Ἀ­πὸ τὴν εἰ­σα­γω­γὴ στὸ «Πλά­τω­νος Συμ­πό­σι­ο»

Τό ἀ­πό­σπα­σμα ἀ­να­φέ­ρε­ται εἰς τόν παι­δι­κόν - ἐ­φη­βι­κόν ἔ­ρω­τα

Ἡ προ­έ­λευ­σις τοῦ θε­σμοῦ τού­του δεν μᾶς εἶ­ν' ἐ­πα­κρι­βῶς γνω­στή. Δὲν ὑ­πάρ­χει ἀμ­φι­βο­λί­α, ὅ­τι εἶ­ναι γέν­νη­μα τῆς ζω­ῆς τοῦ στρα­το­πέ­δου καὶ ὅ­τι ἀ­νή­κει εἰς ἐ­πο­χὰς με­τα­να­στεύ­σε­ων καὶ νο­μα­δι­κῶν πε­ρι­πε­τει­ῶν πο­λε­μι­κῶν στι­φῶν, κα­τὰ τάς ὁ­ποί­ας αἱ γυ­ναῖ­κες λεί­πουν, ἢ εἶ­ναι ἀ­ριθ­μη­τι­κῶς ἀ­νε­παρ­κεῖς. Τ’ ἀ­πο­δει­κνύ­ει ὄ­χι μό­νον ἡ ἀ­να­λο­γί­α πρὸς ἄλ­λους λα­ούς[1], εἰς τοὺς ὁ­ποί­ους οἱ ἀρ­χαῖ­οι πα­ρε­τή­ρη­σαν τὴν ὕ­παρ­ξιν τοῦ ἐ­θί­μου (τοὺς Γα­λά­τας καὶ τοὺς Γερ­μα­νούς), καὶ λα­οὺς τῶν νε­ω­τέ­ρων χρό­νων (θὰ ἀ­νέ­φε­ρα τοὺς Τούρ­κους), ἀλ­λὰ καὶ τὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι καὶ κα­τό­πιν συν­δέ­ε­ται μὲ τὴν πο­λε­μι­κὴν ζω­ήν, τὰ στρα­τι­ω­τι­κὰ κα­θή­κον­τα καὶ τὴν γυ­μνα­στι­κήν[2]. Ἀλ­λὰ τὸ ζή­τη­μα, δὲν εἶ­ναι ἂν μί­α φυ­σι­κὴ ἀ­νάγ­κη ὡ­δή­γη­σε καὶ ὁ­δη­γεῖ πάν­το­τε εἰς δι­α­στρο­φὰς· αὐ­τὸ δὲν εἶ­ναι δι­ό­λου προ­βλη­μα­τι­κόν. Τὸ πρό­βλη­μα πα­ρου­σι­ά­ζε­ται, ἀ­πὸ τὴν στιγ­μὴν πού μί­α φυ­σι­κὴ ἀ­νάγ­κη ἐ­ξευ­γε­νι­ζε­ται, γε­μί­ζει μ' ἒν ἀ­νώ­τε­ρον πνευ­μα­τι­κὸν καὶ ἠ­θι­κὸν πε­ρι­ε­χό­με­νον ὅ­πως συ­νέ­βη μὲ τόν παι­δι­κὸν ἔ­ρω­τα εἰς τοὺς Ἕλ­λη­νας, καὶ μό­νον εἰς αὐ­τούς[3]. Καὶ ἀ­πὸ τῆς ἀ­πό­ψε­ως αὐ­τῆς ἡ προ­ὲ­λευ­σις τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ παι­δι­κοῦ ἔ­ρω­τος εἶ­ναι σκο­τει­νή. Βε­βαί­ως ὀρ­θὴ εἶ­ναι ἡ πα­ρα­τή­ρη­σις[4] ὅ­τι εἰς τὸ ἔ­θι­μον αὐ­τό ὑ­πο­κρύ­πτε­ται ἴ­σως ἡ πρω­τό­γο­νος πί­στις, ὅ­τι ἡ ἀν­δρι­κὴ δύ­να­μις καὶ ζω­τι­κό­της δύ­να­ται νὰ με­τα­βι­βα­σθῇ ἐκ τῶν ὡ­ρί­μων εἰς τὸν ἀ­νώ­ρι­μον δι­ὰ πρά­ξε­ως ὑ­λι­κῆς καὶ ὁ­ρα­τῆς, πί­στις εἰς τὴν ὁ­ποί­αν καὶ ἡ ἀν­θρω­πο­φα­γί­α στη­ρί­ζε­ται ἀ­κό­μη. Ἀλ­λ’ ἡ ἑρ­μη­νεί­α αὐ­τὴ δὲν ἐ­παρ­κεῖ, νο­μί­ζω, νὰ ἑρ­μη­νεύ­σῃ πλή­ρως τό φαι­νό­με­νον. Δι­α­πι­στώ­νο­μεν μό­νον, ὅ­τι ἐ­νω­ρίς ἐ­χρη­σι­μο­ποι­ή­θη ὁ παι­δι­κὸς ἔ­ρως, δι­ά ν’ ἀ­να­πτύ­ξῃ, τὸ αἴ­σθη­μα τῆς τι­μῆς (αὐ­τό πού θὰ το­νί­σῃ ὁ Φαῖ­δρος εἰς τὸν λό­γον του), ἰ­δί­ως εἰς τὸν πὸ­λε­μον. Εἰς τὸ βά­θος ὑ­πό­κει­ται ἡ ὀρ­θὴ ψυ­χο­λο­γι­κὴ πα­ρα­τή­ρη­σις, ὅ­τι ὁ ἐ­ρω­τι­σμός αὐ­ξά­νει πάν­το­τε εἰς τὸ ἀρ­σε­νι­κὸν τὴν μα­χη­τι­κό­τη­τα καὶ δε­κα­πλα­σι­ά­ζει τάς δυ­νά­μεις του. Οἱ ἀρ­χαῖ­οι εἶ­χαν νά δι­η­γοῦν­ται ἕ­να πλῆ­θος σχε­τι­κῶν πα­ρα­δειγ­μά­των[5], ἀ­πο­τε­λοῦν τὸ κα­λύ­τε­ρον ἑρ­μη­νευ­τι­κόν ὑ­πό­μνη­μα εἰς τοὺς λό­γους τοῦ Φαί­δρου καὶ τοῦ Παυ­σα­νί­ου. Ὁ Πλού­ταρ­χος λ.χ. μὰς ἀ­να­φέ­ρει εἰς τὸν Ἐ­ρω­τι­κὸν του 761c τὸ πα­ρά­δειγ­μα ἑ­νὸς πο­λε­μι­στοῦ, ὁ ὁ­ποῖ­ος εἰς τὴν μά­χην ὠ­λί­σθη­σε καὶ ἔ­πε­σε πρη­νὴς ὁ ἐ­χθρὸς ἦ­τον ἕ­τοι­μος νὰ τὸν κτυ­πὴ­σῃ, καὶ ἐ­κεῖ­νος τὸν πα­ρε­κά­λε­σε νὰ πε­ρι­μέ­νῃ ὀ­λί­γον νὰ στρα­φῇ ὕ­πτι­ος, ὥ­στε νὰ μὴ τὸν ἴ­δῃ ὁ ἐ­ρω­μέ­νος τοῦ πλη­γω­μέ­νου εἰς τὰ νῶ­τα. Εἰς τὴν Χαλ­κί­δα ἐ­δεί­κνυ­αν τὸν τά­φον ποῦ Θεσ­σα­λοῦ ἱπ­πέ­ως Κλε­ο­μά­χου, τὸν ὁ­ποῖ­ον ὡς ἥ­ρω­α ἔ­θα­ψαν εἰς τὴν ἀ­γο­ρὰν καὶ ἐ­λά­τρευ­αν. Εἶ­χεν ἔλ­θει ὡς σύμ­μα­χος τῶν Χαλ­κι­δέ­ων εἰς τὸν πε­ρί­φη­μον πό­λε­μον κα­τὰ τῆς Ἐ­ρε­τρί­ας πε­ρὶ τοῦ Λη­λαν­τί­ου πε­δί­ου. Εἰς τὴν μά­χην οἱ Χαλ­κι­δεῖς ἐ­πι­έ­ζον­το σο­βα­ρὰ ἀ­πὸ τὴν ὑ­πε­ρο­χὴν τοῦ ἱπ­πι­κοῦ τῶν ἀν­τι­πά­λων. Ὁ κίν­δυ­νος ἦ­το με­γά­λος, ὅ­λοι ἐ­ζη­τοῦ­σαν ἀ­πὸ τοὺς Θεσ­σα­λοὺς ἱπ­πεῖς νὰ ἐ­ξορ­μή­σουν. Ὁ Κλε­ό­μα­χος ἐ­ρω­τᾷ τὸν ἀ­γα­πη­μέ­νον του, ἂν θὰ ἤ­θε­λε νὰ τὸν ἔ­βλε­πε μα­χό­με­νον, καὶ με­τὰ κα­τα­φα­τι­κὴν ἐ­κεί­νου ἀ­πάν­τη­σιν, ὁ Κλε­ό­μα­χος τὸν πα­ρα­κα­λεῖ νὰ τοῦ φο­ρέ­σῃ μὲ τὰ χέ­ρι­α του τὸ κρά­νος, τὸν φι­λεῖ καὶ ὁρ­μᾶ ὁ­λο­τα­χῶς πρὸς τὴν πυ­κνὴν φά­λαγ­γα τοῦ ἐ­χθρι­κοῦ ἱπ­πι­κοῦ — δι­ὰ νὰ μὴ γυ­ρί­σῃ ὅ­πως ὁ von Langenau τοῦ Rilke ἐ­κέρ­δι­σε τὴν ἀ­θα­να­σί­αν καὶ τὴν νί­κην εἰς ἕ­να με­θύ­σι ἡ­ρω­ι­σμοῦ, ἔ­ρω­τος, θα­νά­του.

Ἀλ­λ' ὄ­χι μό­νον δι­ὰ τὸν πό­λε­μον δι­ὰ κά­θε εἴ­δους κοι­νω­νι­κὴν δρᾶ­σιν εἶ­χεν ἀ­να­χθῇ ὁ παι­δι­κὸς ἔ­ρως εἰς ση­μαν­τι­κὸν πα­ρά­γοντ' ἀ­γω­γῆς σω­μα­τι­κῆς καὶ ψυ­χι­κῆς (ἦ­σαν τό­τε ἀ­κό­μη ἀ­χώ­ρι­στα τὰ δύ­ο). Καὶ ἀ­κρι­βῶς ὁ παι­δα­γω­γι­κὸς χα­ρα­κτὴρ τοῦ παι­δι­κοῦ ἔ­ρω­τος τῶν Ἑλ­λή­νων ἀ­πο­τε­λεῖ τὴν θε­με­λι­ώ­δη δι­α­φο­ρὰν του ἀ­πὸ ἀ­νά­λο­γα ὁ­μο­φυ­λι­κά φαι­νό­με­να ἄλ­λων ἐ­θνῶν καὶ ἄλ­λων ἐ­πο­χῶν[6].

Αἱ ἀ­ξι­ώ­σεις, τάς ὁ­ποί­ας εἶ­χεν ἡ ἀρ­χαί­α πό­λις ἀ­πὸ τοὺς πο­λί­τας της, ἦ­σαν με­γά­λοι καὶ ποι­κι­λώ­τα­ται, καὶ τὸ πρό­βλη­μα τῆς ἀ­γω­γῆς τοῦ πο­λί­του εἶ­χε κα­θο­λι­κω­τέ­ραν ση­μα­σί­αν ἀ­π' ὅ,τι σή­με­ρον, ἰ­δί­ως εἰς πό­λεις χω­ρὶς τὴν στρα­το­κρα­τι­κὴν μο­νο­μὲ­ρει­αν τῆς Σπάρ­της καὶ τῆς Κρή­της, ὅ­πως αἱ Ἀ­θῆ­ναι. Στρα­τι­ώ­της νὰ γί­νῃ κα­λός, τὰ ὅ­πλα νὰ χρη­σι­μο­ποι­ῇ, εἰς τὴν πει­θαρ­χί­αν καὶ τὴν σκλη­ρα­γω­γί­αν νὰ συ­νη­θί­σῃ, αὐ­τὰ ἠμ­πο­ροῦ­σεν, εἰς τάς Ἀ­θή­νας του­λά­χι­στον, νὰ μά­θῃ ὡς νε­ο­σύλ­λε­κτος εἰς τάς πε­ρι­πό­λους τῶν ἐ­φή­βων. Ἀλ­λὰ παν­τοῦ δὲν εἶ­χεν εἰ­σα­χθῇ ὁ θε­σμὸς αὐ­τὸς· ἐ­χρει­α­ζε­το λοι­πὸν κά­ποι­ος νὰ τοῦ τὸν δι­δά­ξῃ. Τὸ σῶ­μα του νὰ γυ­μνά­σῃ εἰς τοὺς κό­πους, νὰ τοῦ χα­ρί­σῃ ὑ­γεί­αν καὶ ἐ­λα­στι­κο­τη­τα, — δι' αὐ­τό ὑ­πῆρ­χαν τὰ γυ­μνά­σι­α καὶ ὁ παι­δο­τρὶ­βης ἀλ­λὰ καὶ αὐ­τὸς ὄ­χι εἰς ὅ­λας τάς πό­λεις. Ἀλ­λὰ τὴν πνευ­μα­τι­κὴν καὶ ἠ­θι­κήν του ἀ­γω­γὴν ποῦ θὰ εὕ­ρι­σκεν ὁ νέ­ος; Ὡς ὁ αὐ­ρι­α­νός πο­λί­της θὰ ἦ­το ὑ­πο­χρε­ω­μέ­νος νὰ ἔ­χῃ γνώ­μην, ὑ­πεύ­θυ­νον γνώ­μην, δι’ ἕ­να πλῆ­θος ζη­τη­μά­των ἐ­ξω­τε­ρι­κῆς καὶ ἐ­σω­τε­ρι­κῆς πο­λι­τι­κῆς, νο­μι­κῶν, οἰ­κο­νο­μι­κῶν, πο­λε­μι­κῶν, καὶ ὡς μέ­λος τῆς ἐκ­κλη­σί­ας νὰ ἐ­κλέ­γῃ με­τα­ξὺ τῶν ἀν­τι­τι­θε­μέ­νων γνω­μῶν, νὰ ψη­φί­ζῃ στρα­τη­γούς, δι­πλω­μά­τας, ἀ­ξι­ω­μα­τι­κοὺς κλπ. Ἔ­πρε­πε νὰ ἔ­χῃ κά­ποι­αν πεῖ­ραν τῆς κρα­τού­σης νο­μο­θε­σί­ας, δι­ὰ νὰ ἠμ­πο­ρῇ νὰ φερ­θῇ ὡς μάρ­τυς, ὡς δι­ά­δι­κος χω­ρὶς τὴν βο­ή­θει­αν δι­κη­γό­ρου, ὡς δι­κα­στὴς αὔ­ρι­ον, ὅ­ταν θὰ τὸν ἔ­φε­ρεν ὁ κλῆ­ρος, εἰς μί­αν δὺ­σκο­λον ποι­νι­κὴν ἢ πο­λι­τι­κὴν ὑ­πό­θε­σιν. Βρα­δύ­τε­ρον ὁ κλῆ­ρος ἢ ἡ ψῆ­φος τῶν συμ­πο­λι­τῶν του θὰ τὸν ὤ­ρι­ζαν μέ­λος τῆς βου­λῆς, ὅ­που δι­ε­ξή­γον­το λε­πταὶ δι­πλω­μα­τι­καὶ δι­α­πραγ­μα­τεύ­σεις, δι­α­χει­ρι­στὴν τῆς δη­μο­σί­ας πε­ρι­ου­σί­ας, ἐ­πι­στά­την εἰς τὴν ἀ­νέ­γερ­σιν καὶ δι­α­κό­σμη­σιν τει­χῶν, να­ῶν, δη­μο­σί­ων οἰ­κο­δο­μη­μά­των, μέ­λος ἐ­πι­τρο­πῆς πρὸς ναυ­πή­γη­σιν στό­λου, κρι­τὴν εἰς τοὺς δρα­μα­τι­κοὺς ἀ­γῶ­νας, πλοί­αρ­χον πο­λε­μι­κοῦ σκά­φους (τρι­ή­ραρ­χον), δι­ευ­θυν­τὴν γυ­μνα­στη­ρί­ου, δι­πλω­μα­τι­κὸν ἀ­πε­σταλ­μέ­νον, ἀ­ξι­ω­μα­τι­κόν, ὑ­πουρ­γὸν (στρα­τη­γόν). Δι ὅ­λα αὐ­τὰ τὶ γνώ­σεις ἐ­χρει­α­ζον­το καὶ τὶ πεί­ρα τῶν ἀν­θρώ­πων καὶ τῆς ζω­ῆς, ἂν ἐ­πρό­κει­το καὶ στοι­χει­ω­δῶς ν' ἀν­τα­πο­κρι­θῇ εἰς τάς προσ­δο­κί­ας τῶν ἐ­κλο­γέ­ων του! Ἀλ­λὰ καὶ εἰς τὴν ἰ­δι­ω­τι­κὴν του ζω­ήν, ἔ­πρε­πε πολ­λὰ νὰ γνω­ρί­ζῃ. Τοὺς τρό­πους τοῦ φέ­ρε­σθαι πρῶ­τον καὶ τοὺς κα­νό­νας τῆς εὐ­πρε­πεί­ας, ὥ­στε νὰ εἶ­ναι με­τρι­ό­φρων ἂλ­λ’ ἀ­κα­τά­πλη­κτος, ψύ­χραι­μος καὶ ἑ­τοι­μό­λο­γος, ἀλ­λ' ὄ­χι ἀ­πό­το­μος καὶ ὑ­πε­ρό­πτης, εὐ­γε­νὴς ἀλ­λ' ἀ­τα­πεί­νω­τος, εὐ­τρά­πε­λος ἀλ­λ' ὄ­χι χυ­δαῖ­ος. Ἔ­πει­τα ἔ­πρε­πε τὸ πνεῦ­μα του νὰ ἒ­χῃ καλ­λι­ερ­γη­μέ­νον, ὥ­στε νὰ πα­ρα­κο­λου­θῇ καὶ νὰ κρί­νῃ μί­αν τρα­γω­δί­αν τοῦ Σο­φο­κλέ­ους, μί­αν μου­σι­κὴν σύν­θε­σιν ποῦ Τι­μο­θέ­ου, μί­αν φι­λο­σο­φι­κὴν συ­ζή­τη­σιν μὲ τὸν Σω­κρά­τη, νὰ δι­α­βά­ζῃ τὰ βι­βλί­α τοῦ Ἀ­να­ξα­γό­ρου, ν' ἀ­πο­λαὺ­ῃ ἕ­να ἄ­γαλ­μα ποῦ Φει­δί­ου, νὰ ἔ­χῃ με­ρι­κάς στοι­χει­ώ­δεις γε­ω­γρα­φι­κάς καὶ ἱ­στο­ρι­κάς γνώ­σεις, νὰ ἠμ­πο­ρῇ ν’ ἀ­νοί­γῃ τὸ στό­μα του χω­ρὶς νὰ λέ­γῃ ἀ­νο­η­σί­ας, νὰ συ­νει­σφέ­ρῃ, ἐ­νερ­γὸν καὶ αὐ­τὸς μέ­λος τῆς συν­τρο­φι­ᾶς, κά­τι εἰς ἕ­να συμ­πό­σι­ον. Καὶ πρὸς τού­τοις ἔ­πρε­πε νὰ εἶ­ναι εἰς θέ­σιν νὰ δι­α­χει­ρί­ζε­ται τὴν πε­ρι­ου­σί­αν του, νὰ εὑ­ρί­σκῃ δι­έ­ξο­δον εἰς τάς δύ­σκο­λους στιγ­μὰς τῆς ζω­ῆς καὶ νὰ ἔ­χῃ ἀ­φ' ἑ­τέ­ρου τὸ ἀ­πα­ραί­τη­τον ἦ­θος ἑ­νὸς χρη­στοῦ πο­λί­του καὶ ἑ­νὸς εὐ­σε­βοῦς ἀν­θρώ­που ἀ­πέ­ναν­τι τῶν θε­ῶν, τῆς πα­τρί­δος, τῆς οἰ­κο­γε­νεί­ας του, τῶν συμ­πο­λι­τῶν του, νὰ γνω­ρί­ζῃ τί­μι­α νὰ ζῇ καὶ ὡ­ραῖ­α ν' ἀ­πο­θνή­σκῃ. Ὅ­λ’ αὐ­τὰ μα­ζὶ καὶ ἄλ­λα πολ­λὰ ἀ­παρ­τί­ζουν ὅ,τι ὁ ἀρ­χαῖ­ος ὠ­νό­μα­ζεν ἀ­ρε­τήν, ὅ,τι ἀ­πε­τέ­λει τὸν ἐ­σω­τε­ρι­κῶς καὶ ἐ­ξω­τε­ρι­κῶς τέ­λει­ον ἄν­θρω­πον, τὸν κα­λὸν κἀ­γα­θόν.

Ἀ­πὸ ποῦ καὶ πῶς θὰ τ' ἀ­πο­κτοῦ­σεν ὁ νέ­ος: Ἕ­να με­γά­λον μέ­ρος (πάν­τως ὄ­χι τό ὅ­λον) ἀ­πο­κτᾷ σή­με­ρον ὁ νέ­ος εἰς τὸ σχο­λεῖ­ον. Εἰς τὴν Ἀρ­χαι­ό­τη­τα ὅ­μως καὶ αἱ ἀ­ξι­ώ­σεις ἦ­σαν πε­ρισ­σό­τε­ροι καὶ σχο­λεῖ­α ἀ­νώ­τε­ρα δὲν ὑ­πῆρ­χαν μό­λις τὸν 4ον αἰ­ῶ­να ἱ­δρύ­θη­σαν, καὶ αὐ­τὰ μὲ τε­λεί­ως δι­α­φο­ρε­τι­κὴν ἀ­πο­στο­λήν. Ἔτ­σι ὁ ἔ­φη­βος τὴν μόρ­φω­σίν του ἔ­πρε­πε νά ζη­τή­σῃ εἰς τὴν κοι­νω­νί­αν μέ­σα. Ἐ­χρει­ά­ζε­το λοι­πὸν ἔ­ναν ἢ πε­ρισ­σο­τέ­ρους ἀν­θρώ­πους πε­πει­ρα­μέ­νους, πού θὰ τὸν εἰ­σα­γά­γουν, θὰ τὸν χει­ρα­γω­γή­σουν εἰς τὰ δυ­σχε­ρῆ, θὰ τὸν προ­στα­τεύ­σουν ἀ­πὸ κιν­δύ­νους, θὰ τοῦ δη­μι­ουρ­γή­σουν προ­σω­πι­κάς γνω­ρι­μί­ας καὶ κοι­νω­νι­κάς σχέ­σεις, πού θὰ ἠμ­πο­ροῦ­σαν πρὸ παν­τός, εἴ­τε οἱ ἴ­δι­οι εἴ­τε δι' ἄλ­λων, νὰ τοῦ με­τα­δώ­σουν γνώ­σεις καὶ γνῶ­σιν τῆς ζω­ῆς καὶ τῶν ἀν­θρώ­πων, ὅ,τι μέ­σα των ἐ­κεῖ­νοι εἶ­χαν ἀ­πο­θη­κεύ­σει ὄ­χι ἀ­πὸ θε­ω­ρη­τι­κὴν δι­δα­σκα­λί­αν τό­σον, ὅ­σον ἀ­πὸ τὴν ζων­τα­νὴν πα­ρά­δο­ση τῆς κοι­νω­νί­ας καὶ ἀ­πὸ τὴν προ­σω­πι­κὴν τῶν πεῖ­ραν τῶν τα­ξι­δι­ών, τῶν συ­να­να­στρο­φῶν, τῶν πα­θη­μά­των τῶν. Θὰ τὸν ὡ­δη­γοῦ­σαν ἐ­πί­σης νὰ βλέ­πῃ τὸ νό­η­μα τῶν γε­γο­νό­των γύ­ρω του καὶ νὰ συ­νὰ­γῃ συμ­πε­ρά­σμα­τα καὶ δι­δάγ­μα­τα ἐξ αὐ­τῶν.

