Όταν Χαιρόμαστε Με Το Τίποτα, Απολαμβάνουμε Τα Πάντα

Η πραότητα είναι μια εξόχως ελκυστική ιδιότητα. Η απουσία εγωκεντρισμού, είναι δηλαδή το αντίθετο της προσωπικότητας εκείνης που επιβάλλει την κυριαρχία της σε όλους και σε όλα.

Δεν θα ευτυχίσουν στη γη οι αλαζόνες, αλλά όσοι νοιάζονται για τα ενεργειακά της αποθέματα και για τα πλάσματά της.

Μη διεκδικώντας τίποτα για τον εαυτό τους έχουν τα πάντα, επειδή τα πάντα είναι στη διάθεσή τους να τα απολαύσουν εφόσον είναι μέρος του όλου.

Με όρους  Ζεν:

Για ν’ απολαμβάνεις τα πάντα,
Πρέπει να χαίρεσαι με το τίποτα.
Για να φτάσεις να κατέχεις τα πάντα,
Πρέπει να μην κατέχεις τίποτα.
Για να είσαι τα πάντα, πρέπει να μην είσαι τίποτα.

«Για ν’ απολαμβάνεις τα πάντα, πρέπει να χαίρεσαι με το τίποτα».

Αν αυτό δεν ακούγεται και τόσο ελκυστικό, οφείλεται στο ότι δεν το κατανοούμε. Το κλειδί είναι οι επιθυμίες μας: επικεντρώνονται στο εγώ μας ή αφορούν όλους μας; Μη ζητάς από τη ζωή να σε ικανοποιεί, να αναρωτιέσαι πώς μπορείς να προσφέρεις.

Τότε είσαι ελεύθερος να χαίρεσαι σε καλούς και κακούς καιρούς, όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά και όταν πηγαίνουν άσχημα, οτιδήποτε κι αν φέρνει η ζωή.

Μην επιθυμείς τίποτα για τον εαυτό σου· τότε όλος ο κόσμος θα είναι δικός σου.
Αυτό πολλαπλασιάζει ένα εκατομμύριο φορές τη χαρά και κανένας δεν έχει διατυπώσει αυτή τη χαρά καλύτερα από τον Άγγλο μυστικιστή Τόμας Τράχερν:

«Δεν απολαμβάνεις ποτέ τον κόσμο σωστά, αν δεν καταλαβαίνεις πως μια αμμουδιά εκδηλώνει τη δύναμη και τη σοφία του κόσμου… αν δεν ξυπνάς κάθε πρωί στον Παράδεισο· δες τον εαυτό σου μέσα στο παλάτι σου· βλέπε τους ουρανούς, τη γη και τον αέρα σαν Ουράνιες Χαρές…

Δεν απολαμβάνεις ποτέ τον κόσμο σωστά, αν η θάλασσα δεν αρχίσει να ρέει μέσα στις φλέβες σου, αν δεν ενδυθείς τους Ουρανούς και δεν στεφανωθείς με τ’ άστρα: και δες τον εαυτό σου σαν τον μοναδικό κληρονόμο όλου του κόσμου, και κάτι περισσότερο, επειδή οι άνθρωποι πουν τον κατοικούν είναι ο καθένας τους ο μοναδικός κληρονόμος, όπως κι εσύ….

Αν δεν γεμίσει το πνεύμα σου όλο τον κόσμο και τ’ αστέρια δεν γίνουν τα δικά σου κοσμήματα…

Αν δεν αγαπήσεις τους ανθρώπους τόσο ώστε να επιθυμείς την ευτυχία τους, όπως την επιθυμείς για τον εαυτό σου·

Αν δεν βρίσκεις αγαλλίαση στο είναι σου επειδή είσαι καλός προς όλους, δεν θ’ απολαύσεις ποτέ τον κόσμο».

Νίτσε: Πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά ώστε να αισθανόμαστε διαφορετικά

Υπάρχουν δύο είδη αρνητών της ηθικότητας.

“Το να αρνείσαι την ηθικότητα” -αυτό μπορεί να σημαίνει πρώτα: να αρνείσαι ότι τα ηθικά κίνητρα, για τα οποία οι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι πραγματικά τους ώθησαν στις ενέργειές τους, έκαναν κάτι τέτοιο -αυτό ισοδυναμεί με τον ισχυρισμό ότι η ηθικότητα συνίσταται σε λόγια και ότι ανήκει στη χονδροειδή και λεπτή απάτη (πιο συχνά αυταπάτη) των ανθρώπων, και ίσως τις περισσότερες φορές ακριβώς των πιο φημισμένων για την αρετή τους.

Μετά μπορεί να σημαίνει: να αρνείσαι ότι οι ηθικές κρίσεις ερείδονται σε αλήθειες. Εδώ γίνεται παραδεκτό ότι αυτές είναι πράγματι κίνητρα της πράξης, αλλά ότι, μ’ αυτό τον τρόπο, πλάνες, ως θεμέλια κάθε ηθικής κρίσης, ωθούν τους ανθρώπους στις ηθικές ενέργειές τους. Αυτή είναι και η δική μου άποψη, ωστόσο, δεν θα ήθελα καθόλου να παραγνωρίσω το γεγονός ότι σε πάρα πολλές περιπτώσεις μια λεπτή δυσπιστία σαν αυτή της πρώτης άποψης, δηλαδή στο πνεύμα του Λαροσφουκώ, είναι δικαιολογημένη και εν πάση περιπτώσει έχει πολύ μεγάλη γενική χρησιμότητα.

–Αρνούμαι επίσης την ηθικότητα όπως αρνούμαι την αλχημεία, δηλαδή αρνούμαι τις προϋποθέσεις τους: όχι όμως ότι υπήρχαν αλχημιστές, οι οποίοι πίστευαν στις προϋποθέσεις αυτές και ενεργούσαν σύμφωνα μ’ αυτές.

–Αρνούμαι επίσης και την ανηθικότητα: όχι το ότι αναρίθμητοι άνθρωποι αισθάνονται ανήθικοι, αλλά το ότι υπάρχει ένας αληθής λόγος για να αισθάνονται έτσι.

Δεν αρνούμαι, όπως είναι αυτονόητο -αν υποτεθεί ότι δεν είμαι τρελός-, ότι πολλές ενέργειες που ονομάζονται ανήθικες, πρέπει να αποφεύγονται και να καταπολεμούνται- επίσης, ότι πολλές ενέργειες που ονομάζονται ηθικές, πρέπει να γίνονται και να προωθούνται. Νομίζω όμως ότι οι προίκες πρέπει να αποφεύγονται και οι δεύτερες να ενθαρρύνονται για άλλους λόγους απ’ ό,τι μέχρι τώρα. Πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά -ώστε τελικά, ίσως πολύ καθυστερημένα, να πετύχουμε ακόμη περισσότερα: να αισθανόμαστε διαφορετικά.

Οι δικές μας αξιολογήσεις.

-Όλες οι ενέργειες ανάγονται σε αξιολογήσεις, όλες οι αξιολογήσεις είναι είτε δικές μας είτε επίκτητες -οι δεύτερες είναι πολύ περισσότερες. Γιατί τις υιοθετούμε; Από φόβο -που πάει να πεί: θεωρούμε πιο πρόσφορο να προσποιηθούμε ότι είναι δικές μας -και συνηθίζουμε σ’ αυτή την προσποίηση ώσπου στο τέλος αυτή γίνεται φύση μας.

Δική μας αξιολόγηση: αυτό θέλει να πει, να μετράς ένα πράγμα ανάλογα με την ευχαρίστηση ή τη δυσαρέσκεια που προκαλεί ακριβώς σε μας και σε κανέναν άλλο -κάτι εξαιρετικά σπάνιο!

-Πρέπει όμως τουλάχιστον η δική μας αξιολόγηση του άλλου, στην οποία βρίσκεται το κίνητρο για να χρησιμοποιούμε στις περισσότερες περιπτώσεις τη δική του αξιολόγηση, να προέρχεται από μας, να είναι δικός μας καθορισμός; Ναι, αλλά να τις κάνουμε σαν παιδιά και να μάθουμε να τις αλλάζουμε σπάνια- παραμένουμε, κατά το πλείστον για όλη μας τη ζωή, οι μωροί με τις παιδικές κρίσεις στις οποίες έχουμε συνηθίσει, και τούτο στον τρόπο με τον οποίο κρίνουμε τους πλησίον μας (το πνεύμα, τη βαθμίδα, την ηθικότητά τους, ό,τι αξιέπαινο ή αξιόμεμπτο έχουν) βρίσκοντας αναγκαίο να ασπαζόμαστε τις αξιολογήσεις τους.

Ο φαινομενικός εγωισμός.

–Οι περισσότεροι άνθρωποι, ό,τι κι αν μπορεί να σκέπτονται και να λένε πάντα για τον “εγωισμό” τους, δεν κάνουν μολαταύτα σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους τίποτε για το εγώ τους, αλλά μόνο για το φάντασμα του εγώ τους, το οποίο φτιάχτηκε στα κεφάλια των ανθρώπων του περίγυρού τους για να μεταβιβαστεί στη συνέχεια σ’ αυτούς- συνεπώς, ζουν όλοι μαζί μέσα σε ένα νέφος απρόσωπων, μισοπροσωπικών γνωμών και αυθαίρετων, ποιητικών, θα λέγαμε, αξιολογήσεων, ο ένας πάντα μέσα στο κεφάλι κάποιου άλλου και το κεφάλι αυτό πάλι μέσα σε άλλα κεφάλια: ένας θαυμαστός κόσμος φαντασμάτων, που ξέρει συνάμα να δίνει νηφάλια εμφάνιση στον εαυτό του!

Αυτό το νέφος γνωμών και συνηθειών μεγαλώνει και ζει σχεδόν ανεξάρτητα από τους ανθρώπους, τους οποίους περιβάλλει- μέσα του βρίσκεται η τεράστια επενέργεια γενικών κρίσεων για τον “άνθρωπο” -όλοι αυτοί οι άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι πιστεύουν στην αναιμική αφαίρεση “άνθρωπος”, δηλαδή σε ένα φανταστικό πλάσμα- και κάθε αλλαγή που γίνεται πάνω σ’ αυτή την αφαίρεση από τις κρίσεις μεμονωμένων ισχυρών ανθρώπων (όπως και φιλοσόφων), επιδρά σε εξαιρετικό και παράλογο βαθμό στη μεγάλη πλειονότητα- όλα αυτά επειδή κάθε άτομο μέσα σε αυτή την πλειονότητα δεν μπορεί να αντιπαρατάξει ένα εγώ πραγματικό, προσιτό σ αυτόν και εμβαθυμένο απ' αυτόν, στο γενικό ωχρό φανταστικό πλάσμα κι έτσι να το εκμηδενίσει.

Εναντίον των ορισμών για τους ηθικούς σκοπούς.

-Παντού ακούει κανείς σήμερα να καθορίζεται ο σκοπός περίπου έτσι: είναι η διατήρηση και η προώθηση της ανθρωπότητας· αυτό σημαίνει όμως ότι θέλουμε να έχουμε μια φόρμουλα και τίποτε παραπάνω.

Διατήρηση, ποιου πράγματος; πρέπει να ρωτήσει κανείς αμέσως. Προώθηση, προς τα πού; Δεν έχει παραλειφθεί στη φόρμουλα ακριβώς το ουσιαστικό, δηλαδή η απάντηση σ’ αυτό το ποιου πράγματος; και προς τα πού;

Τι λοιπόν μπορεί να προσθέσει αυτή η φόρμουλα στη διδασκαλία περί καθηκόντων, που να μην ισχύει ήδη ως καθορισμένο σιωπηλά και αστόχαστα; Μπορούμε να συνάγουμε απ’ αυτήν αρκετά, αν είναι να προσβλέπουμε στη μακρύτερη δυνατή ύπαρξη της ανθρωπότητας; Ή στη μεγαλύτερη δυνατή απομάκρυνσή της από τη ζωώδη κατάσταση;

Πόσο διαφορετικά θα έπρεπε να είναι στις δύο περιπτώσεις τα μέσα, δηλαδή η πρακτική ηθική! Αν υποτεθεί ότι θέλουμε να δώσουμε στην ανθρωπότητα την ύψιστη δυνατή ορθολογικότητα: αυτό ασφαλώς δεν εγγυάται την ύψιστη δυνατή διάρκεια της ανθρωπότητας! Ή, αν υποτεθεί ότι σκεφτόμαστε την “ύψιστη ευτυχία” της ανθρωπότητας ως το “ποιου πράγματος” και το “προς τα πού”: εννοούμε τότε τον ύψιστο βαθμό ευτυχίας στον οποίο μπορούν να φτάσουν σιγά σιγά ορισμένοι μεμονωμένοι άνθρωποι; Ή μια μέση ευδαιμονία, μη μετρήσιμη οπωσδήποτε, αλλά επιτεύξιμη από όλους; Και γιατί να είναι η ηθικότητα ακριβώς ο δρόμος που οδηγεί σ’ αυτήν;

Αν δούμε το πράγμα σφαιρικά, δεν δημιουργήθηκε μήπως, μέσω της ηθικότητας αυτής, ένα τέτοιο πλήθος πηγών δυσαρέσκειας που μας δίνει το δικαίωμα μάλλον να ισχυριστούμε ότι κάθε εκλέπτυνση της ηθικότητας έκανε μέχρι τώρα τον άνθρωπο περισσότερο δυσαρεστημένο με τον εαυτό του, με τον πλησίον του και με τη μοίρα της ύπαρξής του;

Δεν έχει πιστέψει μέχρι τώρα ο ηθικός άνθρωπος ότι η μόνη δικαιολογημένη κατάσταση της ανθρωπότητας ενώπιον της ηθικής είναι η πιο βαθιά δυστυχία;

Φρίντριχ Νίτσε, Χαραυγή

Tα μάτια φλυαρούν αλλά τα χείλη σωπαίνουν

Όσο φθινοπωριάζει μπαίνεις σε πιο ερωτική διάθεση και σκέφτεσαι, όλο και περισσότερο, τα προσωπικά σου. Γυρίζεις σπίτι απ’ τη δουλειά και για να χαλαρώσεις βάζεις μουσική. Ακούς ένα τραγούδι και τ’ αυτί σου συγκρατεί έναν συγκεκριμένο στίχο: «Έχεις δύο μάτια που κόβουν γόνατα και μια αγκαλιά που αξίζουν λίγοι».

Τελικά το κάρμα είναι περίεργο πράγμα, εμφανίζονται μπροστά σου σαν προτζέκτορες όλες εκείνες οι σκέψεις που σε διαταράσσουν κατά τη διάρκεια της νύχτας, μαζί με τα μάτια που σε στοιχειώνουν.

Όλα είναι ερωτεύσιμα πάνω σε έναν άνθρωπο, αλλά τα μάτια είναι πάντα αυτά που βλέπουν και παραδόξως εκφράζουν πολλά χωρίς λέξεις. Θα μου πεις ότι είναι χαζορομαντικές θεωρίες, και θα συμφωνήσω εν μέρει, αλλά είναι κι εκείνα τα βλέμματα που από μόνα τους δηλώνουν προτροπή, λύπη, χαρά ή και μια καψούρα που εκτυλίσσεται σε χρόνο μηδέν.

Τα μάτια λένε ότι καθρεφτίζουν το μέσα μας, άδικο δεν έχουν τελικά. Θεωρούσα ότι είναι ανοησίες των ερωτευμένων που δε βλέπουν τη μύτη τους, αλλά ό,τι κοροϊδεύεις το λούζεσαι. Και κάπως έτσι σκαλώνεις σε εκείνο το λίγο ντροπαλό και ευγενικό βλέμμα, αλλά παράλληλα γλυκό.

Νομίζεις ότι το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σου, αν και στην πορεία ίσως και να ‘ταν με το μέρος σου. Δεν αφήνεις και πολλά περιθώρια για κάτι τέτοιο, γιατί το μυαλό σου τρέχει και ξυπνάει μνήμες.

Αλλά όταν τα μάτια μιλάνε είναι κάτι εμφανές. Τώρα αν υπάρχει και χημεία το λες και σύμπτωση, αλλά δυο μάτια τα οποία σε κοιτάνε χωρίς ίχνος ντροπής μέσα τους μπορεί να κρύβουν αρκετό πόνο, αλλά η έλξη είναι αναμφισβήτητη. Δεν είναι θέμα χρώματος ή σχήματος, αλλά εκφραστικότητας.

Θα μου πεις γίνεται δυο μάτια να κόβουν όντως γόνατα που λένε οι στίχοι του παραπάνω τραγουδιού; Κυριολεκτικά όχι, αλλά μεταφορικά ναι. Υπάρχουν κάποια βλέμματα που όταν τα αντικρίζεις νιώθεις να σου κόβουν την ανάσα και σίγουρα τα πόδια, αυτό λέγεται καψούρα darling. Αν βλέπεις ένα άτομο και μπερδεύεσαι, γενικώς νιώθεις σύγχυση και χαμηλώνεις το βλέμμα ή κοκκινίζεις, τότε τα συμπτώματα είναι βαριά και με συνέπειες άμεσες.

Ο ασθενής πάσχει από καψούρα, σύμπτωμα του έρωτα –εκείνου του μικρού, γεματούλη που τεμπελιάζει και ρίχνει βέλη σ’ όποιον αθώο βρει. Η περίπτωσή του λοιπόν είναι σοβαρή λόγω των παραπάνω συμπτωμάτων. Το χειρότερο της κατάστασής του είναι ότι αποφεύγει να κοιταχτεί κατάματα με την αιτία για την οποία υποφέρει, καθώς τα μάτια του θα μαρτυρήσουν όσα ίσως δε θέλει να δείξει.

Όμως τα μάτια εκείνα που πρωτοείδες πάντα θα σε στοιχειώνουν, θα τα σκέφτεσαι και θα ψάχνεις τρόπο να φερθείς φυσιολογικά για να μη δώσεις την αφορμή να καταλάβει ο άλλος ότι λιώνεις.

Βάζοντας μπροστά τον εγωισμό σου λοιπόν βασανίζεις και το έρμο το μυαλό σου, όσο σου ‘χει απομείνει στη θέση του, ξεχνάς όμως ότι κρύβοντας εκείνα που νιώθεις σε τρώνε τα «μήπως» και τα «μπορεί», καταλήγοντας να κάνεις σενάρια επιστημονικής φαντασίας.

Το μυστικό στην οπτική επαφή ξέρεις ποιο είναι; Να δώσει εντολή ο εγκέφαλος και να ξεστομίσεις όσα δείχνουν τα μάτια σου, ενώ προσπαθείς με βλέμμα φευγαλέο να το αποφύγεις. Δυσκολεύεις τον εαυτό σου κι αντί να στείλεις μήνυμα, ακούς μουσική μέχρι τα χαράματα. Σκέψεις και αϋπνία σε κατακλύζουν για να βρεις το θάρρος που χρειάζεται να κάνεις πράξη όσα νιώθεις.

Στην πέμπτη επανάληψη του τραγουδιού κι αφού κοντεύει να χαράξει έχεις αποφασίσει ότι μπορεί να σου κόβουν τα γόνατα αυτά τα μάτια, αλλά πρέπει να μάθεις να σου κόβουν και την ανάσα και η επιλογή είναι μία: να τα κοιτάξεις κατάματα.

ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: ΜΟΛΥΣΜΕΝΕΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Οι μη μολυνθέντες με Γυναίκα
 Αποκάλ. 14.4

Και το καλύτερο:

Είναι καλό ο άνθρωπος να μην αγγίζει γυναίκα
Κορινθίους Α' 7:1

Ο χριστιανισμός από την ημέρα της υπάρξεις του ήτανε μισογύνης, στην μετέπειτα πορεία του χρησιμοποίησαν την Μαριάμ σε ένα πρωταγωνιστικό ρόλο για να μπορέσουν να ισοσταθμίσουν τα πράγματα, άλλα και αυτό υπό ορούς, πιστεύω ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την παρουσίασαν σαν παρθένο, όχι μόνο για λόγους εντυπωσιασμού άλλα και για το λόγω ότι μισούν τις γυναίκες.

Ο μισογυνισμός της εκκλησίας και του χριστιανισμού φαίνεται ακόμα και στις μέρες μας!

Στον Χριστιανισμό ακόμα και η τεκνοποίηση θεωρείται αμαρτία, κατά το «Ιδού γάρ εν ανομίαις συνελήφθην καί εν αμαρτίαις εκίσσησέ με ή μήτηρ μου» του Εβραϊκού Ψαλμού 50: 7 (ή 51: 5 σε άλλες εκδόσεις). Γίνεται μόνον εξ' ανάγκης («κατ' οικονομίαν» όπως τους αρέσει να λένε λογίως) για να μην σβήσει το ανθρώπινο γένος. Αυτό έγινε εκ των πραγμάτων αφού τελικά δεν ήλθε εκείνο το πολυπόθητο τέλος του κόσμου μαζί με εκείνη την περίφημη Δευτέρα Παρουσία που περίμεναν αμεσότατα οι πρώτοι χριστιανοί και ο Παύλος. Ακόμα αυτή η εξ ανάγκης σεξουαλική συνεύρεση πρέπει να γίνεται χωρίς καμία απολύτως απόλαυση ηδονής και στο σκοτάδι. Η απόλαυση ηδονής είναι μεγάλη αμαρτία για τους διεστραμμένους χριστιανούς. Τέλος η λεχώνα χρειάζεται ειδική ιεροπραξία για να εξιλεώσει την «αμαρτία» της, 40 μέρες μετά την γέννα• να σαραντίσει όπως λέει ο λαός, που σημαίνει ότι για 40 μέρες η μητέρα και το μωρό δεν μπορούν να εξέρχονται από το σπίτι τους. Μετά όμως, το πρώτο πράγμα που η μάνα οφείλει να πράξει είναι το να επισκεφτεί τον ιερέα για την ειδική ιεροπραξία με ευχές, εξορκισμούς, κλπ. Έτσι έχουν θεσπιστεί αυτά τα πράγματα από τον Μωσαϊκό Νόμο και από την χριστιανική εκκλησία. Η γυναίκα λοιπόν γίνεται απλώς μια καταραμένη βρεφομηχανή και αυτό μόνο εξ' ανάγκης. Μα το λέει και ο Παύλος στην Α΄ Προς Τιμόθεον 2: 15, «η γυναίκα θα σωθεί με το να γεννά παιδιά». Άραγε, όσες γυναίκες για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν θα ριφθούν στο πυρ το εξώτερο;

Εί δυνατόν όμως, η γυναίκα να σταματήσει να είναι γυναίκα και με τις νηστείες να κατορθώσει να σταματήσει τα έμμηνά της. Αυτό είναι μεγάλη αρετή στον Χριστιανισμό αλλά ταυτοχρόνως και μεγάλη σχιζοφρένεια. Στον Μωσαϊκό Νόμο τα γυναικεία έμμηνα θεωρούνται μόλυνση και ακαθαρσία. Γι' αυτό απαγορεύεται να εισέρχονται οι γυναίκες στα ιερά των χριστιανικών και εβραϊκών ναών. Σ' αυτά τα θέματα διαβάστε και το σπουδαίο βιβλίο The X-Rated Bible (Η Ακατάλληλη Βίβλος) του Αμερικανού καθηγητή Ben Edward Akerley. Έτσι λοιπόν το κλείσιμο στα μοναστήρια, ο αναχωρητισμός, ο ερημιτισμός, κλπ. σου δίνουν πολύ πιο βέβαιο εισιτήριο για τον Παράδεισο από το να αποκτήσεις και να αναθρέψεις οικογένεια...!

Αυτό το τονίζει σαφώς και ο αλλοπρόσαλλος Απόστολος Παύλος στην επιστολή του Α΄ Προς Κορινθίους σε όλο το κεφάλαιο 7 όπου μεταξύ πολλών «μαργαριταριών» εκθειάζει την παρθενία και τη θεωρεί υπέρτατη αρετή. Μελετήστε το κεφάλαιο αυτό προσεκτικά να δείτε περί τίνος πρόκειται! Το ίδιο κάνει και ο διεστραμμένος Χρυσόστομος στο βιβλίο του με τίτλο Το Χάρισμα της Παρθενίας. Αν τώρα κανείς ενδιαφέρεται να μάθει για τη νόσο των ασκητών, μοναχών, ερημιτών, αναχωρητών (νόσος του αγίου Αντωνίου) ας μελετήσει το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη Αναφορά στον Γκρέκο όπου την περιγράφει θαυμάσια, διότι την έπαθε και ο ίδιος μια φορά που βρισκόταν στη Βιέννη.

Όπως είδαμε μέχρις εδώ ο Χριστιανισμός είναι τόσο διαστροφική και καταστροφική θρησκεία ώστε οι οπαδοί του, άνδρες και γυναίκες, δεν πρέπει να είναι ούτε ετεροφυλόφιλοι, ούτε ομοφυλόφιλοι, αλλά οφείλουν να είναι άφυλοι.

Και οι κληρικοί και οι λαϊκοί και οι μοναχοί και μοναχές πρέπει να είναι άφυλοι. Καμία ερωτική έλξη, ορμή, πάθος κλπ. Είδαμε παραπάνω μερικές αναφορές και τη θέση του ιδρυτού Ιησού Χριστού. Διά του λόγου το αληθές, ας δώσομε επ' αυτού άλλη μια αναφορά από τον απεχθέστατο Παύλο:

Πρoς Κoλασσαείς 3: 2-6 «τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης. απεθάνετε γαρ, και η ζωή υμών κέκρυπται συν τω Χριστω εν τω Θεω• όταν ο Χριστός φανερωθή, η ζωή ημών, τότε και υμείς συν αυτω φανερωθήσεσθε εν δόξη. Νεκρώσατε ουν τα μέλη υμών τα επί της γης, πορνείαν, ακαθαρσίαν, πάθος, επιθυμίαν κακήν, και την πλεονεξίαν, ήτις εστίν ειδωλολατρία, δι' α έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας», (και όλες οι αναφορές δεν έχουν τέλος...). Παρθενία λοιπόν και μετά θάνατον ζωή. Τίποτα άλλο. Βέβαια η διαστροφή αυτή κατά τους δύο πρώτους αιώνες της Κ. Ε. δεν μπορούσε να πάει άλλο ώστε μετά αυτοί οι διεστραμμένοι άφησαν τα δύο φύλα να συνευρίσκονται αλλά μόνο «κατ' οικονομίαν» χάριν της τεκνοποιήσεως.

Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Τι άλλο είναι η γυναίκα παρά ένας εχθρός της φιλίας, μια αναπόφευκτη τιμωρία, ένα αναγκαίο κακό, ένας φυσικός πειρασμός, ένας επιθυμητός όλεθρος, ένας οικιακός κίνδυνος, μια ευχάριστη καταστροφή, ένα κακό της φύσεως ζωγραφισμένο με όμορφα χρώματα;»

Α’ Τιμόθεον επιστολή 2:11-15 Η γυναίκα ας μαθαίνει μέσα σε ησυχία με κάθε υποταγή• σε γυναίκα, όμως, δεν επιτρέπω να διδάσκει ούτε να αυθεντεύει επάνω στον άνδρα, αλλά να ησυχάζει.

Μόλις το 1545 μ.Χ., στη Σύνοδο του Τρέντο η Καθολική Εκκλησία αποδέχτηκε ότι οι γυναίκες έχουν ψυχή.

Βοήθιος: Η γυναίκα είναι ένας ναός κτισμένος πάνω σε ένα υπόνομο.

Χρυσόστομος: «Η γυνή άπαξ ωμίλησε και το παν κατέστρεψε».

Αυγουστίνος: «Οι γυναίκες δεν πρέπει να έχουν απολύτως καμιά διαφώτιση ή παιδεία. Αλλά πραγματικά πρέπει να απομονώνονται γιατί είναι η αιτία των μισητών και ακουσίων στύσεων στους αγίους άνδρες.»

Λούθηρος: «Αν μια γυναίκα πεθάνει από τις πολλές γέννες δεν πειράζει. Άστε την να πεθάνει. Γι’ αυτό άλλωστε πλάστηκε.»

Προς Κορινθίους Α 14:34-35 Οι γυναίκες σας ας σιωπούν μέσα στις εκκλησίες• επειδή, δεν είναι επιτρεπτό σ' αυτές να μιλάνε, αλλά να υποτάσσονται, όπως λέει και ο νόμος. Αλλά, αν θέλουν να μάθουν κάτι, ας ρωτούν τούς άνδρες τους στο σπίτι• επειδή, είναι αισχρό σε γυναίκες να μιλάνε μέσα σε εκκλησία.

Προς Εφεσίους, 5:22 Οι γυναίκες, υποτάσσεστε στους άνδρες σας, όπως στον Κύριο•

Προς Τιμόθεο Α 2:11-15 Η γυναίκα ας μαθαίνει μέσα σε ησυχία με κάθε υποταγή• σε γυναίκα, όμως, δεν επιτρέπω να διδάσκει ούτε να αυθεντεύει επάνω στον άνδρα, αλλά να ησυχάζει. Επειδή, ο Αδάμ πλάστηκε πρώτος, έπειτα η Εύα. Και ο Αδάμ δεν απατήθηκε• αλλά, η γυναίκα, αφού εξαπατήθηκε, διέπραξε παράβαση• όμως, θα σωθεί διαμέσου τής τεκνογονίας, αν μείνουν στην πίστη και αγάπη και αγιασμό με σωφροσύνη.

Διαζύγιο με ένα απλό γράμμα. Βδέλυγμα η χωρισμένη αν ξαναχωρίσει ή χηρέψει:

Δευτερονόμιον 24:1-4 1 ΟΤΑΝ κάποιος πάρει γυναίκα, και νυμφευθεί μαζί της, και συμβεί να μη βρει χάρη στα μάτια του, επειδή βρήκε σ' αυτήν κάποιο άσχημο πράγμα, τότε ας γράψει σ' αυτήν γράμμα διαζυγίου, και ας το δώσει στο χέρι της, και ας τη διώξει από το σπίτι του. Και αφού αναχωρήσει από το σπίτι του, μπορεί να πάει και να συζευχθεί με άλλον άνδρα. Και αν ο δεύτερος άνδρας της τη μισήσει, και γράψει σ' αυτή γράμμα διαζυγίου, και το δώσει στο χέρι της, και τη διώξει από το σπίτι του ή αν πεθάνει ο δεύτερος άνδρας, που την πήρε για γυναίκα του, ο πρώτος της άνδρας, που την έδιωξε, δεν μπορεί να την ξαναπάρει στον εαυτό του για γυναίκα, αφού μολύνθηκε• επειδή, είναι βδέλυγμα μπροστά στον Κύριο• και δεν θα επιφέρεις αμαρτία στη γη, στην οποία ο Κύριος ο Θεός σου δίνει σε σένα ως κληρονομιά.

Ο ίδιος ο Ιησούς δεν επέλεξε καμία γυναίκα για απόστολο, ούτε καν τη μητέρα του.

Οι Απόστολοι συνεχίζοντας το παράδειγμα του, ουδέποτε χειροτόνησαν γυναίκα.

Ο μόνος ρόλος που επεφύλασσαν για τη γυναίκα ήταν εκείνος του χρηματοδότη: πχ το Υπερώο της Σιών, ένα ιδιωτικό διώροφο σπίτι, που μεταμορφώθηκε σε χώρο συναθροίσεων ανήκε σε πλούσια γυναίκα, τη Μαρία, μητέρα του Ευαγγελιστή Μάρκου.

Κολοσσαείς 3:18 Οι γυναίκες, υποτάσσεστε στους άνδρες σας, όπως αρμόζει εν Κυρίω.

Υπάρχει φυσικά και η ενάρετη γυναίκα: είναι αυτή που ποτέ δεν δείχνει το πρόσωπο της σε ξένο!
Ιωάννης Μόσχος «Λειμών», κεφάλαιο 78

Σοφία Σειράχ 25:24 Από γυναικός αρχή αμαρτίας καί δι’ αυτήν αποθνήσκομεν πάντες.

Δευτερονόμιον 25 5 Εάν συγκατοικώσιν αδελφοί, και αποθάνη εις εξ αυτών και δεν έχη τέκνα, η γυνή του αποθανόντος δεν θέλει υπανδρευθή με ξένον• ο αδελφός του ανδρός αυτής θέλει εισέλθει προς αυτήν, και θέλει λάβει αυτήν εις εαυτόν γυναίκα και εκπληρώσει το χρέος του ανδραδέλφου εις αυτήν.

Δευτερονόμιον 25 7 Εάν δε ο άνθρωπος δεν ευαρεστήται να λάβη την γυναίκα του αδελφού αυτού, τότε η γυνή του αδελφού αυτού ας αναβή εις την πύλην προς τους πρεσβυτέρους και ας είπη, Ο αδελφός του ανδρός μου αρνείται να αναστήση το όνομα του αδελφού αυτού εν τω Ισραήλ• δεν θέλει να εκπληρώση εις εμέ το χρέος του ανδραδέλφου. Δευτερονόμιον 25 9 τότε η γυνή του αδελφού αυτού θέλει ελθεί προς αυτόν ενώπιον των πρεσβυτέρων, και θέλει λύσει το υπόδημα αυτού από του ποδός αυτού και εμπτύσει εις το πρόσωπον αυτού, και αποκριθείσα θέλει ειπεί, Ούτω θέλει γίνεσθαι εις τον άνθρωπον, όστις δεν θέλει να οικοδομήση τον οίκον του αδελφού αυτού.

Δευτερονόμιον 25 11 Εάν άνθρωποι μάχωνται προς αλλήλους, και η γυνή του ενός πλησιάση διά να ελευθερώση τον άνδρα αυτής εκ της χειρός του τύπτοντος αυτόν, και εκτείνασα την χείρα αυτής πιάση αυτόν από των κρυφίων αυτού, τότε θέλεις αποκόψει την χείρα αυτής•

Αριθμοί 27 Και αφού ποτίση αυτήν το ύδωρ τότε θέλει συμβή ώστε, αν ήναι μεμολυσμένη και ηδίκησε τον άνδρα αυτής, θέλει εισέλθει εις αυτήν το ύδωρ, το φέρον την κατάραν, διά πικρίαν, και η κοιλία αυτής θέλει πρησθή και ο μηρός αυτής θέλει σαπή και θέλει είσθαι η γυνή κατάρα εν μέσω του λαού αυτής.

28 Εάν όμως δεν ήναι μεμολυσμένη η γυνή αλλά καθαρά, τότε θέλει μείνει αβλαβής, και θέλει συλλάβει σπέρμα.

29 Ούτος είναι ο νόμος της ζηλοτυπίας, όταν γυνή τις παραδρομήση, δεχομένη άλλον αντί του ανδρός αυτής και μολυνθή•

Μάρκος 10 12 και εάν γυνή χωρισθή τον άνδρα αυτής και συζευχθή με άλλον, μοιχεύεται.

Α.Κορινθίους 11 6 Επειδή αν δεν καλύπτηται η γυνή, ας κουρεύση και τα μαλλία αυτής• αλλ' εάν ήναι αισχρόν εις γυναίκα να κουρεύη τα μαλλία αυτής ή να ξυρίζηται, ας καλύπτηται.

ΔΕΣ:
ΚΑΛΟΓΕΡΙΣΤΙΚΕΣ ΨΥΧΑΝΩΜΑΛΙΕΣ
Χριστιανισμός και σώμα
Ο ερωτισμός στον Χριστιανισμό
Χριστιανισμός και σεξουαλικότητα - Η αγαπημένη αμαρτία της Εκκλησίας
Η γυναίκα στην Αγία Γραφή
Γυναίκα και Εκκλησία – Πώς ο Χριστιανισμός απαξίωσε τη γυναίκα
Η γυναίκα στον Χριστιανισμό και στην Ορθοδοξία
Θρησκευτικός μισογυνισμός και πατριαρχική εξουσία
Απορία ευσεβούς χριστιανού: Πάτερ, πρέπει εμείς οι oρθόδοξοι να γιορτάζουμε τα γενέθλιά μας ή όχι;

Ζήλια και ανταγωνισμός… χάσιμο χρόνου και σπατάλη ενέργειας

Ζήλια και Ανταγωνισμός. Μία κατάσταση που χαρακτηρίζει τις ζωές μας σήμερα. Στη δουλειά, στις συναναστροφές ακόμα και μέσα στην οικογένεια παρατηρείται έντονος φθόνος που συχνά οδηγεί σε ανταγωνιστικές συμπεριφορές. Τι είναι όμως ο ανταγωνισμός; Υπό ποιες συνθήκες υφίσταται και τελικά όντως έχει κάποια αξία ως συναίσθημα ή είναι μια εντελώς ανώφελη κατάσταση που μπαίνει και «πληγώνει» τις ζωές μας, δυσχεραίνοντας την καθημερινότητά μας;

Συνήθως τα άτομα που είναι ανταγωνιστικά, και αναφέρομαι σε ανταγωνισμό και όχι σε υγιή άμιλλα που μας κινητοποιεί να γίνουμε καλύτεροι, είναι εξαιρετικά εγωκεντρικά άτομα. Αν λοιπόν, είσαι και εσύ ένα άτομο που δεν χαίρεται με τη χαρά των φίλων του, δε σκέφτεται τρόπους να γίνει εκείνος καλύτερος αλλά εύχεται να «πεθάνει η κατσίκα του γείτονα», τότε καλό είναι να το δεις αλλιώς γιατί κάνεις κακό σε σένα.

Όχι δεν είναι εποικοδομητικό «να βράζεις στο ζουμί σου» και να συγκρίνεσαι με τους άλλους. Είναι απλώς άσκοπο. Αν δεν σου αρέσει η ζωή σου, κάνε κάτι να την αλλάξεις και αν δε σου αρέσει η ρουτίνα σου, αλλά ενθουσιάζεσαι με τη ρουτίνα κάποιου άλλου, προσπάθησε να φτιάξεις και εσύ κάτι όμορφο. Με το να βάζεις τρικλοποδιές, να μη βοηθάς και να μην προσφέρεις, δεν κερδίζεις απολύτως τίποτα.

Η προσφορά είναι από τα πιο όμορφα συναισθήματα αυτοπραγμάτωσης και αίσθησης ανθρωπιάς. Επίσης, σκέψου ότι αν εσύ δε βοηθάς καθόλου και κανέναν, μην περιμένεις να σε βοηθήσουν όταν χρειαστείς. Τα συναισθήματα είναι ανθρώπινα και οφείλουμε να τα βιώνουμε, κατανοώ τη ζήλια, αλλά πρόσεχε μήπως βιώνεις άσκοπα συναισθήματα που σου ρουφούν ενέργεια και σε απομακρύνουν από την προσωπική σου ηρεμία.

Αυτά βέβαια είναι ξεκάθαρα συμβουλές για έναν μέσο άνθρωπο που συγκρίνει τη ζωή του, νιώθει μειονεκτικά, και όλο αυτό τον κάνει ανταγωνιστικό και απόμακρο. Τι γίνεται όμως αν η ζήλια δεν οδηγήσει στον ανταγωνισμό αλλά στον αριβισμό; Εκεί τα πράγματα περιπλέκουν. Εκεί χάνεται η ανθρωπιά και παρατηρούνται ακραίες συμπεριφορές.

Το να πατάς επί πτωμάτων επιδιώκοντας την προσωπική σου εξέλιξη είναι απλά μικρόψυχο. Αλλά για να μην ηθικολογούμε, είναι και εντελώς χάσιμο χρόνου. Κάποιοι λένε: «όσο εσύ κοιμάσαι, κάποιοι δημιουργούν», αντίστοιχα κι εδώ, αφού «όσο εσύ μηχανορραφείς την αποτυχία των άλλων, χάνεις χρόνο». Ο χρόνος είναι πολύτιμος και θα μπορούσες αντί να επικεντρώνεις τη ζωή σου στο «να καταστρέψεις» κάποιον, να δημιουργήσεις, να εξελιχθείς, να διαβάσεις, να περάσεις όμορφα, να ξεπεράσεις τα όριά σου.

Οι απόψεις μου περί «αχρησίας του ανταγωνισμού» δεν σχετίζονται στο γεγονός ότι ευελπιστώ στο κοινό καλό. Είναι απόρροια απλής λογικής. Οι ανταγωνιστικοί άνθρωποι τείνουν να είναι μόνοι, να μην συνεργάζονται και εν καιρώ να μένουν στάσιμοι. Είναι ωραίος ο θαυμασμός, είναι ωραίο να έχεις φίλους και γνωστούς που να σε γοητεύουν.

Είναι ωραία και η συνεργασία και η ομαδική δουλειά. Μην τρελαίνεσαι αν δεν είσαι ο καλύτερος! Στην τελική δεν υφίσταται η λέξη καλύτερος. Όλοι έχουμε μια προσωπικότητα την οποία οφείλουμε να προσέχουμε, να εξελίσσουμε, να αγαπάμε και να βελτιώνουμε. Κοίταξε μέσα σου και ανακάλυψε τη δικιά σου καλύτερη έκφανση του εαυτού σου και μην ανταγωνίζεσαι γιατί απομακρύνεσαι από το να σε ανακαλύψεις.

Εγώ θα έλεγα ότι αν τελικά υπάρχει ανταγωνισμός, αυτός είναι καθαρά εσωτερικός. Αν έχεις να ανταγωνιστείς κάποιον αυτό είναι τον «κακό εαυτό σου», την αναβλητικότητά σου, τη δειλία σου, τους φόβους σου και ό,τι σε πάει πίσω. Κανέναν άλλον δεν ανταγωνίζεσαι πραγματικά, τα άλλα είναι ψευδαισθήσεις και ανάγκη να επικεντρώσεις αλλού το ενδιαφέρον σου για να ξεφύγεις από τις υποχρεώσεις σου.

Διώξε λοιπόν κάθε είδους τοξικό συναίσθημα, ζήσε τη δική σου ζωή και επικεντρώσου σε σένα, μη φθείρεσαι με ανούσιες καταστάσεις. Τώρα, αν είσαι θύμα ανταγωνισμού άλλων απλά μη τους δίνεις σημασία, ζουν στη δική τους πλάνη και χάνουν πολύτιμες στιγμές.

Βλάκας δεν είναι εκείνος που δεν έχει ευφυΐα. Βλάκας είναι εκείνος που έχει ευφυΐα, αλλά δεν τη χρησιμοποιεί

OI ΜΥΣΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΟΜΟΙΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ με σκάλα. Η σκάλα μπορεί να χρησιμοποιηθεί με δύο τρόπους: Μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις για να πας προς τα πάνω και μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις για να πας προς τα κάτω. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις την ίδια σκάλα και για τους δύο σκοπούς. Το μόνο που αλλάζει, είναι η κατεύθυνση. Η σκάλα είναι η ίδια, όμως το αποτέλεσμα θα είναι τελείως διαφορετικό.

Ο άνθρωπος είναι μια σκάλα ανάμεσα στον παράδεισο και την κόλαση. Γι’ αυτό και μόνο, οι άνθρωποι καταπιέζουν, χειραγωγούν, σκοτώνουν, προσπαθούν να επιβληθούν πάνω στη φυσική ροή τής ζωής. Μόνο οι άνθρωποι είναι βλάκες – κι αυτό επειδή μπορούν να είναι και θεοί. Επειδή οι άνθρωποι έχουν ευφυΐα, γι’ αυτό και μπορούν να είναι και βλάκες. Η βλακεία δεν σημαίνει έλλειψη ευφυΐας, σημαίνει απλώς ότι δεν έχεις χρησιμοποιήσει την ευφυία σου.

Αν δεν υπάρχει καμία παρουσία ευφυΐας, δεν μπορείς να πεις για έναν άνθρωπο πως είναι βλάκας. Δεν μπορείς να πεις για ένα βράχο πως είναι βλάκας. Ο βράχος είναι βράχος και δεν τίθεται θέμα βλακείας. Μπορείς όμως να πεις για ανθρώπους πως είναι βλάκες, επειδή με τους ανθρώπους υπάρχει ελπίδα, μια ακτίνα φωτός.

Με τον άνθρωπο, ανοίγει μια πόρτα προς το άγνωστο. Ο άνθρωπος μπορεί να υπερβεί τον εαυτό τον και δεν το κάνει -αυτή είναι η βλακεία του. Μπορεί να ωριμάσει και δεν ωριμάζει, προσκολλάται σε κάθε είδους ανωριμότητα -αυτή είναι η βλακεία του. Συνεχίζει να ζει στο παρελθόν, το οποίο δεν υπάρχει πια – αυτή είναι η βλακεία του. Ή αρχίζει να προβάλλει στο μέλλον, το οποίο δεν υπάρχει ακόμη -αυτή είναι η βλακεία του.

Θα έπρεπε να ζει κανείς στο παρόν, με βαθύ πάθος, με μεγάλη αγάπη, με ένταση, με επίγνωση – κι αυτό Θα γίνει η ευφυΐα σου. Είναι η ίδια ενέργεια. Αναποδογυρισμένη είναι βλακεία. Την τακτοποιείς, τη βάζεις στη σωστή της θέση και γίνεται ευφυία.

Ευφυΐα και βλακεία δεν είναι διαχωρισμένες ενέργειες. Η ενέργεια που λειτουργεί με αρμονία είναι ευφυία και η ίδια ενέργεια που λειτουργεί με συγκρούσεις είναι βλακεία. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι βλάκας, μη θεωρείς όμως ότι αυτό είναι κακοτυχία. Μόνο στην επιφάνεια φαίνεται σαν κακοτυχία, κρυμμένη όμως στο βάθος βρίσκεται μεγάλη δόξα, σπουδαίο μεγαλείο, το οποίο μπορεί να ανακαλυφθεί.

Η κοινωνία όμως, , η πολιτεία, το πλήθος, όλοι τους σε θέλουν βλάκα. Κανένας δεν σε Θέλει να είσαι ευφυής. Όλοι τους σε θέλουν να παραμείνεις βλάκας όλη σου τη ζωή, για τον απλό λόγο ότι οι άνθρωποι πού είναι βλάκες είναι υπάκουοι. Οι άνθρωποι που είναι ευφυείς αρχίζουν να σκέφτονται από μόνοι τους. Αρχίζουν να γίνονται άτομα. Αρχίζουν να έχουν δική τους ζωή, δικό τους τρόπο ζωής, δικό τους τρόπο να βλέπουν τα πράγματα, να υπάρχουν, να ωριμάζουν. Δεν είναι πια μέρος τού πλήθους. Δεν μπορούν να είναι.

Χρειάζεται να αφήσουν το πλήθος πίσω τους. Μόνο τότε μπορούν να ωριμάσουν. Και το πλήθος αισθάνεται προσβεβλημένο. Το πλήθος δεν θέλει κανέναν να είναι περισσότερο από τον «μέσο άνθρωπο.» Εκείνος που γίνεται περισσότερο ευφυής, περισσότερο άτομο, με περισσότερη επίγνωση, δεν θα είναι πια μέρος τής ψυχολογίας τού όχλου.

Δεν μπορείς να πιέσεις ένα θεό να ακολουθήσει τους βλάκες. Και οι βλάκες είναι πολλοί – η πλειοψηφία – οι 99, 9 στους εκατό. Έχουν μεγάλη δύναμη, τη δύναμη τής βίας-και τη δείχνουν όποτε χρειάζεται.

Ο ένατος πλανήτης μπορεί να είναι μια μαύρη τρύπα σε μέγεθος μπάλας του μπέιζμπολ

Κάτι παράξενο μπορεί να κρύβεται στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα. Οι περίεργες τροχιές μακρινών διαστημικών βράχων υποδηλώνουν ότι υπάρχει εκεί ένας γιγαντιαίος, αόριστος κόσμος που ονομάζεται Πλανήτης Εννέα, που περιμένει εκεί για να ανακαλυφθεί. Αλλά τώρα, σε μια νέα ερευνητική εργασία, μια ομάδα επιστημόνων προτείνει κάτι πολύ παράξενο σώμα που μπορεί να επηρεάζει τις τροχιές αυτών των μακρινών κόσμων. Αυτοί οι αστρονόμοι λένε ότι το ηλιακό μας σύστημα μπορεί να φιλοξενεί μια από τις πρώτες πρώτες μαύρες τρύπες του σύμπαντος: μια πρωταρχική μαύρη τρύπα .

Οι μικροσκοπικές μαύρες τρύπες θεωρούνται ότι γεννήθηκαν στις απαρχές του σύμπαντος και νέες έρευνες λένε πως το ηλιακό σύστημα μπορεί να έχει μία

Ο Πλανήτης Εννέα είναι ένας υποθετικός πλανήτης στην εξωτερική περιοχή του Ηλιακού Συστήματος. Η επίδραση της βαρύτητας του θα μπορούσε να εξηγήσει την ασυνήθιστη ομαδοποίηση των τροχιών για μια ομάδα ακραίων ποσειδώνιων αντικειμένων (eTNOs), κοντά στον Ποσειδώνα και που περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο σε αποστάσεις κατά μέσο όρο πάνω από 250 φορές μεγαλύτερες της Γης. Αυτά τα αντικείμενα eTNO τείνουν να έχουν το περιήλιο τους (το πλησιέστερο σημείο της τροχιάς τους στον Ήλιο) πολύ κοντά ενώ και οι τροχιές τους έχουν παρόμοια κλίση. Αυτές οι απίθανες ευθυγραμμίσεις υποδηλώνουν ότι ένας πλανήτης που δεν έχει εντοπιστεί μπορεί να επηρεάζει τις τροχιές των πιο απομακρυσμένων γνωστών αντικειμένων του Ηλιακού Συστήματος .

Τα τελευταία χρόνια, οι αστρονόμοι έχουν αποκαλύψει περίπου δώδεκα αντικείμενα στο μακρινό ηλιακό σύστημα που αψηφούν τις θεωρίες. Εκτός από μερικές άλλες περίεργες ιδιότητες, αυτό το ειδικό υποσύνολο παγωμένων αντικειμένων που περιστρέφονται γύρω από τον Ποσειδώνα, που ονομάζεται Trans-Neptunian Objects ή TNOs , έχουν το περιήλιο τους στον Ήλιο περίπου στο ίδιο σημείο στο διάστημα.

Αλλά ορισμένοι αστρονόμοι λένε ότι δεν ταιριάζει με τις τρέχουσες θεωρίες σχετικά με το ηλιακό σύστημα. Ακόμα και στο περιήλιο τους, αυτά τα λεγόμενα ακραία TNOs ( eTNOs ) βρίσκονται τόσο μακριά από τον τελευταίο μας γνωστό πλανήτη που ο Ποσειδώνας δεν μπορεί να είναι υπεύθυνος για τη διαμόρφωση των περίεργων τροχιών τους.

Έτσι, για να αντιληφθούμε τις περίεργες τροχιές τους, μια ομάδα αστρονόμων επικαλέστηκε πρόσφατα μια σκληρή ​​αλλά όλο και πιο πειστική εξήγηση για το πώς συμβαίνουν όλα αυτά. Δηλαδή, ένας πλανήτης γολιάθ, με πενταπλάσια έως και δεκαπλάσια της μάζας της Γης, κρύβεται πολύ πιο πέρα ​​από τον Πλούτωνα, εκατοντάδες φορές μακρύτερα από ότι η Γη από τον Ήλιο. Και αυτός ο κρυμμένος γιγαντιαίος κόσμος, υποστηρίζουν οι υποστηρικτές του Πλανήτη Εννέα, είναι η αιτία που έχουν τα eTNO τις ασυνήθιστες τροχιές τους. 

Η υπόθεση της μαύρης τρύπας

Ωστόσο, σύμφωνα με νέα έρευνα, ο Ένατος Πλανήτης δεν είναι η μόνη πιθανή εξήγηση για τα eTNO. Ο ένοχος, σύμφωνα με τη νέα μελέτη, θα μπορούσε να είναι μια πρωταρχική μαύρη τρύπα. Οι αρχέγονες μαύρες τρύπες προβλέπεται να έχουν βρεθεί μέσα στα πρώτα μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου μετά το Big Bang. Ωστόσο, η ύπαρξή τους δεν έχει επιβεβαιωθεί ποτέ.

Εάν αυτό είναι αλήθεια, η προτεινόμενη μαύρη τρύπα θα βρισκόταν επίσης εκατοντάδες φορές μακρύτερα από τον Ήλιο από όσο η Γη. Αλλά επειδή οι μαύρες τρύπες είναι απίστευτα εξειδικευμένες στη συντριβή της ύλης, μια μαύρη τρύπα ισοδύναμη με περίπου πέντε γήινες μάζες θα είχε μόνο το μέγεθος μιας μπάλας μπέιζμπολ.

Οι ερευνητές λένε ότι ένα περίεργο σύνολο βαρυτικών ανωμαλιών, που πρόσφατα εντοπίστηκε από το Πείραμα OGLE, μπορεί να βοηθήσει να εξηγήσουμε γιατί ο Πλανήτης Εννέα είναι στην πραγματικότητα μια μαύρη τρύπα.

Στο πλαίσιο του πρότζεκτ OGLE, οι αστρονόμοι παρακολουθούσαν τον ουρανό αναζητώντας γεγονότα βαρύτητας , τα οποία συμβαίνουν όταν ένα τεράστιο αντικείμενο στο προσκήνιο (όπως μια μαύρη τρύπα) περνά ακριβώς μπροστά από ένα αντικείμενο στο φόντο (όπως ένα αστέρι). Εάν η ευθυγράμμιση των αντικειμένων είναι τέλεια, το βαρύ αντικείμενο του προσκηνίου ενεργεί σαν ένα είδος φακού, παραμορφώνοντας και ενισχύοντας το φως από το αντικείμενο πίσω του.

Με βάση τα πέντε χρόνια παρατηρήσεων του OGLE, οι ερευνητές αποκάλυψαν έξι περίεργα μικροσκοπικά γεγονότα, που φαίνεται να έχουν συμβεί όταν αντικείμενα περίπου 0,5 έως 20 φορές της μάζας της Γης λειτουργούσαν ως βαρυτικοί φακοί. Σύμφωνα με την δημοσίευση, τα αντικείμενα αυτά, τα οποία βρίσκονται περίπου 26.000 έτη φωτός μακριά από τη γαλαξιακή διόγκωση του Γαλαξία , θα μπορούσαν εξίσου εύκολα να αντιστοιχούν σε έναν απροσδόκητο πληθυσμό αρχέγονων μαύρων οπών και όχι σε ελεύθερους πλανήτες.

«Η σύλληψη ενός ελεύθερου πλανήτη είναι η κορυφαία εξήγηση για την προέλευση του Πλανήτη», γράφει ο συγγραφέας της νέας μελέτης, «και δείχνουμε ότι η πιθανότητα σύλληψης μιας αρχέγονης μαύρης τρύπας είναι συγκρίσιμη».

Εάν μια τέτοια μαύρη τρύπα, αντί για έναν ελεύθερο πλανήτη, συλληφθεί από τον Ήλιο και τώρα περιφέρεται στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα, τότε θα επηρέαζε τις τροχιές των eTNO με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως ο Πλανήτης Εννέα.

Σύμφωνα με τον Konstantin Batygin , ο οποίος συνέβαλε στην υπόθεση του Ένατου πλανήτη, αλλά δεν συμμετείχε στη νέα μελέτη, είναι σίγουρα πιθανό ότι μια αρχέγονη μαύρη τρύπα θα μπορούσε να τον αντικαταστήσει στο μοντέλο τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμβαίνει.

«Το σημαντικό πράγμα που πρέπει να καταλάβουμε εδώ είναι ότι όλοι αυτοί οι υπολογισμοί μπορούν να φανερώσουν ποιά είναι η μάζα του Πλανήτη Εννέα, όχι τη σύνθεσή του», δήλωσε ο Konstantin Batygin . «Έτσι, κατ ‘αρχήν, ο Πλανήτης Εννέα μπορεί να είναι ένας πλανήτης, μια πατάτα, μια μαύρη τρύπα, ένα χάμπουργκερ κλπ., Όσο οι τροχιακές παραμέτρους του είναι σωστές».

Αν και ο Batygin δεν είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι μια μαύρη τρύπα που περιπλανιέται στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα θα ήταν πιο φυσική από τον Πλανήτη Εννέα, παραδέχεται ότι διστάζει να διαγράψει πλήρως τη νέα θεωρία.

Ή, όπως το λέει : «Πάντα θέλω να διατηρήσω ένα ανοιχτό μυαλό.»

Αλγόριθμοι μηχανικής μάθησης μπορούν να επιταχύνουν την ανακάλυψη νέων μαγνητικών υλικών

Οι τεχνολογίες αποθήκευσης δεδομένων εξαρτώνται από υλικά που διατηρούν τις μαγνητικές ιδιότητες σε υψηλή θερμοκρασία. Ενώ οι ερευνητές έχουν μια γκάμα τέτοιων υλικών για να εργαστούν με αυτά, η θεωρία υποστηρίζει όμως ότι οι γνωστές επιλογές είναι ένα μικρό κλάσμα των μαγνητών υψηλής θερμοκρασίας που είναι δυνατόν να υπάρξουν. Για να επιταχύνουν την ανακάλυψη και το σχεδιασμό νέων μαγνητών υψηλής θερμοκρασίας, οι James Nelson και Stefano Sanvito του Trinity College στην Ιρλανδία έχουν αναπτύξει διάφορα μοντέλα μηχανικής μάθησης που μπορούν να προβλέψουν τη θερμοκρασία στην οποία ένα υλικό απομαγνητίζεται – θερμοκρασία Curie για το υλικό – από την χημική σύνθεσή του.

Οι ερευνητές πήραν εμπειρικά δεδομένα από 2500 γνωστούς σιδηρομαγνήτες και τα χώρισαν σε δυο σύνολα. Ο υπολογιστής ανέλυσε το ένα σύνολο για να φτιάξει προβλεπτικά μοντέλα και το άλλο σύνολο για να αξιολογήσει την ακρίβειά τους. Κάθε μοντέλο περιγράφει τη σχέση μεταξύ της θερμοκρασίας Curie ενός υλικού και ορισμένων άλλων ιδιοτήτων, όπως ο ατομικός του αριθμός, η θερμοκρασία τήξης και ο τύπος των δεσμών που διαμορφώνεται μεταξύ των ατόμων. Στις περισσότερες περιπτώσεις, μπόρεσαν να προβλέψουν τη θερμοκρασία Curie ενός υλικού μόνο από τον χημικό του τύπο.

Οι Nelson και Sanvito βρήκαν ότι το καλύτερο μοντέλο θα μπορούσε να προβλέψει τη θερμοκρασία Curie ενός υλικού με μια ακρίβεια περίπου 50 Κ. Το πιο σημαντικό: αυτό το μοντέλο θα μπορούσε να βγάλει συμπέρασμα από λίγα σχετικά σημεία δεδομένων. Για παράδειγμα, το μοντέλο πρόβλεψε σωστά αλλαγές της θερμοκρασίας Curie για κράματα μαγγανίου-κοβαλτίου η σύνθεση των οποίων μεταβάλλονταν, ακόμη και αν το εκπαιδευόμενο σύνολο περιείχε μόνο δυο σημεία δεδομένων για αυτά τα υλικά. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση για την ανακάλυψη των υλικών έχει ακόμη σημαντικούς περιορισμούς. Ένας περιορισμός, για παράδειγμα, είναι ότι δεν μπορεί ακόμη να διακρίνει μεταξύ πολύμορφων-συνθετικά παρόμοιων υλικών των οποίων οι θερμοκρασίες Curie διαφέρουν λόγω των διακριτών δομών τους. Το πρόβλημα αυτό δείχνει ότι το μοντέλο έχει ορισμένα θεμελιακά λάθη τα οποία δεν μπορούν να μειωθούν με την αύξηση των ποσών των εκπαιδευτικών

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Ἠθικὰ Νικομάχεια (1138b-1139a)

ΒΙΒΛΙΟ Ζ': Διανοητικές αρετές

[1138b] [I] Ἐπεὶ δὲ τυγχάνομεν πρότερον εἰρηκότες ὅτι δεῖ τὸ μέσον αἱρεῖσθαι, μὴ τὴν ὑπερβολὴν μηδὲ τὴν ἔλλειψιν, τὸ δὲ μέσον ἐστὶν ὡς ὁ λόγος ὁ ὀρθὸς λέγει, τοῦτο διέλωμεν. ἐν πάσαις γὰρ ταῖς εἰρημέναις ἕξεσι, καθάπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, ἔστι τις σκοπὸς πρὸς ὃν ἀποβλέπων ὁ τὸν λόγον ἔχων ἐπιτείνει καὶ ἀνίησιν, καί τις ἔστιν ὅρος τῶν μεσοτήτων, ἃς μεταξύ φαμεν εἶναι τῆς ὑπερβολῆς καὶ τῆς ἐλλείψεως, οὔσας κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον. ἔστι δὲ τὸ μὲν εἰπεῖν οὕτως ἀληθὲς μέν, οὐθὲν δὲ σαφές· καὶ γὰρ ἐν ταῖς ἄλλαις ἐπιμελείαις, περὶ ὅσας ἐστὶν ἐπιστήμη, τοῦτ᾽ ἀληθὲς μὲν εἰπεῖν, ὅτι οὔτε πλείω οὔτε ἐλάττω δεῖ πονεῖν οὐδὲ ῥᾳθυμεῖν, ἀλλὰ τὰ μέσα καὶ ὡς ὁ ὀρθὸς λόγος· τοῦτο δὲ μόνον ἔχων ἄν τις οὐδὲν ἂν εἰδείη πλέον, οἷον ποῖα δεῖ προσφέρεσθαι πρὸς τὸ σῶμα, εἴ τις εἴπειεν ὅτι ὅσα ἡ ἰατρικὴ κελεύει καὶ ὡς ὁ ταύτην ἔχων. διὸ δεῖ καὶ περὶ τὰς τῆς ψυχῆς ἕξεις μὴ μόνον ἀληθῶς εἶναι τοῦτ᾽ εἰρημένον, ἀλλὰ καὶ διωρισμένον τίς ἐστιν ὁ ὀρθὸς λόγος καὶ τούτου τίς ὅρος.

Τὰς δὴ τῆς ψυχῆς ἀρετὰς διελόμενοι τὰς μὲν εἶναι

[1139a] τοῦ ἤθους ἔφαμεν τὰς δὲ τῆς διανοίας. περὶ μὲν οὖν τῶν ἠθικῶν διεληλύθαμεν, περὶ δὲ τῶν λοιπῶν, περὶ ψυχῆς πρῶτον εἰπόντες, λέγωμεν οὕτως. πρότερον μὲν οὖν ἐλέχθη δύ᾽ εἶναι μέρη τῆς ψυχῆς, τό τε λόγον ἔχον καὶ τὸ ἄλογον· νῦν δὲ περὶ τοῦ λόγον ἔχοντος τὸν αὐτὸν τρόπον διαιρετέον. καὶ ὑποκείσθω δύο τὰ λόγον ἔχοντα, ἓν μὲν ᾧ θεωροῦμεν τὰ τοιαῦτα τῶν ὄντων ὅσων αἱ ἀρχαὶ μὴ ἐνδέχονται ἄλλως ἔχειν, ἓν δὲ ᾧ τὰ ἐνδεχόμενα· πρὸς γὰρ τὰ τῷ γένει ἕτερα καὶ τῶν τῆς ψυχῆς μορίων ἕτερον τῷ γένει τὸ πρὸς ἑκάτερον πεφυκός, εἴπερ καθ᾽ ὁμοιότητά τινα καὶ οἰκειότητα ἡ γνῶσις ὑπάρχει αὐτοῖς. λεγέσθω δὲ τούτων τὸ μὲν ἐπιστημονικὸν τὸ δὲ λογιστικόν· τὸ γὰρ βουλεύεσθαι καὶ λογίζεσθαι ταὐτόν, οὐδεὶς δὲ βουλεύεται περὶ τῶν μὴ ἐνδεχομένων ἄλλως ἔχειν. ὥστε τὸ λογιστικόν ἐστιν ἕν τι μέρος τοῦ λόγον ἔχοντος. ληπτέον ἄρ᾽ ἑκατέρου τούτων τίς ἡ βελτίστη ἕξις· αὕτη γὰρ ἀρετὴ ἑκατέρου, ἡ δ᾽ ἀρετὴ πρὸς τὸ ἔργον τὸ οἰκεῖον.

***
[1138b] [1] Επειδή συμβαίνει να έχουμε πει πιο πάνω ότι πρέπει να επιλέγουμε και να προτιμούμε το μέσον, και όχι την υπερβολή ή την έλλειψη, και ακόμη ότι το μέσον είναι όπως το ορίζει ο ορθός λόγος, ας αναλύσουμε τώρα αυτό το θέμα. Σε όλες δηλαδή τις έξεις για τις οποίες κάναμε λόγο, καθώς και σε όλες τις άλλες υπάρχει ένας στόχος, προς τον οποίο έχει στραμμένο το βλέμμα του ο κάτοχος του λόγου και, ανάλογα, τεντώνει ή χαλαρώνει τη δραστηριότητά του· υπάρχει επίσης και ένας κανόνας που ορίζει τις μεσότητες, που λέμε ότι βρίσκονται ανάμεσα στην υπερβολή και την έλλειψη, σε συμφωνία προς τον ορθό λόγο. Η διατύπωση όμως αυτή είναι, βέβαια, σωστή, δεν είναι όμως καθόλου σαφής. Σε όλες, πράγματι, τις ανθρώπινες ασχολίες και δραστηριότητες που είναι αντικείμενο επιστήμης είναι, βέβαια, σωστό να λέμε ότι δεν πρέπει να κοπιάζουμε ή να χαλαρώνουμε και να ξεκουραζόμαστε περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που πρέπει, αλλά να κρατούμε το μέσον και όπως ορίζει ο ορθός λόγος· αν όμως ένας άνθρωπος έχει μόνο αυτή τη γνώση, δεν ξέρει, θα έλεγα, τίποτε· δεν ξέρει, π.χ., τί λογής φάρμακα πρέπει να χρησιμοποιήσει για το σώμα του, αν κάποιος του πει ότι πρέπει να χρησιμοποιήσει αυτά που του συστήνει η ιατρική τέχνη και όπως του τα συστήνει ο κάτοχος αυτής της τέχνης. Έτσι, λοιπόν, και όταν πρόκειται για τις έξεις της ψυχής, δεν πρέπει απλώς να λέγονται τα σωστά αυτά λόγια, αλλά και να δηλώνεται καθαρά τί είναι ο ορθός λόγος και ποιός είναι ο κανόνας από τον οποίο αυτός προσδιορίζεται.

Τις αρετές λοιπόν της ψυχής τις χωρίσαμε σε δύο κατηγορίες, και είπαμε ότι άλλες έχουν σχέση

[1139a] με τον χαρακτήρα του ανθρώπου (ηθικές αρετές) και άλλες με τον νου του (διανοητικές αρετές). Για τις ηθικές αρετές κάναμε ήδη διεξοδικό λόγο. Για τις υπόλοιπες θα μιλήσουμε τώρα, αφού πρώτα κάνουμε λόγο για την ψυχή. Παλαιότερα είπαμε ότι υπάρχουν δύο μέρη της ψυχής, το λογικό και το ά-λογο. Ας κάνουμε τώρα μια παρόμοια διαίρεση του λογικού μέρους, και ας ξεκινήσουμε από τη βασική αρχή ότι δύο είναι τα λογικά μέρη της ψυχής: ένα αυτό με το οποίο σκεφτόμαστε και μελετούμε τα όντα που οι αρχικές τους αιτίες είναι αμετάβλητες, και ένα άλλο αυτό με το οποίο σκεφτόμαστε και μελετούμε τα όντα που μεταβάλλονται· γιατί για πράγματα που διαφέρουν μεταξύ τους ως προς το είδος είναι εκ φύσεως διαφορετικό ως προς το είδος και το μέρος της ψυχής που αντιστοιχεί στο καθένα από τα δυο τους, — αφού η γνωστική λειτουργία τους γίνεται στη βάση κάποιας ομοιότητας και συγγένειας προς τα γνωστικά τους αντικείμενα. Ας ονομάσουμε το ένα από τα δύο αυτά μέρη επιστημονικό και το άλλο λογιστικό (γιατί «σκέφτομαι» και «λογίζομαι» είναι το ίδιο πράγμα, και κανένας δεν σκέφτεται για πράγματα που δεν μεταβάλλονται). Το λογιστικό, επομένως, είναι ένα από τα δύο μέρη του λογικού μέρους της ψυχής. Ας κοιτάξουμε λοιπόν τώρα να δούμε ποιά είναι η καλύτερη έξη του καθενός από τα δύο αυτά μέρη: αυτή θα είναι η αρετή του, η αρετή όμως ενός πράγματος σχετίζεται με το έργο που του προσιδιάζει.

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ: ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ - Σφῆκες (54-135)

ΞΑ. φέρε νυν, κατείπω τοῖς θεαταῖς τὸν λόγον,
55 ὀλίγ᾽ ἄτθ᾽ ὑπειπὼν πρῶτον αὐτοῖσιν ταδί,
μηδὲν παρ᾽ ἡμῶν προσδοκᾶν λίαν μέγα,
μηδ᾽ αὖ γέλωτα Μεγαρόθεν κεκλαμμένον.
ἡμῖν γὰρ οὐκ ἔστ᾽ οὔτε κάρυ᾽ ἐκ φορμίδος
δούλω διαρριπτοῦντε τοῖς θεωμένοις,
60 οὔθ᾽ Ἡρακλῆς τὸ δεῖπνον ἐξαπατώμενος,
οὐδ᾽ αὖθις ἀνασελγαινόμενος Εὐριπίδης·
οὐδ᾽ εἰ Κλέων γ᾽ ἔλαμψε, τῆς τύχης χάριν
αὖθις τὸν αὐτὸν ἄνδρα μυττωτεύσομεν.
ἀλλ᾽ ἔστιν ἡμῖν λογίδιον γνώμην ἔχον,
65 ὑμῶν μὲν αὐτῶν οὐχὶ δεξιώτερον,
κωμῳδίας δὲ φορτικῆς σοφώτερον.
ἔστιν γὰρ ἡμῖν δεσπότης, ἐκεινοσὶ
ἄνω καθεύδων, ὁ μέγας, οὑπὶ τοῦ τέγους.
οὗτος φυλάττειν τὸν πατέρ᾽ ἐπέταξε νῷν,
70 ἔνδον καθείρξας, ἵνα θύραζε μὴ ᾽ξίῃ.
νόσον γὰρ ὁ πατὴρ ἀλλόκοτον αὐτοῦ νοσεῖ,
ἣν οὐδ᾽ ἂν εἷς γνοίη ποτ᾽ οὐδ᾽ ἂν ξυμβάλοι
εἰ μὴ πύθοιθ᾽ ἡμῶν· ἐπεὶ τοπάζετε.
Ἀμυνίας μὲν ὁ Προνάπους φήσ᾽ οὑτοσὶ
75 εἶναι φιλόκυβον αὐτόν. — ἀλλ᾽ οὐδὲν λέγει,
μὰ Δί᾽, ἀλλ᾽ ἀφ᾽ αὑτοῦ τὴν νόσον τεκμαίρεται.—
οὔκ, ἀλλὰ φιλο μέν ἐστιν ἀρχὴ τοῦ κακοῦ.—
ὁδὶ δέ φησι Σωσίας πρὸς Δερκύλον
εἶναι φιλοπότην αὐτόν. — οὐδαμῶς γ᾽, ἐπεὶ
80 αὕτη γε χρηστῶν ἐστιν ἀνδρῶν ἡ νόσος.—
Νικόστρατος δ᾽ αὖ φησιν ὁ Σκαμβωνίδης
εἶναι φιλοθύτην αὐτὸν ἢ φιλόξενον.—
μὰ τὸν κύν᾽, ὦ Νικόστρατ᾽, οὐ φιλόξενος,
ἐπεὶ καταπύγων ἐστὶν ὅ γε Φιλόξενος.—
85 ἄλλως φλυαρεῖτ᾽· οὐ γὰρ ἐξευρήσετε.
εἰ δὴ ᾽πιθυμεῖτ᾽ εἰδέναι, σιγᾶτέ νυν.
φράσω γὰρ ἤδη τὴν νόσον τοῦ δεσπότου.
φιληλιαστής ἐστιν ὡς οὐδεὶς ἀνήρ,
ἐρᾷ τε τούτου, τοῦ δικάζειν, καὶ στένει
90 ἢν μὴ ‹᾽πὶ› τοῦ πρώτου καθίζηται ξύλου.
ὕπνου δ᾽ ὁρᾷ τῆς νυκτὸς οὐδὲ πασπάλην.
ἢν δ᾽ οὖν καταμύσῃ κἂν ἄχνην, ὅμως ἐκεῖ
ὁ νοῦς πέτεται τὴν νύκτα περὶ τὴν κλεψύδραν.
ὑπὸ τοῦ δὲ τὴν ψῆφόν γ᾽ ἔχειν εἰωθέναι
95 τοὺς τρεῖς ξυνέχων τῶν δακτύλων ἀνίσταται,
ὥσπερ λιβανωτὸν ἐπιτιθεὶς νουμηνίᾳ.
καὶ νὴ Δί᾽ ἢν ἴδῃ γέ που γεγραμμένον
«υἱὸν Πυριλάμπους» ἐν θύρᾳ, «Δῆμον καλόν»,
ἰὼν παρέγραψε πλησίον· «κημὸς καλός.»
100 τὸν ἀλεκτρυόνα δ᾽, ὃς ᾖδ᾽ ἀφ᾽ ἑσπέρας, ἔφη
ὄψ᾽ ἐξεγείρειν αὐτὸν ἀναπεπεισμένον,
παρὰ τῶν ὑπευθύνων ἔχοντα χρήματα.
εὐθὺς δ᾽ ἀπὸ δορπηστοῦ κέκραγεν ἐμβάδας,
κἄπειτ᾽ ἐκεῖσ᾽ ἐλθὼν προκαθεύδει πρῲ πάνυ,
105 ὥσπερ λεπὰς προσεχόμενος τῷ κίονι.
ὑπὸ δυσκολίας δ᾽ ἅπασι τιμῶν τὴν μακρὰν
ὥσπερ μέλιττ᾽ ἢ βομβυλιὸς εἰσέρχεται
ὑπὸ τοῖς ὄνυξι κηρὸν ἀναπεπλημένος.
ψήφων δὲ δείσας μὴ δεηθείη ποτέ,
110 ἵν᾽ ἔχοι δικάζειν, αἰγιαλὸν ἔνδον τρέφει.
τοιαῦτ᾽ ἀλύει· νουθετούμενος δ᾽ ἀεὶ
μᾶλλον δικάζει. τοῦτον οὖν φυλάττομεν
μοχλοῖσιν ἐγκλείσαντες, ὡς ἂν μὴ ᾽ξίῃ.
ὁ γὰρ υἱὸς αὐτοῦ τὴν νόσον βαρέως φέρει.
115 καὶ πρῶτα μὲν λόγοισι παραμυθούμενος
ἀνέπειθεν αὐτὸν μὴ φορεῖν τριβώνιον
μηδ᾽ ἐξιέναι θύραζ᾽· ὁ δ᾽ οὐκ ἐπείθετο.
εἶτ᾽ αὐτὸν ἀπέλου κἀκάθαιρ᾽· ὁ δ᾽ οὐ μάλα.
μετὰ τοῦτ᾽ ἐκορυβάντιζ᾽· ὁ δ᾽ αὐτῷ τυμπάνῳ
120 ᾄξας ἐδίκαζεν εἰς τὸ Καινὸν ἐμπεσών.
ὅτε δῆτα ταύταις ταῖς τελεταῖς οὐκ ὠφέλει,
διέπλευσεν εἰς Αἴγιναν· εἶτα ξυλλαβὼν
νύκτωρ κατέκλινεν αὐτὸν εἰς Ἀσκληπιοῦ·
ὁ δ᾽ ἀνεφάνη κνεφαῖος ἐπὶ τῇ κιγκλίδι.
125 ἐντεῦθεν οὐκέτ᾽ αὐτὸν ἐξεφρίεμεν,
ὁ δ᾽ ἐξεδίδρασκε διά τε τῶν ὑδρορροῶν
καὶ τῶν ὀπῶν· ἡμεῖς δ᾽ ὅσ᾽ ἦν τετρημένα
ἐνεβύσαμεν ῥακίοισι κἀπακτώσαμεν·
ὁ δ᾽ ὡσπερεὶ κολοιὸς αὑτῷ παττάλους
130 ἐνέκρουεν εἰς τὸν τοῖχον, εἶτ᾽ ἐξήλλετο.
ἡμεῖς δὲ τὴν αὐλὴν ἅπασαν δικτύοις
καταπετάσαντες ἐν κύκλῳ φυλάττομεν.
ἔστιν δ᾽ ὄνομα τῷ μὲν γέροντι Φιλοκλέων,
ναὶ μὰ Δία, τῷ δ᾽ υἱεῖ γε τῳδὶ Βδελυκλέων,
135 ἔχων τρόπους φρυαγμοσεμνάκους τινάς.

***
ΞΑΝ. Για το έργο τώρα στο κοινό ας μιλήσω.
Πρώτα, μια εισαγωγή: να μην προσμένουν
κάτι από μας πολύ σπουδαίο, μα κι ούτε
αστεία χοντρά, απ᾽ τα Μέγαρα κλεμμένα.
Δεν έχουμε δυο δούλους που να ρίχνουν
καρύδια στους θεατές από καλάθι
60 ούτε Ηρακλή που του στερούν το δείπνο
ή πόμπεμα καινούριο του Ευριπίδη·
κοψίδια δε θα γίνει ο Κλέωνας πάλι
γιατί είχε τύχη κι έριξε μια λάμψη.
Ένα έξυπνο θα δείτε τώρα εργάκι,
όχι πιο πάνω απ᾽ την αντίληψή σας,
αλλ᾽ από κωμωδία χυδαία πιο άξιο.
Αφέντης μας είν᾽ ο άντρακλας εκείνος,
ο πλαγιασμένος πάνω εκεί στο δώμα.
Αυτός κλεισμένον τον πατέρα του έχει,
70 κι εμάς φρουρούς, μην πάει και ξεπορτίσει.
Γιατί παράξενη έχει αρρώστια ο γέρος,
που, αν δεν την πούμε, ούτε κανείς τη νιώθει
ούτε την απεικάζει. Εμπρός μαντέψτε.
Δείχνει ένα θεατή.
Κει κάτω ο Αμυνίας, γιος του Προνάπη,
λέει φίλος των ζαριών πως θα ᾽ναι. — Λάθος!
Απ᾽ τον εαυτό του, μά το Δία, θα κρίνει. —
Η αρρώστια, αλήθεια, είναι φιλία σε κάτι,
αλλά όχι αυτό.
Δείχνει έναν άλλον θεατή.
Ο Σωσίας λέει στο Δερκύλο
πως θα ᾽ναι φίλος του πιοτού. — Καθόλου!
80 Αυτό είν᾽ αρρώστια των καλών ανθρώπων.—
Ο Νικόστρατος λέει ο Σκαμβωνίδης
φιλέορτος ή φιλόξενος πως θα ᾽ναι.—
Φιλόξενος; Νικόστρατε, όχι· είν᾽ ένας
ο Φιλόξενος, ξέρεις, ξεσκισμένος.—
Δε θα το βρείτε, κι άδικος ο κόπος.
Αν θέλετε να μάθετε, σωπάστε,
και θα σας πω του γέρου την αρρώστια.
Μανία του να δικάζει, και είναι φίλος
της Ηλιαίας, όσο κανένας άλλος·
90 βογκά, αν δε βρει στον πρώτο μπάγκο θέση.
Τα μάτια του ύπνος δεν τα πιάνει· ανίσως
για λίγο τον αρπάξει, πάλι ο νους του
πετά όλη νύχτα γύρω στην κλεψύδρα.
Απ᾽ τη συνήθεια ψήφο να κρατάει
τα τρία τα δάχτυλά του είν᾽ ενωμένα
όταν ξυπνά, που λες πως πάει λιβάνι
να βάλει στο βωμό, στο νιο φεγγάρι.
Κι αν κάπου δει γραμμένο σε μια πόρτα
ΩΡΑΙΟΣ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΠΥΡΙΛΑΜΠΗ Ο ΔΗΜΟΣ,
προσθέτει ΩΡΑΙΟΣ ΕΙΝ᾽ Ο ΚΗΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ
100 Ο πετεινός που αποβραδίς λαλούσε
τον ξύπναγε, είπε, αργά, γιατί τον είχαν
οι υπόλογοι κι αυτόν δωροδοκήσει.
Μόλις δειπνήσει, κράζει «τα παπούτσια μου!»
κι αυγήν αυγή τραβά κι αποκοιμιέται
στο στύλο κολλητά σαν πεταλίδα.
Απ᾽ τη στρυφνάδα του, όλο τη μακριά
γραμμή για κάθε υπόδικο χαράζει
και σπίτι του έτσι με κεριά στα νύχια,
σα μέλισσα ή σαν μπάμπουρας, γυρίζει.
Από το φόβο μην του λείψουν ψήφοι,
στο σπίτι του φυλάει γιαλό χαλίκια,
110 για να ᾽χει και να ρίχνει μες στις κάλπες.
Τέτοια είν᾽ η τρέλα του· όσο πιο πολύ
τον συμβουλεύουν, τόσο αυτός δικάζει.
Τον έχουμε λοιπόν με αμπάρες κλείσει
και τον φυλάμε, για να μην ξεφύγει.
Γιατί πολύ κατάκαρδα την παίρνει
ο γιος του την αρρώστια. Προσπαθούσε
στην αρχή με τα λόγια να τον πείσει
να μη φορά το κοντογούνι και έξω
να μη γυρίζει· εκείνος πού ν᾽ ακούσει!
Καθαρτικά λουτρά του ᾽κανε τότε·
και πάλι τα ίδια. Στα ιερά τον πήγε
των Κορυβάντων να μυηθεί· μα κείνος,
με το ντέφι όπως ήταν, στο Καινούριο
120 το Δικαστήριο πέφτει και δικάζει.
Αφού κι η μύηση τούτη ανώφελη ήταν,
στην Αίγινα περνά· τον παίρνει εκείθε
και στ᾽ Ασκληπιείο τον βάζει να πλαγιάσει·
μα εκείνος, μπρος στα κάγκελα, πριν φέξει.
Του κλειούμε τότε το έβγα· πάλι εκείνος
από τις τρύπες το ᾽σκαε κι απ᾽ τα λούκια·
όπου ήταν τρύπα, εμείς με τα κουρέλια
και με στουπιά τη φράξαμε· κι ο γέρος,
σαν καλιακούδα, μπήγοντας παλούκια
130 στον τοίχο, πήδαγε έξω. Τελευταία,
με δίχτυα όλο το σπίτι γύρω γύρω
το ζώσαμε καλά και τον φυλάμε.
Ο γέος Φιλοκλέωνας λέγεται· ναι, αλήθεια·
ο γιος, καμαρωτός και ψηλομύτης,
και τ᾽ όνομά του Βδελυκλέωνας είναι.

Μορφές και Θέματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας: ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ - ΚΡΙΟΣ

ΚΡΙΟΣ

(αστερισμός)

 

Ο Φρίξος και η Έλλη ήταν τα παιδιά του βασιλιά της Βοιωτίας Αθάμαντα από τη Νεφέλη και εγγόνια του Αιόλου. Αργότερα πήρε για γυναίκα του την Ινώ, που του χάρισε τον Λέαρχο και τον Μελικέρτη. Η Ινώ, θέλοντας να ξεφορτωθεί τα παιδιά του άνδρα της από την άλλη γυναίκα, έπεισε τις γυναίκες να παίρνουν κρυφά τον σπόρο του σιταριού από τους άνδρες και να τον καβουρδίζουν. Και βέβαια η γη, που δέχτηκε στα σπλάχνα της καβουρδισμένους σπόρους, δεν απέδωσε καρπούς.

 

Έτσι, ο Αθάμαντας έστειλε απεσταλμένους στους Δελφούς και ζητούσε να μάθει με ποιον τρόπο θα μπορούσαν να απαλλαχτούν από την ακαρπία. Αλλά η Ινώ έπεισε τους απεσταλμένους να πουν πως ο θεός χρησμοδότησε να θυσιάσουν στον Δία τον Φρίξο. Και ο Αθάμαντας, κάτω από την πίεση και των αγροτών, ετοιμάστηκε να οδηγήσει τον Φρίξο στον βωμό και να τον θυσιάσει. Η Νεφέλη όμως τον άρπαξε μαζί με τη θυγατέρα της και τους έδωσε ένα χρυσόμαλλο κριάρι, που το είχε πάρει από τον Ερμή· καβάλα στο κριάρι τα δυο παιδιά πέταξαν στον ουρανό πάνω από γη και θάλασσα. Όταν όμως βρέθηκαν στη θάλασσα ανάμεσα στο Σίγειο και τη Θρακική χερσόνησο, η Έλλη γλίστρησε κι έπεσε στη θάλασσα που από αυτήν ονομάστηκε Ελλήσποντος. Ωστόσο, ο Ποσειδώνας όχι μόνο δεν άφησε την Έλλη να χαθεί αλλά ενώθηκε ερωτικά μαζί της και απέκτησαν ένα γιο, τον Παίονα -τουλάχιστον αυτό παραδίδει ο Ερατοσθένης.

 

Μάλιστα, σε εκείνη την πτώση έσπασε ένα από τα κέρατα του κριαριού.

 

Ο Φρίξος έφτασε μόνος στη χώρα των Κόλχων, όπου βασίλευε ο Αιήτης, ο γιος του Ήλιου και της Περσηίδας, αδελφός της Κίρκης και της Πασιφάης, γυναίκας του Μίνωα. Ο Αιήτης καλοδέχτηκε τον ξένο και τον πάντρεψε με μία από τις κόρες του, τη Χαλκιόπη. Ύστερα, ο Φρίξος θυσίασε το χρυσόμαλλο κριάρι με το ένα κέρατο -το άλλο έσπασε κατά την πτώση της Έλλης. Το θυσίασε στον Δία Φύξιο που προστατεύει τους φυγάδες και χάρισε το δέρμα του στον βασιλιά που το κάρφωσε γύρω από μια βελανιδιά στο άλσος του Άρη. Αυτός ο κριός καταστερίστηκε και σχημάτισε τον αστερισμό του κριού (Ερατοσθ., Καταστ., 1,19)*.

----------------------------

*Αστερισμός του Κριού

 

Οὗτος ὁ Φρίξον διακομίσας καὶ Ἓλλην· ἄφθιτος δὲ ὢν ἐδόθη αὐτοῖς ὑπὸ Νεφέλης τῆς μητρός· εἶχε δὲ χρυσῆν δοράν, ὡς Ἡσίοδος καὶ Φερεκύδης εἰρήκασιν· διακομίζων δ' αὐτοὺς κατὰ τὸ στενώτατον τοῦ πελάγους, τοῦ ἀπ' ἐκείνης κληθέντος Ἑλλησπόντου, ἔῥῥιψεν αὐτὴν [καὶ τὸ κέρας ἀπολέσας].

Ποσειδῶν δὲ σώσας τὴν Ἓλλην καὶ μιχθεὶς ἐγέννησεν ἐξ αὐτῆς παῖδα ὀνόματι Παίωνα, τὸν δὲ Φρίξον εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον σωθέντα πρὸς Αἰήτην διεκόμισεν· ᾧ καὶ ἐκδὺς ἔδωκε τὴν χρυσῆν δοράν, ὅπως μνημόσυνον ἔχῃ· αὐτὸς δὲ εἰς τὰ ἄστρα ἀπῆλθεν· ὅθεν ἀμαυρότερον φαίνεται.

Ερατοσθένης, Καταστερισμοί, 1,19

Το δευτερεύον όφελος

Δευτερεύoν όφελος είναι ένας ψυχολογικός όρος ο οποίος περιγράφει τους κρυφούς λόγους για τους οποίους κάποιος μπορεί να εμμένει σε μια καταστροφική συμπεριφορά, κατάσταση η σχέση. Ο όρος αυτός βασίζεται στην άποψη ότι υπάρχουν πολλά, μη εμφανή πλεονεκτήματα κυρίως κοινωνικά και διαπροσωπικά που οδηγούν τα άτομα στο να διατηρούν και να διαιωνίζουν αρνητικές καταστάσεις.

Δυστυχώς το δευτερεύον όφελος υποστηρίζεται από πολύπλοκες διεργασίες που είναι βαθιά ριζωμένες στο υποσυνείδητο και είναι σχεδόν αδύνατο να εντοπιστούν και να γίνουν κατανοητές από το ίδιο το άτομο χωρίς ψυχολογική υποστήριξη.

Ακόμα και κατά τη διάρκεια της (αυτό)θεραπείας είναι πολύ δύσκολο να για το ίδιο το άτομο να αντιληφθεί ότι μπορεί να υπάρχει όφελος που λειτουργεί ως κίνητρο για την επανάληψη αυτοκαταστροφικών συμπεριφορών. Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί εδώ είναι εάν το άτομο θέλει πραγματικά να θεραπευτεί η έχει ισχυρούς λόγους να αντιστέκεται και να εμμένει στο φαύλο κύκλο.

Ένα πολύ απλό παράδειγμα είναι ο χρόνιος πόνος που έχει ψυχοσωματική βάση. Το δευτερεύον όφελος σε αυτή την περίπτωση είναι αρκετά εμφανές. Το άτομο που πάσχει μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποφύγει οποιαδήποτε υποχρέωση μπορεί να έχει χρησιμοποιώντας αυτή τη δικαιολογία. Μπορεί να μην πάει στη δουλεία, να μην κάνει τις δουλείες τους σπιτιού ή και να αποφύγει μια συνάντηση.

Ένα πολυπλοκότερο παράδειγμα είναι οι γυναίκες ή οι άντρες που συνεχίζουν να μένουν σε αυτοκαταστροφικές σχέσεις, παρότι έχουν πλήρη επίγνωση των αρνητικών επιπτώσεων που έχουν αυτές οι σχέσεις στη ζωή τους. Το ρητό "καλύτερα ο βάλτος που ξέρουμε", περιγράφει σφαιρικά τo δευτερεύον όφελος που απορρέει από αυτό το φαινόμενο. Ο βάλτος στην προκειμένη περίπτωση είναι η αυτοκαταστροφική σχέση. Ο βάλτος αυτός έχει στενά όρια και περιορίζει την εξέλιξη του ατόμου που υποσυνείδητα έχει επιλέξει να κατοικεί μέσα του. Τα στενά όρια και ο περιορισμός είναι τα αρνητικά στοιχεία αυτού του περιβάλλοντος αλλά είναι παράλληλα και θετικά αν τα εξετάσουμε ως δευτερεύοντα οφέλη.

Ο περιορισμός αυτός μπορεί να λειτουργήσει ως φαινομενικά θετικός για την συγκεκριμένη γυναίκα. Κατ' αρχήν της προσφέρει μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας, βρίσκεται στο περιβάλλον που ξέρει και έχει μάθει να λειτουργεί και να ελίσσεται. Για παράδειγμα μπορεί να μην της αρέσει το γεγονός ότι τσακώνετε με την σχέση της, αλλά μπορεί να την αποζημιώνει η συγνώμη , οι αγκαλιές και οι υποσχέσεις που θα ακολουθήσουν. Ο τσακωμός δηλαδή είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει για να αναδυθεί το δευτερεύον όφελος.

Επίσης λόγω του ότι η συγκεκριμένη γυναίκα είναι περιορισμένη, απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη και προπάντων δεν χρειάζεται να πάρει κανένα ρίσκο. Διαλέγει δηλαδή την αυτοκαταστροφική σχέση από το να ρισκάρει και να ξεκινήσει μια νέα γνωριμία που θα την βγάλει από το βάλτο που ξέρει. Η συνήθεια υπερνικά την αβεβαιότητα.

Πρέπει λοιπόν όλοι μας να αναρωτηθούμε γιατί διαιωνίζουμε καταστάσεις οι οποίες είναι δυσλειτουργικές και να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε.

Καλύτερα να ανάψεις ένα κερί παρά να καταριέσαι το σκοτάδι

Γιατί τόσος πόνος; Μήπως η ίδια η ζωή μας “μιλάει” αλλά δεν θέλουμε να ακούσουμε; Υπάρχει κάτι περισσότερο από αυτό που βιώνουμε; Τα σημάδια αφύπνισης και μικρά βήματα αυτογνωσίας.

Απροσδόκητα τηλεφωνήματα, απροσδόκητες συναντήσεις, κάτι που είδα τυχαία, κάτι που άκουσα τυχαία⋅ σε όλους μας έχει τύχει κάποιο από τα παραπάνω και συνήθως μας ξαφνιάζει αλλά το ξεχνάμε γρήγορα ή δεν δίνουμε καμία προσοχή.

Μήπως ήρθε η στιγμή να αφουγκραστούμε τι μήνυμα έχουν να μας μεταφέρουν; Μήπως πρέπει να τις αναγνωρίσουμε και να τις συνειδητοποιήσουμε; Θέλουν κάτι να μας πουν; Μήπως να ανοιχτούμε στον πραγματικό μας σκοπό ζωής;

Το ανθρώπινο είδος αναζητάει την εξέλιξή του από την αρχή της εμφάνισής του στη Γη. Μέσα από μια διαρκή αναζήτηση προς την ανάπτυξη και την επιβίωση όσον αφορά το υλικό κομμάτι αλλά και το πνευματικό, αφού από πάντα οι άνθρωποι έτειναν να ψάχνουν κάτι ανώτερο, κάτι πνευματικό – κάτι που θα έφερνε την πνευματική τους αφύπνιση.

Η πνευματική αφύπνιση ονομάζεται “ενότητα”. Είναι η σύνδεση του πνεύματος με το Όλον. Τα πάντα συνδέονται με τα πάντα. Εμείς οι άνθρωποι αποτελούμε ένα σώμα για τον πλανήτη μας. Γι΄αυτό ό,τι συμβαίνει μας αφορά όλους γιατί όλοι επηρεαζόμαστε από τα γεγονότα.

Πώς; Μέσω ενός αδιόρατου νήματος σύνδεσης. Ένα αδιόρατο ιστό που άγει τις ενέργειες, τις οποίες δεν είμαστε σε θέση να δούμε αλλά είμαστε σε θέση να νιώσουμε. Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα μας επηρεάζουν.

Τα Σημάδια αφύπνισης προς την αλλαγή που επιθυμώ

1. Όταν φτάσεις σε ένα σημείο που δεν έχει τίποτα νόημα και ουσία για σένα σαν κάτι άλλο να ψάχνεις και να περιμένεις από τη ζωή σου.

2. Όταν θέλεις μια αλλαγή έντονα βιώνοντας μια ένταση ή μια ανησυχία.

3. Όταν δεν εντάσσεσαι με τους πολλούς, όταν αισθάνεσαι ότι κάτι σου λείπει.

4. Όταν σκέφτεσαι ότι υπάρχει κάτι περισσότερο στη ζωή από αυτό τον καθημερινό διαρκή αγώνα αντοχής νεύρων και του άγχους που σου προκαλεί.

5. Μήπως υπάρχει κάποιο μεγαλύτερο σχέδιο; Μήπως αυτή σου η κατάσταση έντονης αναμονής δημιουργεί τις προϋποθέσεις να προσελκύσεις στη ζωή σου αυτό που επιθυμείς; Νέες ευκαιρίες που μας απελευθερώνουν από τις αυτοπεριοριστικές μας ιδέες και μας δείχνουν ότι η ζωή είναι κάτι παραπάνω από το συνεχές κυνήγι απόκτησης υλικών αγαθών και ικανοποίησης αναγκών;

6. Μήπως έφτασε η στιγμή να εξελίξεις τη ψυχή σου;

Αφουγκράσου τα γεγονότα για λίγη αυτογνωσία:

– Βρες νόημα πίσω από κάθε γεγονός της καθημερινότητάς σου.

– Συνειδητοποίησε ότι έχεις ένα σκοπό στη ζωή σου και τα γεγονότα σου δείχνουν τον δρόμο προς αυτόν.

– Άκουσε το σώμα σου, αναγνώρισε αυτά που αισθάνεσαι, ένταση, ανησυχία και συνειδητοποίησέ τα. Είναι η φωνή που σου λέει ότι χρειάζεσαι κάποιες αλλαγές και μια βαθύτερη συνειδητότητα, μέσα από την προσωπική σου ανάπτυξη και αφύπνιση.

– Κατάλαβε ότι σε αυτό που εστιάζεις του δίνεις ισχύ, νόημα και αξία.

– Φτιάξε ένα ημερολόγιο και κάνε καταγραφή των γεγονότων που σου συμβαίνουν και σε επηρεάζουν.

– Βγάλε λίγα “πρέπει” από τη ζωή σου και βάλε λίγα “θέλω”.

– Νιώσε ευγνωμοσύνη για ό,τι έχεις ήδη καταφέρει και για όλα όσα έχεις αυτή τη στιγμή στη ζωή σου και εκτίμησέ τα.

Το λίγο που γίνεται πολύ

Είναι άραγε ο φόβος ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί που μας ακινητοποιεί; Είναι αρκετό αυτό για να υιοθετήσουμε συμπεριφορές και στάσεις που νομίζουμε ότι θα μας δώσουν αξία και θα μας επιβεβαιώσουν στον περίγυρο; Να χάσουμε τον εαυτό μας και να σταματήσουμε να είμαστε αυθεντικοί;

Και είναι τόσο ισχυρή αυτή η πρόσκαιρη επιβεβαίωση από τους άλλους για να μας κατακλύσουν και να μας στοιχειώσουν τα αντίγραφα, τα δανεικά; Οι φορεσιές, οι συμπεριφορές και οι σκέψεις που ανήκουν σε άλλους;

Να φορέσεις ξένα ρούχα για να αισθανθείς πολύ γιατί το μέσα σου φαντάζει λίγο. Και να γυρνάς άχρωμα και άχαρα γύρω γύρω από ένα άδειο καβούκι. Υπάρχει τρόπος όμως να χωρέσεις μέσα σου και το λίγο να σου φαίνεται πολύ.

Να βρεις τη δική σου λαλιά σε έναν κόσμο άλαλα άλογο και να μιλάς με τη δική σου φωνή στο δικό σου χρόνο. Να αφουγκράζεσαι τον πόνο, να νιώθεις τη χαρά και να γελάς με την ψυχή σου.

Να χαράξεις τη δική σου πορεία στο δρόμο που εσύ θέλεις να ακολουθήσεις και μόνο εσύ μπορείς να αναδείξεις βήμα βήμα. Μόνο έτσι η σύνδεση με τα δικά σου συναισθήματα, τα δικά σου θέλω και τα δικά σου ερεθίσματα θα έχει νόημα και έμπνευση.

Ξεχωρίζοντας το αληθινό από το ψεύτικο και το δικό σου από το ξένο, κοιτώντας με τα δικά σου μάτια χωρίς δανεικούς φακούς, ακούγοντας καθαρά χωρίς περισπασμούς, ακολουθώντας την εσωτερική ροή, έχοντας διάκριση.

Όταν σκέφτεσαι με την καρδιά και αγαπάς ολόψυχα… Τότε μόνο το λίγο γίνεται πολύ.

Τα πρόσωπα του Πλατωνικού Συμποσίου

Τα πρόσωπα που επιλέγει ο Πλάτων να συμμετάσχουν στους Διάλογους είναι σχεδόν πάντα γνωστά. Προφανής είναι και η επιδίωξη να προσδώσει στο Διάλογο ιστορική διάσταση. Πέρα όμως από τα πρόσωπα και τις συγκυρίες, το πλατωνικό έργο αποτελεί πολύτιμη ιστορική πηγή.

Ο Πλάτων στο Συμπόσιον αποφεύγει, προφανώς εσκεμμένα, και την παραμικρή νύξη για τα γεγονότα που στιγμάτισαν την πορεία της αθηναϊκής δημοκρατίας. Χωρίς «προφητείες από το αποτέλεσμα» διαγράφει απροκατάληπτα την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής, αξιοποιώντας με δεξιοτεχνία μια αμφιλεγόμενη, όσο λίγες, προσωπικότητα της εποχής, τον ωραίο πλην αλλοπρόσαλλο Αλκιβιάδη, αναθέτοντάς του ένα ρόλο δεσπόζοντα, προκειμένου να αποκαλυφθεί και να προβληθεί ο τρόπος σκέψης και ζωής που ενσαρκώνει ο Σωκράτης (Taylor σελ. 252).

Στη σοβαρότητα του θέματος και στο επισφαλές των καιρών ο Πλάτων προτείνει ένα εύθυμο σκηνικό, αυτό του συμποσίου, που λειτουργεί αντιστικτικά. Τα πρόσωπα είναι γνωστά στην κλασική γραμματεία από την ενεργό συμμετοχή τους στην πολιτική, κοινωνική, καλλιτεχνική και επιστημονική ζωή της πόλης. Δεν εισάγονται άμεσα στο διάλογο, αλλά τα καθέκαστα του συμποσίου διηγείται ο Απολλόδωρος στους «εταίρους», ύστερα από δεκαπέντε χρόνια, το 401 περίπου. Ο τελευταίος τα άκουσε από τον αυτόπτη και αυτήκοο Αριστόδημο, διότι λόγω ηλικίας, η παρουσία του στο συμπόσιο κρίνεται ανέφικτη. Επομένως τα κύρια πρόσωπα του Συμποσίου είναι, δύο: Ο Απολλόδωρος και ο ανώνυμος «εταίρος».

Ο Πλάτων προσαρμόζει κατά τρόπο αρμόδιο τις απόψεις των ομιλητών στην προσωπικότητά τούς, στο ύφος και στο ήθος τους, στο επάγγελμά τους και στην κοινωνική τους προέλευση. Οι περί έρωτος απόψεις των εφτά συνδαιτυμόνων -δεν είναι οι μόνοι που μίλησαν, ο Πλάτων έκαμε επιλογή- εκπορεύονται από την ειδικότητα, την ψυχολογία, την ιδιομορφία, την αγωγή και την εν γένει προσωπικότητα των ομιλητών, που είναι πρόσωπα ιστορικά. Κατά κανόνα είναι πρόσωπα νέα στην ηλικία, εκτός από τον Σωκράτη που διανύει το πεντηκοστό πέμπτο έτος· όλα τα πρόσωπα του Συμποσίου την εποχή της συγγραφής του είχαν εκδημήσει με τελευταίο τον Αριστοφάνη (386/5).

Ο Φαίδρος είναι ο νεότερος, ενώ ο οικοδεσπότης Αγάθων χαρακτηρίζεται μειράκιον, περίπου είκοσι ετών. Ο Αριστοφάνης τριάντα, ο Αλκιβιάδης τριάντα πέντε, νεότατος και ο γιατρός Ερυξίμαχος, ενώ ο Παυσανίας είναι ήδη τριάντα πέντε. Η ηλικία των συμποσιαστών συνάδει και με το θέμα, αφού ο έρως «ανανθεί και απηνθηκότι σώματι και ψυχή ουκ ενίζει». Τα πέντε πρόσωπα αναπτύσσουν από μια περιορισμένη σκοπιά την άποψή τους, η οποία σαφώς αντανακλά τον ιδιαίτερο τρόπο σκέψης, αντίληψης και διατύπωσης, σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία τους και την πνευματική τους σκευή. Το ύφος άλλωστε του λόγου τους έγινε αντικείμενο σπουδής από επίλεκτους μελετητές του πλατωνικού Συμποσίου. Εκτός από το θέμα που είναι εξ ορισμού σοβαρό και λεπτό, τίποτε άλλο δε φαίνεται να ταράζει την ευδαιμονία των συμποτών, ακόμη και ο γηραιός Σωκράτης συμμετέχει ενεργά στη διαμόρφωση του κλίματος «μακαριότητας και αμεριμνησίας». Οι χαροκόποι συνδαιτυμόνες θα σκορπίσουν εντέλει «σαν του λαγού τα παιδιά».

Του Αλκιβιάδη ο βίος και η πολιτεία είναι γνωστά: ύστερα από μια σειρά τυχοδιωκτικών επιλογών και ολέθριων μετατοπίσεων σε χώρο, χρόνο και ιδέες θα πέσει θύμα του σατράπη Φαρνάβαζου με την παρέμβαση και άλλων παραγόντων. Ο Αγάθων αποκαρδιωμένος από τη στάση των συμπολιτών του, που μάλλον τον απέρριψαν ως δραματουργό, θα αναχωρήσει ανεπιστρεπτί για τη Μακεδονία. Ο Παυσανίας επίσης θα ξενιτευτεί, ενώ ο Ερυξίμαχος θα καταλήξει στη φυλακή, καθώς είχε εμπλακεί στο σκάνδαλο των Ερμών. Ο Φαίδρος θα καταλήξει φτωχός και δυστυχής στο περιθώριο, και ο Αριστοφάνης θα αποχωρήσει τελευταίος από τη ζωή περί το 385. Βέβαια λίγο μετά το 416 θα ζήσει το απόγειο της κωμωδιογραφικής του δημιουργίας με τους ανεπανάληπτους Όρνιθες.

