Αγαπημένο μου παιδί... επιλέγω Δύναμη!

Αγαπημένο μου παιδί,

Επιλέγω να μην είσαι η αδυναμία μου, αλλά η δύναμή μου!

Επιλέγω να μην σου μάθω όλα όσα μου έμαθαν οι γονείς μου, μα να σου δημιουργήσω το πεδίο να μάθεις μέσα από τις δικές σου προσλαμβάνουσες.

Επιλέγω να μην υποτιμώ τους φόβους σου γιατί έτσι με βολεύει, αλλά να σε βοηθώ να τους αντικρίσεις και να είμαι εκεί δίπλα σου για να τους πολεμήσουμε μαζί.

Επιλέγω να μην σε αγαπώ με αγάπη παθητική και στείρα, αλλά με αγάπη ενεργητική που θα κάνει και σένα και μένα καλύτερες.

Η δική μου Περσεφόνη δεν θα πλανηθεί γιατί δεν είναι η αδυναμία μου.

Παιδί μου είσαι η δύναμή μου.

Ο σχηματισμός των χηνών

Την επόμενη φορά που θα δείτε χήνες να πετούν σε σχηματισμό V προς τον νότο για να περάσουν τον χειμώνα, ίσως σας περάσει από το μυαλό η εξήγηση που η επιστήμη δίνει για την αιτία που πετούν με αυτόν τον τρόπο. Όταν η κάθε χήνα χτυπά τα φτερά της, δημιουργεί ανοδικό ρεύμα για εκείνη που ακολουθεί αμέσως μετά. Με το να πετούν λοιπόν σε σχηματισμό V, ολόκληρο το σμήνος προσθέτει τουλάχιστον 71% μεγαλύτερη πτητική εμβέλεια συγκριτικά με το αν πετούσαν η κάθε μια μόνη της.

Κατά τον ίδιο τρόπο, οι άνθρωποι που ακολουθούν κοινή κατεύθυνση και διαθέτουν την αίσθηση της κοινότητας φτάνουν στον προορισμό τους πιο γρήγορα κι εύκολα, διότι ο ένας βοηθά τον άλλο.

Αν μια χήνα βγει έξω από τον σχηματισμό, αμέσως καταλαβαίνει τη δυσκολία να προχωρήσει μόνη της και επιστρέφει για να επωφεληθεί από το ανοδικό ρεύμα που δημιουργεί η χήνα που βρίσκεται μπροστά.

Αν κι εμείς λειτουργήσουμε όπως μια χήνα, θα μένουμε κατά κάποιο τρόπο «σε σχηματισμό» με όσους ανθρώπους κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με εμάς. Είναι σημαντικό επομένως, να βρούμε τους ανθρώπους με τους οποίους συχνοτιζόμαστε και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας μαζί τους.

Όταν μια χήνα κουραστεί πηγαίνει στο πίσω μέρος του σχηματισμού και κάποια άλλη έρχεται μπροστά.

Με τον τρόπο αυτό, οι δύσκολες κι απαιτητικές εργασίες αναλαμβάνονται εκ περιτροπής, όπως ακριβώς συμβαίνει και στους ανθρώπους.

Οι χήνες που βρίσκονται πίσω φωνάζουν με σκοπό να ενθαρρύνουν εκείνες που βρίσκονται μπροστά προκειμένου να διατηρήσουν την ταχύτητά τους.
Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους.

Το πιο σημαντικό όμως, είναι ότι όταν μια χήνα αρρωστήσει ή τραυματιστεί και πέσει στο έδαφος, δύο άλλες την ακολουθούν για να τη βοηθήσουν και να την προστατέψουν. Μένουν μαζί της μέχρι να είναι σε θέση ή να πετάξει ξανά ή μέχρι να πεθάνει. Μόνο τότε ξεκινούν ξανά το ταξίδι τους είτε μόνες τους είτε με κάποιον άλλο σχηματισμό με σκοπό να προλάβουν να φτάσουν τη δική τους ομάδα.

Αν κι εμείς λειτουργήσουμε όπως μια χήνα, θα συμπαραστεκόμαστε και θα στηρίζουμε ο ένας τον άλλο έτσι ακριβώς. Μα προπαντός, θα πάψουμε να είμαστε μια διαιρεμένη πλειοψηφία που χειραγωγείται από μια ενωμένη μειοψηφία, όπως λέει και ο Will Durant.

Λανιακέα: το υπερσμήνος γαλαξιών στο οποίο ανήκουμε

Οι αστρονόμοι έχουν πλέον μια καλύτερη εικόνα για τη θέση του Γαλαξία μας. Διαπίστωσαν ότι βρίσκεται σε μια απόμερη «γειτονιά» ενός τεράστιου σούπερ-σμήνους γαλαξιών, άγνωστου μέχρι σήμερα, το οποίο πήρε το χαβανέζικο όνομα «Λανιακέα» (Απροσμέτρητος Ουρανός). Η ονομασία δόθηκε προς τιμή των Πολυνήσιων πλοηγών που χρησιμοποιούσαν τις γνώσεις τους για τον ουρανό, προκειμένου να διασχίζουν τον απέραντο Ειρηνικό ωκεανό.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον αστρονόμο Μπρεντ Τούλι του Πανεπιστημίου της Χαβάης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature”, χρησιμοποίησαν μια νέα τεχνική «χαρτογράφησης» του ουρανού, η οποία συνδυάζει τις αποστάσεις άνω των 8.000 κοντινών γαλαξιών με τις σχετικές μεταξύ τους κινήσεις.

Ο νέος τρισδιάστατος κοσμικός «χάρτης» δείχνει ότι ο Γαλαξίας μας, μαζί με περίπου 100.000 άλλους γαλαξίες, ανήκει στο ίδιο γιγάντιο σμήνος γαλαξιών, που ονομάστηκε Λιανακέα. Το τελευταίο έχει διάμετρο περίπου 520 εκατ. ετών φωτός ή σχεδόν 5×1021 χιλιόμετρα.Μέχρι σήμερα οι αστρονόμοι πίστευαν ότι ο Γαλαξίας μας ανήκε στο μικρότερο υπερ-σμήνος γαλαξιών της Παρθένου, με διάμετρο 100 εκατ. ετών φωτός, το οποίο όμως, σύμφωνα με τους νέους υπολογισμούς, δεν είναι παρά ένα ‘παράρτημα’ της Λιανακέα. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο Γαλαξίας μας στην πραγματικότητα ανήκει σε ένα υπερ-σμήνος γαλαξιών 100 φορές μεγαλύτερο σε όγκο και μάζα από ότι πίστευαν έως τώρα.

Με τη Λιανακέα «συνορεύουν» άλλα τεράστια υπερ-σμήνη γαλαξιών, όπως του Περσέα-Ιχθύων (το κοντινότερο στον γαλαξία μας), του Ηρακλή, του Σάπλεϊ, της Κόμης κ.α., τα ακριβή όρια των οποίων δεν έχουν ακόμη προσδιοριστεί. «Δεν έχουμε ακόμη δει τα όρια των γειτόνων μας και δεν έχουμε δει τόσο μακριά, ώστε να κατανοήσουμε τι προκαλεί την πλήρη κίνηση του δικού μας γαλαξία», δήλωσε ο Τούλι.

Η ανακάλυψη της Λιανακέα, όπως είπε, «είναι σαν να ανακαλύπτει κανείς για πρώτη φορά ότι η πόλη του στην πραγματικότητα αποτελεί μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης χώρας, που συνορεύει με άλλες».

Τα σούπερ-σμήμη γαλαξιών είναι ανάμεσα στις μεγαλύτερες δομές στο σύμπαν. Αποτελούνται από μικρότερες ομάδες γαλαξιών, όπως η δική μας Τοπική Ομάδα, κάθε μία από τις οποίες περιέχει δεκάδες γαλαξίες, καθώς και από επιμέρους σμήνη γαλαξιών, το καθένα από τα οποία περιέχει εκατοντάδες γαλαξιών. Όλοι αυτοί οι γαλαξίες που ανήκουν στην ίδια δομή, είναι διασυνδεμένοι βαρυτικά μεταξύ τους.

Οι επιστήμονες δεν αποκλείουν ότι και η ίδια η Λιανακέα αποτελεί μέρος μιας ακόμη μεγαλύτερης γαλαξιακής δομής, που ακόμη δεν έχει ανακαλυφθεί.

 

Αγαθή / Φαύλη πολιτεία

Κατά τον Αριστοτέλη, προκειμένου να γίνει κάποιος αγαθός, πρέπει να ανατραφεί καλά και να αποκτήσει με την άσκηση καλές συνήθειες. Η ανατροφή αυτή δεν είναι μόνο έργο της οικογένειας ή των δασκάλων αλλά κυρίως της «πόλης». Αυτόν το ρόλο της πόλης υπογραμμίζει όταν λέει ότι «οι νομοθέτες καθιστούν ενάρετους τους πολίτες με τον εθισμό» (οι νομοθέται τους πολίτας εθίζοντες ποιουσιν αγαθούς) και ότι «στην επίτευξη ή μη αυτού του στόχου διαφέρει η αγαθή πολιτεία από τη φαύλη».

Η ευδαιμονία είναι ενέργεια της ψυχής σύμφωνα με την αρετή.

Η αρετή, κατά τον Αριστοτέλη, είναι δύο ειδών:
η διανοητική αρετή, που οφείλει τη γένεση και την επαύξησή της στη διδασκαλία, και
η ηθική αρετή, που προέρχεται από τον εθισμό.

Εδώ θα πούμε για την ηθική αρετή, που χωρίς αυτήν δεν μπορεί κανείς να είναι ευδαίμων. Για την κατάκτηση των ηθικών αρετών την κύρια ευθύνη φέρει ο καθένας χωριστά. Ο άνθρωπος έχει από τη φύση την ιδιότητα να τις δεχθεί, αλλά φθάνει στην τελείωση ως προς αυτές με τον εθισμό. Αποκτά τις αρετές, αφού πρώτα τις ασκήσει. Γίνεται π.χ κάποιος δίκαιος με το να κάνει δίκαιες πράξεις. Γι’ αυτό έχει τεράστια σημασία το να εθίζεται από πολύ μικρή ηλικία, ώστε να διαμορφώσει τις σωστές έξεις.

«H αρετή είναι έξη προαιρετικη, που βρίσκεται στο -σε σχέση μ’ εμάς μέσο- μέσο που καθορίζεται από τη λογική και συγκεκριμένα με τη λογική που καθορίζει ο φρόνιμος άνθρωπος».

Με τον όρο «έξις» δηλώνεται η ιδιότητα που απέκτησε κάποιος επαναλαμβάνοντας μια πράξη πολλές φορές, ώστε να του γίνει συνήθεια. Είναι η τελική κατοχή ενός μόνιμου και σταθερού τρόπου συμπεριφοράς, μιας ορισμένης στάσης απέναντι στα πάθη (οργή, επιθυμία, φόβος, μίσος κλπ). Συνεπώς, οι έξεις που συνιστούν την ενάρετη συμπεριφορά θα προέλθουν από την επανάληψη αντίστοιχων ενεργειών.

Η σωστή ανατροφή των νέων είναι αναγκαία για τη διαμόρφωση της έξης εκείνης. Aυτή η αγωγή είναι μάλλον αναγκαία αφού οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν τη φυσική τάση να πειθαρχούν από ντροπή, αλλά από φόβο, ούτε να αποφεύγουν τις κακές πράξεις από ντροπή, αλλά εξαιτίας των τιμωριών. Επιπλέον, επειδή «δια την ηδονήν τα φαύλα πράττομεν» και «δια την λύπην των κακων απεχόμεθα», πρέπει ο άνθρωπος να διαπαιδαγωγείται από τη νεανική ηλικία, ώστε να αισθάνεται χαρά ή λύπη για τα πράγματα που πρέπει.

Ο Αριστοτέλης, χωρίζει τα άτομα από άποψη ηθικής υπόστασης σε τέσσερις βαθμίδες:
α) ακόλαστος, που επιδιώκει πάντοτε το ευχάριστο και αποφεύγει το δυσάρεστο,
β) ακρατής, που αναγνωρίζει το ορθό και το αγαθό, αλλά οι επιθυμίες του είναι τόσο ισχυρές που τον οδηγούν στις αντίθετες πράξεις,
γ) εγκρατής, που γνωρίζοντας ότι οι επιθυμίες είναι φαύλες, δεν τις ακολουθεί «διά τον λόγον»,
δ) φρόνιμος, που δεν επιθυμεί καν τα πράγματα στα οποία εναντιώνεται το «λογιστικόν». Αυτός χάρη στις ικανότητές του και στην πείρα είναι σε θέση να εκτιμά από ηθική άποψη τις πράξεις που απαιτούνται σε κάθε περίπτωση. Φρόνηση και ηθική αρετή συνυπάρχουν στον φρόνιμο άνθρωπο.

