν ήταν δούλος από τη φύση.» – Φιλήμονας

 

Αλλά, στερεοτυπικά, μαθαίνουμε για τη σοφιστεία ως κάτι το παραπλανητικό.

Μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης ήταν ΟΙ φιλόσοφοι, ενώ οι Σοφιστές ήταν ρηχοί, επιβλαβείς και συνειδητοί απατεώνες.

Με άλλα λόγια αυτοί που μιλούσαν για ισότητα ήταν απατεώνες, ενώ εκείνοι που υποστήριζαν την ολιγαρχία, αριστοκρατία, δουλοκρατία, ήταν σοφοί.

Υπάρχει κι ένας ακόμα λόγος, πέρα από την οικονομία στην προσπάθεια, για τον οποίο μένουμε τόσο συχνά προσκολλημένοι στα στερεότυπα μας: Εκεί αισθανόμαστε όπως στο σπίτι μας.

Εκεί βρίσκουμε τη γοητεία και την ασφάλεια του οικείου, του φυσιολογικού, του αξιόπιστου.

Γι” αυτό κάθε διαταραχή των στερεότυπων μοιάζει σαν επίθεση στα ίδια τα θεμέλια του σύμπαντος μας.

 

Το πρότυπο των στερεότυπων δεν είναι ουδέτερο. Είναι η εγγύηση του αυτοσεβασμού μας, είναι το οχυρό της παράδοσής μας και πίσω από τις πολεμίστρες του μπορούμε να συνεχίσουμε να αισθανόμαστε ασφαλείς.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΩ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ

Ποιοι είναι μερικοί από τους λόγους που κρύβουμε τα συναισθήματά μας από τους άλλους;

   

Ένας λόγος μπορεί να είναι πως ντρεπόμαστε για τα συναισθήματά μας. Μπορεί να έχουμε προγραμματιστεί να πιστεύουμε πως είναι λάθος ή ένδειξη αδυναμίας να έχουμε συναισθήματα. Ή μπορεί να αισθανόμαστε πως ο άλλος θα σταματήσει να μας αγαπάει αν του λέγαμε την αλήθεια για το πώς αισθανόμαστε.

Όσο περισσότερο μπλοκαριζόμαστε εσωτερικά και κρύβουμε τα συναισθήματά μας, τόσο δεν μπορούμε να δεχτούμε τα συναισθήματα των άλλων. Όταν χτίζουμε ένα τοίχο σταματάει η ροή και από τις δύο κατευθύνσεις. Αυτό το κρύψιμο βασίζεται στο ότι νιώθουμε απομονωμένοι και ευάλωτοι από τους άλλους. Αυτό το συναίσθημα ξεχωριστότητας, μας κάνει να βυθιστούμε όλο και περισσότερο στην προσπάθεια να ικανοποιήσουμε τις προσκολλήσεις μας ασφάλειας, απόλαυσης και κυριαρχίας.

Μ’ αυτό τον τρόπο θα σπαταλάμε πολλή ενέργεια καλύπτοντας την αληθινή μας φύση και προσπαθώντας να χτίσουμε μία βιτρίνα – εγώ για να «προστατευτούμε» από τους άλλους. Όταν αυτό το κράτημα των συναισθημάτων και η αρνητική ενέργεια γίνουν αρκετά έντονα, προκαλούν ανισορροπίες στο ενδοκρινικό και ανοσοποιητικό σύστημα και μπορούν να οδηγήσουν σε πολλές σωματικές και ψυχικές ασθένειες ανάμεσα στις οποίες είναι και ο καρκίνος.

Συχνά αισθανόμαστε πως οι άλλοι θα πάψουν να μας αγαπούν αν δείξουμε την αλήθεια. Αν συμβαίνει αυτό, τότε τι είδος αγάπης είναι αυτή και τι έχουν να μας δώσουν; Αξίζει τάχα αυτή η προσωρινή, ψεύτικη αίσθηση της ασφάλειας, σε βάρος της υγείας και της ευτυχίας μας αν αυτή η αγάπη είναι τόσο προσωρινή και με τέτοιους όρους; Εκεί όπου υπάρχει πραγματική αγάπη καθετί μπορεί να ειπωθεί αν ΕΙΠΩΘΕΙ ΣΩΣΤΑ.

Όταν εκφράζουμε το πώς αισθανόμαστε, δεν πρέπει να ρίχνουμε το φταίξιμο στον άλλον. Αυτό δεν θα ήταν τίμιο, διότι έχουμε ήδη επιβεβαιώσει πως οι προσκολλήσεις μας είναι η αιτία της οδύνης μας. Η αλήθεια είναι πως η συμπεριφορά του άλλου ατόμου διεγείρει τις προσκολλήσεις μας που μας κάνουν να υποφέρουμε.

Είναι σημαντικό να παίρνουμε ευθύνη για τα συναισθήματά μας. Αντί να κατηγορούμε τους άλλους και να χάνουμε την ηρεμία μας και να τους λέμε κάθε είδους άσχημα επίθετα, μπορούμε να εξηγήσουμε πως η συμπεριφορά τους ερεθίζει μία από τις προσκολλήσεις μας που μας κάνει να αισθανόμαστε άσχημα εκείνη τη στιγμή, και πως ελπίζουμε πως θα σταματήσουν εκείνη τη συμπεριφορά.

Μερικοί αφήνουν τους άλλους να πάρουν τις αποφάσεις και μετά αισθάνονται πληγωμένοι και δυστυχισμένοι όταν αυτό που ήθελαν, αλλά δεν εξέφρασαν δεν συνέβη. Περιμένουν από τον άλλον να διαβάζει το νου τους, και μετά στην πρώτη ευκαιρία προσπαθούν να εκδικηθούν και παραπονούνται για τον εγωισμό του άλλου ατόμου γιατί δεν τους έκανε αυτό που ήθελαν, αλλά που δεν ζήτησαν ποτέ.

Όταν επιθυμούνε έντονα κάτι, πρέπει να το αποκαλύψουμε και στους άλλους. Αυτό είναι και δικαίωμά μας και καθήκον μας. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να είμαστε ο εαυτός μας και να εκφράσουμε το πώς αισθανόμαστε και τι πιστεύουμε πραγματικά. Καθώς αρχίζουμε να εκφραζόμαστε περισσότερο ανοιχτά και τίμια, θα έχουμε εμπειρία περισσότερης αγάπης που θα ρέει σε μας και από εμάς σε όλες τις σχέσεις μας.

Παιδί: Πώς ο δεσμός με τη μαμά επηρεάζει τον χαρακτήρα του

 Η έρευνα τα τελευταία 30 χρόνια, έχει αποδείξει ότι τα βρέφη δεν είναι τα παθητικά πλάσματα, τα οποία ανταποκρίνονταν μόνο σε ένα συγκεκριμένο ερέθισμα, όπως πίστευαν παλιά (Frantz, 1963). Τα βρέφη βλέπουν, ακούνε και κινούνται στο ρυθμό της φωνής της μητέρας τους στα πρώτα μόλις λεπτά της ζωής τους, το οποίο συμβάλλει στη δημιουργία του δεσμού μεταξύ μητέρας και βρέφους. Από όλες τις διαφορετικές σχέσεις που δημιουργούμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας, η σχέση μας με την τροφό-μητέρα μας είναι και η πιο σημαντική.

Η θεωρία του δεσμού αναπτύχθηκε από τον ψυχολόγο John Bowlby (1973, 1980) ο οποίος διατύπωσε το ότι ο δεσμός και η εμπειρία μας με τους φροντιστές μας, που αποτελούν και τα πρόσωπα αναφοράς συμβάλλει στο πώς θα διαμορφωθούν τα πιστεύω μας και οι προσδοκίες μας για τον εαυτό μας, τον κόσμο και τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους.

Το αναπτυσσόμενο έμβρυο ξεκινά με το να είναι πλήρως εξαρτώμενο από τη μητέρα του για παρηγοριά, τροφή και ηρεμία και σταδιακά κατακτά την ικανότητα του να είναι αυτόνομο. Ο τύπος δεσμού που αναπτύσσεται σε μητέρα και έμβρυο είναι πολύ καθοριστικός για πολλούς τομείς στη ζωή του παιδιού.

Οι τύποι δεσμού που μπορεί να δημιουργηθούν είναι:

α) η ασφαλής προσκόλληση

β) ο αγχώδης-αποφευκτικός

γ) ο αγχώδης-αμφιθυμικός τύπος δεσμού.

Το παιδί αναπτύσσει ασφαλή προσκόλληση, αν οι γονείς ανταποκρίνονταν πλήρως και άμεσα στις ανάγκες του. Αυτό σημαίνει ότι αργότερα ως νήπια, παιδιά και έφηβοι, οι γονείς θα είναι δίπλα του χωρίς κρίσεις, επικριτικά σχόλια και ενοχές, αλλά με άνευ όρων αποδοχή και ενσυναίσθηση. Τα παραπάνω, έχουν ως αποτέλεσμα να θωρακίζεται το παιδί ως προσωπικότητα, να αναπτύσσει υψηλή αυτοπεποίθηση και να βιώνει τις δυσκολίες της ζωής ως εύκολα διαχειρίσιμες. Αντίθετα, αν ο δεσμός προσκόλλησης που θα δημιουργηθεί είναι ο αγχώδης-αποφευκτικός, οι γονείς δεν ανταποκρίνονται άμεσα, είναι συνήθως επικριτικοί και αντιδρούν έντονα με θυμό ή/και τιμωρία. Τέλος στον αγχώδη-αμφιθυμικό τύπου δεσμού, οι γονείς χαρακτηρίζονται από ασταθή απαιτητικότητα και είναι απρόβλεπτοι στην ανταπόκριση τους αγνοώντας τα σήματα του βρέφους. Οι δύο τελευταίοι τύποι δεσμού, συμβάλλουν στο να μην εξωτερικεύει αργότερα το παιδί, ο έφηβος, ο ενήλικας τα συναισθήματα του ή να τα εξωτερικεύει με λάθος τρόπο κάνοντας κακό στον ίδιο, σωματοποιώντας τα.

Οι πρώιμες αυτές εμπειρίες και το μοντέλο δεσμού που θα αναπτυχθεί, επηρεάζουν τον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο του βρέφους καταλυτικά. Ο εγκέφαλος τα πρώτα 2 χρόνια μετά τη γέννα, χαρακτηρίζεται από πλαστικότητα και είναι ευπροσάρμοστος. Κατά τη διάρκεια των 2 αυτών χρόνων, ο φροντιστής-πρόσωπο αναφοράς τ0υ παιδιού, δρα ως ψυχοβιολογικός ρυθμιστής του νευρικού συστήματος του παιδιού. Δηλαδή, οι πρώτες εμπειρίες της ζωής του παιδιού εντυπώνονται στις νευροβιολογικές δομές που ωριμάζουν στον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο Schore, 2001b). Οι εμπειρίες αυτές επιδρούν κυρίως στην ανάπτυξη του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου του παιδιού, το οποίο είναι υπεύθυνο για την επεξεργασία πληροφοριών κοινωνικο-συναισθηματικού περιεχομένου, αλλά και βοηθάει τον οργανισμό να διαχειρίζεται στρεσογόνα γεγονότα (Wittling & Schweiger. 1993).

Από τα παραπάνω εξάγεται το συμπέρασμα ότι η μητέρα-φροντιστής-πρόσωπο αναφοράς που ανταποκρίνεται άμεσα στις ανάγκες του παιδιού, έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ισχυρού συναισθηματικού δεσμού, ο οποίος βοηθάει το παιδί να χτίσει ισχυρές διασυνδέσεις μεταξύ των νευρώνων και να επιτευχθεί έτσι συναισθηματική σταθερότητα. Πιο συγκεκριμένα, όταν το παιδί παίρνει αγκαλιές και χάδια, τα νευρωνικά δίκτυα στον εγκέφαλο του ενεργοποιούνται και δυναμώνουν και δημιουργούνται νέες συνδέσεις (Epstein, 2001). Σε αντίθετη περίπτωση ενδέχεται να υπάρξει καθυστέρηση στην ανάπτυξη, επιθετικότητα, άγχος, κατάθλιψη και γενικότερη δυσλειτουργία σε κοινωνικό επίπεδο.

Άνδρας: Πώς αλλάζει ο χαρακτήρας όταν ερωτεύεται

Ο Σκληρός Άντρας

Γενικά, ένας σκληρός άντρας έλκεται από μια γυναίκα που αντανακλά μέρη από την μη αναπτυγμένη θηλυκή πλευρά του. Όταν συνδεθεί μαζί της, νιώθει πιο ολοκληρωμένος και γεμάτος, κι έτσι διεγείρεται, αναστατώνεται, η περιέργεια και το ενδιαφέρον του εξάπτονται. Αυτή είναι η καλή, αρχική φάση της σχέσης. Τότε όμως αρχίζουν να εμφανίζονται και τα προβλήματα.

Καθώς είναι μαζί, αναπόφευκτα εκείνος αρχίζει να αντιστέκεται στις διαφορές της. Ο ερωτικός δεσμός του μαζί της διευκολύνει την εμφάνιση της δικής του θηλυκής πλευράς. Όσο είχε μάθει μέχρι τώρα, να απορρίπτει τις θηλυκές του ιδιότητες, Την τόσο, όταν αυτές αρχίσουν να προβάλουν, θ’ αρχίσει να απορρίπτει τη σύντροφό του.

Για παράδειγμα, όταν ο άντρας αγαπάει τη σύντροφό του, γίνεται πιο ευαίσθητος, συναισθηματικός και χρειάζεται αγάπη και επιβεβαίωση. Αυτές όμως είναι ιδιότητες της θηλυκής του πλευράς. Αν έχει συνηθίσει να πιστεύει ότι αυτά τα συναισθήματα είναι δείγμα αδυναμίας, θα αντισταθεί σ’ αυτή τη φυσιολογική διαδικασία ωρίμανσης.

Οι πεποιθήσεις του αυτές μπορεί να διαμορφώθηκαν όταν έβλεπε πώς αντιδρούσε ο πατέρας του στη γυναικεία πλευρά της μητέρας του. Αν ο πατέρας του ασκούσε κριτική ή δεν σεβόταν τα συναισθήματα και τις ευαισθησίες της, τότε, υποσυνείδητα, το μικρό αγόρι αντιστάθηκε στην ευαισθησία ή στην έκφραση των συναισθημάτων του καθώς μεγάλωνε. Ίσως πάλι ο πατέρας να μην έδειχνε τα συναισθήματά του, κι έτσι το μικρό παιδί πήρε πολλές φορές το ξεκάθαρο μήνυμα ότι οι άντρες δεν κλαίνε και δεν δείχνουν τα συναισθήματά τους.

Τέτοια μηνύματα δεχόμαστε ασυνείδητα χιλιάδες και χιλιάδες φορές. Αργότερα, ενήλικος πια, ο σκληρός άντρας ερωτεύεται κι αρχίζουν να βγαίνουν από μέσα του τρυφερά συναισθήματα, αλλά οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας εμποδίζουν τη διαδικασία της ωρίμανσης. Εκείνη τη στιγμή δεν καταλαβαίνει τι του συμβαίνει. Η εσωτερική αντίσταση στη θηλυκή του πλευρά, που προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια, γίνεται χωρίς να το καταλαβαίνει. Αρχίζει να μη νιώθει άνετα, να γίνεται υπερβολικά αμυντικός, ελεγκτικός, κριτικός, απογοητευμένος, ηθικολόγος, υποτιμητικός, συγκαταβατικός, ανυπόμονος, ή απλά να κλείνεται στον εαυτό του - χωρίς να καταλαβαίνει το γιατί.

Αντιστεκόμενος στις θηλυκές ιδιότητες που ξεπηδούν από μέσα του, απορρίπτει τη θηλυκή σύντροφό του, ή προσπαθεί να την αλλάξει, την “προσαρμόζει” ή αγνοεί τα συναισθήματα και τις ανάγκες της. Μη συνειδητοποιώντας την πραγματική αιτία της ανησυχίας του, πιστεύει ότι φταίει η σύντροφός του. Όσο κατακρίνει τη θηλυκότητά του, τόσο θα προβάλει αυτή την κριτική στάση στη σύντροφό του.

Χωρίς τη γνώση, ο σκληρός άντρας θα χρειαστεί πολύ καιρό για να κατανοήσει τη θηλυκή πλευρά του. Για να ξεπεράσει την εσωτερική του αντίσταση, πρέπει να μάθει να σέβεται τις γυναικείες ιδιότητες, αξίες και ανάγκες. Αν μάθει ν’ ακούει τις γυναίκες με σεβασμό, προσοχή, κατανόηση και υπομονή, μετά θ’ αρχίσει να δέχεται τα συναισθήματά του, θα βοηθηθεί να ξεπεράσει την προσωρινή αντίσταση, που οφείλεται στις πεποιθήσεις που διαμορφώθηκαν στην παιδική του ηλικία. Θ’ αρχίσει να νιώθει κατανόηση για τις γυναίκες και τα παιδιά, γιατί θα καταλαβαίνει πώς αισθάνονται και πώς λειτουργούν. Ίσως ακόμη χρειαστεί να κάνει κάποια θεραπεία για τη σχέση του με τη μητέρα του. Να θυμάστε: πριν κρίνετε μια γυναίκα, προσπαθήστε να την καταλάβετε!

Τα μυστικά του γυναικείου αυνανισμού

Κάθε γυναίκα αυνανίζεται με το δικό της τρόπο…

Άλλες  χαϊδεύοντας ή τρίβοντας αιδιίο  τους, ιδιαίτερα την κλειτορίδα, με το δείκτη και/ή το μεσαίο δάχτυλο. Μερικές φορές ένα ή περισσότερα δάχτυλα μπορεί να εισάγονται εντός του κόλπου,  όπου βρίσκεται το σημείο G. Μερικές χρησιμοποιούν  βοηθήματα,  όπως ένα δονητή, για να διεγείρουν τον κόλπο και την κλειτορίδα. Πολλές γυναίκες χαϊδεύουν τα στήθη τους ή πιέζουν την θηλή τους με το ελεύθερο χέρι, για  σεξουαλική διέγερση. Η λίπανση χρησιμοποιείται μερικές φορές κατά τη διάρκεια του αυνανισμού, αλλά σε πολλές γυναίκες, η φυσική λίπανση αρκεί.

