Μια Μυστική Έρευνα για τη Φύση της Ύπαρξης, της Αιωνιότητας και του Απόλυτου
I. Το Κατώφλι του Ανείπωτου
Υπάρχουν τόποι προς τους οποίους ο νους τείνει, αλλά δεν μπορεί να τους ονομάσει — ακτές που αισθάνεται πέρα από τον ορίζοντα κάθε σκέψης, φωτεινές και απέραντες, όπου κάθε γλώσσα διαλύεται σε μια τρεμάμενη σιωπή. Προς μια τέτοια ακτή η ψυχή του αναζητητή τεντώνεται αδιάκοπα, όχι με τα κουπιά της λογικής, αλλά με κάτι πολύ αρχαιότερο και βαθύτερο: την ακαταμάχητη έλξη του Είναι προς το δικό του έδαφος. Το να μιλήσει κανείς γι’ αυτό είναι ήδη παράδοξο, διότι η ίδια η πράξη της ομιλίας ανήκει στην ταραγμένη επιφάνεια της ύπαρξης την οποία ο μύστης επιδιώκει να υπερβεί. Και όμως, η απόπειρα πρέπει να γίνει — όχι για να φυλακίσει το Απόλυτο μέσα σε προτάσεις, αλλά για να υποδείξει, όπως κανείς υποδεικνύει προς έναν ανατέλλοντα ήλιο ακόμα κρυμμένο πίσω από τα βουνά, προς κάτι που ήταν πάντοτε ήδη παρόν.
Η ερώτηση που στοιχειώνει τους μεγαλύτερους στοχαστές κάθε εποχής, από τους σοφούς των Ουπανισάδων μέχρι τους χριστιανούς μύστες, από τους Σούφι ποιητές μεθυσμένους με το θείο κρασί μέχρι τους σιωπηλούς μοναχούς των ανατολικών ερήμων, δεν είναι απλώς «Τι υπάρχει;» αλλά κάτι πολύ πιο οικείο και συντριπτικό: «Τι σημαίνει να υπάρχει κανείς καθόλου;» Αυτή η ερώτηση, όταν την ακολουθήσει κανείς με αρκετή ειλικρίνεια και θάρρος, δεν δίνει απάντηση, αλλά ανοίγει σε μια εμπειρία — μια εμπειρία τόσο θεμελιώδη, που δίπλα της όλες οι άλλες εμπειρίες αποκαλύπτονται ως δευτερεύουσες, παράγωγες, σαν κύματα στην επιφάνεια ενός βάθους που δεν γνωρίζει πυθμένα.
Η έρευνα αρχίζει εκεί όπου πρέπει να αρχίσει κάθε γνήσια έρευνα: όχι σε βιβλιοθήκες ή αίθουσες διαλέξεων, όχι σε συνέδρια θεολόγων, αλλά στη εσωτερική σιωπή εκείνου που τολμά να ρωτήσει. Διότι η Συνείδηση — αυτό το φωτεινό, απαράμιλλο «Εγώ Είμαι» — δεν είναι αντικείμενο προς μελέτη από έξω. Είναι το ίδιο το φως με το οποίο βλέπονται όλα τα αντικείμενα.
II. Συνείδηση: Το Φως που Δεν Μπορεί να Σβήσει
Ας αφήσει ο φιλόσοφος κάθε σύστημα, ας αφήσει ο επιστήμονας κάθε όργανο, ας αναστείλει ο θεολόγος κάθε δόγμα — και τι μένει; Μένει αυτό: το γυμνό, αυτοφώτιστο γεγονός της ίδιας της επίγνωσης. Όχι η επίγνωση του ενός ή του άλλου, όχι η συνείδηση που τρεμοπαίζει με μνήμες, προσδοκίες και επιθυμίες, αλλά κάτι πιο γυμνό και πιο θεμελιώδες: η απλή, ακαλλώπιστη αίσθηση του να είσαι παρών, του να υπάρχεις, του «Εγώ Είμαι».