Στο ερώτημα πώς μπορούμε να γνωρίζουμε ότι η κρίση «αυτό είναι καλό» είναι ορθή, ο Αριστοτέλης απαντά: ο γνωστικός άνθρωπος έχοντας διδαχθεί από την πείρα της ζωής και από το φιλοσοφικό στοχασμό και κατέχοντας απόλυτα τη φρόνηση είναι γνώμονας και μέτρο. Στα «Ηθικά Νικομάχεια» συνιστά να δίνουμε προσοχή και στις αναπόδεικτες κρίσεις των φρονίμων όχι μικρότερη από εκείνη που δίνουμε στις κρίσεις που αποδεικνύονται. Οι άνθρωποι αυτοί, επειδή αποκτούν από την εμπειρία τους «όραση», βλέπουν τα πράγματα και κρίνουν σωστά. Παρατηρούν τις καλές πράξεις και γνωρίζουν ότι είναι καλές με τον ίδιο τρόπο που γνωρίζουμε όλοι μας ότι το τρίγωνο είναι τρίγωνο.

Εφόσον δεχόμαστε ότι ο άνθρωπος είναι η αρχή και η αιτία των πράξεών του, τότε και οι πράξεις που έχουν την αφετηρία μέσα μας εξαρτώνται και αυτές από εμάς και είναι εκούσιες. Και η αρετή και η κακία ανήκουν στα πράγματα που εξαρτώνται από εμάς. Συνεπώς από εμάς εξαρτάται και το να είμαστε καλοί ή κακοί.

Ο άνθρωπος ζει σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Στα παιδιά, λέει, υπάρχει έντονη η επιθυμία της ηδονής. Αν δεν μάθει το παιδί να πειθαρχεί, θα ξεστρατίσει πολύ. Δια τούτο είναι αναγκαίος ο περιορισμός των επιθυμιών στο σωστό μέτρο. Καθοριστικό ρόλο παίζει σ’ αυτό η αγωγή στο σύνολό της, τα πρότυπα, οι αντιλήψεις περί του αγαθού, το πολίτευμα και οι νόμοι μιας συγκεκριμένης κοινωνίας.

Σε ποιο βαθμό όμως μπορεί κανείς να τα διαμορφώσει αυτά ή να τα επιλέξει;
Ο Αριστοτέλης δέχεται βέβαια ότι το παιδί, όπως και κάθε άνθρωπος, διαθέτει έμφυτη ροπή προς το καλό, αλλά χρειάζεται νουθεσία, παράδειγμα και τιμωρία, για να φθάσει στο σημείο να εκλέγει και να αποφασίζει καλές πράξεις. Η ικανότητα να δούμε ότι ορισμένες πράξεις είναι καλές, ενώ άλλες κακές, δεν είναι έμφυτη. Χρειάζεται να εθισθούμε προτού να φτάσουμε στο σημείο να αναγνωρίζουμε την ηθική ποιότητα των πράξεων.

Δεν πρέπει όμως να μη ληφθεί υπόψη και η συμβολή της πόλης με το συγκεκριμένο πολίτευμα στη διαμόρφωση των αρετών του ατόμου. Στο πλαίσιο της πόλης και στις σχέσεις του με τους άλλους δρα το άτομο και πραγματοποιεί το «τέλος» του, την τελείωσή του ως ηθικοπολιτικό όν.

Κατά τον Αριστοτέλη, τα πάτρια ήθη και οι κρατούσες αντιλήψεις σε μια κοινωνία, για το ποια πράξη πρέπει να επαινείται και ποια να ψέγεται, μαζί με τους νόμους της διαπαιδαγωγούν τους πολίτες, οι οποίοι μέσω του εθισμού αποκτούν ορθές έξεις και γίνονται ενάρετοι. Ας μην ξεχνούμε ότι η πολιτική κοινωνία αποβλέπει στην ηθική παιδεία του συνόλου, στο ευ ζην. Επομένως, στην «κατ’ αρετήν τελείαν» ενέργεια της ψυχής, που συνιστά την ευδαιμονία, επιδρά σημαντικά η πόλη και ως εκ τούτου θα μπορούσαμε να πούμε πως το να ζει κάποιος σε μια πόλη αγαθή ή φαύλη -με δεδομένο μάλιστα το ότι η αγαθή πολιτεία «ποιει αγαθούς τους πολίτας ενώ η φαύλη φαύλους»- είναι ένα είδος ευτυχίας ή κακοτυχίας. Η «Πολιτεία» λειτουργεί ως μέσο που καθιστά δυνατή την άριστη ζωή, δηλαδή την απόκτηση αρετής και ουσίας.

Η φιλία εξασφαλίζει τη συνοχή των πόλεων περισσότερο από όσο η δικαιοσύνη, και, αν οι πολίτες είναι μεταξύ τους φίλοι, δεν υπάρχει καμιά ανάγκη δικαιοσύνης. Η φιλία καθιστά περιττή τη δικαιοσύνη, διότι αυτός που αγαπάει κάποιον θα του αποδώσει ό,τι αποδίδει και στον εαυτό του.
Κατά τον Επίκουρο, η φιλία αποτελεί το συνεκτικό δεσμό μεταξύ των ατόμων που συγκροτούν μια κοινότητα φίλων. Αυτή δένει τα άτομα με αμοιβαία αγάπη και αλληλεγγύη στην κοινή επιδίωξη του «μακαρίως ζην». Σε μια τέτοια κοινότητα οι νόμοι είναι περιττοί, διότι τα πάντα είναι γεμάτα δικαιοσύνη. Η κοινότητα των φίλων προβάλλει -μετά την παρακμή της πόλης κράτους και της ίδρυσης μεγάλων βασιλείων- ως η μόνη δυνατή μορφή κοινωνικής οργάνωσης που μπορεί να στηρίξει το άτομο κα να του εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις της ευδαιμονίας του. Η πολιτεία δεν ήταν πια σε θέση να εξασφαλίσει τους όρους μιας ευτυχισμένης ζωής. Τη θεωρούσαν μάλιστα οι επικούρειοι «βλάβη και σύγχυση του μακαρίου» και γι’ αυτό συνιστούσαν την απομάκρυνση από την πολιτική. «Πρέπει», λέει ο Επίκουρος, «να ελευθερώνουμε τους εαυτούς μας από τη φυλακή των καθημερινών ενασχολήσεων και της πολιτικής». Αυτή η αναχώρηση από τα πολιτικά δρώμενα συμπυκνώθηκε στην αποφθεγματική φράση: «λάθε βιώσας».

Η φράση σημαίνει: απόφευγε τις μωρές επιδιώξεις, τις τιμές και τη δόξα, τις πράξεις που προκαλούν αντίδραση και ταράζουν τη γαλήνη σου. Η αληθινή ασφάλεια και συνακόλουθα η αταραξία της ψυχής προέρχεται από μιαν ήσυχη ζωή και την απομάκρυνση από το πλήθος.
Οι απόψεις αυτές δε σημαίνουν ότι ο Επίκουρος υπερασπιζόταν την αναχώρηση από τον κόσμο, αλλά αναδεικνύουν την ανάγκη αναζήτησης ενός συλλογικού τρόπου ζωής που να καθιστά δυνατό τον μακάριο βίο. Για τον Επίκουρο μια τέτοια ζωή μπορεί να εξασφαλισθεί σε μια κοινότητα φίλων· ανάμεσά τους το άτομο λυτρώνεται από φόβους και «μάταιες» επιθυμίες, ηρεμεί η τρικυμία της ψυχής και ζει σε μια κατάσταση που συναγωνίζεται και τη θεϊκή μακαριότητα.

Μια τέτοια κοινότητα φίλων ήταν και ο Κήπος που ίδρυσε ο Επίκουρος σε ένα προάστιο της Αθήνας. Σ’αυτήν την κοινότητα συμμετείχαν άνδρες και γυναίκες, άνθρωποι κάθε κοινωνικής προέλευσης, ακόμη και δούλοι· όλοι θεωρούνταν ικανοί να καταλάβουν τη φιλοσοφία και να επωφεληθούν από αυτήν. Συνεκτικός δεσμός όσων συμμετέχουν στην επικούρεια κοινότητα ήταν η φιλία και η κοινή επιδίωξη του ευ ζην μέσω της φιλοσοφίας.

Ο επικούρειος τρόπος ζωής είναι πράγματι ένας ύμνος στη χαρά και στη φιλία, «η οποία σέρνει το χορό ολόγυρα στην οικουμένη κηρύσσοντας σ’όλους μας να σηκωθούμε για την ευτυχία μας.

————————–

”Αριστοτέλης – Ο πατέρας των Επιστημών του Δυτικού Κόσμου”.

Τα ιδανικά των απογόνων σας [sic] ..κι εσείς

Αν δεν στηρίξεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει. Έτσι κι εμείς είμαστε σε καλό δρόμο και στηρίζουμε με τον καλύτερο τρόπο εκείνους που με τη σειρά τους στηρίζουν εμάς προσφέροντάς μας τις καλύτερες ευκαιρίες για την διαβίωσή μας.
Ωστόσο, υπάρχουν και οι μύθοι, όπως εκείνον σύμφωνα με τον οποίο, κατά τον Αριστοτέλη, προκειμένου να γίνει κάποιος αγαθός, πρέπει να ανατραφεί καλά και να αποκτήσει με την άσκηση καλές συνήθειες. Η ανατροφή αυτή δεν είναι μόνο έργο της οικογένειας ή των δασκάλων αλλά κυρίως της «πόλης». Αυτόν το ρόλο της πόλης υπογραμμίζει όταν λέει ότι «οι νομοθέτες καθιστούν ενάρετους τους πολίτες με τον εθισμό» (οι νομοθέται τους πολίτας εθίζοντες ποιουσιν αγαθούς) και ότι «στην επίτευξη ή μη αυτού του στόχου διαφέρει η αγαθή πολιτεία από τη φαύλη».

Η τέχνη της σαγήνης

“Ξέρεις τι είναι η σαγήνη; Eνας τρόπος για να σου απαντούν ναι, χωρίς να έχεις κάνει μια σαφή ερώτηση.” ΑΛΠΕΡ ΚΑΜΙ

Η “τέχνη της σαγήνης” αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο ταλέντο, καθώς εκτός από την κατάκτηση του ποθητού συντρόφου μπορεί να οδηγήσει και στην απόκτηση μιας “ονειρεμένης” θέσης εργασίας ή μιας ανέλπιστης αύξησης.

Μπορεί επίσης να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα ύστερα από σκληρές διαπραγματεύσεις ή να πουλήσει το πιο δύσκολο προϊόν.

Στο βιβλίο του “Η τέχνη της σαγήνης” ο δημοφιλής συγγραφέας Robert Greene, αναλύει τις αδίστακτες τακτικές που χρησιμοποιούσαν ορισμένοι από τους μεγαλύτερους “γητευτές” στην ιστορία, από την Κλεοπάτρα έως τον Καζανόβα.

Η αγγλική λέξη charm (γοητεία) προέρχεται από το λατινικό carmen, που σημαίνει τραγούδι, αλλά επίσης και μια επωδή που συνδέεται μα κάποιο μαγικό ξόρκι. Ο Γόης αναμφίβολα κάνει ακριβώς αυτό: μαγεύει τους ανθρώπους με το να τους δίνει κάτι που κρατά την προσοχή τους, που τους συναρπάζει. Και το μυστικό για να αιχμαλωτίζει κανείς την προσοχή των ανθρώπων, ενώ μειώνει τη δύναμη της λογικής τους, είναι να επιτεθεί στα πράγματα πάνω στα οποία έχουν το μικρότερο έλεγχο: το εγώ τους, τη ματαιοδοξία και την αυτοεκτίμησή τους.

Όπως είπε ο Μπένζαμιν Ντισραέλι: «Μίλησε σε κάποιον για τον εαυτό του και θα σε ακούει για ώρες». Η στρατηγική δεν πρέπει ποτέ να είναι προφανής, η διακριτικότητα είναι η μεγαλύτερη ικανότητα του Γόη.

Η γοητεία μπορεί να εφαρμοστεί σε μια ομάδα όπως και σε ένα μεμονωμένο άτομο.

Ένας ηγέτης μπορεί να γοητεύσει το κοινό. Η δυναμική είναι παρόμοια.

Κάνε το στόχο σου κέντρο της προσοχής. […] για να γίνει κανείς Γόης πρέπει να μάθει να ακούει και να παρατηρεί. Αφήστε τους στόχους σας να μιλούν, αποκαλύπτοντας οι ίδιοι τον εαυτό τους. Καθώς μαθαίνεται ολοένα και περισσότερα γι’ αυτούς –τα δυνατά τους σημεία, και, το σημαντικότερο, τις αδυναμίες τους- μπορείτε να εξατομικεύσετε την προσοχή σας, ικανοποιώντας τις συγκεκριμένες επιθυμίες και ανάγκες τους, προσαρμόζοντας τις κολακείες σας στα μέτρα των ανασφαλειών τους.

 Σε μαζικό επίπεδο, κάντε χειρονομίες αυτοθυσίας (όσο ψεύτικες και αν είναι) για να δείξετε στο κοινό ότι μοιράζεστε τον πόνο του και εργάζεστε για το συμφέρον του, καθώς το προσωπικό συμφέρον είναι η δημόσια μορφή του εγωτισμού.