Οι κοινές στάσεις που παίρνουν οι γυναίκες είναι διάφορες (ανάσκελα, μπρούμυτα, καθιστές, οκλαδόν, γονατιστές ή και όρθιες). Στην μπανιέρα ή στο ντους μια γυναίκα μπορεί να κατευθύνει το νερό της βρύσης στην κλειτορίδα και το αιδοίο της. Ξαπλωμένη μπρούμυτα  μπορεί να χρησιμοποιήσει τα χέρια, μπορεί να τοποθετήσει ένα μαξιλάρι στη γωνία ή στην άκρη του κρεβατιού. Υπάρχουν άπειρες θέσεις και  άπειρα σημεία που θα μπορούσαν να ερεθίσουν την κλειτορίδα.

Οι γυναίκες μπορούν να διεγερθούν σεξουαλικά με το σφίξιμο των μυών της λεκάνης και των μηρών, προκαλώντας πίεση στα γεννητικά όργανα. Αυτό μπορεί ενδεχομένως να γίνει δημόσια χωρίς να γίνουν αντιληπτές. Σκέψεις, φαντασιώσεις και  αναμνήσεις από προηγούμενες περιπτώσεις διέγερσης και  οργασμού μπορεί να τους προκαλέσει σεξουαλική διέγερση. Μερικές γυναίκες μπορεί να φτάσουν σε οργασμό αυθόρμητα με τη δύναμη της θέλησης και μόνο, φτάνει να είναι συγκεντρωμένες…

Οι θεραπευτές του σεξ εξηγούν  στις γυναίκες ασθενείς ότι χρειάζονται αρκετό χρόνο, για να αυνανιστούν και να έρθουν σε  οργασμό, αν δεν το έχουν ξανακάνει.

Ορισμένες γυναίκες ταλαντεύουν το σώμα τους για μεγαλύτερη αίσθηση ηδονής, ενώ άλλες ξαπλώνουν ακίνητες, αναθέτοντας όλο το έργο στα χέρια τους.

Τα μικρά χείλη, όπως και η κλειτορίδα και το εφήβαιο, αποτελούν επίσης σημαντική πηγή διέγερσης. Οι περισσότερες γυναίκες, όταν αυνανίζονται, χαϊδεύουν συνεχώς και χωρίς διακοπή το στέλεχος της κλειτορίδας, μέχρι να φτάσουν στην αποκορύφωση. Αν σταματήσει όμως, η διέγερση της κλειτορίδας η γυναίκα δεν έχει ικανοποιητικό οργασμό.

Σε αντίθεση με τον άνδρα, η γυναίκα που αυτοϊκανοποιείται συχνά, συνήθως δεν αρκείται σε έναν οργασμό, αλλά απολαμβάνει πολλούς διαδοχικούς, ώσπου να κουραστεί…

Ένα δάσος - πολυκατοικία στη Λωζάνη!

Ένα μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πόλεις όπως η Αθήνα είναι η έλλειψη πρασίνου. Η ραγδαία τσιμεντοποίηση της πόλης κατά τις προηγούμενες δεκαετίες έχει αφήσει ελάχιστο χώρο για πνεύμονες πρασίνου. Η Λωζάνη, το Μιλάνο πριν από αυτήν, καθώς και ορισμένα άλλα αστικά κέντρα έχουν βρει μία έξυπνη λύση στο συγκεκριμένο ζήτημα: εάν δεν μπορείς να αναπτύξεις ένα αστικό άλσος στο έδαφος, γιατί να μην δοκιμάσεις κάθετα;

Ο «Πύργος των Κέδρων» (“La Tour des Cedres”) είναι ένα κτίριο ύψους 117 μέτρων το οποίο όταν θα ολοκληρωθεί θα φιλοξενεί περισσότερους από 100 κέδρους, θάμνους και άλλα φυτά. Η κατασκευή του θα ξεκινήσει το 2017 στη Λωζάνη και η πρόσοψή του θα υποστηρίξει σχεδόν ένα στρέμμα πρασίνου, το οποίο θα καλύπτει εν μέρει τα πολυτελή διαμερίσματα που θα στεγάσει το κτίριο. Σκοπός είναι όλη αυτή η βλάστηση να βελτιώσει την ποιότητα του αέρα στην περιοχή, να ρυθμίσει καλύτερα τα επίπεδα θερμοκρασία, αλλά και να μειώσει τα επίπεδα θορύβου για τα διαμερίσματα του κτιρίου.

Η ιδέα του κάθετου δάσους δεν είναι πρωτόγνωρη. Το ιταλικό αρχιτεκτονικό γραφείο Stefano Boeri Architetti, το οποίο έχει αναλάβει την κατασκευή του, έχει ήδη στο χαρτοφυλάκιό του άλλα δύο αντίστοιχα κτίρια, “Bosco Verticale” («κάθετο δάσος») τα οποία εγκαινίασε στο Μιλάνο: το ένα με ύψος 78 μέτρα και το άλλο με ύψος 105. Και τα δύο φιλοξενούν συνολικά 700 δέντρα και άλλα 90 φυτά και 10 στρέμματα συνολική έκταση πρασίνου. Μέσα στο κτίριο έχει εγκατασταθεί ένα πολύπλοκο σύστημα άρδευσης, το οποίο ποτίζει τα φυτά με το νερό που έχουν χρησιμοποιήσει ήδη οι κάτοικοι.

Τα Bosco Verticale
Αντίστοιχα σχέδια υπάρχουν και σε άλλες γωνιές του κόσμου. Στην Αυστραλία και συγκεκριμένα στο Σίδνεϊ, δύο βραβευμένοι αρχιτέκτονες, ο Βρετανός σερ Νόρμαν Φόστερ και ο Γάλλος Ζαν Νουβέλ ηγούνται μία παγκόσμιας ομάδας αρχιτεκτόνων και designers που συστάθηκε για να κατασκευάσει το Central Park. Στην ομάδα συμμετέχουν ορισμένα από τα κορυφαία αρχιτεκτονικά γραφεία της χώρας, όπως το PTW Architects και το Tzannes Associates του Αυστραλού με ελληνικές ρίζες Άλεκ Τζανής (όποια πέτρα και αν σηκώσεις, που λένε...).

Το Central Park
Όταν ολοκληρωθεί, τo Central Park θα είναι το μεγαλύτερο οικοδομικό συγκρότημα που θα διαθέτει κάθετα δάση/κήπους και ουσιαστικά θα αποτελεί ένα ολόκληρο αστικό χωριό που θα φιλοξενεί μία πληθώρα χρήσεων, καθώς προβλέπεται μία ζώνη με μπαρ και καφέ, μία άλλη με εμπορικά καταστήματα και γραφεία, γκαλερί και βεβαίως διαμερίσματα.
Πιο βόρεια, στη Σεούλ, το Aprilli Design Studio ένα γραφείο design που επικεντρώνεται στην έρευνα, το σχέδιο, καθώς και στο βιώσιμο design και τις στρατηγικές για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής στις πόλεις, προτείνει την κατασκευή του Urban Skyfarm. Πρόκειται για μία κάθετη φάρμα, η οποία έχει το σχήμα ενός γιγάντιου δέντρου και η οποία θα χρησιμεύσει στην υποστήριξη της παραγωγής τροφίμων, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στην αναβάθμιση της ποιότητας του περιβάλλοντος μέσω του φιλτραρίσματος του νερού και του αέρα, της φιλοξενίας πρασίνου σε μία εξαιρετικά πυκνοκατοικημένη περιοχή και της παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Η βλάστηση θα μετατρέπει το διοξείδιο του άνθρακα σε οχυγόνο, βοηθώντας την πόλη να μειώσει σε κάποιο βαθμό το αποτύπωμα άνθρακα (χωρίς βέβαια να παρουσιαστούν θεαματικά αποτελέσματα).

To Urban Skyfarm
Όπως ένα τυπικό δέντρο, το Urban Skyfarm θα αποτελείται από ρίζες, κορμό, κλαδιά και φύλλα, τα οποία θα έχουν διαφορετικά μεταξύ τους χαρακτηριστικά προκειμένου να αναπτυχθούν διαφορετικές γεωργικές εργασίες. Για παράδειγμα, καθένα από τα οκτώ κλαδιά μπορεί να υποστηρίξει 60-70 «χωράφια», τη «φυλλωσιά». Το κτίριο θα λειτουργήσει ως κοινόχρηστος κήπος, τον οποίο θα επισκέπτονται οι κάτοικοι για να καλλιεργήσουν τα δικά τους λαχανικά, συμμετέχοντας έτσι στην παραγωγή που είτε θα καταλήξει σπίτι τους για ατομική κατανάλωση είτε θα πωληθεί στην τοπική κοινότητα.
Παρ’ όλα αυτά, τέτοια πρότζεκτ έχουν ακόμα πολλά θέματα να αντιμετωπίσουν. Θα προκύψει, για παράδειγμα, πρόβλημα υγρασίας στα διαμερίσματα/γραφεία/μαγαζιά που θα στεγάζονται σε τέτοια κτίρια; Θα καταφέρουν να επιβιώσουν τα δέντρα στους τελευταίους ορόφους, μια και θα είναι εκτεθειμένα σε δυνατούς ανέμους και υψηλές θερμοκρασίες; Πώς θα μείνουν στερεωμένα τα δέντρα στη θέση τους και πώς θα μειωθεί ο κίνδυνος να πέσει κάποιο από αυτά από ύψος δεκάδων μέτρων προκαλώντας υλικές ζημιές ή ακόμα και ανθρώπινες απώλειες;

Και, τελικά, συμφέρουν αυτά τα έργα από οικονομικής άποψης; Για παράδειγμα, ο μπλόγκερΤιμ ντε Τσαντ, ο οποίος είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικός απέναντι σε τέτοιου είδους πρότζεκτ, υπολογίζει ότι το κόστος για να φυτέψεις σε ένα κτίριο δέντρα και άλλα φυτά που θα καλύψουν έκταση 10 στρεμμάτων (όση δηλαδή η έκταση στους πύργους του Μιλάνου) ανέρχεται σε 4,25 εκατ. δολάρια. Με το ίδιο ποσό μπορείς απλά να δημιουργήσεις ένα δάσος έκτασης περίπου 8.600 στρεμμάτων (αρκεί βέβαια, η γη να είναι δωρεάν).

Θεματικό καφέ… ουρητήριο

Άνοιξε στο τέλος Οκτωβρίου στη Μόσχα και ήδη σχηματίζονται ουρές στην είσοδό του. Ο λόγος για το Crazy Toilet Cafe που είναι ένα νεόκοπο θεματικό εστιατόριο στην πόλη το οποίο είναι διακοσμημένο για να θυμίζει στους επισκέπτεςτου τουαλέτα. Τα καθίσματα, τα διακοσμητικά αντικείμενα, τα φλιτζάνια όλα μέσα στο καφέ αυτό κάνουν τον επισκέπτη να πιστεύει πως βρίσκεται σε ουρητήριο. Λεκάνες παντού σε διάφορα χρώματα όχι μόνο δεν προκαλούν αποστροφή αλλά το αντίθετο, προσελκύουν όλο και περισσότερους πελάτες. Ζούμε σε μια τρελή εποχή…

Δημιουργικές γλάστρες αναδεικνύουν τα φυτά!

Τα φυτά εσωτερικού χώρου έχει αποδειχθεί ότι μειώνουν το άγχος και καθαρίζουν τον αέρα, δημιουργώντας μια όμορφη ατμόσφαιρα στο σπίτι. Κι όταν μάλιστα τοποθετηθούν σε ευφάνταστες γλάστρες τότε αναδεικνύονται ακόμα περισσότερο. Σχεδιαστές έχουν βάλει όλη τη δημιουργικότητά τους και τη φαντασία τους σε εγρήγορση κατασκευάζοντας μοναδικές γλάστρες σε ασυνήθιστα σχέδια. Μερικές από αυτές μπορείτε να δείτε στη συνέχεια για να πάρετειδές για… μεταφυτεύσεις!

Μηχανιστική Σεξουαλική Ζωή

Η μηχανιστική σεξουαλική ζωή, ο Wilhelm Reich, η ΟΡΓΟΝΗ, ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ, η ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΑ και το ΛΟΥΡΙ της ΜΑΝΑΣ, στην σύχγρονη κοινωνία μας!

Τι μηχανιστική σεξουαλική ζωή και κουραφέξαλα, θα λέτε, πάλι μας τα πρήζει ! Ίσως, αν για λίγο σκεφτείτε – αν κι όποιοι από εσάς μπορείτε- θα δείτε ότι κάτι δεν πάει καλά στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Θα ασχοληθώ περισσότερο με τους νέους μέχρι και γύρω στα τα 30, μιας και αυτή είναι η πλειοψηφία στο facebook. Είναι γνωστό πως οι νέοι, ξεκινούν αυτό που αποκαλούν «σεξουαλική ζωή» από την μικρή ηλικία των 13 -16 χρονών. Αυτό έχει τα εξής ολέθρια και καταστροφικά αποτελέσματα για την ζωή τους και την κοινωνία που ζουν γενικότερα.

1ον. Ο οργανισμός χάνει πολύτιμη ενέργεια και συστατικά που χρειάζεται για το κτίσιμο του μέχρι τα 18 του χρόνια. Άρα δεν θα πρέπει να κάνει έρωτα πριν τα 18. Θα μου πείτε – σας ακούω- άντε παράτα μας βρε … Όμως για σκεφτείτε, αυτό φαίνεται από διάφορους λαούς που εφαρμόζουν αυτή την πρακτική, (Αλβανούς, Τούρκους) και συγκριμένες ομάδες όπως οι Γύφτοι ή Ρωμά ή όπως αλλιώς λέγονται. Παρατηρώντας τα στατιστικά του Νοσοκομείου Παίδων πριν το 1990, δηλαδή πριν εμφανιστούν οι Αλβανοί, βλέπουμε πως περίπου Εννέα στα Δέκα παιδάκια που νοσηλεύονταν εκεί ήταν Γυφτάκια.
Ερχόμαστε στο τώρα, η αναλογία είναι ίδια, τα εννέα στα δέκα παιδάκια είναι Αλβανάκια και Γυφτάκια. Φυσικά και το ποσοστό των Ελλήνων, μιας και ανακατεύτηκε και έγινε κι ετούτος ο λαός πολυπολιτισμικός, ανακατεύοντας την γενετική του λίμνη, αυξάνει συνεχώς. Γιατί Άραγε; Το προανέφερα, ειδικά, αυτοί οι λαοί και ομάδες ξεκινάνε την σεξουαλική ζωή τους από τα 8 – 9 χρόνια τους και πάνω. Καταστροφικό για την υγεία τους και την επιβίωση την δική τους και την διαιώνιση της φυλής τους.
Λέτε οι αρχαίοι Σπαρτιάτες να ήταν βλάκες που ξεπάτωναν στις ασκήσεις αγόρια κορίτσια μέχρι τα δεκαοκτώ, ώστε να μην πηγαίνει ο νους τους στο σεξ, φυσικά όχι μόνον για αυτό !!! Κάτι θα ήξεραν κι αυτοί. Οι 300 θα είχαν υπάρξει διαφορετικά; Αυτός ο πολιτισμός, που ήταν και είναι πρότυπο αναφοράς μέχρι σήμερα δεν θα είχε καν υπάρξει. Επιπλέον όταν αποφάσισαν (Ναι οι γνωστοί !) να καταστρέψουν τους Σπαρτιάτες, τους έκαναν πολυπολιτισμικούς και τους ανακάτεψαν γενετικά με τους σκλάβους και τους είλωτες. Οπότε ήρθε το τέλος ενός μεγάλου λαού.

2ον. Εν τω μεταξύ δεν έχει καλό-σχηματιστεί, ο συναισθηματικός κόσμος αυτών των παιδιών (και όχι μόνον), και το φλερτ είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο, δεν το γνωρίζουν καν. Τότε ακριβώς αρχίζει, η μάλλον ενδυναμώνεται, η ΘΩΡΑΚΙΣΗ κατά τον Ράιχ. Τι είναι αυτό; Ο κάθε άνθρωπος είναι μια ΒΙΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ μονάδα μέσα σε μια φούσκα, το δέρμα του! Οι ροές των ενεργειών της ζωής είναι απόλυτα συγκεκριμένες. Αυτά είναι πασίγνωστα από τον βελονισμό, που είναι η Αρχαιοελληνική ΔΑΚΤΥΛΟΠΙΕΣΗ.
Δείτε ανάγλυφα των Ασκληπιείων και θα καταλάβετε, επίσης σταματήστε να παίζετε με τα applications του Facebook γιατί το μυαλό σας θα γίνει γιαούρτι ! Όταν κάνουν έρωτα δυο άνθρωποι θα έπρεπε κανονικά να ΕΝΩΘΟΥΝ τα δυο βιοενεργειακα πεδία σε ΕΝΑ (ΔΙΠΟΛΟ). Τότε βιώνουν την απόλυτη «ΕΚΣΤΑΣΗ», το λέω απαλά ! Αλλιώς σε όλες τις άλλες περιπτώσεις τα δυο αυτά άτομα, απλώς ΑΥΝΑΝΙΖΟΝΤΑΙ μέσω του άλλου ανθρώπου ! Αυτή είναι η τραγική αλήθεια. Για την ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ, άλλη φορά ή διαβάστε το βιβλίο του Wilhelm Reich “Η Βιοπάθεια του Καρκίνου” και επίσης δείτε το ανάλογο άρθρο για να καταλάβετε τι γίνετε με την ενέργεια και μην ξεχνάτε πως η ενέργεια του σεξ είναι εξαιρετικά δυνατή, κάποιοι την χρειάζονται απελπισμένα, εξ ου και το «αυξάνεστε και πληθύνεσθε σαν κουνέλια»

3ον. Εφόσον συμβαίνουν τα προαναφερθέντα οι γυναίκες σε ΜΕΓΑΛΟ ποσοστό ΔΕΝ ΒΙΩΝΟΥΝ ούτε μερικό οργασμό, τραγικό. Όσο για τους άντρες έχουν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ οργασμό, αλλά «ΜΗΧΑΝΙΚΟ»! Φυσικά οι περισσότεροι δεν το αντιλαμβάνονται ποτέ στην ζωή τους και νομίζουν ότι ικανοποιούν τις γυναίκες τους ή τον εαυτό τους ! Εδώ περισσεύει ο εγωισμός!