Οι δάσκαλοι που περπάτησαν τον εσωτερικό δρόμο επιμένουν, με μια ομοφωνία που υπερβαίνει αιώνες και πολιτισμούς, ότι αυτή η φαινομενικά συνηθισμένη αίσθηση του είναι — τόσο κοινή που συνήθως παραβλέπεται εντελώς — είναι στην πραγματικότητα εξαιρετική πέρα από κάθε μέτρο. Διότι όταν ο αναζητητής, μέσω συνεχούς πρακτικής σιωπής και εσωτερικής στροφής, απογυμνώνει τις προσκολλήσεις της σκέψης, του συναισθήματος και της σωματικής αίσθησης, αυτό που αποκαλύπτεται δεν είναι το τίποτα, όχι ένα άδειο κενό, αλλά μια Καθαρή Παρουσία, μια Συνείδηση τόσο πλήρης στον εαυτό της που δεν χρειάζεται τίποτα έξω από τον εαυτό της για να συντηρηθεί. Είναι, στη γλώσσα των αρχαίων σχολών, αυτοϋποστατική — δεν χρειάζεται ούτε έδαφος ούτε αιτία, ούτε σώμα ούτε εγκέφαλο, ούτε κόσμο ούτε χρόνο.
«Σαν φλόγα που καίει χωρίς καύσιμο, σαν φως που δεν ρίχνει σκιά, η Καθαρή Συνείδηση απλώς Είναι — και στο απλό Είναι της φωτίζει τα πάντα.»
Αυτή είναι η πρώτη μεγάλη αποκάλυψη του μυστικού δρόμου: ότι η Συνείδηση δεν είναι προϊόν. Δεν εκκρίνεται από τον εγκέφαλο όπως η χολή από το συκώτι, δεν παράγεται από ηλεκτροχημικές καταιγίδες στον νευρικό ιστό, δεν κατασκευάζεται από την πρώτη ύλη της αίσθησης και της εμπειρίας. Τέτοιες εξηγήσεις, όσο εκλεπτυσμένες κι αν είναι, διαπράττουν το θεμελιώδες λάθος να προσπαθούν να παράγουν το φως από τα αντικείμενα που φωτίζει. Ψάχνουν το κερί ενώ ο ήλιος λάμπει από πάνω.
Η Συνείδηση, όπως μαρτυρούν όσοι έχουν βιώσει το καθαρό της βάθος, είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ίδια την ύπαρξη. Δεν συνοδεύει απλώς την ύπαρξη σαν σκιά που ακολουθεί ένα σώμα. Είναι η ίδια η ύπαρξη, φορώντας το πιο απλό και οικείο πρόσωπο — το πρόσωπο του «Εγώ Είμαι». Το να είσαι συνειδητός δεν σημαίνει να έχεις ύπαρξη· σημαίνει να είσαι ύπαρξη, διότι κανένα ον δεν μπορεί να συλληφθεί που να μην είναι κατά κάποιο τρόπο παρόν στον εαυτό του, όσο αμυδρά κι αν είναι. Και αυτή η αυτο-παρουσία, φτάνοντας στην έσχατη καθαρότητα και βάθος, ανοίγει στο Απόλυτο.
III. Η Κατάδυση στη Σιωπή: Αναζητώντας το Καθαρό «Είναι»
Το ταξίδι προς το Καθαρό Είναι δεν είναι ταξίδι μέσα στον χώρο. Κανένας δρόμος προσκυνητή δεν οδηγεί εκεί· κανένα ιερό βουνό, όσο ψηλό κι αν είναι, δεν μπορεί να φέρει τον ταξιδιώτη ούτε ένα βήμα πιο κοντά. Είναι ένα εσωτερικό ταξίδι — μια κατάδυση, ή ίσως καλύτερα, μια ανάβαση — στο ίδιο το πυρήνα της δικής σου συνείδησης, κάτω από την ταραγμένη επιφάνεια της σκέψης, κάτω από τις παλίρροιες του συναισθήματος, κάτω ακόμα και από την λεπτή δόνηση της ίδιας της ζωής.
Κάθε παράδοση που καλλιέργησε αυτή την εσωτερική επιστήμη μιλά για στάδια κάθαρσης, για ξεφλούδισμα, για τη σταδιακή ηρεμία όλων όσων είναι δευτερεύοντα και παράγωγα. Ο μοναχός αποσύρεται από τον θόρυβο της αγοράς. Ο στοχαστής ησυχάζει την φλυαρία του διανοητικού νου. Ο διαλογιστής μαθαίνει να παρατηρεί τη σκέψη χωρίς να αιχμαλωτίζεται από αυτήν — όπως κανείς παρακολουθεί σύννεφα να περνούν στον ουρανό, γνωρίζοντας ότι ο ουρανός παραμένει αμετάβλητος, ανοιχτός, απεριόριστος. Αργά, υπομονετικά, μέσα από εποχές εσωτερικού χειμώνα και εσωτερικής άνοιξης, η συνήθης ταραχή καταλαγιάζει.
