Το πρόβλημα του θεού προεπιστημονικά και μέχρι το Μεσαίωνα

Αρχικά ο άνθρωπος επινόησε τον θεό επειδή αδυνατούσε να εξηγήσει τα φυσικά φαινόμενα. «Είδε» το θεό στα όνειρα, στον κεραυνό, στην φωτιά και τον «ένιωσε» όταν τρόμαζε και κυρίως μπροστά στον επικείμενο θάνατό του, ελπίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό δεν θα χαθεί, αλλά πεθαίνοντας θα συνεχίσει να ζει κάπου αλλού. Η πρωτόγονη αντίληψή του, την περίοδο εκείνη, ήταν ανιμιστική, όπου τα πνεύματα προσωποποιούσαν τα φυσικά φαινόμενα (βροντή, αέρας, βροχή) και οι επινοήσεις του έπαιρναν σάρκα και οστά. Οι ανιμιστικές αυτές αντιλήψεις ενσωματώθηκαν αργότερα στον πολυθεϊσμό και μέσω αυτού έφθασαν μέχρι τις αποκαλυπτικές θρησκείες



Εδώ και χιλιάδες χρόνια δεν υπάρχει φιλόσοφος ή απλός άνθρωπος που θέλησε να εμβαθύνει την γνώση του για τον κόσμο και στην προσπάθειά του αυτή να μην άγγιξε το πρόβλημα του θεού. Στην παραπάνω πρόταση χρησιμοποίησα τη λέξη «πρόβλημα» αντί των λέξεων «ζήτημα» ή «θέμα» περισσότερο για να θίξω όχι τον προβληματισμό αλλά το πρόβλημα που δημιουργεί ο θεός στην ανάπτυξη της επιστημονικής γνώσης σαν κοινωνικού φαινομένου μέσα στην ιστορία.
Μέσα από την ανάρτηση αυτή θα γίνει κατανοητό ότι η αλήθεια όχι μόνον εξ αποκαλύψεως δεν δίνεται αλλά ούτε δογματική και απόλυτη μπορεί να είναι, παρά μόνον σχετική και ιστορικά καθορισμένη, όπως το έχω ξαναγράψει και αλλού.
Γι αυτό και η ανάπτυξη του άρθρου θα έχει ιστορική διάρθρωση. Στην ιστορική αυτή διαδρομή, κάθε φορά που η επιστήμη κάνει ένα άλμα, ο θεός σαν πρωταγωνιστής στις επινοήσεις των απολογητών, προσπαθεί να πιαστεί από τα νέα δεδομένα, σαν τον πνιγμένο που προσπαθεί να πιαστεί από τα μαλλιά του. Πραγματικά, η Παλιά Διαθήκη, γραμμένη σε μια εποχή από ανθρώπους χωρίς επιστημονική κατάρτιση, διαψεύδεται στην εμφάνιση κάθε νέου επιστημονικού στοιχείου, αναδείχνοντας αναχρονισμό και πνεύμα ακράτητου δογματισμού που προσπαθεί να συμβιβάσει την αρχέγονη πίστη, το δόγμα, με τα νέα δεδομένα.
Ιστορικά, η Παλιά Διαθήκη, είναι ανακριβής και πολλές φορές ανυπόστατη. Κι όμως, το αντιεπιστημονικό της πνεύμα, δεν τον πλήρωσε ούτε ένας, ούτε δυο, αλλά χιλιάδες άνθρωποι, από εκείνους που με βία και πολύ εγωισμό επέβαλαν να διαβάζεται το βιβλίο αυτό σαν να αποτελεί την μοναδική αλήθεια!
Το θράσος ορισμένων ιεροκηρύκων φτάνει μέχρι τις μέρες μας, όπου ακόμα ανακαλύπτουν χωρία που τάχατες επιβεβαιώνουν τα νέα επιστημονικά δεδομένα! Με περισσή υποκρισία βρίσκουν ότι η Γη παρουσιάζεται στρογγυλή ή ότι ο Ιησούς του Ναυή δεν διέταξε τον ήλιο να σταθεί ακίνητος στο στερέωμα, όταν γνωρίζουν πολύ καλά και οι ίδιοι, ότι στο Μεσαίωνα χιλιάδες άνθρωποι θανατώθηκαν ακριβώς για τα χωρία αυτά που τους απέδωσαν παρερμηνεία της Αγία Γραφής!

Βέβαια δεν λείπουν και οι αφελείς που πιστεύουν ακόμα ότι ο ήλιος… στ΄ αλήθεια σταμάτησε για 24 ώρες να κινείται!
Έκτοτε, με την ανάπτυξη των επιστημών, είναι αλήθεια, πολλές φορές η θεολογία αναδιπλώθηκε, γιατί βρισκόταν σε αντίθεση με τα νέα δεδομένα. Έτσι, προσπάθησαν να προσαρμοστούν, με μαεστρία, συμφωνώντας με τα νέα επιστημονικά δεδομένα και ανακαλύπτοντας ότι οι ιεροεξεταστές τότε απλώς είχαν παραπλανηθεί από τις λογοτεχνικές αναφορές της εποχής, όμως σήμερα, δέχονται το προφανές και το επιστημονικά αποδεδειγμένο, έτσι ώστε να φαίνεται ότι και η Αγία Γραφή αποδεικνύει την δόξα και την σοφία του Κυρίου! Η Αγία Γραφή είναι αλάνθαστη και… διαχρονική! Τι υποκρισία!

Δεν ξέρω αν αντιληφθήκατε τις αντιφάσεις αυτές. Όσοι τις αντιλήφθηκαν ας κάνουν μία στάση για να γελάσουν με την ψυχή τους. Οι υπόλοιποι συνεχίστε το κείμενο για να δείτε πόσο γραφικοί είστε. Που ξέρετε… στο τέλος μπορεί να γελάσετε κι εσείς όταν αντιληφθείτε  την γελοιότητα, την αφέλεια και την πλάνη σας.
Όμως αν διαβάζοντας το άρθρο αυτό τίποτα δεν αλλάξει μέσα στο κεφάλι σας και συνεχίζετε να νιώθετε αφελείς και πλανεμένοι, τότε σημαίνει ότι το προσδιοριστικό επίθετο της αριστοτελικής ρήσης «ο άνθρωπος είναι ζώον λογικόν» μάλλον δεν αφορά εσάς.

Πιστεύω να το πιάσατε το υπονοούμενο!
Αρχικά ο άνθρωπος επινόησε τον θεό επειδή αδυνατούσε να εξηγήσει τα φυσικά φαινόμενα. «Είδε» το θεό στα όνειρα, στον κεραυνό, στην φωτιά και τον «ένιωσε» όταν τρόμαζε και κυρίως μπροστά στον επικείμενο θάνατό του, ελπίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό δεν θα χαθεί, αλλά πεθαίνοντας θα συνεχίσει να ζει κάπου αλλού. Η πρωτόγονη αντίληψή του, την περίοδο εκείνη, ήταν ανιμιστική, όπου τα πνεύματα προσωποποιούσαν τα φυσικά φαινόμενα (βροντή, αέρας, βροχή) και οι επινοήσεις του έπαιρναν σάρκα και οστά. Οι ανιμιστικές αυτές αντιλήψεις ενσωματώθηκαν αργότερα στον πολυθεϊσμό και μέσω αυτού έφθασαν μέχρι τις αποκαλυπτικές θρησκείες.
Όταν ο άνθρωπος άρχισε να φιλοσοφεί, εξαιρουμένων των φυσιοκρατών-υλιστών φιλοσόφων προσπάθησε να επιχειρηματολογήσει για την ύπαρξη του θεού, στηρίζοντας την θεολογία του σε σοφιστείες και λανθασμένα επιχειρήματα που αντιφάσκουν μεταξύ τους.

Άλλοι προσπάθησαν να τον κατανοήσουν με τη λογική και άλλοι διδάσκοντας αγνωστικισμό, ότι η νόηση των ανθρώπων είναι πεπερασμένη και αδυνατεί να κατανοήσει το μεγαλείο του θεού (Φίλων ο Αλεξανδρινός)
Πολλοί απέδωσαν στο θεό κοσμικές δυνάμεις και άλλοι αυτό το θεώρησαν ύβρη (Ιουστίνος ο Μάρτυς).
Άλλοι του απέδωσαν ανθρώπινες ιδιότητες και άλλοι τις καταδίκασαν (Κλήμης Αλεξανδρεύς).
Άλλοι πάλι είδαν τη θεολογία με την λογική κι άλλοι την απέδωσαν στο παράλογο (Τερτυλλιανός).
Άλλοι βρήκαν την πλατωνική φιλοσοφία βολική, ταυτίζοντας τον θεό με τις αιώνιες αλήθειες (ιδέες) κι άλλοι τον θεώρησαν ότι είναι υπεράνω πάσης ουσίας και αδιανόητος να προσεγγιστεί από τον άνθρωπο (Αθανάσιος) ή καταδικάζοντας όσους προσπαθούσαν να τον προσδιορίσουν με έννοιες και συλλογισμούς, «ο θεός δεν υπόκειται σε λογικό έλεγχο» (Εφραίμ ο Σύρος).
Προσπαθώντας να καλουπώσουν την έννοια του θεού σε αιώνιο δόγμα, διέσπασαν το χριστιανικό σώμα σε δεκάδες αιρέσεις, προκαλώντας μία διαρκή διαμάχη ανάμεσα στους πιστούς. Οι αιρέσεις έγιναν μάστιγα για κείνους που διακήρυτταν την «Αλήθεια» υποστηρίζοντας ότι όλοι οι άλλοι είχαν πλανηθεί. Μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο, οι αιρέσεις πολλαπλασιάζονταν σε εκατοντάδες και χιλιάδες, ώστε η δόξα του θεού να επιβεβαιώνεται μέσα από την έχθρα, τα μίση και τις ανατριχιαστικές θανατικές καταδίκες που ο νικητής επέβαλε στους νικημένους. Η επίπλαστη «αλήθεια» τους βάφτηκε μακάβρια με αίμα και η ιστορία βάναυσα χαλκεύτηκε ή αλλού αποσιωπήθηκε.


Έτσι οι χριστιανοί, από την Ανατολή μέχρι τη Δύση, αράδιασαν ένα κάρο ανοησίες, πιστεύοντας ότι ο κόσμος μας είναι δημιούργημα και ο θεός τους Δημιουργός. Στηριγμένοι στις αντιεπιστημονικές ιουδαϊκές απόψεις της Βίβλου, που ξέθαψαν οι Εβραίοι από παλιότερες γειτονικές μυθολογίες, θεώρησαν τον κόσμο μας δημιούργημα, θέτοντας με έπαρση και σιγουριά τον άνθρωπο στο κέντρο του Σύμπαντος.
Τα αστρονομικά τους μοντέλα για γέλια, δείχνουν πόσο γελοίος μπορεί να γίνει κανείς όταν χωρίς γνώσεις προσπαθεί να δείξει αντιεπιστημονικά… την πανσοφία του θεού! Ο κόσμος για πολλούς δημιουργήθηκε από το θεό πριν λίγες χιλιάδες χρόνια που τα μετρούσαν στα δάχτυλα του ενός χεριού! Κορυφαίο δημιούργημα ο άνθρωπος, ο Αδάμ και η Εύα, που θαύμαζαν τα αστέρια που κρέμασε ο Δημιουργός στο στερέωμα για να κοσμεί τον ουρανό!

Τα πάντα δημιουργήθηκαν γύρω από τον άνθρωπο και τη Γη. Ο κόσμος μέχρι τον Μεσαίωνα (και όχι μόνο) παρέμενε ανθρωποκεντρικός και… παραλληλόγραμμος στο σχήμα, σαν την κιβωτό του Νώε (Κοσμάς Ινδικοπλεύστης). Ο Θεός, κατά την επιθυμία του, μπορούσε να σταματάει τον ήλιο, σύμφωνα με τη Βίβλο, χωρίς να διαταράσσονται η νόμοι που ο ίδιος δημιούργησε! Αυτός που δεν δεχόταν τις αποκαλυπτικές αυτές αλήθειες ρίχνονταν ζωντανός στη φωτιά. Η νεοεμφανιζόμενη επιστήμη του 14ου αιώνα ήταν εχθρός της θρησκείας και γι αυτό διώκονταν αδυσώπητα.
Ο Μιχαήλ Σερβέτους ήταν αιρετικός που τόλμησε να εκφράσει τη γνώμη του ότι η κυκλοφορία του αίματος γίνεται από την καρδιά στους πνεύμονες και έπρεπε να καεί. Όπως και ο Αντρέας Βεσάλιος, ο ιδρυτής της ανατομικής, που τόλμησε να πει ότι και οι άνδρες και οι γυναίκες έχουν 24 πλευρά! Προτίμησαν να καταδικάσουν στην πυρά έναν επιστήμονα παρά να μετρήσουν έστω τα δικά τους τα πλευρά! Γιατί να το κάνουν; Για να πάνε κόντρα στην Αγία Γραφή;

Σιγά να μην απορούσαν αν ο Αδάμ και η Εύα είχαν αφαλό ή για ποιο λόγο έπρεπε να έχουν διαφορετικά γενετικά όργανα, αφού όταν πλάστηκαν από το θεό, δεν συνέτρεχε λόγος τεκνοποιίας!
Ψηλά γράμματα για τους πιστούς!
Η πονηριά τους όμως σε εγρήγορση: φεύγοντας από τον παράδεισο δεν ξέχασαν να τους βάλουν τα φύλλα της συκιάς για να κρύψουν τα όργανά τους! Ο κόσμος χανόταν και το… ας μην το πω καλύτερα! Έτσι είχε η κατάσταση λίγο πριν την εμφάνιση του Διαφωτισμού. Ακόμα και η φιλοσοφία, στα χέρια των χριστιανών σχολαστικών κατάντησε θεραπαινίδα της θεολογίας.
Σήμερα η θεολογία αυτή έβαλε πολύ νερό στο κρασί της. Αναίρεσε τον ανορθολογισμό και παραμέρισε εν μέρει την ανοησία από την προγενέστερη πίστη για τον κόσμο μας. Δεν παραδόθηκε όμως δίχως όρους. Χωρίς να καταδικάσει τον ανορθολογισμό της και τα αντιεπιστημονικά της επιχειρήματα συνεχίζει να υποκρίνεται χωρίς να ζητήσει συγνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξε σε βάρος του ανθρώπινου πνεύματος.

Μέσα από τον μυστικισμό και την αφηρημένη σκέψη μπορούν οι κατεργάρηδες να κοροϊδεύουν τους αδαείς. Όμως μέσα από τον θετικισμό, τον αγνωστικισμό και τον μεταμοντερνισμό προσπαθούν ακόμα να επιβιώσουν, στηριγμένοι σε επιστημολογικά σφάλματα, προκειμένου μέσα από την κενολογία της φιλοσοφικής τους θεώρησης να θεμελιώσουν, για τους ημιμαθείς τώρα, την ύπαρξη του θεού. Οι ιδεαλιστές δεν πρόκειται να το βάλουν κάτω όσο η επιστημονική και φιλοσοφική αφέλεια θα κυριεύει την συνείδηση των ημιμαθών πιστών, που τελευταία άρχισαν να… μελετούν σχετικότητα και κβαντομηχανική… τρομάρα τους!
Επιτέλους, στις επόμενες αναρτήσεις, θα φτάσουμε μέχρι την σχετικότητα και την κβαντομηχανική, όπου ο θρησκευτικός ανορθολογισμός βρίσκει τροφή για να ταΐσει τα μυστικιστικά ρεύμα της εποχής μας και να διαστρεβλώσει με αφέλεια επιστημονικές αλήθειες. Κάποτε, όλοι αυτοί οι αγράμματοι, πρέπει να πάρουν το μάθημά τους, συμπεριλαμβανομένων και των φυσικών που χωρίς να ξέρουν φιλοσοφία προσπαθούν να φιλοσοφήσουν, διαστρεβλώνοντας ακόμα και τα δικά τους πειράματα, αναζητώντας ιδεαλιστικά ψήγματα για να στηρίξουν την πίστη τους (όσοι απ’ αυτούς συνεχίζουν ακόμα να πιστεύουν).

ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ. ΜΙΑ ΕΥΤΕΛΗΣ ΑΠΑTH

Ένα από τα ακλόνητα στοιχεία, κατά τους χριστιανούς, περί της θεϊκότητας του Ιησού Χριστού είναι οι προφητείες περί αυτού και του ερχομού του στον κόσμο αυτόν, οι οποίες είναι γραμμένες στην Βίβλο φυσικά από τους προφήτες του Ισραήλ.
Όπως όμως θα διαπιστώσουμε, με ακλόνητα κι εμείς στοιχεία, όλα εκ της Βίβλου αντλούμενα, πρόκειται περί συνειδητής απάτης, από την μεριά αυτών που έγραψαν τα ευαγγέλια της καινής Διαθήκης. Διότι όπως θα καταφανεί οι προφητείες αυτές ουδεμία σχέση έχουν με τον συγκεκριμένο Ιησού των ευαγγελίων. Όλα τα στοιχεία δε, θα είναι μόνον από την παλαιά και την καινή Διαθήκη.
Όλες οι εκδόσεις της καινής Διαθήκης τονίζουν με παχιά γράμματα τις προφητείες περί Χριστού. Διαθέτουν δε και τις παραπομπές στην παλαιά Διαθήκη. Η μέθοδο έρευνας είναι απλούστατη. Διαβάζει κανείς την προφητεία, όπως αναφέρεται στην Κ.Δ.. Κατόπιν, δια της παραπομπής ανατρέχει στην Π.Δ. και διαπιστώνει, μετά βεβαιότητος, ότι πρόκειται γι’ άλλα αντ’ άλλων. Ότι οι «προφήτες» αυτοί κλαίγονται για τα παθήματα του εδώ και τώρα τους.
Θα ρωτούσε κανείς με το δίκιο του: καλά, εσύ μόνο ο έξυπνος βρέθηκες να ανακαλύψεις αυτή την απάτη. Τόσοι και τόσοι άνθρωποι που διάβασαν την Βίβλο δεν το πρόσεξαν; Μάλιστα. Ας το εξετάσουμε το ερώτημα αυτό. Τέσσερις κατηγορίες χριστιανών υπάρχουν σε σχέση με το διάβασμα των Γραφών.
Η πρώτη κατηγορία, που αποτελεί την συντριπτική πλειοψηφία των πιστών, δεν έχει διαβάσει, κατ’ αρχήν, ποτέ ούτε μια αράδα από τις Γραφές. Κάποιοι δε απ’ αυτούς που διάβασαν κάτι απ’ εδώ και κάτι απ’ εκεί, απέχουν έτη φωτός από το να διαθέτουν ικανότητες, αναγκαίες και ικανές για τέτοιου είδους παρατηρήσεις. Εξ άλλου οι ίδιες οι Γραφές το λένε: «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι».
Η δεύτερη κατηγορία, η οποία διάβασε κάπως περισσότερο, αποτελείται από δύο ομάδες ατόμων. Η πρώτη λόγω της τυφλής πίστης που την διακατέχει, λαμβάνει τοις μετρητοίς όλα τα λεγόμενα, οπότε είναι ανίκανη να αντιληφθεί ασυνέπειες και απάτες. Τα άτομα της δεύτερης ομάδας είναι αυτά που κάτι μυρίστηκαν ότι βρομάει, αλλά δεν τολμούν να το ομολογήσουν ούτε καν στον εαυτό τους, από τον «φόβο των Ιουδαίων».

Η τρίτη ομάδα η οποία αντελήφθη την απάτη των προφητειών, προέβη στην ανακοίνώσή τους δια σχετικών βιβλίων (Νίτσε κ.ά.). Πού να βρεθούν όμως αφτιά να τους ακούσουν.
Επί πλέον παρατηρήσαμε ότι οι πιστοί χριστιανοί παρέρχονται, πιθανόν και ασυναίσθητα χωρία των ιερών Γραφών τους, με εντυπωσιακή άνεση και ευχέρεια. Όπως ας πούμε την εξής ιστορία:
Κατά Λουκάν (19.27) «πλήν τους εχθρούς μου εκείνους τους μη θελήσαντές με βασιλεύσαι επ’ αυτούς, αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου». Τα λόγια αυτά βγαίνουν από το στόμα του θεού της αγάπης παρακαλώ, του Χριστούλη. Μωρέ αυτός δεν ήταν που έλεγε να αγαπάμε του εχθρούς μας! Έλεος κύριε θεολόγε… εξηγήστε μας πριν αποτρελαθούμε, δεν μπορεί κάπου θα σφάλουμε, κάτι παρεξηγούμε.
Έχετε δίκιο αγαπητοί μου αδελφοί, απαντά ο θεολόγος, δεν εννοεί εδώ αυτό που αντιληφθήκατε, και συνεχίζει, πρόκειται για το επιμύθιο της παραβολής των μνων. Είναι παραβολικό, δεν αντιλαμβάνεσθε διότι δεν έχετε καθαρή καρδιά. Δεν τυγχάνετε της χάριτος του αγίου Πνεύματος.
Τους ερωτώ λοιπόν: καλά εσείς είστε ανώτεροι θεολόγοι από τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο; Αμέσως λαμβάνω απ’ όλους την ίδια απάντηση: μη γένοιτο, εμείς μπροστά στον μέγιστο των αγίων;; Θα παραδεχτείτε λοιπόν την άποψή του περί του προαναφερθέντος χωρίου; Μα φυσικά απαντούν άπαντες. Απαντούν δε με άνεση περί της παραδοχής τους διότι από τους αθεόφοβους αυτούς ελάχιστοι έχουν ανοίξει βιβλίο του Χρυσοστόμου.
Με την επαλήθευση δε αυτή αποδεικνύονται και ασεβείς, διότι όταν τους διαβάσεις τον Χρυσόστομο να διευκρινίζει ότι προσέξτε δεν είναι παραβολικό το λεχθέν του Χριστού, που λέει «κατασφάξατέ τους έμπροσθέν μου» όπως θα διαπιστώσουμε στη συνέχεια, τότε οι θεολόγοι αυτοί αντί να παραδεχτούν από την μια την άγνοιά τους για τα ζητήματα των ευαγγελίων, κι από την άλλη το ποιόν του θεού τους, επιδεικνύουν πάντοτε συμπεριφορά υβριστική και επιθετική (ομιλώ εκ πείρας).
Και για του λόγου το αληθές ιδού η άποψη του αγίου περί της επιθυμίας του Χριστού προς σφαγή των απειθούντων προς τις εντολές του: «Λόγος κατά Ιουδαίων» τόμος 34 σελ. 107 «… πράγμα που έπαθαν και οι Ιουδαίοι, οι οποίοι, αφού κατέστησαν τους εαυτούς τους άχρηστους για εργασία έγιναν κατάλληλοι για σφαγή» (οι Ιουδαίοι ουδέποτε δέχτηκαν τον Χριστό ως Μεσσία). Και συνεχίζει ο άγιος «Γι’ αυτό και ο Χριστός έλεγε: τους εχθρούς μου που δεν θέλησαν να βασιλεύσω σ’ αυτούς οδηγήστε τους εδώ και κατασφάξετέ τους».
Δια του παραδείγματος δε αυτού, ήδη, όπως αντιληφθήκατε, φθάσαμε και στην τέταρτη και σπουδαιότερη κατηγορία αυτών, που λέγαμε, ότι διάβασαν τις ιερές Γραφές. Αυτή των θεολόγων. Η κατηγορία αυτή είναι η μόνη από τις τέσσερις που της αρμόζει κατηγορία. Η δουλειά της είναι να κουκουλώνει όλες τις ατέλειωτες αντιφάσεις, ασυνέπειες και ψευτιές των Γραφών και των διδαχών των πατέρων της εκκλησίας. Θα παραθέσουμε μόνο μιά ενδεικτική, ικανή για να μας διαφωτίσει πλήρως.
Αριθμοί (λα΄. 7) «…και απέκτειναν παν αρσενικόν και τους βασιλείς Μαδιάν απέκτειναν άμα τοις τραυματίες αυτών… και επρονόμευσαν τας γυναίκας Μαδιάν και την αποσκευή αυτών, και τα κτήνη αυτών και πάντα τα έγκητα αυτών και την δύναμιν αυτών επρονόμευσαν, και πάσας τας πόλεις τας εν ταις κατοικίες αυτών και τας επαύλεις αυτών ενέπρησαν πυρί».
Σε έκδοση της Βίβλου από την αδελφότητα Θεολόγων « ΖΩΗ» εγκρίσει της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλλάδος , ο Ι. Θ. Κολιτσάρας αποδίδει ερμηνευτικά το νόημα του προαναφερθέντος χωρίου «…και τους βασιλείς Μαδιάν απέκτειναν άμα τοις τραυματίες αυτών..» ( = σκότωσαν μαζί και τους τραυματίες αυτών, μάλλον δε σωστότερα δολοφόνησαν τους τραυματίες αυτών) ως εξής: «Εκτός των άλλων φονευθέντων, εφόνευσαν συγχρόνως και τους βασιλείς των Μαδιανιτών».
Θαυμάστε παρακαλώ ήθος ανθρώπου ασύστολου ψεύτη και συνειδητού διαστρευλωτή, χάριν της απόκρυψης των κτηνωδιών του εκλεκτού λαού του Ισραήλ!!! Θεολόγος ο οποίος στους χριστιανικούς κύκλους θεωρείται κορυφή!! Ιδού το δείγμα της κατακαύσεως της ψυχής του Ευρωπαίου από το πυρ το εξώτερο της ερήμου του μονοθεϊσμού. Ο εξευτελισμός του Έλληνα χάριν του εκλεκτού λαού και του θεού του. Αυτό λοιπόν είναι το θεάρεστο έργο των θεολόγων.
Ξεκινάμε την έρευνα των προφητειών όπως αναφέρονται στα ευαγγέλια με την σειρά.
Ματθ. Α΄ 23 «Ιδού η παρθένος εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ, ό εστι μεθερμηνευόμενον μεθ’ ημών ο θεός». Ωστόσο λίγο πιό κάτω (Α΄ 25) ο ίδιος ευαγγελιστής αναφέρει για τον πατέρα του Ιωσήφ ότι «και εκάλεσε το όνομα αυτού Ιησούν».
Ουδεμία αναφορά υπάρχει στις γραφές όπου να αποκαλείται ο Χριστός Εμμανουήλ. Αλλά θα μου πείτε, με τέτοιες λεπτομέρειες θα ασχολούμαστε τώρα. Επίσης η λέξη «παρθένος» μεταφράστηκε έτσι από την Εβραϊκή λέξη «αλμά», η οποία στην κυριολεξία σημαίνει «νεαρή κόρη» κι όχι παρθένος. Δεύτερη ασυνέπεια λοιπόν μέχρι στιγμής.
Παρ’ όλα αυτά το ζήτημα είναι πολύ πιο απλό και ξεκάθαρο. Η εν λόγω προφητεία δίνεται από τον Ησαΐα, επί βασιλέως του Ιούδα (νότιο βασίλειο των Εβραίων) Άχαζ. Την εποχή εκείνη ταλάνιζαν τους Ιουδαίους ταυτοχρόνως δυο σοβαρά προβλήματα. Το ένα μάλιστα εκ των δύο ήταν εξαιρετικά βαρύ για τον προφήτη Ησαΐα: ο βασιλιάς Άχαζ τύγχανε ειδωλολάτρης. Όπως και άπαντες οι βασιλείς των Εβραίων οι μετά τον Δαβίδ!!! Γιά του άπιστους όλ’ αυτά περιγράφονται με κάθε λεπτομέρεια στα βιβλία της Π.Δ. Βασιλειών Γ΄ και Δ΄.
Ειδωλολάτρης ο βασιλεύς! Αυτό δεν χωρούσε με τίποτε στο μυαλό του προφήτη. Ιδού πώς περιγράφει η Βίβλος τον βίο και την πολιτεία του βασιλιά Άχαζ: (Βασιλ. Δ΄. ΣΤ΄ 2) «… και ουκ εποίησε το ευθές εν οφθαλμοίς Κυρίου θεού αυτού πιστώς, ως Δαβίδ ο πατήρ αυτού… και γε τον υιόν αυτού διήγεν εν πυρί κατά τα βδελύγματα των εθνών… και εθυσίαζε …».
Κι όλ’ αυτά (δεύτερο πρόβλημα) όταν το βασίλειο του Ιούδα κινδύνευε και σπαράσσονταν από εμφύλιο πόλεμο. Ο ίδιος ο προφήτης, λίγο πριν, μας πληροφορεί περί αυτού: (Ζ΄ 1) «ο βασιλεύς του Ισραήλ (βόριο βασίλειο των Εβραίων) Φακεέ μαζί με τον βασιλέα του Αραμαϊκού κράτους Ρασείμ πολιορκούν την Ιερουσαλήμ».
Έχοντας λοιπόν ο προφήτης Ησαΐας την βεβαιότητα ότι δεν είναι δυνατόν ένας ειδωλολάτρης βασιλιάς (Άχαζ) να σώσει την ιερή πόλη του θεού, ελπίζει σε κάποιον πιστό απόγονο της γενιάς του Δαβίδ, ο οποίος Δαβίδ ήταν ο τελευταίος πιστός στον Γιαχβέ. Τον μοναδικό και αληθινό θεό.
Ο σωτήρας λοιπόν αυτός θα ήταν ο Εμμανουήλ (υπενθυμίζουμε ότι ο Ιησούς Χριστός ουδέποτε ονομάστηκε έτσι από κάποιον). Διότι δυό στίχους πιό κάτω, από την προφητεία περί Εμμανουήλ, ο Ησαΐας λέει στον Άχαζ: (Ζ΄ 16) «διότι πριν ή γνώναι το παιδίον αγαθόν ή κακόν, και καταληφθήσεται η γη, ήν συ φοβή, από προσώπου των δύο βασιλέων». Δηλαδή πριν καλά-καλά μεγαλώσει το παιδί η χώρα του Φακεέ και του Ρασείμ θα καταληφθεί. Εννοείται εδώ η κατοχή των χωρών αυτών από τους Ασσυρίους το 722.
Όπως φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα ο Ησαΐας μιλούσε για πράγματα της εποχής του. Γιά αιώνες ολόκληρους πριν τον Ιησού Χριστό. Επομένως άπαντες οι θεολόγοι που εξηγούν τις χριστολογικές προφητείες και αποδίδουν τα προαναφερθέντα από τον Ησαΐα στον Χριστό, ψεύδονται συνειδητά και ασύστολα.
Δεύτερη κατά σειρά «προφητεία»: (Ματθ. Β΄ 6) «Και συ Βηθλεέμ, γη Ιούδα ουδαμώς ελαχίστη εί εν τοις ηγεμόσιν Ιούδα. Εκ σου γαρ εξελεύσεται ηγούμενος, όστις ποιμανεί τον λαόν μου τον Ισραήλ». Εννοείται ότι αναφέρεται στον Χριστό ο οποίος γεννήθηκε στην Βηθλεέμ.
Εδώ η απάτη κραυγάζει από μόνη της. Οι θεολόγοι, αυτοί οι ασύστολοι ψεύτες, από την μιά ψέγουν τους Εβραίους ότι όχι μόνον δεν δέχτηκαν τον Ιησού ως Μεσσία αλλά ότι και τον σταύρωσαν επί πλέον. Ότι είναι ο μόνος λαός της γης που δεν δέχθηκε τον Χριστό. Κι από την άλλη, επειδή έτσι τους βολεύει, δέχονται την επαλήθευση της προφητείας που λέει ότι ο Χριστός θα ποιμάνει τον λαό του Ισραήλ!!! Κάτι που δεν συνέβη ποτέ, κι ούτε πρόκειται να συμβεί στον αιώνα τον άπαντα, όπως πολύ καλά το γνωρίζουν.
Ας δούμε όμως προσεκτικότερα την δεύτερη αυτή προφητεία που αναφέρεται μέσα στην Π.Δ. (Μιχαίας Ε΄ 1). Στον αμέσως επόμενο στίχο (2) μιλά για την εποχή την πριν από την επάνοδο των Ισραηλιτών από την αιχμαλωσία που υπέστησαν από τους Ασσύριους το 722, και λίγο παρακάτω ο ηγούμενος αυτός (δηλαδή ο Χριστός κατά χριστιανούς) να τι θα πετύχει: (στίχ. 5) «και ρύσεται εκ του Ασσούρ, όταν επέλθη επί την γην υμών και όταν επιβή επί τα όρη υμών». Ολοφάνερα ο προφήτης αυτός μιλά για Μεσσία ο οποίος θα σώσει τον λαό του Ισραήλ από τους Ασσύριους.
Η ολοφάνερη αυτή απάτη αποδεικνύει ότι τα ευαγγέλια γράφηκαν από συνειδητούς ψεύτες, οι οποίοι κατέστρωσαν ολόκληρο σχέδιο για την θεοποίηση του Χριστού. Δηλαδή πρόκειται για οργανωμένη απόπειρα ίδρυσης θρησκείας προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Πράγματι αρκετοί ερευνητές του ζητήματος αυτού ξεσκέπασαν την απάτη αυτή και έφεραν στο φως όλες τις αλχημείες των πρωτεργατών της.
Όλη αυτή λοιπόν η φοβερή απάτη ξεσκεπάζεται εντελώς από τον Γεώργιο Ιεροδιάκονο στο βιβλίο του «Η ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ» ΕΚΔ. «Νέα θέσις» 1999. Στο βιβλίο αυτό παρατίθενται όλες ανεξαιρέτως οι αποδείξεις, μέσα από τα σχετικά ντοκουμέντα, για το πώς και το γιατί συνέβη αυτό το καταστροφικό γεγονός για όλη την ανθρώπινη κοινωνία και προ παντός για τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ας συνεχίσουμε όμως με τις χριστολογικές προφητείες.
Τρίτη στη σειρά προφητεία: (Ματθ. Β΄ 14,15) «ο δε εγερθείς (Ιωσήφ) παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού νυκτός και ανεχώρησεν εις Αίγυπτον, και ήν εκεί έως της τελευτής Ηρώδου ίνα πληρωθεί το ρηθέν υπό του Κυρίου δια του προφήτου λέγοντος. Εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου».
Εδώ η απάτη είναι πλέον σιχαμερή. Πρόκειται για κουτόχορτο. Τροφή για μοσχάρια. Προσέξτε τι λέει το ρηθέν του προφήτη: (Ωσηέ ΙΑ΄ 1) «Όρθρον απερρίφησαν, απερρίφη βασιλεύς Ισραήλ. Ότι νήπιος Ισραήλ, και εγώ ηγάπησα αυτόν και εξ Αιγύπτου μετεκάλεσα τα τέκνα αυτού». Ξεκάθαρα αναφέρεται στους Ισραηλίτες. Στο προηγούμενο κεφάλαιο (Ι΄) ο Γιαχβέ απειλεί τους Ισραηλίτες, λόγω της ειδωλολατρίας στην οποία ξέπεσαν (ένα διαρκές ολίσθημα του εκλεκτού λαού του θεού), με σκληρές τιμωρίες. Εξ ού και το «επερρίφησαν και απερρίφη βασιλεύς Ισραήλ».
Το «εξ Αιγύπτου μετεκάλεσα τα τέκνα αυτού» οι Ευαγγελιστές το μαστόρεψαν σε «εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου». Η θρασύτατη αυτή παραποίηση αποδεικνύει ότι οι Ευαγγελιστές ήσαν άτομα αδίστακτα και κακούργα προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους. Επίσης αποδεικνύει ότι γνώριζαν πολύ καλά ότι απευθύνονταν σε άτομα απαίδευτα και αμόρφωτα. Πράγματι η θρησκεία αυτή απευθύνθηκε στους δούλους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ιδού τα τεκμήρια.
Το μάθημα αρχίζει από το πρώτο ευαγγέλιο, το κατά Ματθαίον (5. 9): «… να μη αντιστέκεστε στο πονηρό (σε πάμπολλες άλλες περιπτώσεις τα ευαγγέλια λένε ακριβώς το αντίθετο), αλλ’ όποιος σε κτυπήσει στο δεξί σαγόνι, να του στρέψεις και το άλλο. Και σ’ εκείνον που θέλει να σε πάει στο δικαστήριο και να πάρει το πουκάμισό σου άφησέ του και το επανωφόρι. Και όποιος σου επιβάλλει αγγαρεία ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο».
Ποιός μιλάει; Ο ίδιος ο Χριστός. Ο σπείρων τον σπόρον της δουλικότητας. Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε απόλυτα το γιατί οι Εβραίοι, όχι μόνον δεν τον αναγνώρισαν ως μεσσία, αλλά, τον μισούσαν θανάσιμα.
Δηλαδή τον καιρό που οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονταν υπό Ρωμαϊκό ζυγό, και αγωνίζονταν για την ελευθερία τους, πραγματοποιώντας επαναστάσεις (αναφέρουν τέτοιες και τα ευαγγέλια), αυτός τους δίδασκε δουλικές συμπεριφορές! Καημένοι Εβραίοι πόση διαβολή και συκοφαντία δεχθήκατε από τους χριστιανούς για την υπερήφανη στάση σας υπέρ της ελευθερίας από τον Ρωμαϊκό ζυγό.
Πώς να μην τρελαίνονταν οι άνθρωποι, όταν, την ώρα που πάλευαν να ελευθερωθούν από τον ζυγό του Καίσαρα, ο Ιησούς τους συμβούλευε «απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι». Όταν ο Θευδάς και ο Ιούδας (όπως αναφέρουν τα ίδια τα ευαγγέλια, Πραξ. 5. 34) επαναστάτησαν και σκοτώθηκαν για την ελευθερία της πατρίδας τους. Γιατί να απορούμε που ο Πιλάτος δεν ήθελε να τον σταυρώσει. Γιατί να σταυρώσει κάποιον που έριχνε νερό στον μύλο του.
Ο σπόρος του Χριστού έπιασε τόπο, έπεσε σε γόνιμο έδαφος: (προς Ρωμαίους, 13. 1) «Ας υποτάσσεται ο καθένας στις ανώτερες εξουσίες, διότι δεν υπάρχει εξουσία παρά από τον θεόν… Ώστε εκείνος που αντιτάσσεται εις την εξουσίαν, αντιτάσσεται εις την διαταγήν του θεού και εκείνοι που αντιστάθηκαν θα κατακριθούν… Αυτός είναι ο λόγος που πληρώνεται τους φόρους, διότι οι αρχές είναι υπηρέται του θεού».
Εφεσίους 6. 5 «Οι δούλοι να υπακούετε εις τους κυρίους σας του κόσμου αυτού με φόβον και τρόμον».
Τιμόθεον 6. 1 «Όσοι είναι υπό τον ζυγόν της δουλείας, ας θεωρούν τους κυρίους των αξίους κάθε τιμής, δια να μη δυσφημείται το όνομα του θεού και η διδασκαλία».
Τίτον 2. 9 «Οι δούλοι να υποτάσσονται εις τους κυρίους τους, να είναι εις όλα ευάρεστοι».
Πέτρου 2. 13 «Υποταχθείτε λοιπόν, σε κάθε ανθρώπινη εξουσία χάριν του Κυρίου, διότι αυτό είναι το θέλημα του θεού».
Πέτρου 2. 13 «Οι υπηρέται, να υποτάσσεσθε εις τους κυρίους σας, με τον οφειλόμενο σεβασμό, κι όχι μόνον εις τους καλούς και επιεικείς αλλά και εις τους διεστραμμένους».
Την καλλιέργεια της δουλικότητας όμως την ανέβασαν σε υψηλώτερα επίπεδα οι λεγόμενοι Πατέρες της εκκλησίας. Ας ακούσουμε έναν από τους μέγιστους. Θα μιλήσει ο Χρυσορρήμων άγιος. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
Εις Α΄ Κορινθίους Ομιλία, ΙΘ΄ σελ. 535 (εκδ. «Γρηγόριος ο Παλαμάς» 1980): «Όπως ακριβώς δεν ωφελεί καθόλου η περιτομή ούτε βλάπτει η έλλειψις περιτομής, έτσι ούτε βλάπτει η δουλεία ούτε ωφελεί η ελευθερία. Και για να καταδείξει τούτο με μεγαλυτέραν σαφήνειαν λέγει (αναφέρεται σε λεγόμενα του Αποστόλου Παύλου): Αλλά και αν ημπορείς να γίνεις ελεύθερος, χρησιμοποίησε περισσότερο την δουλείαν, δηλαδή να είσαι περισσότερο δούλος. Και διατί τέλος πάντων αυτόν που δύναται να ελευθερωθεί τον συμβουλεύει να μείνη δούλος. Διότι θέλει να δείξη ότι δεν βλάπτει καθόλου η δουλεία αλλ’ ωφελεί μάλιστα».
Πώς είπατε; Ότι άλλα εννοεί! Μη βιάζεστε, μας το εξηγεί αμέσως στη συνέχεια ο πατέρας Χρυσόστομος. Φρόντισε και γι’ αυτό μην τυχόν του ξεφύγει κανείς με αμφιβολίες. «Και γνωρίζω μεν ότι μερικοί ισχυρίζονται, ότι το χρησιμοποίησε περισσότερο το είπε περί ελευθερίας, υποστηρίζοντες ότι σημαίνει, εάν ημπορείς να ελευθερωθείς, ελευθερώσου… Δεν λέγει λοιπόν τούτο, αλλ’ εκείνο που είπα προηγουμένως, θέλων να δείξη ότι δεν κερδίζει τίποτε περισσότερον αυτός που γίνεται ελεύθερος, και επομένως, λέγει, και αν ακόμα εξαρτάται από σένα να ελευθερωθείς, μάλλον μένε ως δούλος».
Αυτήν την συμμορία των αρχιερέων της δουλικότητας διάλεξε η πολιτεία του εκτρώματος αυτού που λέγεται Ελληνικό κράτος, για να τους ανακηρύξει προστάτες της παιδείας του!!! Κι εμείς όλοι που διαμαρτυρόμαστε, γι’ αυτό το απαράδεκτο αίσχος, να θεωρούμαστε παλαβοί, ασεβείς και αγενείς και να εξαναγκαζόμαστε να διευκρινίζουμε τα ηλίου φαεινότερα! Αλλά ας συνεχίσουμε.
Τέταρτη «χριστολογική» προφητεία: (Ματθ. Β΄ 16) «τότε ο Ηρώδης ιδών ότι ενεπαίχθη υπό των μάγων, εθυμώθη λίαν, και αποστείλας ανείλε πάντας τους παίδας τους εν Βηθλεέμ και πάσι τοις ορίοις αυτής από διετούς και κατωτέρω (η διαβόητη σφαγή των νηπίων). 17 τότε επληρώθη το ρηθέν υπό του προφήτου λέγοντος. 18 Φωνή εν Ραμά ηκούσθη, θρήνος και κλαυθμός και οδυρμός πολύς. Ραχήλ κλαίουσα τα τέκνα αυτής, και ουκ ήθελε παρακληθήναι, ότι ουκ εισίν».
Για να εκπληρωθεί λοιπόν μιά προφητεία πήγαν τόσα και τόσα παιδάκια αδιάβαστα. Χάριν μιάς λεπτομέρειας επί της ελεύσεως του θεού της αγάπης! Πόσο φρικιαστική απαρχή!
Ποιά όμως είναι η αλήθεια; Εδώ πρόκειται για απίστευτο είδος απάτης. Διότι πρόκειται ακριβώς περί του αντιθέτου. Μάλιστα! Πρόκειται για την αναγγελία της σωτηρίας του λαού του Ισραήλ από τον Γιαχβέ εκ της αιχμαλωσίας που υπέστη από τους Βαβυλώνιους!!!
Πώς είπατε; Ότι δεν είναι δυνατόν να έφτασε η απατεωνιά των Ευαγγελιστών σε τέτοιον απίστευτο βαθμό; Για να δούμε αν έφτασε.
Η προφητεία λοιπόν αναφέρεται στον Ιερεμία κεφ. ΛΗ΄ 15. Στο κεφάλαιο αυτό ο Ιερεμίας από τον 1ο μέχρι τον 14ο στίχο προλέγει πώς ο Γιαχβέ θα επαναφέρει και θα αποκαταστήσει τους Ισραηλίτες στην γη της επαγγελίας από την Βαβυλώνα. Στον 14ο στίχο λέει: «μεγαλυνώ και μεθύσω την ψυχήν των ιερέων υιών Λευί, και ο λαός μου των αγαθών μου εμπλησθήσεται». Στον αμέσως επόμενο στίχο (15) ο οποίος περιέχει την υποτιθέμενη προφητεία, περιγράφει την άθλια κατάσταση των Ισραηλιτών, κάπως λογοτεχνικά, ώστε αμέσως μετά στον 16ο στίχο να αναγγελθεί πανηγυρικά η σωτηρία του.
Ας το διαβάσουμε. 15 «ούτως είπε Κύριος, φωνή εν Ραμά ηκούσθη θρήνου και κλαυθμού και οδυρμού. Ραχήλ αποκλαιομένη ουκ ήθελε παύσασθαι επί τοις υιοίς αυτής, ότι ουκ εισίν». 16 «ούτως είπε Κύριος, διαλειπέτω η φωνή σου από κλαυθμού και οι οφθαλμοί σου από δακρύων σου, ότι έστι μισθός τοις έργοις, και επιστρέψουσι εκ γης εχθρών, 17 μόνιμον τοις σοις τέκνοις».
Γιατί όμως Ραχήλ και Ραμά; Είναι η μητέρα των Ιωσήφ και Βενιαμίν (Γεν. ΛΕ΄ 16-19), η μητέρα του πατριάρχη του λαού του Ισραήλ, η οποία θάφτηκε στην Ραμά. Η Ραχήλ δηλαδή συμβολίζουσα τον λαό του Ισραήλ.
Δεν θα ασχοληθούμε με τις υπόλοιπες χριστολογικές προφητείες επειδή το άσχετον και το απατηλόν τους καθόλου δεν υπολείπεται των προαναφερθεισών. Δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο από μια καινή διαθήκη, με παραπομπές στην παλαιά, για να διαπιστώσει κανείς του λόγου το αληθές.
Δικαίως θα αναρωτηθεί κανείς κατά πόσο ιερή και θεόπνευστη μπορεί να θεωρηθεί μιά γραφή όταν βασίζεται στην σε τέτοιες αδιάντροπες , απροκάλυπτες και ασύστολες απατεωνιές. Ιδού τα αμαρτήματα της πίστεως. Ιδού τι είδους άνθρωποι σκάρωσαν την θρησκεία αυτή. Αλλά και σε τι είδος ανθρώπους απευθύνθηκε.
Για την απάντηση του τελευταίου ερωτήματος θα δώσουμε τον λόγο στον αρχιαπατεώνα Απόστολο Παύλο: «Παρατηρήσατε αδελφοί, ποιοι είσθε σεις που ο θεός κάλεσε. Δεν υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί σοφοί κατ’ άνθρωπο, ούτε πολλοί δυνατοί, ούτε πολλοί ευγενείς την καταγωγήν (κανένας άνθρωπος ποτέ στην οικουμένη των ανθρώπων δεν αποπειράθηκε να διαβάλλει την ευγένεια, του οποιουδήποτε είδους, με θρησκευτικό τρόπο, πλην του ανάγωγου αυτού Παύλου), αλλά εκείνους που ο κόσμος θεωρεί μωρούς εδιάλεξε ο θεός δια να καταισχύνη τους σοφούς, και τους αδύνατους κατά κόσμον αδιάλεξε ο θεός, δια να καταισχύνη του δυνατούς, και ανθρώπους που έχουν ταπεινή καταγωγή κατά κόσμον και τους περιφρονημένους εδιάλεξε ο θεός, ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν»

ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Ορισμένοι χριστιανοί εθνικιστές, επιτιθέμενοι στο πασίγνωστο πια βιβλίο της Ιστορίας Στ’ Δημοτικού επανέφεραν στο προσκήνιο ένα γνωστό μύθο, τον μύθο της συνέχειας. Πρόκειται για την άποψη ότι το Βυζάντιο υπήρξε ο συνεχιστής του κλασσικού ελληνικού πολιτισμού.
Στην άποψη αυτή στηρίχθηκε εν πολλοίς η νεοελληνική ιδεολογία κατασκευάζοντας το περιβόητο σχήμα του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού» («Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» της δικτατορίας του 1967). Στη διαιώνιση του μύθου αυτού συνεισέφεραν τα μάλα και οι νεοορθόδοξοι βυζαντινολάτρες Χ. Γιανναράς, Σ. Ράμφος (με δασεία) και η ακολουθία τους.
Η αντίληψη αυτή αποτελεί ένα ιδεολόγημα και ως τέτοιο αρνείται να δει την αληθή Ιστορία, ότι δηλαδή τέτοια συνέχεια δεν υπήρξε. Αυτό φαίνεται σαφώς σε ιστορικά γεγονότα (και όχι μυθεύματα), σε αντιλήψεις και σημασίες που σηματοδοτούν βαθιά ρήγματα.
Πράγματι με την επικράτηση του χριστιανισμού στο ανατολικό μέρος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, στην Κωνσταντινούπολη, αρχίζει η επιχείρηση απαλείψεως οτιδήποτε ελληνικού, εκτός της γλώσσας. Ήδη από αρκετά νωρίς, οι χριστιανοί θεολόγοι , που είναι Ρωμαίοι υπήκοοι, στρέφονται κατά των Ελλήνων και οι συστηματικές επιθέσεις και διώξεις από την επίσημη εξουσία αρχίζουν με τους διαδόχους του Κωνσταντίνου (Κωνστάντιο Β!, Θεοδόσιο Α! και Β!, κ.λπ.).
Ο ελληνικός πολιτισμός διώκεται, ναοί γκρεμίζονται, το Μαντείο των Δελφών κλείνει, περιουσίες των Ιερών και ιδιωτικές διαρπάζονται, οι εορτές (Ελευσίνια Μυστήρια κ.ά.) καταργούνται, οι Ολυμπιακοί Αγώνες που διεξάγονταν από το 776 π.Χ. επίσης, βιβλία καίγονται, βιβλιοθήκες εξαφανίζονται, τα θέατρα σφραγίζονται, οι άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους και εξοντώνονται ως «ειδωλολάτρες», ως κατεχόμενοι από την πλάνην των ανοσίων και μυσερών Ελλήνων, όπως αναφέρουν τα διατάγματα των Βυζαντινών αυτοκρατόρων, οι οποίοι από την αρχή έως το τέλος αποκαλούνται βασιλείς των Ρωμαίων.
Ο αναγκαστικός και βίαιος εκχριστιανισμός επιβάλλεται με αποκλεισμούς, εξορίες, βασανιστήρια και στρατόπεδα συγκεντρώσεως στη Σκυθόπολη. Συνυπεύθυνοι σε αυτό το πογκρόμ είναι οι χριστιανοί, τα χριστιανικά Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας ….. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η πρώτη δημόσια μαζική καύση ελληνικών βιβλίων έγινε στην Έφεσο με την προτροπή του Παύλου, τον 1ο μ.Χ. αιώνα, και συνεχίστηκε στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινουπόλεως επί Θεοδοσίου Α!.