Γίνετε πηγή απόλαυσης. Κανείς δεν θέλει να ακούει για τα προβλήματα και τις ανησυχίες σας.
Ακούστε τα παράπονα του στόχου σας, αλλά, το κυριότερο, αποσπάστε τον από τα προβλήματά του προσφέροντας του απόλαυση. (Κάντε το αυτό αρκετά συχνά και θα υποκύψει στη μαγεία σας).

Στην πολιτική, να προσφέρετε ψευδαίσθηση και μύθο, παρά πραγματικότητα. Αντί να ζητάτε από τους ανθρώπους να θυσιαστούν για το γενικότερο καλό, να μιλάτε για σπουδαία ηθικά ζητήματα. Μια έκκληση που κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται καλοί θα μεταφραστεί σε ψήφους και δύναμη.

Εναρμονιστείτε με τον ανταγωνισμό.
 Ποτέ μην προκαλείτε ανταγωνισμό με άτομα που θα αποδειχτούν άνοσα στη γοητεία σας• μπροστά σε αυτούς που είναι επιθετικοί, υποχωρήστε, αφήστε τους να έχουν τις μικρές τους νίκες Ποτέ μην κριτικάρετε ανοιχτά τους άλλους –αυτό θα τους κάνει ανασφαλείς και θα αντισταθούν στην αλλαγή.

Φυτέψτε ιδέες, υπονοείστε προτάσεις
Αποκοιμίστε τα θύματά σας με τη βολή και τις ανέσεις. Η γοητεία είναι σαν το κόλπο του υπνωτιστή με το εκκρεμές: όσο πιο χαλαρός είναι ο στόχος, τόσο πιο εύκολο είναι να υποκύψει στη θέλησή σας.
 Δείξτε ότι μοιράζεστε τις αξίες και τις προτιμήσεις τους, ότι κατανοείτε το πνεύμα τους, και θα υποκύψουν στη μαγεία σας.
Δείξτε ηρεμία και αυτοκυριαρχία μπροστά στις αντιξοότητες. Στην πραγματικότητα, οι αντιξοότητες και τα εμπόδια προσφέρουν το τέλειο σκηνικό για τη γοητεία. Παρουσιάζοντας ένα ήρεμο, αδιατάρακτο εξωτερικό όταν αντιμετωπίζετε κάποια δυσάρεστη κατάσταση, καθησυχάζετε τους ανθρώπους

 Ποτέ μη δείχνετε θυμό, δυστροπία ή εκδικητικότητα
Στην πολιτική μεγάλης κλίμακας, καλωσορίσετε τις αντιξοότητες ως μια ευκαιρία για να δείξετε τις γοητευτικές ιδιότητες της μεγαλοψυχίας και της αυτοκυριαρχίας
 Ποτέ να μην μεμψιμοιρείτε, ποτέ να μην παραπονιέστε, ποτέ μην προσπαθείτε να δικαιολογηθείτε.
Κάντε τον εαυτό σας χρήσιμο. Αν γίνει με διακριτικό τρόπο, η ικανότητα σας να ενισχύετε τις ζωές των άλλων θα αποτελεί ένα διαβολικά σαγηνευτικό στοιχείο.
Το κλειδί είναι να είστε συνεπείς: τόσοι πολλοί άνθρωποι γοητεύουν υποσχόμενοι σπουδαία πράγματα σε κάποιον άλλο – μια καλύτερη δουλειά, μια καινούργια επαφή, μια μεγάλη χάρη – αλλά αν δεν εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους, κάνουν εχθρούς αντί για φίλους  αντιστρόφως, αν κάποιος σας κάνει μια χάρη, δείξτε την ευγνωμοσύνη σας κάνοντας κάτι χειροπιαστό. Σε ένα κόσμο μπλόφας και καπνού, η πραγματική δράση και η αληθινή βοήθεια αποτελούν ίσως την ανώτερη γοητεία.

Κι άλλοι αλάνθαστοι τρόποι για να κατακτήσετε ακόμη και τους πιο απρόσιτους στόχους
1. Επιλέξτε το κατάλληλο “θύμα”. Μπορεί να είναι ο εργοδότης που θέλετε να σας προσλάβει ή να σας δώσει αύξηση, ή ένας πιθανός πελάτης. Πρέπει να κάποιος, για τον οποίο “μπορείτε να καλύψετε ένα κενό”, λέει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας.
2. Δημιουργείστε μία ψευδή αίσθηση ασφάλειας. Προσεγγίστε τους έμμεσα, μέσω ενός τρίτου ή αναπτύξτε μία ουδέτερη ή φιλική σχέση προτού επιδιώξετε μία επαγγελματική σχέση.
3. Στείλτε ανάμεικτα σινιάλα, διατηρώντας έναν αέρα μυστηρίου για να κερδίσετε το ενδιαφέρον του στόχου σας.
4. Παρουσιάστε τον εαυτό ως αντικείμενο του πόθου. Μην διστάσετε να επιδείξετε τις γνωριμίες και τις επιτυχίες σας.
5. Δημιουργείστε μία ανάγκη, επισημαίνοντας τα κενά που υπάρχουν και τα οποία μόνο εσείς μπορείτε να καλύψετε.
6. Τελειοποιείστε την τέχνη του υπονοούμενου. Αποφεύγετε να αποκαλύπτετε τις αληθινές προθέσεις σας, αφήνοντας το στόχο σας να πιστεύει ότι έχει την πρωτοβουλία.
7. Παίξτε με τους κανόνες τους μέχρι να τους φέρετε στα νερά σας.
8. Βρείτε την αδυναμία του στόχου σας και εκμεταλλευτείτε την.
9. Κρατείστε τους σε σασπένς. Διατηρείστε το ενδιαφέρον με συνεχείς αιφνιδιασμούς.
10. Χρησιμοποιείστε τη δύναμη των λέξεων. Πείτε τους αυτό που θέλουν να ακούσουν.
11. Δώστε σημασία στη λεπτομέρεια.
12. Μπερδέψτε την επιθυμία με την πραγματικότητα- Δημιουργείστε την τέλεια ψευδαίσθηση, “πουλώντας” το προϊόν ή την ιδέα με ένα δραματικό- αλλά και γήινο- τρόπο.
13. Συνδυάστε την ευχαρίστηση με τον πόνο. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να χρησιμοποιείτε τις φιλοφρονήσεις με μέτρο και σε συνδυασμό με αιχμηρά σχόλια.
14. Χρησιμοποιείστε τα φυσικά σας θέλγητρα. Να είστε όσο πιο ελκυστικοί γίνεται, φορώντας ωραία ρούχα, χαμογελώντας και αποπνέοντας αυτοπεποίθηση.
15. Μην ξεχνάτε το μετά. Από τη στιγμή που κατακτήσετε το στόχο σας, χρησιμοποιείστε τακτικές που δεν θα σας παρουσιάζουν ως δεδομένο και πάντα διαθέσιμο στον άλλον

“Δεν έχει ταυτότητα ο έρωτας”

Βαρέθηκα να ανάβω φωτιές για να ζεσταθούν οι άλλοι και στο τέλος να ξεπαγιάζω εγώ.

Να μοιράζομαι την καρέκλα μου με τον κάθε κουρασμένο και στο τέλος να στρογγυλοκάθεται αυτός και γω να κουλουριάζομαι στο πάτωμα.

Να σκουπίζω με τα χείλια μου τα δάκρυα των άλλων και τα δικά μου να ξεραίνονται στα μαγούλα μου και να κάνουν κρούστα

Κουράστηκε η ράχη μου να κουβαλά πληγωμένους. Στέγνωσε το στόμα μου να τους φωνάζω. Μη σωριάζεστε ρε ξεφτίλες. Σταθείτε στα πόδια σας. Μπόρα είναι. Βγάλτε τις τσίμπλες από τα μάτια σας Ξημερώνει.

Βαρέθηκα να φτιάχνομαι από τα λάθη μου. Να φυτεύω βολβούς πάνω σε σωρούς από σκατά. Να βγάζω αθώους τους ένοχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί.

Να μουλιάζω στην βροχή γιατί άνοιξα την ομπρελά μου να μπουν από κάτω δυο τρεις μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες.

 Τα κάνω για να πιστέψω έστω και για λίγο πώς είμαι και εγώ εδώ. Πως παίζω και εγώ σ΄ αυτό το ντέρμπυ. Πάντως όπως και να χει το ζήτημα ένα πράμα ξέρω καλά. Πως γουστάρω πολύ.

Γουστάρω την φάση και περισσότερο την αντίφαση.

Γουστάρω την τρελά μου και περισσότερο την τρελά των άλλων

Γουστάρω να μυρίζομαι ανθρωπιά.

Γουστάρω τα κορίτσια που τραγουδούν στις ακρογιαλιές μ’ ένα θαλασσοπούλι ανάμεσα στα φρύδια

Χαίρομαι αφάνταστα που κάποιος με έσπειρε σε αυτή την γη…

… Ξέρεις τι μετράει τελικά;

Ποια χέρια θα σε αγκαλιάσουν και θα κάμουν το δέρμα σου να δακρύσει.

Ποιο στόμα θα τσακίσει το φλοιό του μυαλού σου και θα σε τινάξει χωρίς αναπνοή στ' αστέρια.

 Δεν έχει ταυτότητα ο έρωτας.

 Κάθε φορά που τυχαίνει να πετάξω τις αποσκευές μου, να βάλω φωτιά στο καλύβι μου, με πιάνει μετά από λίγο τέτοια ταραχή, που τρέχω να ξεπουλήσω όσο, όσο την ανεξαρτησία μου

Αυτοί που λένε πως είναι ευτυχείς, γιατί έκοψαν τα νήματα που τους συνδέανε με τους υπόλοιπους, αν δεν το παίζουν βούδες είναι το λιγότερο βλάκες του γλυκού νερού. Όσο περισσότερο ξεκόβεις από τους άλλους, τόσο έρχεσαι κοντύτερα στην Άβυσσο. Κι εκεί τα πράματα είναι δύσκολα. Παρία και πληγή

Χρειαζόμαστε μικρές σκλαβιές στην ζωή μας, για να ξυπνάμε Χρειαζόμαστε πλαίσια. Σκοπούς. Προσδιορισμούς. Χρειαζόμαστε κορνίζες, Για να κλείνουμε μέσα τα τοπία που ζωγραφίζει η ψυχή μας. Αλλιώς, τα παίρνει ο άνεμος.

Απόρριψη και Εγκατάλειψη

Υπάρχουν δυο μεγάλα τέρατα που οι περισσότεροι από εμάς νιώθουν την απειλή τους είκοσι τέσσερεις ώρες το 24ωρο και ο φόβος της παρουσίας τους μας αναγκάζει να έχουμε πολύ συγκεκριμένες σκέψεις και συμπεριφορές. Υποδυόμαστε ρόλους, φοράμε χαρακτήρες κατά το πως μας θέλουν οι άλλοι, εκπληρώνουμε επιθυμίες που συνήθως δεν έχουν καμία σχέση με τα θέλω μας λέμε Ναι εκεί που θέλαμε να βροντοφωνάξουμε Όχι, κι όλα αυτά γιατί;

Για να αποφύγουμε να συναντήσουμε τις δυο σύγχρονες Σκύλλα και Χάρυβδη, την Απόρριψη και την Εγκατάλειψη.

Έχουμε εκπαιδευτεί από πολύ μικρά παιδιά, με πάρα πολλούς τρόπους (π.χ κριτική και απογοητεύσεις που έχουμε βιώσει από γονείς, από το φιλικό περιβάλλον, το σχολείο, την κοινωνία) να πιστεύουμε ότι δεν μας αξίζει να αγαπηθούμε ή ότι δεν είμαστε κατάλληλοι να μας αγαπήσουν γι’ αυτό που είμαστε. Και αναγκαστήκαμε να δημιουργήσουμε μια ταυτότητα και να περιοριστούμε μέσα σε κάποιον ρολο ζητιανεύοντας την αποδοχή, την αγάπη. Αυτή η κατασκευασμένη ταυτότητα δεν αρκεί όμως για να μας αποδεχτούν όλοι και γι’ αυτό το λόγιο φτιάχνουμε και μια δεύτερη και μια τρίτη, μια τέταρτη… ώσπου στο τέλος ξεχνάμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Έτσι φορώντας ποτέ τη μια και ποτέ την άλλη «στολή- ταυτότητα» μπαίνουμε μέσα στις σχέσεις περιμένοντας από τον άλλον να ερωτευτεί και να αγαπήσει την ουσία μας, την αλήθεια μας και να αποδεχτεί αυτό που είμαστε πραγματικά. Και αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να συμβεί αυτό όταν εμείς οι ίδιοι κάθε πρωί συναντάμε στον καθρέφτη μας μια κατασκευασμένη ποιότητα που με την πάροδο του χρόνου μας έκανε να ξεχάσουμε την ουσία της ύπαρξης μας. Πως μπορεί ο σύντροφος μας να γεμίσει χαρά τις στιγμές μας όταν αυτό που εισπράττει από εμάς, μέσα από τα λόγια ή τις πράξεις μας, δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θέλει η καρδιά μας.

