«Αν πεθάνεις, πριν πεθάνεις, δεν πεθαίνεις, κι αν πεθάνεις»

Ο αφορισμός αυτός οδηγεί στην περιοχή της Φιλοσοφίας της Αξιών, η οποία είναι τρόπον τινά και μια «απολογητική» της Φιλοσοφίας της Ζωής και δια της οποίας διέρχεται ο δρόμος της επιστροφής στην προσωπική και εθνική σωτηρία.
Η φιλοσοφία των αξιών, δίδυμος της φιλοσοφίας της ζωής, είναι πεπεισμένη ότι ο σημερινός κόσμος δοκιμάζεται, όσον ποτέ άλλοτε.
Αιτία της δοκιμασίας αυτής είναι κυρίως η ανισομερής πρόοδος στους τρεις βασικούς τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας: υλική ευημερία, επιστημονική-τεχνολογική γνώση και ηθική καλλιέργεια.
Αυτή η ανισομερής πρόοδος οφείλεται στη βαθύτατη κρίση των αξιών, που ριζώνει στον ίδιο τον άνθρωπο, ο οποίος είναι από τη φύση ύλη και πνεύμα, από τη σύγκρουση των οποίων πηγάζει η κρίση των αξιών.
Για να γίνει, εντούτοις, κατανοητή η κρίση των αξιών, πρέπει να ακολουθηθεί ο δρόμος, που φέρει από τη γέννησή τους, στην ιεράρχησή τους, την σύνθεσή τους και την αποσύνθεσή τους, όπως αυτή εκδηλώνεται σήμερα την καταναλωτική μας κοινωνία, επαγωγικώς και απαγωγικώς. Έτσι και μόνο «αξίζει» η συνειδητοποίηση της «αξίας»των αξιών.
Ο όρος «αξία» είναι το θηλυκό του άξιος, παράγωγο του άγω, που είναι συνώνυμο του έλκω και σημαίνει ζυγίζω, έχω τόσο βάρος, έλκομαι από το βάρος…
Υπό την ευρύτερη όμως έννοια, «αξία» είναι η τιμή ενός πράγματος ή ενός προσώπου,η θετική αποτίμηση της ιδιότητας ή της ποιότητας ενός πράγματος ή γεγονότος. Ο αξιολογικός φορέας, δηλαδή, το αγαθόν, οι αξιολογικές βάσεις, όπως είναι η ωραιότητα και η καθολικότητα και η εγκυρότητα, σε συνδυασμό πάντοτε με τον βασικό και τελικό σκοπό της ζωής.
Και υπό την ευρύτατη έννοια, η σημασία του όρου «αξία» συμπίπτει με τον όρο «αρχή». Με το κύρος το καθολικό, το αμετάβλητο, το αιώνιο, που υποχρεώνει απολύτως τον άνθρωπο να ρυθμίζει αναλόγως τα του βίου του, ώστε να ικανοποιούνται οι ανάγκες του, να προοδεύει και να αισθάνεται ευχαρίστηση.
Έτσι, κάθε τι, που υπάρχει, έχει αξία. Κάθε τι ενέχει ένα νόημα εντός του συνόλου της πραγματικότητας, μια αξία. Αυτό το αξιολογικό νόημα δεν είναι σε θέση να το συλλάβει απολύτως ο άνθρωπος, επειδή εμποδίζεται, μέχρις ενός σημείου, από την υλική του φύση.
Μόνον το Σύμπαν, ο Θεός του καθενός, εκφράζει την απόλυτη αξία, ευθέως και αμέσως. Ο άνθρωπος ανακαλύπτει και συλλαμβάνει επί μέρους σημεία της «απόλυτης» αξίας. Ο,τι επιδιώκει ή αποτιμά θετικώς χάρη αυτού του ιδίου, έχει αυταξία, ιδία αξία. Στα μέσα που χρησιμοποιεί για έναν σκοπό, που αξίζει, προσιδιάζει ωφελιμιστική αξία ή αξία υπηρεσιακή.
Η φιλοσοφία ορμώμενη εκ της θέσεως αυτής, ενέσκηψε ιδιαιτέρως στην έρευνα του νοήματος και του περιεχομένου της αξίας, σε συνδυασμό με την έρευνα του αποτιμητού της ανθρώπου και παράλληλα προς την άλλη όψη του νομίσματος, την «απαξία». Οταν, για παράδειγμα ο σοφιστής Πρωταγόρας αποφαίνεται ότι: «Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος», ο Σωκράτης απαντά με το: «Πάντων χρημάτων μέτρον Θεός».
Διότι, επειδή ο άνθρωπος μέρος της αξίας ενός πράγματος συλλαμβάνει και κατανοεί, και όχι το απόλυτο, που είναι υπόθεση μόνο του Απόλυτου Πνεύματος, του Σύμπαντος, εγκυμονεί ο κίνδυνος της σχετικότητας, ο οποίος ενεδρεύει ασφαλώς στα όρια της αξίας με την απαξία, με επακόλουθο την κρίση των αξιών, την «μεταξίωση», όπως συμβαίνει για παράδειγμα όταν παρουσιάζεται ο » ήττων λόγος κρείττων», το «μαύρο άσπρο», σε όλες τις περιοχές της ανθρώπινης ζωής και ιδίως στο χώρο της πολιτικής.
Εξ άλλου, επειδή ο άνθρωπος είναι «ελλιπής», λόγω της φύσης του, αν αυτός ήταν το «μέτρον» των αξιών, η αποτίμηση, κατα λογική συνέπεια, θα ήταν «ελλιπής». Αυτός που δεν αξίζει, δεν είναι δυνατόν να κρίνει την αξία του άλλου. Αυτή την έννοια της «ελλιπτικότητας» του ανθρώπου, αναφορικά με την αποτίμηση της αξίας, έχει και ο θείος λόγος:
«Πολλοί δε πρώτοι έσονται έσχατοι και έσχατοι πρώτοι», που καθημερινώς επαληθεύεται και έγινε λόγος στη φιλοσοφία της Ζωής.
Εδώ, η φιλοσοφία της ζωής, «παραπέμπει» στον Κωστή Παλαμά, όπου ο καθένας θέλει να πληροφορηθεί την προέλευσή του,την αποστολή του και την υπόστασή του, όταν ερωταποκρίνεται, ευρισκόμενος στο πέλαγος της ζωής: «Αυτή η γυναίκα, μέτωπο γερμένο, ορθή, θλιμμένη, που βυθίζεται μέσα της, είναι η Φιλοσοφία… Προσμένω από το στόμα της, το επίμονο κλεισμένο, ν” ακούσω εδω πως βρέθηκα και ποιο είναι το ριζικό μου!..»
Και εκείνης ο αφορισμός: «Αν πεθάνεις, πριν πεθάνεις, δεν πεθαίνεις, κι αν πεθάνεις».

Ωχ, εδώ τι απαντάμε; (XI)

Εντολή θεού για δολοφονίες και καταστροφές!

16 ἰδοὺ δὲ ἀπὸ τῶν πόλεων τῶν ἐθνῶν τούτων, ὧν ὁ Κύριος ὁ Θεός σου δίδωσί σοι κληρονομεῖν τὴν γῆν αὐτῶν, οὐ ζωγρήσετε ἀπ᾿ αὐτῶν πᾶν ἐμπνέον, 17 ἀλλ᾿ ἢ ἀναθέματι ἀναθεματιεῖτε αὐτούς, τὸν Χετταῖον καὶ ᾿Αμορραῖον καὶ Χαναναῖον καὶ Φερεζαῖον καὶ Εὐαῖον καὶ ᾿Ιεβουσαῖον καὶ Γεργεσαῖον, ὃν τρόπον ἐνετείλατό σοι Κύριος ὁ Θεός σου... (Δευτερονόμιο 20:13 κ.ε.)

[Πρόχειρη δική μου μετάφραση: ...στις πόλεις αυτών των εθνών, τις οποίες ο κύριος, ο θεός σου, σού δίνει ως κληρονομιά, να μην αφήσεις τίποτα που έχει αναπνοή, να ζήσει, αλλά να τους εξοντώσετε, τους Χετταίους..., με όποιο τρόπο σου έδειξε ο κύριος ο θεός σου...]

Τι λένε ωρέ εδώ οι θεόπνευστες γραφές, τι «μας διδάσκει» η Π.Δ. που λένε και οι παπάδες; Να σκοτώνουμε τους γείτονες, των οποίων θέλουμε να πάρουμε τα χωράφια και μαζί με αυτούς να εξοντώνουμε και τα ζωντανά τους. Προηγουμένως αναφέρει (14) να εξαιρέσεις από τη σφαγή τις γυναίκες, αφενός για να είναι πολλές διαθέσιμες, αφετέρου επειδή θα χρειάζονταν οι εκλεκτοί υπηρέτριες κ.λπ.

Είναι δυνατόν να δίνει τέτοιες εντολές ο αληθινός θεός που έφτιαξε τον κόσμο «από αγάπη» προς τον άνθρωπο; Και έχει διδάξει, λέει, τους εκλεκτούς του, πώς να σκοτώνουν τους άλλους που δεν δίνουν οικειοθελώς τα χωράφια τους... Έχουν άραγε διαβάσει ποτέ οι πιστοί χριστιανοί αυτά τα κείμενα; Αυτοί που λένε «Μελετάτε τις θεόπνευστες γραφές!», έχουν υπόψη τους τι περιέχεται σ' αυτές ή το λένε στην τύχη, αφού έτσι κι αλλιώς κανείς δεν πρόκειται να τα διαβάσει;

Γκέοργκ Κάντορ: Ο μαθηματικός που κατάφερε να μετρήσει το άπειρο και... κατέληξε σε ψυχιατρείο

Γκέοργκ Κάντορ - Georg Cantor
Σπουδαίος Γερμανός μαθηματικός εβραϊκής καταγωγής. Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1845 στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, και είναι ο δημιουργός της μεγαλοφυούς θεωρίας των συνόλων και ιδιαίτερα των απειροσυνόλων.

Διαγράφοντας μια πορεία συνυφασμένη με την ανθρώπινη εξέλιξη, τα μαθηματικά πάντα ήταν σε θέση να προσφέρουν τροφή για σκέψη ακόμα και σε όσους δεν είχαν άμεση επαφή μαζί τους.
Κάθε αυστηρά ορισμένη μαθηματική έννοια που φαίνεται απρόσιτη ανάμεσα στους περίεργους συμβολισμούς, γίνεται αμέσως πιο ενδιαφέρουσα όταν εμπλακεί η φιλοσοφία για να της δώσει μια πιο... γλυκιά όψη. Αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος ώστε η μαθηματική λογική να γίνει αντιληπτή χωρίς να απαιτούνται μαθηματικές γνώσεις.
Φιλοσοφία και μαθηματικά δημιούργησαν από πολύ νωρίς σχέσεις αλληλεξάρτησης. Ο βασικός παράγοντας για να αρχίσει αυτή η... σύμπλευση των επιστημών βρισκόταν κρυμμένος πίσω από την πιο μυστηριώδη έννοια των μαθηματικών, το άπειρο. Τόσο οι μαθηματικοί όσο και οι φιλόσοφοι δυσκολεύονταν να κατανοήσουν την αφηρημένη έννοια του απείρου. Το... πλαγιαστό οχτάρι εμφανιζόταν σαν θεϊκό σύμβολο στα τετράδια των επιστημόνων, εκφράζοντας την έννοια του αμέτρητου, του άπιαστου, ίσως και του ανεξήγητου.

Ο Ρώσος μαθηματικός, η Θεωρία Συνόλων και οι πρωτοποριακές ιδέες του
Παρόλο που η έννοια του υπήρχε από αρχαιότατα χρόνια, η συντριπτική πλειοψηφία των μαθηματικών επέλεγε να μην ασχοληθεί αναλυτικά με την εξήγηση του απείρου. Λιγό μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, ένας παράτολμος Ρώσος αποφάσισε να εστιάσει τις έρευνες του γύρω από την σημασία του απείρου, προσπαθώντας να του δώσει έναν πιο δομημένο ορισμό.
Κάποια χρόνια μετά, οι προσπάθειες του Γκέοργκ Κάντορ στέφθηκαν από απόλυτη επιτυχία. Το άπειρο δεν αποτελούσε πλέον τον «δαίμονα» των μαθηματικών, είχε όμως καταφέρει να εισβάλει τόσο βαθιά στην σκέψη του, ώστε ο Ρώσος μαθηματικός να χάσει... την λογική του.
Στην προσπάθεια του να διασαφηνίσει την έννοια του απείρου, ο Κάντορ δημιούργησε έναν ολοκαίνουργιο κλάδο των μαθηματικών, την Θεωρία Συνόλων. Η έννοια του συνόλου υπήρχε από παλαιότερα στα μαθηματικά, όμως το περιεχόμενο ενός συνόλου δεν θα μπορούσε παρά να είναι πεπερασμένο σε πλήθος. Ο Ρώσος μαθηματικός δημιούργησε σύνολα που περιείχαν άπειρα στοιχεία και εργάστηκε πολλά χρόνια ώστε να ολοκληρώσει την θεωρία του.