4ον. Έτσι λοιπόν πρώτα οι γυναίκες χρονικά και λίγο μετά οι άνδρες ενισχύουν την θωράκιση. Που ήδη έχουν. Τι είναι αυτό και πως αναγνωρίζεται; Οι ενέργειες της ζωής σε ορισμένα όργανα, κατά περίπτωση, παύουν να ρέουν φυσιολογικά και χάνονται σε τεράστιο ποσοστό. Αυτό είναι η αρχή του ΚΑΡΚΙΝΟΥ και των διαφόρων ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΩΝ που θα εκδηλωθούν με μαθηματική ακρίβεια αργότερα. Όταν η ενέργεια του κύτταρου το Transmembrane potential (TMP) μειωθεί κάτω από 15mv (θυμάστε την απώλεια ενέργειας που αναφέραμε πριν;) αρχίζει να σας τρώει ο καρκίνος. Δηλαδή ο Cryptosides Primordiales, ο κρυπτοιός του καρκίνου, ο οποίος αντέχει στους +400 βαθμούς Κελσίου, (όποτε ξεχάστε την αποστείρωση) και -260 βαθμούς Κελσίου. Θα δυσκολευτείτε πολύ να τον βρείτε στην ιατρική βιβλιογραφία.

5ον. ΟΔΗΓΙΕΣ προς ΝΑΥΤΙΛΟΜΕΝΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ. Εάν θέλετε να καταλάβετε αν η σύντροφος σας έχει θωράκιση, (υποθετικά εσείς δεν έχετε) κάντε το εξής, (αφού αφήσετε πρώτα τους εγωισμούς και τις τσάμπα-μαγκιές) σε σταθερή θερμοκρασία περιβάλλοντος αισθανθείτε αν κάποιο ή περισσότερα όργανα της συντρόφου σας έχουν πιο χαμηλή θερμοκρασία και αν ναι. Προσπαθήστε να καταλάβετε αν τα όργανα αυτά έχουν κάποια μόνιμη ένταση, αν είναι «ΣΦΙΧΤΑ» δηλαδή, ως προς το υπόλοιπο σώμα. Τότε καλό θα ήταν να τα «ΔΟΥΛΕΨΕΤΕ» για αρκετό χρόνο με στοργή και αισθήματα συμπάθειας. Τα αποτελέσματα θα σας αρέσουν πολύ και θα ανταμειφτείτε γενναία για τον «κόπο» σας !

6ον. Οι γυναίκες καταλαβαίνουν ότι αυτό που τόσο πολύ επιθυμούσαν να ζήσουν, είναι ένα ΤΙΠΟΤΑ. Εκτός από λίγες τυχερές που τις βοηθά είτε η ανατομία τους, είτε ο καλός στοργικός και υπομονετικός σύντροφος, οι υπόλοιπες αρχίζουν να ΥΠΟΚΡΙΝΟΝΤΑΙ και να χρησιμοποιούν το «ΑΓΚΙΣΤΡΙ» που έχουν, με πραγματικά έξυπνο τρόπο, για να συμβιβαστούν και να επιβιώσουν σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, χωρίς πραγματικά να νοιώθουν ή να αισθάνονται. Συνήθως από τα 35 τους κατά μέσο όρο, έχουν τις πρώτες ψυχικές διαταραχές και πάει λέγοντας. Αλήθεια έχετε προσέξει τα τελευταία χρόνια περισσότερο στις πόλεις, τις πολλές ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΡΕΕΣ (!!!) Αν έχετε κάποιες γνώσεις ψυχολογίας προσέξτε τα πρόσωπα τους, πέρα από τα ψεύτικα, επιφανειακά, χαμόγελα. Θα εκπλαγείτε με το τι θα δείτε από κάτω!

7ον. ΟΔΗΓΙΕΣ προς ΝΑΥΤΙΛΟΜΕΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ. Εσείς κυρίες μου σταματήστε επιτέλους να βλέπετε τους άντρες σαν μεγάλα μωρά. Έχουμε και εμείς ψυχή, παντρεμένοι η όχι. Πλησιάστε τους τελείως ντόμπρα, χωρίς τα γνωστά κολπάκια και τις κοροϊδίες. Αφού συνέλθουν από την κατάπληξη και βεβαιωθούν μετά από εύλογο διάστημα για την ειλικρίνεια σας, θα ΕΚΠΛΑΓΕΙΤΕ από το αποτέλεσμα. Θα νομίζετε ότι ονειρεύεστε !!! Δεν κτίζεται τίποτα πάνω στο ψέμα. Επειδή είμαστε αφελείς, δεν σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνουμε έστω και αργά. Προσπαθήστε να κτίσετε ένα ΔΙΠΟΛΟ! Το τι απίστευτες «ΕΝΤΑΣΕΙΣ» θα σας δώσει το γεγονός αυτό στο κρεβάτι, και την εξωπραγματική τρυφερότητα που θα βιώνεται και οι ΔΥΟ σας ΟΛΟ το εικοσιτετράωρο δεν περιγράφονται! Εδώ μιλάω για φυσιολογικούς και υγιείς ανθρώπους. Σωματικά και Πνευματικά ΦΥΣΙΚΑ !

8ον. Όσο για τους άντρες μέσα από τον έμφυτο, τεχνητό ΕΓΩΙΣΜΟ, που τους περνά η Τελετουργική, Πατριαρχική και Στρατοκρατική κοινωνία, χάνουν κυριολεκτικά τον μπούσουλα, στο θέμα σεξ και έρωτα. Οι περισσότεροι για αυτόν τον λόγο, δεν μπορούν να αντιληφτούν αν η σύντροφος τους ΥΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ η είναι ειλικρινής ! Νομίζουν οι ανόητοι, πως είναι οι και οι Πρώτοι ! Δεν διανοούνται ότι τα πράγματα είναι αλλιώς ! Εδώ είναι που η μαγκιά περισσεύει και η βλακεία είναι παντοκράτορας ! Έτσι βλέπουν τις συντρόφους τους για κρέας και με τα χρόνια, όταν βλέπουν ότι το κυνήγι του Φρέσκου κρέατος, γίνεται επίπονο, κουραστικό και ακριβό, το ρίχνουν στις αντροπαρέες, όπου μπορούν να επαίρονται για τα μέχρι τώρα κυνήγια τους ανάμεσα σε δυο ουίσκι ! Δηλαδή το σκηνικό της τρέλας και του ταχύτατα προελαύνοντος καρκίνου.

“Το βαρύ φορτίο των συμφορών και των αθλιοτήτων που πρέπει να υποφέρουν τα ανθρώπινα όντα, είτε σαν άτομα, είτε σαν μέλη μιας οργανωμένης κοινωνίας, είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα του εντελώς απίθανου – και θα τολμούσα να πω βλακώδους – τρόπου με τον οποίο οργανώθηκε η ζωή από τις απαρχές της.” CIPOLLA CARLO

9ον. Δυστυχώς για τις γυναίκες δεν ισχύει η παροιμία το «ας είναι καλά το μοναστήρι κι από καλόγερους» γιατί το «μοναστήρι» χαλάει από πολύ νωρίς. Τα ΙΝΟΜΥΩΜΑΤΑ πλέον αρχίζουν στις γυναίκες από 18 – 25 χρονών και σε λίγα χρόνια τους κάνουν κόλαση την ζωή τους. Όλα αυτά από τις ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΚΑΚΕΣ επιλογές ερωτικών συντρόφων και ΜΟΝΟ ! Όσο και αν αυτό σας φαίνεται τρελό. Σε ένα τόσο μικρό άρθρο δεν υπάρχει η δυνατότητα να επεκταθώ όσο θα ήθελα. Για δώσε μια ματιά τι γίνεται με την ενέργεια του σεξ  Αρνητικά Συναισθήματα και Σεξουαλική “Κλοπή”

10ον. Οι άντρες εξαιρούνται; ΟΧΙ, φυσικά ΟΧΙ. Ήδη από τα 25 έχουν σταδιακά προβλήματα με τον ΠΡΟΣΤΑΤΗ, αλλά λόγω της γενικής άγνοιας και του συνήθως υπέρμετρου εγωισμού δεν το αντιλαμβάνονται και προσπαθούν να το κρύψουν από τις συντρόφους τους, όταν επιτέλους αρχίσουν να το καταλαβαίνουν. Από τα 40 και έπειτα, εεε το ρίχνουν στις ανδροπαρέες και τα ποτά επιδεινώνοντας το πρόβλημα και αργότερα μετά με την μεγάλη διόγκωση και τα σκουπίδια της συμβατικής διατροφής, έρχεται ο καρκίνος. Αιτίες, οι ΙΔΙΕΣ με τις γυναίκες. Δηλαδή οι Πολλαπλές κακές επιλογές ερωτικών συντρόφων και μόνο !
Αφήστε τις ενέργειες, εκεί είναι απίστευτα δραματικά τα πράγματα, αλλά είπα ότι δεν θα επεκταθώ σε αυτό που οι πολλοί ονομάζουν ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ. Πως φαίνεται ότι δεν έχουν διαβάσει Αριστοτέλη !!! Φυσικά δεν ισχύει η άποψη ότι η φύση εκδικείται ή αδικεί, γιατί η φύση είναι ουδέτερη. Το πρόβλημα είναι ο υπέρτατος εγωισμός το εγώ, το τέρας με τα 5000 κεφάλια που κρατεί δέσμιους στην απόλυτη και μόνιμη άγνοια στην βλακώδη υποτέλεια κάθε ανθρώπινο (κι όχι μόνο ανθρώπινο) Όν. Ότι τώρα πια φταίνε και οι άντρες που δεν βλέπουν τη γυναίκα ως πραγματική γυναίκα όπως και οι γυναίκες δεν βλέπουν τους άντρες, σαν άντρες αλλά σαν προϊόντα προς εκμετάλλευση, εδώ παίζει και η έλλειψη ανθρώπινου στοιχείου!
Η ανάλυση αυτή είναι περιληπτική και δεν θίγει καθόλου την μεταφυσική πλευρά του θέματος, γιατί αυτό είναι για Πάρα Πολύ γερά Νεύρα !!! Δεν φαντάζεστε πόσο !!! Δεν θέλω να σας κουράσω, σας τα έδωσα πολύ περιληπτικά, για να πάρετε μια ιδέα, του τι γίνεται και κάμποσες πληροφορίες για να μελετήσετε αλλά και το έναυσμα για να ερευνήσετε περαιτέρω, αν το θελήσετε, αν αποφασίσετε να έχετε έναν στοιχειώδη έλεγχο στην ζωή σας. Μην ξεχνάτε ότι ο Ελεγχος είναι που σας δίνει Βαθμούς Ανεξαρτησίας και η Ανεξαρτησία είναι που σας ανοίγει τις πύλες της Αντίληψης.
Το ΛΟΥΡΙ της ΜΑΝΑΣ ! φωνάζει κάποιος. Το ξέχασες; Όχι, αλλά ποιούς να πρώτο-περιλάβω; Τους ήδη θωρακισμένους γονείς, που πλέουν σε πελάγη άγνοιας και μακαριότητας, το κοινωνικό σύστημα αυτό ξέρει πολύ καλά τι κάνει, τον μαζικό νοητικό έλεγχο των μαζών από τα media και οι Μυστικές Εταιρίες, που δεν είναι Μυστικές, ξέρουμε τι κάνουν, από τις εκκλησίες με τα κατηχητικά της συμφοράς, από την κατευθυνόμενη παιδεία; Λέω να το παραπέμψω στις καλένδες για κάποια άλλη φορά, άλλωστε όποιοι διαθέτουν μυαλό και το χρησιμοποιούν γνωρίζουν σε τι αναφέρομαι.

Ο Ευτυχισμένος Ανθρωπος Εξαφανίζεται

Ο Ευτυχισμένος Άνθρωπος Εξαφανίζεται ως Είδος

Μεγαλώνει η απόσταση που χωρίζει τον σύγχρονο άνθρωπο από την πραγματική ευτυχία. Μπορεί σε κάποιο στάδιο της ανάπτυξης της κοινωνίας να ήταν ανάγκη το πέρασμα από τις συλλογικές μορφές οργάνωσης (φυλή, φατρία) σε άλλες πιο εξατομικευμένες (έθνος, κράτος). Σήμερα όμως, καθώς περνάμε ίσως την πιο «ατομικιστική» [εγωπαθή] περίοδο της ανθρώπινης εξέλιξης, γενική είναι η διαπίστωση ότι το όλο σύστημα κάπου χωλαίνει. Η ζωή των προγόνων μας μπορεί να ήταν «απεχθής, θηριώδης και σύντομη», όπως το θέτει ο ανθρωπολόγος Χομπς, αλλά ο σημερινός “άνετος” πολιτισμένος και μακρός βίος παράγει επίσης θύματα: ζωντανούς-νεκρούς που περνούν τη ζωή τους χωρίς καμιά ουσιαστική ανθρώπινη επαφή χαμένοι μέσα στις νευρώσεις τους, τις καταθλίψεις τους την εγωπάθεια τους κι έναν όχι ευκαταφρόνητο αριθμό αυτόχειρων, που δεν αντέχουν να ζουν υπό αυτές τις συνθήκες.
Τέτοιες διαπιστώσεις ηχούν κάπως μακάβριες, αλλά δεν απέχουν και πολύ από την αλήθεια. Τα γεγονότα τείνουν να επιβεβαιώσουν όσους υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος άνοιξε με την ανάπτυξη της τεχνολογίας το κουτί της Πανδώρας. Μαζί με την άνεση των οικιακών συσκευών, την ευκολία της (ηλεκτρονικής) επικοινωνίας και των μεταφορών, τα σύγχρονα διαμερίσματα και γενικά με ό,τι ονομάζουμε «συνθήκες ζωής» ήρθε η απομόνωση, η έλλειψη πραγματικής προσωπικής επαφής, ο ελεύθερος χρόνος έγινε σπάνιος και όταν υπάρχει πωλείται σε συσκευασία κονσέρβας, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να χάνει όλο και περισσότερο το νόημα της λέξης «ευτυχία».
Αν οι ΗΠΑ είναι το κράτος-βαρόμετρο για τις τάσεις στις ανεπτυγμένες χώρες, τότε τα μαντάτα είναι κακά. Στο διάστημα 1957-1990 το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Αμερική διπλασιάστηκε ενώ ο αριθμός των ατόμων που δήλωσαν «πολύ ευτυχισμένοι» παρέμεινε σταθερός στο ένα τρίτο των ερωτηθέντων. Ακόμα πιο μελαγχολική ήταν η διαπίστωση του ανθρωπολόγου Φίλιπ Γουόκερ ο οποίος μελέτησε τα οστά 5.000 παιδιών που έζησαν μέχρι και το 4.000 π.κ.ε. Σε κανένα από αυτά δεν παρατήρησε ίχνη κακοποίησης, τη στιγμή που σήμερα στις ΗΠΑ ένα στα είκοσι παιδιά που πεθαίνουν μέχρι τα τέσσερα χρόνια του έχει σημάδια άγριων ξυλοδαρμών, προφανώς από τους απεγνωσμένους γονείς του.
Μήπως πρέπει να γυρίσουμε πίσω το ρολόι του χρόνου και να ζήσουμε αποκομμένοι από το σύγχρονο τρόπο ζωής, όπως οι Έιμις και άλλες παρόμοιου τύπου θρησκευτικές κοινότητες στις ΗΠΑ, ειρήσθω εν παρόδω ότι τα περιστατικά κατάθλιψης στους Έιμις δεν φτάνουν ούτε το ένα πέμπτο της γειτονικής Βαλτιμόρης. Η ιδέα δεν είναι καινούργια και ήδη από την εποχή του Διαφωτισμού είχε προταθεί από τον Ζαν-Ζακ Ρουσό με τον «ευγενή άγριό» του.
Οι εξελικτικοί ψυχολόγοι σήμερα έρχονται να συμφωνήσουν με τη βασική διαπίστωση του Ρουσό, ότι δηλαδή οι άνθρωποι είναι πλασμένοι για να ζουν ελεύθεροι στη φύση, χωρίς όρια και περιορισμούς. [διαβάστε τηο άρθρο SAHARASIA] Σύμφωνα με τις έρευνες και διαπιστώσεις τους η κυριότερη προϋπόθεση για την επιβίωση στην πρωτόγονη κοινωνία δεν ήταν η σωματική ρώμη ή η επιθετικότητα, αλλά η ικανότητα των μελών της να συνεργάζονται. Το πρόβλημα λοιπόν της σύγχρονης ζωής, κατά την άποψή τους, δεν είναι η «υπερκοινωνικοποίηση» του σύγχρονου ανθρώπου αλλά το αντίθετο.
Το ανθρώπινο μυαλό, τα συναισθήματα και οι ανάγκες μας αναπτύχθηκαν σε ένα περιβάλλον χωρίς καμία από τις σύγχρονες ανέσεις. Μία από τις πιο βασικές συναισθηματικές ανάγκες του ανθρώπου, η ανάγκη για επικοινωνία και συνεργασία, η οποία όπως είπαμε αποτελούσε όρο επιβίωσης για τους προγόνους μας, παραμένει σήμερα «ορφανή». Ο άνθρωπος συνεπώς, γενετικά διαμορφωμένος για σχέσεις εμπιστοσύνης με τους ομοίους του, ζει σε μια κοινωνία που τον καταδικάζει στην απομόνωση.

Η «παρά φύσιν» αυτή κοινωνία οδηγεί τους ανθρώπους στην επιθετικότητα ή στην παραίτηση, με καταλυτικές συνέπειες για τη σωματική και ψυχική τους υγεία.