Και επιμένουμε να μην αποχωριζόμαστε την ¨στολή¨ μας παρόλο που νιώθουμε ¨λειψή¨ τη ζωή μας γιατί το μυαλό μας, που μας ορίζει, μας έχει κάνει να πιστέψουμε ότι μπορούμε να υπάρξουμε μόνο μέσα από τις συγκεκριμένες συμπεριφορές. Έχουμε ξεχάσει πως είναι να αφήνεσαι στη ροή, να παρασύρεσαι χωρίς το φρένο της «στολής-ταυτότητας». Φοβόμαστε να πάμε στα σκοτεινά δωμάτιο που έχουμε εγκλωβίσει το μη κατασκευασμένο εαυτό μας. Φοβόμαστε να τον πλησιάσουμε, να τον ακούσουμε να τον αντικρίσουμε, να τον νιώσουμε γιατί στη πραγματικότητα φοβόμαστε να αφήσουμε στα αζήτητα την κατασκευασμένη ταυτότητα μας.

Όσο κι αν μας ελκύει η ένταση της ζωής, της επαφής όσο κι αν την αναζητάμε τόσο περισσότερο τρομάζουμε μόλις νιώσουμε ότι αυτή ετοιμάζεται να μπει στη ζωή μας. Γιατί η Ζωή, ο Έρωτας μας θέλουν ατόφιους, χωρίς μάσκες, χωρίς στολές, χωρίς προσδοκίες ζώντας ολοκληρωτικά στο εδώ και τώρα. Ζώντας ολοκληρωτικά τη στιγμή.
Και όμως ψάχνουμε την ένταση της επαφής, γιατί βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο υγιές, τίποτα πιο χαρούμενο, πιο ερωτικό από τη συνάντηση δυο ¨καθαρών¨ Ψυχών. Και η επιθυμία μας αυτή κρατάει μέχρι να βρεθούμε στα αδιάβατα δρομάκια του ¨μη ελέγχου¨

Πως είναι δυνατόν αναρωτιέμαι να ξεγυμνωθούμε απέναντι στη Ζωή και στον Έρωτα όταν φοβόμαστε να αντικρίσουμε τον εαυτό μας. Πως είναι δυνατόν να παραδοθούμε στον σύντροφο μας και να βιώσουμε την θεία εμπειρία της ένωσης όταν φοβόμαστε τόσο πολύ το άγνωστο. Όταν φοβόμαστε τον πόνο που μας δημιουργεί η απώλεια, η φυγή. Όταν φοβόμαστε τόσο πολύ την απόρριψη και την εγκατάλειψη…

Και πώς να μην τις φοβόμαστε άλλωστε όταν βιώνουμε καθημερινά το πόσο μας πονά το ότι εγκαταλείψαμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Το πόσο μας πονά που απορρίψαμε την ατίθαση πλευρά του, τον άγριο εκστατικό άνθρωπο που είμαστε φορώντας τη στολή του Καθωσπρεπισμού και της Δηθενιάς.

Η αλήθεια είναι ότι θα μας περιτριγυρνά ο φόβος της απόρριψης και της εγκατάλειψης, ο φόβος του να παραδοθούμε, να πονέσουμε, να χάσουμε την κατασκευασμένη ισορροπία μας, να αφεθούμε στο ¨μη έλεγχο¨, στη ροή μέχρι να συναντήσουμε τον εαυτό μας και να τολμήσουμε να απελευθερωθούμε από την κατασκευασμένη ταυτότητα μας. Μέχρι να σταματήσουμε να παίζουμε παραστάσεις στο θέατρο Ζωή και να αρχίσουμε να ζούμε τη ΖΩΗ. Κι αυτό δεν είναι εύκολο.

Όμως όπως μάθαμε να χτίζουμε ταυτότητες έτσι μπορούμε να μάθουμε να τις γκρεμίζουμε χωρίς να βιαζόμαστε, χωρίς κριτική για το τι κάναμε μέχρι τώρα, παρατηρώντας απλά την συμπεριφορά μας και το πώς ανταποκρίνεται το σώμα μας στα ναι, στα όχι, στις πράξεις μας. Επιτρέποντας μας να βιώνουμε τα συναισθήματα μας και να τα εκδηλώνουμε χωρίς να σκεφτόμαστε πρέπει δεν πρέπει. Χωρίς να ψάχνουμε τι είναι σωστό και τι λάθος σύμφωνα με το πώς θα είμαστε αποδεχτοί. Και πάνω από όλα να θυμόμαστε ότι κι ο άνθρωπος που είναι απέναντι μας έχει τις ίδιες ανασφάλειες, τους ίδιους φόβους, τις ίδιες κατασκευασμένες συμπεριφορές και συνηθίζει να εκδηλώνει θυμό, να ασκεί κριτική και μερικές φορές να γίνεται επικριτικός γιατί στην πραγματικότητα φοβάται ότι εμείς πρώτοι θα τον απορρίψουμε…

Ας δώσουμε στους εαυτούς μας την ευκαιρία να ζήσουν το μυστήριο των σχέσεων, το μυστήριο της ζωής γνωρίζοντας ότι δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ξέρουμε ποιοι ακριβώς είμαστε ανά πάσα στιγμή και ότι δεν μπορούμε να υπογράψουμε συμβόλαια και να δώσουμε εγγυήσεις για την συμπεριφορά μας και για το τι μπορεί να περιμένει κάποιος από εμάς. Ας απελευθερωθούμε από το εγώ κι από τις γνωστές διαδρομές του επιτρέποντας στον εαυτό μας να χαλαρώσει, να κάνει λάθη και να αντιμετωπίζει τις στιγμές του με αγάπη και κατανόηση.

Ας προσεγγίσουμε αυτό το υπέροχο πλάσμα μέσα μας κι ας του δώσουμε τη δυνατότητα να εκφραστεί με την αλήθεια του ακτινοβολώντας την ομορφιά που του δίνει η στιγμή.

Oι ακατάλληλοι ηγέτες

“Τρία πράγματα πρέπει να θυμάται κανείς όταν βρίσκεται στην εξουσία: Ότι κυβερνάει ανθρώπους, ότι πρέπει να διαχειρίζεται την εξουσία σύμφωνα με το νόμο και ότι δεν θα κυβερνάει αιώνια”.

Χθες έπεσα τυχαία πάνω σε αυτά τα λόγια που ανήκουν σε ένα τραγικό ποιητή της αρχαιότητας. Αστείο και τραγικό ειδικά για την εποχή που διανύουμε και για τον τρόπο που ασκούν την εξουσία οι κυβερνώντες.

Ηγέτες που ξεχνούν ότι κυβερνούν ανθρώπους και νομίζουν ότι είμαστε απλά νούμερα στατιστικής στα τεφτέρια τους. Ηγέτες που διαλύουν συγκεντρώσεις με σπρέι πιπεριού και μάνικες νερού. Ενέργειες έξω από κάθε νόμο και αλλού έξω από κάθε λογική. Αποφασίζουν και διατάζουν. Αλλού περνάνε αποφάσεις σε ένα βράδυ και αλλού στους άτυχους λαούς δίνουν εντολές να πέσουν βόμβες ακόμα και σε νηπιαγωγεία. Και όλα αυτά τα «Υπερεγώ» που νομίζουν ότι θα ζουν και θα κυβερνούν αιώνια. Όλη αυτή η απουσία θνητότητας από τις πράξεις τους, τους κάνει ακόμα πιο αντιπαθείς.
Πάντα έτσι ήταν. Πάντα μας κυβερνούσαν οι ακατάλληλοι και πάντα η ευθύνη βάραινε τους ώμους μας. Σχεδόν δεχτήκαμε αυτή την βεβαιότητα σαν κομμάτι της ύπαρξη μας. Γεννιέσαι, ζεις, πεθαίνεις και συνεχίζει αιώνια να σε κυβερνάει ο ακατάλληλος. Σχεδόν το είχαμε ξεχάσει. Όμως στα χρόνια του ίντερνετ ο καθημερινός βομβαρδισμός εικόνας και πληροφορίας από όλα τα σημεία του πλανήτη το υπενθυμίζει συνέχεια: Ζεις σε ένα κόσμο που τα ηνία κρατούν οι ακατάλληλοι. Και στις περισσότερες των περιπτώσεων η επιλογή του ηγέτη βαραίνει εσένα τον ίδιο. Σε μια εποχή που τα πάντα φαίνονται να αλλάζουν και να εξελίσσονται μια από τις μοναδικές σταθερές μέσα στο χρόνο παραμένει ο ακατάλληλος ηγέτης.

Ένα πρόσωπο που ξεχνάει ότι κυβερνάει ανθρώπους, που θα έκανε και την πιο χοντρή παρανομία για να σώσει το τομάρι το δικό του και των συγγενών του, που νομίζει ότι θα είναι για πάντα στην εξουσία. Αλλά ποιος ηγέτης νοιάζεται για αυτά που λένε οι ποιητές;

Ο Αγάθων ήταν ένας τραγικός ποιητής. Γεννήθηκε μεταξύ του 448 και 446 π.κ.ε. στην Αθήνα και πέθανε γύρω στο 400 στην Πέλλα της Μακεδονίας. Οι χρονολο­γίες της ζωής του είναι αβέβαιες, επειδή συνά­γονται μόνο από περιγραφές της εποχής του (του Πλάτωνα και του Αριστοφάνη). Νέος ακό­μη ο Αγάθων σύχναζε, ως εξαιρετικά προικισμένος μαθητής, στους κύκλους των σοφιστών (Πρωτα­γόρα, Πρόδικου, Ιππία, Γοργία)• ήταν φίλος του Παυσανία και είχε γνωριμία με τον Σωκράτη.

Στα Λήναια του 416 π.κ.ε. κέρδισε την πρώτη του νίκη σε τραγικό αγώνα• η νίκη αυτή υπήρξε ύστερα η αφορμή για μια γιορτή στο σπίτι του, που έμεινε περίφημη χάρη στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα. Κάπου μεταξύ του 411 και του 408 ο Αγάθων πήγε, όπως πριν από αυτόν ο Ευριπίδης, στην αυλή του βασιλιά Αρχέλαου στην Πέλλα της Μακεδονίας, όπου και πέθανε μεταξύ 405 και 400.

Κοινωνική Ανισότητα στις μέρες μας

Καθένας και η τύχη του είναι σ’ αυτή τη ζωή.

Άλλοι ζουν μέσα στα πλούτη από τη γέννηση τους και κάποιοι άλλοι στερούνται τα πάντα μέχρι το θάνατο τους.

Μια τεράστια αδικία παρατηρούμε να υπάρχει ανάμεσα στα κοινωνικά σύνολα. Στην ίδια κοινωνία βλέπουμε ανθρώπους να ζουν μια εξαθλιωμένη ζωή μέσα στα κουρέλια, χωρίς να ξέρουν αν θα βρουν φαγητό την επόμενη μέρα και κάποιοι άλλοι να μη γνωρίζουν τι θα κάνουν τα πλούτη τους.  Μια κοινωνική αδικία που ξεκινάει από τις ανισότητες που υπάρχουν στην κατανομή των πόρων, των προνομίων, του κύρους και του πλούτου γενικότερα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να κατατάσσονται τα μέλη της κοινωνίας σε διαφορετικά κοινωνικά στρώματα τα οποία προσδιορίζουν τις κοινωνικές τάξεις. Στις καπιταλιστικές κοινωνίες ο Μάρξ θεωρούσε ότι η διαστρωμάτωση αυτή διαμορφώνεται με βάση τη σύγκρουση των αντικρουόμενων συμφερόντων ανάμεσα στους κατόχους των μέσων παραγωγής και σε αυτούς που επιβιώνουν με την εργασία τους. Εκτός όμως απ’ αυτές τις δυο κοινωνικές τάξεις, υπάρχουν σύμφωνα με τη συμπληρωματική θεωρία του Βέμπερ και άλλες διαιρέσεις στις κοινωνίες οι οποίες προσδιορίζονται με βάση την οικονομική τους επιφάνεια και το κοινωνικό τους κύρος.   Έτσι λοιπόν έχουμε μια κοινωνική διαφοροποίηση που πολλές φορές οδηγεί στο διαχωρισμό των ανθρώπων σε ανθρώπους ανώτερης και ανθρώπους κατώτερης ποιότητας και αξίας όπως πιστεύουν ορισμένοι.

Όλοι όμως είναι άνθρωποι, όλοι είναι δημιουργήματα του ίδιου Θεού και ως προς την ανθρώπινη ύπαρξη τους δεν έχουν καμία ουσιαστική διαφορά. Οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ τους είναι ως προς άλλους παράγοντες οι οποίοι, όπως αναφέραμε ήδη, είναι ο πλούτος, το κύρος και τα διάφορα κοινωνικά υποκείμενα που κληρονομούν από τις οικογένειες τους. Έτσι λοιπόν έχουμε ανθρώπους που προέρχονται από οικογένειες υψηλού κοινωνικού κύρους, πλημυρισμένοι στα πλούτη χωρίς να τους λείπει απολύτως τίποτα και οποιαδήποτε ανάγκη τους μπορούν άμεσα να την καλύψουν. Έχουμε όμως και κάποιους άλλους που στερούνται ακόμα και τα αναγκαία για τη στοιχειώδη επιβίωση τους. Από τη γέννηση τους ήταν άτυχοι, προερχόμενοι από οικογένειες που ζουν στην εξαθλίωση και με χίλιες δυο στερήσεις κατάφεραν να μεγαλώσουν χωρίς να γνωρίζουν αν θα ζουν τις επόμενες μέρες. Αφού ακόμα και το φαγητό για τους περισσότερους απ’ αυτούς δεν είναι κάτι δεδομένο και αυτονόητο.

Πόσο μεγάλη αδικία είναι τελικά; Να βλέπουμε παιδιά να λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα και σε κάποια άλλα σχολεία πλουσίων να τα βλέπουμε να πετάνε φαγητό στα σκουπίδια. Άλλα πηγαίνουν στο σχολείο τους με παλιά ρούχα γιατί δεν έχουν χρήματα να τα αντικαταστήσουν και κάποια άλλα φοράνε κάθε εβδομάδα καινούρια. Η αδικία αυτή συνήθως διατηρείται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής των ανθρώπων. Βλέπουμε λοιπόν νέους ανθρώπους από πλούσιες οικογένειες οι οποίοι αφού τελειώσουν το λύκειο συνεχίζουν τις σπουδές τους σε ακριβά κολέγια και μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού για να γίνουν στη συνέχεια στελέχη στις επιχειρήσεις τους.

Παράλληλα όμως βλέπουμε και κάποιους άλλους νέους  που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν και μόλις τελειώσουν το σχολείο τους, το γυμνάσιο, το λύκειο ή κάτι αντίστοιχο του λυκείου και τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις με αρκετές στερήσεις, βγαίνουν στην αγορά εργασίας για να μπουν στον αγώνα του μεροκάματου πολλές φορές κάτω από άθλιες συνθήκες. Στην εποχή μας βέβαια ακόμα κι αυτό δεν είναι βέβαιον ότι θα το εξασφαλίσουν γιατί για τους περισσότερους νέους η εργασία είναι είδος πολυτελείας. Πολλοί απ’ αυτούς είχαν την όρεξη και τη διάθεση να προχωρήσουν στα γράμματα και να συνεχίσουν τις σπουδές τους αλλά δυστυχώς η οικονομική ανέχεια των γονέων τους δεν το επέτρεπε με αποτέλεσμα να μη μπορέσουν να πραγματοποιήσουν το όνειρο τους. Αυτό βέβαια θα μπορούσε να θεωρηθεί λογικό αφού οι γονείς τους με δυσκολία κατάφεραν να τους εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη   ήταν αναμενόμενο να αφήσουν τη μόρφωση τους σε δεύτερη μοίρα.

Στις μέρες μας η αδικία αυτή έχει γίνει πολύ πιο έντονη με ολοένα και περισσότερους ανθρώπους να βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Κάθε μέρα και νέοι άνεργοι,   κάθε μέρα όλο και περισσότεροι να περιμένουν φαγητό από τα συσσίτια, κάθε μέρα  περισσότεροι άρρωστοι να μην μπορούν να πάρουν τα φάρμακα τους, οικονομικά εξαθλιωμένοι με πενιχρούς μισθούς που δεν μπορούν να ζήσουν τα παιδιά τους και άστεγοι στους δρόμους που δεν ξέρουν αν θα ζουν την επόμενη μέρα. Αυτή είναι η μια όψη της κοινωνίας μας. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη στην οποία βλέπουμε ανθρώπους που αναζητούν τρόπους για να επενδύσουν τα πλούτη τους με όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κέρδος. Ανθρώπους που μεγαλώνουν τα παιδιά τους εξασφαλίζοντας τους κάθε πολυτέλεια την οποία θεωρούν δεδομένη. Ανθρώπους που για την υγεία τους έχουν πρόσβαση στα καλύτερα νοσοκομεία του κόσμου χωρίς να υπολογίζουν έξοδα και ανθρώπους που ζουν σε πολυτελέστατες βίλες με προσωπικό όλων των ειδικοτήτων στη διάθεση τους.

Όλοι αυτοί βέβαια αποτελούν πληθυσμιακά το μικρότερο μέρος του κοινωνικού συνόλου στο οποίο βρίσκεται συγκεντρωμένο το μεγαλύτερο ποσοστό του συνολικού πλούτου. Ενώ αντίθετα στο μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού συνόλου βρίσκονται όσοι είναι κοντά στο όριο της φτώχειας και κάτω απ’ αυτό. Σ’ αυτούς βρίσκεται συγκεντρωμένο το μικρότερο ποσοστό του συνολικού πλούτου. Θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε με δύο πυραμίδες όπου η δεύτερη είναι γυρισμένη ανάποδα. Η μια περιλαμβάνει το πλήθος των εισοδηματικών τάξεων και η άλλη τον πλούτο τους. Έτσι λοιπόν στην κορυφή της πρώτης που υπάρχουν οι πλουσιότεροι του συνόλου αντιστοιχεί η βάση της δεύτερης στην οποία υπάρχει ο πλούτος τους. Καθώς κατεβαίνουμε προς τα κάτω ισχύει αυτή η αντίστροφη αναλογία.

Σχεδόν κανένας όμως απ’  όλους αυτούς τους βαθύπλουτους  δε νοιάζεται για την κατάσταση των εξαθλιωμένων συνανθρώπων του.

Ενώ θα μπορούσαν με μια μικρή γι’ αυτούς οικονομική θυσία να βοηθήσουν για την επιβίωση τους, δεν το κάνουν.

Δεν είναι λίγα τα περιστατικά που βλέπουμε γύρω μας. Αδιαφορούν και πολλές φορές ορισμένοι απ’ αυτούς πατάνε πάνω στα πτώματα τους για να ανέβουν ακόμα πιο ψηλά. Αγνοούν όμως ότι η πτώση από ψηλά είναι πιο οδυνηρή αλλά δεν μπορούν να το καταλάβουν καθώς αγναντεύουν από κει πάνω. Όπως επίσης δεν καταλαβαίνουν ότι το χρήμα δε φέρνει την πραγματική ευτυχία στη ζωή. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι οι πλούσιοι είναι πολλές φορές λιγότερο ευτυχισμένοι από τους φτωχούς. Στη ζωή τους έχει επέλθει ένας κορεσμός σχεδόν σε κάθε είδος απολαύσεων. Έτσι λοιπόν ένα ταξίδι αναψυχής για κάποιον πλούσιο μπορεί να μη σημαίνει και πολλά πράγματα ενώ για κάποιον φτωχό είναι κάτι ιδιαιτέρως σημαντικό, μια απίστευτη πολυτέλεια που δεν θα τη ζητούσε ποτέ. Για τους φτωχούς κάποια πράγματα έχουν ιδιαίτερη αξία σε αντίθεση με τους πλούσιους που τα θεωρούν ανούσια.

Όσα αγαθά κι αν έχουν δεν είναι ευχαριστημένοι με τίποτα και αδυνατούν να καταλάβουν που μπορούν να αποκτήσουν την πραγματική ευτυχία αφού το χρήμα δε μπορεί να τους την προσφέρει. Εκτός όμως από την ευτυχία τους, στερούνται και κάποιες άλλες ανθρώπινες αξίες. Πρόκειται για αξίες ανώτερες του χρήματος τις οποίες αγνοούν γιατί ενδεχομένως να μην έχουν ακούσει ποτέ γι’ αυτές. Η αξία του χρήματος σταματάει στην επίγεια ζωή γιατί όταν φεύγουμε δεν το παίρνουμε μαζί μας στον τάφο μας, το αφήνουμε εδώ. Οι ανώτερες όμως αξίες μένουν παντοτινά και μας ακολουθούν ακόμα και μετά θάνατον. Η σημαντικότερη απ’ αυτές είναι η ανθρωπιά η οποία προσδιορίζεται από την αγάπη του ανθρώπου προς το συνάνθρωπο του. Εκφράζεται με χειρονομίες αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων παρέχοντας στήριξη ο ένας στον άλλον όχι μόνον οικονομική, με χρήματα ή με διάφορα άλλα υλικά αγαθά, αλλά και ηθική. Η συνύπαρξη ηθικής στήριξη μαζί με την οικονομική είναι αυτό που ολοκληρώνει την έννοια της ανθρωπιάς. Οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη μόνο τα υλικά αγαθά για την καθημερινή επιβίωση τους αλλά επιθυμούν να ακούσουν και μια ανθρώπινη κουβέντα, κάτι που θα τους παρηγορήσει και θα τους δώσει κουράγιο για να συνεχίσουν τον ανηφορικό δρόμο που βαδίζουν.

Να μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτάζει τον άλλο από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί, όπως λέει και ο Gabriel Garcia Marquez  στην αποχαιρετιστήρια επιστολή.
Αν όλοι αυτοί οι βαθύπλουτοι του κόσμου το έπρατταν και διέθεταν ένα μικρό μέρος του πλούτου τους για να βοηθήσουν τους υπόλοιπους ανθρώπους που υποφέρουν, τότε θα αποκτούσαν άλλη αξία. Οι πράξεις τους θα ήταν πράξεις ανθρωπιάς και θα έμεναν στην ιστορία για να τους ακολουθούν σε βάθος χρόνου. Αν όλοι όσοι έχουν τα παιδιά τους και κοιμούνται σε πανάκριβα κρεβατάκια φορώντας ακριβά ρουχαλάκια βοηθούσαν λίγο να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και οι υπόλοιποι που τα έχουν ξαπλωμένα πάνω σε παλιά στρώματα ντυμένα μέσα σε κουρέλια και νηστικά, θα ήταν ευεργέτες για την ανθρωπότητα αφού θα κρατούσαν ψηλά την αξία του ανθρώπου.

Στη σημερινή εποχή που η κρίση μαστίζει τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, οι κινήσεις αλληλεγγύης από ανθρώπους με οικονομικές δυνατότητες θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικές. Άνθρωπος, με όλη τη σημασία της λέξεως, χαρακτηρίζεται αυτός που θα βοηθήσει κάποιο συνάνθρωπο του που δεν έχει πλέον στον ήλιο μοίρα γιατί κάποιοι κυβερνώντες του τα στέρησαν όλα. Μια τέτοια χειρονομία ανθρωπιάς θα μπορούσε να χαρίσει ακόμα και τη ζωή σε κάποιον άνθρωπο όπως για παράδειγμα όταν καταφέρει κάποιος να αποτρέψει το διπλανό του από την αυτοκτονία. Μπορεί να μοιάζει υπερβολή αλλά δεν είναι, γιατί οι αυτοκτονίες στην εποχή μας έχει καταντήσει να είναι ένα συνηθισμένο γεγονός. Άνθρωποι που έχασαν μέχρι τώρα τα πάντα, προκειμένου να χάσουν και την αξιοπρέπεια τους οδηγούνται σ’ αυτή την απόφαση εξαιτίας της απόγνωσης και του αδιεξόδου αφού δε βλέπουν άλλο δρόμο μπροστά τους. Πόσο σημαντικό θα ήταν να βρεθεί εκείνη τη στιγμή ένα χέρι να τους αποτρέψει;

Δυστυχώς όμως στην εποχή που ζούμε η ανθρωπιά εκλείπει απ’ τη ζωή μας.  Η έννοια της παραμένει άγνωστη σε πολλούς αλλά κυρίως στον κόσμο της πλουτοκρατίας μαζί με αυτούς που την υπηρετούν. Δεν ενδιαφέρονται για την κατάσταση των διπλανών τους και των συνανθρώπων τους γενικότερα. Ούτε αισθάνονται τύψεις στην περίπτωση που έχουν ευθύνη γι’ αυτό. Για να έχει κάποιος τύψεις θα πρέπει πρώτα να έχει μέσα του κάποια ίχνη ανθρωπιάς. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι όχι μόνο δεν πρόκειται να δώσουν το χέρι τους στο διπλανό  τους για να τον βοηθήσουν να σηκωθεί και να σταθεί στα πόδια του αλλά μπορεί να τον σπρώξουν να πάει ακόμα πιο κάτω. Θεωρούν ότι η ύπαρξη του δεν έχει καμία αξία γι’ αυτό δεν υπάρχει λόγος να το κάνουν, είναι περιττός. Έτσι λοιπόν, όχι  μόνο δε βοηθούν τους συνανθρώπους τους να ζήσουν τα παιδιά τους που πεινάνε, αλλά τους κατηγορούν κι από πάνω κρίνοντας ότι δεν έπρεπε να τα φέρουν στον κόσμο αφού δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να τα ζήσουν. Όσο για τις αυτοκτονίες, δε δείχνουν την παραμικρή συγκίνηση γιατί δεν είναι σε θέση να τους καταλάβουν και θεωρούν ότι ήταν παράφρονες γι’ αυτό το έκαναν.