Τὸ ἔρ­γον αὐ­τό θὰ ἠμ­πο­ροῦ­σε βέ­βαι­α ν ἀ­να­λὰ­βῃ καὶ ἀ­νε­λάμ­βα­νε πολ­λά­κις ὁ πα­τέ­ρας, καὶ δὲν ὑ­πάρ­χει ζή­τη­μα ὅ­τι ἔ­νας πα­τέ­ρας ἀ­φω­σι­ω­μέ­νος εἰς τά παι­δι­ὰ του εἶ­ναι εἰς θέ­σιν νὰ ἐ­ξα­σκή­σῃ ἐ­πί­δρα­σιν ἰ­σχυ­ράν εἰς τὴν δι­α­μόρ­φω­σιν των, κυ­ρί­ως δι­ό­τι ἔ­χει ἕ­να σπου­δαῖ­ον μέ­σον: τὴν κα­θη­με­ρι­νὴν ἐ­πι­κοι­νω­νί­αν εἰς ὅ­λας τῆς ζω­ῆς τάς πε­ρι­πτώ­σεις. Ἀλ­λ’ ἡ ἐ­πί­δρα­σις αὐ­τὴ εἰς ἔ­ναν ἔ­φη­βον, καὶ δὴ εἰς ἔ­ναν ἀρ­χαῖ­ον ἔ­φη­βον, δὲν πρέ­πει νὰ ὑ­περ­τι­μᾶ­ται. Πρῶ­τον δι­ό­τι γε­νι­κὼς εἰς στὴν ἀρ­χαι­ό­τη­τα ἡ οἰ­κο­γέ­νει­α ὡς πα­ρά­γων ἀ­γω­γῆς δὲν εἶ­χε τὴν ση­μα­σί­αν, πού ἔ­χει εἰς τὴν χρι­στι­α­νι­κὴν κοι­νω­νί­αν. Ἦ­τον ἔ­νας πο­λι­τι­κὸς καὶ οἰ­κο­νο­μι­κὸς δε­σμὸς εὐ­δι­ά­λυ­τος καὶ ἀ­τε­λής, χω­ρὶς τὴν ἱ­ε­ρό­τη­τα τοῦ μυ­στη­ρί­ου, ὅ­που παι­δι­ὰ δι­α­φό­ρων γά­μων, πολ­λά­κις καὶ νό­θα, ἀ­νέ­τρε­φον­το, ἀ­πὸ κοι­νοῦ ἀ­πὸ γυ­ναί­κας ἀ­μορ­φώ­τους καὶ ἀ­πὸ δού­λους, ἐ­νῷ ὁ πα­τέ­ρας δὲν ἀ­φι­έ­ρω­νεν εἰς αὐ­τά, ἐ­φ’ ὅ­σον του­λά­χι­στον ἦ­σαν μι­κρά, τὴν προ­ο­ο­χὴν του, σπα­νί­ως δὲ πάν­τως τάς κα­λυ­τέ­ρας του ὥ­ρας — δὲν ἔ­με­νεν ἄλ­λω­στε πο­λὺ εἰς τὸ σπί­τι. Ἔ­πει­τα ὑ­πάρ­χει γε­νι­κὼς εἰς τάς σχέ­σεις τῶν γο­νέ­ων πρὸς τὰ παι­δι­ὰ πολ­λὴ συμ­πτω­μα­τι­κό­της. Λεί­πει τὸ αἴ­σθη­μα ὅ­τι σὺ μό­νος σου ἐ­δι­α­λε­ξες τὸν πα­τέ­ρα σου ἢ τὰ παι­δι­ά σου, τὸ στοι-χεῖ­ον τῆς ψυ­χι­κῆς συγ­γε­νεί­ας, τὴν ὁ­ποί­αν αἰ­σθά­νε­σαι ἠ­θι­κῶς ἀ­νω­τέ­ραν, ὅ­ταν εἶ­ναι πρᾶ­ξις τῆς ἐ­λευ­θέ­ρας, ἀλ­λὰ καὶ ὑ­πεύ­θυ­νου σου δι­α­γνώ­μης, συμ­φώ­νου μὲ τὴν ἰ­δι­ο­συγ­κρα­σί­αν σου, συμ­φώ­νου πρὸ παν­τὸς μὲ ὅ,τι μέ­σα σου ἔ­χεις ὡς ἰ­δε­ῶ­δες[7]. Ἰ­δι­αι­τέ­ρως δι­ὰ τὸν ἔ­φη­βον — καὶ τὸ εἶ­χαν λε­πτό­τα­τα πα­ρα­τη­ρή­σει οἱ Ἕλ­λη­νες — ἔρ­χε­ται και­ρός, πού ὁ πα­τέ­ρας ἔ­χει τὴν ὑ­πο­χρέ­ω­σιν ν’ ἀ­πο­σύ­ρε­ται ἀ­πὸ τὸ προ­σκή­νι­ον τῆς ζω­ῆς του, χω­ρὶς φυ­σι­κὰ νὰ τὸν χά­νῃ ἀ­πὸ τὰ μά­τι­α του. Τοῦ ὑ­πεν­θυ­μι­ζει πο­λύ, καὶ μὲ τὴν ὕ­παρ­ξίν του ἀ­κό­μη, ὅ­τι ἦ­το κά­πο­τε μι­κρὸ παι­δὶ — κά­τι δι­ὰ τὸ ὁ­ποῖ­ον ἐν­τρέ­πε­ται σχε­δὸν ὁ ἔ­φη­βος. Οὔ­τε ὁ ἴ­δι­ος ἄλ­λω­στ εὔ­κο­λον εἶ­ναι νὸ συ­νη­θί­σῃ νὰ μὴν ἀν­τι­κρὺ­ζῃ εἰς τὸν ἔ­φη­βον τῆς σή­με­ρον τὸ μι­κρὸ παι­δὶ τῆς χθές. Ἐ­ξάλ­λου εἰς τὴν ἡ­λι­κί­αν αὐ­τὴν ὁ ἔ­φη­βος ζη­τεῖ τά ἰ­δα­νι­κὰ του (καὶ μό­νον μὲ τὸ ἀν­τί­κρυ­σμα ἑ­νὸς ἰ­δα­νι­κοῦ εἶ­ναι νο­η­τὴ ἡ ἀ­γω­γὴ) εἰς τὰ μα­κρι­νὰ καὶ τ' ἀ­συ­νή­θι­στα, καὶ φυ­σι­κὰ ἐν­σαρ­κω­μέ­να εἰς ὡ­ρι­σμέ­να πρό­σω­πα. Ὁ πα­τέ­ρας ὅ­μως εὑ­ρί­σκε­ται πο­λὺ κον­τὰ του, ἔ­χει τρι­βῆ πο­λὺ εἰς τὴν κα­θη­με­ρι­νὴν του πεῖ­ραν, ἢ ὥ­στε νὰ ἒ­χῃ τὴν αἴ­γλην τοῦ νέ­ου· ἔ­χει πα­ρου­σι­ά­σει εἰς τὸ παι­δὶ του συ­χνὰ πολ­λὰς μι­κρό­τη­τας (καὶ ἂς μὴν εἶ­ναι μι­κρό­τη­τες ἠ­θι­καὶ ἂς εἶ­ναι μό­νον μι­κρο­λε­πτο­μέ­ρει­αι τῆς κα­θη­με­ρι­νῆς πε­ζό­τη­τος), ἢ ὥ­στε νὰ τοῦ γὶ­νῃ ἰ­δε­ῶ­δες, πού νὰ τὸν ἰ­κα­νο­ποι­ῇ. Τοῦ λεί­πει ἡ ἀ­πό­στα­σις.
----------------------------------
[1] Διὰ τούς πρωτογόνους λαοὺς ἔχει συγκεντρώσει παραδείγματα πολλὰ ὁ ἐθνολόγος Ed Westermarck Ursprung und Entwicklung det Moralbegriffe Γερμαν μετάφρ τοῦ Ι. Katsctiei τόμ 2 (Leipzig 1909)767-91

[2] Ἔπειτα παρατηρεῖται ὅτι εἶναι πολὺ περισσὸτερον περιωρισμένον εἰς τάς ἑλληνικὰς ἐκείνας χώρας, εἰς τάς ὁποίας ἔλαβε μεγίστην διὰδοοιν ὁ θεσμὸς ταῶν ἑταίρων ὅπως εἰς τὴν Ἰωνίαν.

[3] Ὁμοίως προβληματικὸν εἶναι ὄχι ὅτι ὁ ἄνθρωπός ἑχρησιμοποίησε τὴν στέγην ἑνὸς σπηλαίου ἢ μιᾶς καλύβης, διὰ να προστατευθῇ ἀπὸ τὴν βροχήν και τὸ ψῦχος, ἀλλ’ ὅτι ἀπὸ τὴν καλύβην ἐπροχώρησεν εἰς τὸν Παρθενῶνα καὶ ὅτι μὲ τὴν κατοικίαν συνέδεσε τάς βαθύτερος ἠθικὰς ἐννοίας τῆς οἰκογενειακῆς ἑστίας καὶ τῆς ἱεροτητός της.

[4] Την ἀνέπτυξεν εἰς το περίφημον ἄρθρον του εἰς το Rheimscnes Museum 62 (1907) σ. 438-475 ὁ Ε Bethe

[5] Ἕνα νόστιμον ἐπεισόδιον διηγεῖται καὶ ὁ Ξενοφῶν περὶ τοῦ Ὀλυνθίου λοχαγοῦ Ἐπισθένοῦς (Ἀνάβ. 7, 4,7-11).

[6] Γενικὼς ἄλλωστε οἱ ἀρχαῖοι ὡς πρὸς τὸν ἔρωτα ἐπρόσεχαν περισσότερον τὸ συναίσθημα παρὸ τὸ ἀντικείμενον, ἐνῶ ἡ χριστιανικὴ ἀντὶληψις πιστεύει ὅτι τὸ ἀντικείμενον εἶναι ἐκεῖνο πού θὰ ἠμποροῦσε νά ἑξαγνίςῃ κάπως τό ἔνστικτον καὶ τὸ αἴσθημα π.χ ὄχι ἄν ὁ ἔρως καθ’ ἑαυτὸν εἶναι δυνατός, εἰλικρινής, γνήσιος, ἀλλ’ ἂν στρέφεται πρὸς τὴν νόμιμον σύζυγόν σου λ.χ., τότε εἶναι ἠθικὸς.

[7] Αὐτὸ τὸ αἴσθημα ἀναπτύσσεται καὶ ὅταν ἔχεις μεταξὺ τῶν διδασκάλων σου νὰ διαλέξῃς. Δι’ αὐτο μόνον ὅπου ἡ δυνατότης ἐπαφῆς μὲ περισσοτέρους διδασκάλους ὑπάρχει, δημιουργοῦνται καὶ γόνιμοι δεσμοὶ μαθητῶν πρὸς αὐτούς.

Σαρτρ - Καμύ - Ράσελ - Μπoβουάρ: Περί Θεού

Υπάρχει Θεός; Ας δούμε μερικές αντιρρήσεις για την ύπαρξη του Θεού από τον Σαρτρ, τον Καμύ, τον Ράσελ και την Μπoβουάρ.

Ζαν Πωλ Σαρτρ: ο άνθρωπος «είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος».

Το επιχείρημά του συνοψίζεται ως εξής: Αν είμαι ελεύθερος, τότε δεν υπάρχει Θεός. Η ελευθερία σημαίνει και υπευθυνότητα για τις πράξεις μου.

Αν όμως υπάρχει Θεός, τότε δεν είμαι πλήρως υπεύθυνος γι' αυτές. Στην πραγματικότητα αν υπάρχει Θεός δεν είμαι ελεύθερος, επειδή η ελευθερία μου περιορίζεται από τη βούλησή Του.

Αλλά όμως είμαι πλήρως ελεύθερος. Δεν μπορώ να διαλέξω να μην είμαι ελεύθερος, επειδή αυτή η επιλογή μου συνιστά μια πράξη ελευθερίας και δείχνει πόσο ελεύθερος είμαι.

Συνεπώς η ελευθερία μου εξαλείφει την πιθανότητα της ύπαρξης Θεού. Επειδή ή είμαι απόλυτα ελεύθερος να καθορίζω τον εαυτό μου ή αλλιώς δεν είμαι ελεύθερος, επειδή ο Θεός καθορίζει την ελευθερία μου.

Είμαι όμως πράγματι ελεύθερος, οπότε δεν υπάρχει Θεός.

Αλμπέρ Καμύ

Στην περίφημη νουβέλα του «Η πανούκλα», ο Καμύ θέτει το παρακάτω δίλημμα:

«Ή θα πρέπει να ταχθεί κανείς στο πλευρό του γιατρού Μπερνάρ Ριέ, για να καταπολεμήσει την πανούκλα που έστειλε ο Θεός, ή θα πρέπει να ταχθεί στο πλευρό του ιερέα Πανελού και να αρνηθεί να τα βάλλει με την πανούκλα, φοβούμενος μήπως τα βάλλει με τον Θεό που έστειλε την πανούκλα στην πόλη.

Συνεπώς ή θα είναι κανείς ανθρωπιστής στο πλευρό του γιατρού προσπαθώντας να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο, ή διαφορετικά θα θεωρεί κανείς τον πόνο σαν τη νομοτέλεια που όρισε ο Θεός για τον κόσμο και θα αρνηθεί να εναντιωθεί σ' Αυτόν».

Μπέρτναντ Ράσσελ

Στο περίφημο έργο του «Γιατί δεν είμαι Χριστιανός», αναπτύσσει αυτή την αντίρρηση: «Αν υπάρχει ένας ηθικός νόμος, τότε αυτός ή προέρχεται από την βούληση του Θεού ή υπάρχει ανεξάρτητα από Αυτόν. Αν προέρχεται από την βούληση του Θεού, τότε ο νόμος αυτός είναι αυθαίρετος. Αυτό που λέμε «καλό» ή «ηθικό» δεν είναι τίποτε άλλο, παρά αυτό που ο Θεός αποφάσισε αυθαίρετα. (Πράγματι ο Θεός θα μπορούσε εξίσου να ανακηρύξει την βία, τη σκληρότητα ή το μίσος ως καλά).

Αν από την άλλη, το αγαθό δεν προέρχεται από τον Θεό, τότε ακόμη και ο ίδιος ο Θεός υπόκειται σε αυτό, επειδή αυτό το Αγαθό αποτελεί την πρωταρχική έννοια στην οποία υποτάσσεται και ο Ίδιος. Αν όμως ο Θεός υποτάσσεται σ' αυτή την έννοια του Αγαθού, τότε δεν είναι απόλυτος.

Μόνον αυτή η έννοια είναι βασική, αναλλοίωτη και απόλυτη. Έτσι ή ο Θεός δεν είναι Θεός επειδή αποφασίζει για το αγαθό αυθαίρετα, ή δεν είναι απόλυτος επειδή υπάρχει μια απόλυτη έννοια του Αγαθού πάνω από Αυτόν. Και συνεπώς ένας τέτοιος Θεός δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο λατρείας εκ μέρους του ανθρώπου».

Σιμόν ντε Μπoβουάρ

Η Σιμόν ντε Μπoβουάρ η σύντροφος του Ζαν Πωλ Σάρτρ έκανε κάποτε τη δήλωση ότι ο Θεός των χριστιανών χαρακτηρίζεται από κάθε λογής αντιφάσεις, τις λεγόμενες αντινομίες.

Η έννοια λοιπόν ενός παντοδύναμου Θεού, αποτελεί έναν αντιφατικό όρο, επειδή ένας τέτοιος Θεός θα μπορούσε να κάνει οτιδήποτε, όπως το να φτιάξει μια πέτρα τόσο βαριά ώστε να μην μπορεί να τη σηκώσει ή να την ελέγξει. Αν όμως ο Θεός μπορεί να φτιάξει κάτι το οποίο δεν μπορεί να ελέγξει, τότε δεν είναι παντοδύναμος. Συνεπώς δεν υπάρχει ένας τέτοιος Θεός.

«Ιερές» αντιφάσεις και ασυναρτησίες ΜΕΡΟΣ ΙΑ' (92 - 96)

 Αντιφάσεις της Βίβλου

(Έχω σταχυολογήσει 560 αντιφάσεις από ένα σύνολο περίπου 35000 αντιφάσεις και ασυναρτησίες που θα σας τις παρουσιάσω σε συνέχειες)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΡΟΣ Ι'

Όλες οι αντιφάσεις στη Βίβλο Ανά βιβλίο:

Γένεση

92. Θα καταστρέψει ο Θεός εκείνους που παντρεύονται;

Ναι.

Ούτε θα κάνεις γάμους μαζί τους. Την κόρη σου δεν θα δώσεις στον γιο του, ούτε την κόρη του θα πάρεις σε σένα Γιος. Γιατί θα απομακρύνουν τον γιο σου από το να με ακολουθήσει, για να υπηρετήσουν άλλους θεούς: έτσι θα ανάψει εναντίον σου ο θυμός του Κυρίου, και να σε καταστρέψω ξαφνικά. Δευτερονόμιο 7:3-4

Όχι, μερικοί από τους αγαπημένους ανθρώπους του Θεού είχαν ξένες συζύγους και δεν φαινόταν να τον πειράζει.

Ο Ιωσήφ παντρεύτηκε μια Αιγύπτια, από την οποία γεννήθηκαν δύο από τους πατριάρχες του Ισραήλ, Μανασσής και Εφραίμ.

Και στον Ιωσήφ στη γη της Αιγύπτου γεννήθηκαν ο Μανασσής και ο Εφραίμ, τους οποίους η Ασενάθ, η κόρη του Πετεφερά, ιερέα του Ον, του γέννησε. Γένεση 46:20

Και ο Μωυσής παντρεύτηκε μια Αιγύπτια. Όταν ο Ααρών και η Μύριαμ παραπονέθηκαν γι' αυτό, ο Θεός έδωσε στη Μύριαμ λέπρα ως μια τιμωρία.

Η Μαριάμ και ο Ααρών λογομάχησαν εναντίον του Μωυσή εξαιτίας της Αιθίοπας γυναίκας την οποία είχε παντρευτεί: επειδή είχε παντρευτεί μια Αιθίοπα. Αριθμοί 12:1

Και ο θυμός του Κυρίου άναψε εναντίον τους... Και ιδού, η Μύριαμ έγινε λεπρός, λευκή σαν το χιόνι: και ο Ααρών κοίταξε τη Μύριαμ, Και ιδού, ήταν λέπρα. Αριθμοί 12:9-10

93. Ήταν ο Νεεμάν και ο Αρντ γιοι ή εγγονοί του Βενιαμίν;

Ήταν γιοι του Βενιαμίν

Και οι γιοι του Βενιαμίν ήταν Βαλὰ καὶ Χοβὼρ καὶ Ἀσβήλ· ἐγένοντο δὲ υἱοὶ Βαλά· Γηρὰ καὶ Νεομὰν καὶ Ἀγχὶς καὶ Ῥὼς καὶ Μαμφὶμ καὶ Ὀφιμίν. Γηρὰ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀράδ. Γένεση 46:21

Ήταν εγγονοί του Βενιαμίν

Και οι γιοι του Μπέλα ήταν ο Αρντ και ο Νεεμάν. Αριθμοί 26:40

94. Πόσοι ήταν στην οικογένεια του Ιακώβ όταν ήρθαν στην Αίγυπτο;

70

Όλες οι ψυχές του οίκου του Ιακώβ, που ήρθαν στην Αίγυπτο, ήταν τρία και δέκα. Γένεση 46:27

Και όλες οι ψυχές που βγήκαν από την οσφύ του Ιακώβ ήταν εβδομήντα ψυχές. Έξοδος 1:5

ἐν ἑβδομήκοντα ψυχαῖς κατέβησαν οἱ πατέρες σου εἰς Αἴγυπτον, νυνὶ δὲ ἐποίησέ σε Κύριος ὁ Θεός σου ὡσεὶ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ τῷ πλήθει.. Δευτερονόμιο 10:22

75
Τότε έστειλε τον Ιωσήφ, και κάλεσε τον πατέρα του τον Ιακώβ σε αυτόν, και όλοι Οι συγγενείς του, τρεις και δεκαπέντε ψυχές. Πράξεις 7:14

95. Ποιες ήταν οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ (Ιακώβ);

Υπάρχουν έξι κατάλογοι των φυλών του Ισραήλ. Όλοι διαφωνούν κάπως σχετικά με τα ονόματα, τον αριθμό και τη σειρά των φυλών.

Δώδεκα φυλές αναφέρονται στη Γένεση 49 (και στο Δευτερονόμιο 27). Ο Εφραίμ και ο Μανασσής δεν περιλαμβάνονται στον κατάλογο.

Και ο Ιακώβ φώναξε στους γιους του: Ρούμπεν... Συμεών και Λευί ... Ιούδα... Ζαβουλών... Ισσάχαρ... Δαν ... Γαδ ... Άσερ ... Νεφθαλί... Ιωσήφ... Βενιαμίν .... Όλες αυτές είναι οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Γένεση 49:1-28
(Αυτός ο κατάλογος δίνεται επίσης στο Δευτερονόμιο 27:12-13)

Δεκατρείς αναφέρονται στους Αριθμούς 1 - έντεκα αν παραλείψετε τον Εφραίμ και τον Μανασσή [τους γιους του Ιωσήφ τους οποίους ο Ιακώβ (γνωστός και ως Ισραήλ) «υιοθέτησε»]. Ο Λευί λείπει από τη λίστα.

Και μαζί σας θα υπάρχει ένας άνθρωπος από κάθε φυλή... Ρούμπεν... Συμεών... Ιούδα... Ισσάχαρ... Ζαβουλών... Ιωσήφ... (Εφραίμ)... (Μανασσής)... Βενιαμίν... Δαν ... Άσερ ... Γαδ ... Νεφθαλί. Αριθμοί 1:4-15

Ο κατάλογος στους Αριθμούς 13 έχει δώδεκα ονόματα, αλλά λείπουν ο Λευί και ο Μανασσής.

Και ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή, λέγοντας: Στείλε τους ανθρώπους σου... κάθε φυλής ... της φυλής του Ρούμπεν ... Συμεών... Ιούδα... Ισσάχαρ... Εφραίμ... Μανασσής... Ζαβουλών... Ιωσήφ... Δαν ... Άσερ ... Νεφθαλί... Γαδ. Αριθμοί 13:1-15

Μόνο έντεκα φυλές αναφέρονται στο Δευτερονόμιο 33, με τον Συμεών, τον Εφραίμ και τον Μανασσή να μένουν εκτός.

