Ποιός είναι ο άρxων του κόσμου τούτου;

Αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ύπαρξη εθνικής ταυτότητας είναι η συνδρομή δύο όρων: της αναπαραγωγής από γενιά σε γενιά της διαχρονικής αυτοομοιότητας του έθνους και της συγχρονικής του ετερότητας έναντι των άλλων εθνών. Ειδικότερα, την αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας επωμίζονται τρεις θεμελιώδεις πολιτισμικοί θεσμοί: το Θυσιαστήριο, η Σχολή και το Πολιτικό.

Στο ακόλουθο άρθρο ο Guyénot[1] αναφέρεται στην εβραϊκή εθνική ταυτότητα και αποδεικνύει, ότι αυτό που την αναπαράγει από γενιά σε γενιά, είναι η ειδική σχέση που διατηρούν οι εβραίοι με τον Θεό τους (τον Γιαχβέ) ως εθνικό τους πολέμαρχο. Το Θυσιαστήριο ελέγχει εδώ σταθερά τη Σχολή και το Πολιτικό.

Το άρθρο αποδελτιώνει με ιδιαίτερη ευστοχία τα χαρακτηριστικά της θεμελιώδους αυτής για τον εβραϊσμό εθνοσυστατικής σχέσης. Αποδεικνύει, πριν απ’ όλα, ότι η συσσώρευση πλούτου που άλλοι λαοί παράγουν, είναι το κατ’ εξοχήν νόημα που οι Εβραίοι συνάγουν από την ιερή τους Βίβλο. Αποδεικνύει επίσης, ότι ο συναφής διαχρονικός πρακτικός υλισμός τους α) επικυρώνεται από την απουσία στον πρώιμο ιουδαϊσμό ατομικής ψυχής (άρα διαμορφωμένης ατομοκεντρικής παράδοσης), και β) από την εν συνεχεία ομόθυμη απόδοση των περί «ψυχής» βιβλικών αναφορών σε ελληνική επίδραση (βλ. εδώ).

Βέβαια, ουδέν ορθόν αμιγές παραλείψεων. Δεν αποφεύγεται το τυπικό λάθος της μη διάκρισης παραδόσεων. Δεν υπεισέρχεται στην πολλαπλώς φενακισμένη κύρια αντίθεση, επί της οποίας εδράζεται η εβραϊκή ταυτότητα: την αντίθεση ανάμεσα στην κυρίαρχη φαρισαϊκή-κολεκτιβιστική παράδοση (με την οποία ταυτίζεται ο εβραϊσμός ακολουθώντας ως οδηγό το Ταλμούδ) και στην αποπεμπόμενη και αναλόγως φενακιζόμενη προφητική-πρωτοπροσωποκεντρική παράδοση.

Η παράλειψη του κρίσιμου αυτού ζητήματος δεν μειώνει ωστόσο την αξία του άρθρου, ως εισαγωγής στο νόημα της εβραϊκής εθνικής ταυτότητας.

Η βασιλεία του χρήματος και του υλισμού στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία, ως τον ύψιστο θρίαμβο του Ιουδαϊσμού. Γιατί «τι είναι η κοσμική βάση του Ιουδαϊσμού; Η πρακτική ανάγκη, η ιδιοτέλεια. Τι είναι η κοσμική θρησκεία του Εβραίου; Το Huckstering.[2] Τι είναι ο κοσμικός Θεός του; Το χρήμα.»

«Ας μην δούμε το μυστικό του Εβραίου στη θρησκεία του, αλλά ας ψάξουμε το μυστικό της θρησκείας του στον πραγματικό Εβραίο»[3].

Θα συμφωνήσουμε με τον Μαρξ εάν κατανοήσουμε τη «θρησκεία του Εβραίου», ως τον κυρίαρχο Μεταρρυθμισμένο Ιουδαϊσμό της Δυτικής Ευρώπης του 19ου αιώνα. Για εκείνη τη μορφή του Ιουδαϊσμού που ήταν το πρόσφατο αποτέλεσμα του Haskalah, του Εβραϊκού Διαφωτισμού. Δηλωμένος σκοπός του Haskalah ήταν να μετασχηματίσει την Ιουδαϊκότητα από μια ανυπέρβλητη εθνική ταυτότητα σε μια αφομοιώσιμη θρησκευτική ταυτότητα, τουλάχιστον στα μάτια των εθνικών.

«Να είσαι ένας Εβραίος στο σπίτι και ένας άνθρωπος στο δρόμο», ήταν το σύνθημα του Haskalah.

Αλλά τότε, πού θα βρούμε το μυστικό του «πραγματικού Εβραίου»; Πώς οι Εβραίοι έγιναν υλιστές;

Θα συμφωνήσουμε με τον Abraham Leon, ο οποίος στο A Marxist Interpretation (1946) στηρίζεται στο «Εβραϊκό Ζήτημα» του Μαρξ, για να υποστηρίξει ότι «οι Εβραίοι ιστορικά αποτελούν μια κοινωνική ομάδα με συγκεκριμένη οικονομική λειτουργία», μια οικονομική λειτουργία που περιλαμβάνει την τοκογλυφία, η οποία έχει διαμορφώσει τη νοοτροπία τους. «Είναι μια τάξη, ή πιο συγκεκριμένα μια κοινωνική τάξη».[4] Το πρόβλημα με αυτή τη θεωρία είναι ότι εξηγεί την Εβραϊκότητα όπως διαμορφώνεται πολύ αργότερα από την Εβραϊκή Βίβλο και ανεξάρτητα από αυτήν. Εδώ πρέπει να διαφωνήσουμε με τον Μαρξ και τον Λεόν και να συμφωνήσουμε με τους περισσότερους εβραίους στοχαστές, τόσο τους θρησκευτικούς όσο και τους κοσμικούς, ότι η Βίβλος είναι το πρότυπο της Εβραϊκότητας.

Μπορούμε να προσπαθήσουμε να συμβιβάσουμε αυτή την άποψη με τη μαρξιστική, εάν ψάξουμε για τη ρίζα του Εβραϊκού υλισμού στην αρχαία ιστορία των Εβραίων, όπως έχει ειπωθεί στην Έξοδο, όταν ο Μωυσής συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Γιαχβέ στην “ιερή γη” του Όρους Χωρήβ ή του Σινά, ενώ φρόντιζε τα κοπάδια του πεθερού του, του Μαδιανίτη ιερέα Ιοθόρ (Έξοδος 2-3), ο οποίος αργότερα τον δίδαξε και πώς να διοικήσει τους Εβραίους (18: 19-25).

Ένας αριθμός μελετητών, ξεκινώντας από τον Charles Beke ( Mount Sinai a Volcano, 1873, και το Sinai in Arabia and of Midian το 1878), τόνισαν ότι αν πάρουμε στα σοβαρά αυτή την ιστορία, ο Μωυσής κληρονόμησε τη θρησκεία του πεθερού του, του οποίου ο θεός φαινόταν αναπόσπαστος από ένα ιερό βουνό που «κλονίζεται βίαια», στέλνει «αστραπές και κεραυνούς» και «καπνίζει σαν φούρνος» (19: 16-19). Και βρίσκεται σαφώς στην ηφαιστειογενή περιοχή της βορειοδυτικής Αραβίας την αποκαλούμενη Μαδιάμ (όπως την ήξερε και ο άγιος Παύλος: «το Σινά είναι ένα βουνό στην Αραβία», Γαλάτες 4:25).

Αν ακολουθήσουμε αυτή τη θεωρία, η οποία πρόσφατα κέρδισε έδαφος,[5] ο Γιαχβισμός ήταν αρχικά η θρησκεία μιας συνομοσπονδίας ημι-νομαδικών πρωτο-αραβικών φυλών, που ζούσαν στην ημιέρημη Hejaz, η οποία έθετε ως στόχο να κατακτήσει την κάτω Συρία, μια ευημερούσα και αστικοποιημένη περιοχή της Εύφορης Ημισελήνου, με την οποία είχε ήδη συναλλαγές και εναντίον της οποίας έκαναν επιδρομές για αιώνες. Η μεγάλη καινοτομία που έκανε ο Μωυσής στη μαδιανίτικη λατρεία ήταν να παράσχει στον Γιαχβέ ένα μέσο για να αφήσει το ηφαίστειό του: μια πολυτελή σκηνή επιχρυσωμένη, οι λεπτομερείς προδιαγραφές της οποίας δίνονται στην Έξοδο, κεφάλαια 25 έως 31. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έκτοτε ο Γιαχβέ εμφανίζεται ως πολέμαρχος ενός λαού προορισμένου για την αρπαγή:

«Όλο το ασήμι και το χρυσάφι, τα χάλκινα και τα σιδερένια σκεύη, θα αφιερωθούν στον Κύριο και θα τοποθετηθούν στο θησαυροφυλάκιο του Κυρίου». (Ιησούς 6:19).

Αυτή η ιστορική προοπτική διεισδύει αρκετά βαθιά στην εξήγηση της ουσίας του Ιουδαϊσμού, αλλά μόνο αν προσθέσουμε ότι δεν είναι τα γεγονότα τα ίδια που διαμόρφωσαν την Εβραϊκότητα, αλλά η κρυστάλλωσή τους στην Εβραϊκή Βίβλο. Δεν είναι η αληθινή ιστορία των Εβραίων, αλλά η ιστορία των Εβραίων για το παρελθόν τους. Αυτό που είναι σημαντικό δεν είναι τι συνέβη (ή όχι) στα χρόνια του Μωυσή και του Ιησού του Ναβή, αλλά η ιερή αξία που προσδίδεται από τους Εβραίους στον θρύλο τους. Η ταυτότητα είναι μνήμη, όχι ιστορία και η Βιβλική αφήγηση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της εβραϊκής ταυτότητας. Είναι η απόλυτη και ζωντανή πηγή της Εβραϊκότητας, ο αμετάβλητος γενετικός κώδικας, που έχει διαμορφώσει τη σχέση των Εβραίων μεταξύ τους και με τον κόσμο για 2.500 χρόνια.

Σ’ αυτό το άρθρο, ακολουθώντας τη διορατικότητα του Μαρξ ερωτώ: Σε ποιο βαθμό είναι η υλική απληστία η υποκείμενη ιδεολογία της εβραϊκής Βίβλου; Αυτό, βέβαια, θα οδηγήσει σε μια κυκλική αντιστροφή της παραδοχής του Μαρξ, ότι η εβραϊκή θρησκεία είναι προϊόν του πρακτικού υλισμού των Εβραίων. Θα έλεγα ότι η συσσώρευση του πλούτου που οι άλλοι παράγουν, είναι το νόημα που οι Εβραίοι συνάγουν από τη Βίβλο τους. Μαθαίνουν ότι είναι ο Γιαχβέ αυτός που διέταξε τον Μωυσή να οδηγήσει τους Εβραίους στη γη Χαναάν «που ρέει μέλι και γάλα» (Αριθ. 13:27). Για να τους πει στη συνέχεια:

«Το γάλα θα θηλάσεις των εθνών. Τους θησαυρούς θα φας των βασιλιάδων.». (Ησαΐας 60:16 ).

Δικό μου το ασήμι, δικό μου το χρυσάφι! Δηλώνει ο Γιαχβέ.

Ο ναός του Γιαχβέ φαίνεται να προοριζόταν, πρωτίστως, ως ένας γιγαντιαίος θόλος για τα πολύτιμα μέταλλα που λεηλατήθηκαν από τους λαούς των εθνικών:

«Θ’ αναταράξω όλα τα έθνη, ώστε να ΄ρθούν οι θησαυροί τους και να δώσουν στο ναό αυτό την παλιά του δόξα. Σ’ εμένα, τον Κύριο του σύμπαντος, ανήκει το ασήμι και το χρυσάφι!» (Αγγαίος 2: 7-8)

Ο ναός της Ιερουσαλήμ ήταν ταυτόχρονα τόπος λατρείας και κεντρική τράπεζα, ίσως η πρώτη στην ιστορία. Εβραϊκές κοινότητες διασκορπισμένες σε όλο τον κόσμο, έστελναν τις ετήσιες εισφορές τους εκεί. Είναι το θέμα της ομιλίας Pro Flacco του Κικέρωνα στο Δικαστήριο: Ο πελάτης του, ο Lucius Valerius Flaccus, κυβερνήτης της Ασίας, είχε εμποδίσει τις υπαγόμενες στη δικαιοδοσία του εβραϊκές κοινότητες να στείλουν τις ετήσιες εισφορές τους στην Ιερουσαλήμ. Οι συνεισφορές αυτές είχαν κατασχεθεί σε διάφορες πόλεις, προς ικανοποίηση των μη Εβραίων κατοίκων. Ο Κικέρων υπερασπίστηκε το μέτρο του Flaccus ως οικονομικά συνετό. Τα πλούτη που αποθηκεύονται στο Ναό, την εικονική ιδιοκτησία της κληρονομικής ιερατικής κάστας, έχουν προκαλέσει το θρύλο του θαυμαστού θησαυρού του Σολομώντα. Σύμφωνα με το 1 Βασιλέων 10:14. «Το βάρος του χρυσού που ερχόταν κάθε χρόνο στον Σολομώντα, ήταν εξακόσια εξήντα έξι τάλαντα χρυσού», ένα τάλαντο είχε βάρος περίπου 30 κιλών.[6]

Είναι διαφωτιστικό να συγκρίνουμε την απληστία του Γιαχβέ για το χρυσάφι με τη διδασκαλία του Χριστού:

«Θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.» (Ματθαίος 6: 20-21).

Όταν ο Ιησούς ανέτρεπε τους πάγκους των χρηματιστών και των εμπόρων του Ναού, προσβάλλοντας τη θεσμική θρησκεία του Ιουδαϊσμού, θα ήταν άδικο να κατηγορεί κανείς τους ιερείς που τον συνέλαβαν και τον σταύρωσαν, εφόσον (κατ’ αυτούς) πρόδωσε τον Γιαχβέ.

Στο σημείο αυτό, ας πάρουμε μια νέα εικόνα του Γιαχβέ, συγκρίνοντας τους όρους της Διαθήκης που πρόσφερε στον εβραϊκό λαό: «Αν υπακούτε πραγματικά στα λόγια του Κυρίου του Θεού σας, ο Κύριος ο Θεός σας θα σας κάνει το πρώτο απ’ όλα τα έθνη της γης» (Δευτερονόμιο 28: 1), με τους όρους της Καινής Διαθήκης που πρόσφερε ο Ιησούς, όταν «ο Διάβολος του έδειξε όλα τα βασίλεια του κόσμου και τη μεγαλοπρέπεια τους. Και του είπε: «Ταύτα πάντα σοι δώσω, εάν πεσών προσκυνήσης μοι. Τότε λέγει αυτώ Κύριος· Ύπαγε οπίσω μου σατανά· γέγραπται γαρ, Κύριον τον Θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις.» (Ματθαίος 4: 8-10).

Από τη Βίβλο τους οι Εβραίοι έχουν μάθει και θα συνεχίζουν να μαθαίνουν, ότι το θεόσδοτο πεπρωμένο τους, είναι «να τρέφονται από τον πλούτο των εθνών» (Ησαΐας 61: 5-6) και επίσης ότι ο τραπεζικός τομέας είναι ο τρόπος να το πετύχουν:

«Ο Κύριος ο Θεός σας, θα σας ευλογήσει σύμφωνα με την υπόσχεσή του. Τότε θα δανείζετε πολλά έθνη, αλλά εσείς δεν θα χρειάζεται να δανείζεστε. Θα κυριαρχήσετε σε πολλά έθνη, αλλά κανείς δεν θα κυριαρχήσει πάνω σας.» (Δευτερονόμιο 15: 6).

Ο Ιωσήφ, γιος του Ιακώβ, ήταν ο πρώτος που έβαλε αυτή την ευλογία στην πράξη. Γινόμενος από σκλάβος καγκελάριος του Φαραώ, εγκατέστησε τους συγγενείς του «στο καλύτερο μέρος της Αιγύπτου. Τους παραχώρησε για ιδιοκτησία την περιοχή Ραμσή».

Υπεύθυνος δε για τη διαχείριση των εθνικών αποθεμάτων σιτηρών, αποθηκεύει μεγάλες ποσότητες κατά τα χρόνια της αφθονίας. Και μετά, στην πείνα, διαπραγματεύεται υψηλό τίμημα για το μονοπωλιακό σιτάρι του. Με τον τρόπο αυτό «μάζεψε όλο το χρήμα που υπήρχε στην Αίγυπτο και στη Χαναάν». Το επόμενο έτος, έχοντας δημιουργήσει νομισματική έλλειψη, αναγκάζει τους αγρότες να παραιτηθούν από τα κοπάδια τους σε αντάλλαγμα για τα σιτηρά (που είχαν ανάγκη): «Φέρτε μου τα κοπάδια σας κι εγώ σε αντάλλαγμα θα σας δώσω ψωμί, αφού το χρήμα σας τελείωσε.» Ένα χρόνο αργότερα, οι αγρότες δεν έχουν τίποτα: «Δε μένει πια παρά να σου προσφέρουμε τα σώματά μας και τα χωράφια μας». Και έτσι είναι αναγκασμένοι να επαιτούν και να πουληθούν δούλοι για να επιβιώσουν:

«Αγόρασε εμάς και τα χωράφια μας ως αντάλλαγμα για το ψωμί, και θα γίνουμε εμείς δούλοι του Φαραώ, και τα χωράφια μας ιδιοκτησία του. Αλλά δώσε μας σπόρο να σπείρουμε για να ζήσουμε και να μην πεθάνουμε και να μην ερημωθούν τα χωράφια μας!»

Μ’ αυτόν τον τρόπο οι Εβραίοι «εγκαταστάθηκαν στην Αίγυπτο, στην περιοχή Γεσέν. Εκεί απέκτησαν κτήματα, και πάρα πολλά παιδιά» (Γένεσις 47: 11-27), που είναι το σίγουρο σημάδι της ευλογίας του Θεού, σύμφωνα με την Τορά.

Ένας λαός, που διαθέτει ένα τέτοιο ιερό βιβλίο, έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό για τον έλεγχο του πλούτου – το ίδιο πλεονέκτημα με τον ανεμπόδιστο από κάθε αίσθηση δικαιοσύνης ψυχοπαθή.

Σκόνη είστε και στη σκόνη θα επιστρέψετε

Ο Γιαχβέ δεν έχει καμία ανταμοιβή κρατημένη στον Ουρανό για κανέναν. Οι ευλογίες του σε όσους τον «φοβούνται» είναι καθαρά γήινες: να είναι «πλήρεις ημερών», να έχουν πολυάριθμους απογόνους και μεγάλη περιουσία. Η μόνη επιβίωση του ανθρώπου είναι μέσω των απογόνων του και του πλούτου του. Σύμφωνα με την Τορά – αίμα και χρήμα είναι παραδόξως ομώνυμα στα Εβραϊκά, όπως έχει επισημάνει ο Ζακ Ατταλί.[7]

Αρχετυπική απεικόνιση των παραπάνω είναι η ιστορία του Ιώβ. Όπου ο Ιώβ δεν αναμένει καμία μετά θάνατο παρηγοριά για τα δεινά του σ ‘αυτόν τον κόσμο: «Αλλά εκείνος που πεθαίνει γίνεται να ξανάρθει στη ζωή; Όλες τις μέρες της ζωής μου θα υπέμενα τις συμφορές, αν έλπιζα πως θ’ άλλαζα κατάσταση.» (Ιώβ 14:14).[8] Αλίμονο! «Αλλά ο άνθρωπος πεθαίνει και δεν ξανασηκώνεται. Πιο εύκολο ειν’ ο ουρανός να εξαφανιστεί παρά ένας πεθαμένος να ξυπνήσει κι από τον ύπνο του να σηκωθεί» (14: 7-12).