Κανένας από την πλουτοκρατία δε μπορεί να καταλάβει τον εξαθλιωμένο κόσμο. Κανένας απ’ αυτούς δε γνωρίζει τι σημαίνει φτώχεια, τι σημαίνει ανεργία, τι σημαίνει να είσαι άρρωστος και να μην έχεις ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τι σημαίνει να είσαι άστεγος κα γενικά τι σημαίνει να βρίσκεσαι μπροστά σ’ ένα αδιέξοδο εξαιτίας της οικονομικής εξαθλίωσης στην οποία σε οδήγησαν. Αδυνατούν να τους καταλάβουν όλους αυτούς γι’ αυτό και δεν ενδιαφέρονται. Αυτό που τους νοιάζει είναι να μη χαθεί τίποτα από τα πλούτη τους και αγωνίζονται για να τα κάμουν όσο μπορούν περισσότερα. Δεν έχουν καταλάβει ότι δεν θα τα πάρουν μαζί τους όταν φύγουν αλλά θα τα αφήσουν εδώ για να τα παραλάβουν οι επόμενοι και οι επόμενοι στους μεθεπόμενους και πάει λέγοντας.

Μόνο όσοι δεν είναι πλούσιοι και δεν διαθέτουν χρήμα που να τους περισσεύει μπορούν να καταλάβουν ορισμένα πράγματα. Δεν υπολογίζουν τόσο στην αξία του χρήματος και βάζουν υπεράνω αυτού τις ανθρώπινες αξίες που οι περισσότεροι πλούσιοι αγνοούν. Γι’ αυτό ακριβώς και οι περισσότερες κινήσεις αλληλεγγύης ξεκινούν  από τέτοιους ανθρώπους. Η αλληλεγγύη υπάρχει συνήθως μεταξύ αυτών που ανήκουν στα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Μόνο ο φτωχός κόσμος μπορεί να καταλάβει  από φτώχεια γι’ αυτό και είναι οι μόνοι που θα τρέξουν να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους. Δεν έχουν το χρήμα σε αφθονία για να διαβρώσει την ανθρωπιά τους με αποτέλεσμα να τη διατηρούν και να παραμένουν άνθρωποι κρατώντας ψηλά την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης. Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτοί, έστω κι αν είναι λίγοι,
οι χειρονομίες τους ξεχωρίζουν και οι αξίες τους θα τους ακολουθούν παντοτινά.

Μαρία Ιωσηφίδου

Καύσιμο προπάνιο από βακτήρια του εντέρου

Επιστήμονες από τη Βρετανία και τη Φινλανδία ανακάλυψαν για πρώτη φορά μια μέθοδο βιοσύνθεσης, ώστε να παράγουν ανανεώσιμο καύσιμο προπάνιο από το κοινό βακτήριο E.coli, το οποίο συνήθως «φιλοξενείται» στο έντερο των ανθρώπων και των ζώων.

Το επίτευγμα ανοίγει το δρόμο για τη δημιουργία εναλλακτικών μεθόδων παραγωγής του ευρέως χρησιμοποιούμενου προπανίου, το οποίο σήμερα αποτελεί υποπροϊόν της διύλισης του πετρελαίου και της επεξεργασίας του φυσικού αερίου, δηλαδή μη ανανεώσιμων ορυκτών καυσίμων.

Οι ερευνητές, σε συνεργασία με συναδέλφους τους του Τμήματος Βιοχημείας του φινλανδικού πανεπιστημίου του Τούρκου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature Communications", σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters και τη βρετανική «Γκάρντιαν», δήλωσαν ότι η καινοτομική μέθοδός τους βρίσκεται ακόμη σε αρχικό στάδιο.

Όπως είπαν, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο, θα χρειαστούν πέντε έως δέκα χρόνια, εωσότου αναπτυχθεί μια εμπορικά βιώσιμη βιομηχανική διαδικασία παραγωγής βιο-προπανίου.

Η βασική πρόκληση είναι η βελτίωση της αποδοτικότητας της νέας τεχνικής, ώστε να προσελκύσει το ενδιαφέρον της χημικής και ενεργειακής βιομηχανίας. Προς το παρόν, το παραγόμενο βιο-προπάνιο είναι περίπου χίλιες φορές λιγότερο από ό,τι χρειάζεται για να γίνει εμπορικό προϊόν.
«Έχουμε μέχρι στιγμής παράγει μόνο μερικά χιλιοστόγραμμα (μιλιγκράμ) προπανίου. Είναι όμως, από όσο γνωρίζουμε, η πρώτη φορά που ανακαλύπτεται ένας ανανεώσιμος τρόπος παραγωγής του εν λόγω μορίου, το οποίο μέχρι σήμερα είναι διαθέσιμο μόνο από τα ορυκτά καύσιμα», δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας. Αν και η έως τώρα παραχθείσα ποσότητα βιο-προπανίου είναι πολύ μικρή, μπορεί ήδη να χρησιμοποιηθεί άμεσα σε μια μηχανή ως καύσιμο.

Το προπάνιο θεωρείται ‘καθαρό' καύσιμο λόγω της χαμηλής περιεκτικότητάς του σε άνθρακα, πράγμα που το καθιστά πιο φιλικό στο περιβάλλον και στην υγεία. Αποτελεί σήμερα τον κύριο όγκο του υγροποιημένου αερίου (LPG), το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μια ποικιλία εφαρμογών, από τα μικρά ‘γκαζάκια» του κάμπινγκ έως τις μεγάλες μονάδες κεντρικής θέρμανσης και τα αυτοκίνητα.

Το προπάνιο μεταφέρεται εύκολα ως υγρό, πράγμα που έχει διευκολύνει, ώστε να έχει αναπτυχθεί μια μεγάλη παγκόσμια αγορά με σημαντικές υποδομές αποθήκευσης και μεταφοράς σε όλο τον πλανήτη.

Οι επιστήμονες βρήκαν ένα τρόπο να απομονώνουν το βουτυρικό ή βουτανικό οξύ, παρεμβαίνοντας στις βιολογικές διαδικασίες του βακτηρίου κατά τις οποίες το εν λόγω οξύ, μαζί με άλλα λιπαρά οξέα, μετατρέπεται σε κυτταρική μεμβράνη.

Η ουσία αυτή, που μυρίζει άσχημα, όταν απομονωθεί, αποτελεί τον αναγκαίο πρόδρομο για την παραγωγή του προπανίου. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τα κατάλληλα ένζυμα, ώστε να κατευθύνουν τη βιοχημική διαδικασία σε διαφορετικό «μονοπάτι», με τελικό αποτέλεσμα τη βιο-σύνθεση του προπανίου.

Ο ερευνητής δεν παρέλειψε να επισημάνει ότι -λόγω της πολύ δυσάρεστης οσμής- η ερευνητική ομάδα έπρεπε να δουλεύει είτε με ειδικές μάσκες, είτε σε ειδικούς θαλάμους που απομάκρυναν τη δυσωδία.

Οι επιστήμονες ευελπιστούν ότι στο μέλλον θα καταφέρουν να πετύχουν κάτι ανάλογο όχι με μικροοργανισμούς του εντέρου, αλλά με φωτοσυνθετικά βακτήρια, έτσι ώστε να μετατρέπουν απευθείας την ηλιακή ενέργεια σε προπάνιο (και στην πορεία να γλυτώσουν από τη…βρώμα).
Μέχρι στιγμής, τέτοια φωτοσυνθετικά βακτήρια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή βιο-ντίζελ, αλλά η διαδικασία δεν θεωρείται οικονομικά βιώσιμη, προς το παρόν τουλάχιστον, καθώς η συλλογή και επεξεργασία των μικροοργανισμών απαιτεί μεγάλη δαπάνη σε ενέργεια και χρήματα.

Μαρία Ιωσηφίδου

Συμβουλές για να διώξετε τις αρνητικές σκέψεις

Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές. Μπορείτε να επιλέξετε να σκέφτεστε θετικά ή αρνητικά, όποια κι αν είναι η κατάσταση που αντιμετωπίζετε. Ακολουθούν μερικές συμβουλές που θα σας βοηθήσουν να ξεπεράσετε τις αρνητικές σκέψεις και να έχετε μια ευτυχισμένη και υγιή ζωή.
Όσα έχουμε στο μυαλό μας, έχουν πολλή δύναμη. Αν οι θετικές σκέψεις έχουν τη δύναμη να χτίσουν μια τεράστια επιχειρηματική αυτοκρατορία από ένα πολύ ταπεινό ξεκίνημα, τότε οι αρνητικές σκέψεις μπορούν σίγουρα να μας «ακινητοποιήσουν» και να μας εμποδίζουν από το επιτύχουμε στη ζωή μας, σε διάφορους τομείς.
Όσο πιο γρήγορα μπορέσετε να διώξετε τις αρνητικές σκέψεις από το μυαλό σας, τόσο το καλύτερο. Υγεία, ευτυχία και χαρά, μπορούν να γίνουν δικά σας, αν καταφέρετε να μετατρέψετε κάθε τι αρνητικό, σε θετικό.
Λίγο στρες, μπορεί να είναι παραγωγικό για να επιτύχετε στη ζωή σας. Αυτό ονομάζεται ουσιαστικά «κινητήρια δύναμη» και βοηθά να ολοκληρώσουμε όσα έχουμε αναλάβει στην ώρα τους, ή μας κάνει επιφυλακτικούς σχετικά με ορισμένες καταστάσεις. Ωστόσο, το πρόβλημα προκύπτει όταν έχουμε εμμονή με τον αρνητικό τρόπο σκέψης.

Ακολουθούν μερικές συμβουλές που θα σας βοηθήσουν να ξεπεράσετε τις αρνητικές σκέψεις και να έχετε μια ευτυχισμένη και υγιή ζωή.

1. Συνειδητοποίηση: Όλες οι αρνητικές σκέψεις, όπως θλίψη, απελπισία, ενοχές, θυμός, κλπ, μπορούν να αποτελέσουν κινητήρια δύναμη για την ανάληψη δράσης. Δείτε πότε η διάθεσή σας αλλάζει προς το χειρότερο και σημειώστε τι σκεφτόσασταν εκείνη τη στιγμή. Σε λίγες ημέρες, θα είστε σε θέση να επισημάνετε τη σκέψη που σας έκανε να νιώσετε αυτά τα συναισθήματα κι έτσι θα μπορέσετε να ελέγξετε τη σκέψη σας πριν γίνει συναίσθημα και ριζώσει στο μυαλό σας. Θα συνειδητοποιήσετε ότι τις περισσότερες φορές, είναι οι ίδιες αρνητικές σκέψεις που σας έρχονται στο μυαλό.

2. Χρόνος για τον εαυτό μας: Οι περισσότεροι από εμάς, είμαστε τόσο απασχολημένοι με το να φροντίζουμε τους άλλους ή να ασχολούμαστε με διάφορα πράγματα, που ξεχνάμε να διαθέσουμε λίγο χρόνο για τον εαυτό μας. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της βόλτας μας, συχνά σκεφτόμαστε τι να μαγειρέψουμε ή πώς να κάνουμε μια δουλειά στο γραφείο. Διαθέστε λίγη ώρα για τον εαυτό σας κάθε μέρα, όταν κάνετε κάτι που σας αρέσει, χωρίς να το διακόπτετε με άλλες σκέψεις. Με αυτό τον τρόπο, η αποδοτικότητά σας θα βελτιωθεί και σε άλλα πράγματα. Η ευτυχία που θα αντανακλά στο πρόσωπό σας, θα κάνει και τους αγαπημένους σας χαρούμενους.

3. Διαχειριστείτε το χρόνο σας: Υπάρχει μόνο ένα πράγμα σε αυτή τη ζωή, που όλα τα ανθρώπινα όντα έχουν σε ίσο μερίδιο: ο χρόνος. Μάθετε να διαχειρίζεστε τις 24 ώρες της ημέρας, αποτελεσματικά. Εάν δεν μπορείτε να ολοκληρώσετε τις αποστολές σας στην ώρα τους, αυτό θα επιδεινώσει τις αρνητικές σας σκέψεις και θα επηρεάσει το επίπεδο της αυτοπεποίθησής σας. Ορίστε συγκεκριμένο χρόνο για κάθε εργασία και τηρήστε τον και βγάλτε από τη ζωή σας ό,τι σας «τρώει» το χρόνο άσκοπα.

4. Να έχετε χαρούμενες παρέες: Ένα χαλασμένο αυγό είναι αρκετό για να καταστρέψει ένα ολόκληρο καλάθι με αυγά! Ακόμα κι αν είστε το πιο θετικά σκεπτόμενο άτομο, η παρέα με ένα… αρνητικό άτομο, μπορεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης σας προς το χειρότερο. Επιλέξτε τους φίλους σας προσεκτικά. Και αφιερώστε όλο και περισσότερο χρόνο σε άτομα που σκέφτονται θετικά και αισιόδοξα.

5. Δραστηριότητες αναψυχής: Ασχολίες που σας ευχαριστούν, όπως το να ακούτε μουσική, να διαβάζετε ένα βιβλίο, να βλέπετε μια ταινία στην τηλεόραση, ή να κάνετε το χόμπι σας, είναι μερικοί από τους τρόπους που μπορούν να εκτρέψουν το μυαλό σας από τον αρνητικό, προς τον θετικό τρόπο σκέψης.