Αυτό που αρχίζει να αναδύεται από αυτή την ηρεμία είναι κάτι ταυτόχρονα απόλυτα απλό και απόλυτα συγκλονιστικό. Όπως διαισθάνθηκε ο θεολόγος Μάιστερ Έκχαρτ στο μεσαιωνικό σκοτάδι του γερμανικού δάσους: υπάρχει, στον πυθμένα της ψυχής, ένας τόπος που ποτέ δεν έχει αγγίξει αμαρτία ή λύπη, ποτέ δεν έχει διαταραχθεί από χρόνο ή αλλαγή. Οι Σούφι το ονόμαζαν sirr, το μυστικό. Οι Ινδοί σοφοί το ονόμαζαν Άτμαν, το Εαυτό πέρα από τον εαυτό. Οι δάσκαλοι του Ζεν το υπέδειχναν πλάγια, μέσω κοάν και σιωπής και του ξαφνικού σοκ του σατόρι. Διαφορετικοί φανοί φωτίζουν το ίδιο σκοτάδι· διαφορετικά δάχτυλα δείχνουν προς το ίδιο φεγγάρι.
Στις βαθύτερες στιγμές της στοχαστικής σιωπής, όταν κάθε σκέψη έχει σταματήσει και κάθε συναίσθημα έχει γίνει ήρεμο σαν ορεινή λίμνη την αυγή, ο αναζητητής συναντά κάτι που είναι ταυτόχρονα το πιο οικείο και το πιο εκπληκτικό πράγμα που μπορεί να φανταστεί κανείς. Είναι το γυμνό γεγονός της ίδιας της ύπαρξης — όχι η ύπαρξη ως ιδέα, όχι η ύπαρξη ως φιλοσοφική κατηγορία, αλλά ωμή, άμεση, ζωντανή ύπαρξη, απογυμνωμένη από κάθε προσδιορισμό: Καθαρό Είναι. Καθαρό Είναι. Μια παρουσία τόσο θεμελιώδης που κάθε άλλη παρουσία είναι απλώς αντανάκλασή της.
«Σε εκείνη τη σιωπή, ο άνεμος που αναζητούσε γίνεται ο άνεμος που πάντοτε φυσούσε. Ο αναζητητής διαλύεται μέσα στην αναζήτηση, και πέρα από την αναζήτηση, μέσα σε Εκείνο που ποτέ δεν χάθηκε.»
IV. Ο Γάμος της Συνείδησης και του Είναι
Στην κορυφή αυτής της εσωτερικής ανάβασης —ή μάλλον, στο πιο εσωτερικό σημείο αυτής της εσωτερικής κατάδυσης— η διάκριση ανάμεσα σε αυτόν που αναζητά και σε αυτό που αναζητείται καταρρέει πλήρως. Αυτή είναι η στιγμή που οι μύστες ονομάζουν ένωση, το νυμφικό μυστήριο της ψυχής, την coincidentia oppositorum — τη σύμπτωση των αντιθέτων που ο Νικόλαος Κουζάνους διείδε ως την ίδια τη φύση του Θείου. Εδώ, η αρχαία θεολογική πρόταση γίνεται βιωμένη εμπειρία και όχι αφηρημένο δόγμα: η Συνείδηση και το Είναι δεν είναι δύο πράγματα που τυχαίνει να συσχετίζονται. Είναι μία πραγματικότητα που βλέπεται από δύο οπτικές γωνίες —ή μάλλον, μία πραγματικότητα μπροστά στην οποία η ίδια η έννοια της οπτικής γωνίας διαλύεται.