Οι φυλές του Ισραήλ ήταν συγκεντρωμένες. ... Ρούμπεν... Ιούδα... Λευί ... Βενιαμίν ... Ιωσήφ... Ζαβουλών... Ισσάχαρ... Γαδ ... Δαν ... Νεφθαλί... Άσερ.... Δευτερονόμιο 33:5-24

Δώδεκα φυλές αναφέρονται στον Ιεζεκιήλ 48, ενώ ο Λευί και ο Ιωσήφ έμειναν εκτός καταλόγου.

Τώρα αυτά είναι τα ονόματα των φυλών ... Δαν ... Άσερ ... Νεφθαλί... Μανασσή... Εφραίμ... Ρούμπεν... Ιούδα... Βενιαμίν ... Συμεών... Ισσάχαρ... Ζαβουλών... Γαδ .... Ιεζεκιήλ 48:1-27

Δώδεκα αναφέρονται στην Αποκάλυψη 7, η οποία αφήνει έξω τον Δαν και τον Εφραίμ.

Σφραγίστηκαν εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες από όλες τις φυλές των παιδιών του Ισραήλ. Από τη φυλή του Ιούδα ... Ρούμπεν... Γαδ ... Ασερ ... Νεφθαλίμ ... Μανασσής ... Συμεών... Λευί ... Ισσάχαρ... Ζαβουλόν ... Ιωσήφ... Βενιαμίν.... Αποκάλυψη 7:4-8

Συνοπτικά, συνολικά δεκατέσσερις φυλές βρίσκονται στους έξι καταλόγους. Ο Συμεών, ο Λευί, ο Δαν, ο Ιωσήφ, ο Εφραίμ και ο Μανασσής βρίσκονται σε μερικούς καταλόγους αλλά όχι σε άλλους. Μόνο οκτώ φυλές περιλαμβάνονται σε όλους τους καταλόγους.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 

Οι Δώδεκα (Περίπου) Φυλές του Ισραήλ

Η ταυτότητα του Ισραήλ στη Βίβλο συνδέεται στενά με την ιδέα ότι το αρχαίο έθνος ήταν μια συμμαχία δώδεκα ξεχωριστών φυλών, καθεμία με τη δική της επικράτεια. Διαβάζοντας την Παλαιά Διαθήκη στην κανονική της σειρά, συναντάμε ιστορίες για τον Ιακώβ τον πατριάρχη και τους δώδεκα γιους του που όλοι μετακόμισαν στην Αίγυπτο. Οι απόγονοί τους απεικονίζονται να παραμένουν διαιρεμένοι σε ξεχωριστές φυλές, οι οποίες αργότερα θα ταξιδέψουν στην Παλαιστίνη, θα χαράξουν τη γη και στη συνέχεια θα κατακτήσουν τα μερίδιά τους.

Ωστόσο, η ιστορία δεν είναι τόσο απλή, ούτε και οι παραδόσεις που βρίσκουμε στην ίδια τη Βίβλο. Δεν γνώριζαν όλοι οι βιβλικοί συγγραφείς αυτή την παραμυθένια εικόνα των φυλών του Ισραήλ και πολλοί από τους μεταγενέστερους ισχυρισμούς του κειμένου έχουν τις ρίζες τους τόσο στη θεολογία και την πολιτική όσο και στην ιστορία. Θέματα που έχουν αιχμαλωτίσει τη φαντασία των ερμηνευτών για χιλιετίες, όπως ο μύθος των «χαμένων φυλών του Ισραήλ», αποκτούν νέα σημασία όταν εξετάζονται προσεκτικά.

Επώνυμοι πρόγονοι ως λογοτεχνικό τροπάριο

Θα πρέπει να είναι προφανές σε όποιον έχει αφιερώσει χρόνο για να το σκεφτεί ότι οι φυλές και οι χώρες δεν ιδρύονται στην πραγματικότητα από ανθρώπους με το ίδιο όνομα. Ιστορίες για θρυλικούς ιδρυτές και τις γενεαλογίες τους χρησιμεύουν για να εξηγήσουν τη σημερινή πραγματικότητα του αφηγητή - ποιοι είναι οι σύμμαχοι και οι εχθροί τους. γιατί σε ένα μέρος εκτρέφουν πρόβατα, ενώ σε ένα άλλο δουλεύουν μέταλλο. και ούτω καθεξής. Συχνά ένας πρόγονος προέρχεται από έναν άσχετο ήρωα παραμυθιού και αυτός ο χαρακτήρας συμβολίζει μια ολόκληρη φυλή ή έθνος μέσω μιας πολύπλοκης διαδικασίας προφορικής και λογοτεχνικής ανάπτυξης.

Οι ιστορίες του Ιακώβ και των παιδιών του, λοιπόν, δεν είναι αφηγήσεις ιστορικών ανθρώπων της Εποχής του Χαλκού. Αντίθετα, μας λένε πόσο αργότερα οι Ιουδαίοι και οι Ισραηλίτες κατανόησαν τον εαυτό τους, την καταγωγή τους και τη σχέση τους με τη γη, μέσα στο πλαίσιο των παραμυθιών που είχαν εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου. Οι ιστορίες του Ιακώβ και του Ησαύ, για παράδειγμα, απεικονίζουν τη θυελλώδη σχέση μεταξύ του Ισραήλ και του Εδώμ, του νότιου γείτονά του. Η ιστορία για τον Ιακώβ και τον πεθερό του Λάβαν τον Αραμαίου στη Γένεση 31:51–54 χρησιμεύει για τον καθορισμό εδαφικών συνόρων μεταξύ του Ισραήλ και του Αράμ (Συρία). Οι δώδεκα γιοι του Ιακώβ παρέχουν μια θρυλική βάση για τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ και ένα πλαίσιο για γενεαλογίες και παραμύθια που σχετίζονται με αυτές τις φυλές. Δεν χρειάζεται να κοιτάξει κανείς πέρα από τα ίδια τα ονόματα για να δει ότι τα περισσότερα από αυτά δεν είναι προσωπικά ονόματα, αλλά ονόματα εθνοτικών ομάδων, γεωγραφικών περιοχών και τοπικών θεοτήτων. Π.χ. ο Βενιαμίν, που σημαίνει «γιος του νότου» (η τοποθεσία της επικράτειάς του σε σχέση με τη Σαμάρεια), ή ο Ασήρ, μια φοινικική περιοχή της οποίας το όνομα μπορεί να είναι υπαινιγμός για τη θεά Ασεράχ.

Συχνά, ο τρόπος με τον οποίο ενσωματώνονται αυτές οι προγονικές ιστορίες συγκρούεται με τη συνολική αφήγηση όπως είναι τώρα. Για παράδειγμα, η ιστορία του Ιωσήφ που πουλήθηκε ως σκλάβος από τους αδελφούς του (Γένεση 37) διακόπτεται στο επόμενο κεφάλαιο από μια εντελώς άσχετη ιστορία στην οποία ο Ιούδας εγκαθίσταται στη Χαναάν, στην περιοχή που αργότερα συνδέθηκε με τον Ιούδα, και ξεκινά μια οικογένεια εκεί – μια ιστορία που δεν δείχνει καμία επίγνωση της παράδοσης της εξόδου της μετανάστευσης και της εγκατάστασης.¹

Η σημασία του αριθμού δώδεκα

Ο αριθμός δώδεκα είχε μεγάλη σημασία για τους βιβλικούς συγγραφείς και τον Ισραήλ, ιδιαίτερα στη θρησκευτική σφαίρα. Ο αρχιερέας είχε δώδεκα πετράδια ένθετα στο θωρακικό του. Το ψωμί της Σκηνής του Μαρτυρίου αποτελούνταν από δώδεκα άρτους (Λευιτικό 24:5). Οι προσφορές έπρεπε να φέρουν δώδεκα βόδια (Αρ 7:3). Τα λατρευτικά αγγεία αριθμούνταν σε δώδεκα (Αρ. 7:84). Η χάλκινη θάλασσα στο ναό στηριζόταν σε δώδεκα βόδια (Α ́ Βασιλέων 7:34). Ο Σολομών είχε δώδεκα αξιωματούχους που ήταν υπεύθυνοι για τον εφοδιασμό του βασιλικού οίκου από τις αντίστοιχες περιφέρειές τους σε εκ περιτροπής μηνιαία βάση (1 Βασιλέων 4). Τα σκαλοπάτια μπροστά από το θρόνο του Σολομώντα απεικόνιζαν δώδεκα λιοντάρια (Α ́ Βασιλέων 10:20). Ο Ιεζεκιήλ οραματίστηκε μια εστία θυσιαστηρίου δώδεκα πήχεις τετράγωνο (Ιεζ 43:16). Και ούτω καθεξής.

Η σημασία του αριθμού δώδεκα σχετίζεται πιθανώς με τους δώδεκα μήνες του έτους. Ο Giovanni Garbini προτείνει ότι η τελετουργική αξία των δώδεκα στη θρησκευτική σφαίρα, εμφανής στα ιερατικά κείμενα της Βίβλου, προέκυψε κατά τη διάρκεια των περσικών χρόνων, όταν η θρησκεία της Ιουδαίας ήταν στα χέρια του ιερατείου και όχι του βασιλιά.²

Μετρώντας τις φυλές: Η δωδεκάδα ενός αρτοποιού

Η τεχνητή φύση της σχέσης μεταξύ των ισραηλιτικών φυλών και του αριθμού δώδεκα είναι συχνά εμφανής στο κείμενο. Οι βιβλικοί συγγραφείς θέλουν να υπάρχουν δώδεκα φυλές και δώδεκα φυλετικές περιοχές. αλλά εφόσον στους Λευίτες δεν παραχωρείται η δική τους επικράτεια, η φυλή του Ιωσήφ αντιγράφεται, με αποτέλεσμα τις φυλές του Εφραίμ και του Μανασσή. (Το κείμενο το εξηγεί αυτό με αιτιολογικούς όρους κάνοντας τον Εφραίμ και τον Μανασσή τα ονόματα των γιων του Ιωσήφ.) Έτσι, ήδη, έχουμε κολλήσει με δεκατρείς φυλές από πρακτική άποψη.

Επιπλέον, όταν εξετάζουμε τις διάφορες περικοπές που απαριθμούν τις ισραηλιτικές φυλές – ιδιαίτερα εκείνες που προηγήθηκαν της κανονικής Πεντατεύχου – βρίσκουμε εκπληκτική ποικιλία στα ονόματα και τους αριθμούς των φυλών. Η εξέταση των εδαφών που κατέχουν οι φυλές παρέχει περισσότερες εκπλήξεις και αινίγματα. Σύντομα γίνεται φανερό ότι η τακτοποιημένη εικόνα δώδεκα φυλών και δώδεκα πατριαρχών ήταν μια καθυστερημένη επιβολή σε πιο διαφορετικές παραδόσεις.

Οι φυλές στο τραγούδι της Δεββώρας

Το Άσμα Ασμάτων της Δεββώρας στους Κριτές 5, που συχνά θεωρείται το παλαιότερο κείμενο στην Παλαιά Διαθήκη, απαριθμεί δέκα φυλές: τον Εφραίμ, τον Βενιαμίν, τον Μαχίρ, τον Ζαβουλών, τον Ισσάχαρ, τον Ρουβήν, τη Γαλαάδ, τον Δαν, τον Ασήρ και τον Νεφθαλί. Δύο από αυτούς – ο Μαχίρ και η Γαλαάδ – δεν είναι μεταξύ των συνηθισμένων δώδεκα, αν και εμφανίζονται σε άλλα κείμενα ως φυλές, περιοχές ή πρόγονοι.

Από τον Εφραίμ ξεκίνησαν για την κοιλάδα,
ακολουθώντας εσένα, Βενιαμίν, με τους συγγενείς σου.
από τον Μαχίρ βάδισαν κάτω οι διοικητές,
και από τον Ζαβουλών εκείνοι που φέρουν το επιτελείο του στρατάρχη.
Οι αρχηγοί του Ισσάχαρ ήρθαν με τη Δεββώρα,
και [ο Νεφταλί] πιστός στον Βαράκ.
Στην κοιλάδα όρμησαν έξω στα τακούνια του.
Μεταξύ των φυλών του Ρούμπεν
υπήρχαν μεγάλες αναζητήσεις της καρδιάς.
Γιατί μείνατε ανάμεσα στις στάνες,
για να ακούσετε τις σωληνώσεις για τα κοπάδια;
Μεταξύ των φυλών του Ρούμπεν
υπήρχαν μεγάλες αναζητήσεις της καρδιάς.
Η Γαλαάδ έμεινε πέρα από τον Ιορδάνη.
και ο Δαν, γιατί έμεινε με τα πλοία;
Ο Άσερ καθόταν ακίνητος στην ακτή της θάλασσας,
καθισμένος από τις προσγειώσεις του.
Ο Ζαβουλών είναι ένας λαός που περιφρόνησε τον θάνατο.
Νάφθαλι επίσης, στα ύψη του πεδίου.

Τέσσερις από τις φυλές φαίνεται ήδη να είναι περιθωριακές - ο Ασήρ, ο Δαν, ο Ρούμπεν και η Γαλαάδ - καθώς είναι οι πιο απομακρυσμένες γεωγραφικά από αυτές που αναφέρονται και επιλέγουν να μην συμμετάσχουν στη μάχη. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Μαννασής και ο Ιούδας, που καταλαμβάνουν τα μεγαλύτερα εδάφη σε άλλα κείμενα, δεν αναφέρονται καν. Είναι πιθανό ότι δεν υπήρχε Ιούδας σε αυτό το σημείο. Άλλες φυλές που δεν αναφέρονται είναι η Γαδ, ο Συμεών και ο Λευί.

Οι φυλές που κατέκτησαν τη Χαναάν

Το εδάφιο Κριτές 1 περιγράφει την κατάκτηση της Χαναάν από τις διάφορες φυλές. Εδώ, πάλι, λείπουν πολλοί· Μόνο οκτώ ή δέκα (ανάλογα με το πώς τα μετράτε) εμφανίζονται σε αυτό το πρώιμο απόσπασμα. Ο Βενιαμίν και ο Συμεών αναφέρονται μόνο στο τμήμα που περιγράφει τα κατορθώματα του Ιούδα και λειτουργούν ως μέρος του Ιούδα μαζί με τους Καλεμπίτες και τους Κενίτες.

Οι άλλες επτά φυλές των οποίων περιγράφονται οι κατακτήσεις (ή οι απόπειρες κατακτήσεων) περιλαμβάνουν τον Ιωσήφ, τον Εφραίμ και τον Μανασσή ως ξεχωριστές φυλές, καθώς και τον Ζαβουλών, τον Ασήρ, τον Νεφθαλί και τον Δαν. Οι φυλές του Ισσάχαρ, του Ρουβήν και του Γαδ δεν αναφέρονται.

Στον Ιησού του Ναυή 13-19, ένα άλλο πρώιμο κείμενο (αλλά πιθανώς μεταγενέστερο από τους Κριτές 1), έχουμε μια άλλη περιγραφή της διαίρεσης της Χαναάν μεταξύ των φυλών. Ο Συμεών, πάλι, φαίνεται να μην είναι μια πλήρης φυλή. Περιέχεται εξ ολοκλήρου στην επικράτεια του Ιούδα. Ο Garbini προτείνει ότι ο Συμεών είχε ήδη εξαφανιστεί ως φυλή από τη στιγμή που δημιουργήθηκε ο Ιούδας και γράφτηκαν αυτά τα κείμενα.

Υπάρχουν και άλλες παραδοξότητες με αυτά τα κεφάλαια στον Ιησού του Ναυή. Για παράδειγμα, ο Ιωσήφ αναφέρεται και πάλι ξεχωριστά από τον Εφραίμ και τον Μανασσή, καταδεικνύοντας την τεχνητότητα του δωδεκάφυλου ιδρυτικού θρύλου της Πεντατεύχου. Υπάρχει σύγχυση σχετικά με το τι συμβαίνει με τη Γαλαάδ (εδώ μια περιοχή και όχι μια φυλή) στον Ιησού του Ναυή 13. Το μισό δίνεται στον Μανασσή, αλλά όλο στον Γαδ. Ίσως ένα παλαιότερο κείμενο να έχει ξαναγραφτεί με μεταγενέστερες φυλετικές παραδόσεις, αφήνοντας αποκαλυπτικά σημάδια ατελούς επεξεργασίας.

Στον Caleb δίνεται και πάλι ξεχωριστή κατανομή από τις άλλες φυλές. Κάποιος έχει την εντύπωση ότι ο Χάλεβ ήταν τόσο ανεξάρτητη φυλή όσο και οι κανονικές δώδεκα φυλές σε αυτά τα πρώιμα κείμενα.

Στις φυλετικές γενεαλογίες των Α ́ Χρονικών 4-8, αναφέρεται δύο φορές ο Μανασσής και ο Εφραίμ (αλλά όχι ο Μανασσής) με τον Ιωσήφ, ενώ λείπουν ο Δαν και ο Ζαβουλών. Ο κατάλογος των αρχηγών των φυλών στο 1 Χρονικών 27 αναφέρει επίσης τον Μανασσή δύο φορές, αλλά παραλείπει να αναφέρει τον Ασήρ ή τον Γαδ. Αναφέρει επίσης τον Ααρών ως φυλή (περισσότερα για αυτό παρακάτω).

Η ευλογία του Μωυσή

Το Δευτερονόμιο 33 διαθέτει μια περικοπή στην οποία ο Μωυσής ευλογεί όλες τις φυλές. Τα είπα όλα; Ο καημένος ο γέρος Συμεών λείπει ξανά, και ο σκοτεινός Ισσάχαρ αντιμετωπίζεται ως ένα άλλο όνομα για τον Ζαβουλών χωρίς δική του ευλογία.

Φυλές και δοκιμασίες

Η ποικιλία στους φυλετικούς καταλόγους συνεχίζεται μέχρι τη χριστιανική εποχή. Η Αποκάλυψη 7 μιλάει για δώδεκα χιλιάδες υπηρέτες του Θεού από κάθε φυλή του Ισραήλ, σφραγισμένους για τις τελευταίες ημέρες. Οι φυλές που αναφέρονται εδώ περιλαμβάνουν τον Ιωσήφ και τον Μανασσή ξεχωριστά, αλλά όχι τον Εφραίμ και τον Δαν. Και πάλι, χρειάστηκε επιλεκτική επεξεργασία προκειμένου να διατηρηθεί ο μαγικός αριθμός δώδεκα.

Τα δύο βασίλεια

Αν και είναι απίθανο, με ιστορικούς όρους, να υπήρξε ποτέ ένα ενωμένο Δαβιδικό βασίλειο του Ισραήλ, ο θρύλος μιας Ισραηλιτικής Χρυσής Εποχής που ακολουθήθηκε από τη διαίρεσή της σε Σαμάρεια και Ιούδα παίζει σημαντικό ρόλο στα εθνικιστικά θέματα της Δευτερονομιστικής Ιστορίας. Παραδοσιακά, όπως λέει η ιστορία, ο Ιούδας και ο Βενιαμίν παρέμειναν υπό τον έλεγχο του Ροβοάμ, ενώ ο Ιεροβοάμ πήρε τον έλεγχο των άλλων δέκα φυλών. Το ίδιο το κείμενο, ωστόσο, είναι κάπως λιγότερο σαφές επί του θέματος. Για παράδειγμα, η διαίρεση προλέγεται στο 1 Βασιλέων 11 από τον προφήτη Αχιά, ο οποίος σχίζει το ένδυμά του σε δώδεκα κομμάτια και λέει στον Ιεροβοάμ:

Πάρτε για τον εαυτό σας δέκα κομμάτια. Γιατί έτσι λέει ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, «Βλέπετε, είμαι έτοιμος να σχίσω τη βασιλεία από το χέρι του Σολομώντα, και θα σας δώσω δέκα φυλές. Μια φυλή θα παραμείνει δική του». (1 Βασιλέων 11:31–32)

Τα μαθηματικά δεν αθροίζονται εδώ: Ο Ahijah φαίνεται να έχει ένα κομμάτι που περίσσεψε. Φαίνεται ότι ο αρχικός συγγραφέας δεν οραματίστηκε τον Ιούδα να ενώνεται με τον Βενιαμίν ή οποιαδήποτε άλλη φυλή, και όποιος πρόσθεσε την αναφορά σε δώδεκα κομμάτια απέτυχε να την ταιριάξει ομαλά. (Σκεφτείτε επίσης τον Λευίτη στους Κριτές 19-20, ο οποίος κόβει το πτώμα της νεκρής παλλακίδας του σε δώδεκα κομμάτια και τα στέλνει στις φυλές του Ισραήλ ως κάλεσμα να έρθουν να πολεμήσουν τον Βενιαμίν. Σε ποιον πήγε το δωδέκατο κομμάτι;)

Γεωγραφικά, ούτε η διαίρεση έχει νόημα. Ο Συμεών και ο Ρουβήν βρίσκονται νότια και ανατολικά του Ιούδα και δεν θα μπορούσαν να είναι μέρος ενός «βόρειου» βασιλείου. Όσον αφορά τις αρχαιολογικές και επιγραφικές μαρτυρίες, οι άλλες φυλές της Υπεριορδανίας (Γαδ/Γαλαάδ και Μανασσή) έχουν μικρή σχέση με τη Σαμάρεια και μερικές από τις βόρειες φυλές – ο Δαν, ο Ναφθαλί και ο Ασήρ – μπορεί να μην ήταν ποτέ μέρος του Ισραήλ. Οι επιγραφές που βρέθηκαν σε αυτή την περιοχή είναι φοινικικές, όχι εβραϊκές.

Σε μια προηγούμενη περικοπή, Β ́ Σαμουήλ 2:8–10, ο Δαβίδ γίνεται βασιλιάς του οίκου του Ιούδα, ενώ ο Ισβάαλ γίνεται βασιλιάς «όλου του Ισραήλ», ο οποίος περιγράφεται ότι αποτελείται από τη Γαλαάδ, τους Ασουρίτες, την Ιεζραήλ, τον Εφραίμ και τον Βενιαμίν.

Λευίτες: Μια φυλή ή ένα εμπόριο;

Υπάρχουν λόγοι να πιστεύουμε ότι ο «Λευίτης» αρχικά όριζε ένα μέλος ενός λατρευτικού επαγγέλματος και όχι ένα μέλος φυλής ή φυλής. Πρώτον, το ίδιο το όνομα μπορεί να σημαίνει «άτομο που έχει δεσμευθεί για χρέος ή όρκο» (δηλ. σε μια θεότητα).³ Στο εδάφιο Κριτές 17:7, έχουμε έναν Λευίτη ο οποίος λέγεται ξεκάθαρα ότι ανήκει στη φυλή του Ιούδα, και οι επαγγελματικές του ικανότητες ως Λευίτη ιερέα αποτελούν το επίκεντρο της ιστορίας.⁴ Στην Έξοδο 4:14, Ο Γιαχβέ μιλώντας στον Μωυσή αποκαλεί τον αδελφό του «Ααρών τον Λευίτη»—μια ονομασία που έχει νόημα μόνο αν ο Λευίτης πρόκειται να εξισωθεί με μια ιερατική κάστα ή ομάδα παρά με μια εθνική ομάδα. Κάτω από αυτό το σκεπτικό, μπορούμε να υποθέσουμε ότι η ιδέα ότι οι Λευίτες είναι φυλή ήταν μια μεταγενέστερη καινοτομία.