Επίσης το 415 μ.Χ., με τις προτροπές και το μίσος του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κυρίλλου, ο φανατισμένος όχλος κατακρεουργεί με θραύσματα από πήλινα αγγεία τη φιλόσοφο Υπατία! Τέλος, ο χριστιανός Βυζαντινός αυτοκράτωρ Ιουστινιανός κλείνει το 529 μ.Χ. με διάταγμα τις φιλοσοφικές σχολές, ακόμα και τη σχολή των Αθηνών (εν Αθήναιες κελεύσας μηδένα διδάσκειν φιλοσοφίαν) που είχε ιδρύσει ο Πλάτων τον 4ο π.Χ. αιώνα και επί εννέα αιώνες λειτουργούσε κανονικώς. Ο τελευταίος διευθυντής της, ο φιλόσοφος Δαμάσκιος, μαζί με άλλους καταφεύγουν – τι ειρωνεία ! – στην περσική αυλή.
Το φαινόμενο αυτό της διώξεως μέχρι εξαφανίσεως του ελληνικού πνεύματος είναι το πρώτο στην Ιστορία παράδειγμα θεσμισμένης και έμπρακτης μισαλλοδοξίας, το πρώτο παράδειγμα μαζικής εθνοκάθαρσης και πνευματικής κάθαρσης, που δεν επιθυμεί τον άλλο, τον διαφορετικό: ο ελληνικός πολιτισμός πρέπει να εξαφανιστεί φυσικώς, ιδεολογικώς, πνευματικώς. Παρέμεινε για τους Βυζαντινούς πάντα κάτι το ξένο, οι ίδιοι χρησιμοποιούν τον όρο έξωθεν ή θύραθεν.
O     Ο βυζαντινός χριστιανισμός έχρισε τον ελληνικό πολιτισμό ως τον κύριο εχθρό του και τον πολέμησε με όλα τα μέσα. Δικαίως ο φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης μίλησε για χριστιανική βαρβαρότητα, η οποία σηματοδοτεί την είσοδο στον Μεσαίωνα.
-     Το χριστιανικό Βυζάντιο δεν έχει ανάγκη τη φιλοσοφία, την έρευνα, τον διάλογο, αλλά τη θεολογία, τη μοναδική αλήθεια, το δόγμα.
-     Δεν ανέχεται ούτε καν τους χριστιανούς που έχουν διαφορετική άποψη, τους στιγματίζει ως αιρετικούς, τους αναθεματίζει, τους διώκει.
-     Δεν επιθυμεί πολίτες επίσης και αγορά, αλλά πιστούς και ποίμνιο.
-     Αντί της πολιτικής ενημέρωσης και διαπάλης των δοξών εφαρμόζει την «ορθοδοξία» και τις συνωμοσίες των αυλικών και των ευνούχων του Ιερού Παλατίου.
-     Αντί της αμφισβήτησης προκρίνει την υποταγή και την τυφλή πίστη.
-     Δεν θέλει τον έρωτα και την απόλαυση αλλά τον ασκητισμό και το μίσος για το σώμα.
-     Δεν ενδιαφέρεται για τον δημόσιο και πραγματικό βίο αλλά για την απόσυρση από τα εγκόσμια, την ατομική ψυχή και την «μετά θάνατον ζωή».
-     Δεν θέλει ελεύθερους πολίτες αλλά δούλους και υποτελείς του Αυτοκράτορα και του Πατριάρχη.
-     Αντί για την δημοκρατία των ελεύθερων και ίσων πολιτών υπερασπίζεται και εφαρμόζει την ελέω θεού απόλυτη μοναρχία.
-     Αντί για την κυριαρχία του νόμου κυριαρχεί η αυθαίρετη βούληση του Πατριάρχη και του Αυτοκράτορα.
-     Η ποίησις αντικαθίσταται από την εκμηδενιστική θρησκευτική υμνωδία.
·     Η τραγωδία και η κωμωδία από τα φτηνά θεάματα του Ιπποδρόμου και την επανάληψη της θρησκευτικής λειτουργίας.
·     Τα εξαίσια γυμνά σώματα των ελληνικών γλυπτών εξαφανίζονται από το ράσο και την αγιογραφία.
·     Η συζήτηση εξαφανίζεται από την προσευχή.
·     Η πολιτική ρητορική από το θρησκευτικό κήρυγμα.
·     Η ανθρώπινη γνώση είναι αποτέλεσμα θεϊκής φώτισης και αποκάλυψης, κτήμα και προνόμιο του Ιερατείου και των εξουσιαστών και όχι προϊόν του ανθρώπινου λόγου και την λογικής.
Η έχθρα των Βυζαντινών χριστιανών κατά των Ελλήνων διατηρήθηκε αμείωτη καθ’ όλη τη διάρκεια της αυτοκρατορίας, διότι η υπέρτατη έγνοια τους ήταν η τήρηση του μοναδικού «θεόπνευστου» δόγματος και η διδασκαλία των πατέρων της Εκκλησίας. Ακόμη και στην περίοδο που θεωρείται «φιλελεύθερη» ( του 11ου μ.Χ. αιώνα), οποιαδήποτε συμπάθεια προς τους Έλληνες φιλοσόφους, που διαφοροποιείται από το επίσημο δόγμα, επισύρει την καταδίκη και την αποπομπή. Αυτό έγινε λ.χ. με τον Ιωάννη Ιταλό, «ύπατο των φιλοσόφων», τον οποίο η πατριαρχική Σύνοδος κατηγόρησε ότι ασχολούνταν με ελληνικές αντιλήψεις που απέκλιναν από το ορθόδοξο δόγμα (τα των Ελλήνων δυσεβή δόγματα…ανάθεμα).
Φυσικά μετά το ονομαστικό ανάθεμα εναντίον του ο Ιταλός εξαφανίστηκε από τον δημόσιο βίο. Το ελληνίζειν ήταν καταδικαστέο και εξοβελιστέο από την κοσμική και θρησκευτική εξουσία μέχρι το τέλος του Βυζαντίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων, ο οποίος προσπαθεί να ξεφύγει από την αρπάγη του χριστιανισμού και ανατρέχει στην πλατωνική φιλοσοφία. Είναι από τους πρώτους, στο ετοιμόρροπο και προ πολλού παρακμιακό Βυζάντιο, που τολμά να αποκαταστήσει ανοικτά μετά από 10 αιώνες το όνομα των Ελλήνων και την ελληνική παιδεία και δηλώνει ότι Έλληνες εσμέν γένει τε και παιδεία. Όμως ο ανθενωτικός Γεώργιος Σκολάριος (Γεννάδιος), μελετητής του Αριστοτέλη, που έγινε ο πρώτος Πατριάρχης μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, αντέταξε ότι «χριστιανοί εσμέν», και παρέδωσε στην πυρά το έργο του Γεμιστού.
Συνεπώς υπάρχει ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ του ελληνικού κόσμου και του βυζαντινού χριστιανισμού, πρόκειται για ασύμβατες και ασυμβίβαστες αντιλήψεις, νοοτροπίες και πρακτικές. Δεν είναι απλώς μόνο δύο διαφορετικοί κόσμοι, αλλά συνιστούν εντελώς άλλη νοηματοδότηση του βίου, άλλη σύλληψη του κόσμου, στηριζόμενοι σε άλλο ανθρωπολογικό τύπο.
Ο ελληνικός κόσμος είναι ο πολιτισμός της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, της πολιτικής συμμετοχής, του εκκλησίας του δήμου. Ενώ ο βυζαντινός εκπροσωπεί την ανελευθερία, την αυταρχική μοναρχία, την ανισότητα, την τυφλή υπακοή και πίστη στο εξ αποκαλύψεως μοναδικό δόγμα, την Εκκλησία των παθητικών πιστών.
Θα πρέπει συνεπώς να διαλέξουμε: αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ή βυζαντινό χριστιανισμό, αυτονομία ή ετερονομία, όπως σωστά προτείνει ο Κ. Καστοριάδης. Και τα δύο μαζί δεν γίνεται, είναι σχήμα οξύμωρο. Όσον αφορά τον άλλο μύθο του νεοελληνικού χριστιανισμού για τον ρόλο της Εκκλησίας στην Επανάσταση του 1821, παραπέμπουμε στις εύστοχες επισημάνσεις του Σ. Πολυμίλη για τον αρνητικό ρόλο της Εκκλησίας. Προσθέτουμε μόνο δύο κείμενα των Πατριαρχείων του έτους 1798.
Το πρώτο είναι ένας λίβελος κατά των Γάλλων διαφωτιστών και ελευθερίας, ενώ ταυτοχρόνως είναι κήρυγμα δουλικής υποταγής «εις την υψηλήν βασιλείαν των Οθωμανών»
Το δεύτερο κείμενο είναι κήρυγμα κατά του πρωτοπόρου μάρτυρα της ελευθερίας Ρήγα Φεραίου και του συντάγματός του, διότι κατά τον Πατριάρχη «είναι πλήρες σαθρότητας».
Τα ιδεολογήματα, οι ιδεολογίες και οι μύθοι για τα ιστορικά γεγονότα είναι σαν τα ναρκωτικά: μας ταξιδεύουν μακριά από την πραγματικότητα, την καταργούν, επειδή δεν θέλουμε ή δεν έχουμε τη δύναμη να την αντιμετωπίσουμε. Η κατάργηση όμως της αλήθειας δημιουργεί διαστρεβλωμένο και διεστραμμένο κόσμο, και κατά συνέπεια στρεβλή ταυτότητα, πράγμα που είχε διαπιστώσει και ο Κ. Θ. Δημαράς που έλεγε ότι στην Ελλάδα ορισμένοι «καλλιεργούν με ηδονή την ιστορική ανακρίβεια». Η συμβουλή του εθνικού μας ποιητή παραμένει επίκαιρη «το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ότι είναι αληθινό».
Βιβλιογραφία
1.   Α. Καμάρα : Η αντιπαγανιστική νομοθεσία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσα από τους Κώδικες, Εκδόσεις Κατάρτι Αθήνα 2000.
2.   Καστοριάδης : Οι μύθοι της παράδοσής μας, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 21 Αυγούστου 1994.
3.   Ελευθεροτυπία : 28 Μαρτίου 2007.
4.   Ιστορία του ελληνικού Έθνους : τομ. ΙΑ, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1975 σ. 328-359 και 433-451.
5.   Ιστορία του ελληνικού Έθνους : τομ. ΙΑ, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1975 σ. 449-450.

ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΩΝ ΧΑΤΖΗΕΛΛΗΝΩΝ ΔΑΣΚΑΛΩΝ

Κάτι συμβαίνει, κάτι φταίει  για την κακοδαιμονία που σέρνεται πίσω από την τάξη, ή μάλλον σέρνει την τάξη, των δασκάλων, στην χώρα της Ελλάδας. Η  μιζέρια, η αγαθοσύνη, η κακομοιριά, η αμάθεια και ο χριστιανικός σκοταδισμός, είναι κάποιες από τις αρετές που τους χαρακτηρίζουν, σε μεγαλύτερο βαθμό, απ’ ότι τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες.
Αυτό που είναι εντυπωσιακό, είναι ότι οι πάντες έχουν αντιληφθεί την κατάστασή τους αυτή, αδυνατώντας όμως να εξηγήσουν το αλλόκοτο αυτό φαινόμενο. Η άποψη που μου δημιούργησε την μεγαλύτερη εντύπωση, ήταν ότι οι μαθητές που προτιμούν την εισαγωγή τους στις παιδαγωγικές Ακαδημίες, είναι άτομα πολύ χαμηλών τόνων, στόχων και επιδιώξεων.
Μια άλλη άποψη ισχυρίζεται ότι πρόκειται για μια αναγκαστικά αμαρτωλή ιστορία,  που άρχισε από τους πρώτους σχεδόν αγράμματους δασκάλους του νεοελληνικού κράτους. (Ομολογώ ότι τους πρόλαβα κάπως, γεννηθείς το 1953).
Όπως και να έχει το πράγμα μπορεί ο καθένας να διαπιστώσει ότι υφίσταται πρόβλημα επίδοσης από την μεριά της τάξης των ανθρώπων αυτών. Επίσης είναι ηλίου φαεινότερο ότι ανάλογο πρόβλημα αντιμετωπίζει και η τάξη των εκπαιδευτικών της μέσης εκπαίδευσης, όπως και αυτή της ανωτέρας και της ανωτάτης.
Πριν από δυο δεκαετίες, καθηγητής πανεπιστημίου πρότεινε στο Υπουργείο Παιδείας να μεταθέσει όλους τους καθηγητές των πανεπιστημίων στην μέση εκπαίδευση.
Το ζήτημα που θα θιχτεί εδώ έχει να κάνει με την καταστροφή κάθε έννοιας παιδείας η οποία συντελείται κυρίως στο δημοτικό σχολείο και μετά απλώς συνεχίζεται και στις επόμενες βαθμίδες.
Δηλαδή ότι ο μαθητής του δημοτικού τοποθετείται στο αμόνι της αμορφωσιάς, της εκμάθησης της παραποιημένης έως αναποδογυρισμένης ελληνικής ιστορίας, χάριν της διατήρησης της εβραϊκής θρησκευτικής κατοχής και της εκμάθησης της ιστορίας του επονομαζόμενου εκλεκτού λαού του θεού της ερήμου Γιαχβέ και της καλλιέργεια της δεισιδαιμονίας, και χάριν του διαρκούς και γενναίου ταΐσματος του κηφηναριού του παπαδαριού και των ανώμαλων καλόγερων.
Αφού λοιπόν η παπαδοκρατούμενη τάξη των δασκάλων διαμορφώσει το μαλακό ακόμα «μέταλλο» της ψυχής των μικρών παιδιών, μετά το αναλαμβάνουν οι καθηγητές για να το ντύσουν με την ανάλογη  ενδυμασία, για το είδος που επιδιώκουν, του Homο Jydixristianikus.

Να δείτε, καλοί μου άνθρωποι, με τι είδους και τι βαθμού εθνική υπερηφάνεια, διδάσκουν οι δάσκαλοι και οι δασκάλες, στα αθώα παιδάκια, την μέγιστη των ιστορικών αναληθειών, που λέει ότι οι αρχαίοι παππούδες μας ήταν ειδωλολάτρες που πίστευαν σε ψεύτικους θεούς, ενώ οι μόνοι άνθρωποι που πίστευαν στον έναν και μοναδικό θεό, τον Γιαχβέ, ήταν οι Εβραίοι!!!
Αυτό θα πει Έλληνας δάσκαλος πιστός στις παραδόσεις (Εβραϊκές). Κι όταν πηγαίνει στην εκκλησία και ακούει τους παπάδες να ψέλνουν το ελληνο-πατριωτικό «Των αγίων πατέρων ημών Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ», τα στήθη του κοντεύουν να σπάσουν από το φούσκωμα που προκαλεί το ακράτητο αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας και σεβασμού, που του προκαλεί η ακρόαση του τροπαρίου αυτό, που εξυμνεί τους προγόνους του, οι οποίοι είναι ατόφιοι οι παππούδες των Εβραίων!!!
Πρέπει να μάθετε, επί τέλους, δάσκαλοι και δασκάλες, ότι η αλήθεια είναι ακριβώς η αντίθετη απ’ αυτό που διδάσκετε στα άμοιρα τα Ελληνόπουλα.  Και μάλιστα τα περισσότερα ντοκουμέντα είναι παρμένα από την χριστιανική βιβλιογραφία.
Ολόκληρη την αλήθεια θα μας την πει, έξω από τα δόντια, τώρα αμέσως ένας τίμιος χριστιανός. Ο Νικόλας Τωμαδάκης καθηγητής της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τόμος Α΄, τεύχος Α΄, Β΄έκδοση, 1956. Βλέπετε ότι μέχρι την δεκαετία του πενήντα υπήρχαν ακόμα θεολόγοι επιστήμονες οι οποίοι δεν ήταν υποχείρια του Ιουδαιοχριστιανικού δόγματος, όπως άπαντες οι σημερινοί τυγχάνουν.
Γράφει λοιπόν ο θεολόγος αυτός: «Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριο λόγο του Ελληνισμού, ως ζωής και ως σκέψεως… Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποία ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρεία των ειδώλων , δι ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες. Εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια του ειδωλολάτρης, μη χριστιανός…».

Διαβάστε, επί τέλους, δάσκαλοι ιστορία και την αρχαία ελληνική γραμματεία για να κατανοήσετε την ανωτερότητα της αντίληψης του θείου από την πλευρά των Ελλήνων, έναντι της ανώμαλης αντίστοιχης αντίληψης των Ιουδαίων.