Παρ’ όλα αυτά, η κοινωνία των Έιμις και ο ιδιότυπος «φυσικός» αναρχισμός του Ρουσό είναι φανερό ότι πρόκειται για ουτοπίες. Προϋπόθεση και για τα δύο είναι να καταστραφεί ό,τι έχει δημιουργηθεί, πράγμα που απεύχονται τα ίδια τα «θύματα» των σύγχρονων κοινωνιών, τα μέλη τους. Εκτός από την καταστροφή, κάτι τέτοιο απαιτεί επανεκπαίδευση του σύγχρονου ανθρώπου σε μια ζωή με σκληρή χειρωνακτική δουλειά και πολύ λίγες ανέσεις. Τα σύγχρονα κράτη κατά καιρούς έχουν επιχειρήσει να βελτιώσουν την υφιστάμενη κατάσταση δημιουργώντας –κυρίως μέσω του πολεοδομικού σχεδιασμού και των οικιστικών και περιβαλλοντικών παρεμβάσεων- ευκαιρίες επαφής μεταξύ των ανθρώπων των πόλεων.
Αλλά αυτές οι προσπάθειες, μέχρι τώρα τουλάχιστον, έχουν μείνει ανολοκλήρωτες γιατί η εφαρμογή τέτοιων σχεδίων σε ευρεία κλίμακα κοστίζει πολύ ενώ η βελτίωση της κατάστασης είναι πολύ μικρή. Στο σύστημα που ζούμε, ως γνωστόν, η σχέση κόστους-αποτελέσματος είναι καθοριστική στη λήψη αποφάσεων. Οι εκ των υστέρων προσπάθειες των κρατών να περισώσουν ό,τι μπορεί να περισωθεί από το δημιούργημα που στήθηκε με την ανοχή και τη συνεργασία τους θυμίζει την περίπτωση του Χένρι Φόρντ ο οποίος αφού επινόησε τη μέθοδο μαζικής παραγωγής αυτοκινήτων, όταν είδε τις επιπτώσεις των πολλών αυτοκινήτων στις πόλεις, έφτιαξε μια παραδοσιακή πόλη με φανάρια υγραερίου και χαλίκι στους δρόμους, για να ξαναβρεί την «πιο υγιή πνευματικά και πιο γλυκιά ιδέα για τη ζωή», όπως είπε, χωρίς φυσικά να σταματήσει τη βιομηχανική δραστηριότητά του.
Όλοι μας στην πραγματικότητα αισθανόμαστε όπως ο Χένρι Φόρντ. Ή όπως ο ήρωας του ανεκδότου που λέει ο Γούντι Άλεν στο τέλος της ταινίας «Ο νευρικός Εραστής: Κάποιος είχε μια κότα, την αγαπούσε πολύ και κάθε μέρα έτρωγε τα αβγά της. Κάποτε η κότα του τρελάθηκε. Την πήγε στο γιατρό ο οποίος συνέστησε να κλειστεί σε ψυχιατρείο. Τότε ο ιδιοκτήτης της κότας ρώτησε με αγωνία: «Γιατρέ μου, πώς θα τρώω τα αβγά;»
Ίσως πιο αποδοτική από την κρατική (ή σε συνδυασμό με αυτή) να είναι η ατομική προσπάθεια. Αυτή είναι και η σύσταση του ψυχολόγου Τίμοθι Μίλερ ο οποίος αναφέρει ότι:

«Οι άνθρωποι σπαταλούν τη ζωή τους θεωρώντας πως αν είχαν κάτι παραπάνω, αυτό θα τους αρκούσε για να είναι ευχαριστημένοι για πάντα. Πρόκειται για μια αυταπάτη που έχει εμφυτευθεί στο μυαλό τους, μέσω μιάς παρανοϊκής  εμφύτευσης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να την αποβάλει».

Η ενστικτώδης αλλά άκαρπη επιδίωξη του παραπάνω, που μας κάνει να δουλεύουμε 60 ώρες την εβδομάδα και να καταναλώνουμε ακατάπαυστα μας αποτρέπει από αυτά που ο αποκαλούνται κοινωνικά ένστικτα. Δεν μας αφήνει να γνωρίσουμε καλύτερα τους γείτονές μας, να αγαπήσουμε περισσότερο τους δικούς μας ανθρώπους, να καλλιεργήσουμε τη ζεστή, δεκτική πλευρά της ανθρώπινης φύσης, τις ρίζες της οποίας τώρα μόλις αρχίζει να κατανοεί.

Τέλος στον Ψυχολογικό Πόνο

Το σωματικό πόνο μπορεί κανείς να τον αντιμετωπίσει με διάφορους τρόπους, με βότανα και καλή διατροφή. Τον ψυχολογικό πόνο, αν εστιάσεις επάνω του, με αυξημένη επίγνωση, εξαφανίζεται. Όταν υποφέρεις ψυχολογικά, από κάτι, ενστικτωδώς θέλεις να ξεφύγεις από αυτό, μέσα από τη διασκέδαση, την έντονη κοινωνικότητα, τη θρησκεία, το σεξ, μέσα από οτιδήποτε αρκεί να μη πονάς. Αν όμως η προσοχή σου είναι ολοκληρωτικά εστιασμένη πάνω στο πόνο, σηματοδοτείς και την εξαφάνιση του. Με τον ίδιο τρόπο, όλες οι εικόνες μπορούν να τελειώσουν μέσα σε μια στιγμή. Μέσα από την εστιασμένη παρατήρηση, υπάρχει βαθύτατη κατανόηση χτισίματος των εικόνων και το εννοιολογικών καταστάσεων.

Στην πραγματικότητα είμαστε αυτό που είναι το περιεχόμενο της συνείδησης μας, η φαντασία μας. Αυτή η βαθιά σχέση με το «εδώ και τώρα» είναι ικανή και αναγκαία για να φτάσει κάποιος στην εξουδετέρωση των εσωτερικών συγκρούσεων και εξαρτήσεων. Η αντίληψη ότι ο διαλογισμός μπορεί μόνος του, να διαλύσει όλα τα εμπόδια και να φτάσουμε σε μια νιρβάνα, είναι το λιγότερο αφελής, χωρίς την απαραίτητη ΕΠΙΓΝΩΣΗ του Παρόντος Χρόνου.
Σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει παγκοσμίως, μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως ο πόνος πέρα από δυσάρεστη αισθητική εμπειρία, είναι μια εμπειρία που επηρεάζει δραματικά την ποιότητα ζωής του ανθρώπου. Έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί έδειξαν πως ο χρόνιος πόνος δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, μειώνει κατά πολύ την ικανότητά του στον εργασιακό χώρο, οδηγεί σε υψηλά επίπεδα άγχους, κατάθλιψης, αίσθησης απώλειας ελέγχου πάνω στην πάθησή του και στον πόνο που του προκαλεί.
Επίσης οδηγεί σε χαμηλή αυτοεκτίμηση, απομόνωση, φόβο για το μέλλον και απώλεια της ευχαρίστησης που απορρέει από διαφορετικές καθημερινές δραστηριότητες. Όλες αυτές οι επιδράσεις επιτείνουν τον πόνο και εμποδίζουν την ομαλή διεξαγωγή της καθημερινότητας του. Η ψυχολογική επίδραση του πόνου είναι ένα σύνηθες φαινόμενο που παρατηρείται εμπειρικά στα λεγόμενα των ασθενών όταν περιγράφουν το πώς ο πόνος έχει καταβάλει την ζωή τους.
“Δεν είχα διάθεση να δω κόσμο, να μιλήσω στο τηλέφωνο, ούτε καν να ντυθώ. Νόμιζα ότι θα μείνω ανάπηρη και πως έτσι θα ζω γα πάντα. Φοβόμουν τόσο για το μέλλον και αυτό με εμπόδιζε να ζήσω το παρόν.” Μαρία “Πριν την ιατρική και ψυχολογική υποστήριξη δεν μπορούσα ούτε να χτενιστώ μονάχη μου. Δεν μπορούσα να πιάσω το πιρούνι να φάω, να λούσω τα μαλλιά μου, να ονειρευτώ, να γευτώ τις απλές απολαύσεις της ζωής.Ήταν απελπιστική η κατάσταση”. Κατερίνα “Εξ αιτίας του πόνου έχασα τη δουλειά μου, κλονίστηκε η σχέση μου, σταμάτησε όλη η προσωπική μου ζωή. Απομονώθηκα, κλείστηκα στον εαυτό μου, είχα πιστέψει πως δεν αξίζει πια να ζω”. Αναστασία
“Διάφορες έρευνες έχουν αποδείξει πως πολυδυναμικά προγράμματα για την αντιμετώπιση του πόνου είναι αποτελεσματικά και πως παρατηρείται βελτίωση σε φυσιολογικούς και ψυχολογικούς παραμέτρους. Συγκεκριμένα παρατηρείται βελτίωση στις τιμές της κατάθλιψης και της αυτοεκτίμησης κατά 30% και ακόμα μεγαλύτερη βελτίωση παρατηρείται στις μετρήσεις για την ποιότητα ζωής του ανθρώπου” (Williams et al, 1993).
“Η φυσική άσκηση απλών καθημερινών κινήσεων (όπως περπάτημα, ανέβασμα σκαλιών κλπ.) σχεδόν διπλασιάζεται. Το γενικό αποτέλεσμα των πολυδυναμικών προγραμμάτων για την αντιμετώπιση του πόνου εξετάσθηκε από μια μετά-ανάλυση, που έβγαλε το συμπέρασμα πως τα προγράμματα αυτά είναι πιο αποτελεσματικά από οποιαδήποτε θεραπεία χρησιμοποιηθεί μόνη της” (Flor et al., 1992).

H λίμνη είναι ο Ιδανικός σου Εαυτός
Κάποτε ένας σοφός δάσκαλος του Zen είχε κουραστεί να ακούει τον μαθητή του να γκρινιάζει, να δυσανασχετεί και να πονάει συνεχώς επί παντός θέματος. Αποφάσισε να αναλάβει δράση και έστειλε μαθητή να του φέρει αλάτι. Όταν εκείνος γύρισε πίσω, ο δάσκαλός του είπε να ρίξει μια γερή δόση σε ένα ποτήρι και μετά να το πιεί.
«Τι γεύση έχει;» ρώτησε ο δάσκαλος.
«Πικρή» είπε ο μαθητής.
Τότε ο δάσκαλος είπε στο νεαρό να πάρει άλλη μια χούφτα αλάτι, μεγαλύτερη από πριν και να το ρίξει στην κοντινότερη λίμνη. Ο μαθητής το έκανε. Έπειτα ο δάσκαλος του είπε να το δοκιμάσει πίνοντας από το νερό της λίμνης και τον ξαναρώτησε τι γεύση έχει.
«Γεύση φρεσκάδας» απάντησε ο μαθητής.
«Το αλάτι το ένοιωσες καθόλου; Είχε πίκρα το νερό;» ρώτησε ο δάσκαλος.
«Όχι» απάντησε ο νέος.
Στο σημείο αυτό ο δάσκαλος έπιασε τα χέρια του μαθητή και του είπε: «Ο πόνος στη ζωή είναι καθαρό αλάτι. Η ποσότητα του πόνου παραμένει η ίδια. Όμως η ποσότητα της πίκρας που δοκιμάζουμε, εξαρτάται κάθε φορά από το δοχείο εκείνο μέσα στο οποίο βάζουμε τον πόνο. Έτσι, το μόνο πράγμα που έχεις να κάνεις όταν υποφέρεις είναι να διευρύνεις την αίσθηση των πραγμάτων. Πάψε να είσαι το ποτήρι και γίνε η λίμνη!»

Ο δικός μας ο πόνος πονάει περισσότερο απλώς γιατί είναι δικός μας, αν τον δούμε από μακριά, αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι ούτε τόσο σημαντικός, ούτε τόσο μεγάλος. Υπάρχει μια πολύ έξυπνη δράση που μπορείς ν’ ακολουθήσεις αν ο πόνος αρχίζει να γίνεται οξύς και σημαντικός. Βγες έξω και βρες κάποιον άλλο άνθρωπο που επίσης πονάει, κάθισε να τον ακούσεις και κάνε ότι μπορείς να τον βοηθήσεις, αν φυσικά σου το επιτρέψει κι αν το θέλει. Άκουσε τον πόνο του και βοήθησε τον, θα καταλάβεις πως υπάρχουν πολλών ειδών πόνοι και είναι όλοι τους σημαντικοί ΜΟΝΟΝ γι’ αυτόν που τους νοιώθει.
Αν σταματήσεις να δίνεις προσοχή στο δικό σου πρόβλημα και εστιάσεις έστω και για λίγο σε κάποιο άλλο πρόβλημα που δεν σε αγγίζει συναισθηματικά, θ’ αντιληφθείς την υποκειμενικότητα του θέματος – στενοχώρια-πόνος και κατά προέκταση γκρίνια, παράπονα κλπ.
Επίσης όταν μπεις στην διαδικασία να ακούσεις και να βοηθήσεις κάποιον άλλο στα δικά του προβλήματα, αυτόματα οι σκέψεις σου πάνω στα δικά σου θέματα σταματούν έστω και προσωρινά, εστίασε σε αυτό και αναρωτήσου. Που στο καλό πήγε ο πόνος μου για το πρόβλημα; Με αυτόν τον τρόπο θα καταλάβεις πως δεν είναι αντικειμενικός ο πόνος απλά υποκειμενικός, ακόμη και αν το πρόβλημα δεν είναι υποκειμενικό αλλά αντικειμενικό.
Όταν το κάνεις τότε μπορείς να πεις και στον άλλον άνθρωπο αυτό που έκανες προτρέποντας τον να το επαναλάβει. Ίσως ξαφνιαστείς με το πόσοι πολλοί άνθρωποι προστατεύουν τον πόνο τους και δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτόν και φυσικά και χωρίς την αγαπημένη τους γκρίνια που τον συνοδεύει. Μην ξεχνάς πως τα παράπονα είναι συνεπακόλουθα των λογής – λογής δικαιολογιών για να μην κάνεις αυτό που είναι απαραίτητο να κάνεις για να είσαι ευτυχής.
Γιατί μπορεί να διατείνεσαι πως αναζητάς την ευτυχία την ελευθερία και άλλα ανάλογα ευγενή ιδανικά, όμως κάθε τι που σε φέρνει κοντά τους το αποφεύγεις γιατί δεν διαθέτεις την απαιτούμενη Ενέργεια για να τα διαχειριστείς. Είναι πιο εύκολο να δικαιολογείσαι και να γκρινιάζεις γιατί χρειάζεται ελάχιστη ενέργεια γι αυτό. Αν όμως φροντίσεις να διαφυλάξεις την Ενέργεια που ήδη διαθέτεις και να κάνεις ό,τι χρειάζεται για να την αυξήσεις τότε θα δεις πως η λίμνη είναι ο ιδανικός σου εαυτός κι όχι το ποτήρι.

Μπορεί ο άνθρωπος να βάλει τέλος στον ψυχολογικό πόνο;
Κρισναμούρτι «Η αλήθεια και το υπαρκτό»
Γιατί δεχόμαστε να πονάμε ψυχολογικά, γιατί το ανεχόμαστε αυτό; Ο σωματικός πόνος μπορεί να ελεγχθεί ή να τον ανεχτείς. Και είναι σημαντικό τέτοιοι σωματικοί πόνοι να μη διαστρεβλώνουν τη διαύγεια της σκέψης. Το εξετάσαμε αυτό. Γιατί στους περισσότερους από μας, όταν υπάρχει σωματικός πόνος, μια συνεχής ταλαιπωρία, διαστρεβλώνεται η σκέψη μας, εμποδιζόμαστε να έχουμε αντικειμενική σκέψη και γίνεται υποκειμενική, ασταθής, διαστρεβλωμένη. Αν κάποιος δεν έχει δραστική επίγνώση όλης αυτής της διαδικασίας του σωματικού πόνου, είτε θυμάται που τον ένιωσε και στο παρελθόν είτε φοβάται ότι θα τον ξανανιώσει στο μέλλον, τότε παρουσιάζονται νευρωτικές συνήθειες, νευρωτική συμπεριφορά. Μιλήσαμε γι’ αυτό με συντομία προχτές.
Ρωτάμε αν υπάρχει καμιά δυνατότητα για τα ανθρώπινα πλάσματα να τελειώσουν τον πόνο, τον ψυχολογικό πόνο, σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξής τους. Και όταν το ερευνήσουμε αυτό τό βαθιά μέσα μας, θα δούμε ότι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες αυτού του πόνου είναι η προσκόλληση, η προσκόλληση σε ιδέες, σε συμπεράσματα, σε ιδεολογίες, πράγματα που λειτουργούν σαν ασφάλεια. Και όταν αυτή η ασφάλεια απειλείται, υπάρχει ένα είδος πόνου. (Σας παρακαλώ, μην ξεχνάτε ότι συμμετέχουμε όλοι μαζί σ’ αυτό, εξετάζουμε μαζί το θέμα του πόνου. Δεν ακούτε απλώς κάποια ομιλία -αν μου επιτρέπετε να το επισημάνω- και συγκεντρώνετε μερικές ιδέες, συμφωνώντας ή διαφωνώντας, αλλά θα έλεγα ότι μάλλον βρισκόμαστε σε επικοινωνία, καθώς μοιραζόμαστε το πρόβλημα, εξετάζουμε το ερώτημα, το θέμα, ενεργά. Κι έτσι γινόμαστε όλοι υπεύθυνοι, τόσο εσείς όσο και ο ομιλητής.)
Υπάρχει, επίσης, η προσκόλληση σε πρόσωπα. Στις σχέσεις μας υπάρχει πολύς πόνος. Ο ένας, δηλαδή, μπορεί να είναι ελεύθερος από τη διαμόρφωση του φόβου και όλων των σχετικών, ενώ ο άλλος μπορεί να μην είναι, εξ’ ού και υπάρχει ένταση. Η λέξη προσκόλληση σημαίνει «δέσιμο» -όχι μόνο σωματικό αλλά και ψυχολογικό- σημαίνει εξάρτηση από κάτι. Σε μια σχέση μπορεί ο ένας να είναι ελεύθερος και ο άλλος να μην είναι ελεύθερος, εξ’ ού και η σύγκρουση. Ο ένας μπορεί να είναι καθολικός και ο άλλος να μην είναι καθολικός ή να μην είναι κομουνιστής. Εξού και η σύγκρουση που θρέφει τη συνεχή ένταση και τον πόνο.
Έπειτα υπάρχει ο πόνος του θανάτου, του άγνωστου. Ο πόνος να χάσεις κάτι, στο οποίο ήσουν προσκολλημένος στο παρελθόν, στην ανάμνησή του. Δεν ξέρω αν τα έχετε παρατηρήσει όλα αυτά στον εαυτό σας. Είναι, λοιπόν, δυνατόν να ζήσεις και να έχεις ολοκληρωτική σχέση με κάποιον, χωρίς αυτή την ένταση που φέρνει ο εγωισμός, η ιδιοτέλεια, η εγωκεντρική συμπεριφορά, η επιθυμία που σε τραβάει από δω κι από κει, να ζήσεις μέσα σε μια σχέση στην οποία μπορεί να υπάρχουν αντιθέσεις, γιατί ο ένας μπορεί να είναι ελεύθερος και ο άλλος να μην είναι; Για να ζήσεις σ’ αυτή την κατάσταση απαιτείται όχι μόνο ανεκτικότητα -μια ανόητη λογική που δημιούργησε ο άνθρωπος- αλλά απαιτεί ένα πολύ πιο σπουδαίο πράγμα που είναι στοργή, αγάπη κι επομένως συμπόνια. Θα το εξετάσουμε αυτό.
Ρωτάμε αν ο άνθρωπος μπορεί να βάλει τέλος στον πόνο. Υπάρχουν διάφορες απαντήσεις για το: πώς να πας πέρα απ’ αυτόν, πώς να τον εκλογικεύσεις, πώς να τον καταπνίξεις, πώς να ξεφύγεις απ’ αυτόν. Εδώ, όμως, ζητάμε κάτι τελείως διαφορετικό: όχι να τον καταπνίξουμε, όχι να τον αποφύγουμε, όχι να τον εκλογικεύσουμε, αλλά όταν υπάρχει ο πόνος να μένουμε ολοκληρωτικά μαζί του, χωρίς καμιά κίνηση της σκέψης, που είναι κίνηση χρόνου και μέτρησης.