Επιπλέον, βλέπουμε στοιχεία στα βιβλικά κείμενα αντίπαλων ιερατικών ομάδων που ανταγωνίζονται για τον έλεγχο του ναού και άλλων θρησκευτικών θέσεων: Ζαδοκίτες, Αρωνίτες, Μουσίτες, Κοραχίτες, Μεραρίτες και άλλοι. Τα 1 Χρονικών 12 και 27 αναφέρουν τον Ααρών και τον Ζαντόκ μαζί με τις άλλες φυλές, υπονοώντας κάποιο είδος ανεξάρτητης σχέσης. Στους εξόριστους και μεταεξόριστους χρόνους, οι Ζαδοκίτες ήταν σαφώς διακριτοί από τους Λευίτες. Οι πρώτοι είχαν τη δυνατότητα να υπηρετούν ως ιερείς βωμών, ενώ οι δεύτεροι υποβιβάστηκαν σε μικρότερες λειτουργίες, μια διαίρεση που έγινε σαφής στον Ιεζεκιήλ. Οι γενεαλογίες που απεικονίζουν τους Ζαδοκίτες να κατάγονται από τον Ααρών και τον Λευί είναι γενικά αποδεκτό ότι αποτελούν μυθοπλασία που τους παρέχει μια κατάλληλη αρχαία γενεαλογία.⁵ Οι Λευίτες αναφέρονται συχνά ως μια ομάδα διαφορετική από τους ιερείς του ναού και άλλους αξιωματούχους στον Έσδρα-Νεεμία και σε άλλα κείμενα. Η εξέλιξη και η αντιπαλότητα μεταξύ των διαφόρων ιερατικών ομάδων και των λειτουργών του ναού είναι ένα περίπλοκο θέμα, αλλά η απλοϊκή ιδέα μιας μονολιθικής ιερατικής φυλής που ονομάζεται Λευί δεν φαίνεται να ταιριάζει με τα στοιχεία.

Οι βόρειες φυλές του Ισραήλ: χαμένες ή απλά άστοχες;

Η τεχνητή φύση των δέκα βόρειων φυλών (βασισμένη στο ιδανικό των δώδεκα ισραηλιτικών φυλών) έχει δημιουργήσει έναν άλλο μύθο, αυτόν των «χαμένων φυλών του Ισραήλ» που υποτίθεται ότι εκτοπίστηκαν από τους Ασσύριους, για να μην επιστρέψουν ποτέ. Στην πραγματικότητα, τα φυλετικά εδάφη της Υπεριορδανίας και του μακρινού βορρά ήταν ήδη ασσυριακές επαρχίες όταν ο Σαλμανεσέρ Ε ́ κατέστρεψε τη Σαμάρεια και ο διάδοχός του Σαργών Β ́ εκτόπισε τους κατοίκους της. Η Σαμάρεια, το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ, δεν θα αποτελούνταν από τίποτα περισσότερο από τον Εφραίμ και τον Μανασσή εκείνη την εποχή.⁶

Πολλοί λόγιοι βλέπουν μια αντισαμαρειτική προκατάληψη που συνέβαλε στην άποψη ότι οι βόρειες φυλές ήταν «χαμένες» και δεν είχαν καμία σχέση με τους μεταγενέστερους κατοίκους του βόρειου Ισραήλ.⁷ Το Μασοριτικό κείμενο των 2 Βασιλέων 17 περιγράφει ότι η Σαμάρεια ξανακατοικήθηκε με αποίκους που λάτρευαν τους θεούς τους και εγκατέλειψαν τον Γιαχβέ.⁸ Μια ξεχωριστή αφήγηση για την καταστροφή της Σαμάρειας στο 2 Βασιλέων 18 δεν αναφέρει κανέναν άποικο και υπονοεί ότι ολόκληρος ο πληθυσμός εκδιώχθηκε. Στην πραγματικότητα, όμως, γνωρίζουμε από ασσυριακές πηγές ότι μόνο ένα μέρος του πληθυσμού απελάθηκε.⁹ Εκείνοι που παρέμειναν συνέχισαν να λατρεύουν τον Γιαχβέ και ίδρυσαν έναν ακμάζοντα ναό στο όρος Γαριζίμ που ανταγωνιζόταν τον ναό της Ιερουσαλήμ. Οι Σαμαρείτες και οι θρησκευτικές τους συνήθειες επιβιώνουν μέχρι σήμερα στο Ισραήλ.

Οι ρομαντικοποιημένες χαμένες φυλές έχουν ασκήσει επίσης μια εκπληκτική επιρροή στον Χριστιανισμό. Ορισμένες βρετανικές αιρέσεις, για παράδειγμα, υποστήριξαν ότι ο βρετανικός λαός ήταν απόγονοι των χαμένων φυλών· Αυτή η θεολογία (που ονομάζεται Βρετανικός Ισραηλισμός) ήταν ένας από τους πυλώνες της Παγκόσμιας Εκκλησίας του Θεού που ιδρύθηκε από τον Herbert Armstrong και εξακολουθεί να διδάσκεται σε ορισμένες εκκλησίες. Διάφορα κινήματα Bene Israel σε άλλα μέρη του κόσμου έχουν επίσης επιδιώξει να ταυτίσουν τις τοπικές κοινότητες με τις χαμένες φυλές. Η αποκατάσταση των χαμένων φυλών είναι ένα από τα άρθρα πίστης των Μορμόνων.

Συμπέρασμα

Ο μύθος των δώδεκα φυλών του Ισραήλ είναι ένα άλλο παράδειγμα του πώς η Αγία Γραφή στην παρούσα μορφή της παρουσιάζει ένα εξιδανικευμένο όραμα του παρελθόντος βασισμένο σε θρησκευτικές και εθνικιστικές ανησυχίες, που αναπτύχθηκε μέσω αριθμητικών συμβολισμών, φανταστικών γενεαλογιών και αιτιολογικών ιστοριών. Η προσεκτική ανάγνωση μπορεί να αποκαλύψει πολλές από τις υποκείμενες παραδόσεις που προηγήθηκαν της τελικής μορφής του κειμένου. Υπάρχουν πάντα περισσότερα από όσα φαίνονται στο μάτι.

Πόροι

Κάντε κλικ στην παρακάτω εικόνα για ένα εύχρηστο διάγραμμα που έφτιαξα και δείχνει ποιες φυλές εμφανίζονται στις διάφορες φυλετικές απαριθμήσεις της Αγίας Γραφής.

Υποσημειώσεις

John Van Seters, Prologue to History: The Yahwist as Historian in Genesis, σ. 208.

² Giovanni Garbini, Ιστορία και ιδεολογία στο αρχαίο Ισραήλ, σ. 123.

³ Merlin D. Rehm, «Λευίτες και ιερείς», ABD.

⁴ Webb, Βιβλίο των Κριτών, σ. 201.

⁵ George W. Ramsey, "Zadok", ABD.

⁶ Garbini, σ. 124.

⁷ Thomas L. Thompson, "Your Mother was a Hittite and Your Father an Amorite: Ethnicity, Judaism and Palestine's Cultural Heritage", Scandinavian Journal of the Old Testament, 27:1, 76-95.

⁸ Ωστόσο, το κείμενο είναι δύσκολο να ακολουθηθεί και η Μετάφραση των Εβδομήκοντα φαίνεται να το αντικρούει, δηλώνοντας ότι ο λαός στη Σαμάρεια παρέμεινε πιστός στον Γιαχβέ. Επιπλέον, η Μετάφραση των Εβδομήκοντα θεωρείται ότι αντικατοπτρίζει μια παλαιότερη εβραϊκή εκδοχή.

⁹ Etienne Nodet, «Ισραηλίτες, Σαμαρείτες, Ναοί, Εβραίοι», Samaria, Samarians, Samaritans (Studia Judaica 66 / Studia Samaritana 6) σ. 159.

96. Πού θάφτηκε ο Ιακώβ;

Ο Ιακώβ θάφτηκε στη Μαχπελάχ.

Διότι οι γιοι του τον μετέφεραν στη γη Χαναάν, και τον έθαψαν [τον Ιακώβ] στη σπηλιά του αγρού της Μαχπελάχ. Γένεση 50:13

Ο Ιακώβ θάφτηκε στη Συχέμ.

Έτσι ο Ιακώβ κατέβηκε στην Αίγυπτο, και πέθανε, αυτός και οι πατέρες μας, και μεταφέρθηκαν στη Συχέμ, και τοποθετήθηκαν στον τάφο. Πράξεις 7:15-16

(Η Συχέμ βρίσκεται περίπου πενήντα μίλια βόρεια της Μαχπελάχ.)

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ... ΜΕΡΟΣ ΙΒ'

ΕΡΩΤΑΣ και ΣΥΝΟΥΣΙΑ

ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΗΣ ΑΓΡΙΑΣ ΦΥΣΗΣ.

«Ο φανατισμός είναι η μόνη δύναμη της θέλησης την οποία μπορεί να επιδείξει κι ο αδύναμος» Nietzsche

Η κοινή λογική κάνει ό,τι θέλει κι άρα δεν μπορεί να αποφύγει το να εκπλαγεί περιστασιακά. Το αντικείμενο των εξουσιαστικών ιερατείων (θρησκεία, επιστήμη, πολιτική) είναι να αποφεύγεις αυτό το συναίσθημα και δημιουργεί εκείνες τις νοητικές συνήθειες και νόρμες που πρέπει να είναι σε στενή συμφωνία με τις συνήθειες που βολεύουν την εξουσία για να εξασφαλίσει ότι τίποτα δεν θα είναι απροσδόκητο για σένα και ταυτόχρονα δεν θα αμφισβητείς την κυριαρχία της. Θα κλέψουν και θα το παρουσιάσουν για ανακάλυψη, θα πουν ψέμματα υπό το προσωπείο της ασφάλειας, θα δολοφονήσουν, καταστρέψουν, διαβάλλουν, προπαγανδίσουν και θα το παρουσιάσουν για επίτευγμα.

Έτσι τα εξουσιαστικά ιερατεία φροντίζουν να εξαφανίσουν από τον νου σου οτιδήποτε σε συνδέει με τον πυρήνα σου, με το DNA σου, την ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΤΗΣ.

Ο Βασικός ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΡΙΑΣ ΦΥΣΗΣ είναι ο ΕΡΩΤΑΣ. Με τον ΕΡΩΤΑ δεν αναπαράγεται απλώς, αλλά βιώνει ανώτερα αισθήματα, θαυμαστού, αρμονίας, ενότητας, φιλότητας… με τον ΕΡΩΤΑ μετατρέπει το ΧΑΟΣ σε συνεχή ροή ευρυθμίας. Με τον ΕΡΩΤΑ δημιουργούν και συντηρούν τις Δημιουργίες τους οι Δημιουργοί των Κόσμων. Μετέτρεψαν λοιπόν, οι μιαροί της “Mystery Babylon” τον αγέννητο Θεό ΕΡΩΤΑ, στο ασήμαντο σεξ, το θαυμαστό στην νερόβραστη “αγάπη” κι έβαλαν τις θρησκείες να τα υποτιμήσουν ακόμη περισσότερο.

Το πιο σημαντικό αρνητικό επίτευγμα του χριστια­νισμού είναι η ανάδειξη του ΕΡΩΤΑ (αλλά και της απλοϊκής σεξουαλικότητας – πορνό – πουριτανισμός) σε πρόβλημα, σε θανάσιμο αμάρτημα, το μεγάλο προπατορικό αμάρτημα που το φορτώσαν αυθαίρετα στα κεφάλια όλων των ανθρώπων και τον στέγνωσαν από τις χαρές της Ζωντανής Ζωής που κύριος Θεός της είναι ο Ερωτας. Ο άνθρωπος χρειάζεται μια νοητική στάση που δεν θα βλέπει τον ΕΡΩΤΑ ως πρόβλημα αλλά ως ευχαρίστηση. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν διαθέτουν όμως την απαραίτητη χαρακτηροδομή γι’ αυτή την υπέρβαση, συχνά μάλιστα ούτε την στοργή που απαιτείται η έκφραση Του.

Η θεμελιώδης σημασία του ΕΡΩΤΑ εκφράζεται στις παραδόσεις πολλών αρχαίων λαών, πάντοτε με θετικό τρόπο. Το αιδοίο και ο φαλλός, ως φορείς της γονιμότητας, ήταν ιερά για τους αρχαίους ανθρώπους και οι ερωτικές πράξεις βρίσκονταν στο επίκεντρο της θρησκευτικής ζωής. Οι λαοί της Χρυσής Εποχής, τιμούσαν τον ΕΡΩΤΑ με την Ιερογαμία, την Ιερή ΣΥΝ-ΟΥΣΙΑ δύο ανθρώπων αντίθετων φύλων, την μεγαλύτερη από όλες τις θρησκευτικές πράξεις λατρείας στην αρχαιότητα.

Αφού ο ΕΡΩΤΑΣ τιμήθηκε και εξυμνήθηκε κατά τους Χρυσούς Αιώνες, κάποτε ανέκυψαν και οι εχθροί του, που η δύναμή τους με τον καιρό μεγάλωσε. Τέτοιους μιαρούς εχθρούς γνώρισε και η γυναίκα και ο ΕΡΩΤΑΣ, που ήταν πολύ σεβαστή στους Μητριαρχικούς πολιτισμούς. Πάντοτε υπό την αιγίδα των ιερατείων και της θρησκείας, εμφανίσθηκαν δυνάμεις που πολεμούσαν πότε τον ΕΡΩΤΑ υποβιβάζοντας τον σε σεξουαλικότητα και πότε την γυναίκα ή και τα δύο μαζί. Δημιούργησαν έναν πόλεμο εναντίον του ανθρώπινου φύλου -που σήμερα βρίσκεται στον κολοφώνα του- μεταξύ άλλων στον μονοθεϊστικό ιουδαϊσμό-χριστιανισμό και στα μυστήρια της ελληνιστικής εποχής, που αργότερα αντέγραψε κι απογείωσε ο ιουδαϊκός-χριστιανισμός.

Πάντως και σύμφωνα με τις γραφές τους ίδιος ο Γιαχβέ-Χριστός δεν ήταν ασκητής, δεν κατοικούσε, όπως ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, στην έρημο, αλλά διαχώρισε την θέση του απ’ αυτόν. Επιπλέον στιγματίσθηκε ως «φαγάς και οινοπότης» κι επίσης συναναστρεφόταν με γυναίκες, που δεν τις θεωρούσε κατώτερες και δεν τις παραγκώνιζε ποτέ και πουθενά, επικοινωνούσε μάλιστα με αμαρτωλούς και με πόρνες, ενώ δεν καταδίκαζε ούτε τις μοιχαλίδες.

Από την άλλη, στους Πέτρο και Παύλο, τους πραγματικούς ιδρυτές της χριστιανικής πανούκλας, αρχίζουν ήδη να αναφαίνονται οι σωματικές αυτοτιμωρίες, η κατάπνιξη των συναισθημάτων, το μίσος του σώματος. Η «σάρκα» εμφανίζεται κατευθείαν ως έδρα της αμαρτίας. Στην σάρκα δεν υπάρχει κανένα καλό («δεν κατοικεί εν τη σαρκί μου αγαθόν»), η σάρκα είναι «σώμα θανάτου», ο χριστιανός πρέπει να «βασανίσει το σώμα», να το «υποδουλώσει» («υπωπιάζω μου το σώμα και δουλαγωγώ»), να το «νεκρώσει» και λοιπά ανίερα ανοσιουργήματα. Ταυτόχρονα οι Πέτρος και Παύλος ταπεινώνουν την γυναίκα θεωρώντας την απλώς ανταύγεια του άντρα και αποδίδοντάς της δευτερεύουσα σημασία -όλες οι υπεκφυγές των απολογητών διαψεύδονται από τα ίδια τα κείμενα. Τέλος τα μιάσματα υποβιβάζουν και τον γάμο, αφού τον εγκρίνουν μόνο για την αποφυγή της πορνείας και εξηγούν ρητά ότι είναι καλό για τον άντρα «γυναικός μη άπτεσθαι».

Οταν ο εκφυλισμός των μιαρών ξεκινήσει, το τέλος δεν διαφαίνεται πουθενά γιατί ο βόθρος δεν έχει πάτο.

Πολύ νωρίς οι πιο γνωστοί πατέρες της χριστιανικής εκκλησίας άρχισαν να πλειοδοτούν ο ένας έναντι του άλλου στην προπαγάνδιση της ασκητείας και με την σαγηνευτική τους γλώσσα να προτρέπουν προπάντων τα παιδιά, ακόμη και τεσσάρων ή πέντε ετών, στην αγνεία. Ασκώντας πίεση σε ανύποπτα μυαλά και σώματα, τους αποσπούσαν υποσχέσεις παρθενίας που θα τα δέσμευαν σε όλη την ζωή τους. Όταν όμως μερικοί εχέφρονες μεταξύ των ενηλίκων διαμαρτύρονταν, οι “σεβάσμιοι” πατέρες φανάτιζαν τον κόσμο εναντίον τους. «Οι γονείς αντιστέκονται, αλλά πρέπει να υπερνικηθούν», κηρύσσει ο άγιος Αμβρόσιος.

Τα ίδια λόγια λένε και σήμερα που οι εχέφρονες γονείς αντιδρούν στα δηλητηριασμένα εμβόλια που τους επιβάλλουν να κάνουν στα παιδιά τους «Οι γονείς αντιστέκονται, αλλά πρέπει να υπερνικηθούν». Ενώ τα επιστημονικά ιερατεία δεν κάνουν τίποτε για να θεραπεύσουν τις ασθένειες όταν κι αν προκύψουν, δηλητηριάζουν τα παιδιά ΠΡΙΝ ασθενήσουν, δήθεν προληπτικά. Λογικό, αφού τα εμβόλια φέρνουν στα ταμεία τους δις, ενώ από την άλλη η θεραπεία των ασθενών είναι φτωχή σε έσοδα κι άρα μη κερδοφόρα για τα ταμεία τους. Εμβόλια πουλάνε σε εκατομμύρια ανθρώπους ενώ πόσοι θα ασθενήσουν για να χρειαστούν θεραπεία; Αυτό που θέλω να γίνει κατανοητό είναι πως σε κάθε τομέα λειτουργούν με τον ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΡΟΠΟ.

Στο όνομα της αγνείας οι μοναχοί παραδίδονται σε μια φριχτή ζωή. Κυλιούνται γυμνοί σε μυρμηγκοφωλιές όπως ο Μακάριος, σε αγκάθια όπως ο Βενέδικτος, κλαψουρίζουν ασταμάτητα όπως ο Σενούτε ή ζουν μέσα στην ακαθαρσία όπως ο Αντώνιος. Το τάγμα των αντωνιτών έχει το προνόμιο της εκτροφής χοίρων και ένα γουρούνι ως έμβλημα, ενώ ο Αντώνιος έχει προαχθεί σε προστάτη των κατοικίδιων ζώων. Σε όλη τους τη ζωή, όπως ο Συμεών ο Στυλίτης, δεν κοιτάζουν ούτε την ίδια τους την μητέρα και πετροβολούν τις γυναίκες. Κρεμούν βαριά σίδερα από το πέος τους και έτσι είναι σαν ευνούχοι. Ζουν πολλά χρόνια εντοιχισμένοι, ολόκληρες δεκαετίες πάνω σε στύλους, τρώνε σε όλη τους την ζωή χορτάρι βοσκώντας σαν τα ζώα. Προσποιούνται συνεχώς τον τρελό – αρκετοί άλλωστε έχουν τρελαθεί πραγματικά. Ακόμη και στον 21ό αιώνα μερικοί “θεολόγοι” εξυμνούν όλα αυτά ως «ηρωισμό», «αγιότητα», «βαθύτερες μορφές θρησκευτικής συνείδησης», προϊόντα μιας «θαυματουργικής επίδρασης του αγίου πνεύματος» κι άλλα καλούδια του σιχαμερού σαν τις ακαθαρσίες «αγίου πνεύματος»

Ο χριστιανικός μεσαίωνας θεωρεί την εχθρική προς το σώμα και τις ορμές στάση των ασκητών ως το πιο υψηλό ιδανικό. Κάθε ερωτική πράξη είναι βαριά και θανάσιμη αμαρτία. Η παθολογική αγνεία ιερή, η ηδονή διαβολεμένη, ενώ η σωματική αυτοτιμωρία εκθειάζεται. Οι θεαλάφοι καθυβρίζουν το σώμα με χαρακτηρισμούς όπως «κοπρόλακκος», «αγγείο σήψης», «γεμάτο βρομιά και βδελυγμία». Όχι ο πρώτος τυχών, αλλά ο Ιωάννης της Άβιλας, που το 1926 αναγορεύθηκε διδάσκαλος της εκκλησίας, διδάσκει: «Να περιφρονείς το σώμα, να το θεωρείς κοπρώνα σκεπασμένο με χιόνι, κάτι που σου προκαλεί αηδία ακόμη και όταν το σκέφτεσαι». Όχι ο πρώτος τυχών, αλλά ο άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης ορίζει ότι «το σώμα πρέπει να το μισούμε επειδή επιθυμεί μια σαρκική ζωή, η σάρκα πρέπει να απονεκρώνεται και να περιφρονείται και να ατιμάζεται». Οι μοναχοί του μεσαίωνα αποκαλούνται pissin- tunicis, «ρασοκατουρλήδες».

Όταν πάθαιναν ή απλώς φοβούνταν ότι θα πάθουν ονείρωξη, όταν κρυφοκοίταζαν φιλήδονα μια γυναίκα, βουτούσαν αμέσως, ακόμη και την νύχτα ή τον χειμώνα, στο νερό, σε πολύ ψυχρά ποτάμια ή σε παγωμένες λίμνες, και έκαναν εκεί μέσα κάμψεις των γονάτων ψέλνοντας εκκλησιαστικούς ύμνους. Για να δαμάσουν το πέος τους φορούσαν κάθε χρόνο κιλικία εφοδιασμένα με καρφιά, κοιμούνταν μάλιστα με αυτά, όπως ο ευαίσθητος Χάινριχ Ζόιζε, ή αυτομασττγώνονταν συχνά μέχρι λιποθυμίας, όπως ο ιδρυτής του τάγματος των δομινικανών. Ακόμη και στον 21ό αιώνα οι χριστιανοί μοναχοί βασανίζονται με μαστίγια και χαλύβδινες ακίδες – αφού σύμφωνα με τον άγιο Φραγκίσκο της Σάλης η εξωτερική απονέκρωση είναι όπως η βρόμη για τον γάιδαρο, που τον κάνει να περπατάει καλύτερα. Είναι ευτυχές είναι για κάθε λογικό άνθρωπο να τους ακούει να συγκρίνουν τον εαυτό τους με γαϊδούρια και σανό, αφού σανό πουλάνε στους σανοφάγους πιστούς.

Τρεις λόγοι έκαναν την εκκλησία να επιβάλει την αγαμία. 

Πρώτον, η παραίτηση από την σεξουαλική ζωή θα εμφάνιζε τους κληρικούς ως πιο αξιόπιστους και πιο σεβαστούς στα μάτια των πιστών προβάτων. 

Δεύτερον, ένας άγαμος κληρικός κόστιζε στην εκκλησία λιγότερο από έναν έγγαμο οικογενειάρχη. 

Τρίτον, η εκκλησία ενδιαφερόταν για άβουλα και ανά πάσα στιγμή διαθέσιμα όργανα, όχι για ανθρώπους με υποχρεώσεις απέναντι στην οικογένεια· με τέτοια εργαλεία μπορούσε να κυβερνά άνετα, το μοναδικό μέλημα που μετράει για κάθε εξουσία.

«Όσο δεν αντιλαμβανόμαστε την ηθική του χριστια­νισμού ως βαρύ έγκλημα κατά της ζωής, το παιχνίδι είναι πολύ εύκολο για τους υπερασπιστές της» -Nietzsche

Οταν η Ιερή ΣΥΝ-ΟΥΣΙΑ εκφυλίστηκε (στην Σιδερένια Εποχή) από τα ιερατεία που ήθελαν υπήκοους, πιστούς και υπάκοους, μετατράπηκε σε οργιώδη πορνική σεξουαλικότητα όπου συχνά, στην παλαιότερη χρονική περίοδο, το συγκεντρωμένο πλήθος επιδιδόταν σε τεράστια μαζικά όργια, σεξουαλιζόμενο αδιακρίτως. Αυτό ακριβώς γίνεται και σήμερα, κάτω από τις εκατοντάδες ετικέτες “αγάπη και φως” μόνο που εσύ, σαν ηλίθιο-πιστό πρόβατο που κατάντησες αν δεν το δεις στα χαζοκούτια, σου λένε πως δεν υπάρχει, πως δεν γίνεται, πως είναι ψέματα.

Γιόρταζαν οι έκφυλοι την σεξουαλικότητα -κι ΟΧΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ- με μια γενική προγαμιαία διακόρευση σε ναό· κανένα κορίτσι δεν μπορούσε να παντρευτεί προτού διαπαρθενευθεί σε ναό από έναν τυχαίο άντρα, συχνά σκοπίμως κατωτάτης υποστάθμης, μια τελετουργική πράξη που είναι γνωστή τόσο στην Ινδία και την εγγύς Ανατολή όσο και σε αρκετές Αφρικανικές φυλές. Αλλος κύριος τύπος θρησκευτικής σεξουαλικότητας, προπάντων σε σημιτικές και μικρασιατικές πόλεις, ήταν η σαρκική συνεύρεση σε ναούς ως διαρκής πρακτική, χωρίς όμως να περιφρονούνται καταρχήν οι ιερόδουλες, τις οποίες μάλιστα συχνά εκτιμούσαν περισσότερο από τις άλλες γυναίκες… αλλοίμονο!!!!

Μια αρκετά αξιόπιστη στατιστική αναφέρει για το έτος 1490 στην Ρώμη -που τότε είχε λιγότερους από 100.000 κατοίκους- 6.800 πόρνες· κάθε έβδομη Ρωμαία ήταν πουτάνα! Οίκους ανοχής έχτιζαν ή αγόραζαν όχι μόνο πάπες, καρδινάλιοι κι επίσκοποι, αλλά και ηγούμενοι και ηγούμενες. Πολλές φορές αποδείχθηκε πόσο δίκιο είχε ο πάπας Πίος Β’ όταν διαβεβαίωνε τον βασιλιά της Βοημίας, επικαλούμενος τον Αυγουστίνο, ότι η Εκκλησία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς νοικοκυρεμένα μπουρδέλα. Προφανώς δεν μπορούσε ο κλήρος να ζήσει χωρίς γυναίκες, αδιάφορο αν αυτές αποκαλούνταν σύζυγοι, παλλακίδες, συνείσακτες ή μαγείρισσες. Παρά την αυστηρή απαγόρευση, οι επίσκοποι επέτρεπαν στους ιερείς τους σωρηδόν παράνομες συμβίες· το τίμημα λεγόταν «πορνοτέλος» και ήταν υποχρεωτικό ακόμη και για όσους δεν διατηρούσαν παράνομες συμβίες, στην Ιρλανδία και την Νορβηγία μάλιστα ήταν διπλό για τους μοναχικούς.

Φυσικά οι “πνευματικοί” ποιμένες του κοπαδιού των σανοφάγων συνέχισαν την έκφυλη σεξουαλική ζωή τους και μετά τις μεταρρυθμίσεις της συνόδου του Τριδέντου (1545-1563). Μέχρι και τον 17ο αιώνα είχαν γυναίκες και παιδιά ακόμη και πολλοί ιεράρχες. Πάντως ο αρχιεπίσκοπος του Ζάλτσμπουργκ φον Ράιτενάου είχε δεκαπέντε παιδιά με την ωραία Σαλώμη Αλτ. Αλλά ακόμη και το 1970 όλοι οι κληρικοί της επισκοπής του Μονάχου έλαβαν ένα υπόμνημα από την καθολική οργάνωση Κύκλος Δράσης Μονάχου και όχι από κάποιον εχθρό της εκκλησίας, όπου γίνεται λόγος για «κρυφές, παρεμφερείς με την συζυγική ζωή, σχέσεις» και για την αναγκαστική ανειλικρίνεια των καθολικών ιερέων. ‘Οταν όμως το 1973 ο Χουμπέρτους Μίναρεκ, πρώην κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βιέννης, μετά την αποχώρησή του από την Εκκλησία, περιέγραψε αυτή την ανειλικρίνεια στο βιβλίο του “Κύριοι και δούλοι της Εκκλησίας”, λίγο πριν από την έκδοση του βιβλίου άρχισαν φοβερές δολοπλοκίες που ανάγκασαν τον εκδότη του να σπάσει το συμβόλαιο και να αποσύρει από το εμπόριο το ήδη εκτυπωμένο και προπωλημένο έργο του Μίναρεκ. Η υποκρισία είναι μέχρι σήμερα ένα από τα πιo αποκρουστικά και εντούτοις ουσιώδη χαρακτηριστικά των χριστιανικών ορδών.

Σήμερα. Η ηδονή εξακολουθεί να είναι του διαβόλου όσο ασήμαντη και σύντομη κι αν είναι! Εδώ δεν υπάρχει ασήμαντο ζήτημα. Μερικά εκατομμύρια νεκροί στον πόλεμο δεν ενοχλούν μας ανεβάζουν το ηθικό. Αλλά τι κακό που κάνει η Συνουσία! Η σεξουαλική αμαρτία είναι τόσο διαβολική, που σύμφωνα με την καθολική διδασκαλία επιτρέπεται να εύχεται κανείς «στον πλησίον του κάτι κακό, ακόμη και τον θάνατο, λόγου χάρη, για να μην παραστρατήσει στον ερωτισμό ένας νέος κι ελαφρόμυαλος άντρας. Πέρα από την περιοχή της σεξουαλικής απώθησης εξακολουθεί να παραμονεύει το «χάος», ώστε ο άνθρωπος που αποδέχεται την ηδονή ως τέτοια να υποβιβάζεται «στο επίπεδο της κτηνώδους ύπαρξης και ζωής», να περιέρχεται σε μια κατάσταση «ανελέητης δουλείας», «να έχει ορέξεις για διαστροφές και σαδισμό -και έτσι να καταλήγει στο σεξουαλικό έγκλημα», τον «αφανισμό ενός λαού» -Γιόνε.

Ολα δηλαδή ίδια κι απαράλαχτα όπως πριν από δυό και βάλε, χιλιάδες χρόνια. Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετική η κατάσταση αφού οι ηθικολόγοι εξαρτώνται αποκλειστικά από τον παπισμό, που είναι και τον 21ό αιώνα υπερεξουσιαστικός, ο κύριος αντιπρόσωπος ενός σεξουαλικού σαδισμού που ουσιαστικά παραμένει άρρωστος και διαστροφικός!

ΔΕΣ: Πορνεία στην Βυζαντινή Ιερή Γη

Στον ΑΝΤΙΠΟΔΑ του μιασματικού σκοταδιού

Ο Θεός Πάν ο Φέρων τον Ερωτα και το Αιώνιο Πυρ

Ο Θεός Πάν είναι πανάρχαια Ελληνική, ανθρωπόμορφη Θεότητα, που ήταν συνυφασμένος με την «ΠΑΝ-ίδα» της Φύσης, (άνθρωποι και ζώα) σε μια αμφίδρομη σχέση προστασίας, αλλά και προσωποποίηση της (ΟΡΓΟΝΗΣ) γενετικής δύναμης της ζωής του ΕΡΩΤΑ (κι όχι του σεξ). Συνδυάζοντας τον ανθρώπινο και ζωικό παράγοντα, ο Πάν απεικονιζόταν έχοντας κάτω άκρα ζώου, «Θεός τραγοπόδαρος» ως προστάτης των κτηνοτρόφων, των κυνηγών, των αλιέων και των ποιμένων με μόνιμη διαμονή σε χώρους της φύσης, όρη, δάση, σπήλαια, κοιλάδες, ρεματιές κλπ. Η λατρεία του έλαβε μέγιστη ανάπτυξη παράλληλα με εκείνη του Δία και των άλλων Ολύμπιων Θεών σε όλον τον Ελλαδικό χώρο και πέραν αυτού.

Στην Ελληνική ιστορία ο Πάν ήταν γιος του Θεού Ερμή και της Νύμφης Πηνελόπης -που μετέστη αργότερα στον ουρανό ως υφάντρα του ουράνιου πέπλου και ήταν η Σπαρτιάτισσα σύζυγος του Οδυσσέα, από την οποία ξεκίνησε η πατριαρχία και η καταδυνάστευση της γυναίκας και των παιδιών, που τόσα δεινά έφερε στην ανθρωπότητα- είχε γεννηθεί στο όρος Κυλλήνη της αρχαίας Αρκαδίας ή του Θεού Ερμή και της Νύμφης Καλλιστούς, συνοδού της Θεάς Άρτεμης, που αργότερα μετέστη επίσης στον ουρανό σχηματίζουσα την Μεγάλη Άρκτο.

Πιθανότερη ετυμολογία του ονόματος φέρεται εκ της ρίζας Πα =περιποιούμαι, φυλάσσω και εξ αυτού πάομαι και λατινικό pasco =βόσκω. Ο Μαξ Μύλλερ δίνει ερμηνεία εκ του σανσκριτικού «Παβάνα» (= άνεμος) γι’ αυτό ο Πάνας φέρεται να συμβολίζει τον ελαφρύ άνεμο κατά τις πρωινές κι απογευματινές ώρες.

Σύμφωνα με τις επικρατέστερες παραδόσεις γεννήθηκε στο όρος Λύκαιον της Αρκαδίας. Ο Ερμής που αντελήφθει την γέννα του παιδιού Του, έσπευσε να πάρει τον Θεϊκό Πάνα στον Όλυμπο όπου και τον παρουσίασε στον Δία και τους άλλους Θεούς οι οποίοι τον καλοδέχθηκαν. Στην συνέχεια επέστρεψε στα γήινα κι ανατράφηκε από τις Αρκαδικές Νύμφες, οπότε κι έγινε φίλος του Διονύσου και εμφανίσθηκε πλέον ως προστάτης των γεωργών και κτηνοτρόφων και των προϊόντων τους, φίλος του κρασιού, του γλεντιού της Αιώνιας Ζωής και του ΕΡΩΤΑ.

Ο Πάν ήταν ο σύντροφος των Νυμφών κι ΕΡΑΣΤΗΣ κάθε νέας ή νέου που πλησίαζε τον χώρο του, δηλαδή την ΦΥΣΗ. Προστάτης του πολλαπλασιασμού των αιγοπροβάτων, δεν άργησε από τους μιαρούς θρησκόληπτους, να θεωρείται και ο ίδιος επιβήτορας αυτών (sic) και τον απεικονίζουν ανόσια κι ανίερα, δείχνοντας μας ξεκάθαρα τον βούρκο του γιαχβεδικού ψυχισμού τους.

Ο Πάν αγαπούσε την φυσική ανέμελη κι ανεξάρτητη ζωή και περνούσε τον Χρόνο Του παίζοντας με τον μαγικό αυλό Του, την Σύριγγα. Η Σύριγγα (αρχαία: Σύριγξ) ήταν κι αυτή Νύμφη η οποία μεταμορφώθηκε σε καλαμιά για να βρίσκεται κοντά στον έρωτα της. Ο Πάνας έκοψε ανόμοια τεμάχια καλαμιού τα οποία και ένωσε σε σειρά, δημιουργώντας τον αυλό Του.

Οι ερωτικές ιστορίες που έζησε με τις Νύμφες είναι φυσικά, πολλές, σημαντικότερη των οποίων εκείνη της ερωτικής συνεύρεσης Του με την Σελήνη. Χαρακτηριστικός είναι και ο θρύλος ότι στην Μάχη του Μαραθώνα βοήθησε τους Έλληνες εναντίον των Περσών με δυνατές και τρομακτικές φωνές, επαναλαμβάνοντας ρυθμικά το όνομά του “Παν – Παν – Παν” με συνέπεια οι Πέρσες, ακούγοντάς τον, να καταληφθούν από Πανικό λέξη που προέρχεται από το όνομα Παν.

Ορφικός ύμνος Πανός (θυμίαμα ποικίλα)

“Πᾶνα καλῶ κρατερόν, νόμιον, κόσμοιο τὸ σύμπαν, οὐρανὸν ἠδὲ θάλασσαν ἰδὲ χθόνα παμβασίλειαν καὶ πῦρ ἀθάνατον· τάδε γὰρ μέλη ἐστὶ τὰ Πανός. ἐλθέ, μάκαρ, σκιρτητά, περίδρομε, σύνθρονε Ὥραις, αἰγομελές, βακχευτά, φιλένθεε, ἀστροδίαιτε, ἁρμονίαν κόσμοιο κρέκων φιλοπαίγμονι μολπῆι, φαντασιῶν ἐπαρωγέ, φόβων ἔκπαγλε βροτείων, αἰγονόμοις χαίρων ἀνὰ πίδακας ἠδέ τε βούταις, εὔσκοπε, θηρητήρ, Ἠχοῦς φίλε, σύγχορε νυμφῶν, παντοφυής, γενέτωρ πάντων, πολυώνυμε δαῖμον, κοσμοκράτωρ, αὐξητά, φαεσφόρε, κάρπιμε Παιάν, ἀντροχαρές, βαρύμηνις, ἀληθὴς Ζεὺς ὁ κεράστης. σοὶ γὰρ ἀπειρέσιον γαίης πέδον ἐστήρικται, εἴκει δ᾽ ἀκαμάτου πόντου τὸ βαθύρροον ὕδωρ Ὠκεανός τε πέριξ καὶ ἐν ὕδασι καὶ γαῖαν ἑλίσσων, ἀέριόν τε μέρισμα τροφῆς, ζωοῖσιν ἔναυσμα, καὶ κορυφῆς ἐφύπερθεν ἐλαφροτάτου πυρὸς ὄμμα. βαίνει γὰρ τάδε θεῖα πολύκριτα σαῖσιν ἐφετμαῖς· ἀλλάσσεις δὲ φύσεις πάντων ταῖς σαῖσι προνοίαις βόσκων ἀνθρώπων γενεὴν κατ᾽ ἀπείρονα κόσμον. ἀλλά, μάκαρ, βακχευτά, φιλένθεε, βαῖν᾽ ἐπὶ λοιβαῖς εὐιέροις, ἀγαθὴν δ᾽ ὄπασον βιότοιο τελευτὴν Πανικὸν ἐκπέμπων οἶστρον ἐπὶ τέρματα γαίης.”

Απόδοση: «Καλώ τον κρατερό Πάνα, τον νόμιο, τον κοσμούντα το σύμπαν, τον ουρανό, την θάλασσα, την παμβασίλεια χθόνα και το αθάνατο πυρ. Γιατί αυτά είναι τα μέλη του Πανός. Έλθε, μάκαρ, σκιρτήτα, περίδρομε, σύνθρονε των Ωρών, αιγομελή, βακχευτή, φιλένθεε, αστροδίεται, που αρμόζεις την αρμονία της φιλοπαίγμονας μόλπης του Κόσμου, επαρωγέ των φαντασιών, έκπαγλε για τους φόβους των βροτών, εσύ που χαίρεσαι στους πίδακες μαζί με τους αιγονόμους και τους αγελαδάρηδες, εύσκοπε, θηρευτή, φίλε της Ηχούς, σύγχορε των Νυμφών, που φύεις τα πάντα, γενέτωρ των πάντων, πολυώνυμε Δαίμονα, Κοσμοκράτωρα, αυξητά, φαεσφόρε, κάρπιμε Παιάν, που χαίρεσαι στα και με τα άντρα, βαρύμηνη, αληθής Ζεύς ο κεράστης. Σε σένα στηρίχτηκε το άπειρο πεδίο της γαίας, καθώς υποχωρεί το βαθύροο ύδωρ του ακάμαντου πόντου και ο Ωκεανός που ελίσσει τα ύδατα του γύρω από την γαία, και το αέριο μέρισμα της τροφής. Είσαι έναυσμα της ζωής και το όμμα του ελαφρότατου πυρός, πάνω από την κορυφή των πάντων. Γιατί βαίνουν τα θεία διακρινόμενα από τις δικές σου προσταγές. Αλάζεις τις φύσεις των πάντων, βόσκοντας την γενεά των ανθρώπων με τις δικές σου πρόνοιες, στον άπειρο Κόσμο. Αλλά, μάκαρ, βακχευτή, φιλένθεε, έλα στις ευίερες σπονδές, φέρε μας αγαθό τέλος του βίου εκπέμποντας τον Πανικό οίστρο στα τέρματα της γαίας.»

Λατρεία και ιερά

Όπως είναι φυσικό, στην αρχή ο Πάν λατρευόταν στην Αρκαδία στο όρος που γεννήθηκε ως ποιμενικός και νόμιος Θεός, εξ ού και παλαιότερα η Αρκαδία λεγόταν Πανία. Στο Λύκαιο υπήρχε ο αρχαιότερος ναός αφιερωμένος στον Πάνα και την Σελήνη. Αργότερα στην Λυκόσουρα δημιουργήθηκε σημαντικός ναός του Πανός στον οποίο ασκούσαν, όπως σημειώνει ο Παυσανίας, και μαντική. Επίσης στην θέση Μέλπεια εκτός από τον ναό του Πανός βρέθηκαν πολυάριθμα πήλινα και χάλκινα ειδώλια του 6ου και 5ου αιώνα π.κ.ε. υπό μορφή ταμάτων. Σταδιακά ο Πάν λατρεύτηκε από τους αλιείς, εξ ου και η προσωνυμία “Πάν ο Ακτιος” ή Πάν-Άκτιος και δημιουργήθηκαν παράλια ιερά, κυρίως σε αλιευτικά καταφύγια της αρχαιότητας.

Όταν οι Αθηναίοι τον θεώρησαν σημαντικό σύμμαχο στην νίκη τους κατά των Περσών ο Πάν απέκτησε και τον χαρακτήρα Πολεμικής Θεότητας, – ο ΕΡΩΤΑΣ είναι κατ’ εξοχήν ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΘΕΟΣ. Με αυτό τον στίχο αρχίζει το γ’ στάσιμο (στ. 781-805) της Αντιγόνης του Σοφοκλή.

“Έρως ανίκατε μάχαν, Έρως, ός εν κτήμασι πίπτεις, ός εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος εννυχεύεις, φοιτάς δ’ υπερπόντιος εν τ’ αγρονόμοις αυλαίς· καί σ’ ούτ’ αθανάτων φύξιμος ουδείς ούθ’ αμερίων σέ γ’ ανθρώπων. Ο δ’ έχων μέμηνεν. Σύ καί δικαίων αδίκους φρένας παρασπάς επί λώβα, σύ καί τόδε νείκος ανδρών ξύναιμον έχεις ταράξας· νικά δ’ εναργής βλεφάρων ίμερος ευλέκτρου νύμφας, τών μεγάλων πάρεδρος εν αρχαίς θεσμών. Αμαχος γάρ εμπαίζει Θεός, Αφροδίτα. Νυν δ’ ήδη ‘γώ κ’αυτός θεσμών έξω φέρομαι τά δ’ ορών ίσχειν δ’ ουκέτι πηγάς δύναμαι δάκρυ τόν παγκοίτην όθ’ ορώ θάλαμον την δ’ Αντιγόνην ανύτουσαν.”

Απόδοση: “Ερωτα ανίκητε στην μάχη Έρωτα, ανίκητε σε κάθε μάχη, συ που κυριαρχείς όπου κι αν πατήσεις, συ που ξενυχτάς τα κορίτσια με τα τρυφερά μάγουλα, που δρασκελάς πάν‘ από θάλασσες και τρυπώνεις στους κήπους, κανείς δε γλυτώνει από ‘σε, μήτε Θεός μήτε θνητός. Όποιον αγγίξεις, τονε παλαβώνεις. Συ, άνθρωπο φρόνιμον εξωθείς στ’ άδικο και στο χαμό, συ π’ ανάβεις ταραχή κι αμάχη ανάμεσα σε γιο και πατέρα, νικά πόθος και λαχτάρα για τη γλυκομάτα νύφη, κόντρα σ’ όλους τους μεγάλους νόμους. Σαν ατάραχος Θεός τους περιγελάς, ω Αφροδίτη. Ήδη τώρα κι εγώ παρανομώ που δε μπορώ να κρατήσω τα δάκρυα, βλέποντας την δύστυχη Αντιγόνη να την σέρνουν άκαιρα στον τάφο που μέσα του μια μέρα όλοι θα μπούμε”

Έτσι, πολλά σπήλαια (άντρα) και λόφοι στην Αττική πήραν το όνομά του πολεμικού Θεού Πάν. Μεταξύ αυτών είναι το σπήλαιο της βορειοδυτικής πλευράς του βράχου της Ακρόπολης της Αθήνας, (προτείνω να τα επισκευθείς για να αισθανθείς -αν μπορείς- την ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ του ΕΡΩΤΑ) ένα άλλο στην Πάρνηθα, ένα τρίτο στον Μαραθώνα και ένα τέταρτο στην Βάρη το λεγόμενο “Σπήλαιο του Νυμφολήπτου ή Αρχεδήμου”. Σ’ όλα αυτά βρέθηκαν ανάγλυφα που παρουσιάζουν τον Πάν, τον Ερμή και τις Νύμφες καθώς και πολλά αναθήματα, ένα εκ των οποίων είναι και το αναθηματικό ανάγλυφο που εκτίθεται στην Στοά του Αττάλου.

Επίσης το Πάνειο ή Πανείο όρος, βορειοανατολικά της Βάρης καθώς και ο λόφος ο λεγόμενος σήμερα “Πανί” στην περιοχή Αλίμου ήσαν τόποι αφιερωμένοι στον Πάν. Επίσης ο Πάν λατρευόταν στην Αίγινα, στο Άργος, στην Ψυττάλεια, στην Σικυώνα, στην Τροιζήνα, στον Ωρωπό, στην Μεγαλόπολη, στο Κωρύκειο Αντρο και κυρίως στην Πιάνα Αρκαδίας καθώς το χωριό πήρε την ονομασία του από τον Θεό. Στο τελευταίο χωριό υπάρχει και η σπηλιά του Πανός, την οποία μπορεί κανείς να επισκεφτεί μόνο με τα πόδια ακολουθώντας το μονοπάτι ή, όπως ενημερώνουν οι ταμπέλες, έναν κατσικόδρομο μέσω μιας διαδρομής απαράμιλλης ομορφιάς, η οποία ξεκινά από την πλατεία του χωριού και να δει επάνω στον βράχο σχηματισμένη την μορφή της Θεότητας (κοιτάζοντας την είσοδο της σπηλιάς στο επάνω μέρος, διαγωνίως δεξιά). Κατά το πρόσφατο παρελθόν η σπηλιά είχε χρησιμοποιηθεί από ντόπιους βοσκούς οι οποίοι έβρισκαν εκεί ένα καταφύγιο για να προστατευθούν οι ίδιοι και τα ζώα τους από την βροχή. Το μαύρο χρώμα, που ίσως κάνει εντύπωση στον επισκέπτη, στα τοιχώματα της σπηλιάς προέρχεται από τις φωτιές που άναβαν οι βοσκοί, για να ζεσταθούν το χειμώνα.

Λατρεία του Θεού Πάν υπήρχε σε ολόκληρη την Ελλαδική επικράτεια. Στην αιγυπτιακή πόλη Χέμμιν, την Πανόπολη των Ελλήνων, ο Πάν ταυτιζόταν με τον Θεό Μιν. Στην δε Ρώμη συνδυάστηκε με τον Λούπερκο, προς τιμή του οποίου γίνονταν τα Λουπερκάλια. Επίσης στην ελληνιστική περίοδο οι Στωικοί φιλόσοφοι αλλά και οι Ορφικοί φιλόσοφοι λάτρευαν τον Πάν, ΘΕΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ, σε Θεό του Σύμπαντος κόσμου (ΠΑΝ = όλος, σύμπαν) και προσωποποίηση της Φύσης και των Δυνάμεών Της.

Στους κατοπινούς χρόνους με την έλευση των χριστιανικών ορδών, ο Θεός Πάν θεωρήθηκε θνητή δαιμονική μορφή. Έτσι, η ερωτική μορφή του Πάν αντί της ιδεατής μορφής της υπαίθριας, ερωτικής, ανεξάρτητης κι ανέμελης ζωής, υιοθετήθηκε μεν, αλλά την διαστρέβλωσαν ως την μορφή κάποιου ανύπαρκτου διαβόλου της κόλασης για να τρομάζουν τους σανοφάγους πιστούς τους. 'Ετσι εκτράπηκε και διαστρεβλώθηκε ο Θεός Πάν, του ζωογόνου ΕΡΩΤΑ, του ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΘΕΟΥ από τα μιασματικά ιερατεία του Γιαχβέ-Χριστού σε κάτι ανόσιο, για να ταιριάζει στις ανοσιότητες του βρωμερού ψυχισμού τους.

“Δεν είναι η ανάγκη της ελευθερίας, αλλά η ανάγκη της δουλείας, εκείνη που κυριαρχεί στη ψυχή των όχλων. Η δίψα τους για υπακοή, τους κάνει από ένστικτο να υποτάσσονται σ’ εκείνον που παρουσιάζεται ως αφέντης τους. Ο μεγάλος συντελεστής της εξέλιξης των λαών δεν υπήρξε ποτέ η αλήθεια, αλλά η πλάνη. Οι επιστημονικές αποδείξεις δεν εμποδίζουν καθόλου την προοδευτική του πορεία. Η πιο σημαντική του δύναμη είναι ότι τον υπερασπίζονται πνεύματα που αγνοούν σε μεγάλο βαθμό τις πραγματικότητες, για να τολμήσουν να υποσχεθούν θαρραλέα στον άνθρωπο την ευτυχία. Οι κοινωνικές ψευδαισθήσεις κυριαρχούν σήμερα πάνω σε όλα τα ερείπια που σωριάστηκαν στο παρελθόν, και το μέλλον τους ανήκει. Οι όχλοι ποτέ δε δίψασαν για αλήθειες. Αποστρέφονται τα ολοφάνερα πράγματα που τους δυσαρεστούν και προτιμούν να θεοποιούν την πλάνη, αν η πλάνη τους γοητεύει. Εκείνος που ξέρει να τους προκαλεί ψευδαισθήσεις, εύκολα γίνεται ο αφέντης τους, κι εκείνος που προσπαθεί να τους απαλλάξει από τις ψευδαισθήσεις τους είναι πάντοτε το θύμα τους.” -Gustav Le Bon, “Η ψυχολογία των όχλων”.

Δεν υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΑ στα βδελυρά κείμενα τους, σημείο που να υμνεί τον ΕΡΩΤΑ, την ΧΑΡΑ, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, το ΓΕΛΙΟ και την ΖΩΗ.

ΠΟΥΘΕΝΑ!

Εκεί που οι Έλληνες έχτιζαν ολόλαμπρους ναούς και λάτρευαν τον ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΘΕΟ ΕΡΩΤΑ και την ΦΥΣΙΚΗ ΖΩΗ, τα μιαρά βδελύγματα χτίζουν και μολύνουν αυτά τα ΙΕΡΑ με λείψανα και κόπρους “αγίων”. Είναι αυτονόητο γιατί. Δεν θέλουν χαρούμενους, ανεξάρτητους κι ερωτικούς ανθρώπους, αλλά υποταγμένους, φοβισμένους, ανέραστους κι εξαρτημένους από τον παρασιτικό βάκιλο του Γιαχβέ-Χριστού. Έτσι έβαλαν στον Θεό του ΕΡΩΤΑ κατσικοπόδαρα και τον ταύτισαν με το κακό. Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ στο αφήγημα του Γιαχβέ-Χριστού.

Ο Θεός Πάν κατέχει ιδιαίτερα σημαντική θέση στην τέχνη. Τα Ιερά Του δένδρα είναι η δρυς και η πίτυς (βελανιδιά και πεύκο). Σύμβολά Του η σύριγγα, ο αυλός Του και η σφενδόνη. Στις θυσίες πού Του πρόσφεραν περιλαμβάνονταν αγελάδες, κριάρια, πρόβατα, γάλα και μέλι. Η αρχαία τέχνη τον απεικόνισε στις διάφορες ασχολίες του και σε ερωτικές σκηνές με τους Σάτυρους, τον Ερμή και τον Διόνυσο. Σε Αττικά αγγεία των κλασικών χρόνων σε ανάγλυφα εδώλια, νομίσματα, τοιχογραφίες, ψηφιδωτά, και σε σαρκοφάγους των ρωμαϊκών χρόνων, ο Πάν κατέχει κεντρική θέση, όπως κεντρική θέση κατέχει ο ΕΡΩΤΑΣ και η ΠΟΛΕΜΙΚΗ στην ζωντανή ζωή των ζωντανών ανθρώπων.

Σημαντικοί γλύπτες της αρχαιότητας έλαβαν τα θέματά τους από τον Πάν, όπως ο Πραξιτέλης και ο Ζεύξις, μερικά των οποίων διασώζονται σε ρωμαϊκά αντίγραφα. Χαρακτηριστικό είναι το σύμπλεγμα του Πάν που εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας όπου η Αφροδίτη απειλεί τον Πάνα με το σανδάλι της. Στους νεότερους χρόνους ο Πάν αποτελεί έμπνευση καλλιτεχνών όπως οι γλύπτες Φραγκαβίλα, Ροντέν και οι ζωγράφοι Ρομάνο, Ρούμπενς, Πουσέν και Πικάσο.

Είναι για τα σκουπίδια ό,τι δεν εμπεριέχει στον πυρήνα του τον ΕΡΩΤΑ, τον ΠΟΛΕΜΟ και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Είναι πέρα για πέρα σταθερό δεδομένο, ότι μέσα στην δημιουργία της ύλης (ορατής κι αόρατης) είμαστε φυλακισμένοι και τρέχουμε κυκλικά, σαν χαμστεράκια, πάνω στον τροχό του Χρόνου. Ο μοναδικός τρόπος να δραπετεύσουμε είναι, πρώτα να αντιληφθούμε την κατάσταση μας, κατόπιν να βρούμε με ποιόν τρόπο εγκλωβιστήκαμε στον τροχό της αυτούσιας χρονικής (φρακταλικής) επανάληψης, να αντιμετωπίσουμε τον άπειρο βαθμό περιπλοκότητας της και κατόπιν να βρούμε τρόπους απόδρασης. Είναι πιο εύκολο απ’ ότι φαντάζει, αρκεί να κάνουμε πολύ στοχευμένα τις σωστές δράσεις και ταυτόχρονα να αποφύγουμε τις κακοτοπιές. Τα ισχυρότερα (κι άρα θεϊκά) εμπόδια που πρέπει να γκρεμίσουμε ή πιο σωστά να τα κάνουμε ρευστά για να περάσουμε ανάμεσα τους, είναι τα διανοητικά εμπόδια. Εκεί μαίνεται (=Μαινάδες) ο πόλεμος της απόδρασης. Σε ένα παιχνίδι (κι ο πόλεμος, ένα παιχνίδι είναι) πρέπει να γνωρίζουμε και τις ελευθερίες που έχουμε (τα χαρτιά μας) και τους κανόνες – σκοπούς του παιχνιδιού και ταυτόχρονα να μην γνωρίζουμε τα χαρτιά των αντιπάλων μας.

Είναι η ικανότητα δράσης στην κλιμάκωση του «να γνωρίζω» και να «μην γνωρίζω».

Κάθε τι που γνωρίζω μου δίνει ελευθερίες κινήσεων, δράσεων, σκέψεων, κάθε τι που πιστεύω μου στερεί ελευθερίες.

Ενα παιχνίδι, διανοητικό ή υλικό, αποτελείται από αυτά τα τρία στοιχεία, Ελευθερίες, Σκοπούς κι Εμπόδια. Όλοι οι κοσμικοί παίχτες που είναι μάστερ στο να παίζουν, αυτές τις σταθερές, τις χειρίζονται όπως ο μάγος το ραβδί του. Πρώτα λοιπόν ανακαλύπτεις ποιές Ελευθερίες σου παρέχει το παιχνίδι που σε κρατάει φυλακισμένο, αφού χωρίς ελευθερίες δεν νοείται παιχνίδι ή πόλεμος ή ειρήνη ή ζωή. Κατόπιν ανακαλύπτεις τους Σκοπούς του παιχνιδιού. Για ποιόν διάολο λόγο παίζεις ΕΣΥ κι όχι για ποιόν λόγο σου λένε οι αντίπαλοι, που δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο να σου πουν αλήθεια (!!!) αφού πρέπει να είσαι ο χαμένος της παρτίδας!!! Αυτονόητο έτσι!! Αλλά απ’ ότι δείχνει η παρατήρηση δεν είναι ούτε λογικό, ούτε αυτονόητο για σένα τον μόνιμα χαμένο.

Εσύ ξυπνοπούλι ρωτάς ακριβώς αυτούς που δεν πρέπει και παίρνεις τις απαντήσεις-κατευθύνσεις που εξυπηρετούν τους δεσμώτες σου. Ω! τι μεγαλοφυΐα! Με άπειρα θαυμαστικά!! Για να το απλοποιήσω (και να γελάσω) ακόμη περισσότερο, απαιτείς (=επαιτείς) τον δεσμοφύλακα της φυλακής σου, να σε πληροφορήσει με ποιόν τρόπο μπορείς να δραπετεύσεις και να σου δώσει τα αρχιτεκτονικά σχεδιαγράμματα με σαφείς και ξεκάθαρες οδηγίες πως να τα χρησιμοποιήσεις για να δραπετεύσεις από την φυλακή, επιπλέον απαιτείς, να σου υποδείξει και τους κατάλληλους συνεργάτες για να δραπετεύσετε μαζί, να κατανείμεις τις εργασίες που απαιτούνται κατά το «συνέργεια και σύμπραξη» και να έχεις παρέα· αφού δεν αντέχεις τον εαυτό σου ούτε στον παράδεισο. Το εξωφρενικό είναι ότι απαιτείς να σου πει την Αλήθεια και μην τολμήσει να σε κοροϊδέψει, γιατί τον περιμένει η αιώνια κόλαση και διάφορες τέτοιες αρλούμπες που συνήθως μιμιδίζεις. Ξεκαρδίζομαι όταν συνειδητοποιώ τις εκφράσεις που εναλλάσσονται στο πρόσωπο του δεσμοφύλακα κι ένα πράγμα μονάχα θα πω … κλαίνε από τα γέλια και οι ρέγγες με την αφεντιά σου αιώνιε μαλάκα.

Χριστιανέ... Να ποια είναι η αυθεντική προσωπογραφία του Θεού σου Γιαχβέ!

Ποια είναι η αυθεντική προσωπογραφία του Γιαχβέ, του Θεού σου;

ΣΕ ΠΟΙΟ ΘΕΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ;

Ένας θεολογικός εφιάλτης: Η αυθεντική προσωπογραφία του Γιαχβέ μέσα από την Αγία Γραφή

«Ο Ήλιος θέλει μεταστραφή εις σκότος, και η σελήνη εις αίμα, πριν έλθη η ημέρα του Κυρίου, η μεγάλη και επιφανής» (Ιωήλ Β΄ 31).

Στο άρθρο αυτό θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε την προσωπικότητα του θεού του Χριστιανισμού μέσα απ΄ το ιερό του βιβλίο, την Παλαιά Διαθήκη. Αρχικά θα πρέπει να δούμε το πώς ονομάζεται αυτός ο θεός, που πιστεύουν οι Ρωμιοί συμπολίτες μας, αλλά και δισεκατομμύρια ανθρώπων σε όλον τον πλανήτη σήμερα: «Ο Θεός ελάλησεν έτι προς τον Μωυσήν και είπεν προς αυτόν. Εγώ είμαι ο Κύριος και εφάνην εις τον Αβραάμ, εις τον Ισαάκ και εις τον Ιακώβ με το όνομα Θεός Παντοκράτωρ, δεν εγνωρίσθην όμως εις αυτούς με το όνομά μου Ιεοβά» (Έξοδος ΣΤ΄ 2-3). Αν και ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης δεν αρέσκεται ν΄ αποκαλύψει το όνομά του, τελικά το λέει. Αυτό είναι το Ιεοβά, Ιεχωβά ή Γιαχβέ. Τόπος κατοικίας του η ουράνια Σιών: «Η πόλις του Κυρίου, η Σιών του Αγίου Ισραήλ» (Ησαΐας Ξ΄ 14). Αυτός είναι και ο θεός των συγχρόνων Νεοελλήνων (καλύτερα Νεορωμιών).

Το όνομα του θεού-Γιαχβέ στην αυθεντική τετραγράμματη εβραϊκή γραφή του.

Στο άρθρο αυτό επίσης θα αποδείξουμε, ότι ο θεός αυτός ξεπέρασε σε παράνοια και σαδισμό τους πιο στυγερούς και παράφρονες εγκληματίες, που εμφανίσθηκαν στην ανθρωπότητα και αποτέλεσε την κύρια πηγή έμπνευσης στους πιστούς του, για τα «ιερά» κακουργήματα και δολοφονίες, που ακολούθησαν καθ΄ όλη τη διάρκεια της αιματοβαμμένης ιστορίας των τριών εβραιογενών θρησκειών, που τον υιοθέτησαν ως θεό τους, κατά χρονική σειρά: του Εβραϊσμού, του Χριστιανισμού και του Μουσουλμανισμού (ο Αλλάχ είναι ουσιαστικά ο Γιαχβέ με παραλλαγμένο όνομα) ...;

Κατ΄ αρχάς ας ξεκαθαρίσουμε τις προτιμήσεις του. Ο Γιαχβέ είναι ο προσωπικός θεός των κύριων τεσσάρων εβραίων πατριαρχών και του λαού τους, δηλαδή των Εβραίων, οι οποίοι αποτελούν τον περιούσιο και εκλεκτό λαό του: «Εγώ είμαι ο Θεός του πατρός σου, ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ, και ο Θεός του Ιακώβ» (Έξοδος Γ΄ 6). «Και είπεν ο Θεός προς τον Νώε, και προς τους υιούς αυτού μετ΄ αυτού λέγων. Και εγώ ιδού, στήνω την διαθήκην μου προς εσάς, και προς το σπέρμα σας, ύστερον από σας» (Γένεσις Θ΄ 9). «Επειδή εσύ είσαι ο λαός ο άγιος εις Κύριον τον Θεόν σου, σε εξέλεξε Κύριος ο Θεός σου δια να ήσαι εις αυτόν λαός εκλεκτός παρά πάντας τους λαούς επί του προσώπου της γης» (Δευτερονόμιον Ζ΄ 6). Ο θεός αυτός δεν θέλει επ΄ ουδενί να γίνει θεός των άλλων εθνών, όπως θα δούμε παρακάτω. Τώρα γιατί φόρτωσαν με το ζόρι αυτό τον θεό στις πλάτες των ανθρώπων της Γής, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα.

Η απεικόνιση του θεού είναι από πίνακα του Μιχαήλ Άγγελου (ιστ΄ αι.). Κατά την εβραϊκή παράδοση οποιαδήποτε απεικόνιση του θεού Γιαχβέ επισύρει τη θανατική ποινή.

Απανταχού η γη γίνεται κληρονομιά των Εβραίων, αφού ισοπεδωθεί και εκδιωχθούν όλοι οι λαοί της και καταστραφούν όλοι οι πολιτισμοί τους. «Θέλετε εκδιώξει πάντας τους κατοίκους της γης απ΄ έμπροσθέν σας, και καταστρέψει πάντας τας εικόνας αυτών, και καταστρέψει πάντα τα χυτά είδωλα αυτών, και κατεδαφίσει πάντας τους βωμούς αυτών, και θέλετε κυριεύσει την γην, και κατοικήσει εν αυτή, διότι εις εσάς έδωκα την γην ταύτην εις κληρονομίαν». (Αριθμοί ΛΓ΄ 52-53).

Προτρέπει δε τον περιούσιο λαό του να κάνει δούλους όλους τους τότε γνωστούς λαούς της οικουμένης: «Ο δε δούλος σου και η δούλη σου, όσους αν έχης από των εθνών πέριξ υμών, εκ τούτων θέλετε αγοράζει δούλον και δούλην» (Λευιτικόν ΚΣΤ΄ 44). Όσα δε έθνη δέν δεχθούν τη δουλεία από τους Εβραίους θα εξοντωθούν από προσώπου γης: «Διότι το έθνος και η βασιλεία τα οποία δεν ήθελον σε δουλεύσει, θέλουσιν αφανισθή» (Ησαΐας Ξ΄ 12).

Ο Γιαχβέ συμβουλεύει τους Εβραίους να δανείζουν τα άλλα έθνη και να μην δανείζονται ποτέ από αυτά, μέχρι κάποια στιγμή να καταφέρουν τελικά να τα κυβερνήσουν: «Διότι Κύριος ο Θεός σου θέλει σε ευλογήσει καθώς υπεσχέθη εις σε και θέλεις δανείζει εις πολλά έθνη, συ όμως δεν θέλεις δανείζεσθαι, και θέλεις βασιλεύσει επί πολλά έθνη» (Δευτερονόμιον ΙΕ΄6). Κάτι που συμβαίνει σήμερα, οπότε όλες σχεδόν οι χώρες επί γης χρωστούν στις πολυεθνικές εταιρείες και σε κάποιους πολύ γνωστούς οίκους...;

Πλην των Εβραίων όλοι οι λαοί της γης είναι εχθροί του περιούσιου λαού και πρέπει κατ΄ αυτόν να εξολοθρευθούν χωρίς κανένα έλεος: «Και θέλω εξολοθρεύσει τας πόλεις της γης σου, και κατεδαφίσει πάντα τα οχυρώματά σου» (Μιχαίας Ε΄ 11). «Και θέλεις εξολοθρεύσει πάντα τα έθνη τα οποία ο Κύριος ο Θεός σου θέλει παραδώση εις σε. Ο οφθαλμός σου δεν θέλει σπλαγχνισθή δι΄ αυτούς» (Δευτερονόμιον Ζ΄ 16). Έλεος Γιαχβέ μου ...;

Ο Γιαχβέ εναντίον των αρχαίων Ελλήνων

Πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες με την βοήθεια του περιούσιου λαού, πρέπει να σφαχτούν απ΄ το θεό Γιαχβέ: «Και εξεγείρω τα τέκνα σου Σιών κατά των τέκνων σου Ελλάς και θα σε καμω ως ρομφαίαν μαχητού. Και ο Κύριος θέλει φανή επ΄ αυτούς, και το βέλος αυτού θέλει εξέλθει ως αστραπή (...;) και θέλουσι καταναλώσει τους εναντίους, και τους καταβάλει» (Ζαχαρίας Θ΄ 13-14).

«Ουαί εις τους κατοίκους των παραλίων της θαλάσσης, πάροικοι Κρητών (...;). Χαναάν γη των Φιλισταίων, και θέλω σε αφανίσει, ώστε να μην υπάρχη ο κατοικών. Και το παράλιον της θαλάσσης θέλει είσθαι κατοικία και σπήλαια ποιμένων, και μάνδραι ποιμνίων» (Σοφονίας 5-6).

Ο Γιαχβέ εμφανίζεται μέσα στο όραμα του προφήτη Δανιήλ και του εξηγεί, ότι θα σταθεί δίπλα στο πλευρό των Περσών, όταν εκείνοι θα επιτεθούν εναντίον των αρχαίων Ελλήνων. Οι Εβραίοι, με τις επιρροές που είχαν μέσα στην Περσική Αυτοκρατορία, προέτρεπαν τους Πέρσες να επιτεθούν εναντίον της Ελλάδος. Άλλωστε και ο αρχηγός του περσικού στρατού του Ξέρξη, που πολέμησε στις Πλαταιές, ήταν ο εβραϊκής καταγωγής Μαρδοχαίος η Μαρδόνιος («εκ φυλής Βενιαμίν, άνθρωπος Ιουδαίος οικών εν Σούσοις», «Εσθήρ», Α΄ 1): «Ιδού έτι τρεις βασιλείς θέλουσιν εγερθή εν τη Περσία. Και ο τέταρτος θέλει είσθαι πολύ πλουσιώτερος παρά πάντας, και αφού κραταιωθή εν τω πλούτω αυτού, θέλει διεγείρειτο παν εναντίον του βασιλείου της Ελλάδος» (Δανιήλ ΙΑ΄ 2).

Γιαχβέ εναντίον πάντων

Κι άλλοι λαοί απειλούνται με εξολόθρευση απ΄ τον Γιαχβέ: «Πέρσαι, και Κρήτες και Λυδοί και Λίβυες και πάντες οι επίμεικτοι και των υιών της διαθήκης μου, θέλουσι πέσει μετ΄ αυτών εν μαχαίρα» (Ιεζεκιήλ Λ΄ 5).

Στους Αιγυπτίους -έναν απ΄ τους κύριους εχθρούς των Εβραίων- ο Γιαχβέ στέλνει τις γνωστές πληγές. Το μενού αρχίζει με μόλυνση ποταμών, αίμα και ιχθυοκτονία: «και τα ψάρια τα εν τω ποταμώ ετελεύτησαν, και ο ποταμός εβρώμησεν (...;). και ήτο αίμα καθ΄ όλην την γην της Αιγύπτου» (Έξοδος Ζ΄ 21). Ακολουθούν βατράχια σκνίπες και σκυλόμυγες: «και ανάγαγε τους βατράχους επί την γην της Αιγύπτου» (Η 5), «και έγινε σκνίπες εις τους ανθρώπους, και εις τα κτήνη» (Η΄ 17), «και επί τον λαόν σου, και επί τας οικίας σου κυνόμυιαν» (Η΄ 21). Επειδή είδε, ότι αυτά δεν πιάνουν τόπο έριξε στους Αιγυπτίους θανατικό βαρύ και ελκώδη εξανθήματα με άφνονη καούρα ...; «η χειρ του Κυρίου (...;) θανατικόν βαρύ σφόδρα» (Θ΄ 3), «καύσις αναδιδούσα επί, ελκώδη εξανθήματα» (Θ΄ 9). Οι Αιγύπτιοι υπομένουν κι ακολουθεί χαλάζι και πεινασμένες ακρίδες: «και θέλει γίνει χάλαζα εφ΄ όλην την γην της Αιγύπτου» (Θ΄ 22), «ακρίδα, δια να αναβή επί της γης της Αιγύπτου, και να καταφάγη πάντα τον χόρτον της γης» (Ι΄ 12). Για το τέλος φύλαγε την παιδοκτονία: «παν πρωτότοκον εν τη γη της Αιγύπτου θέλει αποθάνει» (ΙΑ΄ 4-6).