Την καταστροφή του ελληνικού πολιτισμού από τους Ιουδαιοχριστιανούς, τον ανθελληνισμό των πατέρων της εκκλησίας, την δολοφονία εκατομμυρίων Ελλήνων από τους αυτοκράτορες του Βυζαντίου και το ελεεινό κηφηναριό των καλόγερων.
Τα διαρκή εγκλήματα του παπαδαριού εις βάρος του γένους των Ελλήνων.
Τις προδοσίες του χριστιανικού ιερατείου και των μοναστηριών εις βάρος των επαναστατών του 1821.
Τις σεξουαλικές ανωμαλίες που μαστίζουν το αμαρτωλό χριστιανικό ιερατείο.
Την άκρατη και διαχρονική του επιρρέπεια στην φρικιαστική παιδεραστία.
Και σας ρωτάμε, δεν ντρέπεστε να διδάσκετε στα Ελληνόπουλα την θρησκεία της διδασκαλίας του «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι»; Ή μήπως τα αποτελέσματα της διδασκαλίας αυτής δεν είναι καταφανή, στο επίπεδο των μαθητών σας.
Μήπως το πρόσφατο πόρισμα πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, το οποίο αποφάνθηκε ότι ο ένας από τους τρεις απόφοιτους των δημοτικών σχολείων της χώρας είναι αναλφάβητος, είναι ψευδές;
Γιατί τα προηγμένα κράτη, απαλλαγμένα σχεδόν εντελώς από το χριστιανικό καρκίνωμα, δεν παραδίδουν στις πολιτείες τους κανέναν αναλφάβητο, πλην των φυσιολογικών ελάχιστων περιπτώσεων;
Πάψτε λοιπόν να δηλητηριάζετε τις ψυχές των Ελληνόπουλων με το Εβραϊκό δηλητήριο και προχωρήστε στην διδασκαλία των ελληνικών αρετών, της καταπολέμησης της δεισιδαιμονίας και της προώθησης του επιστημονικού πνεύματος, αφού πρώτα βεβαίως το πράξετε αυτό πρώτα για τους εαυτούς σας.

ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΥΘΟΣ Ή ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

«Είτε από αδιαφορία είτε ως αρχή, η Υψηλή Πύλη ποτέ δεν εναντιώθηκε στην αναγέννηση των γραμμάτων στην Ελλάδα. Οι πιο πραγματικοί εχθροί σ’ αυτή την ευτυχισμένη αποκατάσταση βρίσκονται μέσα στους κόλπους μας, κι αν οι προσπαθειές μας κατορθώσουν να δαμάσουν τις προκαταλήψεις η την αδιαφορία αυτού του πανίσχυρου κλήρου, που αποτελεί σήμερα το πρώτο σώμα του Ελληνικού έθνους, πολύ λίγα θα απομένουν να γίνουν προκειμένου για τους Τούρκους». Τα λόγια αυτά ειπώθηκαν λίγο πριν από τον Αγώνα, από τον κληρικό και δάσκαλο του γένους Νεόφυτο Βάμβα διευθυντού της σχολής της Χίου.

Ο Κοσμάς ο Αιτωλός σε ένα γράμμα που έγραψε το 1779 αναφέρει τα ακόλουθα, «Το κατ’ εμέ δε και περί εμέ φαίνονται πολλά και απίστευτα εις τους πολλούς και μήτε εγώ δύναμαι να καταλάβω……έως τριάκοντα επαρχίας περιήλθων, δέκα σχολεία Ελληνικά εποίησα, και διακόσια δια κοινά γράμματα »
Μπορούμε να υποστηρίξουμε πώς τρεις είναι οι κύκλοι γνώσεων κατά την Τουρκοκρατούμενη περίοδο. Ο πρώτος ο κατώτερος, το λεγόμενο σχολείο των κοινών και ιερών γραμμάτων, ο δεύτερος παρέχει την Ελληνοπαιδεία δηλαδή την τεχνογνωσία της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας. Ο τρίτος, ο ανώτερος, παρέχει τη μελέτη της φιλοσοφίας και των επιστημών. Ο πρώτος παρουσιάζεται συνήθως ανεξάρτητος. Τα σωζόμενα τεκμήρια μιλούν για μια σύσταση της Ιεράς Συνόδου προς τους Επισκόπους κατά τα τέλη του 16ου αιώνος, να μεριμνήσουν για την βασική οργάνωση της εκπαίδευσης, χωρίς να έχουμε στοιχεία ότι πραγματοποιήθηκε.
Το σίγουρο είναι ότι ο τοπικός παράγοντας και οι υπάρχουσες εκάστοτε οικονομικές δυνατότητες συντελούσαν στην οργάνωση των σχολείων αυτών. Ικανοποιητικότερη, παρουσιάζεται η κατάσταση στην ανώτερη εκπαίδευση. Η δημιουργία μιας σχολής αυτού του επιπέδου, είναι οπωσδήποτε ένα σημαντικό γεγονός. Η παρουσία εξ άλλου σε μια τέτοια σχολή ως διδακτικού προσωπικού λογίων με μεγάλη ακτινοβολία, συντελεί ώστε να πληθαίνουν τα τεκμήρια για την ιστορική επιβίωση της σχολής.
Στην περίοδο των επιβιώσεων, για να καλυφθεί το κενό ως την εποχή που αρχίζει η ανανέωση της νεοελληνικής παιδείας, στα τέλη περίπου του 16ου αι. τοποθετήθηκε ο μύθος για το Κρυφό Σχολειό. Ότι πρόκειται για μύθο αποδεικνύεται βασικά από το γεγονός ότι δεν υπάρχει «καμμιά ιστορική μαρτυρία που να βεβαιώνει την ύπαρξη Κρυφού Σχολειού» όπως υποστήριξε ο Γιάννης Βλαχογιάννης. Το ίδιο υποστήριξε και ο Μ. Γεδεών πιο κατηγορηματικά: «Μέχρι σήμερον ουδαμού ανέγνων εν ομαλή καταστάσει πραγμάτων Βεζύρην η Αγιάννην εμποδίσαντα σχολείου σύστασιν…..»
Ο Μανουήλ Γεδεών, ο βαθύτερος και ευρύτερος γνώστης των εκπαιδευτικών πραγμάτων της Τουρκοκρατίας, παρατηρεί επίσης τα ακόλουθα « Το τρίωρον έξ της Κων/πολης χωρίον Πύργος , αρκετόν πληθυσμόν Ελληνικόν αριθμούν, είχε όχι σχολείον και διδάσκαλον, αλλ’ οικοδόμημα σχολείου (σχολικό συγκρότημα) το 1782 . Μοι επιβάλλεται να φρονώ ότι, ουδεμία κωμόπολις εστερείτο σχολείου και διδασκάλου».
Ας σημειωθεί πάντως ότι η μόρφωση, σε όλα αυτά τα χρόνια, από τη βασική βαθμίδα και πέρα, που και αυτή δεν την έφθαναν όλοι, αποτελούσε προνόμιο των ευπόρων. Τα μοναστήρια προκειμένου να εξυπηρετήσουν δικές τους ανάγκες, δηλαδή να μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν, οι νεοφώτιστοι μοναχοί, τότε οι παλαιότεροι αναλάμβαναν το ρόλο του δασκάλου. αλλά αυτό δεν ήταν « Κρυφό Σχολειό».
Όλες οι ανώτερες σχολές με ελάχιστες εξαιρέσεις δημιουργήθηκαν κατά το χρονικό διάστημα 1669-1821. Αυτές πάλι χωρίζονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες. Στην πρώτη ανήκουν οι σχολές της Ηπείρου και της δυτικής Μακεδονίας: Ιωάννινα ( σχολή Γκιούνμα και Μαρούτση), Άρτα, Μέτσοβο, Καστοριά, Κοζάνη, Μοσχόπολι, Σιάτιστα. Στις άλλες περιοχές έχουμε Στερεά: Αθήνα. Θεσσαλία: Αμπελάκια. Κυκλάδες: Πάτμος. Μικρά Ασία: Σμύρνη, Κων/πολη (Πατριαρχική). Στη δεύτερη περίοδο οι αποκαλούμενες καινούριες, έχουμε Χίος, Σμύρνη (Ευαγγελική), Κυδωνιές, Κων/πολη (Κουρούτσεσμε). Στην υπόλοιπη Ελλάδα: Μηλιές, Ζαγορά, Τίρναβος, Ιωάννινα (Καπλάνη), Δημητσάνα.
Η εικόνα που προσφέρει η Σμύρνη λίγο πριν από αγώνα είναι, ένας Ελληνικός πληθυσμός γύρω στις 40.000 κατοίκους, στο σύνολο των 120.000, έχει 8 κοινά σχολεία και 2 ανώτερα. Τα σχολεία δημιουργήθηκαν κυρίως από χορηγούς, οι οποίοι ήσαν πλούσιοι Έλληνες έμποροι.
Με όσα εκτίθενται παραπάνω είναι σαφές ότι επαληθεύονται οι θέσεις του Νεόφυτου Βάμβα, ότι οι Τούρκοι δεν εναντιώθηκαν στην Ελληνική επιμόρφωση, αλλά δεν την χρηματοδοτούσαν. Άρα δεν υπήρχε λόγος ύπαρξης κρυφού Σχολειού, όταν νομίμως και φανερά λειτουργούσαν πλήθος σχολείων σε όλες τις πόλεις και κωμοπόλεις όπου υπήρχαν Ελληνικοί πληθυσμοί, σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Το «κρυφό σχολείο» είναι εφεύρεση του Ιερατείου προκειμένου να εδραιώσει τη θέση του στη Ιστορία του Ελληνικού έθνους, και να δικαιολογήσει την ισχνή και πολλές φορές αρνητική παρουσία του τα δύσκολα εκείνα χρόνια. Δεν μπορούμε βεβαίως να παραβλέψουμε την μεγάλη προσφορά σε ατομικό επίπεδο πολλών κληρικών, αλλά ούτε και ότι μερικοί εξ’ αυτών διώχθηκαν από το Ιερατείο για τις πρωτοποριακές ιδέες τους. Όπως τον Θεόφιλο Καϊρη τον δάσκαλο και διαφωτιστή της νεότερης Ελλάδος, που τον έσυραν οι θρησκευτικοί ηγέτες στις φυλακές, και όταν αποκαμωμένος πέθανε του άνοιξαν την κοιλία και του έριξαν μέσα ασβέστη για να τον αποκαθάρουν από τα δαιμόνια τάχα ??
Βιβλιογραφία: Ιστορία του Ελληνικού έθνους. Εκδοτική Αθηνών τόμος ΙΑ΄ σελίδες 307, 308, 309, 310.

ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡEΙΑ. ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ. ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ

Μονάχα στον βαθμό που η ιστορία υπηρετεί τη ζωή προτιθέμεθα να υπηρετήσουμε και εμείς την ιστορία.

Από το βιβλίο του Νίτσε «ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ» εκδ. «ΓΝΩΣΗ»
Ένα εξαιρετικό βιβλίο το οποίο διαχειρίζεται ένα σπουδαίο αλλά παραμελημένο θέμα, σε πολύ πετυχημένη μετάφραση. «Κατά τα άλλα μου είναι μισητό οτιδήποτε απλώς με διδάσκει χωρίς να αυξάνει τη δραστηριότητά μου ή να την ζωογονεί άμεσα». Αυτά είναι λόγια του Goethe με τα οποία, σαν μ’ ένα ceterum censeo1 βγαλμένο από τα βάθη της καρδιάς, θα ξεκινήσει η πραγματεία μας για την αξία ή την απαξία της ιστορίας.
Σ’ αυτήν δηλαδή την πραγματεία πρόκειται να εκτεθεί γιατί μια διδαχή που δεν ενεργοποιεί τις δυνάμεις μας, γιατί μια γνώση που ναρκώνει τη δραστηριότητα, γιατί μια ιστορική μόρφωση εννοούμενη ως πολύτιμη περίσσεια γνώσης και ως πολυτέλεια πρέπει στα σοβαρά, σύμφωνα με το λόγο του Goethe, να μας είναι μισητή: επειδή ακόμη μας λείπει ό,τι είναι πιο αναγκαίο κι επειδή το περίσσιο είναι ο εχθρός του αναγκαίου.
Ασφαλώς χρειαζόμαστε την ιστορική γνώση, την χρειαζόμαστε όμως αλλιώτικα απ’ ότι την χρειάζεται ο καλομαθημένος αργόσχολος μέσα στον κήπο της γνώσης, όσο κι αν αυτός βλέπει αφ’ υψηλού τις δικές μας τραχειές και άχαρες ανάγκες και δυσκολίες.Αυτό σημαίνει ότι εμείς την χρειαζόμαστε για τη ζωή και για την πράξη κι όχι για το βολικό αποτράβηγμα από τη ζωή και την πράξη ή, ακόμη χειρότερα, για τον εξωραϊσμό της φίλαυτης ζωής και της δειλής και φαύλης πράξης.

Μονάχα στον βαθμό που η ιστορία υπηρετεί τη ζωή προτιθέμεθα να υπηρετήσουμε και εμείς την ιστορία. Υπάρχει ωστόσο ένας βαθμός ενασχόλησης με την ιστορία και εκτίμησης προς αυτήν, πέρα από τον οποίο η ζωή μαραίνεται και εκφυλίζεται: φαινόμενο που είναι εξίσου αναγκαίο όσο και, ενδεχομένως, οδυνηρό να το συνειδητοποιεί κανείς παρατηρώντας ορισμένα αξιοσημείωτα συμπτώματα της εποχής μας.
Προσπάθησα να περιγράψω ένα αίσθημα που συχνά-πυκνά με έχει βασανίσει. Το εκδικούμαι παραδίνοντάς το στη δημοσιότητα. Ίσως να νου πει κάποιος, απ’ αφορμή μια τέτοια περιγραφή, ότι το αίσθημα αυτό το έχει βέβαια δοκιμάσει κι εκείνος αλλά ότι εγώ δεν το έχω νιώσει αρκετά καθαρά και πηγαία ούτε το έχω εκφράσει – κάθε άλλο μάλιστα – με τη σιγουριά και την ωριμότητα που θα ταίριαζε σε μια τέτοια εμπειρία. έτσι ίσως θα πει ο ένας ή ο άλλος.
Οι περισσότεροι ωστόσο θα μου πουν ότι πρόκειται για εντελώς διεστραμμένο, αφύσικο και πέρα για πέρα ανεπίτρεπτο αίσθημα, και μάλιστα ότι με το αίσθημά μου τούτο αποδείχτηκα ανάξιος αυτής της τόσο ισχυρής ροπής της εποχής μας προς την ιστορία, ροπής ως γνωστόν έκδηλης εδώ και δυο γενιές ιδίως ανάμεσα στους Γερμανούς.
Εν πάση περιπτώσει, με το να τολμήσω να παρουσιάσω στο κοινό τη φυσική περιγραφή του αισθήματός μου η γενική ευπρέπεια περισσότερο προάγεται παρά βλάπτεται, δεδομένου ότι δίνω έτσι σε πολλούς την ευκαιρία να πουν φιλοφρονητικά λόγια για μια ροπή της εποχής όπως αυτή που μόλις ανάφερα. Για τον εαυτό μου όμως αποκομίζω ένα κέρδος που κατά τη γνώμη μου αξίζει πολύ περισσότερο από την ευπρέπεια – να διδαχθώ για την εποχή μας και να νουθετηθώ δημόσια.