Ως μοναδική ανταμοιβή για την πιστότητά του στον Γιαχβέ, ο Ιώβ παίρνει μια επέκταση 140 ετών στη γη, πολυάριθμους απογόνους, «δεκατέσσερις χιλιάδες πρόβατα και έξι χιλιάδες καμήλες, χίλια ζευγάρια βόδια και χίλια γαϊδούρια» (42:12).

Ένα άλλο επιβεβαιωτικό παράδειγμα βρίσκεται στον Ησαΐα 38: Όταν ο βασιλιάς Εζεκίας “αρρώστησε και ήταν στα πρόθυρα του θανάτου“, δεν εξέφρασε καμία ελπίδα να συναντήσει τον Γιαχβέ σε κάποιον Άλλο κόσμο. Έχει απελπιστεί με την προοπτική να μην τον δει πια στο ναό του. Απαντώντας στην προσευχή του, ο Γιαχβέ του δίνει επιπλέον δεκαπέντε χρόνια γήινης ζωής.

Ο ακόλουθος Ύμνος του Εζεκία δηλώνει σαφώς ότι ο θάνατος δεν συνοδεύεται από καμία υπόσχεση για κάποιαν άλλη ζωή: «εκείνοι που στον τάφο κατεβαίνουν δεν μπορούν να ελπίζουν στην πιστότητά σου πια» (Ησαΐας 38: 11-19). Ο Γιαχβέ δεν έχει καμία σχέση με τους νεκρούς: «αυτούς δεν τους υπολογίζεις πια» (Ψαλμοί 88: 6).

Ο Γιαχβέ δεν κατοικεί σε κανέναν άλλο κόσμο, όπου οι δίκαιοι θα μπορούσαν να ελπίζουν να τον συναντήσουν μετά το θάνατο. Η Εβραϊκή Βίβλος διαφέρει από όλες τις θρησκευτικές παραδόσεις της Αρχαιότητας εξ αιτίας της αδυναμίας των συγγραφέων της να συλλάβουν μια μετά θάνατον ζωή, εκτός από έναν ονειρικό ύπνο στο υγρό σκοτάδι της Sheol, όπου τα καλά και τα κακά κατεβαίνουν αδιαφοροποίητα. Ο θάνατος στη Sheol είναι εικονική εξόντωση, το πιο κοντινό πράγμα που μπορεί να φανταστεί κανείς στο τίποτα.

Η Ιουδαϊκή παράδοση δεν γνωρίζει τίποτα για τους ταφικούς μύθους τους τόσο δημοφιλείς σε άλλους πολιτισμούς, οι ήρωες των οποίων εξερευνούν ή κατακτούν τον άλλο κόσμο. Οι πολυθεϊστικοί λαοί εναπέθεταν τις θεμελιώδεις ελπίδες τους σε έναν Παράδεισο στον άλλο κόσμο, συχνά προικισμένο με μια θαυμαστή άνοιξη ή ένα «δέντρο της ζωής», που προσφέρει αιώνια ζωή και νεότητα. Είναι ο «κόσμος όπου δεν υπάρχει θάνατος». Καμιά τέτοια ελπίδα δεν δίδεται από τον Γιαχβέ στον λαό του.

Η Υπεσχημένη Γη των Εβραίων είναι ένας προσιτός γεωγραφικός τόπος, ανάμεσα στον Νείλο και στον Ευφράτη. Είναι ένα πεπρωμένο αποκλειστικά επίγειο και κολεκτιβιστικό. Ο Γιαχβισμός έχει εστιάσει όλη την ελπίδα του λαού του σε αυτή τη γη. Στην πραγματικότητα, οι γιαχβικοί γραμματείς έχουν αντιστρέψει τον καθολικό μύθο της ευλογημένης μεταθανάτιας ζωής. Ο Περσικός Παράδεισος (Κήπος) με το δέντρο της αιώνιας ζωής, δεν είναι στη Γένεση, ένα υπεσχημένο μεταθανάτιο μέλλον για τους δίκαιους, αλλά ένα παρελθόν που χάθηκε για πάντα, για όλη την ανθρωπότητα. Και εκεί εγκατέστησαν το δράμα που εισάγει στον κόσμο τη διπλή μάστιγα του θανάτου και της εργασίας. -Μάστιγα επειδή στα μάτια τους ο θάνατος δεν φέρει καμία υπόσχεση και η εργασία καμία πνευματική ανταμοιβή.

Στον πυρήνα αυτού του βιβλικού υλισμού είναι η έννοια, ότι ο άνθρωπος είναι εντελώς γήινος: σκόνη είναι και στη σκόνη θα επιστρέψει (Γένεση 3:19). Μερικοί θα αντιτάξουν ότι η Τορά έχει δύο όρους για να ορίσει το αθάνατο πνεύμα: nephesh και ruah. Αλλά το nephesh, παραπλανητικά μεταφρασμένο από τους Εβδομήκοντα ως ψυχή, χαρακτηρίζει μια «ζωντανή ύπαρξη» και μερικές φορές μεταφράζεται απλώς ως «ζωή». Εφαρμόζεται τόσο στα ζώα όσο και στους ανθρώπους, και σχετίζεται στενά με το αίμα στις απαγορεύσεις των τροφίμων του Λευιτικού 17. Η εβραϊκή λέξη ruah , μεταφρασμένη ως πνεύμα στους Εβδομήκοντα, σημαίνει «αναπνοή», και έτσι ορίζει επίσης τη ζωή, για τα ζώα και τον άνθρωπο. Έτσι, δεν υπάρχει εκεί η έννοια της αθάνατης ψυχής στον τύπο της Γένεσης 2: 7: «Τότε ο Κύριος ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο από το χώμα της γης και φύσηξε μέσα στα ρουθούνια του πνοή ζωής [ruah] και έγινε ο άνθρωπος ζωντανό ον [nephesh].»

Στο βιβλίο: Από τον Γιαχβέ στον Σιωνισμό, έχει τονιστεί την αντινομία μεταξύ της Αιγυπτιακής θρησκείας, που εστιάζει εξ ολοκλήρου στον Άλλο Κόσμο και της Εβραϊκής θρησκείας η οποία στοχεύει σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο μόνο, γεγονός που οδήγησε τους Αιγυπτίους να τη θεωρήσουν ως αντι-θρησκεία.[9] Αυτό είναι κάτι που το έχουν αναγνωρίσει όλοι οι βιβλικοί μελετητές από τον 19ο αιώνα. Ο Σίγκμουντ Φρόιντ στο συρμό της επιστήμης του καιρού του, έγραψε στο Ο Μωυσής και ο Μονοθεϊσμός (1939):

«Κανένας άλλος λαός της αρχαιότητας [εκτός από τους Αιγύπτιους] δεν έχει κάνει τόσα πολλά για να αρνηθεί το θάνατο, δεν έχει κάνει τέτοια προσεκτική πρόβλεψη για μια μεταθανάτια ζωή. Η πρώιμη Εβραϊκή θρησκεία, από την άλλη πλευρά, είχε απομακρύνει εντελώς την αθανασία. Η πιθανότητα ύπαρξης μετά το θάνατο δεν αναφέρθηκε ποτέ σε κανένα μέρος.»[10]

Αρκετά σωστά, ο Freud περιορίζει τη δήλωσή του στην «πρώιμη Εβραϊκή θρησκεία», που συχνά αναφέρεται ως «αρχαίος εβραϊσμός», αλλά την οποία ονομάζω Γιαχβισμό. Η εξέλιξη του Ιουδαϊσμού κατά τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια είναι μια άλλη ιστορία. Στην Ελληνιστική περίοδο, ο Ελληνικός και ο Αιγυπτιακός δυϊσμός διείσδυσαν την Εβραϊκή σκέψη. Αλλά σημειωτέον, τα Εβραϊκά ελληνιστικά βιβλία (γραμμένα στην ελληνική γλώσσα), τα οποία απάρτισαν τη χριστιανική Παλαιά Διαθήκη έχουν αποκλειστεί από τον Εβραϊκό Κανόνα.[11] Και η μόνη νόμιμη στον Ιουδαϊσμό είναι η ιδέα του φυσικού ανασχηματισμού, η οποία απορρέει από μια υλιστική συστροφή εφαρμοζόμενη στην ελληνική έννοια της αναστάσεως, «αφύπνισης», μιας απλής αρχικώς μεταφορικής έννοιας για τη μετά θάνατον ζωή, βασισμένης στον ευφημισμό του θανάτου ως ύπνου.[12]

Πιο πρόσφατα, ο Μεταρρυθμισμένος Ιουδαϊσμός προσπάθησε επίσης να εισφέρει την αθανασία της ψυχής στο ιουδαϊκό δόγμα. Αλλά, όπως είπα και πριν, αυτό είναι το τελικό προϊόν της προσπάθειας των Δυτικοευρωπαίων Εβραίων να αφομοιωθούν. Μια βαθειά προσπάθεια μίμησης του Χριστιανισμού, ώστε να κάνει την Εβραϊκότητα ένα αυστηρώς θέμα θρησκείας και όχι εθνικότητας. Και είναι πολύ σημαντικό γεγονός, που ο Moses Mendelssohn, ο πατέρας της Haskalah του δέκατου όγδοου αιώνα, αποφάσισε να πείσει τους συναδέλφους του Εβραίους να αποδεχθούν το δόγμα της αθανασίας της ψυχής – απαραίτητης συνθήκης για την ανύψωση της ανθρωπότητας, σύμφωνα με τον ίδιο. Δεν βασίστηκε στην εβραϊκή παράδοση. Αντ’ αυτού, έφτιαξε ένα διάλογο στο ύφος του Πλάτωνα, με τίτλο Phaedo ή η Αθανασία της Ψυχής (1767). Αυτό τον απάλλασσε από την παραδοχή ότι δανείζεται την έννοια από τον Χριστιανισμό – που ούτως ή άλλως κι αυτός την κληρονόμησε από την Ελληνική φιλοσοφία.

Πολλοί εβραίοι διανοούμενοι διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στην εισαγωγή αυτού του ξένου σώματος στην Εβραϊκή σκέψη και η αντίδρασή τους θα αποτελέσει κεντρικό δόγμα του Σιωνισμού. Σύμφωνα με τον Moses Hess (Rome and Jerusalem: The Last National Question,, 1862), «Τίποτα δεν είναι πιο ξένο προς το πνεύμα του Ιουδαϊσμού από την ιδέα της σωτηρίας του ατόμου που, σύμφωνα με τη σύγχρονη αντίληψη, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της θρησκείας». Η ουσία του Ιουδαϊσμού είναι «η ζωντανή πίστη στη συνέχεια του πνεύματος στην ανθρώπινη ιστορία.»[13]

Η Διαθήκη μου πρέπει να σημαδευτεί στη σάρκα σας

Πιστεύω ότι ο υλισμός είναι η πιο θεμελιώδης προϋπόθεση του Εβραϊσμού και, κατά συνέπεια, το θεμέλιο του εβραϊκού πολιτισμού και της επιρροής του στη δυτική κοινωνία. Ακόμα και ο εβραϊκός φυλετισμός είναι μόνο μια συνέπεια του υλισμού, στο βαθμό που ανάγει το άτομο στη γενετική του κληρονομιά.

Η ματαιοδοξία του Γιαχβέ είναι να κρατήσει το αίμα του λαού του καθαρό και αυτό με τη σειρά του συνδέεται με τον αποκλειστικό μονοθεϊσμό: ο Γιαχβέ απαγορεύει στους Εβραίους να παντρεύουν τα παιδιά τους με μη Εβραίους, «γιατί θα απομακρύνουν τα παιδιά σας από τον Κύριο και θα λατρεύσουν άλλους θεούς και τότε θα ξεσπάσει ο θυμός του Κυρίου εναντίον σας και θα σας εξολοθρεύσει αμέσως» (Δευτερονόμιο 7:4).

Αλλά η πραγματική αιτιώδης συνάφεια είναι αναμφισβήτητα το αντίθετο: η αποκλειστικότητα της λατρείας μπορεί να θεωρηθεί ως μια θρησκευτική δικαιολογία για την ενδογαμία. Αυτή είναι η άποψη του κοινωνικού ψυχολόγου Kevin MacDonald, ο οποίος στο Ένας Λαός Που Θα Μένει Μόνος, υποστηρίζει ότι ο Ιουδαϊσμός είναι μια «ομάδα εξελικτικής στρατηγικής μεταξύ των λαών».[14] Αυτή είναι και η άποψη κάποιων εβραίων κοσμικών στοχαστών, όπως ο Isaac Kadmi-Cohen, ο οποίος ισχυρίζεται σε ένα Δοκίμιο για την Εβραϊκή Ψυχή (1929) ότι, «η θεότητα στον Ιουδαϊσμό περιέχεται στην εξύψωση της οντότητας που αντιπροσωπεύεται από τη φυλή».[15] Το ιστορικό γεγονός ότι οι Εβραίοι είναι γενετικά αναμεμειγμένοι είναι άσχετο εδώ: το σημαντικό είναι το γνωστικό γεγονός, ότι πολλοί αν όχι οι περισσότεροι, πιστεύουν ότι είναι οι απόγονοι του Ιακώβ, υιού του Ισαάκ, υιού του Αβραάμ.

Η περιτομή ενισχύει την υπεροχή του φυσικού. Ως «σημάδι της διαθήκης» μεταξύ του Ιεχωβά και του Αβραάμ, «σημαδεμένη στη σάρκα» κάθε αρσενικού οκτώ ημερών μετά τη γέννηση, «γενιά μετά από γενιά» (Γένεσις 17: 9-14), συμβολίζει τέλεια τη μη πνευματική φύση του Γιαχβισμού. Είναι σαν ένα τεχνητό γενετικό χαρακτηριστικό, ή ένα μετανθρωπικό σημάδι, αλλά με αφαίρεση. Ο Σπινόζα ήταν εύστοχος όταν έγραψε: «Αποδίδω τέτοια αξία στο σημάδι της περιτομής, επειδή είναι το μόνο πράγμα που θεωρώ ικανό να εξασφαλίσει μια αιώνια ύπαρξη σ’ αυτό το έθνος».

Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι η περιτομή μαλακώνει την αυστηρή ενδογαμία του Ιουδαϊσμού, αφού μπορεί να είναι ένα τελετουργικό εισόδου στην εβραϊκή κοινότητα. Είναι αλήθεια, αλλά αυτό ποτέ δεν συμβαίνει στη Βίβλο. Επιτρέψτε μου να υπενθυμίσω εν συντομία την εποικοδομητική ιστορία του Συχέμ, ενός ηγεμόνα της Χαναάν, που ερωτεύτηκε την κόρη του Ιακώβ και ζήτησε να την παντρευτεί. Ήταν έτοιμος να δώσει στη φυλή του Ιακώβ οτιδήποτε:

«Την εύνοιά σας να κερδίσω και ό,τι μου ζητήσετε θα το δώσω. Αυξήστε όσο θέλετε το τίμημα της νύφης και τα δώρα, και θα σας το δώσω –ό,τι κι αν μου ζητήσετε.» Ο πατέρας του ο Χαμώρ τους παρακάλεσε: «Ο Συχέμ, ο γιός μου, συμπάθησε πολύ την κόρη σας. Δεχτείτε να του τη δώσετε για γυναίκα. Συγγενέψτε μαζί μας. Δώστε μας τις κόρες σας και πάρτε τις δικές μας, Κατοικήστε εδώ μαζί μας. Η χώρα είναι στη διάθεσή σας. Εγκατασταθείτε σ’ αυτήν, κινηθείτε ελεύθερα σ’ αυτήν και αποκτήστε πλούτο απ’ αυτήν».

Τότε οι γιοι του Ιακώβ «απάντησαν στον Συχέμ και στον πατέρα του τον Χαμώρ με πονηριά», απαιτώντας: «να γίνετε όπως κι εμείς, δηλαδή κάθε αρσενικό σας να περιτμηθεί. Τότε θα σας δώσουμε τις κόρες μας, και θα πάρουμε τις δικές σας για γυναίκες. Θα κατοικήσουμε μαζί σας και θα γίνουμε ένας λαός.»

Ο Χαμώρ, εμπιστευόμενος τις καλές προθέσεις της φυλής του Ιακώβ, έπεισε τα αρσενικά του πρόσωπα να περιτμηθούν. Τρεις μέρες όμως μετά την επέμβαση, «ενώ είχαν ακόμη πόνους», οι γιοι του Ιακώβ τους επιτέθηκαν και «έσφαξαν όλους τους άντρες», και στη συνέχεια «λεηλάτησαν την πόλη».

«Τους πήραν τα πρόβατά τους, τα βόδια τους, τα γαϊδούρια τους και ό,τι υπήρχε στην πόλη και στους αγρούς. Πήραν για λάφυρα όλα τους τα υπάρχοντα, τα παιδιά τους, τις γυναίκες τους, κι άρπαξαν ό,τι βρήκαν στα σπίτια.» (Γένεσις 34: 1-29).

Αρκετά, λοιπόν, για τον εβραϊκό προσηλυτισμό στη Βίβλο!

Δεν μπορεί κανείς να μη δει μια σχέση ανάμεσα στον μεταφυσικό υλισμό της Εβραϊκής Βίβλου (άρνηση συγκεκριμένα μιας ανθρώπινης ψυχής) και στη συνολική περιφρόνησή της για τις ζωές των μη-Εβραίων, συχνά αδιαχώριστες από το ζωικό τους κεφάλαιο. Για τις μακρινές εχθρικές πόλεις, ο Γιαχβέ καθοδηγεί τον λαό του:

«Θα κατασφάξετε όλους άντρες της (πόλης). Τις γυναίκες και τα παιδιά, τα ζώα και όλα και τα λάφυρα που θα βρείτε στην πόλη μπορείτε να τα πάρετε δικά σας. Μπορείτε να επωφεληθείτε απ’ ό,τι ανήκει στους εχθρούς σας. Ο Κύριος ο Θεός σας σας τα δίνει».

Αλλά στις κοντινές πόλεις «ετούτων των λαών, που ο Κύριος, ο Θεός σας, σας δίνει για ιδιοκτησία, κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να μείνει ζωντανός.» (Δευτερονόμιο 20: 13-16). Έτσι, στην Ιεριχώ, «κάθε τι που υπήρχε στην πόλη, άνδρες και γυναίκες, νέοι και γέροι, βόδια, πρόβατα και γαϊδούρια, όλα παραδόθηκαν στη σφαγή.» (Ιησούς του Ναυή 6:21). Έτσι, μαζί με τους Αμαληκίτες: «σκοτώστε άνδρα και γυναίκα, μωρό που θηλάζει, βόδι και πρόβατο, καμήλα και γαϊδούρι» (1 Samuel 15: 3). Από τους Μαδιανίτες, ωστόσο, ο Μωυσής επέτρεψε στους Εβραίους μια εξαίρεση: «τα κορίτσια όμως που είναι παρθένες αφήστε τα να ζήσουν για σας.» Στο τέλος της ημέρας τα λάφυρα «ήταν σε εξακόσιες εβδομήντα πέντε χιλιάδες πρόβατα, εβδομήντα δύο χιλιάδες βόδια και εξήντα χιλιάδες γαϊδούρια. Όσο για τους ανθρώπους, ο αριθμός των παρθένων γυναικών ήταν τριάντα δύο χιλιάδες», για να μην αναφέρουμε «χρυσό, ασήμι, χαλκό, σίδηρο, κασσίτερο και μόλυβδο» (Αριθμοί 31: 3-31).