6. «Ακονίστε» τις αισθήσεις σας: Σήμερα, εξαιτίας των ταχύτατων ρυθμών ζωής, οι άνθρωποι έχουν αποκτήσει ανοσία στις αισθήσεις τους. Σταματήστε, χαλαρώστε και απολαύστε οτιδήποτε ωραίο, δίνοντας προσοχή στις αισθήσεις σας σε κάθε δραστηριότητα. Μυρίστε και απολαύστε τη γεύση των τροφών όταν τρώτε. Όταν κάνετε μπάνιο, νιώστε το νερό που ρέει μέσα από το σώμα σας. Νιώστε τις διαφορετικές υφές στα υφάσματα. Κοιτάξτε τον ουρανό και αισθανθείτε τον αέρα στο πρόσωπό σας, ενώ κάνετε ποδήλατο. Όλα αυτά θα σας κάνουν πιο ζωντανούς και θετικούς.

7. Αποφύγετε τη γενίκευση και την υπερβολή: Πολλές φορές, σκεφτόμαστε και ξανασκεφτόμαστε μερικές αρνητικές καταστάσεις, ώστε να τις «χαράζουμε» στο μυαλό μας και να μας κρατούν λυπημένους. Το να ξεχνάμε και να συγχωρούμε, είναι πολύ σημαντικό στη ζωή. Διαφορετικά θα υπερβάλλουμε στις σκέψεις μας και θα γενικεύουμε καταστάσεις, γεμίζοντας αγωνία.
Για παράδειγμα, η γενικευμένη δήλωση, «δεν με ακούς ποτέ», μπορεί να διατυπωθεί ως «υπήρξαν φορές κατά το παρελθόν που με πρόσεχες και ένιωθα ότι με άκουγες. Αυτή τη στιγμή, ωστόσο, αισθάνομαι πως δεν ενδιαφέρεσαι για ό, τι έχω να πω». Η δεύτερη διατύπωση είναι πιο ειλικρινής και λιγότερο υπερβολική. Οπότε μπορεί να οδηγήσει σε ένα πιο θετικό αποτέλεσμα.

8. Το πείσμα δεν κερδίζει ποτέ: Πολλοί λένε «ή θα έχεις δίκιο ή θα είσαι χαρούμενος». Για να είμαστε χαρούμενοι, θα πρέπει να υποχωρούμε. Το πείσμα μας κάνει να χάνουμε χρόνο. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να λέει τη δική του γνώμη, η οποία μπορεί να είναι διαφορετική από τη δική σας. Ακόμα και αν το επιχείρημά σας είναι σωστό, δεν πρόκειται να σας κάνει ευτυχισμένους, όταν έχει δημιουργηθεί μια δυσάρεστη κατάσταση. Έτσι, κάποιες φορές θα πρέπει να υποχωρείτε και να δίνετε τόπο στην οργή για να μην αφήνετε τα προβλήματα να δημιουργούνται.

9. Αποφύγετε να βγάζετε συμπεράσματα: Μερικές φορές, πριν οι συνομιλητές σας ολοκληρώσουν ό,τι λένε, βγάζετε συμπεράσματα, τα οποία μπορεί να οδηγούν σε δυσάρεστα επιχειρήματα και να σας γεμίζουν αρνητικές σκέψεις. Αποφύγετε να κάνετε υποθέσεις. Μην παίρνετε κάθε τι προσωπικά, πριν μάθετε τι πραγματικά συμβαίνει. Η υπομονή είναι αρετή.
Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές. Μπορείτε να επιλέξετε να σκέφτεστε θετικά ή αρνητικά, όποια κι αν είναι η κατάσταση που αντιμετωπίζετε. Το μυαλό μας έχει ένα «μυστικό», αόρατο «φυλαχτό». Από τη μια πλευρά έχει την αρνητική στάση απέναντι στη ζωή και από την άλλη τη θετική. Η αρνητική πλευρά θα σας στερήσει από όλα αυτά που κάνουν τη ζωή να αξίζει.

Ο Μέγας Αλέξανδρος 3D-Animation

Η πασίγνωστη σε όλους τους Έλληνες ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ζωντανεύει στη μεγάλη οθόνη σε κινούμενα σχέδια. Παρακολουθήστε τη ζωή του από τα παιδικά του χρόνια, που ως πρίγκιπας της Μακεδονίας και εμπνευσμένος από τον μέντορά του Αριστοτέλη, προσπαθεί να γίνει σαν το πρότυπό του, το μυθικό Αχιλλέα. Μετά τον βίαιο θάνατο του πατέρα του, του βασιλιά Φιλίππου, από τον Δαρείο, ακολουθήστε τον Αλέξανδρο στην πορεία του για την κατάκτηση του κόσμου...

Η παραγωγή είναι Ιταλοϊαπωνική & η σκηνοθεσία από Ιάπωνα.

Διδάσκοντας στα παιδιά υψηλές ανθρώπινες αξίες

Οι αξίες της ζωής μας προκύπτουν από την ανάγκη μας να συναναστρεφόμαστε με άλλα άτομα. Να συνυπάρχουμε αρμονικά, με σεβασμό ο ένας απέναντι στον άλλον, με υπομονή, υπευθυνότητα και αγάπη. Το να καταφέρουμε να εμφυσήσουμε στα παιδιά μας τις αξίες της ζωής είναι μάθημα ζωής που λαμβάνει χώρα κάθε στιγμή που βρισκόμαστε κοντά τους. Είναι, όμως, και το σπουδαιότερο δώρο που μπορούμε να τους χαρίσουμε, για να τους κάνουμε ανεξάρτητους, αυτάρκεις και ευτυχισμένους ανθρώπους.

Ποιες είναι οι αξίες της ζωής και γιατί τις χρειαζόμαστε
Ο κάθε άνθρωπος έχει μεγαλώσει και έχει ενστερνιστεί τις δικές του αξίες, οι οποίες μπορεί να διαφέρουν από αυτές ενός άλλου ανθρώπου. Ακριβώς για τον λόγο αυτόν θα μπορούσαμε να απαριθμήσουν εκατοντάδες «αξίες ζωής» που για τον κάθε έναν παίζουν μεγαλύτερο ή μικρότερο ρόλο στη ζωή. Σημασία, λοιπόν, έχει να καταλάβουν τα παιδιά γιατί χρειάζεται να έχουν αξίες και πώς ακριβώς βοηθούνται από αυτές.

Οι αξίες, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε πάντα, είναι αυτές που καθοδηγούν σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις της ζωής μας. Όταν, λοιπόν, τις γνωρίζουμε καλά μπορούμε να αποφασίσουμε πώς θα ζήσουμε –και κυρίως πώς θα ζήσουμε καλύτερα. Βέβαια, οι αξίες μας μπορεί να αλλάξουν στην πορεία της ζωής μας, καθώς θα αλλάζουν και οι επιθυμίες μας ή ο τρόπος που ορίζουμε την ευτυχία, ενώ μπορεί να αλλάξει και η προτεραιότητα που τους δίνουμε. Για παράδειγμα, κάποιος που στα 30 του είχε ως ύψιστη αξία την εργασία, μπορεί στα 40 να δίνει προτεραιότητα στην οικογένεια ή στα χρήματα.

Για ένα παιδί, όμως, οι έννοιες αυτές είναι δυσνόητες και, έτσι κι αλλιώς, θα παρουσιαστούν αρκετά αργότερα στην πορεία της ζωής του. Είναι πολύ πιο απλές και θεμελιώδεις οι αξίες με τις οποίες οφείλουμε να το γαλουχήσουμε, μέχρι τουλάχιστον τη στιγμή που θα αποφασίζει μόνο του, για τις προσωπικές του αξίες. Και από τις εκατοντάδες που θα μπορούσαμε να μετρήσουμε, προτεραιότητα για τα παιδιά έχουν οι εξής:

Ενσυναίσθηση
Ενθαρρύνετε τα παιδιά να παίξουν με άλλα, λιγότερο κοινωνικά παιδιά, της τάξης τους. Δείξτε τους ένα αδέσποτο σκυλάκι και εξηγήστε τους πόσο μπορεί να πεινάει, πηγαίνοντάς του φαγητό σε ένα κεσεδάκι. Μάθετε στα παιδιά ότι οι καλές πράξεις κάνουν τη ζωή πιο όμορφη!

Ειλικρίνεια
Διαβεβαιώστε τα παιδιά ότι ακόμα κι αν έχουν κάνει κάποιο λάθος, εσείς θα είστε εκεί για να τα ακούσετε και να τα συμβουλεύσετε, ώστε να μη φοβούνται να είναι ειλικρινείς μαζί σας.

Σεβασμός
Απέναντι στους άλλους, απέναντι στο περιβάλλον αλλά και προς τον ίδιο τους τον εαυτό. Τα παιδιά θα πάρουν παράδειγμα από εσάς αναφορικά με τον σεβασμό και έτσι θα καταλάβουν ότι για να τους σέβονται πρέπει και εκείνα να σέβονται τους άλλους.

Ευγνωμοσύνη
Μάθετε στα παιδιά να νιώθουν ευγνωμοσύνη για την κάθε τους ημέρα, ακόμα και για τα πιο μικρά πράγματα που συμβαίνουν γύρω τους, από μια ηλιόλουστη ημέρα, μέχρι ένα χαμόγελο από κάποιον άγνωστο.

Θετική σκέψη
Μάθετε στο παιδί να παρατηρεί όλα τα όμορφα που συμβαίνουν γύρω του. Δείξτε του πώς να βλέπει τη θετική πλευρά σε πράγματα που πιθανώς το στεναχωρούν ή το φοβίζουν. Έτσι θα μεγαλώσετε έναν αισιόδοξο άνθρωπο που θα μπορεί να αντιμετωπίζει αποτελεσματικότερα τις δύσκολες καταστάσεις.

Επιμονή
Εξηγήστε στο παιδί ότι κανείς δεν είναι τέλειος και ότι όλοι κάνουμε λάθη. Μέσα από αυτά, όμως, μαθαίνουμε και όσο μαθαίνουμε γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Σημασία, λοιπόν, έχει να μην εγκαταλείπουν τις προσπάθειές τους!

Συγχώρεση
Αν δεν μάθετε στο παιδί σας να συγχωρεί θα μεγαλώσει με μνησικακία και δεν θα καταφέρει ποτέ να είναι πραγματικά ευτυχισμένο. Κάποια στιγμή το παιδί θα πληγωθεί από κάποιον. Μάθετέ του να εκδηλώνει με θετικούς τρόπους τον πόνο του και να δίνει συγχώρεση για να μπορεί να προχωρά μπροστά στη ζωή του.

Γενναιοδωρία
Το «εγώ» και το «θέλω» κυριαρχούν στη ζωή των σημερινών παιδιών –και όχι αδικαιολόγητα αφού και εμείς, οι γονείς, με ένα «θέλω» μεγαλώσαμε. Η γενναιοδωρία είναι μία αξία που διδάσκεται πρώτα από τους γονείς και ακολουθεί τα παιδιά στο σχολείο και στην ενήλικη ζωή τους. Τώρα που πλησιάζουν Χριστούγεννα είναι ιδανική ευκαιρία να μάθουμε στα παιδιά να προσφέρουν και στους λιγότερο τυχερούς ανθρώπους που ζουν γύρω μας.

Αυτοσυγκράτηση
Όταν έχει έρθει η ώρα να φύγετε από την παιδική χαρά, πρέπει να φύγετε από την παιδική χαρά. Και όταν έρχεται η ώρα του φαγητού το παιδί πρέπει να περιμένει για να σερβιριστεί. Η υπομονή και η αυτοσυγκράτηση βοηθούν το παιδί να συμβιώνει ομαλά με το κοινωνικό σύνολο και να μην κάνει σπασμωδικές κινήσεις.

Μοναδικότητα
Παρά τις κοινές αξίες, όμως, που όλοι παραδεχόμαστε ότι συμβάλουν στην ομαλή μας συμβίωση, τα παιδιά πρέπει να μάθουν ότι ο κάθε άνθρωπος, όπως άλλωστε και τα ίδια, είναι μοναδικός. Μπορεί να έχει διαφορετικό χρώμα, διαφορετικό τρόπο ομιλίας, διαφορετικές απόψεις, και αυτή η διαφορετικότητα είναι που κάνει όλους τους ανθρώπους εξίσου ενδιαφέροντες, ξεχωριστούς και αξιαγάπητους.

Η Θλίψη και η Οργή

Σ’ ένα μαγεμένο Βασίλειο όπου οι άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να φτάσουν,
ή ίσως που οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα χωρίς να το καταλαβαίνουν…
Σ’ ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά…
Ήταν μια φορά κι έναν καιρό…
…μια πανέμορφη λίμνη.
Ήταν μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων, κι όπου όλες οι αποχρώσεις του πράσινου λαμπύριζαν διαρκώς…
Ως εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη έφτασαν η θλίψη και η οργή για να κάνουν μπάνιο παρέα.
Και οι δύο έβγαλαν τα ρούχα τους και, γυμνές, μπήκαν στη λίμνη.

Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή χωρίς να ξέρει γιατί), έκανε μπάνιο στα γρήγορα, κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό… Αλλά η οργή είναι τυφλή- ή, τέλος πάντων, δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. Έτσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας απ΄ το νερό το πρώτο ρούχο που βρήκε… Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι το δικό της αλλά της θλίψης…
Κι έτσι, ντυμένη θλίψη, η οργή έφυγε.

Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται, η θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και – χωρίς καμία βιασύνη- ή, καλύτερα, χωρίς συναίσθηση του χρόνου που περνάει, τεμπέλικα και αργά βγήκε από τη λίμνη. Στην όχθη συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν πια εκεί.

Όπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει καθόλου στην θλίψη, είναι να μένει γυμνή. Έτσι, φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη: το φόρεμα της οργής.
Λένε ότι από τότε, πολλές φορές συναντάμε την οργή, τυφλή, σκληρή, τρομερή και θυμωμένη. Αλλά αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερα, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση, κι ότι πίσω από την όψη της οργής, στην πραγματικότητα…
…κρύβεται η θλίψη…

Το Δίλημμα του Ακανθόχοιρου

«Μια κρύα μέρα του χειμώνα στο δάσος, μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας, μια ομάδα σκαντζόχοιρων αφού είχαν εξαντλήσει όλους τους πιθανούς τρόπους προκειμένου να ζεσταθούν ο καθένας μόνος του, αποφάσισαν να έρθουν πιο κοντά.
Το προηγούμενο βράδυ, ένας σκαντζόχοιρος είχε πεθάνει από το πολύ κρύο.
Η δυσάρεστη αυτή είδηση τους τρόμαξε τόσο, που γρήγορα έσπευσαν να σμίξουν όλοι μαζί για να ζεσταθούν.
Ωστόσο, με αυτή τους την προσπάθεια, τραυμάτιζε ο ένας τον άλλο με τα αιχμηρά του αγκάθια και αμέσως απομακρύνθηκαν πριν τραυματιστούν περισσότερο»

Αυτή η μικρή ιστορία, το Δίλημμα του Σκαντζόχοιρου, γνωστή επίσης και ως Δίλημμα του Ακανθόχοιρου, χρωματισμένη ελαφρώς και με τη δική μου νότα, είναι μια αναλογία των προκλήσεων που φέρει η ανθρώπινη οικειότητα.
Την χρησιμοποίησαν ο Αρθούρος Σοπενχάουερ και ο Σίγκμουντ Φρόυντ για να περιγράψουν τις ανθρώπινες σχέσεις.

Είναι μια συμβολική ιστορία στην οποία πέρα από την εγγύτητα και τις ανθρώπινες σχέσεις, πρόσθεσα και το άγχος θανάτου,αφού η είδηση του θανάτου και η επικινδυνότητα του παγετού έκανε τους σκαντζόχοιρους να έρθουν πιο κοντά.

Το νόημα δεν είναι να υποτιμήσουμε την κοντινότητα, αλλά θέλω να πω πως ένας τρόπος ενστικτώδους επιβίωσης είναι και η κοινωνικότητά μας. Ο καθένας μόνος του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει πιθανούς κινδύνους και απειλές, γι αυτό και οργανωθήκαμε σε ομάδες και κοινωνίες.
Από την άλλη όμως, η κοντινότητα θέλει όρια προκειμένου να μην τραυματίζει.

Ο καθένας εξάλλου έχει τον ψυχολογικό του χώρο, τον οποίο οριοθετεί.
Η απομόνωση και η εσωστρέφεια δεν δίνουν λύση σε κανένα πρόβλημα.
Ίσως πρέπει μέσα στην κοντινότητα να μάθουμε να βάζουμε τα όριά μας και να διατηρούμε την ταυτότητά μας χωρίς να αφομοιωνόμαστε.

 Άραγε πώς να αντέξει κανείς την κοντινότητα ή να παίζει υγιείς ρόλους αν δεν βρει πρώτα τον εαυτό του;

Η κομψή καμήλα

Ο Αχμέτ Χαμάμετ, ο μοναχικός βεδουίνος, είχε μια καμήλα που τον συνόδευε ακούραστη σε όλα του τα ταξίδια.

- Ω καμήλα θαυμαστή, ω καμήλα διαλεχτή! της έλεγε κάθε τόσο.

Δεν υπάρχει σαν κι εσένα καμήλα άλλη καμιά! Είσαι η παρηγοριά, η ελπίδα και η παρέα μου. Πολυτιμότερη είσαι απ' τις δροσερές οάσεις και οι αρετές σου είναι περισσότερες από τους αναρίθμητους κόκκους τής άμμου όλων των ερήμων της οικουμένης.

- Τα παραλές! του απάντησε μια μέρα η καμήλα.

- Ποιος; Εγώ; Γιατί με πικραίνεις με τ' άστοχα λόγια σου, ω καμήλα; Καθόλου δεν τα παραλέω. Τόσα πολλά είναι αυτά που σου χρωστάω, που ακόμα κι αν ζούσα χίλιες χιλιάδες αιώνες και πάλι δεν θα προλάβαινα να σου τα ξεπληρώσω.

- Αν είσαι έτσι όπως τα λες, αν με εκτιμάς, αν με αγαπάς, αν με υπολήπτεσαι τόσο πολύ, τότε αντί να τα φορτώνεις όλα στην καμπούρα μου, θα μου έκανες και συ μια μικρή χάρη.

- Τι χάρη επιθυμείς να σου κάνω;

- Να με πας στην Ευρώπη να κάνω αισθητική εγχείρηση.

- Δεν καταλαβαίνω. Τι ακριβώς εννοείς; Για εξηγήσου, ω αινιγματική καμήλα!

- Να, είπε με φωνή γεμάτη παράπονο η καμήλα. Νομίζεις ότι μου αρέσει να κουβαλάω στη ράχη μου ολόκληρη καμπούρα; Νομίζεις ότι δεν θέλω κι εγώ να είμαι κομψή κι ανάλαφρη σαν ελαφίνα;

- Επιθυμείς δηλαδή, ω καμήλα, να απαλλαγείς από την καμπούρα σου;

- Ακριβώς. Άλλωστε κι εσένα σε συμφέρει, ω βεδουίνε! Θα είσαι ο μόνος βεδουίνος στην έρημο που θα διαθέτει κομψή, ντελικάτη και ντιστεγκέ καμήλα. Λίγο το 'χεις;

- H επιθυμία σου θα εκπληρωθεί! αποφάσισε ο μοναχικός βεδουίνος.

Ξόδεψε όλες του τις οικονομίες, χρεώθηκε, έβαλε ενέχυρο την τέντα του και την καλή του κελεμπία, αγόρασε εισιτήριο και πήγε την καμήλα στο Λονδίνο, στον καλύτερο αισθητικό χειρουργό.

Εκεί, στην αίθουσα αναμονής περιμένανε κι άλλοι πελάτες.

Περίμεναν άχαρα λελέκια που θέλανε να τους κοντύνει τα πόδια και σκαντζόχοιροι που θέλανε να τους ξυρίσει τα αγκάθια τους.

Περιμένανε χελώνες που θέλανε να τους ισιώσει τις ρυτίδες και κατσίκες που θέλανε να τους κάνει ριζική αποτρίχωση.

Περιμένανε σαρδέλες που θέλανε να τις επιχρυσώσει, για να γίνουνε χρυσόψαρα, και ρινόκεροι που θέλανε να αποκτήσουνε βελούδινη επιδερμίδα.

Περιμένανε φάλαινες που θέλανε να αδυνατίσουνε, ώσπου να γίνουνε μαρίδες και κοράκια που θέλανε να τους κάνει μεταμόσχευση φτερών παγονιού.

Όταν έφτασε η σειρά της, μπήκε και η καμήλα στο γραφείο του γιατρού. Μαζί της και ο μοναχικός βεδουίνος.

Ο κτηνοαισθητικός πήρε προσεχτικά το ιστορικό της καμήλας, ακροάστηκε την καμπούρα της και την κοίταξε καλά καλά.

- Είσαι σίγουρη ότι θέλεις να σου την κόψω; ρώτησε.

- Σιγουρότατη! απάντησε κοφτά η καμήλα.

- Εσείς τι λέτε, αγαπητέ βεδουίνε;

- Ό,τι πει η καμήλα!

- Να κόψω καλύτερα μόνο τη μισή; πρότεινε ο γιατρός.

- Ποια μισή; Όλη! επέμεινε η καμήλα.

- Εσείς τι λέτε, σεβαστέ βεδουίνε; Έχετε σκεφτεί τις συνέπειες;

- Ό,τι πει η καμήλα!

- Μήπως θέλετε να το αναβάλουμε για να το ξανασκεφθείτε;

- Ό,τι πει η καμήλα!

- Το γοργόν και χάριν έχει! είπε η καμήλα.

- Να την κόψω λοιπόν όλη; Αυτό επιθυμείτε;

- Αυτό! Κόψ' τη τη ρημάδα να ησυχάσουμε! αποφάσισε ο βεδουίνος, που δεν του αρέσανε τα ημίμετρα.

Έτσι κι έγινε. H καμήλα μπήκε στην κλινική και όταν σε μερικές μέρες βγήκε, ήταν κομψή και πεταχτή σαν ελαφίνα.

Όταν με το καλό επιστρέψανε στην πατρίδα τους κάνανε αίσθηση. Οι άλλοι, βεδουίνοι μείνανε μ' ανοιχτό το στόμα, μόλις αντικρίσανε τη βελτιωμένη καμήλα. Δεν πιστεύανε στα μάτια τους. Ο Αχμέτ ανέβηκε πολύ στην υπόληψή τους. Όσο για τις υπόλοιπες καμήλες, τρελαθήκανε από τη ζήλεια τους.

Ο Αχμέτ Χαμάμετ περιέφερε την καμήλα του από 'δω και από 'κει και πολύ καμάρωνε.

- Είδατε τι κομψή καμήλα έχω εγώ; έλεγε και γελούσανε και τα μουστάκια του.

Σε μερικές μέρες ο Αχμέτ Χαμάμετ και η κομψή καμήλα ξεκινήσανε για ένα μεγάλο ταξίδι στην απέραντη έρημο.

Ένα μεσημέρι όμως τους ζάλισε ο πυρωμένος ήλιος, χάσανε τον προσανατολισμό τους και δεν άργησαν να χαθούν.

Μερόνυχτα γυρίζανε άσκοπα, χωρίς να μπορούνε να βρούνε ούτε όαση ούτε τροφή ούτε κάποιο δροσερό πηγάδι.

Ο Αχμέτ Χαμάμετ άρχισε να βλέπει οφθαλμαπάτες. Έβλεπε κοράκια με φτερά παγωνιού να σερβίρουνε παγωμένες γρανίτες.

Έβλεπε λελέκια να κάνουνε βουτιές σε δροσερές πισίνες.

Έβλεπε ρινόκερους με βελούδινη επιδερμίδα να ανταλλάσσουν γυάλες με επιχρυσωμένες σαρδέλες.

Έβλεπε κατσίκες να χορεύουνε τσικ του τσικ γύρω από κρυστάλλινα σιντριβάνια.

Έβλεπε χελώνες χωρίς ρυτίδες να κάνουνε θαλάσσιο σκι σε αφρόλουστες παραλίες.

H καμήλα που δεν είχε αποθέματα λίπους για να συντηρηθεί σε τούτες τις δύσκολες στιγμές αδυνάτισε, έγινε πετσί και κόκαλο και δεν άργησε να αφήσει την τελευταία της ανάσα.

Ο Αχμέτ Χαμάμετ πλανιόταν ολομόναχος στην αφιλόξενη φλογισμένη έρημο που έμοιαζε να μην έχει αρχή και τέλος. Οι αμμόλοφοι χάνονταν στο βάθος του ορίζοντα, ίδιοι με κύματα μιας φουρτουνιασμένης θάλασσας που είχε πετρώσει εδώ και πολλούς αιώνες.

Τα μάτια του έτσουζαν, το λαρύγγι του ήταν στεγνό, τον θάμπωνε, τον έκαιγε, τον τυραννούσε, τον πυρπολούσε ο πυρωμένος ήλιος.

Και σαν μην έφταναν όλα αυτά, τον τύλιξε σε λίγο στη μανιασμένη δίνη της μια φοβερή ανεμοθύελλα.

Πάσχισε να προχωρήσει. Άδικος ο κόπος. Δεν τον κρατούσαν πια τα πόδια του.

Ενώ χιλιάδες μαστίγια βίτσιζαν το πρόσωπό του, παραπάτησε, γονάτισε, σωριάστηκε στην άμμο εξουθενωμένος...

- Τι την ήθελα την κομψή καμήλα; πρόλαβε να ψιθυρίσει προτού τον σκεπάσει για πάντα η θαμπή, η καυτή, η ανελέητη άμμος της ερήμου.