Στέλνει και την «αεροπορία» της εποχής τις σφήκες, άμα δει ότι δεν τα βγάζει πέρα με τους εχθρούς τους: «Και προσέτι τας σφηκίας Κύριος ο Θεός σου θέλει αποστείλει εις αυτούς εωσού εξωλοθρευθώσιν» (Δευτερονόμιον Ζ΄ 20).

Βασικό χριστιανικό δόγμα είναι το τρισυπόστατο του Γιαχβέ, «ομάδα ομοούσιος και αχώριστος». Αποτελείται από τον Πατέρα, τον Υιό (Ιησού) και το Άγιο Πνεύμα (ένα περιστέρι) μαζί. Επομένως για τα εγκλήματα της Παλαιάς Διαθήκης ο «κήρυκας της αγάπης» και «γλυκύτατος» Ιησούς δεν είναι καθόλου άμοιρος ευθυνών. Το επιβεβαιώνει εξ άλλου ο ίδιος: «Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον η τους προφήτας· ουκ ήλθον καταλύσαι, αλλά πληρώσαι. Αμήν γαρ λέγω υμίν, έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν η μία κεραία ου μη παρέλθη από του νόμου έως αν πάντα γένηται» («Κατά Ματθαίον», Ε΄ 17-18), «ευκολώτερον δε εστι τον ουρανόν και την γην παρελθείν η του νόμου μίαν κεραίαν πεσείν» («κατά Λουκάν», ΙΣΤ΄ 17). 

Ο Γιαχβέ εξολοθρεύει και γενοκτονεί με πυρ τους χιλιάδες Φιλισταίους κατοίκους των Σοδόμων και Γομόρρων: «Και έβρεξεν ο Κύριος επί τα Σόδομα και Γόμορα θείον και πυρ παρά Κυρίου εκ του ουρανού. Και κατέστρεψε τας πόλεις ταύτας, και πάντα τα περίχωρα, και πάντας τους κατοίκους των πόλεων, και τα φυτά της γης» (Γένεσις ΙΘ΄ 24-25).

[Από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια μέχρι και σήμερα η λέξη «σοδομισμός» εννοεί την παρά φύση (εκ του πρωκτού) σεξουαλική πράξη, υπονοώντας δήθεν τα σεξουαλικά όργια των Σοδομιτών. Πρόκειται για μία εκ των πολλών εννοιολογική παραποίηση λέξης απ΄ το Χριστιανισμό].

Εναντίον των Ασσυρίων ο Γιαχβέ μουγκρίζει σα θηρίο... «ούτως ελάλησεν Κύριος προς εμέ. Καθώς ο λέων και ο σκύμνος βρυχώμενος επί το θήραμα αυτού» (Ησαΐας ΛΑ΄ 4). Στην συνέχεια εξοντώνει 185.000 Ασσυρίους με την βοήθεια κάποιου χερουβείμ: «Και την νύχτα εκείνην εξήλθεν ο άγγελος του Κυρίου, και επάταξεν εν τω στρατοπέδω των Ασσυρίων εκατόν ογδοήκοντα πέντε χιλιάδας» (Βασιλειών Β΄, ΙΘ΄ 35). Θεός φυλάξει...;

Ο Γιαχβέ εναντίον και των Εβραίων!

Ο Γιαχβέ οργίζεται, παροξύνεται, ζηλοτυπεί και γίνεται πυρ και μανία με τους Εβραίους, που πιστεύουν σε άλλους θεούς: «Διότι αυτοί είναι γεννεά διεστραμμένη, υιοί εις τους οποίους δεν υπάρχει πίστις. Αυτοί με παρώξυναν εις ζηλοτυπίαν με τα μη όντα Θεόν, με τα είδωλα αυτών με παρώργισαν. Και εγώ θέλω παροξύνει αυτούς εις ζηλοτυπίαν με τους μη όντας λαόν, με έθνος ασύνετον θέλω παροργίσει αυτούς. Διότι πυρ εξήφθη εν τω θυμώ μου, και θέλει εκκαυθή έως εις τα κατώτατά του άδου». (Δευτερονόμιον ΛΒ΄ 19-22).

Απ΄ το θυμό του θέλει να φάει την γη, και να κατακάψει τα όρη απ΄ τα θεμέλια. Πείνα και φλογώδεις νόσοι. Θηρία και έρποντα δηλητήρια. Μάχαιρα και τρόμος για τους απίστους, ακόμα και για τα θηλάζοντα βρέφη: «Και θέλει καταφάγει την γην μετά των γεννημάτων αυτής, και θέλει καταφλογίσει τα θεμέλια των ορέων. Θέλω επισωρεύσει επ΄ αυτούς κακά, πάντα τα βέλη μου θάλω εκκενώσει επ΄ αυτούς. Θέλω αναλωθή εκ της πείνης και καταφαγωθή με φλογώδεις νόσους και με πικρόν όλεθρον. Και οδόντας θηρίων θέλω εξαποστείλει επ΄ αυτούς, και φαρμάκιον ερπόντων επί της γης. Έξωθεν μάχαιρα, και έσωθεν τρόμος θέλει καταναλώσει τον τε νέον και την παρθένον, το θηλάζον νήπιον και τον πολιόν γέροντα. Είπα, ήθελον διασκορπίσει αυτούς, ήθελον εξαλείψει το μνημόσυνον αυτών εκ μέσου των ανθρώπων» (Δευτερονόμιον ΛΒ΄ 23-26). Άλαλα τα χείλη των ευσεβών!

Επιστρατεύονται αρρώστιες και χαλάζι για τους απίστους: «Σας επάταξα με ανεμοφθορίαν και με ερυσίβην και με χάλαζαν» (Αγγαίος Β΄ 17).

Οι κατάρες του φθάνουν μέχρι και τετάρτης γενεάς: «Εγώ ο Κύριος ο Θεός σου είμαι Θεός ζηλότυπος ανταποδίδων τας αμαρτίας των πατέρων επί τα τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς» (Έξοδος Κ΄ 5).

Απίστευτες κατάρες και ατελείωτες απειλές σε έναν ορυμαγδό τριών σελίδων απ΄ το (Δευτερονόμιο ΚΗ΄ 15-68), που πραγματικά αξίζει να το διαβάσετε ολόκληρο. Ένας θεϊκός οχετός πραγματικά ατελείωτος...;

Και όταν βλέπει, πως δεν πείθονται οι άπιστοι με τις απειλές του προχωρά σε μαζικές εκκαθαρίσεις: «Και είπεν ο Κύριος προς τον Μωυσήν. Λάβε πάντας τους αρχηγούς του λαού, και κρέμασον αυτούς ενώπιόν του Κυρίου κατέναντι του ηλίου (...;). Ήσαν δε οι αποθανόντες εν τη πληγή εικοσιτέσσαρες χιλιάδες» (Αριθμοί ΚΕ΄ 4-9). 24.000 νεκροί εβραίοι που δεν τον πίστευαν, μέσα σε μία ημέρα, πάντοτε κατ΄ εντολή του πανάγαθου...

Ο Γιαχβέ μισεί και ζηλεύει τα αγάλματα. Ίσως διότι αυτός δεν είχε ποτέ άγαλμα δικό του. Οι σχολές καλών τεχνών θα πρέπει κάποτε να τον επικηρύξουν: «Αυτοί με παρώξυναν εις ζηλοτυπίαν με τα μη όντα θεοί, με τα είδωλα αυτών με παρώργισαν» (Δευτερονόμιον ΛΒ΄ 21).

Ο Γιαχβέ συνομιλεί με το Σατανά
για τις πληγές, που θα βρουν τον Ιώβ.
(Μεσαιωνικό χειρόγραφο)

«Και θέλω εξολοθρεύσει τα γλυπτά σου και τα είδωλά σου εκ μέσου σου. Και δεν θέλεις πλέον λατρεύσει το έργον των χειρών σου. Και θέλω ανασπάσει τα άλση σου εκ μέσου σου» (Μιχαίας Ε΄ 14).

«Αλλά ούτω θέλετε κάμει προς αυτούς. Τους βωμούς αυτών θέλετε καταστρέψει, και τα αγάλματα αυτών θέλετε συντρίψει, και τα άλση αυτών θέλετε κατακόψει, και τα αγάλματα αυτών θέλετε καύσει εν πυρί» (Δευτερονόμιον Ζ΄ 5).

Η ζηλοτυπία του ξεπερνά κάθε όριο: «Ούτω λέγει ο Κύριος των δυνάμεων. Είμαι ζηλότυπος δια την Σιών εν ζηλοτυπία μεγάλη, και είμαι ζηλότυπος δι΄ αυτήν εν οργή μεγάλη» (Ζαχαρίας Η΄ 2). «Διότι Κύριος ο Θεός σου είναι πυρ καταναλίσκον, Θεός ζηλότυπος» (Δευτερονόμιον Δ΄ 24).

Η πυρομανία είναι μία απ΄ τις αγάπες του Γιαχβέ: Στη Γάζα και στην Τύρο απειλεί να εξαπολύει πυρ και να τις πυρπολήσει: «Αλλά θέλω εξαποστείλει πυρ εις το τείχος της Γάζης, και θέλει καταφάγει τα παλάτια αυτής (...;). Θέλω εξαποστείλει πυρ εις το τείχος της Τύρου, και θέλει καταφάγει τα παλάτια αυτής» (Αμώς Α΄ 7-10).

Μίσος και πυρπόληση κατά των δασών: «Και το φως του Ισραήλ θέλει γίνει πυρ και ο Άγιος αυτού φλοξ και θέλει καύσει και καταφάγει τας ακάνθας αυτού και τους τριβόλους αυτού εν μία ημέρα. Και θέλει αφανίσει την δόξα του δάσους αυτού και του καρποφόρου αγρού αυτού από ψυχής έως σαρκός» («Ησαΐας» Θ΄ 16-18).

«Άνοιξον Λίβανε τας θύρας σου, και ας καταφάγη πυρ τας κέδρους σου ...;) δρυς της Βασάν, διότι το δάσος το απρόσιτον κατεκόπη» (Ζαχαρίας ΙΑ΄ 1-2). Μήπως είναι οικοπεδοφάγος;

Είναι και μαχαιροβγάλτης ο Γιαχβέ: «Διότι η μάχαιρά μου εμεθύσθη εν τω ουρανώ (...;). Η μάχαιρα του Κυρίου είναι πλήρης αίματος» (Ησαΐας ΛΔ΄ 5-6).

Είναι και καννίβαλος ο Γιαχβέ ...; Προτρέπει τους Εβραίους να κάνουν ανθρωποθυσίες, να πίνουν αίμα και να τρώνε σάρκες ανθρώπων, τους οποίους λέει να τους θυσιάζουν όπως τα ζώα: «Θέλετε φάγει την σάρκα των ισχυρών, και πίει το αίμα των αρχόντων της γης (...;). Και πίειν αίμα εις μέθην, εκ της θυσίας μου την οποίαν εθυσίασα δια σας. Και θέλετε χορτασθή επί της τραπέζης μου από ίππων και αναβατών, από ισχυρών και από παντός ανδρός πολεμιστού, λέγει ο Κύριος ο Θεός» (Ιεζεκιήλ ΛΘ΄ 18-20).

Απειλές καννιβαλισμού εναντίον των Εβραίων, που τον εξοργίζουν: «Και θέλετε φάγει τας σάρκας των υιών σας, και τας σάρκας των θυγατέρων σας θέλετε φάγει» (Λευιτικόν ΚΣΤ΄ 29). «Και θέλεις φάγει τον καρπόν της κοιλίας σου, τας σάρκας των υιών σου, και των θυγατέρων σου» (Δευτερονόμιον ΚΗ΄ 53). Εδώ ξεπέρασε και τον κινηματογραφικό Hannibal ...;

Είναι και φονιάς παιδιών ο Γιαχβέ, αφού στέλνει δύο αρκούδες, που κατασπάραξαν σαράντα δύο παιδιά, γιατί κορόιδευαν τον ιερέα του Ελισσαιέ: «Εξήλθον εκ της πόλεως παιδία μικρά και έλεγον προς αυτόν. Ανέβαινε, φαλακρέ, ανέβαινε, φαλακρέ! Ο δε εστράφη οπίσω, και ιδών αυτά, κατηράσθη αυτά εις το όνομα του Κυρίου. Και εξήλθον εκ του δάσους δύο άρκτοι, και διεσπάραξαν εξ αυτών τεσσαράκοντα δύο παιδία» (Βασιλειών Β΄ 23-24).

Τα εγκλήματα και οι πρακτικές των πιο παρανοϊκών δολοφόνων της ανθρωπότητας ωχριούν μπροστά στα αποτρόπαια σαδιστικά εγκλήματα και τις παιδοδολοφονίες του Γιαχβέ.

Ο συνολικός (έστω υποεκτιμημένος) αριθμός των δολοφονιών του Γιαχβέ στη Βίβλο, στις οποίες αναφέρεται ακριβής αριθμός δολοφονηθέντων ξεπερνάει τα δύο εκατομμύρια.

Γιαχβέ: 2.293.799+10= 2.293.809 θύματα.

Σατανάς: 10 θύματα.

Δημιουργία και προσωπικό απόρρητο

Στη δημιουργία τού ανθρώπου συντελούν κι άλλοι θεοί ...; Τον άνθρωπο, όπως ο ίδιος μας λέει, τον έφτιαξαν πολλοί θεοί μαζί του. Και είναι όμοιοι αυτοί οι θεοί και ο Γιαχβέ μ΄ εμάς τους ανθρώπους: «Και είπεν ο Θεός. Ας κάμωμεν άνθρωπον κατ΄ εικόνα ημών και καθ΄ ομοίωσιν ημών» (Γένεσις Α΄ 26). Επίσης ο Γιαχβέ λέει, ότι ο Αδάμ έγινε ένας σαν κι αυτούς: «Κι είπεν ο Κύριος ο Θεός. Ιδού έγεινεν ο Αδάμ ως εις εξ ημών» (Γένεσις Γ΄ 22). Αν και αλλού λέει, ότι είναι μόνος του: «Ότι εκτός εμού δεν υπάρχει ουδείς. Εγώ είμαι ο Κύριος και δεν υπάρχει άλλος» (Ησαΐας ΜΕ΄ 6). Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου...;

Είχε ερωμένη και παιδιά ο Γιαχβέ; Βέβαια, είχε ερωτικές σχέσεις με κάποια Άννα, απ΄ την οποία απέκτησε πέντε παιδιά: «Επεσκέφθη δε ο Κύριος την Άνναν και συνέλαβε, και εγέννησε τρεις υιούς και δύο θυγατέρας» (Σαμουήλ Α΄, Β΄ 21). Καρπερός ο μάγκας...;

Είχε όμως και πολλά εγγόνια: «Ιδόντες οι υιοί του Θεού τας θυγατέρας των ανθρώπων ότι ήσαν ωραίαι, έλαβον εις εαυτούς γυναίκας εκ πασών όσας έκλεξαν» (Γένεσις ΣΤ΄ 2). Τελικά δεν ήταν μόνο ο Ιησούς υιός του Γιαχβέ, υπήρχαν κι άλλοι γιοί του...;

Κάνει λάθη ο Γιαχβέ; Μιλάει για δύο φωστήρες, που μας φωτίζουν μέρα και νύχτα, τον Ήλιο και τη Σελήνη. Όμως, ότι η Σελήνη (ο δεύτερος φωστήρας) είναι ετερόφωτη και παίρνει το φως που εκπέμπει απ΄ τον Ήλιο, αυτό δεν το γνωρίζει: «Ας γείνωσι φωστήρες εν τω στερεώματι του ουρανού, δια να διαχωρίζωσι την ημέραν από της νυκτός (...;). Και έκαμεν ο Θεός τους δύο φωστήρας τους μεγάλους, τον φωστήρα τον μέγαν δια να εξουσιάζη επί της ημέρας και τον φωστήρα τον μικρότερον δια να εξουσιάζη επί της νυκτός (...;). Και έθεσεν αυτούς ο Θεός εν τω στερεώματι του ουρανού, δια να φέγγουν επί της γης» (Γένεσις Α΄ 14-17).

Αλλά και για τον Ήλιο δεν γνωρίζει τί του γίνεται, αφού λέει, ότι ο ίδιος σταμάτησε τον Ήλιο να κινείται, για να σφάξουν οι περιούσιοι εβραίοι του τούς Χαναναίους! Λες κι ο Ήλιος κινείται: «Και είπεν ενώπιον του Ισραήλ. Στήθι, ήλιε, επί την Γαβαών και συ, σελήνη, επί την φάραγγα Αιαλών». Κι όμως κινείται ...;

 

Γιαχβέ: - Λίγο αριστερά, λίγο πιο ψηλά...

Γελοιογραφία εμπνευσμένη από το εδάφιο Α΄ 16 της προς Κολοσσαείς επιστολής του Παύλου. («Ότι εν αυτώ εκτίσθη τα πάντα, τα εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης, τα ορατά και τα αόρατα»)

Είναι και επιδειξίας ο θεός, αφού έδειξε και τα οπίσθιά του στον Μωυσή: «Και είπεν ο Κύριος, ιδού τόπος πλησίον μου και θέλεις σταθείς επί της πέτρας, και όταν η δόξα μου διαβαίνη, θέλω σε βάλει εις το σχίσμα της πέτρας, και θέλω σε σκεπάσει με την χείρα μου εωσού παρέλθω, και θέλω σηκώσει την χείρα μου και θέλεις ιδεί τα οπίσω μου, το δε πρόσωπόν μου δεν θέλεις ιδεί» (Έξοδος ΛΓ΄ 21-23). Εδώ πολλά θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ...;

Ο Γιαχβέ είναι και παλαιστής, ήρθε στα χέρια με τον Ιακώβ παλεύοντας μέχρι πρωίας κι αφού δυσκολεύτηκε να τον νικήσει, τον βάφτισε Ισραήλ δηλαδή «δυνατό»: «Ο δε Ιακώβ έμεινε μόνος και επάλαιε μετ΄ αυτού άνθρωπος ως τα χαράγματα της αυγής (...;). Δεν θέλει καλεσθή πλέον το όνομά σου Ιακώβ αλλά Ισραήλ» (Γένεσις ΛΓ΄ 24-27). Ίσως δεν έφαγε καλό πρωινό πριν την πάλη ...;

Ο Γιαχβέ πάσχει από αμνησία. Στο εδάφιο ΙΗ΄ της Γένεσης λέει, ότι έκανε μαζί τούς πρωτόπλαστους «άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» (Γένεσις Α΄ 27). Λίγο παρακάτω μετανοιώνει: «Και κατασκεύασε Κύριος ο Θεός την πλευράν την οποίαν έλαβεν από του Αδάμ εις γυναίκα και έφερεν αυτήν προς τον Αδάμ» (Γένεσις Β΄ 22).

Τιμώρησε σκληρά και καταράστηκε τον Αδάμ και την Εύα με δεινά, που τα κουβαλάμε όλοι οι άνθρωποι μέχρι σήμερα με το προπατορικό αμάρτημα: «Προς δε την γυναίκα είπε. Θέλω υπερπληθύνει τας λύπας σου και τους πόνους της κυοφορίας σου, με λύπας θέλεις γεννά τέκνα». «Προς δε τον Αδάμ είπεν (...;). Κατηραμένη να ναι η γη εξ΄ αιτίας σου, με λύπας θέλεις τρώγει τους καρπούς αυτής πάσας τας ημέρας της ζωής σου ...;). Εν τω ιδρώτι του προσώπου σου θέλεις τρώγει τον άρτον σου» (Γένεσις 16-18 ).

«Και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα μία», αναφέρεται στα σχετικά με τη δημιουργία του κόσμου εδάφια της «Γένεσης». Η αναφορά αφορά σαφώς ημέρες κι όχι ακαθόριστα χρονικά διαστήματα, όπως προσπαθούν να δικαιολογήσουν οι χριστιανοί θεωρητικοί. Τελευταίους την εβδομάδα της δημιουργίας, και προτού να ξεκουρασθεί, ο Γιαχβέ έφτιαξε τους ανθρώπους: Μαζί άνδρα, γυναίκα (Α΄ 27) ή πρώτα τον άνδρα κι από το πλευρό του τη γυναίκα (Β΄ 18-22), πριν από τα ζώα (Β΄ 4-25) ή μετά τα ζώα (Α΄ 25-27).

Επίσης είναι ρατσιστής και άπονος ο θεός. Όταν η Σάρα, η σύζυγος του Αβραάμ, αποφάσισε να πετάξει στην έρημο το υιοθετημένο της παιδί, που είχε κάνει ο Αβραάμ με την δούλη του την Άγαρ, ο Γιαχβέ έπεισε τον Αβραάμ να το πράξει: «Και είπεν ο Θεός προς τον Αβραάμ. Ας μην φανεί σκληρόν εις τους οφθαλμούς σου περί του παιδίου, και περί της δούλης σου, κατά πάντα όσα είπη προς εσέ η Σάρα άκουσε τους λόγους αυτής (...;). Σηκωθείς δε ο Αβραάμ ενωρίς το πρωί άλαβεν άρτους και ασκόν ύδατος και έδωκεν εις την Άγαρ, επιθέσας αυτά εις τον ώμον αυτής, και το παιδίον και απέπεμψεν αυτήν. Η δε αναχωρήσασα περιπλανάτο εν τη ερήμω Βηρ-σαβεέ» (Γένεσις ΚΑ΄ 9-14).

Για τις μη παρθένες η ποινή, που επισύρει Γιαχβέ είναι θάνατος δια λιθοβολισμού: «και οι άνθρωποι της πόλεως αυτής θέλουσι λιθοβολήσει αυτήν με λίθους και θέλει αποθάνει» (Δευτερονόμιον ΚΒ΄ 21). Ότι γίνεται δηλαδή μέχρι σήμερα στις φανατικές Ισλαμικές κοινωνίες.

Είναι τσιγκούνης και συμφεροντολόγος ο θεός, αφού ζητά από τους πιστούς του Εβραίους διάφορα αγαθά ζώα, άργυρο, χρυσό, χαλκό και σίδηρο: «Και δεν θέλουσι εμφανίζεσθαι ενώπιον του Κυρίου κενοί» (Δευτερονόμιον ΙΣΤ΄ 16). Όπως στις εκκλησίες σήμερα. «Πάντα τα πρωτότοκα όσα γεννώνται μεταξύ των βοών σου και των προβάτων σου τα αρσενικά, θέλεις αφιερώνει εις τον Κύριον τον Θεόν σου» (Δευτερονόμιον ΙΕ΄ 19). «Εμού είναι το αργύριον και εμού το χρυσίον λέγει ο Κύριος των δυνάμεων» (Αγγαίος Β΄ 8).