Κάποιος πονάει. Πονάει επειδή έχασε το γιο του ή τη γυναίκα του ή επειδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε για έναν άλλον ή υποφέρει επειδή αρχίζει να φαίνεται η φθορά στα πράγματα στα οποία είναι προσκολλημένος, στο σπίτι, στο όνομα, στο πρόσωπο, σ’ όλα τα συσσωρευμένα συμπεράσματα. Μπορεί να κοιτάξει κανείς αυτό τον πόνο χωρίς τον παρατηρητή; Εξετάσαμε το θέμα του παρατηρητή. Είπαμε ότι ο παρατηρητής είναι το παρελθόν, η συσσωρευμένη μνήμη, οι εμπειρίες και η γνώση. Και παρατηρεί κανείς τον εαυτό του μ’ αυτή τη γνώση, τις εμπειρίες, τη μνήμη κι έτσι διαχωρίζει τον εαυτό του από τον πόνο: εκείνος είναι άλλος από τον πόνο κι επομένως μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτόν. Αλλά ο παρατηρητής είναι το παρατηρούμενο.
Σ’ αυτή, τη δήλωση ότι «ο παρατηρητής είναι το παρατηρούμενο», χρειάζεται να σταθούμε με λίγη φροντίδα και προ σοχή. Αλλά δεν το δεχόμαστε. Λέμε ότι ο παρατηρητής είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και ότι το παρατηρούμενο βρίσκεται, κάπου έξω, χωριστά από τον παρατηρητή. Αν, τώρα, κοιτάξει κανείς πολύ προσεκτικά το θέμα, αυτή τη δήλωση, δηλαδή, ότι ο παρατηρητής είναι το παρατηρούμενο, τότε μοιάζει ολοφάνερο Όταν λες ότι είσαι θυμωμένος, δεν είσαι διαφορετικός από το θυμό, είσαι αυτό το πράγμα που ονομάζεις θυμό. Όταν ζηλεύεις, είσαι αυτή η ζήλια. Η λέξη είναι που χωρίζει, δηλαδή, με τη λέξη αναγνωρίζουμε το συναίσθημα και αυτή η αναγνώριση έρχεται από το παρελθόν. Κοιτάμε, λοιπόν, αυτό το αίσθημα μεοα από τη λέξη χρησιμοποιώντας σαν φίλτρο το παρελθόν κι έτσι χωριζόμαστε από το συναίσθημα. Οπότε υπάρχει η διαίρεση ανάμεσα στον παρατηρητή και το παρατηρούμενο.
Λέμε, λοιπόν, όταν υπάρχει αυτός ο πόνος, είτε είναι προσωρινός είτε είναι μια ατέλειωτη σειρά αιτιών που προκαλούν πόνο, να τον κοιτάζουμε χωρίς τον παρατηρητή. Εσείς είστε αυτός ο πόνος. Δεν είσαστε διαφορετικοί από τον πόνο. Μείνετε με όλο σας το είναι μαζί του. Τότε θα παρατηρήσετε, αν πάτε μέχρι εκεί, αν είστε πρόθυμοι να παρατηρήσετε από πολύ κοντά, ότι συμβαίνει κάτι τελείως διαφορετικό: μια μεταμόρφωση. Από τον πόνο γεννιέται μεγάλο πάθος. Αν το έχετε κάνει, έλέγξτε το και θα ανακαλύψετε ότι αυτό το πάθος δεν είναι το πάθος της πίστης, δεν είναι πάθος για συγκεκριμένο λόγο, πάθος για κάποιο ανόητο συμπέρασμα. Είναι εντελώς διαφορετικό από το πάθος της επιθυμίας. Είναι κάτι που έχει μια εντελώς διαφορετικού είδους ενέργεια. Όχι της κίνησης της σκέψης, που είναι μηχανική.

Αυτό που ονομάζουμε αγάπη μάς φέρνει πάρα πολύ πόνο. Η αγάπη, έτσι όπως την ξέρουμε, είναι ευχαρίστηση. Ο έρωτας, η αγάπη για την πατρίδα, η αγάπη κάποιας ιδέας και λοιπά, απ’ όλα αυτά απορρέει ευχαρίστηση. Και όταν μας αρνούνται αυτή την ευχαρίστηση, υπάρχει είτε μίσος είτε ανταγωνισμός ή βία. Μπορεί να υπάρξει αγάπη, όχι απλώς κάτι προσωπικό ανάμεσα σ’ εσένα κι εμένα ή κάποιον άλλο, αλλά το απέραντο αίσθημα συμπόνιας-πάθους για τα πάντα και τους πάντες; Πάθος για τη φύση, συμπόνια για τη γη που πάνω της ζούμε, έτσι ώστε να μην καταστρέφουμε τη γη, τα ζώα, όλα. Χωρίς αγάπη, που είναι συμπόνια, ο πόνος δεν μπορεί παρά να συνεχίζει. Κι εμείς οι άνθρωποι τον υπομένουμε, τον δεχόμαστε σαν κάτι φυσιολογικό.
Όλες οι θρησκείες προσπάθησαν να βρουν την έξοδο από τον πόνο, αλλά οι οργανωμένες θρησκείες έχουν προξενήσει τεράστιο πόνο. Οι θρησκευτικές οργανώσεις σ’ όλο τον κόσμο έχουν κάνει μεγάλο κακό, με θρησκευτικούς πολέμους, ατέλειωτες εκτελέσεις, βασανιστήρια, κάψιμο ανθρώπων, ιδιαίτερα στη Δύση -αυτό δεν ήταν μόδα τότε στην Ανατολή. Κι εμείς εδώ μιλάμε όχι για αποδοχή ή ανοχή του πόνου, αλλά για να μένουμε ακίνητοι μπροστά στον πόνο, οπότε εμφανίζεται μεγάλη συμπόνια. Και απ’ αυτή τη συμπόνια πηγάζει όλη η δημιουργία.

Τι είναι δημιουργία, τι είναι δημιουργικός νους;
Είναι ο νους που πονάει και μέσα από τον πόνο έχει μάθει κάποια τεχνική και εκφράζεται μ’ αυτή την τεχνική πάνω στο χαρτί, στο μάρμαρο, στον καμβά; Δηλαδή, η δημιουργικότητα είναι αποτέλεσμα εσωτερικής έντασης; Είναι το αποτέλεσμα μιας ζωής που βρίσκεται σε αταξία; Η δημιουργικότητα βγαίνει μέσα από τα συντρίμμια των πράξεων της καθημερινής ζωής; Δεν ξέρω αν το παρακολουθείτε. Ή πρέπει να δώσουμε μία εντελώς διαφορετική σημασία στη δημιουργικότητα, η οποία μπορεί να μη χρειάζεται καθόλου να εκφραστεί;
Πρέπει, λοιπόν, να εξετάσει κανείς αυτό το θέμα πολύ βαθιά μέσα στον ίδιο τον εαυτό του, γιατί η συνείδησή του είναι η συνείδηση όλης της ανθρωπότητας. Δεν ξέρω αν το αντιλαμβάνεστε αυτό. Ουσιαστικά, στη βάση της, η συνείδησή σας είναι ίδια με τη συνείδηση του ομιλητή όπως και με της υπόλοιπης ανθρωπότητας. Γιατί μέσα σ’ αυτή τη συνείδηση υπάρχει πόνος, δυστυχία, υπάρχει ανησυχία, υπάρχει ο φόβος του αύριο, ο φόβος της ανασφάλειας, που τη νιώθει κάθε άνθρωπος όπου κι αν ζει. Επομένως, η συνείδησή σας είναι η συνείδηση όλης της ανθρωπότητας και αν υπάρξει μεταμόρφωση της δικής σας συνείδησης, θα επιδράσει και στο σύνολο της συνείδησης των ανθρώπινων πλασμάτων. Είναι γεγονός. Ετσι, αποκτά τρομερή σημασία η ριζική αλλαγή ή η μεταμόρφωση των ανθρώπων μέσα τους, των συνειδήσεών τους.

Μαζάνθρωποι: Μηχανές Ευτυχίας

Αποκαλούν τους μαζάνθρωπους “μηχανές ευτυχίας”

Ο ανιψιός του Φρόυντ, ο Αμερικανός Edward Bernays (1891-1995), ήταν ένας από τους πρώτους που πηρέ τις ιδέες του θείου του και τις χρησιμοποίησε για να χειραγωγήσει τις μάζες. Από τις αρχές του 20ου αιώνα και μέσω μιας υποθετικά «νέας μεθόδου» Προπαγάνδας που μετονομάστηκε «δημόσιες σχέσεις» ο Bernays μπήκε στην εποχή του αμερικανικού καταναλωτισμού δείχνοντας στις μεγάλες εταιρίες και στη κυβέρνηση πώς να κάνουν τους ανθρώπους-μηχανές να επιθυμούν πράγματα που δεν χρειάζονταν. Αυτό έγινε πραγματικότητα με την διαφήμιση «αγαθών» μαζικής κατανάλωσης, υπηρεσιών, θρησκευτικών, πνευματιστικών και πολιτικών ιδεών για το υποσυνείδητο της μάζας και τις εγωκεντρικές της μηχανιστικές επιθυμίες.
Από τις προσπάθειες αυτές προέκυψε μια σύγχρονη μέθοδος για τη χειραγώγηση των μαζών. Ικανοποιώντας τις εσωτερικές και εγωιστικές επιθυμίες, (ξέρουμε ποιοί) κάνουν τις ανθρώπινες μηχανές «ευτυχισμένες» άρα υπάκουες και χειρίσιμες. Αυτή είναι η αρχή της καταναλωτικής Αμερικανικής εμμονής, μίας εμμονής που έφθασε να κυριαρχήσει ολοκληρωτικά στον πολιτισμό της Δύσης, συμπεριλαμβάνοντας και εκείνες τις φιλοσοφίες που χρησιμοποιούμε για προσωπική βελτίωση.
Ο πολιτιστικός εγωκεντρισμός δημιουργήθηκε με σκοπό να υπηρετεί τα θρησκευτικά, πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Αν κρατήσεις τις μάζες απασχολημένες με τον εαυτό τους, και με σταθερό δεδομένο πως οι μάζες έχουν μυαλό χρυσόψαρου, καταναλώνοντας ευτυχισμένες αγαθά και υπηρεσίες που έχουν πειστεί ότι τις χρειάζονται, εκείνοι τότε που έχουν εξουσία μπορούν άνετα να το εκμεταλλευτούν και να ασκήσουν έλεγχο σύμφωνα με τις επιθυμίες τους.

Όσο μεγαλύτερη η ανθρωπόμαζα τόσο μικρότερη η μνήμη.
Αυτό εξηγεί το πως η ανθρωπόμαζα ξέχασε τα αίσχη και τις δολοφονίες των χριστιανών και πως οι κατ εξοχήν σφαγιασθέντες Έλληνες, δηλώνουν με περισσή ανοησία «χριστιανοί» Δεν υπάρχει απορία ή κάτι άγνωστο σε αυτό, πάντοτε η μάζα έχει μνήμη χρυσόψαρου, γι αυτό ψηφίζουν ξανά και ξανά τους ίδιους και κάθε αλλαγή η επίγνωση για τον μαζάνθρωπο είναι αδύνατη. Υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι αν ισχύει αυτό, δεν είναι και απαραίτητα κακό, «τόσο τους κόβει το ακατοίκητο, τόσο λένε»
Το πρόβλημα είναι, ότι η ατζέντα αυτών που έχουν δύναμη -ανθρώπινων ή μη DNA- απέχει πολύ από κάποια καλά ή φιλοανθρώπινα κίνητρα. Στην πραγματικότητα έχει αλλάξει το νόημα της ζωής για εκατομμύρια ανθρώπων και έχει αποδυναμώσει τα θεμέλια των κοινωνιών και των χωρών στις οποίες ζουν κι επιχειρούν. Από ένα πολιτισμό “αναγκών” πέρασαν τον άνθρωπο σε έναν πολιτισμό “επιθυμιών”. Οι άνθρωποι εκπαιδεύονται πλέον από πολύ μικροί να επιθυμούν, να θέλουν πράγματα και μάλιστα πριν καταναλώσουν αυτά που ήδη έχουν. Οι επιθυμίες της ανθρωπόμαζας τώρα ξεπερνούν κατά πολύ τις ανάγκες της.
Πριν από αυτή την τεράστια καταστροφική παρέμβαση της ελίτ που κυβερνά, δεν υπήρχε η ταυτότητα του καταναλωτή. Υπήρχαν πολίτες. Δεν υπήρχαν καταναλωτές. Ο καταναλωτισμός είναι μία εφεύρεση. Οι πρώτες εταιρίες που βασίστηκαν σε αυτόν συνέδεσαν τα καταναλωτικά αγαθά και την πολιτική προπαγάνδα, με την ανθρώπινη αυτοεκτίμηση, την επιτυχία τον πλούτο και την προσωπική αξία. Το υποσυνείδητο μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: χρησιμοποίησε αυτά τα αγαθά, υποστήριξε την ατζέντα τους και θα είσαι επιτυχημένος, αλλά πολύ περισσότερο ευτυχισμένος.

Στην κυριολεξία η ελιτ αποκαλεί τις μάζες «μηχανές ευτυχίας» ή «μαϊμούδες της Εδέμ». Λένε «Συνεχίστε να επιβραβεύετε τις μηχανές ευτυχίας, τις μαϊμουδίτσες, με περισσότερα προϊόντα και υπηρεσίες που στοχεύουν σε εγωιστικές επιθυμίες και σύντομα αυτό θα είναι η μόνη ευτυχία που θα ζητούν οι μηχανές» και είναι απόλυτα σωστό. Οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται να πείσουν τις μάζες να πιστεύουν την προπαγάνδα και να αγοράζουν άχρηστα αγαθά περιλαμβάνουν:
>Δημιουργία δελτίων τύπου για την ενημέρωση των πρακτορείων ειδήσεων σχετικά με τις εταιρικές εξελίξεις και τα νέα προϊόντα αν αυτά είναι άξια παρουσίασης.
>Χρησιμοποίηση μοντέλων, δημοσίων προσώπων και διασημοτήτων που προωθούν τα προϊόντα, μεταδίδοντας το μήνυμα ότι μπορούν και οι μάζες να αποκτήσουν διασημότητα, δύναμη, επιτυχία, σεξουαλική επιρροή κτλ. αν αγοράσουν το προϊόν. Μάλιστα υπάρχουν «διασημότητες» που κάνουν μόνο αυτό, υπνωτίζουν τις μηχανές ευτυχίας και τους ωθούν στον καταναλωτισμό.
>Δημιουργία ψεύτικων προσώπων για να προσδώσουν αξιοπιστία σε ένα προϊόν θρησκευτικές ή πολιτικές εκστρατείες.
Φυσικά όλες αυτές οι τακτικές είναι αρκετά κοινές σήμερα στις δημόσιες σχέσεις στην ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ και στην διαφήμιση. Είναι μέρος της κλασσικής προσέγγισης για τη δημιουργία επιθυμιών και υπηρεσιών, όλα στο όνομα μιας δήθεν προσωπικής ευτυχίας. Με άλλα λόγια η ευτυχία και η επιτυχία στη ζωή ισοδυναμούν με την αγορά και πρόσβαση σε προϊόντα. Ακολουθώντας την ίδια προπαγανδιστική γραμμή του καταναλωτισμού, οι ιδέες για δήθεν αυτο-βελτίωση και οι διδασκαλίες New Age είναι και αυτές, δυστυχώς, χρωματισμένες με προσωπικές εμμονές, θρησκευτικές ανοησίες, ευκολίες μαλθακότητας και ψυχαναγκασμούς. Οι κάθε λογής «δάσκαλοι» και προσωπικοί «γκουρού» έχουν εφεύρει σύγχρονες ανοησίες που τις αποκαλούν με υπερφίαλη εγωπάθεια και βλακεία «φιλοσοφίες» και έχουν αλλοιώσει το περιεχόμενο των αρχαίων φιλοσόφων, για να εξυπηρετήσουν τον καταναλωτικό εγωισμό της μηχανής. Δείτε για παράδειγμα παρακάτω μερικά από τα λόγια τους.
-Αν ονειρεύεσαι μία καλύτερη ζωή, η Δύναμη χωρίς Όρια, η Αλήθεια, το Μυστικό, η Σχολή, το Φως, ο Θεός, οι Θεϊκοί Άγγελοι, τα Άστρα, οι Ελλ, οι Κουνέλ, οι Ολύμπιοι ή ο Κθούλου, κατά περίπτωση, θα σου δείξει πώς να χρησιμοποιήσεις τη δύναμη του μυαλού σου, για να κάνεις, να έχεις και να πετύχεις όλα όσα θέλεις, εύκολα, γρήγορα, χωρίς κόπο. Συνήθως μια πόρσε και μια θεογκόμενα ή έναν υπάκουο και φραγκάτο συ-ζυγό και κάνα δύο κουτσούβελα !!!
-Από τη στιγμή που θα κλειδώσεις την επιθυμία σου σε κάτι, τότε μπουμ! Θα έχεις την πόρσε ή τα κουτσούβελα αλλά για την θεογκόμενα ή τον φραγκάτο συ-ζυγό, πρέπει να το θέλεις περισσότερο. Έτσι λειτουργεί.
-Αν το φανταστείς, τότε μπορείς να το έχεις. Πόσα κιλά ηλιθιότητας πρέπει να έχεις για να χάφτεις κάτι τέτοιο !! Ναι, η ελίτ ρίχνει πολύ γέλιο καθημερινά -κι εγώ μαζί τους- με την ηλιθιότητα της μαϊμουδίτσας.
– Τι να πει κανείς για τις υπέρτατες ηλιθιότητες “όπως πάνω, έτσι κάτω” και “ότι δίνεις, παίρνεις” και “όλοι είμαστε ίδιοι” και … όρεξη να χεις να γελάς με τις ανοησίες των νεογκουρού του μαζάνθρωπου που από την βολή του ψάχνει διακιολογίες για την εγωπάθεια του.
Εκτός από το πόσο παραπλανητικά ηλίθια, βλακώδη και αναληθή είναι τα παραπάνω, αντικατοπτρίζουν την προσωπική μανία και εμμονή της ανθρώπινης μηχανής με τα υλικά αγαθά και τις ανοησίες. Κάθε απόσπασμα παραπάνω αντανακλά εγωκεντρικές επιθυμίες, παιδαριώδεις συμπεριφορές και μία σφοδρή επιθυμία για “περισσότερα σκουπίδια” γεγονός που βρίσκεται σε πλήρη συμφωνία με τις επιταγές της σύγχρονης Προπαγάνδας, δηλ. οργανικές μηχανές ευτυχίας που ψάχνουν για προσωπική ικανοποίηση. Θέλει ο σύγχρονος άνθρωπος-δούλος-μηχανή να είναι ασταμάτητα, αγκαλιά με την επιτυχία, πλούσιος, διάσημος και χωρίς όρια … και τα θέλει όλα τώρα, αν κι όχι απαραίτητα με αυτή την σειρά και σίγουρα χωρίς να κουραστεί ιδιαίτερα, πέρα από το να τα θέλει πολύ !!! γιατί όσο να πεις και η “θέληση ξάπλα στον καναπέ” μια κάποια κούραση την έχει !