Παράκαιρη είναι και αυτή η θεώρηση γιατί επιχειρώ εδώ να συλλάβω ως μειονέκτημα, ανημποριά και ατέλεια τη σύγχρονης εποχής κάτι για το οποίο η ίδια δίκαια περηφανεύεται: την ιστορική της παιδεία. Και μάλιστα γιατί πιστεύω ότι όλοι μας πάσχουμε από έναν ιστορικό πυρετό που μας κατατρώει κι ότι θα έπρεπε τουλάχιστον να αντιληφθούμε ότι πάσχουμε από τούτη την αιτία.
Αν όμως ο Goethe έχει πει, και σωστά, πως με τις αρετές μας καλλιεργούμε συνάμα τις ατέλειές μας, και αν, όπως καθένας γνωρίζει, μια υπερτροφική αρετή – όπως κατά τη γνώμη μου είναι η ιστορική αίσθηση της εποχής μας – μπορεί να αποβεί εξίσου ολέθρια για έναν λαό όσο και ένα υπερτροφικό ελάττωμα, ας με αφήσουν κι εμένα μια φορά να κάνω αυτό που θέλω…
… Όποιος δεν μπορεί να καθίσει στο κατώφλι τη στιγμής, ξεχνώντας όλα τα περασμένα, όποιος δεν μπορεί να σταθεί επάνω σε ένα σημείο, σαν μια θέα της νίκης, δίχως να νιώθει ίλιγγο και φόβο, αυτός δεν θα μάθει ποτέ τι είναι ευτυχία, και κάτι ακόμη χειρότερο: δεν θα πράξει ποτέ τίποτα που να κάνει άλλους ευτυχισμένους….
… ή για να εκφραστώ πιο απλά στο θέμα μου: υπάρχει ένας βαθμός αγρύπνιας, μηρυκασμού, ιστορικής αίσθησης, κατά τον οποίο το ζωντανό ον υφίσταται βλάβη και τελικά καταστρέφεται είτε για άνθρωπο πρόκειται είτε για λαό, είτε για πολιτισμό.
Για να προσδιορίσει κανείς αυτόν τον βαθμό και δια μέσου αυτού, έπειτα, το όριο όπου το παρελθόν πρέπει να λησμονείται, ώστε να μην αποβαίνει ο νεκροθάφτης του παρόντος, θα έπρεπε να γνωρίζει κανείς επακριβώς πόσο μεγάλη είναι η πλαστική δύναμη ενός ανθρώπου, ενός λαού, ενός πολιτισμού – εννοώ τη δύναμη να αναπτύσσεται κανείς αυτοτελώς σύμφωνα με τη δική του φύση, να μεταπλάθει τα περασμένα και τα ξένα στοιχεία και να τα ενσωματώνει, να γιατρεύει τραύματα, να αντικαθιστά ό,τι χάθηκε, να μεταπλάθει από μόνος του θρυμματισμένες μορφές….
… Όταν το αισθητήριο ενός λαού αμβλύνεται κατ’ αυτό τον τρόπο, όταν η ιστορία υπηρετεί τη ζωή του παρελθόντος, έτσι ώστε να υπονομεύει τη συνέχιση της ζωής, και ιδικά της ανώτερης ζωής, όταν η ιστορική αίσθηση δεν συντηρεί πια τη ζωή αλλά την βαλσαμώνει, τότε το δέντρο πεθαίνει, με τρόπον αφύσικο, αρχίζοντας από πάνω και κατεβαίνοντας σιγά-σιγά προς τις ρίζες, ώσπου τελικά καταστρέφονται συνήθως και οι ρίζες.
Η αρχαιολατρική ιστορία εκφυλίζεται από τη στιγμή κιόλας που δεν την εμψυχώνει πια και δεν την εμπνέει η χλωρή ζωή του παρόντος. Τώρα ο σεβασμός μαραίνεται, η συνήθεια της λόγιας πολυμάθειας εξακολουθεί να υπάρχει χωρίς αυτόν, διαγράφοντας εγωιστικά και αυτάρεσκα κύκλους γύρω από τον εαυτό της.
Και αντικρίζει τότε κανείς το αποκρουστικό θέαμα μιας τυφλής συλλεκτικής μανίας, μιας ακάματης περισυλλογής του οποιουδήποτε πράγματος, αρκεί απλώς να υπήρξε κάποτε.
Ο άνθρωπος τυλίγεται σε μια μυρουδιά σαπίλας. Με την αρχαιολατρία του καταφέρνει να υποβιβάσει ακόμη κι ένα κάπως αξιολογότερο τάλαντο, μια κάπως ευγενικότερη ανάγκη, σε αχόρταγη περιέργεια, σε πραγματική απληστία για οτιδήποτε παλαιϊκό. Πολλές φορές βουλιάζει τόσο βαθιά, ώστε ικανοποιείται με οποιαδήποτε τροφή και καταπίνει με ευχαρίστηση ακόμη και τη σκόνη παλιών ασήμαντων βιβλίων.
Αλλά ακόμη κι όταν δεν παρουσιάζεται αυτός ο εκφυλισμός, ακόμη κι όταν η αρχαιολατρική ενασχόληση με την ιστορία δεν χάνει το θεμέλιο, στο οποίο και μόνο μπορεί να στεριώσει προκειμένου να επιδράσει ευεργετικά στη ζωή, εξακολουθούν πάντοτε να υφίστανται αρκετοί κίνδυνοι, αν δυναμώσει υπερβολικά και συνθλίψει τα άλλα είδη θεώρησης του παρελθόντος.
Το μόνο που ξέρει αυτή είναι να συντηρεί, όχι να παράγει ζωή, κι έτσι πάντοτε υποτιμά ό,τι τώρα πλάθεται γιατί δεν διαθέτει το ένστικτο, με το οποίο το μαντεύει κανείς, όπως για παράδειγμα το διαθέτει η μνημειακή ιστορία. Εμποδίζει έτσι η αρχαιολατρική ιστορία εκείνη τη δυναμική απόφαση για το Νέο. Προκαλεί παράλυση σ’ αυτόν που πράττει και που ως πράττων πάντοτε θα αναγκάζεται να θίξει ορισμένα πράγματα θεωρούμενα σεβάσμια.
Το γεγονός, ότι κάποιο πράγμα έχει παλαιωθεί, γεννά την απαίτηση ότι πρέπει να είναι και αθάνατο. Γιατί αν κανείς καθίσει και λογαριάσει τι και τι επιδαψιλεύθηκε σε τέτοια παλαιϊκά πράγματα – μια παλιά προγονική συνήθεια, μια θρησκευτική πίστη, ένα κληρονομικό προνόμιο – στη διάρκεια της ύπαρξής τους, πόσο σεβασμό και πόση τιμή τους έχουν αποτίσει τα άτομα και οι γενεές, τότε φαίνεται υπεροπτικό ή και αδιάντροπο να αντικαθιστά κανείς ένα τέτοιο παλαιϊκό πράγμα με ένα καινούργιο και να αντιπαραθέτει σ’ ένα τέτοιο συσσωρευμένο πλήθος από σεβάσματα και τιμές τη μια και μοναδική ενός συγκαιρινού πράγματος, που ακόμη βρίσκεται στη διαδικασία του σχηματισμού του.
Εδώ γίνεται σαφές πόσο αναγκαίο είναι συχνά για τον άνθρωπο, πέρα από το μνημειακό και το αρχαιολατρικό είδος θεώρησης του παρελθόντος, ένα τρίτο είδος, το κριτικό, πάλι κι αυτό στην υπηρεσία της ζωής. Για να μπορεί ο άνθρωπος να ζει πρέπει να έχει – και από καιρό σε καιρό να χρησιμοποιεί – τη δύναμη να θρυμματίζει και να διαλύει ένα παρελθόν, και αυτό το κατορθώνει σύροντάς το στο δικαστήριο, υποβάλλοντάς το σε βασανιστική ανάκριση και τελικά καταδικάζοντάς το. ωστόσο κάθε παρελθόν είναι άξιο καταδίκης – γιατί έτσι συμβαίνει με τα ανθρώπινα πράγματα, πάντα η βία και η αδυναμία του ανθρώπου ήταν σε αυτά μεγάλη.
Δεν είναι η δικαιοσύνη αυτή που δικάζει ούτε, ακόμη λιγότερο, είναι η χάρη αυτή που εκδίδει την απόφαση, αλλά μόνο η ζωή, εκείνη η σκοτεινή κινητήρια δύναμη που λαχταράει άπληστα τον εαυτό της. Η κρίση της είναι πάντα ανεπιεικής, πάντα άδικη, γιατί ποτέ δεν ρέει από κάποιον καθαρό κρουνό γνώσης, ωστόσο τις περισσότερες φορές η απόφασή της είναι όμοια με αυτή που θα έβγαζε η ίδια η δικαιοσύνη. «Γιατί ό,τι γεννιέται, να χαθεί του αξίζει. κάλλιο λοιπόν τίποτε να μη γεννιόταν»2.
Θέλει πολλή δύναμη το να μπορείς να ζεις και να ξεχνάς ως ποιόν βαθμό ταυτίζονται το να ζει κανείς και το να αδικεί. Ο ίδιος ο Λούθηρος είπε κάποτε ότι μόνο από μια λησμονησιά του Θεού πλάστηκε ο κόσμος. Ότι δηλαδή, αν ο Θεός είχε αναλογιστεί το «βαρύ κανόνι»3, δεν θα δημιουργούσε ποτέ τον κόσμο.
Πότε-πότε όμως αυτή η ίδια η ζωή, η οποία χρειάζεται τη λησμοσύνη, απαιτεί την πρόσκαιρη διακοπή αυτής της λησμοσύνης κι ακριβώς τότε γίνεται ολοφάνερο πόσο άδικη είναι η ύπαρξη κάποιου πράγματος, ενός προνομίου, για παράδειγμα, μιας κάστας, μιας δυναστείας, πόσο πολύ θα ταίριαζε σ’ αυτό το πράγμα να αφανιστεί. Τότε το παρελθόν του κοιτάζεται κριτικά, το μαχαίρι μπαίνει στις ρίζες του, ποδοπατείται φρικωδώς ό,τι λογιζόταν αξιοσέβαστο.
Πρόκειται πάντοτε για διαδικασία επικίνδυνη, δηλαδή επικίνδυνη για την ίδια τη ζωή, και οι άνθρωποι ή οι καιροί που υπηρετούν με αυτό τον τρόπο τη ζωή, δηλαδή δικάζοντας και εξοντώνοντας ένα παρελθόν, είναι πάντοτε άνθρωποι και καιροί επικίνδυνοι και συνάμα εκτεθειμένοι σε κινδύνους. Γιατί καθώς είμαστε το αποτέλεσμα περασμένων γενεών, είμαστε το αποτέλεσμα και των παραστρατημάτων, των παθών, των λαθών τους, ακόμα και των εγκλημάτων τους. είναι αδύνατο να τινάξει κανείς εντελώς από πάνω του αυτές τις αλυσίδες.
Αν καταδικάσουμε εκείνα τα παραστρατήματα και θεωρήσουμε τον εαυτό μας απαλλαγμένο από αυτά, πάλι δεν αίρεται το γεγονός ότι από τούτα προερχόμαστε. Στην καλύτερη περίπτωση φθάνουμε σε μια σύγκρουση της κληρονομημένης, της εγγενούς φύσης μας με τη γνώση μας, ίσως ακόμη σε μια πάλη ανάμεσα σε μια νέα, αυστηρή αγωγή και σ’ ό,τι από παλιά μας έδιναν η ανατροφή κι οι καταβολές μας, εμφυτεύουμε μια νέα έξη, ένα νέο ένστικτο, μια δεύτερη φύση, έτσι που η πρώτη μας φύση μαραίνεται.
Είναι μια απόπειρα να δημιουργήσει κανείς κατά κάποιον τρόπο a posteriori για τον εαυτό του ένα παρελθόν, από το οποίο θα ήθελε να καταγόταν, σε αντίθεση με αυτό, από το οποίο τω όντι κατάγεται – μια απόπειρα πάντοτε επικίνδυνη, γιατί είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς ένα όριο στην άρνηση του παρελθόντος, και γιατί ως επί το πλείστον οι δεύτερες φύσεις είναι πιο αδύναμες από τις πρώτες.
Πολύ συχνά σταματάει κανείς στη γνώση του αγαθού χωρίς να το πράττει, γιατί γνωρίζουμε ποιο είναι το καλύτερο χωρίς να μπορούμε και να το πράξουμε. Καμιά φορά όμως η νίκη κατακτάται στ’ αλήθεια, κι υπάρχει μάλιστα για όσους δίνουν τη μάχη, για όσους θέτουν την κριτική ιστορία στην υπηρεσία της ζωής, μια παράξενη παρηγοριά: να γνωρίζουν δηλαδή ότι εκείνη η πρώτη φύση ήταν κάποτε δεύτερη φύση, και ότι κάθε δεύτερη φύση, όταν νικήσει, γίνεται πρώτη.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Αναφορά στην παροιμιώδη φράση «εκτός τούτου φρονώ ότι η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί», με την οποία συνήθιζε ο Κάτων να κλείνει τους πολιτικούς λόγους του.
2.  Στίχοι του Goethe από τον Faust.
3.   Μεταφορικά, με την έννοια του ‘συντριπτικού επιχειρήματος’.

ΠΟΛΥΘΕΪΑ – ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΣ

ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑΣ  ΤΟΥ ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΠΟΛΥΘΕΪΑΣ
Πολυθεΐα – Μονοθεϊσμός. «Η ουσία της πολυθεΐας είναι θέμα ποιοτικής κι όχι ποσοτικής φύσης».     Αλαίν ντε Μπενουά

Εάν κανείς δηλώσει πολυθεϊστής μπροστά σε μονοθεϊστές αμέσως θα λάβει το εξής ερώτημα προς απάντησή του: καλά! εσύ ακόμα εκεί έμεινες; Κι επειδή ο μονοθεϊσμός γεννήθηκε στην έρημο του Σινά κι από εκεί εξαπλώθηκε ανά τον κόσμο, γεγονός που δεν επιδέχεται καμμιά αμφιβολία, φαντάζεται ο Έλληνας πολυθεϊστής ότι η απάντηση προέρχεται από άνθρωπο ο οποίος αισθάνεται ότι έφθασε μέχρι το Σινά, ενώ αυτός έμεινε ακόμη στον Όλυμπο.
Ας είναι έτσι. Ας «κατοικεί» αυτός στο Σινά, να ψήνεται ολημερίς στο καμίνι του κατάξερου βουνού κι ο πολυθεϊστής ας απολαμβάνει τις δροσιές και τις άπειρες ομορφιές του Ολύμπου. Τον έψησαν οι πατέρες της χριστιανικής του θρησκείας ότι εκεί θα ζει καλύτερα. Με γεια του με χαρά του.
Πράγματι στα μυαλά των απανταχού της γης «πολιτισμένων» ανθρώπων υπάρχει σφηνωμένη η πεποίθηση ότι ο μονοθεϊσμός είναι ανώτερο στάδιο θρησκευτικής εξέλιξης από την πολυθεΐα. Ανάθεμά τους εάν ποτέ ασχολήθηκαν περί του τι πάει να πει το ένα ή το άλλο στάδιο, αφού όλοι τους σχεδόν κατάπιαν την καραμέλα αυτή δίχως καθόλου να δοκιμάσουν την γεύση της.
Τίποτε πιο καταστροφικό δεν υπήρξε μέχρι στιγμής για την οικουμένη των ανθρώπων από το ψεύδος αυτό, όπως θα επιχειρήσουμε να καταδείξουμε εδώ. Η αλήθεια, δηλαδή η ιστορία έχει καταγράψει εντελώς το αντίθετο. Με κατηγορηματικό και κραυγαλέο τρόπο μας πληροφορεί αυτό που γνωρίζουν άπαντες, πλην των «μακαρίων, των πτωχών τω πνεύματι».
Και εξηγούμαστε: Ο Ισραήλ, ο «εκλεκτός» αυτός λαός του Γιαχβέ, υπήρξε ο πρώτος λαός παγκοσμίως ο οποίος καθιέρωσε τον μονοθεϊσμό ως επίσημη θρησκεία του.
Οι Έλληνες υπήρξαν πολυθεϊστές μέχρι και τους Ελληνιστικούς χρόνους, μέχρι δηλαδή την εποχή κατά την οποία τους επιβλήθηκε, δια πυρός και μαχαίρας από τους Ρωμαίους κατακτητές τους, ο χριστιανισμός. Και παρ’όλο που διασώθηκε μόνον το 3-5% της αρχαίας Ελληνικής γραμματείας, όπως υπολογίζει η παγκόσμια κοινότητα των σχετικών επιστημόνων, διότι την υπόλοιπη την έκαψαν οι χριστιανοί, ενώ σώθηκε όλη η Ισραηλιτική, εν τούτοις είναι αδύνατον να συγκριθεί ο ένας πολιτισμός με τον άλλον.
Από την μια έχουμε μόνον την Βίβλο και τίποτε άλλο. Ένα κείμενο το οποίο κυρίως περιγράφει τις γενοκτονίες των λαών της Παλαιστίνης, από τους Εβραίους της εξόδου από την Αίγυπτο. Δεν έχει κανείς παρά να το διαβάσει. Βρίσκεται παντού.
Από την άλλη εκατοντάδες αρχαίους Έλληνες επιστήμονες, ποιητές, λογοτέχνες, καλλιτέχνες (μήπως είναι ψέμα ότι όλα τα μουσεία του κόσμου βρίθουν από Ελληνικά καλλιτεχνικά έργα, παρ’ όλη την τεράστια καταστροφή των περισσοτέρων από τους χριστιανούς, ενώ δεν υπάρχει ούτε ένα Εβραϊκό), γιατρούς, γεωγράφους, βοτανολόγους, φαρμακοποιούς, αστρονόμους, φιλοσόφους, μουσικούς, μηχανικούς, αρχιτέκτονες, γλύπτες, υδραυλικούς, ναυτικούς, μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς και τέλος πάντων ανθρώπους που ασχολήθηκαν με
όλους τους τομείς των ανθρώπινων ενδιαφερόντων.
Και ευλόγως τίθεται εδώ το ερώτημα: πώς γίνεται οι Έλληνες, οι οποίοι είχαν τόσο εξαιρετικές επιδόσεις σ’ όλους τους τομείς των ανθρώπινων δυνατοτήτων και δραστηριοτήτων, να έχουν μείνει τόσο πίσω στα θέματα της θρησκείας, έναντι των Εβραίων, οι οποίοι σε καμμιά απολύτως ανθρώπινη δυνατότητα και δραστηριότητα δεν έχουν να επιδείξουν κάτι το αξιόλογο;
Μπορείτε καλοί μου άνθρωποι να αντιληφθείτε πόσο μεγάλη και βρομερή παπάρα έχουμε φάει από την χριστιανική κουτοπονηριά!! Δηλαδή πάει στο διάολο όλος ο Ελληνικός πολιτισμός για έναν και μοναδικό λόγο. Διότι αυτοί που τον διαμόρφωσαν, οι πρόγονοί μας, πίστευαν σε ψεύτικους θεούς. ¶ρα ό,τι και να έκαναν, ό,τι και να είπαν ήταν αρλούμπες. Ενώ οι Ιουδαίοι μπορεί μεν να μην έκαναν σχεδόν τίποτα, αλλά αφού πίστευαν στον αληθινό θεό, έστω κι αυτά τα λίγα που είπαν αξίζουν κατά πολύ περισσότερο από τις αερολογίες των ειδωλολατρών παππούδων σας. Αφήστε λοιπόν τα χαζά σας και διαβάζετε την βίβλο. Τελεία και παύλα.
Ξερνάμε λοιπόν την χριστιανική παπάρα και ερευνούμε το θέμα με Ελληνικό επιστημονικό βλέμμα.
Η Παλαιά Διαθήκη διδάσκει ότι «αρχή σοφίας φόβος Κυρίου». Από Ελληνική σκοπιά αυτό χαρακτηρίζεται ως ανάξιο να απευθυνθεί καν σε πιθήκους.
Οι Έλληνες δίδασκαν: αρχή σοφίας, επίσκεψη ονομάτων (γνώριζαν βλέπετε το ποιόν της γλώσσας που διέθεταν), επιστημών, καλλιεργειών, μαθηματικών, τεχνών, μουσικής, χορού (ο Δαυίδ μια φορά χόρεψε για να τιμήσει τον θεό του και οι δικοί του κόντεψαν να τον αφορίσουν), φιλοσοφίας, ιατρικής κ.λπ.
Όταν η ιστορία καταγράφει τις ακλόνητες αυτές αλήθειες, ποια ανθρώπινη ιδέα ή πονηρή βλέψη μπορεί να την ανατρέψει; Και πώς είναι δυνατόν ένας λαός με τεράστιες επιδόσεις στον τομέα των ανθρώπινων δυνατοτήτων να έχει θρησκευτικές απόψεις κατώτερες από έναν λαό ευρισκόμενο σε κατάσταση σκοταδιστικής δικτατορίας από το ιερατείο του;
Ας κυττάξουμε και κάτι άλλο σχετικό: οι πολυθεϊστές Έλληνες όταν δια πυρός και μαχαίρας εκχριστιανίστηκαν ποιες υπήρξαν οι επιδόσεις τους στον αλλότριο χριστιανικό τους  πολιτισμό; Αφού ο χριστιανικός μονοθεϊσμός ήταν ανώτερος από την πολυθεΐα τους δεν θα έπρεπε να έχουν καλύτερες επιδόσεις σ’ όλα τα θέματα; Ας παρακολουθήσουμε τις μεταβολές.
Οι Ολυμπιακοί και λοιποί αθλητικοί αγώνες οι οποίοι απαγορεύτηκαν από τους χριστιανούς Αυτοκράτορες του Βυζαντίου με τι αντικαταστάθηκαν; Ασφαλώς με την οχλοκρατία των οπαδών του ιπποδρομίου, όπως συμβαίνει σήμερα στα γήπεδα.
Οι φιλοσοφικές σχολές με τι αντικαταστάθηκαν, όταν έκλεισαν οριστικά με αυτοκρατορικά διατάγματα και σφαγιάστηκαν οι φιλόσοφοι δάσκαλοί τους; Με ελάχιστα εκκλησιαστικά σχολεία στην Κωνσταντινούπολη, τα οποία καλλιεργούσαν από τη μια τους ιερωμένους, οι οποίοι έγδερναν τον λαό από τα υπάρχοντά του κι από την άλλη τους καλόγερους, τα «σμήνη αυτά των κηφήνων» όπως τους αποκαλούσε ο Ελληνόψυχος Πλήθων ο Γεμιστός, τα βιβλία του οποίου έριξε στην πυρά ο Γενάδιος ο Σχολάριος, ο πρώτος Πατριάρχης της τουρκοκρατίας με τις ευχές και τις ευλογίες των Τούρκων.
Η ιατρική μήπως δεν έμεινε αιώνες πίσω επί χριστιανικής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της επονομαζόμενης Βυζαντινής; Οι Έλληνες γιατροί είχαν προχωρήσει μέχρι και σε χειρουργικές επεμβάσεις όταν τους απαγόρευσαν οι χριστιανοί να ασκούν τα ιατρικά και ερευνητικά τους καθήκοντα. Γνωρίζετε τον λόγο; Διότι οι πατέρες της εκκλησίας αποφάνθηκαν ότι όταν αρρωστήσει κανείς πρέπει να κάνει σαράντα προσευχές στον άγιο Πέτρο. Κι αν δεν τον σώσει αυτός, κοτζάμ άγιος,  πώς είναι δυνατόν να τον σώσει κάποιο γιατρουδάκι!
Τι να πούμε για τις τέχνες και τα γράμματα. Μιλούν από μόνα τους τα μουσεία της Ευρώπης και των Αμερικής. Οι κλασσικές σπουδές ανά τον κόσμο. Ο σκοταδισμός του Μεσαίωνα.
Πότε όμως τέλειωσε ο Μεσαίωνας αυτός του σκότους και της ντροπής των Ευρωπαϊκών λαών; Εκτός κι αν δεν θεωρείται ντροπή για τον χριστιανισμό το γεγονός ότι αποφάσισε να ρίξει στην πυρά τον Γαλιλαίο, επειδή τόλμησε να υποστηρίξει ότι υ γη κινείται γύρο από τον ήλιο!! Ή δεν θεωρείται ντροπή και αίσχος η ιερά εξέταση και οι χιλιάδες δολοφονίες που διέπραξε στο όνομα του θεού της αγάπης!
Τέλειωσε με την Αναγέννηση. Τι θα πει Αναγέννηση; Θα πει αναγέννηση του Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού. Τέλος του «αρχή σοφίας φόβος κυρίου». Ξαναμπαίνουμε στο δρόμο τον Ευρωπαϊκό. Αυτόν που εγκαταλείψαμε με την βία του χριστιανικού φανατισμού.
Ωστόσο το θρησκευτικό γούστο των Ευρωπαίων λαβώθηκε σοβαρά από την θρησκεία του μονοθεϊσμού της ερήμου. Η ανάσταση δεν κατόρθωσε να ολοκληρωθεί. Όσο οι Ευρωπαίοι θα παριστάνουν ακόμη τους ανήξερους και δεν θα διδάσκουν την πάσα αλήθεια που τους αφορά, η κατάρα της ερήμου θα βαραίνει πάντοτε πάνω στις κεφαλές τους.
Η θεά της σοφίας, ο θεός της επιστήμης και του φωτός, οι Μούσες, ο θεός της τεχνολογίας και όλοι οι άλλοι θεοί, με τους οποίους δημιούργησαν και δημιουργούν τι προόδους τους, είτε τους αποδέχονται είτε όχι, πάντοτε υπήρχαν υπάρχουν και θα υπάρχουν. Διότι εκφράζουν και αντιπροσωπεύουν τις αθάνατες ανθρώπινες δυνατότητες και επιδόσεις.
Είναι η συσσωρευμένη ανθρώπινη εμπειρία η οποία με υπεράνθρωπο μόχθο και θυσίες αποκτήθηκε. Αυτό το υπεράνθρωπον και την αθάνατη φύση θεοποίησαν οι λαοί της Ευρώπης. Για να τα σέβονται αμφότερα κι αυτοί που γνωρίζουν την αξία τους αλλά κι αυτοί που την αγνοούν.
Αυτόν τον πολυθεϊστικό (διότι η φύση παρουσιάζεται με πολλά πρόσωπα) σεβασμό επιχείρησε να αποξηράνει ο χριστιανικός λίβας της ερήμου. Όμως η φύση της Ευρώπης, όπως και οι θεοί της είναι αθάνατη. Αθάνατες και οι τέχνες και οι επιστήμες της. Αθάνατος ο Όμηρος, ο Επίκουρος, ο Θαλής, ο Έρασμος, ο Γαλιλαίος, ο Τζιορντάνο Μπρούνο.
«Το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς που θα διαθέτουν την μεγαλύτερη μνήμη» Νίτσε. 

 

Χωρίς Θρησκευτικότητα

Μια αναδρομή στα λόγια των κυριοτέρων μελετητών της θρησκείας προς διερεύνηση της φράσης του Sir Samuel Baker (1866) για τους λαούς βόρεια του Νείλου:
«Δεν πιστεύουν σε κάποιο ανώτερο ον, ούτε έχουν κάποια μορφή λατρείας, ούτε φωτίζεται το σκοτάδι στο μυαλό τους από κάποια πρόληψη».
  Προσηλυτισμός και αντίσταση

Οι Ευρωπαίοι εξερευνητές, οι έμποροι, οι κατακτητές και οι διοικητές των αποικιών λειτούργησαν με μια ιδεολογία εδαφικής επέκτασης και διαπολιτισμικής άρνησης που ενσωματώθηκε βαθιά στον ευρωπαϊκό τρόπο σκέψης και συναλλαγής με τον υπόλοιπο κόσμο. Σύμφωνα με τον φιλόσοφο των αρχών του δεκάτου ενάτου αιώνα G.W.F.Hegel, όλα τα μεγάλα έθνη «αναζητούν διέξοδο προς τη θάλασσα», επειδή, «η θάλασσα παρέχει τα άμεσα για την αποικιακή δραστηριότητα –σποραδική ή συστηματική- στην οποία οδηγείται η ώριμη κοινωνία των πολιτών».


Στις αποικίες ωστόσο οι γηγενείς ανέπτυξαν ένα φάσμα στρατηγικών για την αντιμετώπιση αυτών των ευρωπαϊκών εδαφικών αξιώσεων και πολιτισμικών αναπαραστάσεων. Μια επιλογή ήταν η αντιστροφή των ξένων όρων της ευρωπαϊκής θρησκευτικής σημειολογίας. Κατά τη διάρκεια των ισπανικών κατακτήσεων του δεκάτου έκτου αιώνα στην Αμερική, για παράδειγμα, οι κατακτητές ήταν εφοδιασμένοι με ένα θεολογικό κείμενο το οποίο διαβαζόταν ενώπιον των ντόπιων, ως επισφράγιση αυτού που η ιστορικός Patricia Seed αποκάλεσε «τελετουργία κατοχής» που πιστοποιούσε τις ισπανικές αξιώσεις στα νέα εδάφη.
Απέναντι σε αυτό το αποικιοκρατικό τελεσίγραφο, οι ιθαγενείς μπορούσαν είτε να υποταγούν, είτε να αντισταθούν. Βρήκαν όμως επίσης τρόπους να επαναπροσδιορίσουν και να αντιστρέψουν τη σειρά των αναφορών που συνέδεαν το Νέο Κόσμο με τον Παλαιό. Μια άλλη επιλογή ήταν επίσης η ανασκευή των γνωστών όρων της γηγενούς θρησκευτικής σημειολογίας. Στην Αφρική για παράδειγμα, οι γηγενείς μύθοι της θάλασσας και της ξηράς μετασχηματίστηκαν ώστε να εξηγήσουν τις εισβολές των ξένων και τις βιαιότητες της αποικιοκρατίας.
Κάτω από τον αντίκτυπο της βρετανικής αποικιοκρατίας στη Νότια Αφρική του δεκάτου ενάτου αιώνα, οι μύθοι της θάλασσας ανασκευάστηκαν για να ερμηνεύσουν τις στρατιωτικές εισβολές, την αρπαγή των εδαφών και τις νέες εξουσιαστικές σχέσεις.[1]

Aποικιακή συγκριτική θρησκειολογία
Ως μια μελέτη της θρησκευτικής διαφθοράς, η μελέτη της θρησκείας έχει τις ιστορικές της ρίζες όχι μόνο στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, αλλά και σε αυτή τη μακροχρόνια ιστορία της αποικιοκρατίας. Στις αποικιακές κτήσεις, οι Ευρωπαίοι Εξερευνητές, οι ταξιδιώτες, οι ιεραπόστολοι, οι  άποικοι και οι αποικιακοί διοικητικές κατέγραψαν τα συμπεράσματά τους για τις γηγενείς θρησκείες ανά τον κόσμο.
Με αξιοσημείωτη συνέπεια, σε μια περίοδο πέντε αιώνων, αυτοί οι Ευρωπαίοι παρατηρητές ανέφεραν ότι είχαν βρει λαούς στην Αμερική, την Αφρική και τα νησιά του Ειρηνικού οι οποίοι στερούνταν οποιουδήποτε ίχνους θρησκείας. Στην αρχή του δεκάτου έκτου αιώνα, ο εξερευνητής Americo Vespucci παρατήρησε ότι οι ιθαγενείς της Καραϊβικής δεν είχαν «καμία θρησκεία». Τον δέκατο έβδομο αιώνα ο ταξιδιώτης Jacques le Maire, υποστήριξε μεταξύ των κατοίκων των νησιών του Ειρηνικού δεν υπήρχε «το ελάχιστο ίχνος θρησκείας».
Στο πλαίσιο της επέκτασης των εμπορικών σχέσεων στη Δυτική Αφρική του δεκάτου ογδόου αιώνα ο έμπορος William Smith ανέφερε ότι τους Αφρικανούς «Δεν τους απασχολεί καμία θρησκεία απολύτως». Στον δέκατο ένατο αιώνα, οι Ευρωπαίοι παρατηρητές επέμεναν ακόμα να υποστηρίζουν ότι οι ιθαγενείς της Αυστραλίας δεν είχαν «καμία απολύτως θρησκεία ή θρησκευτικό στοιχείο, που να τους διαχωρίζει από τα κτήνη». Θα μπορούσαν να αναφερθούν σχεδόν απεριόριστα παραδείγματα. Καθώς αυτή η παγκόσμια λιτανεία της άρνησης συσσωρευόταν δημιούργησε πολλαπλά επίπεδα στρατηγικής σημασίας στις ευρωπαϊκές αποικιακές συναντήσεις με τους γηγενείς λαούς.
Επειδή στερούνταν υποθετικά ένα τέτοιο καθοριστικό χαρακτηριστικό ης ανθρώπινης φύσης όπως η θρησκείας, οι ιθαγενείς δεν είχαν κανένα από τα ανθρώπινα δικαιώματα της ζωής, του εδάφους, του ζωικού κεφαλαίου ή του ελέγχου της εργασίας τους, που θα έπρεπε να γίνουν σεβαστά από τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες. Από αυτή την άποψη, η άρνηση της ύπαρξης οποιασδήποτε γηγενούς θρησκείας –αυτή η ανακάλυψη της απουσίας- ενίσχυσε τα αποικιακά προγράμματα της κατάκτησης, της κυριαρχίας και της αρπαγής.

Προφανώς η ανακάλυψη της «απουσίας» της θρησκείας υποδείκνυε ότοι οι Ευρωπαίοι  σχολιαστές των αποικιών λειτουργούσαν με βάση έναν ορισμό της θρησκείας που διαμορφώθηκε βέβαια από τις χριστιανικές αντιλήψεις για το τι θεωρούνταν ως θρησκεία. Ωστόσο, αυτή η άρνηση έδειχνε ότι ο όρος «θρησκεία» χρησιμοποιήθηκε στο πλαίσιο μιας πολεμικής. Ο λατινικός όρος για τη θρησκεία (religio) ήταν πάντοτε ένα όρος που αποκτούσε το νόημά του σε σχέση με το αντίθετό του, τη δεισιδαιμονία (superstitio).
Όπως παρατηρεί και ο γλωσσολόγος Eile Benveniste, «η έννοια της θρησκείας απαιτεί εξ’ αντιδιαστολής, εκείνη της δεισιδαιμονίας». Στα αμφισβητούμενα αποικιακά σύνορα, εντούτοις, η εννοιολογική αντίθεση μεταξύ της θρησκείας και της δεισιδαιμονίας επεκτάθηκε συχνά ως στρατηγική άρνηση των δικαιωμάτων των ιθαγενών στο έδαφος, το ζωικό κεφάλαιο ή την εργασία.

Στο Ανατολικό Ακρωτήρι της Νότιας Αφρικής, παραδείγματος χάριν, κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του δεκάτου ενάτου αιώνα, οι Ευρωπαίοι ταξιδιώτες, οι ιεραπόστολοι, οι άποικοι και οι διοικητές που προσπαθούσαν να εδραιώσουν το βρετανικό στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής αρνούνταν πεισματικά να αναγνωρίσουν τις αντιλήψεις και τις πρακτικές των ιθαγενών Xhosa  ως «θρησκευτικές». Ισχυρίζονταν ότι οι Xhosa ήταν βυθισμένοι στη δεισιδαιμονία.
Ο ταξιδιώτης Henry  Lichtenstein , παραδείγματος χάριν, ανέφερε ότι «η δεισιδαιμονία των Xhosa, η πίστη τους στη μαγεία ή στη μαγγανεία, στους οιωνούς και τις προφητείες, είναι ανάλογη με την ανυπαρξία των θρησκευτικών συναισθημάτων τους». ως επαναλαμβανόμενο μοτίβο στις ευρωπαϊκές αντιλήψεις για τη θρησκευτική διαφορά στις ανοικτές συνοριακές ζώνες, αυτή η αντίθεση μεταξύ θρησκείας και δεισιδαιμονίας εξυπηρέτησαν το αποικιακό πρόγραμμα με την παρουσίαση των ιθαγενών σαν να ζούσαν σε ένα διαφορετικό κόσμο.