Υποθέτω ότι η αφομοίωση των μη Εβραίων σε ζώα και η λεία συνδέεται άμεσα με την άρνηση της πνευματικής τους φύσης. Ο Isaac Kadmi-Cohen τονίζει ότι «στα αρχαία εβραϊκά, το ρήμα “πεθαίνει” ισχύει για όλα τα ζωντανά, ανθρώπινα ή θηρία. Για τους Εβραίους, κάποιος χρησιμοποιεί τον ευφημισμό “επανέλαβε τον λαό του”» (Héasef léamo ).[16]

Έθεσα έναν αιώνιο λαό

Στην Εβραϊκή Βίβλο, η αθανασία που στερείται το άτομο επανεπενδύεται εξ ολοκλήρου στον λαό σαν σύνολο: «Εγώ έθεσα έναν αιώνιο λαό» Ησαΐας 44: 7.

Τελικά, οι Εβραίοι ενώθηκαν από μια συλλογική, εθνική, γενετική ψυχή. Ο Maurice Samuel γράφει στο You Gentiles (1924): «Η αίσθηση στον Εβραίο, ακόμα και στον χειραφετημένο Εβραίο, όπως εγώ, είναι ότι να είσαι ένα με τον λαό σου, είναι τρόπον τινά μετοχή στη δύναμη να απολαμβάνεις το άπειρο.»[17] Στο ίδιο πνεύμα, ο ακτιβιστής Alfred Nossig έγραψε στο Βερολίνο το 1922: «Η εβραϊκή κοινότητα είναι κάτι περισσότερο από ένα λαό με τη σύγχρονη πολιτική έννοια της λέξης. Δημιουργεί έναν ασυνείδητο πυρήνα της ύπαρξής μας, την κοινή ουσία της ψυχής μας».[18] Έτσι λέγεται ότι η ψυχή ενός Εβραίου είναι ο εβραϊκός λαός. Ή μήπως αυτή η συλλογική ψυχή ονομάζεται Γιαχβέ;

Το ότι ο Ιουδαϊσμός είναι ένα είδος φυλετικής ψυχής έχει επισημανθεί από πολλούς Εβραίους στοχαστές. Ο Αμερικανός ραβίνος Harry Waton, που γράφει στο Πρόγραμμά του για τους Εβραίους και την Ανθρωπότητα το 1939, είναι ένα καλό παράδειγμα, λόγω της κατανόησής του για τη Βίβλο, ότι μιλάει μόνο για «μια αθανασία εδώ στη γη» και λόγω της κατανόησής του για τον Ιουδαϊσμό, ότι ενδιαφέρεται μόνο «για αυτή τη γη». Καταλήγει: «Οι Εβραίοι που έχουν βαθύτερη κατανόηση του Ιουδαϊσμού, γνωρίζουν ότι η μόνη αθανασία που υπάρχει για τον Εβραίο είναι η αθανασία του εβραϊκού λαού. Κάθε Εβραίος συνεχίζει να ζει στον εβραϊκό λαό και θα συνεχίσει να ζει όσο θα ζει ο εβραϊκός λαός».[19]

Αυτή είναι η λογική πίσω από τις προειδοποιήσεις του Benzion Netanyahu, πατέρα του Ισραηλινού Πρωθυπουργού, κατά του γάμου με μη Εβραίους:

«Μόνο αν ένας (Εβραίος) παντρευτεί ξένη (μη Εβραία) μπορεί να ξεκόψει από το έθνος του, αλλά και πάλι ο ίδιος δεν ξεριζώνεται τόσο εύκολα. Το ξερίζωμα θα το υποστούν οι απόγονοί του. Εγκαταλείποντας ένα έθνος είναι, κατ’ ακολουθία, ακόμα και από βιολογική θεώρηση, πράξη αυτοκτονίας..»[20]

Αυτό που φαίνεται να λείπει από το Γιαχβισμό, από την άποψη οποιασδήποτε άλλης θρησκείας, είναι ταυτόχρονα η μεγαλύτερη δύναμή του. Το συγκεκριμένο άτομο έχει μόνο μερικές δεκαετίες για να πετύχει το πεπρωμένο του, ενώ ένας ολόκληρος λαός έχει αιώνες. Ο εθνικός προσανατολισμός της Εβραϊκής ψυχής εισάγει σε κάθε συλλογικό έργο μια πνευματική δύναμη και αντοχή, την οποία καμία άλλη εθνική κοινότητα δεν είναι σε θέση να την ανταγωνιστεί. Εξηγεί την εξαιρετική ικανότητα των Εβραίων να προωθήσουν μακροπρόθεσμους στόχους μέσω διαγενεακών δικτύων.

Οι νεοσυντηρητικοί είναι οι πιο πρόσφατοι και οι πιο εντυπωσιακοί από αυτά τα δίκτυα. Και τίποτα δεν είναι πιο αποκαλυπτικό της φιλοσοφίας τους από τον ολοφάνερο θαυμασμό του μέντορά τους Leo Strauss για τον Μακιαβέλι (σίγουρα ένα «κρυφό Εβραίο», σύμφωνα με τον νεοσυντηρητικό Michael Ledeen, γιατί «αν μπορείτε να ακούσετε την πολιτική φιλοσοφία του, θα ακούσετε εβραϊκή μουσική.»[21]) Ο Strauss θεωρεί ότι η ιδιοφυΐα του Μακιαβέλι έγκειται στο ότι κατάλαβε πως ο αληθινός πατριώτης είναι εκείνος που, γνωρίζοντας ότι δεν έχει ατομική ψυχή και ως εκ τούτου δεν υπάρχει κανένας μεταθανάτιος κίνδυνος γι’ αυτόν, δεν βάζει κανένα ηθικό όριο στο τι μπορεί να κάνει για τη Χώρα του.[22]

Αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο των λόγων του Χριστού: «Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίσει τον κόσμον όλον, και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού; Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Μάρκος 8:36).

ΔΕΣ:

• Ο χριστιανικός… Θεός, μερικές ιδιότητές του και η… Κόλαση
• Υπάρχει ο Σατανάς; Ο Διάβολος και το Κακό στην ιστορία της ανθρωπότητας
• ΣΑΤΑΝΑΣ, ΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΝΟΣΟΥ
• The Big Boss: Ιαλδαβαώθ – Γιαχβέ – Σαβαώθ – Σακλάς- Αμπράξας
• Εωσφόρος και Cyborg ή Μετάνθρωπος

Σημειώσεις

[1] WHO THE HELL IS THE PRINCE OF THIS WORLD? Πηγή: http://thesaker.is/who-the-hell-is-the-prince-of-this-world/ Ο Laurent Guyénot είναι ο συγγραφέας του From Yahweh to Zion: Jealous God, Chosen People, Promised Land … Clash of Civilizations, 2018. [Τα χρησιμοποιούμενα αποσπάσματα από την εβραϊκή Βίβλο, αποδόθηκαν εδώ όπως τα μεταφράζει η Βιβλική Εταιρεία (έκδ. 1997).]

[2] Huckstering: το αλισβερίσι, το έργο του πλανόδιου μικροπωλητή, η παραπειστική διαφήμιση κλπ.

[3] Karl Marx, On the Jewish Question, 1843, στο www.marxists.org/archive.

[4] Σε απευθείας σύνδεση στη διεύθυνση www.marxists.de/religion/leon.

[5] Όπως ανέπτυξε πρόσφατα ο Ελβετός λόγιος Thomas Römer στις διαλέξεις του στο Collège de France, 2011-2012, σε www.college-de-france.fr/.

[6] Αυτός ο αριθμός είναι μια πιθανή προέλευση του αριθμού του Θηρίου στην Αποκάλυψη 13:18. (Σημ.: Για την ενδιαφέρουσα αυτή θεωρία βλ. π. Mikhail Polsky, Ο αριθμός του Θηρίου. http://thesaker.is/tag/protopresbyter-mikhail-polsky/) ΔΕΣ: Η απομυθοποίηση του βιβλίου της Αποκάλυψης του Ιωάννη

[7] Το “νόμισμα” (DaMim) είναι η ίδια λέξη με το «αίμα» (DaM, πληθυντικός DaMim), μια «επικίνδυνη και φωτεινή εγγύτητα» σύμφωνα με τον Jacques Attali ( Les Juifs, le monde et l’argent, Fayard, 2002, σ. 36 ).

[8] Σύμφωνα με μια πιο ακριβή μετάφραση από τη New Jerusalem Bible, πολύ διφορούμενη εδώ.

[9] Για να καταλάβουμε πώς οι Αιγύπτιοι είδαν την Εβραϊκή «θρησκεία», βλ. Jan Assmann, Moses the Egyptian: The Memory of Egypt in Western Monotheism, Harvard University Press, 1998, ή, από τον ίδιο συγγραφέα, Of God and Gods: Egypt, Israel, and the Rise of Monotheism, University of Wisconsin Press, 2008.

[10] Sigmund Freud, Moses and Monotheism, Hogarth Press, 1939 (archive.org), pp. 33-34. (Τίτλος ελληνικής έκδοσης: Ο άντρας Μωυσής και η μονοθεϊστική θρησκεία. Εκδ. ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ 1997.)

[11] Για παράδειγμα, το Βιβλίο της Σοφίας (ή Σοφία Σολομώντα), γραμμένο στα Ελληνικά στην Αλεξάνδρεια τον 1ο αιώνα π.Χ., ισχυρίζεται ότι «ο Θεός δημιούργησε ανθρώπινα όντα για να είναι αθάνατα» και επικρίνει εκείνους που «δεν πιστεύουν σε ανταμοιβή για τις άψογες ψυχές” (2: 22-23). Αλλά ακόμα και εντός της ελληνο-εβραϊκής λογοτεχνίας αυτής της εποχής επικρατεί η υλιστική αντίληψη: σύμφωνα με τον Εκκλησιαστή (ή το Βιβλίο του Ben Sira), και όχι στο JewishTanakh, «η μοίρα των ανθρώπων και η τύχη των ζώων είναι ίδια: όλα προέρχονται από τη σκόνη, όλα επιστρέφουν στη σκόνη» (3: 19-20).

[12] Το ρήμα ανίσταμαι εμφανίζεται στο κεφάλαιο 12 του Βιβλίου του Δανιήλ (12: 2-3), γραμμένο στα Ελληνικά, μαζί με την ελληνο-αιγυπτιακή έννοια των καλών νεκρών των μετασχηματισμένων σε σώματα φωτός, αλλά η έννοια έχει υποστεί μια υλιστική συστροφή στα Βιβλία των Μακαβαίων, όπου η ανάστασις γίνεται η θαυματουργική αναζωογόνηση, στο Τέλος του Χρόνου, των αποσυναρμολογημένων σωμάτων των μαρτύρων, για τα οποία δεν χρειάζεται καμία αθάνατη ψυχή.

[13] Moses Hess, Rome and Jerusalem: A Study in Jewish Nationalism, 1918 (archive.org), pp. 48, 64-65.

[14] Kevin MacDonald, A People That Shall Dwell Alone: Judaism as a Group Evolutionary Strategy, Praeger, 1994, kindle 2013..

[15] Isaac Kadmi-Cohen, Nomades: Essai sur l’âme juive, Felix Alcan, 1929 (archive.org), p. 143.

[16] Isaac Kadmi-Cohen, Nomades: Essai sur l’âme juive, op. cit. , p. 141.

[17] Maurice Samuel, You Gentiles, Νέα Υόρκη, 1924 (archive.org), σελ. 74-75.

[18] Alfred Nossig, Integrales Judentum, 1922, σελ. 1-5 (στο www.deutsche-digitale-bibliothek.de/item/DXCTNNZZ3INPTI2S3MYPGLQOFR3XSW22)

[19] Harry Waton, A Program for the Jews and an Answer to All Anti-Semites, 1939 (archive.org), pp. 52, 125, 132.

[20] Benzion Netanyahu, The Founding Fathers of Zionism (1938), Balfour Books, 2012, kindle 2203–7.

[21] Michael Ledeen, “What Machiavelli (A Secret Jew?) Learned from Moses,” Jewish World Review, June 7, 1999, on www.jewishworldreview.com/0699/machiavelli1.asp

[22] Leo Strauss, Thoughts on Machiavelli, University of Chicago Press, 1978. Ως συνήθως, ο Strauss αποδίδει εδώ τις βαθύτερες σκέψεις του σε άλλους, ως έναν κρυπτικό τρόπο επικοινωνίας μόνο μ’ εκείνους που είναι «κατάλληλοι» για την αλήθεια.

Η σημασία της διεκδικητικότητας: τί με εμποδίζει να διεκδικήσω τις ανάγκες μου και πώς μπορώ να το πετύχω;

Συχνά κάποιος μπορεί να έρθει σε μία κατάσταση δυσφορίας κατά την οποία να αισθανθεί πίεση από το περιβάλλον του καθώς και ότι χρειάζεται να δράσει για να ανατραπεί αυτό. Το άτομο μπορεί να νιώθει ότι δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του επαρκώς ή βρίσκεται εκτεθειμένο ενώ θα μπορούσε με μία άλλη συμπεριφορά του αυτό να είχε αποτραπεί. Μπορεί να έχει το αίσθημα της παραβίασης, τόσο του προσωπικού χώρου και χρόνου, όσο και των προσωπικών του ορίων. Ακόμη, η ενδεχόμενη σκέψη για οριοθέτηση και προάσπιση του εαυτού μπορεί να εκλαμβάνεται από τον ίδιο ως παραβίαση ή επιθετικότητα προς τους άλλους.

Παράλληλα, μπορεί να υπάρχει δυσκολία να αρνηθεί κανείς κάτι, ή να αξιώσει μία καλύτερη συμπεριφορά προς το άτομό του αλλά και να αισθάνεται αμηχανία ή και άγχος όταν καλείται να εκφράσει τη γνώμη του, τα συναισθήματα ή τις ανάγκες του, ιδίως απέναντι σε άτομα που γίνονται αντιληπτά ως “άτομα κύρους”. Αμηχανία μπορεί να υπάρχει και όταν εκφράζονται σχόλια για τον ίδιο, κυρίως θετικά, ενώ το άτομο έχει την τάση αντί να ζητά να απαιτεί ή να επικρίνει αν δεν λάβει αυτό που θεωρεί ότι του “αξίζει”. Παραδόξως, υπάρχει μία στρεβλή ή ελλιπής αντίληψη σχετικά με το πόσο το ίδιο το άτομο αξίζει αλλά και αισθήματα αναξιότητας και αμφισβήτησης του εαυτού σε πολλά επίπεδα. Τέλος, το άτομο συνηθίζει να αναλαμβάνει τις ευθύνες των άλλων ως δικές του.

Πώς προκύπτει όμως αυτό το έλλειμμα;

Συνήθως, το άτομο από τη μικρή του ηλικία έχει μάθει να εξυπηρετεί τις ανάγκες των άλλων ή να θεωρεί ότι οι δικές του ανάγκες είναι λιγότερο σημαντικές σε σχέση με εκείνες των άλλων. Ασφαλώς, αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα σε συνειδητό επίπεδο αλλά μέσα από ένα σύνολο συμπεριφορών που οδηγούν το παιδί σε αυτό το συμπέρασμα. Για παράδειγμα, αν η μητέρα λέει στο παιδί “Πω,πω! Τί άσχημοι βαθμοί είναι αυτοί, ξέρεις πόσο στενοχωριέται η μαμά όταν δεν τα καταφέρνεις;” το παιδί δε θα μπει σε μία διαδικασία αναγνώρισης των προσωπικών επιθυμιών του σε σχέση με τους μαθησιακούς του στόχους, αλλά θα επιδιώκει να ευχαριστήσει τη μητέρα ακόμη και αν για το ίδιο είναι αδιάφορο το αρχικό αποτέλεσμα, δηλαδή η επιτυχία στα μαθήματα. Αναλογικά, αυτό μπορεί να πάρει διαστάσεις σε ποικίλα ζητήματα της ζωής ενός ατόμου.

Έναν άλλο παράγοντα αποτελεί το κατά πόσον βρέθηκε κάποιος ενήλικας να προασπίσει επαρκώς τις ανάγκες του ατόμου (βρέφους, νηπίου, παιδιού ή εφήβου) όταν το ίδιο δεν ήταν σε θέση είτε εξελικτικά (λόγω έλλειψης ικανότητας λόγου) είτε λόγω πλαισίου (π.χ. σε ένα πολύ αυστηρό πλαίσιο) να το κάνει για τον εαυτό του.

Επίσης, σημαντικό ρόλο παίζει η διαφοροποίηση. Αν δεν έχει προκύψει διαφοροποίηση ανάμεσα στο άτομο και τους φροντιστές του, δηλαδή αν το άτομο δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως διαφορετικό από το φροντιστή του, δε θα είναι σε θέση να αντιληφθεί τις προσωπικές του ανάγκες, τις σκέψεις και τα συναισθήματα αφού έχει μάθει να καθρεφτίζει εκείνα των σημαντικών για εκείνο άλλων. Αυτό σημαίνει ότι αν έχει εσωτερικεύσει κάποιον ως “καλό”, δηλαδή με άλλα λόγια αν έχει κατηγοριοποιήσει κάποιον ως καλό για τον ίδιο, θα μεταφράζει ως σημαντικές προς ικανοποίηση τις ανάγκες του άλλου ακόμη και αν αυτές συγκρούονται με τις πρωτογενείς δικές του.

Αντίστοιχα, αν κάποιος έχει βρεθεί σε κατάσταση όπου εσωτερίκευσε την ιδέα πως η έκφραση των αναγκών συνιστά απειλή για την ακεραιότητά του, τότε έχει μάθει να αποκρύπτει ή να “κοιμίζει” τις ανάγκες του στο βωμό της μεγαλύτερης ανάγκης, της επιβίωσής του – είτε αντικειμενικά είτε συμβολικά.

Ποιοί είναι όμως οι λόγοι για τους οποίους αν και τα παραπάνω είναι αυτονόητο δικαίωμα του καθενός κάποια άτομα μπορεί να δυσκολεύονται στην πράξη;

• Ενοχές. Κατά βάθος δεν πιστεύουμε ότι έχουμε δικαίωμα για όλα τα παραπάνω. Ακόμη και αν σε γνωστικό επίπεδο συμφωνούμε, συναισθηματικά δεν έχουμε την ίδια αντίληψη.
• Φόβος για τις συνέπειες.
• Φόβος απειλής. Είτε της σωματικής ακεραιότητας, είτε οικονομικής ανασφάλειας, είτε σε συμβολικό επίπεδο π.χ. της εικόνας εαυτού (μήπως φανώ εγωιστής, ανεπαρκής κ.λ.π.).
• Φόβος αποτυχίας. Δε θα καταφέρω να υπερασπιστώ επαρκώς τον εαυτό μου.
• Φόβος εγκατάλειψης ή απόρριψης. Θα με απομακρύνουν, απορρίψουν ή θυμώσουν μαζί μου. Φόβος μήπως πληγώσω τους αγαπημένους.
• Εσφαλμένη αντίληψη ορίων. Φόβος ότι αν εκφραστώ θα γίνει επιθετικός.

Τι μπορεί να κάνει το άτομο;

Καταρχάς το άτομο που χαρακτηρίζεται από ελλιπή διεκδικητικότητα χρειάζεται να αντιληφθεί τα προσωπικά του όρια και τις προσωπικές του ανάγκες, ώστε να μπορέσει να τις αναγνωρίζει και να τις προασπίζεται. Η συνειδητοποίηση των λόγων που οδήγησαν στην ανάπτυξη της ελλειμματικής συμπεριφοράς και η επεξεργασία αυτών είναι επίσης καθοριστικής σημασίας για τη μακροχρόνια και ουσιαστική αλλαγή. Επομένως η παρέμβαση στοχεύει αφενός στην εκπαίδευση στη διεκδικητική συμπεριφορά, μαθαίνοντας παράλληλα και θέτοντας τα προσωπικά όρια και αφετέρου στην επεξεργασία των πρώιμων βιωμάτων που οδήγησαν το άτομο να έχει αισθήματα αναξιότητας και αμφισβήτησης της αξίας του εαυτού, αλλά και των συναισθημάτων που ανακινούνται στο παρόν και μπορούν να αποτελέσουν την αφετηρία της γνωστικο-ψυχοσυναισθηματικής επεξεργασίας.

Καθοριστικής σημασίας είναι το άτομο να καταφέρει να αντιληφθεί τα όριά του καθώς και να τα καταστήσει σαφή στον περίγυρό του και να μην επιτρέπει να παραβιάζεται ο προσωπικός του χώρος και χρόνος. Ο καθένας έχει δικαίωμα να αρνείται κάτι αν δεν το επιθυμεί χωρίς να χρειάζεται να απολογηθεί για αυτό καθώς και να επιλέγει σε ποιον, πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις θα προσφέρει τη βοήθειά του ή θα ζητήσει υποστήριξη. Εξάλλου, βασική προϋπόθεση για να λάβει κάποιος μία συμβουλή είναι να τη ζητήσει.

Επίσης, είναι σημαντικό το άτομο να αντιληφθεί ότι οι ανάγκες του είναι εξίσου – ή και περισσότερο – σημαντικές με εκείνες των άλλων, ενώ το να εκφράσει τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις ανάγκες και τις επιθυμίες του δεν αποτελεί παραβίαση των άλλων όπως και το να θέτει τις δικές του προτεραιότητες σεβόμενος τον εαυτό του και το ποιος πραγματικά είναι. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του και τις συμπεριφορές του και μόνον έτσι δίνουμε την ευκαιρία και στους γύρω μας να συμπεριφερθούν ως υπεύθυνα και ώριμα άτομα. Ο καθένας μπορεί να σφάλλει ή να αλλάζει γνώμη, έχει δικαίωμα (να μπορεί) να εκφράζει την άγνοια ή την αδιαφορία του για κάποιο ζήτημα χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογήσει τον εαυτό του όπως επίσης και να μη γίνεται αντιληπτός σε όλους είτε σε επίπεδο λόγου είτε συμπεριφοράς χωρίς αυτό να είναι κάτι μεμπτό

Κάθε φορά που απογοητεύεσαι από τους ανθρώπους

Κάθε φορά που απογοητεύεσαι από τους σημαντικούς για σένα ανθρώπους σκέψου πως περίμενες περισσότερα από όσα είχαν σκοπό να σου δώσουν.

Το έβλεπες, το ήξερες, παρόλα αυτά ήλπιζες. Δεν σου φταίει κανείς για τις προσδοκίες που καλλιέργησες. Πόσες φορές άραγε έχει επαναληφθεί το ίδιο;

Μπορείς να σταματήσεις τουλάχιστον να περιμένεις. Φρόντισε την επόμενη φορά να κοιτάξεις την πραγματικότητα, όπως είναι και όχι όπως θα ήθελες να είναι. Δες τους ανθρώπους γύρω σου, ανάλογα με το πόσο θέλουν να είναι μέρος της ζωής σου και όχι με βάση το πόσο εσύ θα ήθελες να είναι. Και μπορείς να αποφασίσεις τι θέλεις: τι θέλεις να προσδοκάς και τι όχι, τι επιλέγεις να ζεις και με ποιους;

Όταν κάποιος σου δείχνει ότι είσαι η τελευταία του επιλογή, δεν μπορείς να μένεις ελπίζοντας να καταλάβεις μια πιο σημαντική θέση. Σε σένα ανήκει η απόφαση: ή μένεις και συμβιβάζεσαι με τη θέση που σου δόθηκε ή αποχωρείς.

Κάθε φορά που απογοητεύεσαι από τους σημαντικούς για σένα ανθρώπους που θεωρούσες πως υπάρχουν στη ζωή σου σκέψου ότι εσύ τους επέλεξες ή τουλάχιστον εσύ τους έδωσες μια σημαντική θέση στη ζωή σου. Ίσως σκεφθείς ότι είναι αναισθησία ή έλλειψη κοινωνικότητας το να αποχωρήσεις. Όμως, σκέψου ότι είναι έλλειψη σεβασμού προς τον εαυτό σου το να θέλεις να είσαι μέρος στη ζωή κάποιων ανθρώπων που αυτοί διαρκώς σου δείχνουν ότι δεν θέλουν να σ’ έχουν μέρος της δικής τους ζωής.

Όταν οι ανάγκες του καθενός είναι διαφορετικές και τα κριτήρια που ο καθένας θεωρεί σημαντικά διαφοροποιούνται καλείσαι να επιλέξεις τι θέλεις και ποιους θέλεις στη ζωή σου. Δεν θα μείνουμε στο αν είναι σωστό ή όχι να απογοητευόμαστε με τους ανθρώπους που υπάρχουν στη ζωή μας. Ας μείνουμε σε αυτό που νιώθουμε.

Απογοήτευση: ένα συναίσθημα είναι. Το ζήτημα είναι τι θα κάνουμε με αυτό το συναίσθημα.

Θα ήταν βοηθητικό να μας κινητοποιήσει ώστε να δούμε τι κάνουμε λάθος ως προς τις επιλογές μας ή ως προς τον τρόπο που επεξεργαζόμαστε ή αντιλαμβανόμαστε τις επιλογές μας.

-Μήπως διαρκώς ζητάμε περισσότερα από τους ανθρώπους που απλώς θέλουν να μείνουν σε επιφανειακές και εφήμερες αλληλεπιδράσεις μαζί μας;

-Μήπως επενδύουμε σε ανθρώπους που ποτέ δεν επένδυσαν στη σχέση που εμείς πιστεύαμε πως είχαμε;

-Μήπως πρέπει να ξεπεράσουμε τη ρομαντική θεώρηση και θέαση των σχέσεων;

-Μήπως ο ωφελισμός είναι σημαντικότερος από το συναίσθημα;

-Μήπως οι σχέσεις εξαρτώνται περισσότερο από τις ανάγκες που μπορούν να καλύψουν τη δεδομένη στιγμή;

-Μήπως πάντα περιμέναμε περισσότερα από ανθρώπους που δεν ήταν πρόθυμοι να είναι εδώ για εμάς;

Επομένως, για να είσαι η επιλογή μου θα πρέπει να το θέλεις. Για να γίνεις μέρος της ζωής μου, θα πρέπει να το επιθυμείς. Όσο και να ελπίζω και όσο και να τα ονειρεύομαι αυτά αν δεν υπάρχει ανταπόκριση, το μόνο που θα καταφέρω είναι για άλλη μια φορά να απογοητευτώ από τους ανθρώπους γύρω μου… από τους ανθρώπους που θεωρούσα σημαντικούς και πίστευα πως αποτελούν μέρος της ζωής μου και εγώ μέρος της δικής τους ζωής…

ΘΥΜΗΣΟΥ: δεν σε απογοητεύουν οι άνθρωποι, απογοητεύεσαι από τις προσδοκίες που εσύ έχεις για τους ανθρώπους γύρω σου...

Η θετική πλευρά των αρνητικών συναισθημάτων

Συναισθήματα όπως η θλίψη, ο θυμός, η ζήλια, ο φθόνος, ο φόβος & το άγχος όχι μόνο θεωρούνται ανεπιθύμητα & απωθητικά αλλά επιπλέον θεωρούνται σημάδι ευαλωτότητας και ανεπάρκειας για αυτούς που τα βιώνουν. Κι όμως, όσο καλό είναι το να επιδιώκουμε να μας διακατέχουν τα θετικά συναισθήματα, εξίσου χρήσιμο είναι να δίνουμε χώρο και στα συναισθήματα που μας δυσαρεστούν, μας δυσανασχετούν, μας πληγώνουν.

Ο βασικός λόγος που ο άνθρωπος εμφορείται από συναισθήματα όλων των διακυμάνσεων (πολύ θετικά έως πολύ αρνητικά) είναι για να μπορεί να αξιολογεί τις εμπειρίες του, να αποκτά αυτογνωσία, να αναπτύσσεται ψυχονοητικά, να γίνεται συνειδητοποιημένος, κατασταλαγμένος και άνθρωπος με συγκροτημένη σκέψη.

Τα «αρνητικά» συναισθήματα μας υπενθυμίζουν ότι δεν είμαστε άτρωτοι, αλώβητοι αλλά πεπερασμένοι με όρια και μας προστατεύουν στο να μην τα ξεπερνάμε για να μην διακινδυνεύουμε την σωματική μας ακεραιότητα & ψυχική μας υγεία. Για το λόγο αυτό δεν πρέπει ούτε να τα καταπιέζουμε, ούτε να τα καταπνίγουμε, ούτε να τα αναθεματίζουμε αλλά να αποκομίζουμε γνώση, ωφέλιμη εμπειρία για να λαμβάνουμε ορθότερες αποφάσεις και να κάνουμε σωστές επιλογές (φίλοι, εργασία, συνεργάτες κλπ)

Για παράδειγμα:

Ο θυμός

Μας καταβάλλει & μας αποδυναμώνει συναισθηματικά όταν νιώθουμε ότι κάποιος μας υποτίμησε ή μας αποδοκίμασε, μας μείωσε. Στην πραγματικότητα είναι ένα συναίσθημα που μας ωθεί στο να ορθώσουμε τείχη γύρω από τον εαυτό μας ώστε να τον προστατέψουμε από κακόβουλες βολές και μας βοηθάει στο να ενεργήσουμε και να μην μείνουμε αδρανείς, ατάραχοι, άβουλοι, παθητικοί στην περίπτωση που νιώσουμε ότι κινδυνεύουμε να χάσουμε κάτι που για εμάς είναι σημαντικό όπως εν προκειμένω την αξιοπρέπεια μας, την υπόληψη μας, την αυτοεκτίμησή μας. Βοηθάει επίσης στο να υπενθυμίζουμε στους άλλους ότι δεν μένουμε αμέτοχοι σε κάθε απόπειρα απαξίωσης ή υπονόμευσης της ευημερίας μας & δικαιωμάτων μας καθώς και οι άλλοι λαμβάνουν περισσότερο υπόψιν τις ανάγκες μας.

Η θλίψη

Που καταβάλλει όσους βιώνουν μια απώλεια ή αίσθημα ματαίωσης, υπαρξιακό κενό, οδύνη εξαιτίας αποτυχίας σε πλάνα που δεν είχαν αίσιο τέλος, εξαιτίας απόρριψης από κάποιο πρόσωπο στο οποίο είχαμε επενδύσει τα όνειρά μας, είχαμε στηρίξει τις ελπίδες μας, είχαμε εμπιστευτεί…αποτελεί ένδειξη ότι υπάρχει ανάγκη να γίνουν αλλαγές και να μπουν τα πράγματα σε νέες βάσεις. Δίνει επίσης στους άλλους το σήμα ότι χρειαζόμαστε τη βοήθειά, τη στήριξη, τη συμπαράστασή τους. Όσοι επιτρέπουν στον εαυτό τους να βιώσουν τη θλίψη τους στην ολότητα της & σε όλη της την ένταση θα αισθανθεί να γεννιέται μέσα του αίσθημα συμπόνιας για τους άλλους, ενσυναίσθησης, δικαιοσύνης & γενικά γίνονται πιο ευγενικοί άνθρωποι. Αντίθετα, η διαρκής ευδαιμονία συχνά οδηγεί σε επιπόλαιες πράξεις και επιλογές – ακόμα και στην ύβρη.

Η ζήλια

Μας κάνει να θέλουμε να βελτιωνόμαστε και γενικά να αμβλύνουμε τις οξείες γωνίες και να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας σε τομείς που νιώθουμε ότι μειονεκτούμε, υστερούμε και γενικά μας κινητοποιεί στο να δουλέψουμε πιο σκληρά, με πυγμή & ζήλο. Οι ενοχές και η ντροπή μας βοηθάνε να στρέψουμε το φακό στον εαυτό μας, να αξιολογήσουμε τη συμπεριφορά μας και να διορθωθούμε. Ο φόβος μας προειδοποιεί και μας προστατεύει απο κινδύνους που μπορούν να αποβούν μοιραίοι ή & θανάσιμοι. Η σύγχυση και ο εκνευρισμός μας ωθούν να επικεντρωθούμε & αναλύσουμε δυσχερείς καταστάσεις, να εντρυφήσουμε πιο μεθοδικά στην ανάλυση θεμάτων & ζητημάτων που μας είναι θολά, αδιευκρίνιστα & ασαφή.

Συμπερασματικά…

Θα λέγαμε ότι το να νιώθουμε άσχημα συνιστά όντως δυσάρεστη & επώδυνη εμπειρία αλλά αυτό το οποίο οφείλουμε να κάνουμε είναι να εστιάσουμε στο να αφουγκραστούμε αυτό που έχουν να μας πουν, να μας συμβουλεύσουν, να μας διδάξουν τα συναισθήματά μας ακόμα και τα πιο επίπονα, τα πιο δυσβάστακτα.

Οι σκοποί και τα μέσα είναι ένα αδιαπέραστο δίχτυ

ΤΕΛΕΟΛΟΓΙΑ. Προέρχεται από τη λέξη τέλος, που σημαίνει “σκοπός” ή “επιδίωξη”. Η τελεολογία (ή συνεπειολογία όπως συχνά καλείται) βεβαιώνει ότι καμιά πράξη δεν είναι σωστή ή λανθασμένη από μόνη της, αλλά ότι η ορθότητά της ή όχι εξαρτάται από το καλό ή το κακό των συνεπειών που επιφέρει.

Με άλλα λόγια, αν έχεις καλό αποτέλεσμα, έκανες το “σωστό”. Αν έχεις ένα κακό αποτέλεσμα, έκανες το “λάθος”.

Μια από τις επικρατούσες μορφές της τελεολογίας ονομάζεται “ωφελιμισμός της πράξης”. Αν έπρεπε να το συνοψίσετε σε μια πρόταση, θα έλεγε: “Να ενεργείς με έναν τρόπο τέτοιο ώστε να παράγει το μεγαλύτερο καλό για τον μεγαλύτερο αριθμό”. Από αυτή την άποψη, ο Ρομπέν των Δασών είναι σαφώς δικαιολογημένος να κλέβει από τους πλούσιους για να δίνει στους φτωχούς.

Σε τελική ανάλυση, υπάρχουν πολύ περισσότεροι φτωχοί από ό,τι πλούσιοι! Πολλοί περισσότεροι άνθρωποι θα ωφεληθούν παρά θα πληγούν από την “ανακατανομή” του πλούτου που έκανε ο Ρομπέν. Σύμφωνα με την προαναφερθείσα θεωρία, αυτό είναι ένα καλό αποτέλεσμα. Κι έτσι ο Ρομπέν πράττει σωστά που κλέβει.

Το κύριο προτέρημα της τελεολογίας είναι η απουσία προκατάληψης. Δεν αποδέχεται αλλά ούτε απορρίπτει καμία πράξη εκ των προτέρων, αλλά περιμένει το αποτέλεσμα της προτού εκφέρει γνώμη.

Όμως, αυτό είναι και μια από τις κύριες αδυναμίες της: Σχεδόν κάθε πράξη, ανεξάρτητα από το πόσο αποτρόπαια είναι, μπορεί να δικαιολογηθεί με μια έκκληση στις συνέπειές της. Για παράδειγμα, ο “ωφελιμισμός της πράξης” μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογηθεί το λιντσάρισμα ανθρώπων τους οποίους υποπτεύονται για εγκλήματα, αντί να τους δώσεις την ευκαιρία μιας δίκαιης δίκης. Στο κάτω κάτω, η συμμορία του λιντσαρίσματος είναι ευτυχισμένη με τη συμπεριφορά της, ακόμη κι αν το θύμα δεν είναι. Αν η ευτυχία είναι καλό πράγμα τότε το λιντσάρισμα είναι ένα παράδειγμα του αξιώματος “το μεγαλύτερο καλό για τον μεγαλύτερο αριθμό” και επομένως δικαιολογημένο “ωφελιμιστικά”.

Η χρησιμοποίηση του “ωφελιμισμού” με αυτό τον τρόπο αποτυγχάνει να λάβει υπόψη της τα τεράστια βάσανα του μικρότερου αριθμού, και έτσι επιτρέπει σε μια πλειοψηφία να αγνοεί τα δικαιώματα της μειοψηφίας. Όταν οι θέσεις μιας ομάδας ανατρέπουν τα δικαιώματα ενός ατόμου, η αδικία ακολουθεί κατά πόδας.

Η τελεολογία έχει κι άλλες αδυναμίες επίσης. Προϋποθέτει ότι εμείς γνωρίζουμε πως να μετρήσουμε το “καλό” ή το “κακό” των αποτελεσμάτων, σαν να ήταν λίγο ή πολύ κρέας ή λαχανικά πάνω σε μια ζυγαριά.

Στην πραγματικότητα κανείς δεν έχει ιδέα πώς να μετρήσει το καλό ή το κακό. Έτσι, αν δεν μπορεί να υπάρξει μία γενική συμφωνία πάνω στο τι είναι καλό ή κακό, δεν μπορεί να υπάρξει και συμφωνία για το αν η πράξη που το παρήγαγε είναι σωστή ή λανθασμένη.

Μπορεί να υπάρξει μόνο μία αυτο–δικαιωνόμενη συναίνεση, της οποίας θα γινόταν κατάχρηση για να υποστηριχθούν ακόμα και πολύ κακές πράξεις.

Ο Ρομπέν λοιπόν πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός όταν δικαιολογεί τις πράξεις του με την τελεολογία.

Το να σκέφτεται κανείς για τις συνέπειες των πράξεών του είναι σημαντικό, αλλά οι επιδιώξεις δεν είναι ποτέ ανεξάρτητες από τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για να τις επιτύχουμε.

 «Οι σκοποί και τα μέσα είναι ένα αδιαπέραστο δίχτυ]. -ΓΚΛΟΡΙΑ ΣΤΑΪΝΕΜ

ΑΙΣΩΠΟΣ: Ο γάτος όμως ήξερε το καλύτερο κόλπο

Μια φορά κι έναν καιρό, ένας γάτος και µια αλεπού έγιναν φίλοι και αποφάσισαν να γυρίσουν µαζί τον κόσµο. Από φαγητό δεν δυσκολεύονταν καθόλου γιατί, κάθε φορά που πεινούσαν, η αλεπού άρπαζε και από ένα κοτόπουλο και το έτρωγαν.

– Λοιπόν; είπε µια µέρα η αλεπού στον γάτο, πώς σου φαίνοµαι; ∆εν είµαι καταπληκτική;

– Γιατί ; τη ρώτησε ο γάτος.

– Είδες µε πόση εξυπνάδα και τέχνη κλέβω τα κοτόπουλα από τα κοτέτσια; Έχουν δίκιο όταν λένε ότι είµαι το πιο πονηρό ζώο.

– Να σου πω, της απάντησε ο γάτος.
Ξέρω κι εγώ ένα κόλπο, που αξίζει περισσότερο από την πονηριά σου.

– Ποιο κόλπο; τον ρώτησε η αλεπού.

– Άφησε, θα σου το πω αργότερα.

– Γιατί δε µου το λες τώρα;

– Προτιµώ να σου το δείξω στην πράξη, για να το καταλάβεις.

– Αλλά δεν τα καταφέρνω µόνο µε τα κοτόπουλα, συνέχισε η αλεπού.
Ξέρω να φτιάχνω τη φωλιά µου µε τέτοιο τρόπο, ώστε να µπορώ να βγαίνω εύκολα από αυτή χωρίς να κινδυνεύω.

– Κι εγώ ξέρω ένα έξυπνο κόλπο είπε πάλι ο γάτος.

– ∆ε θα µου πεις το κόλπο σου; τον ξαναρώτησε η αλεπού.

– Όχι ακόµα, κάνε υποµονή.

– Μπορώ ακόµα, είπε η αλεπού, να αποφεύγω τις παγίδες που µου στήνουν οι χωρικοί κοντά στασπίτια τους, για να µε πιάσουν.
Πώς σου φαίνεται;

– Σε παραδέχοµαι, αλλά… έχω κι εγώ το κόλπο µου.

– Α, δε σου είπα και το άλλο. Κρύβοµαι µε τέτοιο τρόπο ανάµεσα στους θάµνους, που µπορώ να ξεγελάσω ακόµα και τα πουλιά…

– Έχω κι εγώ το κόλπο µου, είπε για µια ακόµα φορά ο γάτος.

– Μα, επιτέλους, ποιο είναι αυτό το κόλπο; θύµωσε η αλεπού.

– Μη βιάζεσαι κυρα – αλεπού να το µάθεις.

– Μου φαίνεται ότι µε κοροϊδεύεις!

Εγώ σου τα είπα όλα κι εσύ…

Εκείνη τη στιγµή παρουσιάστηκαν δυο άγρια σκυλιά και τους έστρωσαν στο κυνήγι.

– Τώρα θα δεις το κόλπο µου! είπε ο γάτος στην αλεπού και µ’ ένα πήδηµα έφθασε κοντά σ’ ένα δέντρο και σκαρφάλωσε εύκολα στα κλαδιά του.

Και η αλεπού που δεν µπορούσε να σκαρφαλώσει σαν το γάτο, προσπάθησε να γλυτώσει µε την τρεχάλα.

Μα οι δυο σκύλοι την έφθασαν και της έκοψαν την ουρά και το ένα αυτί. Με πολύ κόπο κατάφερε να σώσει τη ζωή της και κατάλαβε από την ηµέρα εκείνη, ότι το ένα και μοναδικό κόλπο του γάτου ήταν πολύ καλύτερο απ’ όλα τα δικά της .

ΑΙΣΩΠΟΣ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΙ ΟΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΙ

Ποιο είναι το πραγματικό νόημα της ζωής; Ποιος είναι ο αληθινός σκοπός της ζωής; Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από την ίδια την ζωή. Η ίδια η ζωή είναι ο σκοπός της. Η ελεύθερη εκδήλωση κι η ροή της ζωής. Η ζωή είναι σαν ένα ποτάμι που ρέει. Όταν ρέει ελεύθερα ξέρει που να πάει, πώς να πάει κι απλά ταξιδεύει. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.

Αλλά όταν έρχεται ο άνθρωπος και βάζει μεταφορικά και κυριολεκτικά φράγματα κι αλλάζει κατευθύνσεις στην πορεία των πραγμάτων (νομίζοντας ότι βελτιώνει έτσι την πορεία των πραγμάτων) τότε το αποτέλεσμα είναι μια τεχνητή διαμορφωμένη πραγματικότητα. Εκ των πραγμάτων, είναι καλύτερο αυτό; Η ελευθερία θεωρείται σαν ανεξέλεγκτη πορεία κι η ελεγχόμενη πορεία θεωρείται σαν σωτήρια επέμβαση. Είναι πράγματι έτσι; Μπορεί η ελευθερία να υποκατασταθεί από τον περιορισμό; το περιορισμένο; και να οδηγήσει την πορεία της ζωής και τα πράγματα σε καλύτερες καταστάσεις;

Ο περιορισμός του νου οδηγεί όντως στην αληθινή, ανώτερη, πιο χρήσιμη, γνώση; Ο περιορισμός σε αντιλήψεις και πεποιθήσεις οδηγεί σε καλύτερη ζωή; Ο περιορισμός των δράσεων, ο έλεγχος κι η χειραγώγηση των δραστηριοτήτων μας, οδηγεί σε μια πιο ευτυχισμένη διαβίωση;

Μήπως όλο αυτό το παραμύθι της επέμβασης και παρέμβασης στην ελεύθερη έκφραση της ζωής (σε νοητικό, γνωστικό και πρακτικό επίπεδο) που οι άνθρωποι ονομάζουν περήφανα «πολιτισμό», «κοινωνική ζωή», κλπ., είναι ακριβώς μια παγίδευση του ανθρώπου; Μήπως, πέρα από όλα όσα λένε οι δήθεν ηγέτες του κόσμου, θρησκευτικοί, πολιτικοί, οικονομικοί, κλπ., η πραγματική ζωή δεν είναι στην διαμόρφωση και τους περιορισμούς και στον έλεγχο, αλλά στην Ελευθερία; Στην Αληθινή Ελευθερία, όχι στην αναρχία του εγωισμού, στην ανεξέλεγκτη δράση των εγώ. Στην Ελευθερία από τον εγωισμό, την προκατάληψη, την ανοησία. Στην Αληθινή Έκφραση της Πραγματικής Φύσης του Ανθρώπου, που είναι Ελευθερία Άχρονη κι η Μόνη Πραγματικότητα.

Προφανώς η Ελευθερία για την οποία μιλάμε είναι η Πραγματική Ελευθερία του Ανθρώπου, η Αφύπνιση στην Πραγματικότητα, η Πραγματική Ζωή του Παγκόσμιου Ανθρώπου, που Φωτισμένος από την Κατανόηση της Ενότητας της Ύπαρξης Γνωρίζει Πώς να Δράσει στην ζωή και στην κοινωνία. Αληθινή κοινωνία φτιάχνουν οι Αληθινοί Άνθρωποι, δεν φτιάχνουν τα εγωιστικά ζώα. Τα εγωιστικά ζώα συναθροίζονται απλά κι αποτελούν αγέλες, αγέλες πολιτισμένων ζώων ίσως, αλλά πάντα αγέλες ζώω

Τι μας δίδαξε ο Περικλής εκείνο τον χειμώνα του 430 π. Χ.; Ότι η Ευτυχία πηγάζει από την Ελευθερία

«Το Εύδαιμον το ελεύθερον, το δ΄ ελεύθερον το εύψυχον» (ευτυχισμένοι είναι οι ελεύθεροι και ελεύθεροι είναι οι γενναίοι). Πρόκειται για μια από τις πιο γνωστές φράσεις του Περικλή, που περιέχεται στον λόγο που εκφώνησε το 430 π.Χ. στην Αθήνα προς τιμή των πρώτων νεκρών του Πελοποννησιακού Πολέμου και διασώζεται στο αθάνατο έργο του ιστορικού Θουκυδίδη.

Η λέξη Ευδαίμων (ευ + δαίμων) δηλώνει την ευδαιμονία που αναζητά να κατακτήσει το άτομο κατά την διάρκεια της ζωής του. Είναι αυτή η εσωτερική γαλήνη, η εσωτερική πληρότητα που νιώθει κάποιος όταν ικανοποιεί τους στόχους του και όλα στην ζωή του κυλούν με απόλυτη αρμονία. Η ευδαιμονία δεν πρέπει να ταυτίζεται την εύνοια της καλής τύχης, καθώς δεν είναι αποτέλεσμα μόνο τυχαίων εξωτερικών γεγονότων. Ο Αρχύτας ο Ταραντίνος την όρισε ως εξής: «Ευδαιμονία δεν είναι η κτήση της αρετής αλλά η χρήση της». Πρόκειται δηλαδή για μια κατάσταση εσωτερικής πληρότητας που γίνεται πράξη στην καθημερινή ζωή. Σίγουρα η Ευδαιμονία δεν ταυτίζεται, όπως πιστεύουμε λανθασμένα, με τα υλικά αγαθά. Αγοράζουμε υλικά αγαθά σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να καλύψουμε τις βαθύτερες εσωτερικές μας ανάγκες. Μετά από λίγο αγοράζουμε περισσότερα γιατί νιώθουμε ένα αίσθημα κενότητας και έτσι περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας με το να κυνηγάμε καταναλωτικά αγαθά. Ακόμη και στα παιδιά μας, τους αγοράζουμε συνεχώς υλικά αγαθά για να καλύψουμε τις συναισθηματικές τους ανάγκες και θεωρούμε ότι τα κάνουμε ευτυχισμένα. Όπως εύστοχα το περιέγραψε ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά»: Ο κόσμος πιστεύει ότι αιτία της ευδαιμονίας είναι τα εξωτερικά αγαθά, σαν να πιστεύει ότι το ωραίο παίξιμο της κιθάρας οφείλεται στο μουσικό όργανο και όχι στην επιδεξιότητα του κιθαρωδού.

Η λέξη ελευθερία είναι σύνθετη από το ρήμα ελεύθω (πορεύομαι) και το ρήμα ερώ (αγαπώ). Ελεύθερος συνεπώς με βάση την ετυμολογία της λέξης δεν είναι μόνο εκείνος που δεν είναι δούλος ή σκλάβος αλλά εκείνος που βαδίζει σύμφωνα με όσα θέλει η ψυχή του. Εκείνος, για παράδειγμα, που ζει μια ζωή ρουτίνας ή που ζει επιδιώκοντας μόνο υλικά αγαθά, δεν είναι ελεύθερος. Πρόκειται για μια έννοια που είναι πολύ δύσκολο να οριστεί με ακρίβεια και γι΄ αυτό εξάλλου ανά τους αιώνες έχουν χυθεί τόνοι από μελάνι, ενώ αναρίθμητοι πόλεμοι έχουν γίνει στο όνομά της. Όσες φορές και να θέσουμε το ερώτημα: Σήμερα ο άνθρωπος είναι ελεύθερος; η απάντηση τις περισσότερες φορές θα είναι όχι. Ο Πυθαγόρας την όρισε ως την ικανότητα του ανθρώπου να επιβάλλεται στον εαυτό του. Να επιβάλλεται και να ελέγχει τους εγωισμούς του, τα πάθη του, τους φόβους του. Κάτι όμως πολύ δύσκολο σήμερα με τους ρυθμούς ζωής, με τους πολλαπλούς ρόλους που έχει ο καθένας από εμάς και γενικά τη σύνθετη ζωή μας.

Σύμφωνα με τη φράση του Περικλή (ελεύθερο το εύψυχον), για να είναι κανείς ελεύθερος πρέπει να είναι γενναίος. Γενναίος είναι εκείνος που ξεπερνά τους φόβους του, που δείχνει θάρρος και ταυτόχρονα έχει και υψηλό ήθος. Κατά τον Αριστοτέλη η ανδρεία είναι μεσότητα μεταξύ δύο άκρων, της υπερβολής και της έλλειψης. Η υπερβολή είναι η θρασύτητα (να μην φοβάσαι ούτε όσα πρέπει, ούτε όταν πρέπει, ούτε όπως πρέπει) και η έλλειψη είναι η δειλία (να φοβάσαι όσα δεν πρέπει και όταν δεν πρέπει και όπως δεν πρέπει). Άρα για να είναι κανείς γενναίος δεν πρέπει να είναι ούτε δειλός αλλά ούτε και υπερβολικά θρασύς, αλλά να κινείται στη μεσότητα ανάμεσα στο υπερβολικό θάρρος και στην έλλειψη θάρρους.

Τι μας δίδαξε συνεπώς ο Περικλής με τα λόγια του εκείνο τον χειμώνα του 430 π. Χ.; Ό,τι η Ευτυχία πηγάζει από την Ελευθερία (το Εύδαιμον το Ελεύθερον). Δεν εννοεί μόνο την εθνική ελευθερία αλλά κυρίως την εσωτερική, την ατομική. Εκείνη που κάνει τον άνθρωπο να νιώθει αυτάρκης και ικανός να πετύχει τους στόχους του και να βιώσει μια εσωτερική πληρότητα. Η Ελευθερία όμως για να κατακτηθεί χρειάζεται από το άτομο Γενναιότητα (το δε Ελεύθερον το Εύψυχον). Να ξεπερνά τους φόβους του και να μην συμπεριφέρεται στην καθημερινότητά του με θρασύτητα, αδιαφορία, κυνισμό. Ούτε φυσικά να επιδεικνύει δειλία στα προβλήματα της ζωής του αλλά θάρρος και αποφασιστικότητα.

Tο πείραμα της τυφλης όρασης

Πολλοί τυφλοί – εξαιτίας κάποιου εγκεφαλικού επεισοδίου ή μιας κάκωσης του εγκεφάλου και όχι εξαιτίας τραυματισμού του ματιού – κάνουν κάτι αξιοπρόσεκτο. Αν τοποθετήσουμε μπροστά τους ένα αντικείμενο, δεν μπορούν βέβαια να πουν τι αντικείμενο είναι αυτό ή που ακριβώς βρίσκεται. Αν τους ζητήσουμε να το πιάσουν , θα πουν πως τους είναι αδύνατον αφού δεν το βλέπουν. Αν όμως πειστούν να προσπαθήσουν, καταφέρνουν να το βρουν, με μια σιγουριά που ξαφνιάζει ακόμα κι αυτούς τους ίδιους.

Αυτή η μυστηριώδης ικανότητα ονομάζεται «τυφλή όραση». Όπως λέει ο Anthony Marcel, ένας ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ που έχει κάνει έρευνες σε σχέση με την τυφλή όραση, αποδεικνύεται πως οι άνθρωποι αυτοί διαθέτουν μια έξοχη όραση αλλά δεν γνωρίζουν ότι μπορούν να δουν. Χρησιμοποιώντας μια φωτογραφική μηχανή με μεγάλη ταχύτητα διαφράγματος, ο Marcel παρακολούθησε την ακριβή πορεία που διέγραψαν τα χέρια, οι παλάμες και τα δάκτυλα αυτών των ασθενών, καθώς πλησίαζαν τα αντικείμενα που συνειδητά δεν μπορούσαν να δουν. Όπως έδειξε το φιλμ, η προσέγγισή τους ήταν αρκετά ακριβής.

Σε τι μπορεί να οφείλεται αυτή η πραγματικά εκπληκτική επίδοση? Η άποψη των νευρολόγων για την τυφλή όραση είναι ότι η εγκεφαλική κάκωση που κατέστησε τυφλούς αυτούς τους ασθενείς περιορίζεται σε νευρωνικές περιοχές που επηρεάζουν την επίγνωση και όχι σε περιοχές που έχουν να κάνουν μ αυτή καθ' αυτή την όραση. Έτσι ενώ η όραση τους είναι θαυμάσια, αυτό που προσλαμβάνουν τα μάτια τους δεν μεταδίδεται ποτέ σ εκείνο το τμήμα του εγκεφάλου που κάνει αντιληπτό το οπτικό ερέθισμα. Η τυφλή όραση προτάσσει μια εκπληκτική πιθανότητα σχετικά με τον εγκέφαλο: ένα τμήμα του μπορεί να γνωρίζει ακριβώς τι κάνει ενώ το τμήμα που υποθετικά γνωρίζει , η επίγνωση, παραμένει σε άγνοια.

Ο Marcel πραγματοποίησε κι άλλες πειραματικές εργασίες οι οποίες κατέδειξαν πως και στους υγιείς ο νους έχει την ικανότητα να γνωρίζει δίχως επίγνωση του τι γνωρίζει. Ο Marcel έκανε αυτή την ανακάλυψη τυχαία, μελετώντας τον τρόπο που διάβαζαν τα παιδιά. Πρόβαλε με αστραπιαία ταχύτητα λέξεις πάνω σε μια οθόνη, μερικές τόσο γρήγορα που τα παιδιά δεν μπορούσαν καν να τις διαβάσουν. Όταν τους ζήτησε να βρουν ποιες ήταν αυτές οι λέξεις εντυπωσιάστηκε από ένα πολύ «έξυπνο λάθος»: κάποια παιδιά του ανέφεραν λέξεις με νόημα πολύ σχετικό με το νόημα της λέξης που ζητούσε, ας πούμε του έλεγαν «μέρα» αντί για «νύχτα».

Με παρακινημένη την περιέργεια ο Marcel άρχισε να μελετάει το φαινόμενο πιο μεθοδικά. Πρόβαλε πια τις λέξεις μόνο για μερικά εκατοστά του δευτερολέπτου – με τέτοια ταχύτητα που όσοι έπαιρναν μέρος στο πείραμα δεν ήξεραν καν πως είχε περάσει από μπροστά τους η λέξη. Έπειτα τους ρωτούσε ποια λέξη από τις δύο που ακολουθούσαν είχε το ίδιο νόημα ή έμοιαζε με τη λέξη που πριν λίγο είχε περάσει αστραπιαία μπροστά απ' τα μάτια τους . Αν για παράδειγμα η λέξη που δεν είχαν δει ήταν «βιβλίο» η παρόμοια λέξη θα ήταν «κοιτάζω» και η συγγενής λέξη «διαβάζω».

Ακόμα κι όταν τα άτομα που έπαιρναν μέρος στο πείραμα δεν είχαν ιδέα για την αρχική λέξη, έπεφταν μέσα στις προβλέψεις τους κατά 90% περίπου κάθε φορά, πράγμα που αποτελεί καταπληκτικό ποσοστό ακρίβειας για ανθρώπους που δεν ήξεραν καν τι ήταν αυτό που διάβαζαν.

Το αποτελέσματα των μελετών πάνω σ αυτό που Marcel αποκαλεί «μη συνειδητή ανάγνωση» και την «τυφλή όραση» δεν μπορούν να εξηγηθούν με βάση την κοινή άποψη που έχουμε για τον εγκέφαλο. Οι σύγχρονοι όμως ερευνητές έχουν υιοθετήσει μια μάλλον ριζοσπαστική συλλογιστική βάση: ένα μεγάλο μέρος, ίσως και το μεγαλύτερο, της νοητικής δραστηριότητας που ακολουθεί το ερέθισμα συνεχίζεται έξω από την επίγνωση μας.

Αναζητώντας την αληθινή ταυτότητα

Ε ναι, κοιτάξτε τα ζώα. Ορισμένα ζουν ελεύθερα μέσα στο δάσος, ενώ άλλα, το φτωχά, όπως τα άλογα, τα βόδια, οι καμήλες, τα σκυλιά, εργάζονται για έναν κύριο που τα εκμεταλλεύεται. Κι εμείς επίσης, δεν είμαστε ελεύθεροι: είμαστε διαφεντεμένοι από άλλες δυνάμεις και εργαζόμαστε γι’ αυτές με δικά μας έξοδα.

Κάποτε μιλούσα σ’ ένα συγγραφέα που νόμιζε τον εαυτό του για κάτι το αξιοθαύμαστο γιατί είχε γράψει δύο ή τρεις αισθηματικές ιστορίες. Του εξήγησα αυτό το θέμα των δύο φύσεων, της ανώτερης και της κατώτερης, και όταν άκουσε ότι υπάρχουν στον αόρατο κόσμο όντα που μας εκμεταλλεύονται, τα οποία μας χρησιμοποιούν ακριβώς όπως εμείς εκμεταλλευόμαστε τα ζώα, να που αγανάκτησε κι εκνευρίστηκε: «Πώς; Μα δεν είναι δυνατόν!» Τον κοιτάζω σκεπτόμενος ότι, για συγγραφέας, δεν ήταν τόσο οξυδερκής για να μην έχει καταλάβει ότι αυτό που εμείς κάνουμε με τα ζώα, άλλοι μπορούν να το κάνουν μ’ εμάς.

Οι άνθρωποι βάζουν τα ζώα να εργάζονται, τους γδέρνουν το δέρμα, πουλάνε τη σάρκα τους χωρίς ποτέ να αναρωτηθούν αν έχουν αληθινά το δικαίωμα να το κάνουν. Βεβαίως, αν ζητήσουμε την γνώμη των ζώων, θα διαμαρτυρηθούν για την αδικία και την σκληρότητα των ανθρώπων. Όμως οι άνθρωποι, αυτοί, βρίσκουν ότι αυτό είναι φυσικό. Λοιπόν, γιατί να μην υπάρχουν άλλα όντα τα οποία θα ενεργούσαν κατά τον ίδιο τρόπο μ’ εμάς;

Είναι λογικό: μας χρησιμοποιούν. Μας δίνουν λίγη τροφή και μετά μας σπρώχνουν για να καλλιεργήσουμε τα χωράφια τους, για να εκτελέσουμε τα σχέδιά τους, και στο τέλος μας κομματιάζουν για να κάνουν από μας σαλάμια και λουκάνικα που τα απολαμβάνουν.

Αν ήξερε κανείς μόνο τι είναι ο αόρατος κόσμος!

Υπάρχουν όλων των ειδών οι πληθυσμοί, λαοί και φυλές, και μερικές πέφτουν με μανία πάνω στους ανθρώπους, κατά τον ίδιο τρόπο που οι άνθρωποι πέφτουν μανιασμένα πάνω σε ορισμένα ζώα για να τα κάνουν να δουλέψουν, να τα πουλήσουν, να τους γδάρουν το δέρμα, να τα φάνε: είναι το ίδιο πράγμα.

Να ένα καινούργιο φως που θα δοθεί αργότερα σε όλη την ανθρωπότητα. Προς το παρόν, είναι εσείς που επωφελείστε. Δυστυχώς είναι δύσκολο να κάνει κανείς τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι το φυσικό τους σώμα (το στομάχι, η κοιλιά, τα γεννητικά όργανα) δεν είναι αυτοί οι ίδιοι. Φυσικά, πρέπει να του δώσει κανείς κάποια τροφή, όπως στο άλογό μας, όμως όχι τα πάντα, και πάνω απ’ όλα να μην ταυτιστούμε με αυτό. Σκεφτείτε, διαλογιστείτε, και σε όλες τις περιστάσεις της ζωής θα ξέρετε αν είναι η προσωπικότητα ή η ατομικότητα που σας σπρώχνει να ενεργήσετε.

Προς το παρόν, δεν έχετε ακόμα αυτή την διάκριση, όμως μια μέρα, όταν θα ‘ρθει το φως, θα αντιληφθείτε ότι είχατε χάσει τα πάντα: τον χρόνο σας, τις δυνάμεις σας, τις ενέργειές σας, γιατί είχατε βάλει το κεφάλαιο σας σε μια τράπεζα που δεν ήταν δική σας και ότι όλα καταβροχθίστηκαν από την άβυσσο.

Ας πάρουμε, παραδείγματος χάρη, το θέμα της σεξουαλικότητας, Όταν θέλετε να δώσετε απόλυτη ελευθερία σε μια αγάπη καθαρά σεξουαλική, προσωπική, εγωιστική, αντιλαμβάνεστε ότι όλες οι συσκευές σας λειτουργούν ανεξάρτητα από την θέληση σας, χωρίς να μπορείτε να τις σταματήσετε ή να ελαττώσετε την ταχύτητα για οτιδήποτε. Διαπιστώνετε μόνο, αλλά δεν καταφέρνετε τίποτα. Είναι λοιπόν άλλες δυνάμεις που σας έχουν κυριεύσει, που σας παίρνουν τα πάντα, κι εσείς είστε εκεί για να διαπιστώνετε μόνο αυτό που συμβαίνει.

Ενώ στην πνευματική αγάπη; αισθάνεστε ότι είστε εσείς, δηλαδή η ψυχή σας, το πνεύμα σας, η ατομικότητά σας, που τρέφονται και όχι άλλες δυνάμεις έξω από σας. Μεσολάβησαν μόνο βλέμματα, λόγια, μια σκέψη, ένα άρωμα, μια μουσική, αλλά είστε ευτυχισμένοι, ευχαριστημένοι, γιατί αισθάνεστε ότι εσείς, η ανώτερή σας φύση είναι αυτό που τράφηκε, ξεδίψασε και που ανέπνευσε αυτά το αιθέρια πράγματα, κι όχι άλλες δυνάμεις μέσα από σας.

Δυστυχώς οι άνθρωποι δεν έχουν την συνήθεια να αυτοπαρατηρούνται: τρώνε, πίνουν, διασκεδάζουν, και επειδή το φυσικό τους σώμα είναι ευχαριστημένο και ικανοποιημένο, φαντάζονται ότι είναι αυτοί οι ίδιοι που ικανοποιήθηκαν. Δεν αντιλαμβάνονται ότι μέσα στην ψυχή τους και στο πνεύμα τους υπάρχει το κενό. Αν δεν ταυτίζονταν με την προσωπικότητά τους, θα είχαν καταλάβει ότι, κι αν ακόμα το φυσικό τους σώμα βρίσκεται εκεί, χορτασμένο, έτοιμο να αποκοιμηθεί και να ροχαλίσει, αυτοί οι ίδιοι μένουν πάντα πεινασμένοι, γιατί η ψυχή τους, το πνεύμα τους, η ατομικότητά τους δεν δέχτηκε τίποτα.

Όμως, για να με καταλάβετε, για να δείτε πόσο αλήθεια είναι αυτό που σας λέω, πρέπει τουλάχιστο να έχετε φτάσει σ’ έναν ορισμένο βαθμό εξέλιξης. Μιλήστε για μια πνευματική κατανόηση της αγάπης σε ανθρώπους φιλήδονους ή πρωτόγονους, θα σας πουν: «Όμως, αν δεν ικανοποιήσουμε τις σεξουαλικές μας ανάγκες, θα πεθάνουμε. Είναι αυτό που μας κάνει να ζούμε.»

Ναι, φυσικά, αυτό κάνει να ζουν οι ρίζες, όμως τα λουλούδια επάνω πεθαίνουν…

Λοιπόν, όλα εξαρτώνται από το άτομο και από τον βαθμό της εξέλιξής του.

Γιατί η ζωή είναι ωραία;

Πρώτα από όλα γιατί είναι δραματική. Πόσο ωραίο μπορεί να είναι κάτι που από την στιγμή σε δημιουργεί, θέλει να σε αφανίσει; Να σε πεθάνει; Όλοι μας από την πρώτη μας ανάσα, είμαστε προορισμένοι στον θάνατο! Στην σήψη. Στον ολοκληρωτικό αφανισμό! Δεν θα μπορούσατε να φανταστείτε χειρότερη αρχή ως επιχείρημα για την εδραίωση του δόγματος ότι η ζωή είναι ωραία έτσι; χα χα χα κι όμως αυταπατάστε! Αυτό είναι το ισχυρότερο και ειλικρινέστερο επιχείρημα!

Αν δεν δώσουμε η ίδιοι την πιο δυναμική γροθιά στο φόβο μας πως θα τον ρίξουμε κάτω; Αν δεν ομολογήσουμε την τραγικότητα της ύπαρξης μας πως θα μετουσιώσουμε την τραγωδία σε ευτυχία; Με τι τρόπο θα ζήσουμε; Ναι είμαστε προορισμένοι να πεθάνουμε αυτή είναι η μόνη κάθετη αλήθεια. Γι’ αυτό ως τότε ας ζήσουμε! Ας χορτάσουμε ζωή! Ας αγαπήσουμε.

Γιατί δίνοντας ενέργεια, φωτογενή, ειλικρινή, καθαρή, ανθρώπινη ενέργεια, την εισπράττουμε πίσω διπλή και την επιστρέφουμε και πάλι για να μας δοθεί ξανά και ξανά. Αυτός είναι ο υπέροχος φωτογενής επαναληπτικός κύκλος της ευτυχίας.

Αν προσέξεις γύρω σου προσεκτικά, μπορεί κάθε μέρα να βλέπεις την ευτυχία. Να σκοντάφτεις πάνω της και να μην το καταλαβαίνεις. Η ευτυχία είναι μια δυνατότητα. Είναι ένα παιχνίδι. Μια επιλογή και τίποτε άλλο. Στην πραγματικότητα η ευτυχία δεν είναι τίποτε άλλο από την ειρήνη μέσα μας. Πρέπει το ένα στοιχείο της προσωπικότητας μας να μην μαλώνει με το άλλο. Πρέπει να έχουμε το θάρρος να ανακαλύπτουμε τα κόμπλεξ μας. Να δουλεύουμε με τις αδυναμίες μας. Να εξελίσσουμε τον εαυτό μας. Να γνωρίζουμε τον εαυτό μας κάθε μέρα. Δεν γίνεται να ζούμε μέσα στην ψευδαίσθηση ότι είμαστε τέλειοι. Ότι είμαστε σπουδαίοι. Αδικημένα όντα μέσα στην κοινωνία που δεν τα ανακάλυψε κανείς!

Πρέπει να συμβιβαστούμε ότι η αξία μας είναι ίση με εκείνη του απέναντι. Ακόμη και αν ο απέναντι είναι ο βλάκας που μισούμε. Πρέπει να θυμόμαστε πάντα την θέση μας στο σύμπαν. Και να έχουμε πάντα επίγνωση ότι και να εξαφανιστούμε από το χάρτη, δεν θα αλλάξει τίποτε στον χάρτη. Η γη συνεχίζει να κινείται και χωρίς εμάς. Η καθαρή επίγνωση αυτού του πράγματος, μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους.

Ο εγωισμός μας, είναι καθαρά μια τρύπα που μας χώνει με ο κεφάλι μέσα σε μια δίνη. Είναι μια αυτοκαταστροφική αγχόνη. Ο ίδιος μας ο εαυτός, μας προσφέρει ασφυξία αν τον παραπάρουμε στα σοβαρά. Πρέπει να καταλάβουμε ότι κατ’ ουσίαν, είμαστε αστείοι. Φαιδροί. Όχι και τόσο σημαντικοί. Κι όταν το ανακαλύψουμε αυτό, ω του θαύματος, ανυψωνόμαστε πρώτα στα δικά μας τα μάτια …αρχίζουμε να σκεφτόμαστε με το μυαλό μας. Και το μυαλό μας, θα μας βλέπει πάντα ως κάτι σημαντικότερο από έναν σίγουρο αναβάτη αν είμαστε αρσενικά και αν είμαστε θηλυκά, κάτι περισσότερο από ένα σέξι καταναλωτικό μοντέλο στην κοινωνία.

Και αν η κοινωνία είναι καθρέφτης μας, καιρός να αλλάξουμε καθρέφτη.

Γι' αυτό ας αρχίσουμε από το είδωλο. Δηλαδή εμάς..

Η ευτυχία δεν είναι ένας σταθμός στον οποίο φτάνεις, αλλά ένας τρόπος να ταξιδεύεις.

Ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ

Ο Άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, έρχεται στον κόσμο σαν «ατομικότητα». Και αυτή η ατομικότητα, λογικά μιλώντας, θα πρέπει να έχει μεταφυσική προέλευση (αν και δεν γνωρίζουμε το βάθος της), αλλιώς δεν θα ερχόμασταν εδώ. Άσχετα από όλες τις μυθολογίες, επιστημονικές, θρησκευτικές ή φιλοσοφικές, ούτε την πραγματική φύση της αόρατης οντότητας (της ψυχής) γνωρίζουμε, ούτε όλες τις ιδιότητές της, ούτε τον ακριβή τρόπο σύνδεσης με την υλική μορφή (το σώμα). Όσα λέγονται είναι μόνο θεωρίες των ανθρώπων. Αυτό που γνωρίζουμε με την βεβαιότητα της άμεσης εμπειρίας μας είναι ότι είμαστε (εμείς, σαν συνείδηση, σαν επίγνωση, σαν ο «εσωτερικός άνθρωπος») συνδεδεμένοι με το σώμα, έχουμε ένα σώμα και λειτουργούμε μέσα από αυτό. Κι ότι, πέρα από το ότι είμαστε εδώ (να έχουμε φυσική και ενεργή παρουσία εδώ), επίσης σκεφτόμαστε, συναισθανόμαστε και συγκινούμαστε, νοιώθουμε αισθητηριακές εμπειρίες και δρούμε. Κι όλα αυτά που κάνουμε έχουν άμεση ανταπόκριση στο νευρικό σύστημα και στο σώμα και κατ’ επέκταση στον κόσμο γύρω μας. Όλα αυτά μπορεί κάποιος, οποιοσδήποτε, να τα διαπιστώσει από ίδια πείρα. Έτσι δεν χρειάζεται να επιμείνουμε εδώ.

Από την άλλη μεριά, αυτή η «ατομικότητα», η φυσική ύπαρξη, ο ψυχοσωματικός άνθρωπος που είμαστε, από βιολογικές καταβολές, είναι στραμμένη προς τον εξωτερικό κόσμο, με κύριο μέλημα την επιβίωσή μας στο κόσμο. Μάλιστα ο άνθρωπος, στην εξέλιξή του, ανέπτυξε λογική σκέψη κι έτσι μπόρεσε, όχι μόνο να έχει καλύτερη αυτεπίγνωση, γνώση της ύπαρξής του στον κόσμο, αλλά και να αναγνωρίζει καλύτερα τον κόσμο γύρω του. Έτσι μπορούμε να πούμε πως η ανάπτυξη του εγώ κι οι βασικές ιδιότητες και συμπεριφορές έχουν βιολογική-ανθρωπολογική βάση. Καθώς όμως ο άνθρωπος (όπως όλα τα ζώα άλλωστε) για να επιβιώσει οργανώνεται σε ομάδες, η ζωή του ανθρώπου στον κόσμο είναι «ζωή μέσα σε μια κοινωνία». Δεν ζούμε σαν άτομα που απλά, κάποια ιστορική στιγμή, φτιάχνουν κοινωνία. Εξαρχής γεννιόμαστε και ζούμε μέσα σε μια κοινωνία. Συνεπώς αυτό που ζούμε είναι όχι «ατομική» αλλά «κοινωνική» ζωή (η ζωή του ατόμου μέσα σε μια κοινωνία). Συνεπώς η ανάπτυξη του εγώ (της προσωπικότητας, που έχει βιολογική-ανθρωπολογική βάση, γεννιέται πάντα, εξαρχής, μέσα στην κοινωνία. Το εγώ γεννιέται, αναπτύσσεται και διαμορφώνεται μέσα στην κοινωνία. Στηριζόμαστε και κληρονομούμε την ομαδική γνώση και εμπειρία κι εξαρτιόμαστε σε μεγάλο βαθμό από την κοινωνική ζωή.

Καθώς όμως εξελισσόμαστε σαν είδος, μέσα στην ιστορία, γίνεται κατανοητό ότι σαν είδος, σαν κοινωνία, ούτε πλήρη αντίληψη της πραγματικότητας έχουμε, ούτε τα πάντα γνωρίζουμε, ανεξάρτητα από την γνώση που θεμελιώνουμε, σαν γνώση και σαν επιστήμη. Κι ακόμα, αυτά που θεωρεί η κοινωνία σαν καθιερωμένη γνώση και συμπεριφορά, με καμία έννοια δεν είναι απόλυτα. Και συχνά μέσα στην ιστορία κι αλλάζουν. Οι κοινωνίες αλλάζουν, αργά ίσως, αλλά αλλάζουν. Και συνεχώς η γνώση μας για τον άνθρωπο και τον κόσμο βαθαίνει και πλαταίνει. Όταν πριν 100 περίπου χρόνια, ο Richard Maurice Bucke έγραφε για την Κοσμική Συνείδηση (Cosmic Consciousness) πολλοί (πέρα από κάποιους ειδικούς σαν τον Erich Fromm, που κατανοούσαν), ακόμα και σήμερα, πίστευαν και πιστεύουν ότι διατύπωνε μια, πρωτοποριακή ίσως (αν όχι εξτρεμιστική), αλλά οπωσδήποτε αμφισβητούμενη, φιλοσοφική-ψυχολογική θεωρία. Δεν είναι όμως έτσι. Πραγματικά ο άνθρωπος εξελίσσεται προς μια Κοσμική Συνείδηση. Αυτό άρχισε πριν 3000 χρόνια, με την εμφάνιση κάποιων Μεγάλων Σοφών, σαν τον Ορφέα, τον Λάο Τσε, τον Βούδα, τον Ιησού κι είναι ακόμα στις αρχές του. Τους επόμενους αιώνες θα φανεί καλύτερα.

Στην πραγματικότητα όχι μόνο είναι μέσα στην οντολογική εξέλιξη του ανθρώπου μια τέτοια δυνατότητα και πορεία, αλλά αυτή είναι η αληθινή εξήγηση γιατί οι άνθρωποι αναζητούν την Αληθινή Γνώση, την Αληθινή Θρησκεία του Εσωτερικού Βιώματος, την Διαφώτιση και την Αφύπνιση στην Πραγματικότητα, την Σωτηρία, κλπ. Πέρα από θρησκείες και φιλοσοφίες και ορολογίες, ανθρωπολογικά μιλώντας, ο άνθρωπος δικαίως αναζητά τον Αληθινό Εαυτό του, την Αληθινή Ουσία του. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Δεν μπορεί να εξελιχθεί προς άλλη κατεύθυνση.

Κοιτάξτε! Δείτε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, στην οποία βρίσκεται ο άνθρωπος σήμερα, ο καθένας μας. Είμαστε «ατομικότητες», φυσικές υπάρξεις, παρουσίες (σαν συνείδηση, σαν επίγνωση) μέσα σε ένα σώμα, στραμμένοι εξολοκλήρου προς τον εξωτερικό κόσμο, διαμορφωμένοι από την κοινωνία, που ζούμε με την γνώση, την αντίληψη που «κληρονομήσαμε». Ποιοι είμαστε πραγματικά; Τι είμαστε; Καθώς όλοι μας (η ανθρωπότητα, οι άνθρωποι, όλοι γύρω μας, εμείς, ο καθένας) είμαστε «στραμμένοι» προς τα έξω, αναζητάμε την απάντηση έξω, με την εξωτερική λογική σκέψη, με τις γνώσεις, τις πληροφορίες που μας δίνει η κοινωνία, οι φιλοσοφίες, οι θρησκείες. Μπορούμε να βρούμε ολοκληρωμένη απάντηση; Ακόμα κι αυτοί που ακολουθούν τον Δρόμο της Αυτογνωσίας μέσα από κάποια θρησκεία ή διδασκαλία ή φιλοσοφία, με ποιο τρόπο το κάνουν; Τι κάνουν;

Τελικά, αν πραγματικά θέλουμε να κατανοήσουμε ποιοι είμαστε, τι είμαστε, τι πρέπει να κάνουμε; Πως πρέπει να το κάνουμε; Και γιατί αυτό κι όχι κάτι άλλο; Και που πρέπει να το κάνουμε; Εδώ, στην ζωή που ζούμε ή πρέπει να αλλάξουμε ζωή, να πάμε κάπου αλλού; Και πότε; Είμαστε μικροί ακόμα; Ίσως μεγάλοι; Στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ απλά. Αλλά μέσα στην σύγχυση και την ανθρώπινη άγνοια νομίζουμε ότι ερευνώντας, με πολλές ερωτήσεις, θα βρούμε την αλήθεια. Εξακολουθούμε να ψάχνουμε όπως και πριν. Αλλά δεν είναι αυτός ο δρόμος της πραγματικής έρευνας, που μπορεί πραγματικά να μας οδηγήσει στην Αλήθεια, στην Άμεση Επαφή με την Πραγματικότητα (κι όχι σε κάποια αλήθεια, σε κάποια αντίληψη για την πραγματικότητα).

Καταρχήν, είτε το θέλουμε είτε όχι, ανήκουμε στο Είναι, στην Ύπαρξη. Υπάρχουμε, Είμαστε Εδώ. Δεν χρειάζεται να γίνουμε αυτό που είμαστε. Χρειάζεται μόνο να κατανοήσουμε αυτό που είμαστε. Κι αυτό δεν θα το κάνουμε με την εξωτερική έρευνα της εξωστρεφούς, εξωτερικής λογικής σκέψης (που διερευνά τα πάντα σαν αντικείμενά της) αλλά με την Ήρεμη Ήσυχη Εσωτερική Ενατένιση του Είναι, με την στροφή όχι στο αφηρημένο υποκείμενο της λογικής σκέψης (που οδηγεί σε ένα παράλογο και στείρο νοητικά υποκειμενισμό) αλλά με την Στροφή Στο Αληθινό Ζωντανό Υποκείμενο που είμαστε εμείς οι ίδιοι, στην Αληθινή Ύπαρξη, σε Αυτό που Είναι Εδώ, Τώρα, στον Αληθινό Άνθρωπο, στην Αληθινή Εσωτερική Ουσία μας. Μόνο Κατανοώντας Αυτή την Εσωτερική Αληθινή Ουσία μπορούμε να δούμε πραγματικά γιατί Είμαστε εδώ, πως σχετιζόμαστε με το σώμα και την εξωτερική ζωή, ποιο είναι το νόημα της ζωής και της εξωτερικής εμπειρίας. Μόνο έτσι μπορούμε να δώσουμε κάποιο νόημα στην ύπαρξή μας.

Για τον Αληθινό Άνθρωπο, την Εσωτερική Ουσία, τον Ζωντανό Άνθρωπο, μιλούν οι Εσωτερικές Παραδόσεις αιώνες τώρα. Και στον χώρο της Φιλοσοφίας, τον περασμένο αιώνα, με το κίνημα του υπαρξισμού, ο άνθρωπος αναζητά, πέρα από την λογική σκέψη, την Αλήθεια, σαν Διαφώτιση της Ύπαρξης, σαν Πραγματική Ύπαρξη. Ο Γιάσπερς, ο Χάιντεγκερ, δεν ήταν απλά φιλόσοφοι. Ήταν άνθρωποι που Βίωναν την Πραγματικότητα, το Άπειρο Βάθος της Ύπαρξης (το Das Umgreifende, to Seyn, αντίστοιχα, που παραπέμπουν στο Gottheit του Έκχαρτ, στο Ungrund του Μπαίμε) κι έδειξαν πρακτικά πως πρέπει να ζει ο άνθρωπος (άσχετα πόσο μπόρεσαν οι ίδιοι να το βιώσουν ολοκληρωτικά).

Η Πραγματική Άμεση Εσωτερική Ενατένιση του Είναι (Αυτού που Είμαστε) αν και κρύβεται στο Μυστήριο του Διαλογισμού, του Μυστικού (Mystic) ή της Πραγματικής Διαφώτισης, είναι στην πραγματικότητα μια απόλυτα φυσική κι ανθρώπινη δράση. Απλά οι άνθρωποι δεν την καλλιέργησαν, δεν το έκαναν τρόπο ζωής και αντικείμενο αγωγής. Με λίγα λόγια μας έμαθαν να ζούμε με ένα μη-πλήρη, μη-ολοκληρωμένο τρόπο. Οι άνθρωποι τόσο γνώριζαν, τόσο μπορούσαν. Σε τελευταία ανάλυση όχι μόνο δεν είναι κάτι μυστικό ή μυστηριώδες αλλά είναι στην ευχέρεια του κάθε ανθρώπου να Γνωρίσει τον Αληθινό Εαυτό του. Άμεσα και Πραγματικά, όχι σαν αντικείμενο μέσω της διανοητικής έρευνας κι ανάλυσης. Να τον Γνωρίσει στην Αληθινή Ουσία του κι όχι στην εξωτερική εκδήλωσή του ή στις εξωτερικές διαμορφώσεις του που τις επιβάλλει η κοινωνία και για τις οποίες μιλά η εξωτερική επιστήμη της Ψυχολογίας. Η Αληθινή Ψυχολογία (η Αληθινή Γνώση της Ψυχής κι ο Αληθινός Λόγος Περί Ψυχής) είναι η Εσωτερική Ψυχολογία που Θεμελιώνεται στην Άμεση Επαφή με Αυτό που Είμαστε.

Από τα λεγόμενά μας έχουμε ήδη υποδείξει πολλές φορές τον «δρόμο» και τον «τρόπο» για να Οδηγηθούμε στην Αληθινή Αυτογνωσία. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι μιλάμε για Άμεση Ενατένιση του Είναι, για μια Άμεση Δράση, για μια εξωδιανοητική δράση, για μια Άμεση Όραση της Πραγματικότητας κι όχι μια παραμόρφωση αυτού που συμβαίνει μέσα από την σκέψη, την ανάλυση, τον σχολιασμό (που είναι εξωτερικές δραστηριότητες). Για τους ανθρώπους που έχουν μάθει να είναι στραμμένοι προς τα έξω (και δεν γνωρίζουν τίποτα άλλο, δεν έχουν άλλες εμπειρίες ύπαρξης) είναι δύσκολο να κατανοήσουν τι λέμε. Ό,τι γνωρίζουν το γνωρίζουν με εξωτερική δραστηριότητα. Κι όταν λέμε να περάσουμε πέραν της σκέψης, στην σιωπή της σκέψης, αυτό που νοιώθουν είναι το τίποτα, το «τίποτα». Αυτό είναι μια φυσιολογική αντίδραση της αντίληψης. Όπως όταν κινούμαστε με τεχνητό φως κι αναγνωρίζουμε την θέση μας και τον κόσμο και ξαφνικά σβήσει το φως ακινητοποιούμαστε γιατί δεν έχουμε πλέον πληροφορίες. Αν όμως έχουμε υπομονή η όραση «προσαρμόζεται» στις νέες συνθήκες κι αρχίζουμε σιγά-σιγά να διακρίνουμε. Κατανοούμε ότι ο Χώρος είναι Ένας κι ο Ίδιος, χωρίς φως ή με φως. Το ίδιο όταν κάποιος ηρεμεί, ησυχάζει κι εγκαταλείπει την σκέψη (κι επικρατεί απόλυτη σιωπή στην σκέψη, «ακινησία») αρχίζει (όπως στο σκοτάδι) να νοιώθει σιγά-σιγά την Πραγματική Ύπαρξη και την πραγματική υπόσταση των πραγμάτων κι αρχίζει να κατανοεί ότι ο Χώρος είναι Ίδιος, Ένας και Μοναδικός, χωρίς σκέψη και με σκέψη. Και καθώς «διαλύεται» το εγώ που έχτιζε η εξωτερική σκέψη κι οι διαμορφώσεις της κοινωνίας, νοιώθει ότι ο Αληθινός Εαυτός, η Αληθινή Ύπαρξη, είναι Απεριόριστο, που εμείς, με απόφασή μας, περιορίζουμε σε κάτι ή σε αυτό. Και καθώς ο παλιός άνθρωπος «σβήνει», «πεθαίνει», γεννιέται από τον ίδιο παλιό άνθρωπο ο νέος Παγκόσμιος Άνθρωπος. Αυτό είναι η Πνευματική Γέννηση (η Γέννηση Άνωθεν) για την οποία μιλούσε ο Ιησούς. Αυτή είναι η Παλιγγενεσία των Ερμητικών, η Αναγέννηση, η Γέννηση του Πνευματικού Ανθρώπου.

Μπορεί κάποιος να πει, όλα αυτά κι έτσι όπως τα περιγράφουμε, μπορεί να είναι ωραία και καλά αλλά πως γίνεται να υπερβούμε την σκέψη, να μην σκεφτόμαστε; Του φαίνεται αδιανόητο. Και είναι αδιανόητο. Δεν μπορείς να λες στην σκέψη (στο εγώ που χτίζεται με την σκέψη, που είναι αποτέλεσμα σκέψης, που είναι σκέψη) σταμάτα να υπάρχεις. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Προφανώς γιατί από άγνοια, από λάθος, γιατί έτσι έχει μάθει, ο άνθρωπος ταυτίζει την ύπαρξή του με την σκέψη. «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω». Είναι έτσι; Ή μήπως είναι «Υπάρχω κι έτσι μπορώ να σκέφτομαι» (και να κάνω κι άλλα πολλά πράγματα); Όταν λέμε ότι πρέπει κάποιος να αλλάξει τρόπο ζωής δεν εννοούμε να κάνει κάποια κοσμοϊστορική αλλαγή (αν και από μια άλλη άποψη είναι κοσμοϊστορική αλλαγή). Εννοούμε ότι πρέπει κάποιος να μάθει να «κάθεται ήσυχα», χωρίς να «κάνει» «τίποτα». Να μάθει να «ησυχάζει» από υπερβολικές αντιδράσεις σε αυτά που συμβαίνουν (κατακτώντας έτσι ένα βαθμό απάθειας). Και τελικά να μάθει να βλέπει, να αντιλαμβάνεται, χωρίς σκέψη, σχολιασμό, ανάλυση (παραμένοντας στο βασικό αντιληπτικό βίωμα), εκτός κι αν χρειάζεται, αν το απαιτεί η ζωή, οι καταστάσεις. Όλα αυτά είναι πράγματα που μαθαίνονται κι είναι τα προαπαιτούμενα για να αποκτήσουμε Αληθινή Αυτογνωσία. Όπως η προπαίδεια είναι απαραίτητη για να κάνουμε ανώτερες μαθηματικές πράξεις. Συνεπώς ούτε αδύνατο είναι, ούτε αδιανόητο, το να Αφυπνισθούμε και να αρχίσουμε να Νοιώθουμε Τι Είμαστε, Τι συμβαίνει γύρω μας. Όλα τα άλλα είναι φτηνές δικαιολογίες. Κι οι υπεύθυνοι άνθρωποι δεν μεταχειρίζονται φτηνές δικαιολογίες. Αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Όταν κάποιος κάθεται στο παράθυρο και κοιτάζει συνεχώς έξω και ρωτά τον εαυτό του ή τους ειδήμονες τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι του, προφανώς συμπεριφέρεται ανόητα. Πρέπει αυτός ο ίδιος, ιδίοις όμμασι, να δει, να κατανοήσει. Και τότε μόνο μπορεί να έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα και για το μέσα και για το έξω. Και μόνο τότε γνωρίζει που είναι, τι πρέπει να κάνει ή που να πάει.

Τα Airbus με αντιβαρύτητα UFO

Airbus mimics antigravity UFO

Το φουτουριστικό Airbus μιμείται το σχεδιασμό αντιβαρύτητας των UFO.

Η Airbus με το bagel Airbus έχει καταθέσει ένα νέο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα UFO που μοιάζει με αεροπλάνο, το οποίο μοιάζει να έχει βγει κατευθείαν από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Το RT περιγράφει το ριζοσπαστικό σχέδιο της Airbus ως «αεροπλάνο κουλούρι» όπου οι επιβάτες κάθονται μέσα σε ένα δαχτυλίδι. Η Financial Times, η οποία ήταν η πρώτη που ανακοίνωσε το νέο σχέδιο σε μια ιστορία της 16 του Νοέμβρη, ανέφερε ότι το UFO -σαν σχήμα αντιμετωπίζει βασικά διαρθρωτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μηχανικοί αεροσκαφών για τα κυλινδρικά σχέδια.

Θα χρησιμοποιήσει στο νέο σχέδιο της η Airbus ένα παραδοσιακό σύστημα πρόωσης, όπως τα καύσιμα αεροπορίας, που αποτελεί σήμερα το πρότυπο για τα πολιτικά αεροσκάφη; Το UFO- σαν σχεδιασμός έχει περισσότερο νόημα αν η Airbus ετοιμαζόταν για ένα καινοτόμο μελλοντικό σύστημα πρόωσης για τον κλάδο των αερομεταφορών –την έλλειψη βαρύτητας.

Η αίτηση ευρεσιτεχνίας της Airbus λέει ότι το σχέδιο επιχειρεί να αντιμετωπίσει τα διαρθρωτικά προβλήματα που δημιουργούνται από το κυλινδρικό σχήμα του αεροσκάφους και πρέπει να ασχοληθεί με την τεράστια πίεση του αέρα στο μπροστά μέρος και στο πίσω:

Η παρούσα εφεύρεση προτείνει ένα αεροσκάφος, όπου η δομή που θα οριοθετεί το θάλαμο των επιβατών θα εκτείνεται πάνω από 360 μοίρες, γύρω από ένα χώρο που θα καθορίζει την εξωτερική δομή. Η εφεύρεση επιτρέπει στην δομή να είναι πιο ανθεκτική σε φορτία που προκαλούνται από την συμπίεση του θαλάμου, ενώ επιτρέπει να μειωθεί ή ακόμη και να αποφευχθεί η ανάγκη για ένα σφραγισμένο πυθμένα.

Η Αποφυγή «ενός σφραγισμένου πυθμένα» οδηγεί σε μια από τις πιο ριζικές διαφορές από τα συμβατικά αεροσκάφη, όπως η Financial Times περιγράφει βλέποντας το «ιπτάμενο ντόνατ»

«Τα διαγράμματα στο σχέδιο της αίτησης ευρεσιτεχνίας δείχνουν τους επιβάτες να εισέρχονται στο αεροσκάφος μέσω σκαλιών που οδηγούν μέχρι τις πόρτες διατεταγμένα γύρω από την τρύπα στη μέση του ντόνατ»

Οι ειδικοί της αεροπορίας είναι δύσπιστοι στο ότι είναι εφικτός ο σχεδιασμός του UFO. Ο Loren Thompson από το Lexington Institute, δήλωσε στην Financial Times: «Δεν έχω δει ποτέ κανείς να προτείνει κάτι τέτοιο σε ένα βαρύτερο από τον αέρα σύστημα”, ο σκεπτικισμός του Thompson είναι κατανοητός δεδομένων των τρεχουσών συστημάτων πρόωσης των καυσίμων για τον κλάδο των αερομεταφορών. Οπότε, μπορεί να είναι ένα εναλλακτικό σύστημα πρόωσης, το οποίο μπορεί να κάνει το σχέδιο της Airbus εφικτό;

Απόρρητες τεχνολογίες αντιβαρύτητας έχουν αναπτυχθεί κρυφά από στρατιωτικούς – εταιρικούς φορείς, αλλά φυλάσσονται από τον δημοσιότητα για πάνω από έξι δεκαετίες. Αποκαλύφθηκε το 1992, για παράδειγμα, ότι το Β-2 βομβαρδιστικό αεροπλάνο χρησιμοποιούσε ηλεκτροστατικά φορτία στα φτερά και την εξάτμισή του. Σύμφωνα με τους ειδικούς της αεροδιαστημικής, αυτή ήταν η επιβεβαίωση ότι το Β-2 χρησιμοποιούσε ηλεκτροβαρυτικές αρχές που στηρίζονται στο Biefeld-Brown Effect.

Το Biefeld-Brown Effect βασίζεται στην έρευνα του Thomas Townsend Brown ο οποίος το 1928 κέρδισε ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την πρακτική εφαρμογή του στο πώς τα υψηλής τάσης ηλεκτροστατικά φορτία μπορούν να μειώσουν το βάρος των αντικειμένων. Το Β-2 βομβαρδιστικό χρησιμοποιεί αρκετά υψηλές τάσεις για να μειώσει σημαντικά το βάρος του.

Αυτό δίνει την δυνατότητα στο Β-2 και άλλα απόρρητα οχήματα με έλλειψη βαρύτητας να εμφανίζουν χαρακτηριστικά πτήσης που φαίνεται να αψηφούν τους συμβατικούς τους νόμους της φυσικής.

Το 2002, ένα εσωτερικό σχέδιο της Boeing που ονομάζεται «έρευνα της βαρύτητας για προχωρημένους στον χώρο της πρόωσης» (GRASP) αποκαλύφθηκε στην αεροδιαστημική βιομηχανία. Ένα έγγραφο GRASP ενημέρωση που λαμβάνεται από την εβδομαδιαία Jane’s defense δήλωσε την θέση της Boeing: «Αν η τροποποίηση της βαρύτητας είναι πραγματική, θα αλλάξει ολόκληρη την αεροδιαστημική βιομηχανία»

Σύμφωνα με ένα βιβλίο του 2008 από τον Δρ Paul LaViolette, Μυστικά της Τεχνολογίας της αντιβαρύτητας, η Boeing ολοκλήρωσε μια ξεχωριστή απόρρητη μελέτη για τον αμερικανικό στρατό για την ηλεκτροβαρυτική πρόωσης πριν από τον Οκτώβριο του 2007. Η Boeing απερρίφθη στις προσπάθειές της να έχει αυτή την τεχνολογία κοινοποιημένη στον δημόσιο τομέα.

Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της Airbus για ένα UFO -σαν «ιπτάμενο κουλούρι» είναι το μέλλον του κλάδου των αερομεταφορών από την στιγμή που οι τεχνολογίες αντιβαρύτητας αναγνωριστούν στην δημόσια αρένα. Ίσως η Airbus ξέρει κάτι που δεν ξέρουμε, και ετοιμάζεται για ένα μέλλον, όπου “τα ιπτάμενα κουλούρια» θα γεμίσουν τους ουρανούς μας!

Διάβασε & Σκέψου

«Σκέψου πριν μιλήσεις. Διάβασε πριν σκεφτείς». Φραν Λίμποβιτς

Υπάρχει καλύτερη τροφή για την σκέψη αναγνώστη; Ακόμη και το χειρότερο βιβλίο μπορεί να μας δώσει κάτι για να σκεφτούμε. Βλέπετε ο πραγματικός σκοπός των βιβλίων είναι να αναγκάσει το μυαλό να σκεφτεί μόνο του. Και έτσι θα ‘πρεπε να διαβάζουμε κάθε βιβλίο. Όχι αποδεχόμενοι ό,τι μας λέει αλλά σκεπτόμενοι ό,τι μας λέει.

Και ο καλύτερος τρόπος για να το κάνεις αυτό είναι να το διαβάσεις 3 φορές: την πρώτη σαν να διαβάζεις εφημερίδα, την δεύτερη σαν να το διαβάζεις σε κάποιον άλλο και την τρίτη σαν να το εξηγείς σε κάποιον άλλο. Θα μου πείτε πρέπει όλα τα βιβλία πρέπει να τα διαβάζουμε τρεις φορές; Όχι φυσικά. Αλλά βιβλίο που δεν θέλεις να το ξαναδιαβάσεις δεν είναι καλό βιβλίο.

«Δεν μπορείς να ανοίξεις ένα βιβλίο χωρίς να μάθεις κάτι». Κομφούκιος

Όμως αγαπητέ αναγνώστη δεν είναι μόνο ότι το βιβλίο ακονίζει την σκέψη και την κριτική ικανότητα: σου δίνει και την δυνατότητα να μάθεις ένα σωρό πράγματα. Άμα ξέρεις να διαβάζεις τότε ο δρόμος για την μάθηση είναι ανοικτός:

Εγώ έμαθα γράμματα απ’ την λογοτεχνία, από εκεί έμαθα κοινωνιολογία, από εκεί έμαθα και οικονομία. Διάβασα όλη την Γαλλική λογοτεχνία, η οποία είναι καταπληκτική, διάβασα σύγχρονη αμερικάνικη λογοτεχνία. Μέσα από την λογοτεχνία μαθαίνεις την γλώσσα, μαθαίνεις να μιλάς, παίρνεις γνώσεις τρομακτικές από όλους τους χώρους.

«Καμιά διασκέδαση δεν είναι τόσο φτηνή όσο το διάβασμα και καμιά απόλαυση δεν διαρκεί τόσο πολύ». Λέιντι Μέρι Μόνταγκιου

Υπάρχει μήπως φτηνότερη τροφή για τη σκέψη; Ένα βιβλίο δεν κοστίζει τίποτα σε σχέση με αυτά που προσφέρει και επιπλέον μπορείς να το δανεισθείς τζάμπα από τη βιβλιοθήκη ή από ένα φίλο. Δεν θα ξεχάσω ένα μικρό δοκίμιο του Τζ. Όργουελ (δημοσιευμένο στην Tribune το 1946) με τίτλο «Books vs cigarettes» (Βιβλίο εναντίον τσιγάρων), όπου με μοναδικό τρόπο αναλύει τα έξοδα μιας χρονιάς και στα δύο και συγκρίνει τις απολαύσεις που αυτά προσφέρουν.