Υπάρχουν και οι ελάχιστες λαμπρές εξαιρέσεις σύγχρονων φιλοσόφων -ελάχιστες, πολύ πολύ ελάχιστες- που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ποιοί είναι οι αληθινοί φιλόσοφοι, εδώ στο terra papers αναφερόμαστε σε όλους τους άξιους λόγου, για να πάρεις μια ιδέα από που να ξεκινήσεις την έρευνα για την ζωή σου και ξεκινώντας, το ένα σε πάει στο άλλο. Όμως αυτό δεν ισχύει για τις καταναλωτικές μηχανές, που βυθισμένες σε trendy γκουρου -ψευδοφιλοσοφίες, δεν θέλουν, αλλά και δεν μπορούν, ν’ ακούσουν την αληθινή φιλοσοφία, ούτε φυσικά να αντικρύσουν την πραγματικότητα, γιατί δεν είναι άνθρωποι με Λ Ο Γ Ι Κ Η, αλλά ασήμαντες μηχανές ικανοποίησης του εγώ τους, που συντηρούν και καλοτρέφουν την ελίτ.



Είναι σχεδόν απόλυτο –με σταθερό δεδομένο πως το απόλυτο, για τον άνθρωπο είναι ανέφικτο– ότι;
> Δεν μπορείς να έχεις όσα θέλεις και δεν θα πετύχεις όλα αυτά που θέλεις και δεν τα χρειάζεσαι, ούτε τα έχεις ανάγκη, όλα αυτά που θέλεις ή που σου είπαν να τα θέλεις. Μπορείς να έχεις πολλά πράγματα και να καταφέρεις ακόμα περισσότερα αν είσαι πρόθυμος με επιμονή να εργαστείς γι’ αυτά με πειθαρχία, σεβασμό και συνέχεια.
> Έχεις φυσικά, πνευματικά, συναισθηματικά και ψυχικά Ο Ρ Ι Α. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να αναγνωρίσεις αυτά σου τα όρια και να τα αποδεχθείς. Όταν κι αν το κάνεις, τότε απελευθερώνεσαι από την προσμονή ότι πρέπει να κάνεις περισσότερα, από αυτά που είσαι και μπορείς.
> Το να εύχεσαι να συμβεί κάτι, σημαίνει ότι θα συμβεί κάτι, μα όχι απαραίτητα αυτό που εύχεσαι. Το να επιθυμείς κάτι δεν αρκεί για να το έχεις. Πρέπει και να κινηθείς [ενέργεια = δράση] προς την κατεύθυνση τους Σκοπού σου, με Επιμονή, Συνέχεια, και Διάκριση.
> Ο πόνος, η αποτυχία, το λάθος, η προσμονή είναι αναπόφευκτα μέσα στο παιχνίδι, αλλά είναι και κάτι καλό, από το οποίο μπορείς να διδαχθείς και γι αυτό χρειαζεσαι Ενέργεια, Αφοβία, Ακαμπτη Στόχευση, κλπ κλπ κλπ
Η ψευδοφιλοσοφία που δημιούργησε ηλίθιες εγωκεντρικές ανθρώπινες μηχανές ψευδούς ευτυχίας και καταναλωτισμού, κατέστρεψε την ταυτότητα του ανθρώπου σαν πολίτη, έχει επίσης καταστρέψει τις πραγματικές αξίες άλλων εποχών όπως αυτές φαίνονται στα παρακάτω λόγια:
—Ελπίζω να έχω σταθερότητα και αρκετή αρετή για να διατηρήσω αυτό που θεωρώ τον πιο αξιοζήλευτο από όλους τους τίτλους, αυτόν του έντιμου ανθρώπου. -George Washington
—Αυτό για το οποίο ένας πολίτης νιώθει μεγάλη ανησυχία για να το πετύχει είναι ένα συγκεκριμένο ήθος προς τους συμπολίτες του, δηλαδή η διάθεση στην αρετή και στην επίτευξη ενάρετων πράξεων. – Αριστοτέλης.
—Η δράση είναι ο χαρακτήρας. -F. Scott Fitzgerald
Μην επιτρέψετε στον εαυτό σας να μετέχει ενός αργού καθημερινού θανάτου, δηλ. μην επιτρέπετε να γίνετε μία εγωκεντρική μηχανή ψευδούς ευτυχίας. Ευτυχία σε καμία περίπτωση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΛΙΚΑ ΑΠΟΚΤΗΜΑΤΑ, ποτέ δεν ήταν κάτι τέτοιο, Ευτυχία είναι να μπορείτε να ζείτε στο Τώρα με Επίγνωση, Σεβασμό κι Ευγνωμοσύνη για όλα όσα ήδη διαθέτετε, δραστήριος και δημιουργικός. Έχετε την επιλογή να γίνετε ένας άνθρωπος με χαρακτήρα κι αξίες, ένας άνθρωπος που δεν χρειάζεται συστήματα πίστης και ξένες ιδέες για να αποφύγει την πραγματικότητα, αλλά την διαμορφώνει ΜΟΝΟΣ του και επιπλέον «Δεν επιτρέπει να τον επηρεάσει, αυτό που δεν μπορεί ο ίδιος να επηρεάσει» Το να διαμορφώσετε τον προσωπικό σας χαρακτήρα, χρειάζεται πολύ, καθημερινή, συνεχή εργασία, αλλά είναι ένας δρόμος χαρούμενος, που μπορεί να σας υποσχεθεί την πραγματική ευτυχία, που όλοι την αναζητούν, μα σε λάθος τόπο και με λάθος τρόπο.

Η απάτη του «φωτός»

Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες

Δυο μεγάλες και σημαντικές ανακαλύψεις της επιστήμης του ανθρώπου είναι η μεταξύ άλλων λεγόμενη zero point energy, ή θάλασσα φασματικών σωματιδίων, ή κβαντικό κενό, ή πάψτε να μας ζαλίζετε και πέστε το Αιθέρα να τελειώνουμε, που αναφέρεται στον μικρόκοσμο και η ανακάλυψη της λεγόμενης Σκοτεινής Ύλης και Σκοτεινής Ενέργειας. Που αναφέρεται στον μακρόκοσμο της κοσμολογίας. Η πρώτη ανακάλυψη, μας φανέρωσε πως αφ’ ενός μεν το κβαντικό κενό έχει ασύλληπτη –για την ώρα, και απίστευτη –για πάντα, ενεργειακή πυκνότητα, αφ’ ετέρου δε, οι «οντότητές» του είναι κυριολεκτικά αφανείς. Εάν, και μόνο ΕΑΝ, καταφέρουν να παραμείνουν στον αφρό της κβαντικής θάλασσας για περισσότερο από το κβάντο του χρόνου, τότε γίνονται φανερές, δηλαδή έρχονται στο Φάος (από το Χάος).

Η Δημοκρατία του Σκότους
Όσον αφορά την κοσμολογική ανακάλυψη, αυτή μας δείχνει ότι η σε συντριπτικό ποσοστό «φυσική» κατάσταση του σύμπαντος κόσμου είναι σκοτεινή!!! Και δημοκρατικά να το δει κανείς, ένα 96% ποσοστό είναι πέρα για πέρα αδιαμφισβήτητο. Σαρωτική κυριαρχία. Το σύμπαν δηλαδή κατά την στιγμή του Big Bang, που ειρήσθω εν παρόδω, ήταν η στιγμή της ετυμηγορίας, αποφάσισε δημοκρατικά και με συντριπτικό ποσοστό 96% να είναι σκοτεινό. Σκοτεινής Υλης! και κυρίως Σκοτεινής Ενέργειας!
Δεν γίνεται συνεπώς να μας έρχεται ο Εωσφόρος (ο φέρων την αυγή) και να δηλώνει πρέσβης της γνώσης, βλέπε διάνοια (Διός Νους), βλέπε πνευματικότητα, βλέπε New Age τελεολογία περί οντοτήτων φωτός. Δεν γίνεται να μας έρχεται και ο Χριστός ως «εγώ ειμί το φως» για τους ίδιους λόγους. Δεν γίνεται σ’ ένα σύμπαν το οποίο δημοκρατικά αποφάσισε να είναι σκοτεινό να μας έρχονται κάποιοι και να μας κηρύττουν ως τελικό σκοπό – η τελεολογία που λέγαμε- την ανέλιξή του σε φωτεινό ον.
Διότι το Φάος, το φανερό και φωτεινό σύμπαν διέπεται από νόμους και κανόνες ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΟΥΣ!! Αρχή απροσδιοριστίας του Heisenberg, απαγορευτική αρχή του Pauli, θερμοδυναμικοί νόμοι κλπ κλπ. Ενώ εκεί «κάτω» στη θάλασσα του κβαντικού κενού το μόνο που υφίσταται είναι η ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ!! Τα πάντα επιτρέπονται, ακόμα και να λαμβάνουν χώρα, αντί για μέρος. Και σας ερωτώ. Μήπως η θάλασσα του κβαντικού κενού τελικά βρίσκεται ΠΑΝΩ κι το ντεμέκ φωτεινό σύμπαν δεν είναι παρά εκροές προς τα ΚΑΤΩ;
Μήπως ο Darth Vader είχε δίκιο; «come to the dark side of the Force»

Πως θα ξεφύγεις από την φυλακή του Δημιουργού
Κοντολογίς: Είναι κοινός νους και απλή λογική αν βάλεις αυτό το ταλαίπωρο κι ατροφικό μυαλό σου να δουλέψει, ίσως κάποτε καταφέρεις να κάνεις και τα μάτια σου να δουν. Αν και όποτε πιθανόν το κατορθώσεις, τότε θ’ αρχίσεις να ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟ ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ, ότι δηλ. όλοι αυτοί που ασχολούνται με τις γελοιότητες περί του «φωτός» είτε με τον Εωσφόρο, τον «υιό της αυγής» και το φωτεινό παγωνοκοκορόφτερο του  είτε με τον «Χριστό του Φωτός» και τους λαμπερούς αρχαγγέλους του, είτε με τον αρχι-επικυρίαρχο Drunvalo Melchizedek με το εκτρωματικό «Λουλούδι της Ζωής» αλλά και όλα τα παρακλάδια τους που είναι εκατοντάδες για κάθε λογής πικραμένο, είναι στο ίδιο ακριβώς σημείο ανοησίας και παραμένουν μέσα στην ΙΔΙΑ ΦΥΛΑΚΗ να ανακυκλώνονται μέχρι να πεθάνουν.
Όπως αντιλαμβάνεσαι δεν είναι άποψη αυτό, ούτε θεωρία, αλλά προκύπτει από τα αξιώματα της Κβαντικής Μηχανικής και του Χάους, Προκύπτει από τα αξιώματα που διέπουν τα ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ σαν ΦΥΛΑΚΗ ΣΥΜΠΑΝΤΑ. Κάθε αξίωμα, κάθε νόμος, κάθε τι μηχανικό, είναι κι ένα κάγκελο, όλα τα κάγκελα μαζί φτιάχνουν ένα υπέροχο κελί για να σε φυλακίσουν, όπως ακριβώς τα φτιάχνεις κι εσύ.
Αυτό που λένε «ότι κάνεις, σου κάνουν» είναι μια μεγάλη αλήθεια που φυσικά την έχεις παρερμηνεύσει για να ταιριάζει στα γούστα σου και αν θέλεις να δεις τι σου κάνουν, δες τι κάνεις ΕΣΥ στον εαυτό σου, στους γύρω σου, στα ζώα, στα φυτά, στα μικρόβια, στην γη. Αλήθεια αναρωτήθηκες ποτέ, γιατί φοβάσαι το σκοτάδι και τρέχεις όλο χαρούλες, χοροπηδώντας -σαν το αρνάκι πριν το μεγάλο δείπνο- προς το φως; Γιατί ή μάλλον ΠΟΙΟΙ σε έκαναν να φοβάσαι το «κακό» σκοτάδι και να αγαπάς το «καλό» φως, Το ποιό φως είναι καλό και ποιό είναι κακό, είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία.
Όταν κάποτε – ΑΝ – καταφέρεις, έστω και κατ’ ελάχιστο, ν’ αντιληφθείς τις παραπάνω λέξεις, θ’ αρχίσεις επιτέλους να ΒΛΕΠΕΙΣ, σταματώντας απλώς να κοιτάς σαν αποχαυνωμένος, σαν υπνωτισμένος ό,τι σου έχουν πει να κοιτάς, όπως οι φυλακισμένοι στην σπηλιά του Πλάτωνα, κοιτούν μόνο τις σκιές τους στον τοίχο. Αλήθεια αναρωτήθηκες ποτέ ΠΟΙΟΙ κουνούν τα ανδρείκελα και δημιουργούν τις σκιές; ΠΟΙΟΙ είναι οι δεσμώτες που σε κρατούν φυλακισμένο; Και αυτούς ΠΟΙΟΙ τους κρατούν εκεί φυλακισμένους να κουνούν ανδρείκελα; Γνωρίζεις πως για να δημιουργηθούν οι σκιές χρειάζεται φως; Στο Σκοτεινό Σύμπαν δεν υπάρχουν σκιές, γιατί δεν υπάρχει φως.
Πέρα από την δική σου ΣΥΜΦΩΝΙΑ, του να παραμείνεις φυλακισμένος, ΠΟΙΟΙ σε κρατούν εσένα φυλακισμένο και ΠΟΙΟΙ κρατούν τους δεσμώτες φυλακισμένους και προπάντων ΓΙΑΤΙ;
Αυτές είναι σημαντικές ερωτήσεις να κάνεις στον εαυτό σου και άσχετα από το τι θ’ απαντήσεις, γνώριζε πως η απάντηση, σου δείχνει και την Ενέργεια σου, όπως και η ικανότητα του να Βλέπεις και να Διακρίνεις. Από την φυλακή θα βγεις, όταν αρχίσεις να ασχολείσαι με αυτά που σε βγάζουν απ αυτήν και όχι με αυτά που σε κρατούν φυλακισμένο, εκτός κι αν κάνεις ΜΗ Πράξεις. Χοντρικά αναφέρω, πως για έναν Πνευματικό Αριστοκράτη-Πολεμιστή, έχουν τόση δύναμη οι Δημιουργοί-Θεοί και το «φως» που σου προπαγανδίζουν, όση η κατσαρίδα όταν την λιώνεις κάτω από την παντόφλα σου.
Ο κάθε δυνατός, είναι δυνατός, γιατί δεν φρόντισες να γίνεις ΕΣΥ Δυνατός. Το λιοντάρι είναι ο «βασιλιάς του δάσους» όχι γιατί είναι το δυνατότερο ζώο όλων, αλλά γιατί όλα τα υπόλοιπα ζώα (ενώ κάποια είναι πιο δυνατά, πιο ικανά και πιο έξυπνα) ταυτόχρονα είναι υποτακτικά, ταπεινά, δούλοι, πιστοί, οπαδοί κλπ. κλπ. και ταυτόχρονα το λιοντάρι ο «βασιλιάς των ζώων» φροντίζει να μένει μακριά από την τίγρη ! Αρα ξέρεις τι να κανεις και τι να μην κάνεις ! μην επαναλαμβανόμαστε !