Το να πει κανείς ότι η Συνείδηση είναι «αναγκαία και ικανή συνθήκη» για την Ύπαρξη σημαίνει, στη γλώσσα της μυστικής θεολογίας, κάτι πολύ πιο ριζικό και πολύ πιο όμορφο από ό,τι μπορεί εύκολα να χωρέσει η τυπική λογική. Σημαίνει ότι η ρίζα της πραγματικότητας δεν είναι η ύλη αλλά η επίγνωση· όχι η τυφλή σύγκρουση σωματιδίων στο κενό, αλλά το αυτογνωρίζον φως μιας Παρουσίας που προηγείται και περιλαμβάνει όλους τους κόσμους. Το σύμπαν, σε αυτή την όραση, δεν παράγει τη συνείδηση ως μια όψιμη και τυχαία άνθιση. Η Συνείδηση είναι το ίδιο το μέσο μέσα στο οποίο ανθίζει το σύμπαν — ο φωτεινός χώρος μέσα στον οποίο όλα τα πράγματα αναδύονται και παρέρχονται, ενώ η ίδια ούτε αναδύεται ούτε παρέρχεται.
Γι’ αυτό οι μεγάλοι στοχαστές μιλούν για την εμπειρία τους όχι ως ανακάλυψη κάτι καινούργιου, αλλά ως ανάκτηση κάτι που ήταν πάντοτε ήδη παρόν. Ο μύστης δεν ανεβαίνει σε έναν μακρινό παράδεισο· ο μύστης ξυπνά σε αυτό που είναι το πιο κοντινό και το πιο οικείο. Η βασιλεία, όπως λέει η αρχαία ρήση, είναι εντός. Το Απόλυτο δεν είναι αλλού. Είναι εδώ, στο ίδιο το γεγονός αυτής της ανάσας, αυτού του χτύπου της καρδιάς, αυτής της σιωπηλής μαρτυρίας — εδώ, κάτω από κάθε σκέψη, πριν από κάθε λέξη, πιο άμεσο από κάθε αίσθηση. Το πέπλο που το κρύβει είναι υφασμένο από τίποτα πιο ουσιαστικό παρά από την αμέλεια.
V. Η Μαρτυρία της Αιωνιότητας
Το ερώτημα του θανάτου σκιάζει τη συνείδηση του ανθρώπου από τότε που τα πρώτα ανθρώπινα μάτια άνοιξαν πάνω σε έναν κόσμο της φθοράς. Κάθε πολιτισμός το έχει αντιμετωπίσει· κάθε θρησκεία έχει προσπαθήσει να απαντήσει. Ωστόσο, η συνάντηση του μύστη με το Καθαρό Είναι δεν προσφέρει επιχείρημα για το τι βρίσκεται πέρα από τον θάνατο, αλλά μια εμπειρία που επαναδιατυπώνει εντελώς το ερώτημα.
Όσοι έχουν αγγίξει το έδαφος της Καθαρής Συνείδησης —είτε μέσω μακρών ετών στοχαστικής πρακτικής, είτε μέσω της χάριτος μιας ξαφνικής φώτισης, είτε μέσω της ακραίας κατάστασης ασθένειας ή κρίσης που απογύμνωσε όλες τις συνήθεις άμυνες— αναφέρουν με εντυπωσιακή ομοφωνία μια ποιότητα που μπορεί να ονομαστεί μόνο αιωνιότητα. Όχι αιωνιότητα με την έννοια μιας άπειρης επέκτασης του χρόνου — ενός ατέλειωτου διαδρόμου που εκτείνεται μπροστά και πίσω στο σκοτάδι— αλλά αιωνιότητα με πιο ριζική έννοια: έναν τρόπο ύπαρξης που είναι απλώς έξω από τον χρόνο εντελώς, όπως το φως είναι έξω από τη σκιά, όπως η σιωπή είναι έξω από τον θόρυβο.
Σε εκείνο το Καθαρό Είναι δεν υπάρχει χθες και δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει μόνο το αέναο τώρα μιας Παρουσίας που δεν έχει αρχή και δεν προβλέπει τέλος. Δεν περνά. Δεν συσσωρεύεται. Δεν φθείρεται. Η εμπειρία φέρει μαζί της —και αυτή είναι η μαρτυρία των στοχαστών όλων των παραδόσεων, από την Τερέζα της Άβιλα μέχρι τον Ραμάνα Μαχάρσι, από τον Πλωτίνο μέχρι τον Ρουμί— μια απόλυτη βεβαιότητα ότι αυτό που κανείς ουσιαστικά είναι δεν μπορεί να πεθάνει. Όχι επειδή ο θάνατος αρνείται, αλλά επειδή αυτό που είναι βαθύτερα ο εαυτός μας δεν γεννήθηκε ποτέ με την έννοια που θα μπορούσε να κάνει τον θάνατο το τέλος του.