Η μεγάλη ανακάλυψη του Κάντορ – Οι δύο όψεις του... απείρου
Σε ένα από τα τελευταία κομμάτια της εργασίας του ο Κάντορ επιχείρησε να διαμελίσει την έννοια του απείρου, μετρώντας τα στοιχεία του. Χρησιμοποιώντας την θεωρία συνόλων, κατέληξε πως υπάρχουν διαφορετικές όψεις της ίδιας έννοιας. Αν για παράδειγμα πάρουμε στη σειρά όλους τους φυσικούς αριθμούς (1,2,3,4,...) τότε προφανώς θα φτάσουμε ως το άπειρο. Αν προσπαθήσουμε να μετρήσουμε τα σημεία μιας ευθείας, πάλι θα φτάσουμε στο άπειρο, όμως με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο.
Στο σύνολο των φυσικών αριθμών υπάρχει μια συγκεκριμένη και σαφής πορεία προς το άπειρο. Κάθε αριθμός απέχει απόσταση ίση με «1» από τον προηγούμενο του, ενώ μπορεί να αντιστοιχίσουμε κάθε στοιχείο του συνόλου με έναν πεπερασμένο αριθμό. Από την άλλη, δεν υπάρχει καμία τεχνική για να μετρήσουμε τα σημεία μιας ευθείας. Μάλιστα, αποδεικνύεται πως ανάμεσα σε οποιαδήποτε δύο σημεία της υπάρχει και άλλο στοιχείο. Η έννοια του απείρου είναι πολύ πιο ισχυρή πάνω στην ευθεία, ή αντίστοιχα πάνω στο σύνολο των πραγματικών αριθμών.

Η «πάλη» του Κάντορ με το άπειρο - Ο πρώτος σαφής χαρακτηρισμός του
Υπάρχουν αμέτρητοι τρόποι να φτάσει κανείς στο άπειρο. Αυτό που διαφέρει σε κάθε περίπτωση είναι, κατά κάποιο τρόπο, η «ταχύτητα» με την οποία μπορεί να το προσεγγίσει. Ο Κάντορ απέδειξε πως υπάρχουν άπειρα σύνολα τα οποία είναι απείρως μεγαλύτερα από... μικρότερα άπειρα σύνολα. Διαίρεσε την έννοια του απείρου σε δύο ξεχωριστές υποκατηγορίες. Αν ένα σύνολο περιέχει άπειρα στοιχεία μπορεί να είναι είτε αριθμήσιμο είτε υπεραριθμήσιμο.
Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο υποκατηγοριών είναι πολύ αυστηρά ορισμένη. Αν τα στοιχεία ενός συνόλου μπορούν να «μετρηθούν» μέσω κάποιας αντιστοιχίας τότε το σύνολο είναι αριθμήσιμο. Για παράδειγμα, η πορεία των φυσικών αριθμών προς το άπειρο αντιστοιχεί στον ίδιο τους τον εαυτό.
Κάθε στοιχείο αποτελεί και έναν φυσικό αριθμό, έχει δηλαδή μια συγκεκριμένη «ταυτότητα» που το ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα. Αντιθέτως, στην περίπτωση της ευθείας δεν υπάρχει κατάλληλη αντιστοιχία που να καλύπτει όλο το σύνολο. Αφού λοιπόν το σύνολο δεν μπορεί να μετρηθεί, τότε χαρακτηρίζεται ως υπεραριθμήσιμο.

Οι επιρροές του μαθηματικού από την φιλοσοφία – Η κατάληξη του παράτολμου επιστήμονα
Ο Κάντορ κατάφερε να κινηθεί πρώτος σε μαθηματικά... μονοπάτια που δεν είχαν ανακαλυφθεί. Χρησιμοποίησε έννοιες που θεωρούνταν «απαγορευμένες» στην τότε μαθηματική κοινότητα, προκαλώντας μάλιστα αρκετές αντιδράσεις. Τα ερεθίσματα που τον οδήγησαν στις απίθανες ανακαλύψεις του, προέρχονταν από τον χώρο της φιλοσοφίας. Η έννοια του απείρου, όταν αναφερόταν στα λόγια κάποιου φιλόσοφου, ακουγόταν πολύ πιο φιλική στα αυτιά του Ρώσου μαθηματικού.
Τα θεωρητικά λόγια που άκουγε και διάβαζε σε βιβλία γύρω από την έννοια του απείρου, του έδωσαν το έναυσμα για την αρχή των ερευνών του. Ωστόσο η αφοσίωση του πάνω σε ένα τόσο λεπτό ζήτημα τον οδήγησε, ευτυχώς μετά από τις ανακαλύψεις του, στο ψυχιατρείο. Ο Ρώσος μαθηματικός άρχισε να χάνει την λογική του, έπεσε σε πολύ βαθιά κατάθλιψη και έχασε κάθε επαφή με τον έξω κόσμο όταν εισήχθη σε νοσοκομείο, όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Η περίπτωση του πασίγνωστου Ρώσου μαθηματικού έρχεται να αποδείξει για άλλη μια φορά πως τα μαθηματικά δεν είναι... απολύτως ασφαλής ενασχόληση. Ο μυστηριώδης κόσμος των μαθηματικών μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα για όποιον επιλέξει να εισχωρήσει βαθειά μέσα του. Αυτό που μένει να δούμε, είναι πότε θα βρεθεί ο επόμενος... τολμηρός που θα προσπαθήσει να δώσει στο άπειρο έναν επιπλέον χαρακτηρισμό.

Η παλαιότερη απεικόνιση των αστερισμών αναγνωρίστηκε σε Ελληνική σκύφο 2600 ετών

Η παλαιότερη απεικόνιση των αστερισμών αναγνωρίστηκε σε Ελληνική σκύφο 2600 ετών
Ένας σκύφος, είδος «ευρύστομου» ποτηριού με δυο λαβές, «δίωτον», μπορεί να παριστά μερικές από τις πρώτες απεικονίσεις των αστερισμών στην Αρχαία Ελλάδα.

Ένας 2.600 ετών σκύφος του κρασιού  που σήμερα εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λαμίας έχει από καιρό θεωρηθεί ότι απεικονίζει μια τυχαία συλλογή των ζώων.
Αλλά το κομμάτι της αρχαίας κεραμικής, που ονομάζεται και σκύφος, μπορεί να περιέχει στην πραγματικότητα μία από τις πρώτες Ελληνικές απεικονίσεις των αστερισμών, αυτό δείχνει μια νέα ανάλυση.
Οι ερευνητές της μελέτης προτείνουν ότι και άλλες αρχαίες καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις ζώων μπορεί επίσης να απεικονίζουν αστερισμούς, και να έχουμε πια ενδείξεις για αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν για την αστρονομία, δήλωσε ο ερευνητής John Barnes, υποψήφιος για διδακτορικό στην κλασική αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι.
"Αν πάμε πίσω και να επαναξιολογήσουμε άλλες σκηνές με ζώα και που θα μπορούσαν να έχουν αρχικά χαρακτηρισθεί ως σκηνές κυνηγιού ή ζωφόρους ζώων, τότε ίσως μπορούμε να βρούμε περισσότερες απεικονίσεις των αστερισμών και να πάρουμε πληροφορίες για μια καλύτερη κατανόηση του πώς οι Έλληνες κατά την αρχαιότητα έβλεπαν τον ουρανό τη νύχτα, είπε John Barnes.
Αρχαία Ελληνική αστρονομία
Τα περισσότερα από αυτά που είναι γνωστά για την πρώιμη Ελληνική αστρονομία προέρχονται από διάφορα λογοτεχνικά κείμενα, όπως ο Άρατος από τους Σόλους αναφέρει στα «Φαινόμενα», ένα ποιητικό κείμενο που περιγράφει κατά τους Έλληνες αστερισμούς που είναι γνωστοί από τον τρίτο αιώνα π.Χ. Ωστόσο, αυτά τα πολύτιμα έγγραφα χρονολογούνται μόνο ως ένα βαθμό πίσω ως την Κλασική περίοδο στην (Αρχαία) Ελλάδα, η οποία διήρκεσε από το πέμπτο έως τον τέταρτο αιώνα π.Χ.
Για να μάθουμε για το πώς οι αρχαίοι Έλληνες έβλεπαν τον ουρανό τη νύχτα πριν από τότε, οι ερευνητές πρέπει να βασίζονται σε οπτικές απεικονίσεις του ουρανού, όπως εκείνες που βρίσκονται σε κεραμικά αγγεία - αλλά αυτά τα αντικείμενα είναι σχετικά σπάνια και ό, τι έχει απομείνει από αυτά, γενικά δείχνουν μόνο ένα ή δύο αστερισμούς.
Για παράδειγμα, μία από τις παλαιότερες εικόνες του αστερισμού από την Ελλάδα προέρχεται από ένα θραύσμα κεραμικής από την Ύστερη Γεωμετρική περίοδο (760 - 700 π.Χ.) που βρέθηκε σε μια τοποθεσία στο νησί Ισχύα Ischia στην Ιταλία, αλλά απεικονίζει μόνο ότι μπορεί να είναι ο αστερισμός Βοότης ("ο βοσκός»).
Ο Μπαρνς δεν έθεσε ως στόχο να βρει τους αστερισμούς στην αρχαία ελληνική απεικόνιση, αλλά σκόνταψε επάνω στον περίεργα σκύφο, ενώ επισκέπτονταν το Αρχαιολογικό Μουσείο Λαμίας. Το τεχνούργημα, το οποίο χρονολογείται από το 625 π.Χ., ανακαλύφθηκε αρχικά σε συντρίμμια σε γεμάτη τάφρο, δίπλα σε ένα ναό στην Ακρόπολη των Αλών, του έβδομου αιώνα και που βρίσκεται περίπου 40 χιλιόμετρα βόρεια της Θήβας.

Μια Ελληνική κούπα κρασιού, ένας σκύφος, που δείχνει σε ζωγραφική, ένα μεγάλο σκυλί, σκορπιό, δελφίνι και ένα πάνθηρα / λιοντάρι, που πιθανώς συμβολίζει αστερισμούς.
Περίπου το ένα τρίτο του κυπέλλου (μεταξύ των οποίων και η μία λαβή) λείπει. Ότι έχει απομείνει από τον σκύφο λοιπόν, απεικονίζει μια σειρά από ζώα: έναν ταύρο, με μόνο το πίσω μισό διατηρημένο, ένα φίδι, ένα λαγό ή μικρό σκυλί, ένα μεγάλο σκυλί, ένα σκορπιό, ένα δελφίνι και το μπροστινό μισό του πάνθηρα ή λιονταριού.
Αν και ο σκύφος ήταν χαρακτηρισμένος ότι παριστά μια απλή σκηνή των ζώων, ο Μπάρνς αμέσως σκέφτηκε ότι δείχνει κάτι άλλο. «Ο πατέρας μου με μεγάλωσε με την αστρονομία, και για μένα, το φίδι, το κουνέλι και ο σκύλος μαζί έμοιαζε με αστερισμό " δήλωσε ο Μπαρνς. "Αυτή η ομάδα πήδηξε από το κύπελλο έξω και ήρθε σε μένα έτσι ως τέτοια σκέψη."
Οι αστερισμοί των εποχών
Ζωφόρους ζώων (διακοσμητικές οριζόντιες λωρίδες) και σκηνές κυνηγιού είναι κοινοί τύποι στις διακοσμήσεις στην αρχαία Ελλάδα, αλλά και η ιδιαίτερη συλλογή στην σκύφο των ζώων είναι άτυπη δεν ακολουθεί τον γνωστό τρόπο διακόσμου, είπε ο Μπάρνς. Για παράδειγμα, το δελφίνι είναι εκτός τόπου με τα χερσαία ζώα.

Επιπλέον, οι σκορπιοί είναι ασυνήθιστο μοτίβο που δεν εμφανίζονται συχνά ως πραγματικά ζώα, και αντ 'αυτού παρουσιάζονται ως εμβλήματα σε ασπίδα. Και ενώ ένα σκυλί που κυνηγάει ένα κουνέλι συχνά εμφανίζεται σε σκηνές κυνηγιού, το φίδι κάτω από το ζεύγος, σκύλου λαγού, είναι ασυνήθιστο.

Το πιο πιθανό είναι ότι τα ζώα είναι οι αστερισμοί, λέει Μπαρνς: Ο ταύρος είναι αστερισμός του Ταύρου , το φίδι είναι μάλλον ή Ύδρα (αντί του Serpens ή του Draco, δύο άλλους αστερισμούς με φίδι που αναγνωρίζονται από τους Έλληνες) το κουνέλι είναι ο Lepus…- Λαγωός (Λατινικά: Lepus, συντομογραφία: Lep) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.
Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους αστερισμούς Ωρίωνα, Ηριδανό, Γλυφείον, Περιστερά, Μέγα Κύνα και Μονόκερω. Παρά το γεγονός ότι βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, ο Λαγωός είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, δηλαδή είναι ορατός στο σύνολό του από την Ελλάδα τις νύκτες του χειμώνα.

Ο σκύλος είναι ο Μικρός Κύων ή Ο Μέγας Κύων -Λατινικά: Canis Major, είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Βρίσκεται στο Νότιο ουράνιο ημισφαίριο. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. - Λέγεται ότι αναπαριστά έναν από τους σκύλους που ακολουθούν τον κυνηγό Ωρίωνα.
Ο Μέγας Κύων περιλαμβάνει το Σείριο, το λαμπρότερο αστέρα του νυχτερινού ουρανού, κι αυτός ο αστέρας αποτελεί μέρος του Χειμερινού Τριγώνου. Στις αρχές της ευρωπαϊκής κλασσικής περιόδου, ο αστερισμός αυτός αναπαριστούσε τον Λαέλαπο, το λαγωνικό του Ακταίωνος ή μερικές φορές το λαγωνικό της Πρόκριδος, νύμφης της Άρτεμης, ή το λαγωνικό που έδωσε η Ηώς στον Κέφαλο, τόσο ξακουστό για την ταχύτητα του ώστε ο Δίας το ανύψωνε στον ουρανό. Ο Μέγας Κύων (ή ίσως απλά ο αστέρας Σείριος) είναι το κυνηγόσκυλο του Ωρίωνα, το οποίο καταδιώκει το Λαγό ή βοηθά τον Ωρίωνα στην μάχη του κατά του Ταύρου, όπως αναφέρουν ο Άρατος, ο Όμηρος και ο Ησίοδος.
Οι αρχαίοι Έλληνες αναφέρονται σ' ένα μόνο σκύλο, αλλά στα χρόνια των Ρωμαίων, ο Μικρός Κύων αναφέρεται ως ο δεύτερος σκύλος του Ωρίωνα.Οι μύθοι των Ρωμαίων αναφέρονται στον Μέγα Κύνα ως Custos Europae, ο σκύλος που φρουρεί την Ευρώπη αλλά που δεν καταφέρνει να αποτρέψει τη βίαιη απαγωγή της από τον Δία υπό τη μορφή ταύρου. Τον αναφέρουν και ως Janitor Lethaeus, ο κέρβερος της Κόλασης.

Ο σκορπιός είναι ο αστερισμός του Σκορπιού, το δελφίνι είναι ο Δελφίν, είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Βρίσκεται στο Βόρειο ημισφαίριο πλην όμως είναι αμφιφανής στην Ελλάδα και το λιοντάρι είναι ο αστερισμός του Λέοντος.
Είναι ενδιαφέρον, λέει ο Barnes ότι, τα ζώα δεν διατάσσονται επί του σκύφου με τη σειρά που εμφανίζονται στον ουρανό. "Αν δεν τακτοποιούνται έτσι όπως είναι τη νύχτα στον ουρανό, τότε είτε η συγκεκριμένη διάταξη δεν είναι σημαντική, ή ήταν τοποθετημένα για άλλο σκοπό, προσθέτοντας ότι πιστεύει πως υπάρχει μια εποχιακή πτυχή της συμφωνία με τους αστερισμούς που διαχωρίζει το φθινόπωρο, χειμώνα, άνοιξη και το καλοκαίρι σε ομάδες, σύμφωνα με την άνοδο και κατόπιν πτωτική τους πορεία όλο το χρόνο.

Συγκεκριμένα, ο ταύρος και (πιθανώς) άλλους αστερισμούς από το μέρος που λείπει στον σκύφο που ίσως αντιπροσωπεύουν πτώση, το φίδι, το κουνέλι και ο σκύλος συνθέτουν το χειμώνα, ο σκύλος (και πάλι) και ο σκορπιός ανήκουν στην άνοιξη και το δελφίνι και το λιοντάρι (και ίσως και άλλους αστερισμούς που λείπουν) σημαίνει καλοκαίρι, πρόσθεσε ο Μπάρνς . Ωστόσο, ο σκύφος πιθανόν δεν λειτουργεί ως ένα αρχαίο ημερολόγιο, και απλώς να δείχνει μια γενικευμένη αναπαράσταση του χρόνου καθ΄όλη τη διάρκεια του έτους, δήλωσε ο Μπαρνς.

SkyCruiser: Το ιδιότυπο αεροπλάνο ελικόπτερο και αυτοκίνητο

Ένα ιδιότυπο μείγμα μεταξύ αεροπλάνου, ελικοπτέρου και αυτοκινήτου είναι το SkyCruiser- ένα concept υβριδικού οχήματος της αμερικανικής startup Krossblade, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει ως αεροπλάνο και ελικόπτερο (quadcopter), αλλά και να κινηθεί και στον δρόμο ως αυτοκίνητο.

Η προοπτική των υβριδικών αεροσκαφών, που συνδυάζουν χαρακτηριστικά αεροπλάνου και ελικοπτέρου, έχει εισέλθει εδώ και καιρό δυναμικά στον χώρο της αεροναυπηγικής, με ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα το V-22 Osprey του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ.
Παράλληλα, το όραμα του ιπτάμενου αυτοκινήτου, που κάποτε θεωρούνταν ξεκάθαρα επιστημονική φαντασία, αποτελεί πλέον αντικείμενο ενασχόλησης πολλών εταιρειών ανά τον κόσμο, οι οποίες φιλοδοξούν να φέρουν τον «κόσμο του αύριο» στο σήμερα.
Αναλυτικότερα, το SkyCruiser είναι το concept ενός πενταθέσιου ειδικού μεταμορφωνόμενου αεροσκάφους, που συνδυάζει δυνατότητα κίνησης στον δρόμο και δυνατότητα VTOL (vertical take off and landing- κάθετης απο/προσγείωσης).

Όπως αναφέρει η εταιρεία στην ιστοσελίδα της, το όχημα θα «επιτρέπει σε έναν ταξιδιώτη να ταξιδέψει άμεσα από το σημείο Α στο σημείο Β, αντί να πηγαίνει από το σημείο Α σε ένα αεροδρόμιο με αυτοκίνητο, για παράδειγμα, μετά να πετάει από το αεροδρόμιο σε ένα άλλο αεροδρόμιο και μετά να οδηγεί ένα αυτοκίνητο από το άλλο αεροδρόμιο στο σημείο Β».
Ως ταχύτητα cruise του προβλέπονται τα 505 χιλιόμετρα ανά ώρα στην «κατάσταση αεροσκάφους», ενώ συνδυάζει κινητήρα εσωτερικής καύσης με ηλεκτροκίνηση.
Στο VTOL mode διαθέτει οκτώ στροφεία, τα οποία αναδιπλώνονται κατά τη διαδικασία της μετατροπής/ μεταμόρφωσης, ενώ στο «road drive configuration» διαθέτει ιπποδύναμη 150 αλόγων, με μέγιστη ταχύτητα 120 χιλιόμετρα ανά ώρα και επιτάχυνση από τα 0 στα 100 χλμ/ ώρα μέσα σε  επτά δευτερόλεπτα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τον ίδιο μηχανισμό μεταμόρφωσης, τον οποίο η εταιρεία χαρακτηρίζει «switchblade», προορίζεται να χρησιμοποιεί και το επίσης VTOL, μη επανδρωμένο drone SkyProwler.
Tα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του concept έχουν ως εξής: μήκος 8,4 μέτρα, ύψος 1,3/ 1,8/ 2,3 μέτρα (ανάλογα με το mode), πλάτος ατράκτου 1,5 μέτρα, άνοιγμα φτερών 9,5 μέτρα, βάρος 1.055 κιλά (άδειο), μέγιστο φορτίο 455 κιλά.

Το στοιχειό ...

Αν στέρηση είναι να μην έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περιμένεις να σου προσφέρει.  Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. Ο άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Και αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις - όχι από αυτά που δεν έχεις, αλλά από αυτά που έχεις - δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις.    Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί ν' αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ' την αγάπη που δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, απ' όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη και η ψυχή δια της απώλειάς της κερδίζεται.    Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι' αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με το μίζερο εαυτό της που την στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε. Προϋποθέτει μεταστροφή της εγωϊστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται,
σαν φαντάσμα στοιχειώνει τη ζωή μας.

Μαρία Ιωσηφίδου

Νεοπλατωνισμός και η θεωρία της "συμπάθειας"

Η εκπνευμάτωση και εμψύχωση του σύμπαντος, για το Νεοπλατωνισμό, στηρίζονται στην αλληλεπίδραση των μερών του, τη φυσική «συμπάθεια», η οποία αναφέρεται στην αστρονομική κανονικότητα και ανακύκληση των ρυθμών ζώων, φυτών και ουρανίων σωμάτων . Αφορά ακόμη στην αναλογία ανάμεσα στο μικρόκοσμο και το μακρόκοσμο, σε ένα σύμπαν ως ζωντανό ον, ίσως προερχόμενη από την Χαλδαία, χρησιμεύοντας στη θεοποίηση της αστρολογίας· υιοθετήθηκε από την Ιπποκρατική ιατρική, η οποία την υποστήριξε στη βάση διάφορων παρατηρήσεων. Εκφράστηκε κυρίως από τους Στωικούς, με τη διατύπωση, «σύρροια μία, σύμπνοια μία, πάντα συμπαθέα», για να επαναληφτεί από τον Gottfried Wilhelm Leibniz .

   Για τους Στωικούς, όλα τα σώματα βρίσκονται σε αμοιβαία αλληλεπίδραση, και αφού «όλα βρίσκονται μέσα σε όλα», το σύμπαν είναι «ένα και συνεχές», άρα το μικρότερο γεγονός έχει επίδραση στο σύνολο του κόσμου∙ μία σταγόνα κρασιού πού ρίχνεται στη θάλασσα θα απλωθεί σε όλη τη θάλασσα, και από αυτή σε όλο το σύμπαν. Η συνεκτικότητα της φύσης, η παρουσία των σωμάτων σε έναν κόσμο πλήρη, που αγνοεί το κενό, η εξομοίωση Θεού και κόσμου, προϋποθέτουν ότι το όλον βρίσκεται σε συμπάθεια με τον εαυτό του, ότι όλα συνεργάζονται, ότι υφίσταται μία παγκόσμια συνάφεια των όντων. Πολυάριθμοι είναι οι όροι που χρησιμοποιούν οι Στωικοί, για να δηλώσουν τη συμπάθεια: συμπάθεια, σύμπνοια, συντονία, naturae contagio (συνάφεια της φύσης), continuatio conjuctioque naturae (συνεκτικότητα και σύνδεση της φύσης), consensus naturae (συμφωνία της φύσης) .

     Η θεωρία της παγκόσμιας συμπάθειας δεν έχει μόνο φυσική αξία, στο μέτρο που επιβεβαιώνει μία θεωρία της αιτιότητας, αλλά ακόμη μεταφυσική και ηθική αξία. Έχει μεταφυσική αξία, αφού εκφράζει την παρουσία του Θεού σε έναν κόσμο που ανάγεται ουσιαστικά πάλι σε Αυτόν. Είναι μία συμπάθεια κατά Θεόν και από Θεού, απαιτεί μία τελεολογία της φύσης, που προϋποθέτει τις ευνοϊκές προθέσεις της παντοδύναμης Πρόνοιας. Ο Μάρκος Αυρήλιος μιλάει για τον «ιερό δεσμό», που συνδέει τα πάντα, και εξαιτίας του οποίου υπάρχει η «κράσις δι’ ὅλου», η οποία αντανακλά τη συμφωνία της θείας Πρόνοιας στον κόσμο, όπου ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα μικρό τμήμα. Έχει, επίσης, ηθική αξία, αφού η ζωή του σοφού βρίσκεται σε εναρμόνιση προς το σύμπαν στο οποίο μετέχει. Ο σοφός δεν αναγορεύεται μόνο πολίτης της Αθήνας, αλλά και πολίτης του κόσμου: ο κοσμοπολιτισμός των Στωικών είναι η έκφραση στο ηθικο-κοινωνικό πεδίο της παγκόσμιας συμπάθειας.

     Η αρχή της συμπάθειας, λειτουργεί διττά μέσα στο σύμπαν: κάθετα και οριζόντια. Η κάθετη διαβάθμιση του σύμπαντος αφορά τη διάκριση στις υποστάσεις Εν, Νους, Ψυχή, που καταλήγουν στον αισθητό κόσμο της ύλης· κάθε επίπεδο προέρχεται από την υπερεκχείλιση του προηγούμενου, ενώ εκφράζει την πραγματικότητα κατά τρόπο που ταιριάζει στην «οικεία» φύση του. Έτσι, ο Νους εκφράζει την πραγματικότητα υπό τις συνθήκες της αιωνιότητας, διότι είναι αιώνιος, η Ψυχή αφορά στην πραγματικότητα εν χρόνῳ, καθώς είναι ενπεπλεγμένη στη χρονική δίνη, και ο αισθητός κόσμος αντιστοιχεί στην πραγματικότητα του χώρου και των διαστάσεων, αφού χαρακτηρίζεται από έκταση. Ο Πλωτίνος εξειδικεύοντας περισσότερο την ιδέα της κοσμικής συμπάθειας, παρατηρεί ότι κάθε πραγματικότητα δεν είναι μόνο ο εαυτός της, αλλά εν δυνάμει όλες οι άλλες . Τα διάφορα τμήματα του κόσμου βρίσκονται σε ανταπόκριση, το ένα τμήμα καθρεφτίζει το άλλο, το ένα είναι μέσα στο καθετί. Έτσι σε κάθε τμήμα του αισθητού κόσμου αντανακλώνται οι προηγούμενες υποστάσεις, και ολόκληρος ο αισθητός κόσμος, ώστε κατά οριζόντιο τρόπο κάθε επίπεδο περιλαμβάνει τα υπόλοιπα .

    Μπορεί να λεχθεί, βάσει της αρχής της συμπάθειας, ότι ο υλικός κόσμος είναι καθρέφτης των αθέατων δυνάμεων των θεών. Ζώα, φυτά, λίθοι και άλλα ένυλα αντικείμενα, είναι δυνατόν να εκφράζουν τη δύναμη του ήλιου, της σελήνης και των αστρικών θεών. Η αντιστοιχία μεταξύ των θείων δυνάμεων και αισθητών όντων της ύλης είναι εφικτή χάρη στην ύπαρξη της αδιάκοπης ροής επικοινωνίας μεταξύ των διαφόρων υποστάσεων. Το πλέγμα των δυνάμεων, καθώς διαχέεται σε όλα τα επίπεδα του σύμπαντος, παρέχει τη δυνατότητα στους θεουργούς, εφόσον στο πλαίσιο των μαγικών τελετών χρησιμοποιήσουν τα κατάλληλα αντικείμενα, να έλθουν σε επαφή με τις θεότητες που αυτά συμβολίζουν. Η νεοπλατωνική συμπάθεια αποτέλεσε φορέα εισαγωγής της μαγείας στο χώρο της φιλοσοφίας.

     Ο Πλωτίνος πίστευε στα παραφυσικά φαινόμενα, όπως ουσιαστικά όλοι οι σύγχρονοί του, εκτός από τους αποφασισμένους αθεϊστές και υλιστές - σπάνιο είδος τον 3ον αι. μ.Χ. Διέφερε όμως από πολλούς, αφού προσπαθούσε να προσαρμόσει παρόμοια φαινόμενα στην έλλογη, οργανωμένη εικόνα που είχε για τον κόσμο. Κατά τον ιδρυτή του Νεοπλατωνισμού, μέσα από τη μελέτη και εφαρμογή των συγγενικών δυνάμεων του κόσμου, οι μάγοι επιτυγχάνουν τις επιδράσεις τους . Με παρόμοιο τρόπο εξηγεί τα αποτελέσματα της προσευχής. Η προσευχή στους ουράνιους θεούς δεν μπορεί να αγγίξει το ανώτερο μέρος των ψυχών τους, οι οποίες είναι απορροφημένες στην ενατένιση, και αγνοούν οτιδήποτε συμβαίνει στον αισθητό κόσμο· οδηγεί, ωστόσο, στο να προκαλέσει την αυτόματη ανταπόκριση του κατώτερου μέρους της ψυχής, το οποίο ικανοποιεί την ευχή του προσευχόμενου. Όπως σε έναν ζωντανό οργανισμό, λέει ο Πλωτίνος, κάθε μέλος είναι αναπόσπαστο μέρος του, έτσι και στον κόσμο όλα βρίσκονται σε συνάφεια και αρμονία. Τα ζωντανά όντα είναι, επίσης, σύμφωνα με τα λόγια του Leibniz «καθολικά μέρη». Στον αναγεννησιακό Βιταλισμό του Leibniz, η ουσία θα οριστεί ως ενότητα μέσα στην πολλότητα. Το μέρος ταυτίζεται με το όλο. Κάθε δύναμη, είναι η κοσμική δύναμη. Το επιμέρους ον καθρεφτίζει τον κόσμο και ο κόσμος καθρεφτίζεται μέσα σε αυτό .

   Για το Νεοπλατωνισμό, το σύμπαν ως plenum, είναι μία απέραντη και συνεχής στην διάρθρωσή της ολότητα, προεκτεινόμενη στην πνευματική ζωή∙ θεωρείται ένας άϋλος κόσμος, διότι δεν υφίστανται κενά ή χάσματα μέσα σε αυτόν. Την ιδέα της συμπάθειας, ιδιαίτερα με την έννοια του ανθρωπομορφικού συμβολισμού, θα συνεχίσουν θεολόγοι μυστικιστές, όπως ο Μάξιμος Ομολογητής, που γράφει ότι ολόκληρος ο κόσμος, τόσο ο ορατός όσο και ο αόρατος, συνιστά έναν μακράνθρωπο, ενώ ο άνθρωπος έναν μικρόκοσμο . Η Πατερική Γραμματεία προσέλαβε εν γένει την ιδέα της αναλογικής σχέσης ανθρώπου και κόσμου: ο κόσμος μπορεί να περιγραφτεί «ἐν σμικρῷ» στα όρια του ανθρώπου, όπως και ο άνθρωπος, από μία ορισμένη σκοπιά, μπορεί να περιγραφτεί «ἐν μακρῷ» στα όρια του κόσμου .

Η θεώρηση του κόσμου με βάση την αρχή της συμπάθειας, συνεχίστηκε και αναβίωσε στην Αναγέννηση, όταν οι Εννεάδες του Πλωτίνου μεταφράστηκαν στα λατινικά από τον Μarsilio Ficino. Δια της αλχημιστικής παράδοσης θα επηρεάσει τα πρώιμα στάδια της νεότερης επιστημονικής εξέλιξης. Εξ’ αυτής μπορεί να ειπωθεί ότι προήλθε η ιδέα του ηλεκτρισμού, την οποία εισήγαγε ο φλαμανδός γιατρός και ροδόσταυρος, Jan Baptist van Helmont, το 1650. Επίσης, αργότερα ο Friedrich Christoph Oetinger, ιδρυτής του προτεσταντικού γερμανικού Ευσεβισμού, ή άγγλοι θεϊστές, όπως ο John Toland και ο Thomas Woolston, ενέταξαν τον ηλεκτρισμό στην υπάρχουσα χριστιανική κοσμολογία. Ακόμη και η Κβαντομηχανική, σκοπεύοντας να ανάγει την ύλη στο πνεύμα, αναφέρεται στην ύπαρξη άφαντων, κινητήριων και συνεκτικών δυνάμεων, που μοιάζουν να λειτουργούν συμπαθητικά.

Το έπος του 1940 μπορεί να μας δώσει διδάγματα;

Το 1940 υπήρχε πνευματική ηγεσία που όρθωσε το ανάστημά της και ηγήθηκε του λαού. Ποιοι είναι σήμερα οι διανοούμενοι που μπορούν να εμπνεύσουν τον λαό;
Δεν θα αναφερθώ στα συνήθη συμπεράσματα που εξάγονται από τους λόγους των ομιλητών κατά τις επετείους. Θα επαναφέρω απλώς στο φως κάποια στοιχεία λησμονημένα και αχρησιμοποίητα κατά την κρίση που διερχόμαστε.

Και αυτά, είναι σύμφωνα με τη θέση που έχω υποστηρίξει από την πρώτη στιγμή της κρίσης, ότι επιχειρούμε να λύσουμε λάθος πρόβλημα. Δεν είναι το χρέος μας το πρόβλημα. Το χρέος είναι το σύμπτωμα. Το πρόβλημα είναι ότι σάπισε η κοινωνία μας. Και όλο το χρέος να μας χαρίσουν, ούτε η διαφθορά -που μας οδήγησε στο χρέος- θα εξαλειφθεί, ούτε θα πάψουν να αναδεικνύονται οι ελάσσονες σε βάρος των ικανών και εντίμων.
Το 1940, στην τότε κρίση -δεν έχει σημασία που ήταν ένοπλη, κρίση ήταν και μάλιστα σοβαρότερη από τη σημερινή- υπήρχε πνευματική ηγεσία που όρθωσε το ανάστημά της και ηγήθηκε του λαού. Οι διανοούμενοι της εποχής υπέγραψαν κοινή διακήρυξη, την οποία απέστειλαν προς όλους τους σκεπτομένους Ευρωπαίους, και παράλληλα ενέπνεαν τον λαό.

Στην κηδεία του Παλαμά, μεσούσης της Κατοχής, σύμπας ο αθηναϊκός λαός βρέθηκε στον ιερό ναό για να τον αποχαιρετήσει, παραβλέποντας τις απαγορευτικές διαταγές των Γερμανών για τις συναθροίσεις. Χιλιάδες κόσμου είχαν συγκεντρωθεί κατακλύζοντας τους γύρω από το ναό δρόμους, αυθόρμητα, χωρίς κάποιος φορέας να τους καλέσει, εμπρός στους έκπληκτους Γερμανούς, που αιφνιδιάσθηκαν.
Κι αφού δεν μπορούσαν να διαλύσουν το πλήθος που ξεχείλιζε οδούς και πλατείες, μας αιφνιδίασαν αυτοί: έστειλαν έναν Γερμανό αξιωματικό, που πήγε στο ναό, στάθηκε μπροστά στο φέρετρο και χαιρέτισε στρατιωτικά, αποτίοντας φόρο τιμής σ’ έναν πνευματικό ηγέτη.

Ποιοι είναι σήμερα οι διανοούμενοι που μπορούν να εμπνεύσουν τον λαό; Μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού και αδύναμοι.
Πού είναι η Ακαδημία; Πού είναι ο Πανεπιστημιακός κόσμος, που συγκινείται μόνον όταν περιορίζονται τα προνόμιά του;
Πού είναι οι δάσκαλοι των παιδιών μας;
Πού οι δημοσιογράφοι για να μιλήσουν το λόγο της αληθείας στο λαό και να μας υπομνήσουν και τις δικές μας ευθύνες;

Διαβάστε το κείμενο των διανοουμένων της εποχής, και προσέξτε ποιοι υπογράφουν. Άνδρες από όλους τους πολιτικούς χώρους:
«Οι Έλληνες δώσαμε στην ιταμή αυτή αξίωση της φασιστικής βίας, την απάντηση που επέβαλαν τριών χιλιάδων ετών παραδόσεις, χαραγμένες βαθειά στην ψυχή μας, αλλά και γραμμένες στην τελευταία γωνιά της ιερής γης με το αίμα των μεγαλυτέρων ηρώων της ανθρωπίνης ιστορίας. Και αυτή τη στιγμή κοντά στο ρεύμα του Θυάμιδος και στις χιονισμένες πλαγιές της Πίνδου και των Μακεδονικών βουνών πολεμούμε, τις περισσότερες φορές με λόγχη, αποφασισμένοι να νικήσουμε ή να αποθάνουμε μέχρι ενός».

Υπογράφουν: Κωστής Παλαμάς, Σπύρος Μελάς, Άγγελος Σικελιανός, Γεώργιος Δροσίνης, Σωτήρης Σκίπης, Δημήτριος Μητρόπουλος, Κ. Δημητριάδης, Νικόλαος Βέης,Κ. Παρθένης, Ιωάννης Γρυπάρης, Γιάννης Βλαχογιάννης, Στρατής Μυριβήλης, Κώστας Ουράνης, Μιλτιάδης Μαλακάσης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Αλέξανδρος Φιλαδελφεύς, Αρίστος Καμπάνης. Όλη η αριστοκρατία του ελληνικού πνεύματος, δηλαδή.
Σήμερα στη θέση της αριστοκρατίας έχουμε θολοκουλτούρα. Αυτό δηλαδή που επιδιώκει το σύστημα: να μας ευνουχίσει πνευματικά και ηθικά. Και το κατόρθωσε κατά μεγάλο μέρος. Περισπούδαστοι λογοτέχνες, κομματικά κατασκευάσματα, μαζί με φορείς ελληνομηδενιστικών απόψεων, αντί για τον υπερήφανο Έλληνα έφτιαξαν μια καταναλωτική μηχανή.

Για κατακλείδα θα σημειώσω ότι ο Καζαντζάκης δεν υπέγραψε, αλλά έγραψε και μας άφησε σπουδαία παρακαταθήκη, την οποία οι «προοδευτικοί» και οι «δήθεν» θέλουμε να ξεχάσουμε:

Νίκος Καζαντζάκης, «Ασκητική»:
«Το πρώτο σου χρέος εκτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους.
Το δεύτερο να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους.
Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιό σου τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει».

Δεν φοβόμαστε το άγνωστο: Φοβόμαστε αυτό που προβάλλουμε στο μέλλον!

Το ακούτε συνεχώς, ξανά και ξανά: ο άνθρωπος φοβάται το άγνωστο. Ξέρετε κάτι όμως; Δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αν πραγματικά το φοβόμασταν, τότε τα μωρά θα φοβούνταν τα πάντα, αλλά φυσικά αυτό δεν συμβαίνει. Αυτό που φοβόμαστε πραγματικά είναι εκείνο που προβάλλουμε στο άγνωστο με βάση τις προηγούμενες εμπειρίες μας.

Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το άγνωστο, το μυαλό μας αρχίζει να προβάλλει σε αυτό τους φόβους που ήδη έχουμε αποκτήσει στην προσπάθεια να προβλέψουμε τι κρύβει και στη συνέχεια προσπαθεί να καταλάβει πώς να αποφύγει αυτούς τους φόβους. Στην πραγματικότητα φοβόμαστε αυτή την προβολή. Για παράδειγμα, αν αφήσουμε μια δουλειά που κάναμε 10 χρόνια με σκοπό να ξεκινήσουμε κάτι ριζικά καινούριο και διαφορετικό στη ζωή μας, παίρνουμε ένα ρίσκο με άγνωστα αποτελέσματα. Δεν φοβόμαστε το άγνωστο αυτό καθαυτό, αλλά μια πιθανή αποτυχία καθώς και την απώλεια της κοινωνικής καταξίωσης που θα αποκτούσαμε από το εγχείρημά μας. Κι αυτό συμβαίνει επειδή έχουμε ήδη βιώσει το συναίσθημα της αποτυχίας και θέλουμε να το αποφύγουμε πάση θυσία.

Φοβόμαστε τις πιθανές ανεπιθύμητες επιπτώσεις που προβλέπουμε ότι μπορεί να μας φέρει το άγνωστο. Αν μαθαίναμε να μην προβάλουμε τους φόβους μας σε αυτό, θα έπαυε πλέον να φαίνεται τόσο τρομακτικό.

Φυσικά, είναι πολύ σωστό και θεμιτό να προνοούμε για το μέλλον και να προετοιμαστούμε για κάθε ενδεχόμενο. Γνωρίζοντας όμως ότι η σκέψη και η στάση ζωής δημιουργεί την πραγματικότητα μας, εάν προβάλλουμε μόνο τους φόβους μας στο μέλλον, τότε το πιο πιθανό είναι ότι θα τους υλοποιήσουμε. Αντί να προβάλλετε λοιπόν μόνο τις αποτυχίες στο μέλλον σας, προβάλλετε επίσης και τις επιτυχίες σας και τους λόγους που σας κάνουν να αισθάνεστε σήμερα ευγνωμοσύνη. Αξιώστε το μέλλον που θέλετε και σας αξίζει και όχι αυτό που φοβάστε!

Εάν συνειδητοποιούσαμε πραγματικά τη δημιουργική δύναμη του νου μας, θα κατανοούσαμε γιατί η θετική σκέψη είναι ο δρόμος για την ευτυχία.

...σταμάτα να ελπίζεις… αποφάσισε!

Περιμένοντας να παραλάβω έναν φίλο από το αεροδρόμιο, είχα μια από εκείνες τις εμπειρίες που σου αλλάζουν την ζωή. Σαν αυτές που έχετε ακούσει από πολλούς – αυτές που συμβαίνουν ξαφνικά. Αυτή συνέβη ελάχιστα μέτρα από εμένα.

Ψάχνοντας ανάμεσα στους επιβάτες που μόλις είχαν φτάσει, παρατήρησα έναν άνδρα που ερχόταν προς τα εμένα κρατώντας δυο χειραποσκευές. Σταμάτησε ακριβώς δίπλα μου και χαιρέτησε την οικογένειά του.

Πρώτα χαιρέτησε το μικρότερο γιό του, που ήταν περίπου έξι ετών. Αγκάλιασε σφιχτά ο ένας τον άλλο. Άκουσα τον πατέρα να λέει, “ Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω γιε μου. Μου έλειψες τόσο πολύ!” Ο γιος του χαμογέλασε ντροπαλά και του απάντησε, “ Κι εγώ πατέρα!”

Ο πατέρας τότε κοίταξε στα μάτια τον μεγαλύτερο γιο, που πρέπει να ήταν 9 με 10 ετών και χαϊδεύοντας το πρόσωπό του με τα χέρια του είπε, “ Έχεις γίνει κιόλας άντρας. Σ’αγαπώ πολύ Ζαχαρία!” Αγκαλιάστηκαν και οι δύο τρυφερά.

Ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, δίπλα ένα μικρό κοριτσάκι, περίπου ενός έτους, φώναζε χαρούμενα μέσα στα χέρια της μητέρας της, κοιτώντας συνέχεια τον πατέρα που μόλις είχε φθάσει. Ο πατέρας τότε είπε, “ Γεια σου μικρό μου κοριτσάκι!” παίρνοντας την στην αγκαλιά του. Το φίλησε στο πρόσωπο και το κράτησε σφιχτά στην αγκαλιά του. Το κοριτσάκι χαλάρωσε και ξάπλωσε στον ώμο του γεμάτο ευτυχία.

Μετά από μερικά λεπτά, παρέδωσε την κόρη του στον μεγαλύτερο του γιο λέγοντας, “ κράτησα το καλύτερο για το τέλος!” και συνέχισε δίνοντας στην γυναίκα του, το πιο παθιασμένο φιλί που έχω δει ποτέ. Την κοίταξε στα μάτια για μερικά δευτερόλεπτα και είπε ψιθυριστά. “ Σ’αγαπώ τόσο πολύ! Κοιτάχτηκαν στα μάτια για αρκετή ώρα, χαμογελώντας ο ένας στον άλλον.

Για κάποια στιγμή μου θύμισαν νιόπαντρους, αλλά γνώριζα από την ηλικία των παιδιών τους ότι δεν μπορεί να ήταν. Εντυπωσιάστηκα για την εκδήλωση αγάπης που μόλις εκδηλώθηκε δίπλα μου. Ξαφνικά ένοιωσα άβολα, νοιώθοντας ότι παραβίαζα τον ιδιωτικό χώρο κάποιου. Δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ όμως και ρώτησα, “ Πόσα χρόνια είστε εσείς οι δύο παντρεμένοι;

“Είμαστε μαζί συνολικά δέκα τέσσερα χρόνια, παντρεμένοι δώδεκα.” Μου απάντησε χωρίς να πάρει το βλέμμα του από τα μάτια της γυναίκας του. “ Τότε, για πόσο καιρό έλλειπες;” ρώτησα. Ο άνδρας επιτέλους γύρισε και με κοίταξε, χαμογελώντας. “ Δύο ολόκληρες ημέρες!”

Δύο μέρες; Ένοιωσα κάποια αμηχανία. Από την ένταση της υποδοχής, είχα υποθέσει ότι έλειπε τουλάχιστον για μερικές εβδομάδες – αν όχι μήνες. Το ξέρω ότι η έκφρασή μου με πρόδωσε.
Τότε είπα αυθόρμητα, ελπίζοντας έτσι να σταματήσω την εισβολή μου στην ευτυχία κάποιου άλλου – και να συνεχίσω να ψάχνω για τον φίλο μου -, “ Eλπίζω και ο δικός μου γάμος να έχει τόσα στοιχεία πάθους μετά από δώδεκα χρόνια!”

Ο άνδρας σταμάτησε απότομα να χαμογελά.

Με κοίταξε απ’ευθείας στα μάτια και με μια δύναμη που την ένοιωσα βαθιά μέσα μου, μου είπε κάτι πού άλλαξε για πάντα την ζωή μου. Μου είπε, “ Σταμάτα να ελπίζεις φίλε… αποφάσισε!” Τότε μου χάρισε πάλι το δυνατό του χαμόγελο, με χαιρέτησε !

Κανένας άνθρωπος δεν είναι ο Εαυτός του αλλά ο προγραμματισμός του!

Έχουμε, άραγε, αντιληφθεί ότι εδώ στον Φυσικό Κόσμο, κανένας άνθρωπος δεν είναι ο Εαυτός του και είναι ο προγραμματισμός του?

Το νευρικό σύστημα είναι, ας πούμε, ο συνδετικός κρίκος, με αυτόν τον προγραμματισμό από το υποσυνείδητο-ασυνείδητο, που δημιουργεί και όλα εκείνα τα αρνητικά συναισθήματα και τις αρνητικές συμπεριφορές...

ότι κάνεις και ότι σκέφτεσαι, δεν είναι δικό σου...Δικός σου έγινε μόνο ο φόβος...

Πως μπορεί ένας άνθρωπος να είναι στον φόβο και να είναι ισορροπημένος?
Πως μπορεί να σκέφτεται και να πράττει με Λογική, όταν όλα όσα κάνει και λέει είναι παράλογα?
Όταν μισεί και αγαπάει συγχρόνως...
Όταν θυμώνει ενώ έχει άδικο και σωπαίνει όταν έχει δίκιο?
Όταν δεν ξέρει γιατί νιώθει χάλια?
Όταν κλαίει από τα νεύρα του και όχι από αγάπη?
Όταν δεν έχει κανέναν λόγο να νιώθει ευγνωμοσύνη?

Είναι πολλά που χρειάζεται να επικοινωνήσουμε με τον Εαυτό μας...να τον νιώσουμε λίγο παραπάνω, από τα φαινόμενα που μας προκαλούν δυσφορία...

Συνήθως ο άνθρωπος συνηθίζει την δυσφορία και πορεύεται με αυτήν...Αφού έτσι όλοι, έτσι κι εγώ...

Δεν θα μας πει κανένας την αλήθεια…
Είναι το μόνο που χρειάζεται να ανακαλύψουμε μόνοι μας, μέσα μας…

Και ενώ η αυτογνωσία θεωρείται ένα μεταφυσικό φαινόμενο, τελικά το μεταφυσικό είναι μόνο η πλάνη που έχουμε για τον εαυτό μας, τίποτα άλλο...

Χρειάζεται να σκεφτεί κανείς λίγο, τι ακριβώς είναι και να αναρωτηθεί για την νοημοσύνη του, κάθε φορά που νευριάζει, θυμώνει, μισεί, φοβάται, ενώ δεν βρίσκει τίποτα λογικό μέσα σε όλα αυτά τα συναισθήματα...

Όλα αυτά τα δηλητήρια μέσα στα οποία έμαθε να ζει, ποιος ρωτάει, αν τα χρειάζεται? Νομίζω κανείς...

Αν δεν καταλάβεις τι ακριβώς χρειάζεσαι για την Ζωή σου, ποτέ δεν θα το ψάξεις...
Θα παίρνεις όσα σου δίνει η ζωή, ανεξάρτητα αν τα χρειάζεσαι ή όχι...

Απλά μάθαμε να μην προσπαθούμε για τίποτα άλλο, παρά μόνο για το πως θα αυτοκαταστεφόμαστε...
Σαν να χρησιμοποιούμε την Δύναμή μας μόνο για να καταστρέφουμε τον Εαυτό μας και τους άλλους, χωρίς κρίση και νοημοσύνη...Όμως η Ουσία δεν καταστρέφεται, απλά Υπάρχει…

Το να συλλογίζεται κανείς έγινε μια υπερανάλυση για τις προθέσεις των άλλων...Να ανακαλύψουμε τα κίνητρα των συμπεριφορών τους, που δεν μας αρέσουν ή μας φοβίζουν ή μας κάνουν να ντρεπόμαστε, ή μας θίγουν...

Αναλύουμε πολύ τους άλλους, γιατί η άποψη του καθενός είναι "εγώ είμαι εγώ"...

Ποιός είμαι εγώ? Εγώ που φοβάμαι, ντρέπομαι, θυμώνω, ζηλεύω και μισώ?

γιατί να μην είμαι αυτός που Αγαπάει?

Με εμποδίζουν οι άλλοι, να είμαι αυτός που Αγαπάει...

Με εμποδίζουν οι άλλοι να Ζω στον Κόσμο που Θέλω...Γιατί απλά υπάρχουν και με εμποδίζουν...

Όλα είναι επιλογές όμως...Ακόμα και τα εμπόδια...Ο μόνος που τα βάζει στον δρόμο μας, είναι "εγώ ο ίδιος"...

Συνήθως περιμένουμε απαθείς τον σωτήρα, ή κινούμαστε προς αυτόν…
Σπάνια κινούμαστε προς τον Εαυτό μας…
Και ακόμα πιο σπάνια παραδεχόμαστε, ότι η θλίψη που βιώνουμε προέρχεται από την απώλειά του…
Μάθαμε να θλιβόμαστε για όλες τις άλλες απώλειες, εκτός από αυτήν, γιατί «εγώ είμαι εγώ», ανεξάρτητα αν δεν ξέρω ποιος είμαι, αλλά νομίζω πως ξέρω πολύ καλά ποιοι είναι οι άλλοι απέναντί μου…

Εγώ είμαι εγώ…Δεν με ενδιαφέρει να μάθω, γιατί ενώ θέλω αυτό, κάνω το άλλο…
Γιατί ενώ θέλω να Αγαπάω, φοβάμαι…
Ας ξεκινήσουμε από αυτό...

Εύκολα κανείς λέει «δεν φοβάμαι», όμως πολύ δύσκολα λέει «Σ’Αγαπώ»…

Πώς να μάθετε στο παιδί σας από το νηπιαγωγείο να προστατεύεται από επιθέσεις και κλοπές

Το παιδάκι σας μέχρι τώρα ήταν απόλυτα προστατευμένο από εσάς, τώρα που έχει ξεκινήσει το σχολείο, έχετε αρχίσει να αγχώνεστε με την ιδέα ότι ενδεχομένως να βρεθεί αντιμέτωπο με βίαιες συμπεριφορές! Αναρωτιέστε πώς να το μάθετε να προστατεύεται;

Όλα αυτά τα παιχνίδια που κυκλοφορούν κάθε ημέρα ανάμεσα στο σπίτι και το σχολείο προτρέπουν τα παιδιά να ζηλεύουν το ένα το άλλο, να «εξαγοράζουν» τη φιλία, δηλαδή να κερδίζουν την εύνοια λόγω κάποιων αντικειμένων αλλά και να μπαίνουν σε μια διαδικασία ανταλλαγής πραγμάτων χωρίς τέλος, η οποία θα πρέπει να επισημάνουμε πως εάν δε δώσουμε σημασία, μπορεί να πάρει απίστευτες διαστάσεις και να οδηγήσει τα παιδιά σε χειρισμούς, σε συμπεριφορές συγγενικές με την κλοπή ή ακόμα και στην ίδια την κλοπή.

Τι πρέπει να κάνετε από την πρώτη χρονιά του νηπιαγωγείου
Κατά τους πρώτους μήνες του σχολείου αφήστε το παιδί σας να παίρνει μαζί του το αγαπημένο του αρκουδάκι καθώς είναι κάτι που θα το βοηθήσει να προσαρμοστεί στην καινούργια του ζωή και στη συνέχεια βεβαιωθείτε ότι δεν παίρνει μαζί του κάτι ακριβό ή επικίνδυνο. Σε ό,τι αφορά όλα αυτά που γίνονται μόδα κατά καιρούς όπως τα αυτοκολλητάκια, οι κάρτες κλπ αφήστε το να τα παίρνει καθώς μπορεί να αισθανθεί ότι βρίσκεται στο περιθώριο κατά τη διάρκεια του διαλείμματος.
Θα πρέπει μόνο του να μάθει να διαχειρίζεται τις ανταλλαγές, ωστόσο εάν πέσει στην αντίληψή σας ότι συνεχώς τα άλλα παιδάκια του παίρνουν τις κάρτες ή ότι βρίσκεται στη θέση εκείνου με τις πιο πολλές, ρωτήστε το τι συμβαίνει και βοηθήστε το να σκεφτεί τη συμπεριφορά του απέναντι στα άλλα παιδάκια.

Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να του απαγορεύσετε τις ανταλλαγές.
Τι πρέπει να κάνετε στην περίπτωση που το παιδί σας απόκτησε τη συνήθεια να κουβαλάει στο σχολείο διάφορα αντικείμενα
Επιλέξτε μια ήρεμη στιγμή και συζητήστε μαζί του. Πείτε του για παράδειγμα «στο σχολείο απαγορεύεται να κουβαλάς κάποια αντικείμενα. Όταν ήσουν μικρός σε άφηνα να πηγαίνεις στο σχολείο με το αρκουδάκι σου, τώρα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Είναι κανονισμός και θα σε βοηθήσω να τον εφαρμόσεις».
Εάν διαμαρτυρηθεί καθώς οι συμμαθητές του συνεχίζουν να παίρνουν μαζί τους πράγματα, εσείς θα πρέπει να φανείτε αποφασιστική. Πείτε του πως δε θέλετε να ξέρετε τι κάνουν τα άλλα παιδάκια, αλλά σας ενδιαφέρει να το βοηθήστε να αναλάβει τις ευθύνες του.
Εάν νιώθετε πως το παιδί σας είναι πολύ στεναχωρημένο είναι η κατάλληλη στιγμή να του μιλήσετε για τη φιλία. Πείτε του ανοικτά ότι για να κάνει φιλίες δε χρειάζεται να χαρίζει τα παιχνίδια του. Οι πραγματικοί φίλοι θα παραμείνουν ακόμα κι αν δε τους δώσει τα πράγματά του. Μιλήστε του για τις δικές σας φιλίες όταν ήσασταν παιδί.
Όταν θα διαπιστώσετε πως το παιδί σας δεν παίρνει τίποτα μαζί του, συγχαρείτε το και πείτε του πόσο υπερήφανη αισθάνεστε.
Εάν το παιδί σας επιστρέψει σπίτι με ένα αντικείμενο που δεν του ανήκει
Φυσικά δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να του επιτρέψετε να το κρατήσει.
Υπενθυμίστε του τον κανόνα ότι δεν πρέπει να κλέβει και πως μπορεί να λέει «όχι».
Στην περίπτωση που σας πει ότι του το έδωσε ο φίλος του πείτε του πως θα μιλήσετε στη δασκάλα και στη μαμά του φίλου του. Την επόμενη κιόλας ημέρα φροντίστε να επιστρέψετε το αντικείμενο στη δασκάλα ή στους γονείς του φίλου του χωρίς φυσικά να ταπεινώσετε το παιδί σας.
Εξηγήστε του πως στο μέλλον εάν κάποιος φίλος του πάει να του δώσει ένα δώρο να αρνηθεί επισημαίνοντάς του ότι θα παραμείνει φίλος του ανεξάρτητα από τα δώρα.
Εάν σας πει ότι το βρήκε κάτω και πάλι θα πρέπει να του πείτε πως πρόκειται για κάτι που δεν του ανήκει και το οποίο θα πρέπει να δώσουν στη δασκάλα γιατί ενδεχομένως κάποιο παιδάκι να το αναζητάει.
Εάν το παιδί σας επιστρέψει στο σπίτι χωρίς για παράδειγμα το μπουφάν του
Προσπαθήστε να μάθετε από τους υπεύθυνους του σχολείου τι συνέβη.
Εντοπίστε το παιδί που το έχει και πάρτε το πίσω εξηγώντας στο παιδί σας πως πρέπει να σέβεται τα πράγματά του και πως έχει κάθε δικαίωμα να λέει «όχι».
Στην περίπτωση που σας πει ότι ο συγκεκριμένος μαθητής είναι ο πιο δυνατός του σχολείου και φοβήθηκε πως εάν δεν του το έδινε θα το χτυπούσε, καθησυχάστε το λέγοντάς του για παράδειγμα «σε καταλαβαίνω αλλά μην ξεχνάς ότι εγώ είμαι εδώ για να σε προστατεύω. Θα μιλήσω στη δασκάλα σου και στη μητέρα αυτού του παιδιού».
Εάν το παιδί σας νιώθει πως το υποστηρίζετε, θα φοβάται λιγότερο και θα καταφέρει να αντιστέκεται στους εκβιασμούς.

Το γέλιο βελτιώνει την ικανότητα μάθησης του παιδιού και τη μνήμη του

Σύμφωνα με μια πιλοτική έρευνα του ψυχολόγου στο Πανεπιστήμιο του Sussex Dr. David Lewis, τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας μαθαίνουν πολύ περισσότερο αν τα κάνουμε να γελάνε.

Αφού μελέτησε μια ομάδα παιδιών κάτω των πέντε ετών, βρήκε ότι η ικανότητα των παιδιών να συγκρατούν και να θυμούνται πληροφορίες αυξανόταν αν αυτά είχαν καλή ψυχική διάθεση. Η έρευνα κατέληξε ότι το γέλιο αύξησε την ικανότητα μάθησης τουλάχιστον 67% και έκανε τα παιδιά να θυμούνται περισσότερο, τουλάχιστον κατά 15%.
Η έρευνα περιελάμβανε την ανάγνωση ιστοριών και κατόπιν ερωτήσεις σχετικά με τις ιστορίες αυτές. Οι ανάγνωση και οι ερωτήσεις έγιναν αρχικά μετά την παρακολούθηση ενός εκπαιδευτικού ντοκιμαντέρ για δεινόσαυρους και ξανά στη συνέχεια, όταν τα παιδιά γελούσαν και ήταν εμφανώς χαρούμενα, ύστερα από την παρακολούθηση κινουμένων σχεδίων.
Λίγες ημέρες αργότερα, ξαναρωτήθηκαν τα παιδιά και ανακάλυψαν ότι ο θετικός αντίκτυπος του γέλιου ήταν ευεργετικός όχι μόνο για την ικανότητα μάθησης αλλά και για την μακρόχρονη μνήμη τους.
Η έρευνα παραγγέλθηκε από τους οργανωτές της ισπανικής προσχολικής τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων Pocoyo και ευθυγραμμίζεται με την έρευνα που λαμβάνει χώρα τα τελευταία 40 χρόνια και δείχνει προς την ίδια κατεύθυνση: όταν κάνουμε τα παιδιά να γελάνε, η ικανότητά τους για μάθηση βελτιώνεται. Σύμφωνα με το Dr. David Lewis, αυτό συμβαίνει γιατί :
– Πρώτα απ” όλα το γέλιο ενθαρρύνει μια πιο χαλαρή και πιο θετική στάση απέναντι στη μάθηση.
– Δεύτερον, μειώνει το άγχος για την αποτυχία ή τα λάθη, που αποτρέπει πολλά παιδιά, ακόμη και από την προσπάθεια μια απάντηση.
– Τρίτον, ενισχύει τη δημιουργικότητα και την προθυμία να κάνει το παιδί τις συνδέσεις μεταξύ των διαφόρων πτυχών του θέματος. Με λίγα λόγια, το γέλιοβοηθά το έργο του εγκεφάλου καλύτερα.

10 μαθήματα ευτυχίας που μάθαμε από τους Αρχαίους Έλληνες

Όπως πίστευε ο Επίκουρος, ο  άνθρωπος είναι κάτι μεγάλο και πολύτιμο. Την ευτυχία, τη μακαριότητα, την έχει μέσα του, φτάνει να παραμερίσει όσα τον ενοχλούν και του κάνουν κόλαση τη ζωή. Εδώ σας δίνουμε 10 μικρά αλλά πολύτιμα μαθήματα ευτυχίας που μας δίνουν οι αρχαίοι πρόγονοι μας!

1. Κάνε τα πάντα με αγάπη!
Ζούμε με συναισθήματα, όχι με τις ώρες στο ηλιακό ρολόι. Θα έπρεπε να μετράμε το χρόνο με τους χτύπους της καρδιάς.  
Αριστοτέλης

Η αγάπη είναι η αιτία ενότητας όλων των πραγμάτων 
Αριστοτέλης 

2. Αγκάλιασε τις προκλήσεις και μάθε από αυτές 
Όπως λέει και το αρχαίο γνωμικό: «Ζήσε το σήμερα και ξέχασε το παρελθόν». Οι προκλήσεις είναι πάντα μια ευκαιρία για κάτι καινούριο. Ακόμη και το ΟΧΙ μπορεί να γίνει μια νέα για να κινηθούμε σε μια νέα κατεύθυνση. Το μεγαλύτερο εμπόδιο στη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. 

«Οι μικρές ευκαιρίες είναι συχνά η αρχή μεγάλων έργων».
Δημοσθένης 

3. Πίστεψε στον εαυτό σου, άκουσε τον και μην παίρνεις πολύ σοβαρά αυτά που σου λένε οι άλλοι.  
Κανείς δεν γνωρίζει τον εαυτό σου καλύτερα από εσένα τον ίδιο. Και κανείς τα παιδιά σου. Θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους που δεν θα μοιραστούν τις ίδιες ιδέες, τις ίδιες απόψεις και το ίδιο όραμα με εσένα, όσον αφορά την ανατροφή των παιδιών. Θα υπάρξουν πολλοί που θα σου δώσουν δωρεάν συμβουλές για το πώς θα πρέπει να είναι η ζωή σου ως μητέρα ή πατέρας. Άκουσε τους χωρίς να τους κρίνεις και ακολούθησε αυτό που σου λέει η καρδιά σου 

«Εκείνος που ξέρει να ακούει επωφελείται ακόμη κι από εκείνους που μιλούν άσχημα». 
Πλούταρχος 

«Μάθε να είσαι σιωπηλός, άφησε το μυαλό ήσυχο να ακούσει και ν’ απορροφήσει»
Πυθαγόρας 

4. Ονειρέψου αυτά που θέλεις, και όχι αυτά που δεν θέλεις
Είναι σημαντικό να ονειρευόμαστε, να κάνουμε μεγάλα όνειρα και να μην σταματήσουμε ποτέ να ονειρευόμαστε. Αλλά πάντα να ελπίζουμε στα καλύτερα 

«Μην ξοδεύεις αυτό που έχεις επιθυμώντας αυτό που δεν έχεις. Θυμήσου ότι αυτό που έχεις τώρα, είναι κάτι απ’ όλα αυτά που κάποτε ονειρεύτηκες να αποκτήσεις» 
Επίκουρος 

5. Ποτέ μην τα παρατάς και ποτέ μη χάνεις την πίστη σου 
Αντικατέστησε τον φόβο με την ελπίδα.Η ταπεινοφροσύνη, ή αγάπη και η πίστη, μπορούν να κάνουν θαύματα. Και όλα θα συμβούν την κατάλληλη στιγμή και την κατάλληλη εποχή. 

«Δεν υπάρχει τίποτα «μεγάλο» που δημιουργείται ξαφνικά…Ένα τσαμπί σταφύλια χρειάζεται χρόνο να ανθίσει, να καρποφορήσει και να…ωριμάσει»! 
Επίκτητος 

6. Πάντα να σκέφτεσαι και να «νιώθεις» θετικάΗ θετική σκέψη είναι δημιούργημα των αρχαίων Ελλήνων. Εστιάστε πάντα στο παρόν και στους λόγους για τους οποίους χαίρεστε! Απομακρύνετε από τη ζωή σας τους αρνητικούς ανθρώπους και φροντίστε πάντα να περιβάλλεστε από ανθρώπους με θετική ενέργεια. Και όπως λένε και οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι: 

«Η ιατρική είναι συνυφασμένη με την ουσία του νου»  
Ιπποκράτης  

«Ηευτυχίαεξαρτάται από τον εαυτό μας»  
Αριστοτέλης 

7. Ψάξε μέσα σου τις απαντήσεις 
Πάντα η σκέψη και η ενδοσκόπηση μας βοηθάει να βρούμε τη σωστή λύση, όταν νιώθουμε μπερδεμένοι 

«Αυτό που μπορούμε να επιτύχουμε εσωτερικά θα αλλάξει την εξωτερική πραγματικότητα.» Πλούταρχος 

8. Οι δύσκολες καταστάσεις είναι που μας κάνουν πιο θαρραλέους  
«Το θάρρος μας δε φαίνεται στις καθημερινές μας χαρούμενες σχέσεις, αλλά στις προκλήσεις της ζωής και τις αντιξοότητες» 
Επίκουρος  

9. Μην αντιστέκεσαι στο πεπρωμένο σου
«Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του» 
Πλάτων 

«Στον  καθένα υπάρχουν τρεις αρετές: Η σύνεση, η δύναμη και η καλή τύχη» 
Ίων ο Χίος 

10. Δες τα λάθη σου θετικά και σαν εμπειρίες που θα κινούνται προς την κατεύθυνση των ονείρων σου. 
«Αυτός που κάνει τα περισσότερα κάνει τα περισσότερα λάθη» 
Ευριπίδης

Η Ιθάκη του διαστήματος

Πριν από ένα χρόνο, τον Οκτώβριο του 2013, το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ κατέγραψε τον πιο απόμακρο γαλαξία του οποίου το φως (ή καλύτερα η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία) ξεκίνησε πριν από 13,1 δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσει μόλις τώρα στα τηλεσκόπιά μας. Πρόκειται για ένα αντικείμενο που καταγράφηκε όπως ήταν όταν το Σύμπαν είχε ηλικία 700 περίπου εκατομμυρίων ετών, στις αρχές δηλαδή της εξελικτικής του πορείας.

Κι αυτό δεν είναι παρά ένα μόνο παράδειγμα από τα άπειρα όσα μάθαμε τα τελευταία μερικά χρόνια με τη βοήθεια των επίγειων και διαστημικών μας τηλεσκοπίων. Για την επόμενη δεκαετία ετοιμάζονται ήδη ακόμη πιο μεγάλα τηλεσκόπια όπως είναι το ευρωπαϊκό τηλεσκόπιο Ε-ΕLT, με διάμετρο κατόπτρου 39 μέτρων και εμβαδόν έξι στρεμμάτων, ίσο με σχεδόν 16 γήπεδα του μπάσκετ!

Ενα τόσο γιγάντιο τηλεσκόπιο θα έχει την ικανότητα να ξεχωρίζει δύο πυγολαμπίδες σε απόσταση 200.000 χιλιομέτρων. Θα μπορεί δηλαδή να διακρίνει αντικείμενα πέντε τρισεκατομμύρια φορές πιο αμυδρά από το πιο αμυδρό άστρο που βλέπουμε με γυμνό μάτι!

Λένε ότι η επιστήμη και η επιστημονική έρευνα μάς απελευθερώνουν από τον εγωκεντρισμό μας. Και είναι αλήθεια γιατί οι αστρονόμοι γνωρίζουμε πολύ καλά πόσο μικροσκοπικός είναι ο πλανήτης μας και πόσο απέραντο είναι το Σύμπαν, και δεν νομίζω να υπάρχει καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε τη μικρότητα και το εφήμερο της παρουσίας μας στο Σύμπαν. Για σκεφτείτε: αν σμικρύναμε το Ηλιακό μας Σύστημα ένα τρισεκατομμύριο φορές τότε αυτό θα είχε το μέγεθος ενός μεγάλου δωματίου και ο Ηλιος θα είχε το μέγεθος του κεφαλιού μιας καρφίτσας, ενώ το πλησιέστερο σ’ εμάς άστρο (ο άλφα Κενταύρου) θα βρισκόταν σε απόσταση περίπου 42 χιλιομέτρων. Στην ίδια σμίκρυνση ο Γαλαξίας μας θα είχε διάμετρο 1.000.000 χιλιομέτρων, ενώ το πάχος του στο κέντρο θα έφτανε τα 100.000 χιλιόμετρα. Σε όλη του μάλιστα την έκταση ο Γαλαξίας μας θα στολιζόταν από 200 δισεκατομμύρια άστρα, καθένα με μέσο μέγεθος το κεφάλι μιας καρφίτσας σε αποστάσεις περίπου 40 χιλιομέτρων το ένα από το άλλο. Στο Σύμπαν υπάρχουν περίπου ένα τρισεκατομμύριο τρισεκατομμύρια άστρα. Τόσα άστρα, όσοι είναι και οι κόκκοι της άμμου όλων των ωκεανών της Γης. Και παρ’ όλα αυτά βρίσκουμε ένα δισεκατομμύριο τρισεκατομμύρια άτομα στην ύλη που περιέχεται μέσα σε μία μόνο δαχτυλήθρα.

Κι όμως, όλοι μας, απασχολημένοι από τις δραστηριότητες της καθημερινής μας ζωής, δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε το μέλλον των σύγχρονων ανακαλύψεων. Αυτό, άλλωστε, συνέβαινε ανέκαθεν. Οταν η βασίλισσα Βικτωρία της Αγγλίας επισκέφτηκε τον Michael Faraday στο εργαστήριό του και τον ρώτησε σε τι θα χρησίμευαν οι ανακαλύψεις του, ο Faraday της απάντησε: «Σε τι χρησιμεύει, μεγαλειοτάτη, ένα μωρό;». Περίπου 50 χρόνια αργότερα ο J. J. Thomson ανακάλυψε το ηλεκτρόνιο όταν κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί (στα πρόθυρα του 20ού αιώνα) με ποιον τρόπο το ηλεκτρόνιο θα μπορούσε να αλλάξει την ανθρωπότητα. Κι όμως, οι ανακαλύψεις των Faraday και Thomson ήταν αυτές που οδήγησαν σε όλες τις μετέπειτα εφαρμογές που βασίζονται στον ηλεκτρισμό!

Γι’ αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ όσα μας δίδαξε η ιστορία της επιστήμης, γιατί δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε τις συνέπειες μιας επιστημονικής ανακάλυψης, αφού κάθε πρόσθετο κομμάτι γνώσης, οσοδήποτε περίεργο, άσχετο ή αφηρημένο κι αν φαίνεται στην αρχή, καταλήγει άμεσα ή έμμεσα, αργά ή γρήγορα, σε κάποια πρακτική εφαρμογή. Αν δεν συνεχίσουμε την ανάπτυξη της επιστήμης και τον εμπλουτισμό των γνώσεών μας, άσχετα με την άμεση χρησιμότητά τους, γρήγορα θα ταφούμε κάτω από το βάρος των προβλημάτων μας, γιατί η επιστήμη του σήμερα είναι η λύση του αύριο.

Είναι, άλλωστε, στη φύση του ανθρώπου να θέλει να μάθει, ή όπως έγραφε οΑριστοτέλης: «Φύσει του ειδέναι ορέγεται ο άνθρωπος». Απ’ όλα τα όντα πάνω στη Γη, μόνο εμείς διερωτόμαστε τι κάνει τον Ηλιο να λάμπει, γιατί το ουράνιο τόξο ακολουθεί την καταιγίδα, με ποιον τρόπο τα πουλιά πετάνε. Μόνο εμείς διερωτόμαστε τι κρύβεται πίσω από τον επόμενο λόφο ή πέρα από την απέραντη θάλασσα. Κι έχουμε πάντα αναρριχηθεί στον λόφο, κι έχουμε πάντα διασχίσει τον ωκεανό. Ισως, κάτι βαθιά χαραγμένο στη γενετική μας δομή να είναι αυτό που μας ωθεί να μάθουμε το τι είμαστε και από πού προήλθαμε. Που μας ωθεί στην περιπέτεια της εξερεύνησης. Γιατί είμαστε προικισμένοι με την ικανότητα να σκεφτόμαστε, να αισθανόμαστε και να διερωτόμαστε. Είναι η μοίρα μας, και ίσως ο σκοπός μας, να αναπτυσσόμαστε και να προοδεύουμε καθώς επιδιώκουμε να μάθουμε και να δώσουμε έννοια και σημασία στο Σύμπαν στο οποίο ανήκουμε, σε μία ατέρμονη ίσως προσπάθεια ερευνών. Γι’ αυτό άλλωστε και ο σημερινός άνθρωπος, στην προσπάθειά του να κατανοήσει το Σύμπαν, δεν αντικρίζει εκεί έξω έναν εχθρικό και άδειο κόσμο. Βλέπει, αντίθετα, την υπόσχεση ενός πανέμορφου ταξιδιού προς την Ιθάκη των γνώσεων. Ενός Ταξιδιού Χωρίς Τέλος.

Η τέχνη της κρυπτογραφίας και η τρομακτική εξέλιξη της

Κάθε άνθρωπος έχει την ανάγκη να μοιραστεί ακόμα και τα πιο κρυφά μυστικά του. Η ανάγκη αυτή όμως, ανέκαθεν συνδυαζόταν με ένα μεγάλο φόβο. Οσο «επιβεβλημένη» είναι η εκμυστήρευση μιας κρυφής πληροφορία, άλλο τόσο τρομακτική είναι η σκέψη αυτή η πληροφορία να βγει στην επιφάνεια. Οταν λοιπόν κάποιο μυστικό δεν μπορούσε να μεταφερθεί από... αυτί σε αυτί, αλλά έπρεπε να ταξιδέψει για να φτάσει στον παραλήπτη, κάτι έπρεπε να βρεθεί ώστε να εμποδίζει τους διαμεσολαβητές να το ανακαλύψουν. Κάπως έτσι, πριν αρκετές χιλιετίες, άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα κρυπτογραφημένα μηνύματα.

Η εμφάνιση της κρυπτογραφίας και πρώτα κωδικοποιημένα μηνύματα

Οι πρώτοι αλγόριθμοι κρυπτογράφησης εμφανίστηκαν πριν από 3.500 χρόνια στην Μεσοποταμία. Πάνω σε αγγεία που βρέθηκαν κοντά στις όχθες του ποταμού Τίγρη βρέθηκαν κάποια παράξενα μηνύματα. Οπως αποδείχθηκε αργότερα, οι δημιουργοί των αγγείων θέλησαν να περιγράψουν την τεχνική της αγγειοπλαστικής στους απογόνους τους, χωρίς όμως αυτή να γίνει γνωστή σε άλλους λαούς. Για αυτό το λόγο, φρόντισαν να αντικαταστήσουν κάποια γράμματα δημιουργώντας ένα κείμενο γεμάτο... ασυναρτησίες για όσους δεν ήξεραν πως να το διαβάσουν.

Η τέχνη της κρυπτογραφίας δεν άργησε να μεταδοθεί και σε άλλους λαούς, αλλά και να εξελιχθεί. Μάλιστα, οι πρώτη πολεμική χρήση των απόκρυφων μηνυμάτων έγινε από τους αρχαίους Σπαρτιάτες. Το «κλειδί» για να να μεταφράσει κάποιος τα μηνύματα των στρατηγών τους ήταν μια σκυτάλη, ενώ ο αλγόριθμος τους ήταν μια απλή μετάθεση γραμμάτων. Κάθε γράμμα που βρισκόταν στα κείμενα των Σπαρτιατών αντιστοιχούσε στο γράμμα που βρισκόταν τρεις θέσεις μετά στην αλφάβητο.

Η μεγάλη περίοδος στασιμότητας, οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι και η ανάγκη για... κρυπτογράφηση

Για αρκετούς αιώνες η κρυπτογραφία δεν αναπτύχθηκε με μεγάλους ρυθμούς. Μπορεί να εμφανίζονταν κρυφά μηνύματα, βασισμένα σε τεχνικές διαφόρων λαών, ωστόσο η πολυπλοκότητα τους δεν ήταν ιδιαίτερα ισχυρή. Οι περισσότερες κρυπτογραφήσεις βασίζονταν σε απλούς αλγορίθμους που ήταν εύκολο να αναλυθούν. Αλλωστε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα κάθε άγνωστη και ύποπτη γραφή αποτελούσε ένδειξη αποκρυφισμού ή «μαύρης μαγείας» και καταδίκαζε όσους ασχολούνταν με αυτήν σε φρικτό θάνατο.

Πέρασαν αρκετά χρόνια και χρειάστηκαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ώστε η κρυπτογραφία να αρχίσει να εξελίσσεται σημαντικά. Κατά την διάρκεια των δύο αυτών πολέμων, ήταν αναγκαία η μετάδοση πληροφοριών ζωτικής σημασίας από χώρα σε χώρα. Μέσα σε λίγες μόλις δεκαετίες η κρυπτογραφία μπόρεσε να αναπτυχθεί όσο δεν αναπτύχθηκε τα προηγούμενα 3.000 χρόνια. Οι Γερμανοί ασχολήθηκαν περισσότερο από κάθε άλλο λαό με την τέχνη των κρυφών μηνυμάτων. Η εξέλιξη των μαθηματικών και η βοήθεια από πολύ σημαντικούς επιστήμονες ήταν βασικά στοιχεία που συνετέλεσαν ώστε η κρυπτογραφία να περάσει σε επόμενο επίπεδο.

Οι ισχυρότερες δυνάμεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου επένδυσαν μεγάλα χρηματικά ποσά ώστε να εξασφαλίσουν ένα ισχυρό σύστημα αποκρυπτογράφησης, ενώ παράλληλα είχαν ειδικές ομάδες που προσπαθούσαν να «σπάσουν» τους αλγορίθμους των αντιπάλων. Στα μέσα του 20ου αιώνα οι αλγόριθμοι είχαν πλέον εξελιχθεί, όχι όμως σε βαθμό ικανό να εμποδίσει την κρυπτανάλυση των πληροφοριών.

Η συμβολή των Αμερικανών και εκτόξευση της πολυπλοκότητας

Η πραγματική τομή στον χώρο της κρυπτογραφίας έρχεται περίπου δύο δεκαετίες αργότερα, όταν Αμερικανοί επιστήμονες δημοσιοποίησαν το πρότυπο σχέδιο αποκρυπτογράφησης. Βασικός συντελεστής στην βελτίωση της κωδικοποίησης ήταν η πληροφορική. Στην προσπάθεια τους να δημιουργήσουν ασφαλείς εγκαταστάσεις επικοινωνίας για μεγάλες επιχειρήσεις, τράπεζες και άλλες οικονομικές οργανώσεις, οι Αμερικανοί επιστήμονες δημιούργησαν το πρώτο δημόσιο και προσιτό σύστημα κρυπτογράφησης.

Το γεγονός αυτό δημιούργησε μια «έκρηξη» ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος γύρω από την κρυπτογραφία. Η ανάπτυξη συγκεκριμένων τομέων των μαθηματικών, όπως η Θεωρία Αριθμών και η Συνδυαστική Ανάλυση συνδυάστηκε με την τρομακτική εξέλιξη της κρυπτογράφησης. Οι αλγόριθμοι πλέον δεν είχαν καμία σχέση με τους παλιότερους. Μαθηματικοί και πληροφορικοί εστίασαν πάνω στον κλάδο της κρυπτογραφίας, δημιουργώντας εξαιρετικά δύσκολους αλγορίθμους που βασίζονταν πάνω σε ανώτερα μαθηματικά.

Ο τρόπος λειτουργίας του «Δημοσίου κλειδιού» - Η εξέλιξη της κρυπτογράφησης

Δημοσιοποιώντας ένα «κλειδί» οι επιστήμονες έδιναν την ευκαιρία, σε όποιον το χρειάζεται, να αποκρυπτογραφήσει το μήνυμά του. Το κρυπτογραφημένο κείμενο όμως δεν ήταν δυνατό να μεταφραστεί παρά μόνο από τους κατέχοντες του «ιδιωτικού κλειδιού». Οι τεχνικές της κρυπτογράφησης μέσω των εξελιγμένων μαθηματικών έγιναν αμέτρητες αλλά και υπερβολικά πολύπλοκες. Οι σχέσεις μεταξύ πρώτων αριθμών, μαθηματικών εξισώσεων αλλά και τυχαίων στοιχείων του υπολογιστή εκτόξευσαν την δυσκολία στα ύψη.

Αν κάποιος δεν είχε το «ιδιωτικό κλειδί» ώστε να απλουστεύσει τα δεδομένα που ανακάλυπτε τότε δεν μπορούσε να μεταφράσει την πληροφορία. Η πολυπλοκότητα των αλγορίθμων ξεπερνά κατά πολύ τις δυνατότητες ακόμα και του πιο σύγχρονου υπολογιστή. Για να «αλιεύσει» κανείς μια κρυπτογραφημένη πληροφορία θα έπρεπε να «σκανάρει» μια τεράστια ομάδα πληροφοριών, ενώ με το «ιδιωτικό κλειδί» μπορεί να φτάσει κατευθείαν και χωρίς ιδιαίτερο κόπο στο μήνυμα.