Η Επανάσταση του Παλιμπαιδισμού

Διάβολος και Θεός: Δύο Όψεις του Ιδιου Νομίσματος
Άγγελοι, υπάρξεις ανώτερης τάξης από τους ανθρώπους (Ψαλμ. η’ 5), δημιουργήθηκαν για να απολαμβάνουν τη στενή επικοινωνία με το Θεό. (Αποκ. α’ 1, γ’ 5, ε’ 11). Υπάρξεις μιας ανώτερης δύναμης, και υπάκουοι στον Θεό (Ψαλμ. ργ’ 20), λειτουργούσαν ως δούλοι ή «λειτουργικά πνεύματα». (Εβρ. α’ 14). Αν και γενικώς αόρατοι, κατά διαστήματα παρουσιάσθηκαν σε ανθρώπινο σχήμα. (Γέν. ιη’ ιθ’ Εβρ. ιγ’2). Διαμέσου ενός αυτών των αγγελικών υπάρξεων, η αμαρτία εισχώρησε στο σύμπαν. Τι Θεός είναι ετούτος που χρειάζεται δούλους; Ρητορική η ερώτηση! και Όχι το σύμπαν ο Διάβολος-Θεός-Εωσφόρος δεν το έφτιαξε αταξικό κι ας χτυπιούνται τα κομμούνια. Το άρθρο ανέβηκε 14 Αυγούστου 2012 και κάθε χρονιά με νέες προσθήκες. Στις 14 Αυγούστου 2014 ο πλανήτης μαθαίνει για τους Γεζίντι. Διάβασες ίσως κι εσύ στην εφημερίδα για μια φυλή που ΜΟΛΙΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ !τα εντεταλμένα δημοσιογραφάκια, που δεν αναπνέουν αν δεν πάρουν εντολή! Όμως όπως πάντα, λένε μόνο ότι τους επιτρέπουν και ποτέ τα σημαντικά. Για πάμε να δούμε και λίγο «κάτω από το χαλί»
Χρησιμοποιώντας τους βασιλείς της Τύρου και της Βαβυλώνας ως παραβολικές περιγραφές για τον Εωσφόρο, η Βίβλος λέει, Ο «Εωσφόρος, ο υιός της αυγής», «το χερούβ το κεχρισμένον διά να επισκιάζει» διέμενε στην παρουσία του Θεού, (Ησ. ιδ’ 12, Ιεζ. κη’ 14). 1«Συ επεσφράγισας τα πάντα, είσαι πλήρης σοφίας και τέλειος εις κάλλος. Ήσο τέλειος εν ταις οδοίς σου αφ’ης ημέρας εκτίσθης, εωσού ευρέθη αδικία εν σοι.» (Ιεζ. κη’ 12,15) … δηλαδή «πιασ’ τ’ αυγό και κούρευτο»

Η επανάσταση του Εωσφόρου Αυγερινού, εναντίον του Θεού, το τουρλουμπούκι των θρησκειών και οι παλιμπαιδίζοντες επαναστάτες !
Πόσο γέλιο να αντέξει ο άνθρωπος που «θέλει ν’ αγιάσει και τα πλοκάμια του Εωσφόρου δεν τον αφήνουν;»
«Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας» λέει η πάνσοφη ρήση, αλλά απέφυγε να αναφέρει, τα μάτια του παγωνιού, που είναι και πολλά. Βεβαία υπάρχει το «καμαρώνει σαν παγώνι» όταν θέλει να κοροϊδέψει όποιον καμαρώνει άνευ λόγου, ματαιόδοξα, ανόητα, «αυτός ο λαός καμαρώνει σαν παγώνι για τον πολιτισμό του, όταν οι άλλοι λαοί, γελάνε μαζί του, για την κατάντια του» π.χ. Στο σύμπαν της ύλης, της μορφής, όλα εκδηλώνονται σε δίπολα, άσπρο vs μαύρο, κακό vs καλό, ήλιος vs σελήνη, άνδρας vs γυναίκα, αρσενικό vs θηλυκό κλπ, κλπ, έτσι γίνεται και με το θέμα «παγώνι» υπάρχει η μαύρη πλευρά του παγωνιού και η χρυσή πλευρά του, κοντολογίς, «μαύρο παγώνι vs χρυσό παγώνι»
Κάθε δίπολο είναι, όπως «ο Διάβολος με το Θεό» μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε. Δεν υπάρχει ο Θεός χωρίς τον Διάβολο και δεν μπορεί να υπάρχει ο Διάβολος χωρίς τον Θεό. Όπως δεν μπορεί, αλλά και δεν υπάρχει ο Ήλιος χωρίς την Σελήνη. Πολύ απλά, μέσα στις δημιουργίες της ύλης (και η ψυχή είναι λεπτοφυής ύλη, εκδήλωση του άυλου Πνεύματος, μέσα στην δημιουργία) αυτά τα φαινομενικά διαφορετικά υλικά δημιουργήματα, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο, δεν υπάρχει δημιουργία χωρίς δίπολα. Λες να μην το γνωρίζει αυτό ο Δημιουργός των Δημιουργιών; Εδώ το γνωρίζουμε εμείς.
Σκέψου τώρα, τα ανθρώπινα ζώα, που δογματικά (–ισμός) λατρεύουν τον Θεό, δηλ. την Υλη, θεωρώντας πως λατρεύουν, κάτι άυλο; Αμ δε, και οι σκέψεις, λέξεις, συναισθήματα βρίσκονται στον κόσμο της ύλης, αφού βρίσκονται μέσα στον κόσμο της δημιουργίας και μάλιστα στα κατώτερα επίπεδα της ύλης, στα επίπεδα του «κόσμου του εγώ» O κόσμος του ΕΓΩ, είναι αυτό το «τέρας με τα 5000 κεφάλια» Με απλά λόγια οτιδήποτε κι αν λατρεύεις είτε το φως, είτε το σκοτάδι, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο. Ο Ήλιος λάμπει στο Σκοτάδι του Κοσμικού. Σε ένα Κοσμικό Φωτός δεν θα φαινόταν καν και δεν θα υπήρχε Δημιουργία.
Αυτό που θέλω να κάνω κατανοητό –γιατί με διαβάζουν και βλάκες– είναι να μην «καμαρώνεις σαν παγώνι» αν πηγαίνεις στην εκκλησία του Θεού, γιατί και οι πιστοί του Διαβόλου σε εκκλησία πηγαίνουν, δες τις εικόνες πιο κάτω. ΕΣΥ λατρεύεις-προσκυνάς-πιστεύεις-υπακούς-υποτάσσεσαι (διαλέγεις και παίρνεις) στο Θεό σου, με κερί και λιβάνι και οι Εωσφορικοί με κερί και λιβάνι λατρεύουν την δική τους επιλογή, υποταγής-λατρείας. «Επιλογή;» (sic) στην νιοστή!!! Κάθε λατρεία είναι και μια δουλικότητα, υποταγή σε κάτι άλλο, καλό ή κακό δεν έχει σημασία. Κάθε –ισμός και πάγος και κάθε πάγος ισσούται με Θετική Εντροπία, άρα θάνατος, όχι μόνο Υλικός αλλά και Νοητικός, Ψυχικός Πνευματικός. Δεν έχει απολύτως καμία σημασία αν λατρεύεις το φως ή το σκοτάδι, το μαύρο ή το χρυσό όταν και τα δύο βρίσκονται ΜΕΣΑ στις δημιουργίες και το ζητούμενο (αν έχεις μυαλό στο κεφάλι σου και την απαιτούμενη ενέργεια) είναι να φύγεις ΕΞΩ από αυτές.

Αφού το καλό και το κακό είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, τότε το ίδιο το νόμισμα τι είναι;
Που και σε ΠΟΙΟΝ, ανήκει το δίπολο όταν είναι ένα;
Εφόσον βρίσκεται και αυτό μέσα στην δημιουργία; Τι λατρεύουν οι καλοί και οι κακοί πάνω, πέρα, από το καλό και το κακό; Δηλ. στο σημείο που το δίπολο ενώνεται και γίνεται ένα, τι υπάρχει; Τι λατρεύει ο ανόητος που προσκυνάει εικόνες στην όποια εκκλησία; Του Θεού, του Εωσφόρου, του μαύρου, του χρυσού παγωνιού ή του μπλε με ροζ βούλες κερασφόρου Θεού; Ένα τουρλουμπούκι απύθμενης ηλιθιότητας, είναι στημένο για να παρασύρει τον αδύναμο που ψάχνει-ψάχνεται να βρει τι στο καλό γίνεται εδώ μέσα στο MATRIX, που είναι εγκλωβισμένος. Είναι η έτοιμη ευκολοχώνευτη παγίδα για τον βλάκα αλλά και για τον απλό καλόπιστο αναζητητή κάθε –ισμός και δυστυχώς για σένα, έχει για κάθε γούστο ο μπαξές της δημιουργίας, να λατρέψεις να μισήσεις να προσκυνήσεις, να παραδώσεις την Ενέργεια σου, το ΕΙΝΑΙ σου και να καταλήξεις μετά τον θάνατο σου, μεζεδάκι στο «ράμφος του Αετού».
Διάβασε να μάθεις τι προσκυνάς, σε τι υποτάσσεσαι, ποιοί σου ζητούν την ΕΝΕΡΓΕΙΑ σου. Γιατί χωρίς αυτή την πολύτιμη ΕΝΕΡΓΕΙΑ δεν μπορούν να υπάρξουν ούτε οι καλοί ούτε οι κακοί. Αυτό που χρειάζεται να γνωρίζεις είναι πως έξω από την δημιουργία, του καλού και του κακού, θα μπορέσεις (αν μπορέσεις) να βγεις ΜΟΝΟ όταν αποδεσμευτείς από κάθε –ισμό κάθε χρώματος, υφής, ομορφιάς ή ασχήμιας. Χρειάζεται ΕΝΕΡΓΕΙΑ για να διατηρηθεί αυτή, αλλά και κάθε δημιουργία της ύλης. Αυτή την ΕΝΕΡΓΕΙΑ χρειάζονται και οι καλοί και οι κακοί για να υπάρχουν-επικρατήσουν. Μην τους την δίνεις. Ούτε στον Εωσφόρο, ούτε στο δίδυμο του αδελφό τον Θεό. Αν θέλεις να πάψεις να βολοδέρνεις μέσα στις δημιουργίες και να γίνεις ένας Σιντάρτα Γκαουτάμα, ένας Τζούλιους Εβολα, ένας Ηράκλειτος, που δεν μπόρεσε κανένας –ισμός να τους παγιδέψει. Φυσικά μπορείς να κάνεις ότι σου κάνει κέφι, αλλά ας γνωρίζεις τουλάχιστον, τι προσκυνάς, σε τι υποτάσσεσαι, σε ποιόν ανήκεις, όταν σκύβεις το κεφάλι κι ανάβεις λιβάνι και κερί στον αι- Νικολάκη, Γρηγοράκη, Παρασκευή, Άρη, Δία, Αυγή με πούλιες ή χωρίς κλπ, λέγοντας «χρόνια πολλά» στον δυστυχή που φέρει το όνομα του.

Μελεκ Ταους: Η Επανάσταση του Παλιμπαιδισμού
Τα μάτια του παγωνιού μπορεί να βλέπουν πολλές όψεις μιας μυθικής μορφοπλασίας, αλλά μια απλή ανάλυση πάνω στο σύμβολο της Θεάς Ήρας και όχι μόνο αυτής, μπορεί να οδηγήσει τον επίδοξο ερευνητή στο σημείο, αντί να τραβάει τα μαλλιά του, να θέλει να τσουρομαδήσει κάθε φτερό του καμαρωτού αυτού αγγέλου.  Το παγώνι, πέρα απ την οικογένεια των φασιανιδών και με καταγωγή από τα δάση της Ινδίας, ήταν κάποτε ένας άγγελος γεμάτος περηφάνια. Λατρευόταν σε ναούς και μαντριά για την παντεποπτική του ικανότητα και το ταλέντο να αντανακλά το θεϊκό και ακατάπαυστο πυρ, διασπώντας το σε φασματικές κουτσουλιές ύλης και προστατεύοντας τις εύθραυστες αυτές δημιουργίες του. Δυστυχώς όμως, όλο αυτό, μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα οικογενειακής αντιδικίας.
Ήταν απλά, ο άσωτος, επαναστάτης, γιος και αδελφός, (ο πρώτος απ’ τους επτά) μιας διαγαλαξιακής φαμίλιας τσοπαναρέων, που αρνήθηκε να υποταχτεί στην προσταγή να μοιραστεί την λάμψη του με τα ευτελή ανθρωποειδή ζώα, αλλά εν τέλη ακολούθησε τον μαύρο και άχαρο δρόμο της προστασίας του βασιλείου των γαιοπλασμάτων. Του δόθηκε το όνομα Μελέκ Ταούς, ή Αγγελος Παγώνι, ή Σεϊτάν, ή Εωσφόρος και λατρεύτηκε σε πολλούς μύθους, με πολλές οντολογικές διαμορφώσεις και σε πολλά χρώματα, για να ταιριάξει και με τη νοητική και χρωματική μας γκαρνταρόμπα. Άσπρο, χρυσό, μαύρο και με ιριδίζοντα κέρατα!
Έτσι, επιτέλους, φτερωτός και καμαρωτός, ο παντεπόπτης μπανιστιρτζής έσπευσε να κουμαντάρει τα πήλινα δοχεία που κληρονόμησε απαρχής χρόνου. Κι εκείνα όμως τον λατρέψανε, τοποθετώντας τον συμβολικά στον ουρανό, να ανατέλλει και να δύει ως Αυγερινός και Αποσπερίτης και να σουλατσάρει με ερπετικούς ελιγμούς στις δημιουργίες, χαρούμενος απ’ την οργασμική πανσπερμία της ίδιας του της λάμψης. Μιλάμε δηλαδή για μεγάλη ψωνάρα και με την τάση, ενίοτε, να ξεγελά τους διάφορους πολιτισμούς και να παίρνει την γυναικεία μορφή και υπόσταση μια άλλης αδελφής ψυχής, της Αφροδίτης.
Η εκδήλωση αυτής της κατεργαριάς του, προσδιορίστηκε από το κoπάδι των μελιστάλαχτων κατειλημένων ανθρωπιδών, ως Venus Project και έλαμψε στο στερέωμα ως η νέα εποχή πολεμικών αντεγκλήσεων, παλιμπαιδισμού και αποσάρθρωσης των εγκεφαλικών συνάψεων. Η εποχή που θα μείνει γνωστή στα εκστασιασμένα πλήθη, ως η εποχή της θεϊκής μαστούρας, της επονομαζόμενης και Ιερής Μέθης του Εωσφορικού κελεύσματος και της θυσιαστικής καύσης των κυττάρων μας στην τελετουργική του υψικάμινο!
Για να σοβαρευτούμε (χα χα χα) τώρα και με την προτροπή του ίδιου του ασόβαρου Σκοτεινού Αγγέλου, ίσως θα πρέπει να διεισδύσουμε στα άδυτα της πιο εγγενούς ομάδας απ’ όλα τα αγαπημένα του παιδιά. Της μυστικής αδελφότητας των Γεζίντι -τόσο μυστικής που την γνωρίζουν όλοι- η οποία αποτέλεσε την μαύρη πτέρυγα της λατρείας του Μελέκ Ταούς, του Θεού Παγωνιού. Με προεκτάσεις και συμβολικές που περνάνε από τους προχριστιανικούς Γνωστικούς, την μυθολογία Κθούλου, τον μίστερ Κρόουλυ και την Μονή ΤΑΩ – Νταού Πεντέλης. Ο Νταβέλης (Devilish) δεν ξέρουμε που εμπλέκεται, αλλά σίγουρα έβαλε κι αυτός την ουρά του, υπό το βλέμμα της τσακιρομάτας αρχιέρειας Έλενας Πέτροβνας Μπλαβάτσκυ.
Η μαύρη θρησκεία των Γεζίντι και η εκκλησία τους (δείτε τις φωτογραφίες) τα Στραν και ο Μελέκ Ταούς, για άλλους και Μελκάρτ, Μελχισεδέκ ή Μελικέρτης, ακολούθησε το μυστικό δόγμα της πίστης στον αντίπαλο Θεό και Δημιουργό, τον Σατανά-Σετ, πολύ πριν τον Χριστιανισμό και Ιουδαϊσμό. Λίγα επιτρέπεται να γίνουν γνωστά, για αυτήν την παράξενη λατρεία και αυτό γιατί οι ίδιοι τηρούν σιγή σχετικά με τις παραδόσεις τους, για να τις διατηρήσουν ανόθευτες, αλλά κυρίως λόγω έλλειψης μόρφωσης. Δεν υπάρχουν γραπτά κείμενα, τα απαγορεύει η θρησκεία τους. Τα βιβλία είναι για τους Δαιμόνους, (όχι τους Δαίμονες που προσκυνούν αυτοί, τους άλλους Δαίμονες, των άλλων!) για τους ανθρώπους, σαν ελόγου τους, είναι τα Στραν (μακρόσυρτα λυπητερά τραγούδια-διηγήσεις).

Ο Γεζίντ Φαρφαρ είναι ο θεός καταστροφέας. Ο Σατανάς, ο Διάβολος. Οι μουσουλμάνοι αποστρέφονται τον όρο «Γεζίντ» τον ταυτίζουν με το κακό και αποφεύγουν να τον χρησιμοποιούν. Οι Γεζίντες ζουν σε χώρες μουσουλμάνων. Είναι Κούρδοι του Βορείου Ιράκ. Η γλώσσα τους είναι διάλεκτος της κουρδικής. Ο προπάτοράς τους ήταν ο χαλίφης Γεζίντ που έζησε κοντά στο 800 μ.κ.ε. Η θρησκεία και τα τελετουργικά των Γεζίντ είναι ένα μείγμα μουσουλμανικών και χριστιανικών προτύπων. Τρώνε χοιρινό κρέας, πίνουν κρασί, αποστρέφονται την περιτομή, επισκέπτονται ξυπόλητοι το ναό τους, έχουν ως θρησκευτικό σύμβολο το παγώνι «σεϊτάν-τάο» φορούν λευκά ρούχα, θεωρούν πως στο κατώφλι των ναών βρίσκεται ο διάβολος τον οποίο εξαργυρώνουν με νομίσματα, προσκυνούν το μαύρο φίδι που στολίζει την είσοδο του ναού, πιστεύουν στη μετενσάρκωση, δεν τρώνε μαρούλια, ούτε μπάμιες.
Λατρεύουν τον Διάβολο για τον οποίο πιστεύουν πως ο Θεός τον συγχώρεσε και τον έθεσε επικεφαλής των αγγέλων ως υπεύθυνο για τη γη και όπως βλέπουμε, αυτός τα ‘κάνε μπουρδέλο. Σύμφωνα με την πίστη τους, ο Θεός δημιούργησε επτά αγγέλους. Ο πρώτος από αυτούς ήταν ο Μελέκ Ταούς. Ο Θεός διέταξε τους αγγέλους να του φέρουν σκόνη από την γη, ώστε να δημιουργήσει το σώμα του Αδάμ. Τότε τους είπε να προσκυνήσουν το δημιούργημά του. Όλοι το έκαναν, εκτός από τον επαναστάτη άγγελο, ο οποίος είπε στο Θεό: «Πως μπορώ να υποταχτώ σε ένα άλλο πλάσμα! Είμαι από την λάμψη σου, το φως σου, ενώ ο Αδάμ φτιάχτηκε από χώμα» Τότε ο Θεός τον επαίνεσε, τον έθεσε επικεφαλής όλων των αρχαγγέλων και του ανέθεσε τον γήινο κόσμo και όλοι μας βλέπουμε πόσο καλή δουλειά κάνει !!!
Μέχρι πρόσφατα οι περισσότεροι λάτρεις του Εωσφόρου, αρνήθηκαν να μάθουν γράμματα, θεωρώντας ότι οι παραδόσεις τους μπορούν να μεταδίδονται μόνο με τα τραγούδια, τα έθιμα και τις διηγήσεις τους. Πολλές από τις αλλόδοξες ομάδες που γειτονεύουν με τα χωριά και τις γειτονιές των Γεζίντι λένε πως είναι αιμομίκτες, βίαιοι και κλέφτες. Λένε επίσης ότι έχουνε ουρά, ότι είναι τελείως απολίτιστοι και ότι δεν είναι καν άνθρωποι. Αν πω πως ξαφνιάζομαι θα είναι ψέματα. Όμως το κυριότερο όλων που τους προσάπτουν, είναι ότι λατρεύουν τον Ιμπλίς ή Σεϊτάν, τον Σατανά. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι Γεζίντι έχουν υποστεί πάμπολλες διώξεις εδώ και 6 αιώνες τουλάχιστον. Είναι επίσης ο λόγος που πολλές φορές αντιμετωπίζονται με καχυποψία και φόβο από το ορθόδοξο Ισλάμ.

Ένας θρύλος αναφέρει ότι αν χαράξεις ένα κύκλο στο έδαφος γύρω από ένα Γεζίντι, αυτός δε θα μπορέσει να βγει ποτέ, παρά μόνο αν σπάσει κάποιος τον κύκλο απ’ έξω. Αυτό έχει σχέση με το σύμβολο του ουροβόρου φιδιού, που καταπίνει την ουρά του σ’ έναν αέναο σαμσαρικό τροχό μετενσαρκώσεων και την αδυναμία κάποιου να αποδράσει. Δεν βοηθάει κι ο Θεός τους και κάθονται εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα κύκλο !!!

Αλλά ας σοβαρευτούμε (πόσο να σοβαρευτούμε όταν γράφουμε ηλίθιες γραφικότητες; Ας προσπαθήσομεν) ακόμα περισσότερο, όσο πλησιάζουμε στην πύλη του εσώτερου χάους, με όλες τις φασματικές ιριδίζουσες στρεβλώσεις και τον Πυλωρό να προεκτείνει την σκιά του! Κατά τον Λάβκραφτ η πύλη που ανοίχτηκε για το πέρασμα των μεγάλων παλαιών, νοείται ως μια δύναμη που δεν ανήκει στο δικό μας χώρο, αλλά ενεργεί και διαμορφώνεται από άλλους νόμους. Οι περιγραφές που δίνει για τον φρουρό της πύλης, τον Γιογκ Σοθόθ (Yog-Sothoth) και την εκδήλωσή του στο δικό μας χωροχρονικό συνεχές δεν είναι σαφείς, αλλά κάνουν νύξη για κάτι πελώριο και αόριστα ερπετοειδές, ένα κράμα χταποδιού, σαρανταποδαρούσας και αράχνης. (Καλά το χταπόδι στην σχάρα με λαδόξυδο, μια χαρά είναι, τα υπόλοιπα όμως;)
Ο Κέννεθ Γκραντ  περιγράφει τον Yog-Sothoth σαν μια μάζα από ιριδίζουσες φυσαλίδες ή σφαίρες. Ενώ ή Μπλαβάτσκυ μας δίνει μια εικόνα για τις τελετές των Γεζίντι, κατά τις οποίες λέγεται ότι εμφανίζονταν τεράστιες σφαίρες φωτιάς που παίρνουν την μορφή των πιο αλλόκοτων ζώων. !!! Ο Γιογκ Σοθόθ σχετίζεται έμμεσα με τον θεό των Γεζίντι. Το όνομά του ίσως να αναλύεται ετυμολογικά σε «Αιώνα του Σετ-Θωθ» ή «Πατέρας Θεός Σετ-Θωθ», του αντίστοιχου αιγυπτιακού Σατανά που αποτέλεσε μια άλλη όψη του φιδιού-παγωνιού. Αλλά και σε άλλες παραλλαγές με την ίδια ρίζα της λέξης Αμαλήκ, ξαναβρίσκουμε τον Μελέκ Ταούς, τον βιβλικό δαίμονα Αντραμμελέχ και τους μυστηριώδεις Αμαληκίτες ή Υξώς. Αυτοί ήρθανε από τα ανατολικά από την Αραβία και αναγνώρισαν στον αιγυπτιακό θεό Σετ τον δικό τους Σουτέχ ή Μπααλ και εγκαθίδρυσαν έτσι την λατρεία αυτού του Σκοτεινού Θεού, αντί του Φωτεινού του αδελφού, του Όσιρι. Οι Αμαληκίτες και το όνομα Αμαλήκ σχετίζονται με το φίδι της Εδέμ, τον Σαμαήλ, Φαρμάκι του Θεού, έναν από τους επτά αγγέλους που ζευγάρωσαν με τις κόρες των ανθρώπων. «Αλλά τη μορφή τους κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει, εκτός μονάχα στα χαρακτηριστικά των τέκνων που Εκείνοι γέννησαν στην ανθρωπότητα»

Ο Λάβκραφτ γράφει για τους φοβερούς Υξώς: «Για την λατρεία τους λέγεται ότι το κέντρο βρίσκεται στις απάτητες ερήμους της Αραβίας, όπου η Ιρέμ, η πόλη των Κιόνων, ονειρεύεται κρυμμένη και ανέγγιχτη» και αλλού: «Ίσως ήταν αυτός που ορισμένες μυστικές λατρείες της Γης ανέφεραν ψιθυριστά σαν Yog-Sothoth κι ο οποίος ήταν μια θεότητα κάτω από άλλα ονόματα»

Βλέπουμε λοιπόν ότι ασχέτως με τις διαφορές σε εξωτερικά, τοπικά ή πολιτισμικά, χαρακτηριστικά, ο Γιογκ Σοθόθ ταυτίζεται με τον Μελέκ Ταούς, τον Ουμρ ατ Ταουίλ καθώς και με κάθε άλλη παρεμφερή θεότητα που εμπεριέχει στο χαρακτήρα της το συμβολισμό του Πυλωρού ή του Φρουρού της Πύλης. Έτσι γενικότερα στην ανθρώπινη συνείδηση κάποιοι από τους αρχαίους Δρακοβασιλιάδες ανθρωποποιήθηκαν, ενώ άλλοι, όπως ο Σετ, διατήρησαν σε μεγάλο ποσοστό την αρχαϊκή φιδίσια μορφή. Ειδικά στη περίπτωση της Γνωστικής παράδοσης, πολύ πριν τον Χριστιανισμό, όπου ταυτιζόταν ο Θεός- Δημιουργός αυτού του σύμπαντος, με οποιαδήποτε Ερπετοειδή Θεότητα, ενώ ο αληθινός Θεός γι’ αυτούς, βρισκόταν έξω απ’ τις δημιουργίες.

«Αυτή η λατρεία της Φασματικής Ύαινας επέζησε όταν όλες οι άλλες μορφές του θεού της είχαν πια χαθεί. Ο δρ Τζων Ντη ήταν ο πρώτος που τον κάλεσε από τους χώρους του Ντάαθ κατά τις ιστορικές εποχές και τον ονόμασε Χορονζόν. Ο Άλιστερ Κρόουλυ που ήρθε σε επαφή μαζί του κατά την δική μας εποχή, επίσης τον αποκάλεσε Χορονζόν, ενώ ο Λάβκραφτ τον «έπιασε» διαισθητικά ως μια τερατώδη και άμορφη βλέννα που είναι γνωστή ως Γιογκ-Σοθόθ. Nightside of Eden by Kenneth Grant
«Κι ενώ υπάρχουν εκείνοι» έγραφε ο Τρελός Άραβας, που έχουν αποτολμήσει να επιδιώξουν κάποιες ματιές πέρα από το Πέπλο, και να δεχτούν ΕΚΕΙΝΟΝ ως οδηγό, θα ήταν πιο συνετοί αν είχαν αποφύγει κάθε δοσοληψία μαζί ΤΟΥ. Γιατί είναι γραμμένο στο βιβλίο του Θωθ, πόσο τρομερό είναι το αντίτιμο έστω μίας μοναδικής ματιάς. Ούτε και μπορεί εκείνοι που περνούν να επιστρέψουν ποτέ, γιατί στις απεραντοσύνες πέρα από τον κόσμο μας υπάρχουν μορφές του σκότους που αρπάζουν και κρατούν. Το Πράγμα που αργοσέρνεται στη νύχτα, το κακό που αψηφά το Πρεσβύτερο Σημείο, το Κοπάδι που φρουρεί τη μυστική πύλη την οποία ο κάθε τάφος είναι γνωστό ότι διαθέτει και που τρέφεται από εκείνα που ξεχύνονται από τους ενοίκους τους, όλες εκείνες οι Μαυρίλες είναι ελάσσονες συγκρινόμενες με ΕΚΕΙΝΟΝ που φρουρεί την Πύλη. Εκείνον, που θα οδηγήσει τον απερίσκεπτο πέρα απ’ όλους τους κόσμους και προς την Άβυσσο των ακατανόμαστων οι οποίοι καταβροχθίζουν τα πάντα. Γιατί, Αυτός είναι ο ΟΥΜΡ ΑΤ ΤΑΟΥΙΛ, ο Υπέρτατα Αρχαίος, τον οποίο ο γραφέας αποδίδει ως Ο ΠΑΡΑΤΑΘΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ» Χ.Φ. Λάβκραφτ. «Πέρα από τις Πύλες του Ασημένιου Κλειδιού»

«Η Σκιά του Κθούλου» ένα βιβλίο, που μπορεί να σου δείξει, τις αρχαίες λατρείες και πως φτάνουν μέχρι σήμερα οι ίδιες ποιότητες δύναμης με διαφορετικά ονόματα του καλού ή του κακού. Το αίνιγμα και η πραγματικότητα πίσω από την περίφημη «Μυθολογία Κθούλου» του Χ.Φ. Λάβκραφτ. Μια ιστορία με απέραντες προεκτάσεις που απλώνονται από την αρχαιότητα έως και σήμερα. Άραγε πόσες άλλες παράξενες ράτσες μπορεί να προηγήθηκαν του ανθρώπου σε τούτο τον πλανήτη; Ναι, μπορεί η Γη να μη μας ανήκε πάντοτε, μπορεί να μην ήταν ανέκαθεν δική μας. Και ίσως κάποτε να πάψει να είναι ξανά! Σε τούτη την ιστορία υπάρχει και τρόμος: τρόμος αληθινός και ατόφιος, τρόμος που είναι δύσκολο να περιγραφεί. Αλλά υπάρχει και ομορφιά που ίσως είναι ακόμη πιο δύσκολο να περιγραφεί! Ναι, τούτη η ιστορία είναι ένα χαλί όπου μουντά νήματα ατόφιου τρόμου συνυφαίνονται με λαμπερά νήματα ομορφιάς! Άρατε τι από τα δύο είναι πιο σαγηνευτικό και μπορεί τάχα να υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο ή είναι τα δυο τους αναπόσπαστα δεμένα; Μια έρευνα σε μια από τις πλέον σκοτεινές παραδόσεις του κόσμου μας και σε άλλους πέρα από αυτόν.
Πρέπει, είναι απόλυτα απαραίτητο, να γνωρίζεις, τι σου πλασάρουν δόλια, οι λογής λογής βλάκες, που το παίζουν υπέρμαχοι κάποιου -όποιου- μονοπατιού αλήθειας, υποτελείς, του Κρόουλυ, της Μπλαβατσκυ, του Γκουρτζιεφ, του Εωσφόρου, του Αυγερινού και της πούλιας με τις πούλιες και τα φτερά παγωνιού (χρυσού ή μαύρου, αδιάφορο). Όπως επίσης και τα δίδυμα αντίστοιχα τους, Χριστός, Γιεχωβά, θρησκείες, εκκλησίες, κάθε λογής για κάθε γούστο. Μοναδικός σκοπός τους είναι να σε εγκλωβίσουν ΜΕΣΑ στο matrix και να σε παραδώσουν έτοιμη συνείδηση στο ράμφος του Aετού – Δημιουργού – Θεού – Yog Sothoth – Azathoth – Μελέκ Ταούς – Ουμρ ατ Ταουίλ … και πάει λέγοντας, όλα το ίδιο είναι.
Διάβασε, Γνώρισε και Πράξε Αναλόγως!

***
“Όποιος αμφιβάλλει σχετικά με την πίστη των Γιεζίντι δεν έχει παρά να επισκευθεί τα χωριά τους, αν και μερικά τα κατέλαβαν οι ISIS, στο Βόρειο Ιρακ, στα Βόρειο Δυτικά ορεινά της Σουλεϊμανίγια (As Sulaymaniyah). Όποιος θέλει να έχει μια εμπειρία γεμάτη απόλυτο τρόμο και πανικό που θα θυμάται ολόκληρη την ζωή του., δεν έχει παρά να τους επισκευθεί στον τόπο τους. Όσο ορθές κι αν είναι οι θεωρίες όσο αντικειμενικές κι αν είναι οι επιστημονικές διατριβές κι έρευνες περί του θέματος η έστω και ελάχιστη βίωση στον φυσικό τους χώρο, θα σας αποκαλύψει ένα μεγάλο μέρος της πραγματικότητας τους, το οποίο απέχει έτη φωτός από την όποια αντικειμενική καταγραφή. Η Σουλεϊμανίγια είναι πόλη στο Ιρακινό Κουρδιστάν, πρωτεύουσα του κυβερνείου Σουλεϊμανίγια. Η πόλη υπολογίζεται ότι έχει 725.000 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στο βορειοανατολικό Ιράκ και περιβάλλεται από οροσειρές και λόφους και έχει ημι-ερημικό κλίμα. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε το 1784 από τον Ιμπραήμ Πασά Μπαμπάν, ο οποίος κυβερνούσε την περιοχή του Κουρδιστάν, και την όρισε πρωτεύουσα του οίκου Μπαμπάν. Ο Ιμπραήμ Πασάς έδωσε στη πόλη το όνομα του πατέρα του, Σουλεϊμάν Πασά. Παρέμεινε πρωτεύουσα των Μπαμπάν μέχρι το 1850. Σήμερα η Σουλεϊμανίγια είναι σημαντικό αγροτικό κέντρο, παράγοντας κυρίως σιτάρι, ενώ διαθέτει μικρά εργόστασια παραγωγής οικοδομικών υλικών, τα οποία τροφοδοτούν την οικοδομική δραστηριότητα στη πόλη. Επίσης έχει αναδειχθεί μετά το 2003 ως τουριστικός προορισμός εγχώριου τουρισμού”
-----------------
Σημείωσις: Η ISIS αρχαία πολύ σημαντική θεότητα της Αιγύπτου, έχει σχέση με την Σουμερία και την θεά Semiramis,η Ishtar, είναι επίσης το όνομα της οργανώσεως των τζιχαντιστών που τώρα κυνηγάνε τους Γιεζίντι. Ο δε Χαλίφης (sic) τους είναι πράκτορας της Mossad και εβραϊκής καταγωγής και φίλος του γερουσιαστή McKain! Το όνομα του διαστημικού σταθμού είναι ISS (τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;) Φυσικά υπάρχει και Αμερικανική εταιρεία μισθοφόρων ονόματι ISIS, σύμπτωση βέβαια, χι χι χι !!! Άλλωστε η ISIS είναι η αγαπημένη των Ελευθεροτεκτόνων και των Illuminati. Περαστικά σας!
> Πέντε μαστουρωμένοι κάθονταν σε μια αυλή, όταν μπήκε ένας ελέφαντας. Ο πρώτος είχε μαστουρώσει από τον ύπνο και δεν είδε τον ελέφαντα αλλά ονειρεύτηκε πράγματα που δεν είναι πραγματικά για όσους είναι ξύπνιοι. Ο δεύτερος είχε μαστουρώσει από τη νικοτίνη, την καφεϊνη, το DDT, τους υδατάνθρακες, την υπερβολική δόση πρωτεϊνών και τα άλλα χημικά που περιέχονται στη δίαιτα την οποία έχουν επιβάλλει στους μισοξύπνιους οι Ιλλουμινάτοι για να μην ξυπνήσουν εντελώς. «Έι,» είπε, «ένα μεγάλο ζώο που βρωμάει μπήκε στην αυλή μας.»
Ο τρίτος μαστουρωμένος είχε πιει χόρτο και είπε, «όχι, μάγκα, είναι το Παλαιό Κόμμα των Πνευμάτων στην αληθινή φύση του, η Σκοτεινή Νύχτα της Ψυχής» και χαχάνισε σαν χαζός. Ο τέταρτος μαστουρωμένος τρίπαρε με πεγιότ. «Δεν βλέπετε το μυστήριο διότι ο ελέφαντας είναι ένα ποίημα γραμμένο με κιλά αντί για λέξεις» είπε και τα μάτια του χόρεψαν. Ο πέμπτος μαστουρωμένος είχε πάρει LSD και δεν είπε τίποτα. Απλώς προσκύνησε σιωπηλά τον ελέφαντα ως Πατέρα του Βούδα. Τότε μπήκε στην αυλή ο Ιεροφάντης και κάρφωσε ένα καρφί μυστηρίου στην καρδιά τους λέγοντας, «Είστε όλοι ελέφαντες!» Κανείς τους δεν τον κατάλαβε τίποτε, πως θα μπορούσε άλλωστε !!