«Αυτό που φθείρεται είναι η μορφή — το φύλλο που τρέμει και πέφτει. Αυτό που παραμένει είναι η ζωή που ρέει μέσα από αυτό, το φως που το φώτιζε, ο απέραντος ουρανός που το κρατούσε και το κρατά ακόμα.»
Αυτό δεν είναι μια παρηγορητική φαντασίωση που προβάλλεται πάνω στο σκοτάδι της θνητότητας. Είναι, για όσους την έχουν βιώσει, τόσο αδιαμφισβήτητο όσο η αίσθηση της ζεστασιάς από μια φωτιά. Η εμπειρία του Καθαρού Είναι αποδεικνύει —αποδεικνύει με τον μόνο τρόπο που τα έσχατα πράγματα μπορούν να αποδειχθούν, δηλαδή μέσω άμεσης γνωριμίας— την Αιωνιότητα της Ύπαρξης. Δείχνει ότι αυτό που ουσιαστικά είμαστε δεν μπορεί να καταργηθεί με την κατάργηση του σώματος, όπως ακριβώς ο χώρος μέσα σε ένα δωμάτιο δεν καταργείται όταν αφαιρεθούν οι τοίχοι. Ο χώρος απλώς ανοίγει στον μεγαλύτερο χώρο που ήταν πάντοτε εκεί.
VI. Πέρα από το Κατώφλι: Το Μυστήριο που Δεν Μπορεί να Ονομαστεί
Και όμως —και εδώ ο μύστης πρέπει να σωπάσει, ή να μιλήσει με ποιήματα και παράδοξα— όλα αυτά παραμένουν, με βαθιά έννοια, ανείπωτα. Οι λέξεις δείχνουν και υποδεικνύουν· είναι δάχτυλα τεντωμένα προς ένα φεγγάρι που κανένα δάχτυλο δεν μπορεί να αγγίξει. Η εμπειρία του Καθαρού Είναι, μόλις ο διαλογιστής αναδυθεί από το βάθος της περισυλλογής και επιστρέψει στον συνηθισμένο κόσμο, δεν μεταφέρεται εύκολα στη γλώσσα. Δεν είναι ανάμνηση με τη συνήθη έννοια, διότι υπερβαίνει τον νου που σχηματίζει αναμνήσεις. Είναι περισσότερο σαν άρωμα που παραμένει σε ένα δωμάτιο αφού το λουλούδι έχει φύγει, ή σαν ζεστασιά που επιμένει στο δέρμα μετά τη δύση του ήλιου.
Όσοι επιστρέφουν από τα βάθη αναφέρουν ότι ο κόσμος στον οποίο επιστρέφουν είναι ταυτόχρονα ο ίδιος και εντελώς διαφορετικός. Τα δέντρα είναι δέντρα· τα αστέρια είναι αστέρια· τα πρόσωπα αυτών που αγαπούν είναι τα πρόσωπα αυτών που αγαπούν. Αλλά όλα αυτά τώρα ακουμπούν σε ένα αόρατο φόντο φωτεινής σιωπής, ένα βάθος που δίνει σε κάθε στιγμή το ανεξάντλητο βάρος και τρυφερότητά της. Ο μύστης κινείται μέσα στην καθημερινή πραγματικότητα κουβαλώντας το μυστικό της εξαιρετικής πραγματικότητας —όχι σαν βάρος, αλλά σαν εσωτερικό φως, σταθερό και καθαρό, ανεπηρέαστο από τον άνεμο.