Πώς οδηγήθηκαν οι Ευρωπαίοι παρατηρητές από την άρνηση προς την ανακάλυψη των θρησκειών των ιθαγενών στις αποικίες; Μολονότι αυτό το ερώτημα θα πρέπει να εξετασθεί με λεπτομερή προσοχή στους ιστορικούς όρους στις συγκεκριμένες περιοχές, μια γενική απάντηση μπορεί να προταθεί από την εμπειρία των Xhosa στο Ανατολικό Ακρωτήρι της Νότιας Αφρικής. Σύμφωνα με τις αναφορές όλων των Ευρωπαίων σχολιαστών, οι Xhosa στερούνταν κάθε ίχνους θρησκείας μέχρι το 1858, όταν υπήχθησαν κάτω από ένα αποικιακό διοικητικό σύστημα που είχε σχεδιαστεί από τον κυβερνήτη Sir George Grey, για τον στρατιωτικό περιορισμό, την επιτήρηση και τη φορολογία των ιθαγενών στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, ο Sir George Grey ήταν επαγγελματίας αποικιακός διοικητής και παράλληλα ερασιτέχνης μελετητής της θρησκείας.
Ήταν το νέο πλαίσιο του αποικιακού περιορισμού, εντούτοις, αυτό που ώθησε τον διοικητή J.C.Warner να χρησιμοποιήσει πρώτος τον όρο «θρησκεία» για τις αντιλήψεις και τις πρακτικές των Xhosa. Επιμένοντας ότι οι Xhosa είχαν ένα θρησκευτικό σύστημα, ο Warner επεξεργάστηκε ένα είδος πρωτο-λειτουργιστικής ανάλυσης, υποστηρίζοντας ότι η θρησκεία των Xhosa θα εξαλειφόταν τελικά μέσω της στρατιωτικής κατάκτησης και του χριστιανικού προσηλυτισμού, υποστήριζε ότι εν τω μεταξύ το θρησκευτικό τους σύστημα θα μπορούσε να λειτουργήσει κατασταλτικά, όπως ακριβώς το αποικιακό διοικητικό σύστημα.

Σε όλη τη Νότια Αφρική, η ευρωπαϊκή «ανακάλυψη» των γηγενών θρησκειών μπορεί να συσχετιστεί με τον αποικιακό περιορισμό των ιθαγενών. Ενώ η «ανακάλυψη» ενός θρησκευτικού συστήματος των Ζουλού ακολούθησε την επιβολή του αποικιακού συστήματος στο Natal κατά τη δεκαετία 1840, η αναγνώριση ενός θρησκευτικού συστήματος για τους Sotho και τους Tswana καθυστέρησε έως ότου επιβλήθηκε το αποικιακό σύστημα μετ’α την κατάλυση του τελευταίου ανεξάρτητου αφρικανικού πολιτεύματος τη δεκαετία του 1890.


Από εκείνο το σημείο, ωστόσο, όταν οι αποικιακοί διοικητές πίστεψαν ότι όλοι οι Αφρικανοί στην περιοχή είχαν συμπεριληφθεί στο αποικιακό σύστημα, οι Ευρωπαίοι σχολιαστές διαπίστωσαν ότι κάθε Αφρικανός στη Νότια Αφρική ανήκε στην ίδια θρησκεία, τη «Bantu». Τα στοιχεία από τη Νότια Αφρική, επομένως δείχνουν ότι η «ανακάλυψη» των γηγενών θρησκειών στις αποικίες δεν αποτελούσε απαραίτητα μια σημαντική ανακάλυψη για την ανθρώπινη γνώση.



Ως απόρροια της επιβολής ενός αποικιακού διοικητικού συστήματος, η ανακάλυψη ενός γηγενούς θρησκευτικού συστήματος συνδέθηκε με τον αποικιακό περιορισμό των γηγενών πληθυσμών.[2]

Καταγωγή των λαών και μεταναστεύσεις
Στη Νότια Αφρική, οι Ευρωπαίοι σχολιαστές εντόπισαν επίσης τη γενεαλογία των ιθαγενών στην Αρχαία Εγγύς Ανατολή. Απηχώντας τα προγενέστερα συμπεράσματα του Γερμανού επισκέπτη Peter Kol, που υποστήριξε ότι στις αρχές του δεκάτου ογδόου αιώνας ότι το θρησκευτικό σύστημα των Khoikhoi ή «Hottentot», των κατακτημένων ιθαγενών του Ακρωτηρίου αναγόταν στον Ιουδαϊσμό του αρχαίου Ισραήλ, οι Ευρωπαίοι σχολιαστές του δεκάτου ενάτου αιώνα υποστήριξαν ότι όλοι οι Αφρικανοί της Νότιας Αφρικής προήλθαν από το Βορρά. Οι Xhosa ήταν αρχαίοι Άραβες, οι Ζουλού αρχαίοι Εβραίοι και οι Sotho Tswana αρχαίοι Αιγύπτιοι.

Εκτός από τη μετάθεση των θρησκευτικών διαφορών της αρχαίας Εγγύς Ανατολής στο νοτιοαφρικανικό τοπίο, αντικειμενοποιώντας με αυτό τον τρόπο τις εθνικές, πολιτισμικές και θρησκευτικές διαφορές που είχαν διαμορφωθεί από την αποικιοκρατία, αυτή η φανταστική γενεαλογία υπονοούσε επίσης ότι οι γηγενείς Αφρικανοί δεν ήταν πραγματικά γηγενείς στη Νότια Αφρική, επειδή προέρχονταν αρχικά από την Εγγύς Ανατολή. Παρομοίως, μια βρετανική αποικιακή συγκριτική μελέτη των θρησκειών που ανήγε τον Ινδουισμό στις μεταναστεύσεις των αρχαίων ινδοευρωπαίων που ξεκίνησαν από τη Σιβηρία ή την Περσία θα μπορούσε να λειτουργήσει όχι μόνο ως ιστορική ανασκευή, αλλά και ως μια στρατηγική μετατόπισης.

Ακολουθώντας αυτή την αντιφατική διπλή τακτική του δομικού περιορισμού και της ιστορικής μετατόπισης, η αποικιακή συγκριτική θρησκειολογία λειτούργησε σε όλο τον κόσμο για να αρνηθεί, να ανακαλύψει, να εντοπίσει και να μετατοπίσει τις αντιλήψεις και τις πρακτικές των αποικισμένων λαών.[3]
Συμπεράσματα
1.  Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, ότι ο συγκεκριμένος εξερευνητής, ο Samual Baker, δεν κατανόησε τη μορφή της θρησκείας αυτών των λαών, ούτε καν την εντόπισε, επηρεασμένος προφανώς από τη δική του αντίληψη περί της μορφής της θρησκείας. Έτσι, συμπέρανε ότι δεν υπήρχε ίχνος θρησκευτικότητας σε αυτούς τους λαούς.
2.Από την άλλη, ίσως αυτοί οι λαοί, λόγω της αποικιακής περιόδου, να βρίσκονταν σε ένα στάδιο σύγχυσης. Μόλις είχαν αποβάλει την δική του παλιά θρησκεία και ετοιμάζονταν να υποδεχτούν τη νέα θρησκεία των αποίκων. Σε αυτό το μεταβατικό στάδιο, τα σημάδια της επερχόμενης θρησκείας ήταν προφανώς πολύ αχνά για να εντοπιστούν.
3.Το στάδιο αυτό της μετάβασης από το ένα θρησκευτικό σύστημα στο άλλο και ακόμα περισσότερο το στάδιο της εκρίζωσης της παλιάς «ασφαλούς» θρησκείας αυτών των «αγρίων» λαών, θα πρέπει να ήταν πολύ επώδυνο για αυτούς. Θα πρέπει να βρίσκονταν σε μια κατάσταση πνευματικού μετεωρισμού και διλλήματος για το ποια ήταν τελικά η αληθινή θρησκεία. Η παλιά ή η νέα;
Σχετικά με αυτό ο Frantz Fanon (σ.667)παρατηρεί ότι «η αποικιοκρατία δεν αρκείται απλώς στο να υποτάσσει τους ανθρώπους και να αδειάζει το μυαλό των ντόπιων από κάθε μορφή και περιεχόμενο. Με ένα είδος διεστραμμένης λογικής, στρέφεται προς το παρελθόν των καταπιεσμένων ανθρώπων και το διαστρεβλώνει, το παραμορφώνει και το καταστρέφει».

Η επιμονή της μνήμης. Carl Sagan’s Cosmos Episode 11

Η επιμονή της μνήμης. Carl Sagan’s Cosmos Episode 11


 
 

Η ναυμαχία της Σαλαμίνας (22 Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ)

Η ναυμαχία της Σαλαμίνας κατά πολλούς πραγματοποιήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ, μεταξύ των αρχαίων ελληνικών πόλεων-κρατών και της Περσικής Αυτοκρατορίας. Αποτέλεσε σημαντική σύγκρουση της δεύτερης περσικής εισβολής στην Ελλάδα, η οποία άρχισε το 480 π.Χ.

Μετά την κατάληψη του στενού των Θερμοπυλών απ' τους Πέρσες και την λήξη της Ναυμαχίας του Αρτεμισίου, ο Ελληνικός στόλος κατευθύνθηκε προς τις ακτές της Αττικής και έτσι άνοιξε ο δρόμος για την κατάκτηση ολόκληρης της Κεντρικής Ελλάδας από τον στρατό του Ξέρξη.
Τότε ο Θεμιστοκλής πείθει τους Αθηναίους να εγκαταλείψουν την πόλη με την προστασία του αθηναϊκού ναυτικού το οποίο αγκυροβόλησε στη Σαλαμίνα για να προστατεύσει αυτήν την επιχείρηση. Για να τους πείσει μάλιστα, επιστράτευσε θεϊκά σημάδια και μαντείες, την ερμηνεία των οποίων προσάρμοζε στη στρατηγική του.
Όμως 500 περίπου Αθηναίοι παρέμειναν πάνω στην Ακρόπολη και προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν τις εχθρικές επιθέσεις, αλλά έπεσαν μέχρις ενός. Επειδή στο μεταξύ ο κύριος όγκος του περσικού στρατού είχε φτάσει μέχρι την Ακρόπολη, το ιερό λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε. Ο Ξέρξης με την κατάκτηση της Αθήνας και την πυρπόληση των ιερών και της Ακρόπολης, θεώρησε πως είχε πάρει εκδίκηση για την ήττα του πατέρα του στον Μαραθώνα.
Οι αρχηγοί του Ελληνικού στόλου συσκέφθηκαν για να αποφασίσουν τον καταλληλότερο τόπο να ναυμαχήσουν.
Ο Θεμιστοκλής πρότεινε τα στενά της Σαλαμίνας, διότι ο Ελληνικός στόλος, μικρότερος από τον Περσικό, μπορούσε να ελιχθεί καλύτερα και δεν κινδύνευε να κυκλωθεί από τα εχθρικά πλοία.
Η πλειοψηφία όμως των στρατηγών πρότεινε να διεξαχθεί η ναυμαχία στον Ισθμό, για να υπερασπιστούν την Πελοπόννησο και σε έσχατη περίπτωση, αν επικρατούσαν οι Πέρσες, να έχουν τη δυνατότητα να διαφύγουν.
Σε νέα σύσκεψη ο Θεμιστοκλής απείλησε ότι αν δεν ναυμαχούσαν στη Σαλαμίνα, ο Αθηναϊκός στόλος θα αποσυρόταν και οι αθηναίοι θα μετανάστευαν στη Σίρι της Κάτω Ιταλίας. Ο Ευρυβιάδης πείστηκε και άρχισαν οι ετοιμασίες, την επόμενη μέρα όμως – και παραμονή της ναυμαχίας- οι γνώμες των στρατηγών διχάστηκαν :
Οι Αθηναίοι, Αιγινήτες και Μεγαρείς επέμεναν να ναυμαχήσουν στα στενά ενώ οι πελοποννήσιοι προτιμούσαν τον Ισθμό. Τότε ο Θεμιστοκλής, επειδή φοβήθηκε μήπως επικρατήσει η δεύτερη γνώμη, έστειλε κρυφά στον Ξέρξη τον παιδαγωγό των παιδιών του Σίκκινο, με το μήνυμα ότι ο ελληνικός στόλος ετοίμαζαν να διαφύγει, και πως αν ήθελε την νίκη έπρεπε να επιτεθεί αμέσως. 
Ο Περσικός στόλος κινητοποιήθηκε αμέσως προκειμένου να πετύχει αιφνιδιασμό. Το μεγαλύτερο μέρος του περσικού στόλου είχε συγκεντρωθεί μεταξύ Ψυτάλλειας και Σαλαμίνος, ενώ τα υπόλοιπα πλοία είχαν κλείσει όλα τα πιθανά περάσματα.
Οι έλληνες όμως πληροφορήθηκαν τις κινήσεις του Περσικού στόλου μέσα στην νύχτα από τον Αριστείδη που με κόπο κατόρθωσε να περάσει ανάμεσα από τα εχθρικά πλοία, και από τον Τήνο  Παναίτιο Σωσμένους που αυτομόλησε τους Πέρσες. Ενώ λοιπόν οι Πέρσες προσδοκούσαν να αιφνιδιάσουν τους έλληνες και να τους τρέψουν σε φυγή, μάταια τους περίμεναν όλοι την νύχτα.
Η σύγκρουση έλαβε χώρα ακτές της Σαλαμίνος , όπου ο χώρος  ήταν τόσο στενός , ώστε στο πρώτο μέτωπο τα περσικά πλοία που ήταν δυνατόν να παραταχθούν ήταν ισάριθμα με τα ελληνικά. Αυτά  είχαν παραταχθεί ως εξής:

Το αριστερό άκρο καταλάμβαναν οι αθηναϊκές τριήρεις υπό τον Θεμιστοκλή απέναντι από του Φοίνικες, το δεξιό άκρο οι 16 σπαρτιατικές τριήρεις με τον Ευρυβιάδη απέναντι από τους Ίωνες. Δίπλα τους οι τριήρεις των Αιγινητών και στο ενδιάμεσο τα πλοία των άλλων ελληνικών πόλεων.
Πρώτος επιτέθηκε ο Αθηναίος Αμεινίας ο Παλληνεύς.
Αμέσως τον ακολούθησαν και τα υπόλοιπα πλοία και η ναυμαχία γενικεύτηκε. Και οι δύο αντίπαλοι αρχικά πολεμούσαν με την ίδια γενναιότητα, γρήγορα όμως φάνηκε η υπεροχή του ελληνικού στόλου και της τακτικής του.
Μέχρι το σούρουπο ο Περσικός στόλος είχε κατατροπωθεί και αναζήτησε καταφύγιο στο Φάληρο. Οι απώλειες του ήταν 200-300 πλοία, ενώ οι Έλληνες είχαν χάσει 40. Η αναλογία σε άνδρες ήταν πολύ μεγαλύτερη για τους Πέρσες, γιατί πολλοί δεν ήξεραν να κολυμπούν.
Επιπλέον, εξοντώθηκε η περσική φρουρά της Ψυτάλλειας που την αποτελούσαν κυρίως επιφανείς Πέρσες και εκλεκτοί πολεμιστές. Η νίκη αυτή των Ελλήνων, αποτέλεσμα όχι μόνο της στρατηγικής σκέψης και της ναυτικής δεινότητας τους, αλλά της ομοψυχίας και της γενναιότητας τους, σήμαινε την αρχή του τέλους για τα επεκτατικά σχέδια των Περσών.
Στη Σαλαμίνα ιδρύθηκαν τάφοι με επιγράμματα για τους νεκρούς Σαλαμινομάχους κάθε πόλης. Στους Δελφούς στάλθηκαν πλούσια αφιερώματα και στους γενναιότερους δόθηκαν βραβεία. Η νίκη αυτή και η σημασία της υμνήθηκε από ποιητές, ρήτορες, και Ιστορικούς με σημαντικότερο έργο την τραγωδία του Αισχύλου «Πέρσαι» την πρώτη με ιστορικό θέμα.
Σύμφωνα με τον Αισχύλο, ο οποίος συμμετείχε στη ναυμαχία, ο ελληνικός στόλος είχε 310 τριήρεις. Ο Πλάτωνας αναφέρει ότι οι Πέρσες είχαν χίλια πλοία και περισσότερα.
Ο Ξέρξης επέστρεψε στην Ασία με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του και, τον επόμενο χρόνο, τα απομεινάρια του περσικού στρατού ηττήθηκαν αποφασιστικά στη μάχη των Πλαταιών και στη μάχη της Μυκάλης.
Μετά από αυτές τις μάχες, οι Πέρσες δεν ξαναπροσπάθησαν να καταλάβουν την ηπειρωτική Ελλάδα. Οι μάχες στη Σαλαμίνα και στις Πλαταιές σηματοδότησαν την αρχή της νέας φάσης των Ελληνο-Περσικών Πολέμων - οι ελληνικές πόλεις άρχισαν την αντεπίθεση.
Η σημασία της ναυμαχίας της Σαλαμίνας υπήρξε μέγιστη διότι προκάλεσε την κατάρρευση του ηθικού της Περσικής ηγεσίας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εγκαταλείψει ουσιαστικά τον αγώνα, αν και διέθετε ακόμα υπερτριπλάσιο σχεδόν στόλο από το Ελληνικό.
Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι σε περίπτωση περσικής νίκης θα σταματούσε η ανάπτυξη της Αρχαίας Ελλάδας, καθώς και του δυτικού πολιτισμού, και οδηγούνται στο συμπέρασμα ότι η Σαλαμίνα ήταν μια από τις πιο σημαντικές μάχες στην ανθρώπινη ιστορία.