Πριν τον χριστιανισμό, οι θεοί στο πολυθεϊκό σύστημα ήταν πεδίο πολιτισμικής ανταλλαγής, δεν υπήρχε θρησκευτική μισαλλοδοξία και δογματισμός. Η θεσμική θρησκευτική μισαλλοδοξία ήταν γνώρισμα του χριστιανισμού που προηγουμένως είχαν εκδηλώσει μόνο οι Ιουδαίοι. Σαν σπλάχνο του ιουδαϊσμού, κληρονόμησε και ο χριστιανισμός την ίδια θεσμική μισαλλοδοξία για τις άλλες θρησκείες του πολυθεϊσμού, που τις βάπτιζαν (ιουδαίοι και χριστιανοί) ως "ειδωλολατρία", λέξη όχι μόνο εσφαλμένη αλλά και υποτιμητική. Αυτήν την μισαλλοδοξία ο χριστιανισμός την καλλιέργησε σε ανώτατο επίπεδο και την διατηρεί γιατί είναι βασικό δομικό του συστατικό.
Οι χριστιανιστές θολολόγοι άρχισαν λοιπόν να κατηγορούν τους Ελληνικούς θεούς, τους Έλληνες φιλοσόφους, και τον Ελληνικό πολιτισμό συνολικά ως «ειδωλολατρικό». Όπου μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα ίδια τα Ελληνικά επιχειρήματα και τους Έλληνες που τα εξέφρασαν, το έκαναν. Και όταν οι ίδιοι Έλληνες δεν τους εξυπηρετούσαν με άλλα λεγόμενά τους, τότε τους έριχναν και εκείνους μαζί με τους υπόλοιπους στην ανθελληνική επικριτική πυρά. Οι χριστιανιστές ήταν ύπουλοι. Μορφώθηκαν από Έλληνες και μετά χρησιμοποίησαν την μόρφωση αυτή για να τους επιτεθούν.
Κάποιοι στην αρχή τουλάχιστον ήταν πιο ήπιοι, αλλά όλοι ήταν ήδη υπνωτισμένοι και ανθέλληνες. Πώς ήταν δυνατόν ένας σοβαρός άνθρωπος να δέχεται το παραμύθι ότι ένας Εβραίος σταυρώθηκε και μετά αναστήθηκε; Αυτό οι σοβαροί Έλληνες δεν το δέχονταν. Και ενώ στην αρχή το έβλεπαν σαν ένα συνηθισμένο εβραϊκό ανέκδοτο περί μεσσία, όταν αυτό το ανέκδοτο έγινε οργανωμένη θρησκεία, δεν θα μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο παρά να ασκήσουν έλεγχο και κριτική όπως έκαναν πάντα. Και οι χριστιανιστές ανταπέδωσαν στην συνέχεια όχι μόνο με λόγο αλλά και με έμπρακτη βία. Η χριστιανική βία δεν ήταν μεμονωμένη παρέκκλιση, δεν ήταν εξαίρεση, ήταν συστηματική και δομική, δήθεν δικαιολογημένη με βάση την πλούσια ανθελληνική πολεμική ρητορική των χριστιανιστών θεολόγων.
Έκτοτε και δεδομένου ότι τελικά ο χριστιανισμός νίκησε και επιβλήθηκε με το σπαθί και όχι με το λόγο, οι χριστιανιστές είχαν άπλετο χρόνο να καλλιεργήσουν το παραμύθι τους και να καθιερώσουν και ένα αφήγημα που έλεγε σε γενικές γραμμές ότι ο ανώτερος και αληθινός θεός τους νίκησε την ελληνική ειδωλολατρία (sic).
Από εκείνο το χρονικό σημείο και μετά επήλθε οριστική ρήξη ανάμεσα σε Eλληνισμό και χριστιανισμό. Το ρήγμα αυτό δεν γεφυρώθηκε και δεν απέκτησε μια αρνητική εικόνα μόνο ο Eλληνικός κόσμος αλλά όλη η Eλληνική ταυτότητα και το ίδιο το όνομα των Ελλήνων. Οι χριστιανιστές ήθελαν να δημιουργήσουν έναν νέο ιουδαιοχριστιανικό κόσμο που δεν θα είχε τίποτα κοινό με τον Eλληνικό. Και αυτό έγινε.
Οπότε ερχόμαστε στο σήμερα, και μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, όπου το νέο αφήγημα θέλει να μας πει ότι το γεφύρωμα των δυο κόσμων έχει επέλθει; Και ρωτάμε: με ποιό τρόπο; Με κάποια μοναστήρια να ζωγραφίζουν αρχαίους Έλληνες; Αυτό είναι πολιτισμική οικειοποίηση. Με ποιόν άλλο τρόπο; Με την καλλιέργεια της αντίληψης ότι κάποιοι φιλόσοφοι ήταν δήθεν χριστιανικοί πρόδρομοι; Αυτό είναι αναθεωρητισμός και αναδρομικός εκχριστιανισμός χωρίς καμία ιστορική βασιμότητα.
Μήπως η Ορθόδοξη Εκκλησία άλλαξε το δόγμα της και δεν το γνωρίζω; Μήπως έχει πάψει η χριστιανική μισαλλοδοξία για άλλες θρησκείες; Ειδικότερα, έχει ανακαλέσει ή έχει καταδικάσει την βία και την ακραία πολεμική ρητορική της κατά των Ελλήνων; Έχει γίνει κάποια ουσιαστική προσέγγιση; Η απάντηση είναι ΟΧΙ! Αντίθετα η ορθόδοξη Εκκλησία παραμένει το ίδιο σκοταδιστική, μισαλλόδοξη, αλαζονική και αδιάλλακτη. Εξάλλου εξακολουθεί να βρίσκεται σε θέση ισχύος, οπότε γιατί να αλλάξει ή να απολογηθεί; Εξακολουθεί να θεωρεί επιβεβλημένα όσα έγιναν τότε.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία διατηρεί σήμερα στις μητροπόλεις της τμήματα κατά "αιρέσεων και παραθρησκειών". Για την επίσημη Ορθοδοξία, όλοι οι άλλες οι άλλες είναι αιρέσεις και παραθρησκείες, μόνο αυτή είναι η "ορθή" και η "αληθινή" θρησκεία!
Άρα πως εννοούν κάποιοι την συμφιλίωση Ελληνισμού και χριστιανισμού; Την εννοούν ως "ελληνοχριστιανισμό", δηλαδή ως εξωραϊσμό, ως βολική ερμηνεία που εξυπηρετεί το χριστιανικό αφήγημα, με εκχριστιανισμό της αρχαιότητας ή σε κάθε περίπτωση παρουσιάζοντάς το ως μια αναγκαιότητα! Το έγκλημα βαπτίστηκε μέσα στην χριστιανική υποκρισία και βγήκε ξανά "καθαρό" και "αθώο" ως δήθεν ιστορική αλλά και "σωτηριολογική" αναγκαιότητα και έτσι νομιμοποιήθηκε!
Αλλά πως περιμένουμε από τους ανθρώπους να αναλάβουν ευθύνες, όταν έχουν ξεχάσει ακόμη και πιο πρόσφατα ιστορικά εγκλήματα; Και πως περιμένουμε να το κάνουν αυτό για μια πανίσχυρη θρησκεία που έχει κατακυριεύσει τον ψυχισμό τόσων ανθρώπων με μια τόσο επιτυχημένη εκστρατεία εμπορίας αφενός φόβου και αφετέρου ελπίδας;
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου