Η Μινωίτισσα ιέρεια της Μεγάλης Μητέρας

Είμαι ιέρεια της Μεγάλης Μητέρας, εκείνης που κρατά τα φίδια στα χέρια της και δεν φοβάται το δάγκωμά τους, γιατί γνωρίζει πως το δηλητήριο και το φάρμακο γεννιούνται από την ίδια ρίζα. Σας μιλώ από τα άδυτα της Κνωσού, εκεί όπου το φως πέφτει λοξά μέσα από τους φωταγωγούς και συναντά το σκοτάδι των αποθηκών, εκεί όπου η γη ανασαίνει.

Η μεγάλη μήτηρ είναι τροφός, προστάτης, και πάροχος όλων των όντων. Την τιμούμε με χορούς που μιμούνται την κίνηση του φιδιού, σπείρα μέσα σε σπείρα, γιατί έτσι κινείται η ζωή, όχι ευθύγραμμα προς έναν σκοπό, αλλά κυκλικά, γυρίζοντας πάντα στην πηγή της. Ό,τι γνώση χρειάζεται ο άνθρωπος μπορεί να την προσφέρει η μεγάλη Θεά των όφεων, γιατί το φίδι είναι το ζώο που γνωρίζει και τα δύο βασίλεια, το σκοτεινό της γης και το φωτεινό του ουρανού, και όποιος μάθει να το ατενίζει χωρίς τρόμο μαθαίνει κι αυτός να κινείται ανάμεσα στους δύο κόσμους. Το φίδι που κοιμάται με τα μάτια ανοιχτά είναι ο φρουρός αυτής ακριβώς της γνώσης, εκείνο που αλλάζει το δέρμα του όπως ο μυημένος αναγεννάται, αφήνοντας πίσω το παλιό περίβλημα χωρίς να χάνει τίποτα από την ουσία του, γιατί η αληθινή αλλαγή δεν είναι απώλεια, είναι απελευθέρωση.

Πώς μπορείς να έχεις πρόσβαση σε αυτή τη γνώση; Δεν έρχεται με τον λόγο ούτε με τη βιασύνη. Έρχεται όπως έρχεται το φίδι, αθόρυβα, όταν το σώμα σου έχει ησυχάσει αρκετά ώστε να το αντιληφθεί. Στο ιερό μας φέρνουμε γάλα και μέλι στις σχισμές του βράχου όπου κατοικούν, και περιμένουμε. Δεν διατάζουμε τη Θεά. Την προσκαλούμε.

Και πού βρίσκονται τα κλειδιά για να την ανοίξεις και να την κάνεις δική σου; Δεν βρίσκονται έξω από σένα, ούτε φυλάσσονται σε κάποιο άδυτο πέρα από τη δική σου καρδιά. Εγώ, ως ιέρεια, μπορώ να σε οδηγήσω ως το κατώφλι, μπορώ να σου δείξω τη χειρονομία, τον χορό, τον ρυθμό της αναπνοής που ηρεμεί τον νου. Όμως το κατώφλι το περνάς μόνος σου. Η συνείδησή σου είναι αυτή που καθορίζει τι θα σου αποκαλύψει η Θεά, γιατί εκείνη δεν κρύβεται από κακία αλλά αποκαλύπτεται ανάλογα με το πόσο καθαρό είναι το δοχείο που τη δέχεται.

Παρατήρησέ την λοιπόν στο ερπετό που γλιστρά ανάμεσα στις πέτρες, με το βλέμμα του άγρυπνο ακόμη και μέσα στον ύπνο, στο δέντρο που ανθίζει την άνοιξη, στο σώμα σου που πονά και θεραπεύεται. Αγάπησέ την όχι όπως αγαπάς ένα πράγμα μακρινό, αλλά όπως αγαπάς τη μητέρα που σε γέννησε, με οικειότητα και δέος μαζί. Τίμησέ την με τις πράξεις σου, γιατί η λατρεία που δεν γίνεται βίωμα παραμένει άδειος λόγος. Και σεβάσου την, γνωρίζοντας πως δεν είναι στη διάθεσή σου να την κατακτήσεις, παρά μόνο να ανοιχτείς ώστε εκείνη να σε κατακτήσει. Τότε, ίσως, θα σου αποκαλύψει τα μυστικά της, όχι όλα μαζί, αλλά σταδιακά, όπως το φίδι αλλάζει δέρμα, μία στιγμή αλήθειας τη φορά, πάντα με τα μάτια ανοιχτά.