Οι κρυφοί κίνδυνοι της κρυπτογραφίας και ο ρόλος των επιστημόνων

Πολλαπλασιάζοντας δύο συγκεκριμένους «πρώτους αριθμούς» με χιλιάδες ψηφία, καταλήγουμε σε έναν αριθμό που δεν μπορεί να απλουστευθεί ούτε από τον πιο ευφυή μαθηματικό, αλλά ούτε και από τον πιο ισχυρό υπολογιστή. Αν όμως χρησιμοποιήσει κάποιος τις ιδιότητες των «πρώτων αριθμών» θα μπορούσε να φτάσει πολύ πιο γρήγορα στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο κατάλληλος τρόπος ώστε να χρησιμοποιηθούν αυτές οι ιδιότητες, βρίσκεται στο «ιδιωτικό κλειδί».

Τόσο τα μαθηματικά όσο και η πληροφορική έχουν συμβάλλει όσο οτιδήποτε άλλο στην εξέλιξη της κρυπτογραφίας. Η συνεργασία επιστημονικού προσωπικού με κυβερνήσεις έχουν πλέον περάσει σε επόμενο επίπεδο. Για αυτό φυσικά και η κακή φήμη πως τόσο οι μαθηματικοί όσο και οι πληροφορικοί έρχονται σε συχνές επαφές με τον στρατό της εκάστοτε χώρας όλο και εντείνεται. Σίγουρα δεν μπορεί κανείς να σταματήσει την κρυπτογραφία, όσο και να το προσπαθήσει. Αλλωστε δεν είναι βέβαιο πως η ύπαρξη κρυφών μηνυμάτων οδηγεί σε άσχημα αποτελέσματα, αρκεί τέτοιου είδους μηνύματα να μην κρύβουν... απάνθρωπες πληροφορίες.

Το συγκινητικό μήνυμα του πιλότου: «Έλληνες σηκώστε το κεφάλι ψηλά»

 Συγκινεί το μήνυμα του πιλότου Σωτήρη Στράλη την ώρα της παρέλασης στην Θεσσαλονίκη, που ευχήθηκε μέσα από το πιλοτήριο χρόνια πολλά λέγοντας: «Η ελληνική ομάδα αεροπορικών επιδείξεων εύχεται σε όλους τους Έλληνες χρόνια πολλά και σας καλεί για άλλη μια φορά, σηκώστε το κεφάλι ψηλά».

Ο Σμηναγός Σωτήρης Στράλης μετείχε στις επιδείξεις δεξιοτεχνίας με αεροσκάφος F16 της ομάδας «ΖΕΥΣ», της 115 πτέρυγας μάχης εντυπωσιάζοντας το κοινό που παρακολούθησε την παρέλαση.

Η πίστη στον ελληνισμό

Γ​​ια τους πατεράδες μας, και για πολλούς από μας παππούδες, η πίστη στον ελληνισμό ήταν κάτι αυτονόητο και πολύ συγκεκριμένο. Υπαγόρευε μια στάση ζωής, στάση που σε οδηγούσε να δώσεις και τη ζωή σου ακόμη όπως πολλοί από τη γενιά εκείνη που ξεκινούσαν τέτοιες μέρες το 1940 για το μέτωπο της Αλβανίας.

Κι ήταν αυτή η στάση ζωής που έδινε μορφή στην αφηρημένη ατομικότητα που λέγεται ελληνισμός, αφηρημένη γιατί δύσκολα μπορείς να προσδιορίσεις τα υλικά της, ατομικότητα αφού συμμετέχει μέσω της γλώσσας και του τοπίου της παιδικής σου ηλικίας στη διαμόρφωση του χαρακτήρα σου, της μοναδικότητάς σου. Η πίστη στον ελληνισμό, όπως κάθε πίστη, είναι η αποδοχή κάποιας δύναμης που ξεπερνάει τις δικές σου δυνάμεις, στην οποία αισθάνεσαι ότι οφείλεις την ύπαρξή σου και την οποία οφείλεις να υπερασπιστείς.

Κι ήταν αυτή η πίστη που ενεργοποίησε τις ημέρες εκείνες του ’40 ο Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος μέσα σε μια νύχτα μεταμορφώθηκε από δικτάτορα σε εθνικό ηγέτη. Εκαστος εφ’ ω ετάχθη. Θυμάμαι πάντα τη σκηνή από τις Μέρες του Σεφέρη, ο οποίος έχει φύγει με την εξόριστη κυβέρνηση μετά τη συνθηκολόγηση κι αφού έχει μιλήσει με τον πιο απαξιωτικό τρόπο για τα μέλη της δακρύζει όταν πια φτάνει στο Γιοχάνεσμπουργκ και ανοίγει και πάλι μετά από καιρό τον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου. «Χθονός ες τηλουρόν ήκομεν πέδον.» Για όσους πολέμησαν στην Αλβανία ήταν η πίστη στον ελληνισμό, ήταν η θυσία της ζωής τους, για τον Σεφέρη οι στίχοι του Αισχύλου, για τον Ελύτη εκείνο το όπου κι αν βρίσκεστε αδελφοί μνημονεύετε Διονύσιον Σολωμό. Για μας τι είναι; Ποια είναι τα υλικά αυτής της πίστης, ποια τα ιερά της κειμήλια και ποια η δυναμική της;

Τι σημαίνει εν έτει 2014 η φράση «είμαι Ελληνας»; Τι άλλο σημαίνει εκτός από τα προφανή που σου έρχονται στο μυαλό, πως είσαι πολίτης μιας πτωχευμένης πολιτείας, πως ανήκεις σε μια κατακερματισμένη κοινωνία, πως θέλεις να αισθάνεσαι Ευρωπαίος γιατί φοβάσαι να μη σου πουν πως δεν είσαι, πως μιλάς μια γλώσσα μικρή που ελάχιστα την σέβεσαι γιατί δεν σου μαθαίνουν να την σέβεσαι, πως γενικά ανήκεις σε ένα μη κανονικό κράτος, κατά την ομολογία του ίδιου του πρωθυπουργού, και πως προσπαθείς να επιβιώσεις ως πολίτης του σύγχρονου κόσμου μέσα σε αναχρονιστικές δομές του πιο πρωτόγονου απολυταρχισμού, όπως η εφορία και τα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία. Είναι ένας επιθετικός προσδιορισμός που έχει μόνον αρνητικές σημασίες; Ή μήπως υπάρχει ακόμη η ελπίδα να ανακαλύψουμε τις θετικές του παραμέτρους; Πριν καταλήξω να ομολογήσω πως ναι, πιστεύω, στις θετικές παραμέτρους του επιθετικού προσδιορισμού «Ελληνας», οφείλω να ξεκαθαρίσω ορισμένα στοιχειώδη.

Κατ’ αρχάς να πάρω τις αποστάσεις μου από όσα γύρω μου περιβάλλουν με την ενδυμασία του ευτράπελου τις λέξεις Ελληνας, ελληνισμός και το «ελληνικός» - αυτήν την ταυτότητα του κατά Καβάφη βασιλέως της Κομμαγηνής που ο ποιητής εγκωμιάζει: Υπήρξεν έτι το άριστον εκείνο, Ελληνικός – ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν... Αλλοι καιροί, άλλα ήθη. Τον ηρωισμό του έπους του ’40 τον μεταμόρφωσαν σε καρακιτσαριό οι γιορτές της πολεμικής αρετής της χούντας, διασύροντάς τον στις συνειδήσεις των τότε εφήβων. Θέλω να πω πως η πίστη στον ελληνισμό είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση, τόσο σοβαρή που πρέπει επειγόντως να αποσυνδεθεί από τις διάφορες πολιτικές εκφράσεις του ελληνισμού. Να προσθέσω επίσης και τον απογοητευτικό αναχρονισμό της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας με τη φοβική συμπεριφορά απέναντι στον σύγχρονο κόσμο.

Τι μπορεί να σημαίνει η έκφραση «πίστη στον ελληνισμό», για έναν σημερινό Ελληνα; Είναι η πίστη στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου; Είναι η πίστη στον ελληνικό πολιτισμό που τον θυμόμαστε είτε όταν μας επισκέπτεται η ωραία κυρία Κλούνεϊ, είτε όποτε θέλουμε να πάρουμε άδεια καντίνας για την Αμφίπολη; Είναι η αγάπη για τη Μύκονο, με την οποία ταυτιζόταν η πίστη στον ελληνισμό στη δεκαετία του ενενήντα και ώς τα χρόνια της κατάρρευσης; Είναι η αγάπη για τη γλώσσα την οποία την ξεπετάμε λες και βαρεθήκαμε τις πτώσεις; Ή μήπως είναι η αγάπη για τα ομηρικά ακρογιάλια που τα βλέπεις και λιμπίζεσαι κυβικά μπετόν; Εχει κάποια πραγματικότητα η έκφραση πίστη στον ελληνισμό εν έτει 2014 ή είναι απλώς μια έκφραση κενή, ένα πάγιο εθνικό αίτημα σαν τα πάγια αιτήματα του συνδικαλιστικού κινήματος;

Κατ’ αρχάς ο βασικός λόγος που μας απογοητεύει η χώρα μας είναι επειδή δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει η πίστη στον ελληνισμό, όχι μόνον των Ελλήνων αλλά και της υπόλοιπης Ευρώπης. Ο εαυτός μας είναι καλύτερος απ’ αυτό που ζούμε, όπως η γλώσσα μας είναι καλύτερη απ’ το ιδίωμα που χρησιμοποιούμε, όπως και το τοπίο μας είναι καλύτερο απ’ αυτό που βλέπουν τα μάτια μας. Προσωπικά αρνούμαι να δεχθώ τον κυνισμό της απαξίας που μου επιβάλλει να παραιτηθώ από τα πράγματα που αγαπάω. Και δεν ξεχνάω πως σ’ αυτήν τη γλώσσα χρωστάω ότι διάβασα Ντοστογιέφσκι, κι ας μην ήταν Ελληνας, γιατί η γλώσσα είχε τέτοια δύναμη ώστε να μπορεί να υποδεχθεί την πιο πολύπλοκη σκέψη. Οπως και το τοπίο αντιστέκεται στις προσπάθειες που τόσα χρόνια καταβάλλουμε για να το καταστρέψουμε.

Μικρόβια επιταχύνουν την κλιματική αλλαγή

Γνωρίζατε ότι μερικά μικροσκοπικά μικρόβια, που «κρύβονται» στο έδαφος, αποτελούν μία από τις αιτίες που επιταχύνουν την υπερθέρμανση του πλανήτη;

 

Επιστήμονες από τις ΗΠΑ, τη Σουηδία και την Αυστραλία ισχυρίζονται, ότι έχουν αποδείξεις πως ένα είδος μικροβίου που υπάρχει στη Σουηδία μπορεί να μας οδηγεί στην υπερθέρμανση της Γης.

 

Βέβαια, όπως αναφέρει δημοσίευμα της Daily Mail, οι ερευνητές δεν είναι βέβαιοι για το αν τα μικρόβια αυτά είναι «σκλάβοι» στο περιβάλλον τους ή αν προκαλούν την κλιματική αλλαγή.

 

Πάντως, η ανακάλυψη αυτή θα μπορούσε να βοηθήσει τους επιστήμονες να βελτιώσουν τις προσομοιώσεις της κλιματικής αλλαγής, συμπεριλαμβάνοντας δεδομένα για το πώς τα μικρόβια ελέγχουν την απελευθέρωση αερίων, όπως το μεθάνιο.

 

Νωρίτερα φέτος, επιστήμονες είχαν βρει ένα είδος μικροβίων στο μόνιμο στρώμα πάγου στα εδάφη της βόρειας Σουηδίας, τα οποία είχαν αρχίσει να αποψύχονται υπό την επίδραση της αυξανόμενης θερμοκρασίας στον κόσμο.

 

Οι ερευνητές υποψιάστηκαν, ότι το μικρόβιο έπαιζε ρόλο στην παγκόσμια υπερθέρμανση, απελευθερώνοντας τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα, που ήταν αποθηκευμένες στο στρώμα πάγου κοντά στον Αρκτικό Κύκλο, με τη μορφή μεθανίου.

 

Το μεθάνιο είναι ένα αέριο του θερμοκηπίου, το οποίο ευθύνεται για την «παγίδευση» της θερμότητας στην ατμόσφαιρα της γης.

 

Όμως, ο πραγματικός ρόλος αυτού του μικροβίου -Methanoflorens stordalenmirensis- ήταν άγνωστος και η νέα αυτή έρευνα μελετά ακριβώς το ρόλο του στην κλιματική αλλαγή.

 

Ένα από τα μεγάλα ερωτήματα που προσπαθούν να απαντήσουν οι επιστήμονες, που ασχολούνται με την κλιματική αλλαγή είναι, σύμφωνα με τον καθηγητή Scott Saleska από το πανεπιστήμιο της Αριζόνα, πόσο από το διοξείδιο του άνθρακα που είναι αποθηκευμένο στο έδαφος απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα από τη μικροβιακή δραστηριότητα.

 

«Εδώ και πολλά χρόνια διίστανται οι απόψεις ως προς το κατά πόσον η μικροβιακή οικολογία μπορεί να παίζει ρόλο σε ένα συλλογικό οικοσύστημα. Αυτή η μελέτη δείχνει, ότι όχι μόνο παίζει ρόλο, αλλά μάλιστα σημαντικό, και πως πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή στους τύπους των μικροβίων που ζουν σε αυτά τα οικοσυστήματα “απόψυξης”» κατέληξε η καθηγήτρια Virginia Rich.