Αυτή η μεταμόρφωση είναι ίσως ο πιο πρακτικός καρπός του μυστικού δρόμου: όχι υπερφυσικές δυνάμεις ή εκστατικές οράσεις, αλλά μια θεμελιώδης αλλαγή στην ποιότητα της παρουσίας. Αυτός που έχει αγγίξει το έδαφος του Είναι ζει διαφορετικά —πιο ελαφρά, πιο αγαπητικά, πιο ξύπνιος. Η καταναγκαστική αναζήτηση που οδηγεί τις περισσότερες ανθρώπινες δραστηριότητες —η πείνα για περισσότερο, για καλύτερο, για αλλού— ηρεμεί στη ρίζα της, επειδή αυτός που έχει γευτεί το Καθαρό Είναι γνωρίζει, με μια βεβαιότητα που κανένα επιχείρημα δεν μπορεί να κλονίσει και καμία λύπη δεν μπορεί να διαλύσει εντελώς, ότι αυτό που είναι πιο πραγματικό είναι επίσης το πιο παρόν, και ότι αυτό που είναι πιο παρόν είναι ανεξάντλητα αρκετό.
VII. Συμπέρασμα: Η Πρόσκληση του Καθαρού Είναι
Η Συνείδηση ως Καθαρό Είναι δεν είναι δόγμα προς πίστη ούτε θεώρημα προς απόδειξη. Είναι πρόσκληση — που εκτείνεται από κάθε στιγμή γνήσιας σιωπής, από κάθε ανάσα τραβηγμένη με πλήρη επίγνωση, από κάθε συνάντηση με το εκπληκτικό γεγονός ότι υπάρχει κάτι αντί για τίποτα, ότι υπάρχει μαρτυρία του κόσμου αντί για άδειο κενό.
Οι αρχαίες παραδόσεις που χαρτογραφούν αυτό το εσωτερικό έδαφος είναι ομόφωνες στο να επιμένουν ότι ο δρόμος είναι ανοιχτός σε όλους — ότι η βαθύτερη αλήθεια της ύπαρξης δεν είναι δεσμευμένη για τους εξαιρετικούς, τους φωτισμένους ή τους φιλοσοφικά εκλεπτυσμένους, αλλά είναι διαθέσιμη σε κάθε συνειδητό ον ακριβώς επειδή είναι το ίδιο το έδαφος της ύπαρξης κάθε συνειδητού όντος. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψει κανείς μακριά ούτε να μάθει πολλά. Χρειάζεται μόνο να είναι διατεθειμένος να ησυχάσει, να κοιτάξει προς τα μέσα αντί προς τα έξω, και να αφήσει τον συνήθη θόρυβο της σκέψης και της επιθυμίας να καταλαγιάσει αρκετά ώστε να ακουστεί η βαθύτερη σιωπή.
Μόνο όσοι διασχίσουν το κατώφλι του διαχωρισμού από το συνηθισμένο εαυτό —που αφήσουν τα όρια του μικρού, ανήσυχου «εγώ» να διαλυθούν, έστω και στιγμιαία, μέσα στο απέραντο, φωτεινό «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ» που υποκρύπτει τα πάντα— μπορούν να γνωρίσουν οι ίδιοι αν όσα μαρτυρούν οι μύστες είναι αληθινά. Αυτή είναι η φύση κάθε έσχατης γνώσης: δεν μπορεί να κληρονομηθεί ούτε να δανειστεί. Πρέπει να βιωθεί. Πρέπει να αναπνευστεί. Πρέπει να συναντηθεί στην οικειότητα του πιο βαθύ εσωτερικού του καθενός, εκεί όπου η Συνείδηση διπλώνεται πάνω στον εαυτό της και αναγνωρίζει, με μια αναγνώριση που είναι ταυτόχρονα επιστροφή στο σπίτι, το δικό της πρόσωπο στον καθρέφτη του Καθαρού Είναι.
Μέχρι να διασχιστεί αυτό το κατώφλι, τα λόγια των μυστών παραμένουν όμορφα και υποβλητικά, σαν το φεγγαρόφωτο πάνω στο νερό — αρκετά πραγματικά ώστε να συγκινήσουν την ψυχή, αλλά όχι ακόμα η πηγή του ίδιου του φωτός. Και αφού διασχιστεί αυτό το κατώφλι, οι λέξεις δεν είναι πια απαραίτητες. Το Είναι μιλά από μόνο του. Η Συνείδηση γνωρίζει τον εαυτό της. Το Αρχαίο Φως λάμπει, όπως πάντοτε έλαμπε, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος — στο βάθος κάθε καρδιάς που γίνεται αρκετά ήσυχη για να το δεχτεί.
«Καθαρό Είναι» είναι «Καθαρή Συνείδηση» — και αυτό αρκεί.