Έχει δε και δικό του θησαυροφυλάκιο (κορβανά), που πρέπει να είναι πάντοτε γεμάτο: «Άπαν δε το αργύριον και το χρυσίον, και τα σκεύη τα χάλκινα και τα σιδηρά, είναι αφιερωμένα εις τον Κύριον, εις το θησαυροφυλάκιον του Κυρίου θέλουσι εισαχθή» (Ιησούς του Ναυή ΣΤ΄ 19).

Ο Γιαχβέ μισεί τις γαρίδες: «Και ταύτα, α φάγεσθε από πάντων των εν τοις ύδασι πάντα όσα εστίν αυτοίς πτερ{για και λεπίδες εν τοις ύδασι και εν ταις θαλάσσαις και εν τοις χειμάρροις, ταύτα φάγεσθε. Και πάντα όσα ουκ έστιν αυτοίς πτερύγια, ουδέ λεπίδες εν τω ύδατι, ή εν ταις θαλάσσαις και εν τοις χειμάρροις, από πάντων, ων ερεύγεται τα ύδατα, και από πάσης ψυχής της ζώσης εν τω ύδατι, βδέλυγμά εστικαι βδελύγματα έσονται υμίν από των κρεών αυτών ουκ έδεσθε και τα θνησιμαία αυτών βδελύξεσθε και πάντα όσα ουκ έστιν αυτοίς πτερύγια, ουδέ λεπίδες, των εν τοις ύδασι, βδέλυγμα τούτό εστιν υμίν.». (Δευτερονόμιον ΙΑ΄ 9-12).

Στον Ιεζεκιήλ ο Γιαχβέ δείχνει έντονες τάσεις κοπρολαγνείας, αφού προτρέπει τον προφήτη του να φάει κόπρανα μαζί με το φαγητό του: «Και θέλεις τρώγει αυτούς ως κριθίνους εγκρυφίας, και θέλεις ψήνει αυτούς με κόπρον εξερχομένην από ανθρώπου, έμπροσθεν των οφθαλμών αυτών» (Ιεζεκιήλ Δ΄ 12). Όταν ο προφήτης δικαίως διαμαρτύρεται του κάνει τελικά την παραχώρηση να φάει κόπρανα βοών: «Και είπε προς εμέ. Ιδέ έδωκα εις σε κόπρον βοός αντί κόπρου ανθρωπίνης, και με ταύτην θέλεις ψήσει τον άρτον σου» (Ιεζεκιήλ Δ΄ 15).

Τους Εβραίους στρατιώτες, τους συμβουλεύει να κουβαλούν μαζί τους ένα φτυάρι και να θάβουν τα κόπρανά τους, διότι ο ίδιος ο Γιαχβέ περπατάει ανάμεσά τους στο στρατόπεδο και φοβάται να μην τα πατήσει! «Και θέλεις έχει τόπον έξω του στρατοπέδου, και θέλεις έχεις πτυάριον μικρόν μεταξύ των όπλων σου. Και όταν κάθησαι έξω, θέλεις σκάπτει δι΄ αυτού, και θέλεις στρέψει, και σκεπάσει το εξερχόμενον από σου. Διότι ο Κύριος ο Θεός σου περιπατεί εν μέσω του στρατοπέδου σου» (Δευτερονόμιον ΚΓ΄ 13-14). Όποιος την νύχτα περπατεί...;

Θα χρειαζόμασταν πολλές σελίδες, για να καταγράφαμε αναλυτικά την άρρωστη ψυχοσύνθεση και τα κακουργήματα του δυνάστη θεού Γιαχβέ, μέσα απ΄ την Παλαιά Διαθήκη το δήθεν «ιερό» αυτό βιβλίο, αλλά και τα στυγερά εγκλήματα που έγιναν απ΄ τους ταγούς του, Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Εβραίους κατά την διάρκεια των 1.700 ετών, απ΄ την στιγμή της εμφάνισής του μέχρι σήμερα. Για όσους από εμάς, που θέλουμε να σεβόμαστε την ύπαρξή μας ως νοήμονα όντα, ο Γιαχβέ το κωμικοτραγικό αυτό προϊόν της Ασιατικής δεισιδαιμονίας και παραφροσύνης, μπορεί να είναι μόνον ένα μυθολογικό τέρας, πολύ χειρότερο της Μέδουσας, της Λερναίας Ύδρας, της Σκύλλας, ή της Εμπούσσης...

Και παρά τα όσα ειπώθηκαν εδώ για το άθλιο αυτό θεολογικό ανοσιούργημα, οι πλείστοι εκ των Ρωμιών συμπολιτών μας, αλλά και τα δισεκατομμύρια των άνοων Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Εβραίων, θα συνεχίσουν να ζούνε εγκλωβισμένοι μέσα στον θεολογικό τους εφιάλτη, για πολλές γενεές ακόμα ...;

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α'

Θεός: Ένα ανθρώπινο δημιούργημα

Με την αδυναμία να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα οι επί γης αυτόκλητοι αυτοδιορισμένοι αντιπρόσωποι ενός θεού, που αυτοαναιρείται πεθαίνοντας, και μέσα στα στενά πλαίσια τής χαμηλής διανοητικότητας τους, μας πληροφορούν, ότι «ο θεός μάς δοκιμάζει». Ωραία πρόχειρη και εύκολη δικαιολογία, που μπορεί να ευδοκιμήσει μόνο μέσα σε ένα στεγνό, στείρο και μαζοχιστικό δογματισμό, αλλά πέφτει σαν χάρτινος πύργος μόλις αρχίσει να λειτουργεί η στοιχειώδης λογική.

Ο άνθρωπος, που δημιούργησε τον θεό είναι εκείνος, που θα πρέπει να δοκιμάζει και να κρίνει τα δημιουργήματα του και όχι το δημιούργημα τον δημιουργό. Σαν άνθρωπος λοιπόν κι εγώ θέλω να σε κρίνω μεγαλοδύναμε, παντογνώστη και πολυεύσπλαχνε θεέ, γι΄ αυτό και θέλω μια απάντηση, έστω και αν είναι μέσω των επί γης εντεταλμένων σου. Μην μου δικαιολογηθείς πως αν έγιναν παρατυπίες η τέλος πάντων πράγματα που δεν έπρεπε να γίνουν, φταίνε οι αυτουργοί και όχι εσύ, γιατί εσύ τους φώτισες να τα κάνουν· τα έκαναν με την συγκατάθεσή σου, γιατί είχες τη δύναμη να τους αποτρέψεις και δεν το έκανες. Άσε λοιπόν τις δικαιολογίες και απάντησε στα ερωτήματά μου δίχως να ξεχνάς, πως εγώ σε έφτιαξα και εγώ σε κρίνω και σε δοκιμάζω και αν χρειαστεί σε υποβαθμίζω η σε καθαιρώ.

Γιατί επέτρεψες το προπατορικό αμάρτημα; Για να με έχεις συνεχώς ένοχο και να παίζεις με τα συναισθήματα μου και τις φοβίες μου;

Γιατί άφησες τον ευσεβή Νώε να μεθά και να ξεβρακώνεται μπρος στα παιδιά του και μετά να τα καταριέται γιατί τον είδαν; (Γένεσις, 9, 20-25).

Γιατί επέτρεψες στον πατριάρχη Αβραάμ και στον γιόκα του Ισαάκ να εκδίδουν τις κυρίες τους και μάλιστα με τόσο υψηλές αμοιβές; (Γένεσις, 12, 1-20).

Γιατί διέταξες τον προφήτη σου Ιεζεκιήλ να υποστεί 190 ήμερες κοπροφαγία και με συνταγές που εσύ ο ίδιος του έδωσες; (Ιεζεκιήλ 4, 16 και 8-17).

Γιατί επέτρεψες στον προφήτη σου Ησαΐα να σφάξει μέσα σε μια μέρα 800 αλυσοδεμένους αιχμαλώτους και να θέλει τους Ελληνικής καταγωγής κατοίκους τού Κυτίου τής Ταρσού και τής Τύρου σκλάβους, να οργώνουν τα χωράφια των συμπατριωτών του; (Ησαιας 23, 2-18).

Γιατί ενέπνευσες στον προφήτη σου Ιερεμία τη γενική σφαγή και γενοκτονία; Θα τσακίσεις τα έθνη σε κομμάτια, θα καταστρέψεις βασίλεια. Θα τσακίσεις άλογο και καβαλάρη, θα τσακίσεις άρμα και αρματηλάτη. Θα τσακίσεις άντρες και γυναίκες, θα τσακίσεις νέους και γέρους. Θα τσακίσεις νεαρούς και παρθένες, θα τσακίσεις βοσκό και κοπάδι. Θα τσακίσεις αυτόν που οργώνει τη γη και την παρέα του κ.τ.λ.. (Ιερεμίας 51, 20-24).

Γιατί έσπειρες τόσο μίσος κατά των Ελλήνων; (Ιεζεκιήλ 25,16-17, Σοφονίας 2,5-6). Γιατί άφησες τον γιο τού εκλεκτού σου Δαβίδ, Αμνών να βιάσει την αδελφή του Θάμαρ και στη συνέχεα να τον σκοτώσει ο αδελφός του; Δεν ήξερες πως από αυτό το σόι θα κατάγεται ο γιος σου; Τι σόι για θεϊκή καταγωγή είναι αυτό; (2 Σαμουήλ 13, 2-33).

Αυτά είναι λίγα από τα κατορθώματα σου στην πρώτη σου θητεία, Παλαια Διαθήκη. Φυσικά, δεν τα πήγες καλύτερα την επόμενη «Καινή» και συγκεκριμένα:

Μας έστειλες ένα μαχαιροβγάλτη να μας διδάξει αγάπη: «Όποιος δεν έχει μαχαίρι να πουλήσει τον χιτώνα του και να πάρει». «Όποιος δεν μισεί τον πατέρα του και την μάνα του, γυναίκα και παιδιά, αδελφούς και αδελφές, και τον εαυτόν του τον ίδιο, δεν κάνει για μαθητής μου» (Λουκάς 14, 25-27).

Δεν αναφέρομαι στην σύλληψή του από τους Ρωμαίους, μιας και ο Μάρκος μας λέει κάτι, που οι άλλοι ευαγγελιστές διακριτικά αποφεύγουν. (Μάρκος 14, 50-52).

Επέτρεψες σε ένα ρουφιάνο τής Ρώμης, που οι συμπατριώτες του ήθελαν να τον σκοτώσουν πετώντας τον από τα τείχη της πόλης και μόνο η επέμβαση τής Ρωμαϊκής φρουράς τού φρουρίου Αντωνίνα τον γλύτωσε την τελευταία στιγμή, να ξεφτιλίζει το ίδιο σου το δημιούργημα τη γυναίκα και να υμνήσει την δουλεία, για να ευχαριστήσει τους προστάτες του.

Ενέπνευσες στους υποτακτικούς σου τη δημιουργία τού πρώτου στρατοπέδου συγκέντρωσης στη Σκυθοπολη. Επέτρεψες την αγιοποίηση διεστραμμένων εγκληματιών, όπως των Μ. Κωνσταντίνου, Κυρίλλου, Αθανασίου και τόσων άλλων υποκειμένων. Ενέπνευσες και επέτρεψες το βανδαλισμό μνημείων των πολιτισμών πριν από την έλευση τού μισαλλόδοξου δογματισμού τού ενός θεού καταστροφέα.

Όπως βλέπεις, ούτε και στη δεύτερη ευκαιρία σου τα κατάφερες, και καθώς λένε και τα κιτάπια σου: Μένε μένε τεκέλ ουφαρσίν, που σημαίνει, μετρήθηκες, ζυγίστηκες, βρέθηκες σκάρτος. Μήπως είναι καιρός να πάρεις σύνταξη μπας και κανένας άλλος τα καταφέρει καλύτερα;

Η μεγάλη αλήθεια ειπώθηκε από τον Αριστοτέλη: «Ο αρχαιότερος θησαυρός, που μας άφησαν οι προγονοί μας των υψηλών και πολύ μακρινών χρόνων, ήταν η ιδέα, ότι οι θεοί είναι στην πραγματικότητα άστρα και δεν υπάρχουν άλλοι». Τόσα πολλά με τόσο λίγες λέξεις. Όσο για τον Πρωταγόρα, φρόντισαν οι Ταλιμπαν σου να μην μείνει τίποτα. «Σοφός είναι εκείνος, που γνωρίζει αρχαίες απάτες θεών και ανθρώπων» (Αβέστα).

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Β'

Η ΙΕΡΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΜΠΡΗΣΜΟΥ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

Παρατίθενται δειγματοληπτικά και χωρίς σχόλια oρισμένα αποσπάσματα επιλεγμένα ανάμεσα από αναρίθμητα χριστιανικά κείμενα, προκειμένου να πάρετε μία ιδέα για τη θεοκρατική νομιμοποίηση της πυρομανίας και των εμπρησμών στην ιδεολογία αυτής της θρησκείας.

Παλαιά Διαθήκη

«Τους βωμούς αυτών καθελείτε και τας στήλας αυτών συντρίψετε και τα άλση αυτών εκκόψετε και τα γλυπτά των θεών αυτών κατακαύσετε εν πυρί.» («Έξοδος», λδ΄ 13.) «Αλλά ούτω θέλετε κάμει προς αυτούς. Τους βωμούς αυτών θέλετε καταστρέψει, και τα αγάλματα αυτών θέλετε συντρίψει, και τα άλση αυτών θέλετε κατακόψει, και τα αγάλματα αυτών θέλετε καύσει εν πυρί.» («Δευτερονόμιον», ζ΄ 5.)«Ξηρά βρωθήσεται υπό πυρός· και καυθήσεται εν τοις δάσεσι του δρυμού, και συγκαταφάγεται τα κύκλω των βουνών πάντα. Δια θυμόν οργής Κυρίου συγκέκαυται η γη όλη, και έσται ο λαός ως κατακεκαυμένος υπό πυρός.» («Ησαΐας», θ΄ 17-18.)«Και το φως του Ισραήλ θέλει γίνει πυρ και ο Άγιος αυτού φλοξ και θέλει καύσει και καταφάγει τας ακάνθας αυτού και τους τριβόλους αυτού εν μια ημέρα. Και θέλει αφανίσει την δόξαν του δάσους αυτού και του καρποφόρου αγρού αυτού από ψυχής έως σαρκός.» («Ησαΐας», ι΄ 17-18.)

«Άνοιξον, Λίβανε, τας θύρας σου, και ας καταφάγη πυρ τας κέδρους σου δρυς της Βασάν, διότι το δάσος το απρόσιτον κατεκόπη.» («Ζαχαρίας», ια΄ 1-2.)

«Ότι πυρ εκκέκαυται εκ του θυμού μου, καυθήσεται έως Άδου κάτω, καταφάγεται γην και τα γεννήματα αυτής, φλέξει θεμέλια ορέων.» («Δευτερονόμιον», λβ΄ 22.)«Και έβρεξεν ο Κύριος επί τα Σόδομα και Γόμορρα θείον και πυρ παρά Κυρίου εκ του ουρανού. Και κατέστρεψε τας πόλεις ταύτας, και πάντα τα περίχωρα, και πάντας τους κατοίκους των πόλεων, και τα φυτά της γης.» («Γένεσις», ιθ΄ 24-25.«Διότι Κύριος ο Θεός σου είναι πυρ καταναλίσκον, Θεός ζηλωτής.» («Δευτερονόμιον», δ 24.)

«Αλλά θέλω εξαποστείλει πυρ εις το τείχος της Γάζης, και θέλει καταφάγει τα παλάτια αυτής. Θέλω εξαποστείλει πυρ εις το τείχος της Τύρου, και θέλει καταφάγει τα παλάτια αυτής.» («Αμώς», α΄ 7-10.)

«Και η θέα της δόξης του Κυρίου ήτο εις τους οφθαλμούς των υιών Ισραήλ ως πυρ κατατρώγον επί της κορυφής του όρους.» («Έξοδος», κδ΄ 17.)

«Πυρ εξήχθη εν τω θυμώ μου, το οποίον θέλει εκκαυθή καθʼ υμών.» («Ιερεμίας», ιε΄ 14.)

«Και εφώναξε ο Ηλίας ο προφήτης. Κύριε, θεέ του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, επάκουσόν με σήμερον εν πυρί, δια να γνωρίσουν ότι εσύ είσαι ο Θεός και έπεσε πυρ παρά Κυρίου και κατέφαγε το ολοκαύτωμα και τα ξύλα και τους λίθους και το χώμα και το ύδωρ το εν αύλακι.» («Βασιλειών Γ΄», ιη΄ 37-38.)

Η φωτιά που κατέκαυσε τη Ρώμη επί Νέρωνα ήταν έργο του αποστόλου Παύλου και των χριστιανών. «Ο αυτοκράτορας (Νέρων), για να εκδικηθή την καταστροφή της Ρώμης, διέταξε να τιμωρηθούν εκείνοι, τους οποίους ο λαός μισούσε για την αισχρότητα και τα εγκλήματά τους, τους χριστιανούς.» (Τάκιτος, «Annales», 15, 38-39.) Η νεότερη χριστιανικά ελεγχόμενη Ιστορία άδικα και ψευδώς κατηγόρησε τον φιλέλληνα Ρωμαίο βασιλιά ως εμπρηστή της Ρώμης κι ότι επί πλέον έπαιζε μουσική περιχαρής βλέποντας τις φλόγες. Ο Νέρων την ημέρα της πυρκαϊάς όμως, είχε κηρύξει την πόλη σε πένθος, ενώ έλαβε άμεσα σοβαρά μέτρα για την ενίσχυση των πυροπαθών.

Kαινή Διαθήκη

«Πυρ ήλθον βαλείν επί την γην» («Λουκάς», ιβ΄ 49).

«Και ο πρώτος άγγελος εσάλπισε και έγινε χάλαζα και πυρ μεμιγμένα με αίμα και ερρίφθησαν εις την γην, και το τρίτον των δένδρων κατεκάη, και πας χλωρός χόρτος κατεκάη. Και ο δεύτερος άγγελος εσάλπισε και ως όρος μέγα πυρί καιόμενον εβλήθη εις την θάλασσαν. Και ο τρίτος άγγελος εσάλπισε και έπεσεν εκ του ουρανού αστήρ μέγας καιόμενος ως λαμπάς.» («Αποκάλυψις», η΄ 7-12.)

Βίοι Αγίων

«Λαβών το είδωλον της μητρός των θεών Ρέας, ως φλυαρούσιν οι Έλληνες, έρριψεν αυτό εις την φωτιάν και το κατέκαυσεν.» («Συναξαριστής», Άγιος μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος Τήρων, 17 Φεβρουαρίου.)

«Επειδή δε ο δαίμων δεν εδυνήθη πλέον να φέρη εμπόδιον, ήναψαν τα ξύλα και κατέκαυσαν τον ναόν.» («Συναξαριστής», Άγιος ιερομάρτυρας Μάρκελλος, 14 Αυγούστου.)

Πατέρες της Εκκλησίας

«Και τους εμβάλλοντάς σε εις το πυρ κατακαύσει.» (Ι. Χρυσόστομος, «Αd Theodorum lapsum», 3,73.)

«Εις γέενναν εμβάλω και τω πυρί παραδώ.» (Ι. Χρυσόστομος, «Αd Theodorum lapsum», 8,49.)

«Και γίνεται τα συστήματα των ασεβών πυρίκαυστα.» (Μ. Βασίλειος, «Εnarratio in prophetam», 1,19,33.)

Εκκλησιαστικοί συγγραφείς

«Μυών γαρ οικητήριον ην ο Αιγύπτιος θεός (Σέραπις), εις μικρά δε αυτόν διελόντες τα μεν παρέδωσαν τω πυρί.» (Θεοδώρητος, «Εκκλησιαστική Ιστορία», 321, παρ. 13.)

«Εκ τούτου δε συλληφθέντες Θεόδωρός τε και οι του τρίποδος τεχνίται οι μεν πυρί οι δε ξίφει απολέσθαι προσετάχθησαν. Παραπλησίως δε δια την αυτήν αιτίαν διεφθάρησαν και οι ανά πάσαν την αρχομένην λαμπρώς φιλοσοφούντες, ασχέτου δε της του βασιλέως οργής ούσης, και εις μη φιλοσόφους.» (Σωζομενός, «Εκκλησιαστική Ιστορία», βιβλίο 6, κεφ. 35, παρ. 6.)

«Άλλων τε γυναικών τα αυτά μόρια τούτο μεν σιδήρω, τούτο δε ωοίς εις άκρον πυρί θερμανθείσι προσφέροντες έκαιον.» (Σωκράτης, «Εκκλησιαστική Ιστορία», βιβλίο 2, κεφ. 38, παρ. 32.)

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Γ'

Ο Χριστός και τα παιδιά δεν έχουν καλή... προϊστορία

«Μακάριος όποιος πιάσει και συντρίψει τα βρέφη σου στο βράχο»! Β.Β. Ψαλμός (ΡΛΖ) 137 ή (Ο΄) Ψαλμός 136. και Ησαΐας 13.17-22.

«εξολόθρευσον παν ό,τι έχει και μη φεισθής (λυπηθείς) αυτούς, αλλά θανάτωσον και άνδρα και γυναίκα και παιδίον και θηλάζον (Ο΄ από νηπίου έως θηλαζόντος!) και βούν και πρόβατον και κάμηλον και όνον»! Α΄Σαμουήλ ΙΕ΄3 & Ο΄Α΄ Βασιλέων ΙΕ΄3

«Δεν θέλεις αφήσει ζών ουδέν το έχων πνοήν, αλλά θέλεις εξολοθρεύσει αυτούς κατά κράτος» Δευτερονόμιο. Κ΄16,17

«αλλ’ εξολόθρευσε πάν το έχον πνοήν, καθώς προσέταξε Κύριος ο θεός του Ισραήλ» Ιησούς Ναυή Ι΄40

-Σκότωσε όλα τα παιδιά στον Κατακλυσμό του Νώε
-Σκότωσε όλα τα παιδιά στην καταστροφή της πεντάπολης των Σοδόμων
-Σκότωσε όλα τα παιδιά (πρωτότοκα) στην Αίγυπτο.

Κατά τον δικός τους χριστιανικό θρύλο, 14.000 παιδάκια κάτω των 2 ετών, πλήρωσαν με την ζωή τους την οργή του Ηρώδη, κατά την γέννηση του στην Βηθλεέμ, πριν μπορέσει ο Ιωσήφ με την Μαρία να διαφύγουν στην Αίγυπτο.

Αλλά όταν τελικά ανέλαβε δράση, έδειξε εξαιρετική αλλαγή διάθεσης, δείχνοντας συμπάθια στα εξ' ορισμού αθώα παιδιά!

Αναρωτιέμαι λοιπόν: Το "αφήστε τα παιδιά να έρθουν σε μένα"… και το "αν δεν γίνεται σαν τα παιδιά", δεν το ήξερε ο Ιησούς πριν απ' την ενανθρώπισή του;

Το περίεργο συμπέρασμα λοιπόν είναι, ότι ο συγκεκριμένος "θεός", έμαθε να αγαπάει τα παιδιά, μόνο όταν κατέβηκε στη γη! Να λοιπόν κι ένας θεός που έμαθε κάτι απ' τους ανθρώπους!

ΔΕΣ: Συζητήσεις για την θρησκεία και η άρνηση της αλήθειας