«Κατά κάποιο περίεργο τρόπο, το να διαβάζεις ένα βιβλίο ποτέ δεν σε κάνει να αισθάνεσαι ότι στέκεσαι ακίνητος». Τζεφ Μάλετ

Μήπως όμως δεν είναι και το φθηνότερο/ γρηγορότερο μεταφορικό μέσο της ψυχής μας; Μας πάει σε τόπους μακρινούς, τόπους που δεν υπάρχουν ή που δεν είχαμε φανταστεί ότι υπάρχουν (δέστε αν θέλετε και αυτό το πολύ όμορφο ποίημα της Έμιλυ Ελίζαμπεθ Ντίκινσον). Αναπτύσσει τη φαντασία μας γιατί την θέτει σε λειτουργία.

Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά του με την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο: στο βιβλίο η φαντασία μας είναι ελεύθερη, ενώ όταν μια ιστορία μας μεταδίδεται με εικόνες η φαντασία μας είναι δέσμια: «αυτοί που διαβάζουν έχουν τον κόσμο και αυτοί που βλέπουν τηλεόραση τον χάνουν» μας λέει ο μεγάλος σκηνοθέτης Γ. Χέρζογκ. Ενώ ο φοβερός συγγραφέας μικρών ιστοριών Α. Μοράβια δείχνει ότι ξέρει πολύ καλά την δουλειά του όταν μας λέει ότι «ο μυθιστοριογράφος σου δίνει να δεις από την κλειδαρότρυπα αυτά που δεν μπορείς να δεις διαφορετικά».

«Τα βιβλία είναι οι πιο ήσυχοι και σταθεροί φίλοι, οι πιο εύκολα προσβάσιμοι και σοφότεροι συμβουλάτορες και οι πιο υπομονετικοί δάσκαλοι». Καρολος Γουίλιαμ Έλιοτ

Πράγματι πολύ καλά μας τα λέει ο Έλιοτ: ήσυχοι γιατί μπορείς να τους συμβουλευτείς όποτε εσύ θέλεις, είναι υπομονετικοί γιατί δεν σε πιέζουν ποτέ να τους διαβάσεις αλλά είναι και οι σοφότεροι γιατί όπως μας υπενθυμίζει ο Καρτέσιος, το να διαβάζεις τα καλά βιβλία είναι σαν να συνδιαλέγεσαι με τους άριστους των περασμένων αιώνων.

«Μην διαβάζεις όπως τα παιδιά, για να διασκεδάσεις ή σαν τους φιλόδοξους με πρόθεση την διδασκαλία. Όχι, διάβαζε για να ζήσεις». Γουστάβος Φλομπέρ

Αυτό ίσως ακούγεται σε πολλούς ως παράδοξο. Το ξέρω γιατί και εγώ έτσι ένιωθα παλαιότερα. Έλεγα όμορφα τα βιβλία, αλλά δεν ζεις με τα βιβλία· ήμουνα βλέπετε ακόμη δέσμιος της δράσης. Τώρα ξέρω πόσο λάθος άποψη είχα γιατί η δράση είναι πάντα τυφλή: εξαρτάται από εξωτερικές επιρροές και υποκινείται από ασυνείδητες παρορμήσεις, όπου παρόρμηση είναι αυτή που κυριαρχεί όσο στενεύει η ελευθερία της σκέψης, σύμφωνα με τον Φ. Πεσσόα.

«Η βάση της δράσης είναι η έλλειψη φαντασίας και είναι το τελευταίο καταφύγιο αυτών που δεν ξέρουν να ονειρευτούν. Όταν καταλάβουμε τους νόμους που διέπουν την ζωή θα συνειδητοποιήσουμε ότι ο μόνος που έχει περισσότερες ψευδαισθήσεις από αυτόν που ονειρεύεται είναι αυτός που δρα» μας λέει ο Ο. Ουάιλντ.

Αναφέρει ίσως ο κορυφαίος λογοτέχνης του 20ου αιώνα Μ. Προυστ: «Δεν υπάρχουν ίσως ημέρες της παιδικής μας ηλικίας που να τις ζήσαμε τόσο απόλυτα, όσο εκείνες που πιστέψαμε ότι τις αφήσαμε να φύγουν χωρίς να τις ζήσουμε, εκείνες που τις περάσαμε με ένα βιβλίο αγαπημένο».

Ο Ο. Ουάιλντ στο τρομακτικά ευφυέστατο έργο – όπως εξάλλου τα περισσότερα του – «The Critic As Artist» (Ο Κριτικός ως Καλλιτέχνης – απ’ όπου και το παραπάνω απόσπασμα), έργο διαποτισμένο ως το μεδούλι με τα ιδεώδη των αρχαίων Ελλήνων, μας λέει ποιες είναι οι δύο ανώτερες μορφές τέχνης: η Ζωή και η Λογοτεχνία, η ζωή και η τέλεια έκφραση της ζωής.

Ας μην ξεχνάμε ότι αυτό που μας διαχωρίζει από τα ζώα είναι η γλώσσα: η γλώσσα που είναι ο κηδεμόνας και όχι το παιδί της σκέψης. Διαβάζοντας λοιπόν μαθαίνεις καλύτερα την γλώσσα (…) οπότε μαθαίνεις να εκφράζεσαι και να εκφράζεις καλύτερα την ζωή: μαθαίνεις να σκέφτεσαι καλύτερα άρα και να ζεις καλύτερα.

Γι’ αυτό ίσως ένας από τους μεγαλύτερους Αμερικάνους συγγραφείς, ο Ε. Χεμινγουέι, έλεγε ότι «όλα τα καλά βιβλία έχουν κάτι κοινό: είναι πιο αληθινά απ’ ό,τι αν είχαν συμβεί πραγματικά».

Εξάλλου το απόγειο του Ελληνικού πολιτισμού σύμφωνα με τον Νίτσε είναι η τραγωδία: «είναι λοιπόν η τραγωδία μίμηση πράξης σημαντικής και ολοκληρωμένης, η οποία έχει κάποια διάρκεια, με λόγο ποιητικό («γλυκό» ή «διανθισμένο», στην κυριολεξία), τα μέρη της οποίας διαφέρουν στην φόρμα τους, που παριστάνεται ενεργά και δεν απαγγέλλεται, η οποία προκαλώντας την συμπάθεια και τον φόβο του θεατή τον αποκαθάρει (λυτρώνει) από παρόμοια ψυχικά συναισθήματα».

Βλέπουμε εδώ λοιπόν άλλη μια χρησιμότητα του βιβλίου (γιατί η τραγωδία όπως και κάθε θεατρικό μπορεί κάλλιστα να διαβαστεί): την κάθαρση. Μέσω της τέχνης και μόνο μέσω της τέχνης μπορούμε να θωρακιστούμε από τους άθλιους κινδύνους της πραγματικής ζωής.

«Ω Μέρα των ημερών όταν μπορούμε να διαβάσουμε! Ο αναγνώστης και το βιβλίο, ο ένας χωρίς τον άλλο είναι τίποτα». Ραλφ Έμερσον

Τέλος υπάρχει μια ακόμα πτυχή του βιβλίου σε σχέση με την ζωή: την αθανασία. Οι συγγραφείς όλων των καλών βιβλίων κατάφεραν να περάσουν στην αθανασία τους εαυτούς τους και τους ήρωες των διηγημάτων τους. Μια αθανασία που απαιτεί όμως τον αναγνώστη για να τους ξαναδώσει ζωή. Απαιτεί γράφω, αλλά όχι χωρίς αντάλλαγμα: επιστρέφει πίσω ζωή για την ζωή που τους δίνουμε.

Παρ’ όλο που το θαύμα της ζωής συντελείται συνεχώς μπροστά μας, αρκετοί άνθρωποι δρουν ακόμη σαν μηχανές, χωρίς να καταλαβαίνουν τι κάνουν. Και στις μηχανές δεν υπάρχει χώρος για συνειδητή εμπειρία.

Άνθρωπος χωρίς αφυπνισμένο πνεύμα γίνεται ένα ον επικίνδυνο για τον εαυτό του αλλά και για τους άλλους. Και αυτό το βλέπουμε σήμερα, μιας και πάνω στην γη τα δύο τρίτα περίπου του κόσμου ζουν σε συνθήκες υπανθρώπινες, πείνας, δίψας, πολέμου, φτώχειας, χωρίς αυτό να απασχολεί τους υπόλοιπους.

Ακόμη και στις προοδευμένες χώρες πολλά εκατομμύρια ανθρώπων ζουν μέσα σε χαρτοκιβώτια ή κάτω από γέφυρες ή μέσα στον υπόγειο σιδηρόδρομο. Αυτό είναι ένα σημάδι για το πόσο λίγο έχουμε προοδεύσει ως ανθρώπινη κοινωνία και ως αφυπνισμένα όντα. Εάν όμως αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι πράγματι υπάρχει κάποιο κενό στην σχέση μας με τον κόσμο, τότε έχουμε κάνει βήματα στο να αποκτήσουμε μια γνώση που δεν διατυπώνεται με λόγια. Έχουμε αλλάξει σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο!

«Αυτός ο άλλος τρόπος σκέψης που θα μας βοηθήσει να αλλάξουμε και καταδεικνύεται μέσα από την κβαντομηχανική, λέει πως ο κόσμος δεν είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που εκτείνεται μέσα στο χώρο και τον χρόνο. Έτσι, από μια πολύ βασική άποψη που έχει να κάνει με κανόνες και ηθική, ό,τι σκέφτομαι, επηρεάζει τον κόσμο. Και αυτό αποτελεί πραγματικά το κλειδί του, γιατί η αλλαγή της κοσμοθεώρησης είναι σημαντική. Το θέμα είναι ότι βρισκόμαστε εδώ για να κάνουμε κάτι με τους εαυτούς μας. Είμαστε εδώ για να εξερευνήσουμε τα πλήρη όρια της δημιουργίας είμαστε εδώ για να καταστήσουμε το άγνωστο γνωστό!

Τι είναι αυτό που σε καθηλώνει σε ένα τόπο, σε μια σχέση, σε μια κατάσταση; Είναι φόβος για το άγνωστο; Για το μετά; Είναι η καρδιά σου που είναι κολλημένη σε αυτά που ξέρεις, εκτιμάς και τιμάς; Είναι που δε σου αρέσουν οι αλλαγές; Μήπως είναι ότι ακόμα δεν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για κάτι τέτοιο; Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να φύγουν, να απαλλαχτούν, να πάνε μακριά από όλα και όλους και όμως μένουν πάλι πίσω, μένουν πάντα εδώ.

Κάποτε άφησαν τους δούλους ελεύθερους και εκείνοι ξαναγύρισαν. Είναι η σιγουριά που θέλουμε να έχουμε ζώντας σε γνωστά πλαίσια; Ή ακολουθούμε πιστά εκείνο που λέμε «μοίρα».

Κάποτε έλεγες, «θα φύγω» μα έγινες δέντρο, έβγαλες ρίζες που σε κρατούν γερά δεμένο εδώ, τα δε κλαδιά σου θέριεψαν, ξεπέρασαν τις στέγες των σπιτιών και είναι τα μόνα που βλέπουν μακριά. Ατενίζουν το απέραντο γαλάζιο του ουρανού και το μπλε βαθύ της θάλασσας. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν κάποια στιγμή να φύγουν από κάπου, να αλλάξουν τοπία, παραστάσεις, να αλλάξουν επάγγελμα, σπίτι, συνήθειες, ακόμα και τους ανθρώπους που έχουν δίπλα τους.

Κάποιοι, όμως, σε όλη την διάρκεια της ζωή τους θέλουν να φύγουν και λένε συνέχεια «κάποτε θα φύγω» και ονειρεύονται τη φυγή… ποτέ δεν το κάνουν, απλά το λένε ίσως για να το πιστέψουν και οι ίδιοι, ίσως για να νιώσουν καλύτερα.

Βαρέθηκαν να ζουν νεκροί, στης απονιάς τον τόπο. Θέλουν να ανοίξουν τα φτερά, να βρουν καινούριο στόχο. Η μιζέρια τους κυριεύει, κάθε μέρα πιο πολύ. Και η θλίψη τους ποτίζει δηλητήριο την ψυχή. Η ζωή τους περιμένει κάπου αλλού, σε άλλο τόπο. Και χαρά θα βρουν εκεί σίγουρα με κάποιο τρόπο.

Και όμως πάλι εδώ, για πάντα εδώ. Κάποτε θα φύγω λένε και φωτίζει το πρόσωπό τους. Κάποτε θα φύγω λένε… για να πάρουν δύναμη για να βγάλουν πέρα με τις δύσκολες καταστάσεις που περνάνε. Ναι έτσι είναι… κάποτε θα φύγουν… τότε όμως θα είναι η μοναδική φορά που θα θέλουν να μείνουν.

Πέρα από αυτό που νομίζουμε, από αυτό που ζητάμε απελπισμένα, από αυτό που λέμε ότι θέλουμε, υπάρχει και μια άλλη αλήθεια: πάντα ζούμε ακριβώς αυτό που θέλουμε να ζήσουμε. Η μεμψιμοιρία, χαρακτηριστικό γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης, μας διακατέχει! Μοιρολογούμε λοιπόν για την ζωή μας, θέλουμε να ξεφύγουμε από καταστάσεις –και όμως, πώς να ξεφύγουμε από τις πεποιθήσεις, από τον ίδιο το εγώ μας; Γιατί πραγματικά δεν υπάρχει «δεν μπορώ» αλλά «δεν θέλω». Αναβάλουμε κάτι για το οποίο δεν είμαστε σίγουροι. Έτσι κι εδώ, γιατί όποιος θέλει δε λέει «Κάποτε» αλλά ΤΩΡΑ! Και δεν το λέει απλά και μόνο, αλλά το πράττει κιόλας.

Αν θέλεις πραγματικά να φύγεις, μη λες «κάποτε θα φύγω» άνοιξε τα φτερά και πέτα εκεί που θες. Τώρα δεν είσαι δέντρο πια, τώρα δε βλέπουν μόνο τα κλαδιά σου την θάλασσα και τον ουρανό αλλά ΕΣΥ! τώρα δεν έχεις ρίζες παρά μόνο φτερά, τώρα πετάς ελεύθερα και μακριά από όλα και όλους. Επιθύμησε το αυτό που λες ανύπαρκτο. Η χειρότερη μορφή δουλείας είναι εκείνη στον ίδιο μας τον εαυτό. Στα πραγματικά μας «θέλω» που εμείς οι ίδιοι δεν τα πραγματοποιούμε και τα καταπιέζουμε στα βάθη της ψυχής μας. Είμαστε αλυσοδεμένοι σε αυτό που λέμε ότι λέμε ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε, σε αυτό που λέμε ανύπαρκτο.

Μην λες, λοιπόν «κάποτε θα φύγω» και πας να το ονειρευτείς… μόνο φύγε! Φύγε τώρα!

Δώσε στο όνειρο σου σάρκα και οστά. Ζήσε το όνειρο.

Επίσης μην χρησιμοποιείς, λάθος λέξεις, όταν λες ΘΑ κάνω αυτό ή το άλλο, το τοποθετείς σε κάποιον αόριστο μελλοντικό χρόνο και αν το επαναλαμβάνεις μένει και το όνειρο σου μόνιμα στο αόριστο μέλλον. Προπονήσου και αντικατέστησε την λέξη ΘΑ με την λέξη ΝΑ πχ «θέλω να κάνω … αυτό» και όχι «ΘΑ κάνω αυτό …» Αντικατέστησε τις λέξεις που είναι τροχοπέδη στην ζωή σου με λέξεις που σε κατευθύνουν προς τον Σκοπό και το όνειρο σου.

Η πρώτη και σημαντική ικανότητα που απαιτείται για να βαδίσει κάποιος στο μονοπάτι του Πολεμιστή – Κατεργάρη είναι η ικανότητα του να διαφοροποιεί και ν’ αντιλαμβάνεται αφηρημένες έννοιες. Γι’ αυτό χρειάζεται ικανότητα ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ και ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗΣ και ένα καλό λεξικό, όπως και η ικανότητα να μπορεί να διαβάζει ένα λεξικό.

Σε αντιδιαστολή με τον κοινό άνθρωπο που σε κατάσταση ύπνωσης, πελαγοδρομεί, ταυτίζοντας τα όλα με όλα, χωρίς διαφοροποίηση και μιλάει χωρίς να γνωρίζει τους ορισμούς των λέξεων που χρησιμοποιεί. Με αντώνυμο της Διαφοροποίησης να είναι η Ταύτιση ο μαζάνθρωπος είναι ανίκανος να ξεχωρίσει τι είναι καλό γι’ αυτόν και την επιβίωση του και τι δεν είναι.

Έτσι φαντασιώνεται πως αυτό που τον μπερδεύει είναι η παραπληροφόρηση κάποιων κακών … ενώ το πρόβλημα έγκειται στην ανικανότητα του να Διαφοροποιεί, και στην πολύ κακή –έως ανύπαρκτη- σχέση που έχει με τα βιβλία, τα λεξικά και τους ορισμούς των λέξεων που χρησιμοποιούνται γύρω του.

Αν θέλεις να δεις την πνευματική υγεία και την αξία ενός ανθρώπου κοίταξε πόση ικανότητα έχει να Διαφοροποιεί τα Όμοια ή να Ταυτίζει τα Ανόμοια. Επίσης πόσο καλή σχέση έχει με τους ορισμούς των λέξεων που χρησιμοποιεί και ποιά βιβλία διαβάζει.

Αυτή η ικανότητα του να αξιολογείς τους γύρω σου, στις επιχειρήσεις, στις πωλήσεις, στην δικτύωση, στις σχέσεις, στην ζωή γενικότερα, είναι τόσο πολύτιμη, γιατί σε προστατεύει από μπελάδες και άσκοπα χαμένο χρόνο απ αυτούς που επιδιώκουν να αποτύχεις στην ζωή σου.

Αν έχεις απορίες σχετικά με κάποιο θέμα βρες ποια λέξη σε μπλοκάρει και χρησιμοποίησε ένα καλό λεξικό. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να ξεφύγεις από την σύγχυση που σου προκαλεί η άγνοια.

Η προπόνηση είναι η τεχνική, με την οποία μαθαίνουμε να είμαστε οι καλύτεροι φίλοι του εαυτού μας, αλλά και οι πιο αυστηροί προπονητές του προκειμένου να γίνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Η Προπόνηση ο τρόπος δηλαδή με τον οποίο εκπαιδεύουμε καθημερινά τον εαυτό να διαχειρίζεται καταστάσεις είναι αποδεδειγμένα ο δρόμος με τον οποίο μπορούμε να επιτύχουμε σε κάθε τομέα της ζωής χωρίς αυτό να είναι υπερβολή.

Μελέτες που έχουν διεξαχθεί σε αθλητές καταδεικνύουν πόσο σημαντική διαφορά κάνει το γεγονός ότι ορισμένοι αθλητές πετυχαίνουν περισσότερους στόχους σε συντομότερο χρονικό διάστημα. Έρευνα που διεξήχθη σε 28 αθλητές από επτά διαφορετικά αθλήματα απ’ όλο τον κόσμο κατέληξε στο εξής συμπέρασμα: Η αυτοπεποίθηση, η δυνατότητα αυτοσυγκέντρωσης καθώς και το ισχυρό κίνητρο, ήταν παράγοντες κλειδιά στη δυνατότητά που είχαν, για να πετύχουν με συνέπεια τον σκοπό και τους στόχους τους. Προπονηθείτε λοιπόν μόνοι σας.

«Πάντα φανταζόμουν τον παράδεισο σαν ένα είδος βιβλιοθήκης». Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Να κλείσω με ένα ακόμα γνωμικό αυτή την φορά από την αρχαιότητα και τον Κικέρων όπου φαίνεται με τον καλύτερο τρόπο η αξία του βιβλίου: «Αν έχεις ένα κήπο και μια βιβλιοθήκη, έχεις όλα όσα σου χρειάζονται».