Ο Σωκράτης βρίσκεται στο επίκεντρο του διαλόγου, παρότι προσέρχεται στη σκηνή αργότερα, ενώ σε άλλους διάλογους πρωταγωνιστεί εξαρχής. Η καθυστερημένη είσοδος να ήταν άραγε, και αυτό, ένα από τα ευφυή επινοήματα του «θεατρικού» Πλάτωνα, προκειμένου να προκαλέσει εύλογη αγωνία;

Σαν σε δραματική παράσταση, όπου τα πρόσωπα που υποδύονται τους αντίστοιχούς ρόλους διακρίνονται σε πρωταγωνιστικά  και μη, έτσι και στο Συμπόσιον ο Πλάτων ήδη από την αρχή προοικονομεί τον διακριτό ρόλο τριών προσώπων: «για τη συνομιλία του Αγάθωνα, του Σωκράτη και του Αλκιβιάδη και των άλλων που πήραν μέρος στο συμπόσιο». Ενώ οι τρεις ονοματίζονται εμφαντικά, των υπολοίπων η παρουσία υποδηλώνεται με το αοριστολογικό «και των άλλων». Μια πρακτική κατηγοριοποίηση των προσώπων σε ομάδες με κριτήριο το χρόνο που εμφανίζονται αλλά και το ρόλο που διαδραματίζουν, ο αρχικός «όμιλος» με ρόλο περιορισμένο αποτελείται από τον Απολλόδωρο και τους «εταίρους», ενώ στη συζήτηση θα μπει και κάποιος Γλαύκων, αγνώστων λοιπών στοιχείων.

Αυτός όμως που μετέφερε τα του Συμποσίου στον Απολλόδωρο είναι ο Αριστόδημος, ο οποίος λειτουργεί διαμεσολαβητικά ανάμεσα στην ομάδα Απολλόδωρου-εταίρων και των άλλων.

Γραφένιο: Φυσικοί ξεκλειδώνουν το μυστήριο της θερμιονικής εκπομπής στο γραφένιο

Ερευνητές στο SUTD (Singapore University of Technology and Design) ανακάλυψαν μια νέα θεωρία που ανοίγει το δρόμο για το σχεδιασμό καλύτερων ηλεκτρονικών συσκευών και μετατροπείς ενέργειας με γραφένιο.

Όταν ένα μέταλλο θερμαίνεται σε μια επαρκή υψηλή θερμοκρασία, τα ηλεκτρόνια μπορούν να αποβάλλονται από την επιφάνειά του σε μια διεργασία γνωστή ως θερμιονική εκπομπή, μια διεργασία η οποία είναι παρόμοια με την εξάτμιση των μορίων του νερού από την επιφάνεια νερού που βράζει. Η θερμιονική εκπομπή ηλεκτρονίου παίζει σημαντικό ρόλο τόσο στην βασική φυσική όσο και στην ψηφιακή ηλεκτρονική τεχνολογία.

Ιστορικά, η ανακάλυψη της θερμιονικής εκπομπής επιτρέπει τους φυσικούς να παράγουν δέσμες ηλεκτρόνιων ελεύθερων να κινηθούν στο κενό. Τέτοιες δέσμες ηλεκτρονίων είχαν χρησιμοποιηθεί στο πείραμα-σφραγίδα που έγινε από τους Clinton Davisson και Lester Germer στη δεκαετία του 1920 για να απεικονίσει τον δυϊσμό σωματίου-κύματος των ηλεκτρονίων – μια περίεργη συνέπεια της κβαντικής φυσικής, η οποία σήμανε την αυγή της σύγχρονης κβαντικής εποχής. Τεχνολογικά, η θερμιονική εκπομπή συνιστά τον πυρήνα της τεχνολογίας της λυχνίας κενού – τον πρόδρομο της σύγχρονης τεχνολογίας του τρανζίστορ – που επέτρεψε την ανάπτυξη των ψηφιακών υπολογιστών πρώτης γενιάς. Σήμερα, η θερμιονική εκπομπή παραμένει ένας από τους πιο σημαντικούς μηχανισμούς αγωγής του ηλεκτρισμού που διέπει τη λειτουργία δισεκατομμυρίων τρανζίστορ οι οποίοι είναι ενσωματωμένοι στους σύγχρονους υπολογιστές και τα smartphones.

Αν και η θερμιονική εκπομπή σε παραδοσιακά υλικά, όπως χαλκός και πυρίτιο, εξηγήθηκαν καλά από ένα θεωρητικό μοντέλο που προτάθηκε από τον Βρετανό φυσικό O. W. Richardson το 1901, παραμένει ένα πρόβλημα ανεπαρκώς κατανοητό το πώς ακριβώς λαμβάνει χώρα η θερμιονική εκπομπή στο γραφένιο, ένα υλικό πάχους όσο ένα άτομο με πολύ ξεχωριστές φυσικές ιδιότητες. Η κατανόηση της θερμιονικής εκπομπής από το γραφένιο είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς το γραφένιο μπορεί να κρατά το κλειδί για να υπάρξει επανάσταση σε μια μεγάλη περιοχή τεχνολογιών, όπου συμπεριλαμβάνονται υπολογιστικά ηλεκτρονικά, βιολογικοί αισθητήρες, κβαντικοί υπολογιστές, συλλέκτες ενέργειας και ακόμη απωθητικά κουνουπιών. Το γραφένιο και η ευρύτερη οικογένειά του των λεπτών σε επίπεδο ατόμου νανο-υλικών – γνωστών επίσης και ως δισδιάστατων (2D) υλικών – έχει επισημανθεί ως η κορυφή των αναδυόμενων τεχνολογιών από το Παγκόσμιο Οικονομικό Forum του 2016.

(a) Η δομή της ενεργειακής ζώνης που απεικονίζει τη διεργασία της θερμιονικής εκπομπής των ηλεκτρονίων στο γραφένιο σε διαφορετικές ενεργειακές καταστάσεις.
(b) Η δομή της ζώνης χαμηλής ενέργειας του γραφενίου με την προσέγγιση του κώνου Dirac.
(c) Πιο γενική δομή της ενεργειακής ζώνης του γραφενίου που καλύπτει το καθεστώς τόσο της χαμηλής όσο και της υψηλής ενέργειας.
(d) Μεγάλη απόκλιση μεταξύ της ηλεκτρονικής πυκνότητας των καταστάσεων που προβλέπονται από τη θεωρία της δομής της ζώνης στα (b) και (c).

Όπως αναφέρουν στο Physical Review Applied, οι ερευνητές από το SUTD (Singapore University of Technology and Design) έχουν ανακαλύψει μια γενική θεωρία που περιγράφει τη θερμιονική εκπομπή από το γραφένιο. Μελετώντας προσεκτικά τις ηλεκτρονικές ιδιότητες του γραφένιου, έχουν οικοδομήσει ένα γενικευμένο θεωρητικό πλαίσιο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποτυπωθεί με ακρίβεια η φυσική της θερμιονικής εκπομπής στο γραφένιο και είναι κατάλληλο για τη μοντελοποίηση μιας ευρείας περιοχής συσκευών με βάση το γραφένιο. «Βρήκαμε ότι η αγωγή του ηλεκτρισμού και της θερμικής ενέργειας που προκύπτουν από τη θερμιονική εκπομπή μπορεί να αποκλίνει περισσότερο από 50% όταν υπολογίστηκε λανθασμένα χρησιμοποιώντας την τυπική προσέγγιση του κώνου Dirac», ανέφερε η προπτυχιακή φοιτήτρια στο SUTD, Yueyi Chen, η οποία συμμετείχε στην έρευνα.

Η ηλεκτρονική ιδιότητα του γραφένιου συχνά περιγράφεται από την «προσέγγιση του κώνου Dirac», ένα απλό θεωρητικό πλαίσιο που βασίζεται στην ασυνήθιστη συμπεριφορά των ηλεκτρονίων στο γραφένιο που μιμείται ταχέως κινούμενα σωμάτια που υπάρχουν σε υπερσχετικιστικό καθεστώς. Αυτή η προσέγγιση του κώνου Dirac διαμόρφωσε το τυπικό παράδειγμα για την κατανόηση των φυσικών ιδιοτήτων του γραφένιου και είναι ένα μοντέλο ορόσημο για το σχεδιασμό πολλών βασισμένων στο γραφένιο ηλεκτρονικών, οπτοηλεκτρονικών και φωτονικών συσκευών.

Ωστόσο, όταν τα ηλεκτρόνια στο γραφένιο είναι θερμικά ή οπτικά διεγερμένα σε υψηλότερες ενεργειακές καταστάσεις, σταματούν να υπακούουν στην προσέγγιση του κώνου Dirac. Οι ερευνητές του SUTD συνειδητοποίησαν ότι η χρήση της προσέγγισης του κώνου Dirac για να μοντελοποιηθεί η θερμιονική εκπομπή των πολύ διεγερμένων ηλεκτρονίων από το γραφένιο μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένα αποτελέσματα, παράγοντας πολύ αναξιόπιστη πρόβλεψη που αποκλίνει σημαντικά από την πραγματική απόδοση των ηλεκτρονικών και ενεργειακών συσκευών γραφένιου.

Η νέα προσέγγιση που αναπτύχθηκε από τους ερευνητές του SUTD βελτιώνει σημαντικά την αξιοπιστία του μοντέλου τους χρησιμοποιώντας μια περισσότερο εκλεπτυσμένη θεωρία που αποδίδει πλήρως τις ηλεκτρονικές ιδιότητες του γραφένιου σε καθεστώς υψηλής ενέργειας, παρακάμπτοντας έτσι το όριο χαμηλής ενέργειας όπως απαιτείται από την προσέγγιση του κώνου Dirac. Χωρίς να βασίζεται στην προσέγγιση του κώνου Dirac, αυτό το νέο μοντέλο θερμιονικής εκπομπής επιτρέπει τώρα μια μεγάλη σειρά συσκευών, βασισμένων στο γραφένιο που λειτουργούν σε διαφορετικές θερμοκρασίες και ενεργειακό καθεστώς, να περιγράφονται καθολικά κάτω από ένα απλό πλαίσιο.

«Το γενικευμένο μοντέλο που αναπτύχθηκε σε αυτή την εργασία θα είναι ιδιαίτερα πολύτιμο για το σχεδιασμό προηγμένων μετατροπέων θερμικών αποβλήτων σε ηλεκτρισμό και ηλεκτρονικών χαμηλής ενέργειας χρησιμοποιώντας γραφένιο, το οποίο μπορεί να προσφέρει νέες ελπίδες στη μείωση του ενεργειακού αποτυπώματος των υπολογιστικών και επικοινωνιακών συσκευών επόμενης γενιάς», σημείωσε ο καθηγητής στο SUTD Ricky L. K. Ang.

Μεταξύ Hegel και Foucault

Μισέλ Φουκώ: 1926-1984

Εξουσία‒γνώση στον Φουκώ και ο Χέγκελ

§1

     Μια συζήτηση για τη συνάντηση του Φουκώ με τον Χέγκελ εκτυλίσσεται μοιραία σε συζήτηση για την ουσία της φιλοσοφίας του Φουκώ. Γιατί; Επειδή ο Φουκώ είναι ένας από τους διανοητές, που τον έχει διαμορφώσει η ιστορία, δηλ. ο χρόνος και η κίνησή του υπό τη μορφή γεγονότων ή συμβάντων, ως κριτικά αντιπαραβαλλόμενο με τον Χέγκελ αλλά και με τον Μαρξ, ως θεωρούμενο μαθητή του Χέγκελ. Ως προς το τελευταίο χρειάζεται να διευκρινίσουμε πως για ορισμένους σύγχρονους βασικά στοχαστές η κριτική αντιπαράθεση με τον Χέγκελ γίνεται επί ορισμένων αρχών ή κατευθύνσεων, που πρωτοδιατυπώθηκαν μεν από τον Χέγκελ με βάση την ιδεαλιστική μέθοδο, αλλά μετέπειτα απασχόλησαν τον Μαρξ από τη σκοπιά της δικής του υλιστικής μεθόδου και υπό άλλη προοπτική. Έτσι συμβαίνει, όχι σπάνια, το εξής παράδοξο: μια ανάγνωση που ενοχοποιεί τον μαρξισμό και το ιστορικό του ναυάγιο να ενοχοποιεί αυτόματα και την εγελιανή σκέψη, λες και ο Χέγκελ είναι υπεύθυνος για τα αδιέξοδα του ιστορικού μαρξισμού ή λες και η εξέλιξη των φιλοσοφικών ιδεών ακολουθεί μια ευθύγραμμη πορεία. Όπου π.χ. ο Χάιντεγκερ μιλάει αρνητικά για τη διαλεκτική του Χέγκελ, μιλάει μάλλον επηρεασμένος κατά πολύ από τη μαρξιστική διαλεκτική και όχι από μια ουσιώδη ενασχόληση με την εγελιανή διαλεκτική. Εξάλλου, η ίδια η σκέψη του Χάιντεγκερ περιέχει στα ενδότερα της δομής της καίρια σημεία της εγελιανής μεθοδολογίας με αλλαγή απλώς όρων, εννοιών, γλωσσικών αναπροσδιορισμών. Π.χ. στη θέση του εγελιανού Απόλυτου υψώνει το Είναι, στη θέση αυτο-εκδίπλωσης του Λόγου, της Ιδέας την αυτο-παρουσία ‒αυτο-απουσία του Είναι, την αυτο-εκδίπλωση των νοημάτων του μέσα από την προς-κληση που απευθύνει στα όντα κ.λπ. Κάτι παρόμοιο ισχύει, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, και για τον Φουκώ.

§2

     Έχει λεχθεί πως ο Φουκώ ανήκει σε εκείνη τη γενιά των Γάλλων διανοουμένων, που ρητά και ανοικτά θα έφτανε να εκφράσει έναν «γενικευμένο αντι-εγελιανισμό». Αυτή η γενιά του 1960 και του 1970 ασχολήθηκε, κατά κανόνα, με τον Μαρξισμό, που ήταν τότε του συρμού στο ευρύ πολιτικό φάσμα της Ευρώπης, και επιδερμικά με τις εγελιανές του καταβολές, χωρίς κάποια αυτόνομη εμβάθυνση στον ίδιο τον Χέγκελ πλην βεβαίως ορισμένων φωτεινών εξαιρέσεων. Ουδείς απ’ αυτούς τους φιλοσόφους δεν διαχώριζε τον Χέγκελ από τον Μαρξ πέρα από τον σχηματικό διαχωρισμό ανάμεσα στον ιδεαλιστή και τον υλιστή αντίστοιχα. Τον διαχώριζε περίπου όσο διαχώριζε ο Αριστοφάνης τον Σωκράτη από τους Σοφιστές. Έτσι όποιος ήταν αντι-εγελιανός ήταν υποχρεωτικά και αντι-μαρξιστής και το αντίστροφο. Υπό μια γενική έννοια, ο Φουκώ θέλησε προφανώς να αμφισβητήσει, σε επίπεδο θεωρίας και πράξης την τάξη, την ενότητα ή την τελεολογία του Λόγου, καθώς και τους λόγους περί τέλους ή τελικού σκοπού της ιστορίας· κάποιες δηλ. μεθοδολογικές πριν από όλα υποτυπώσεις, τις οποίες ορισμένοι συσχέτιζαν και συσχετίζουν γενικώς με την πεμπτουσία της εγελιανής σκέψης. Αναγνώριζε πως ζει σε μια εποχή που πρέπει να φύγει πέρα από την αυστηρότητα και την εννοιολογική ολότητα της σκέψης του Χέγκελ. Εδώ και τώρα ένιωθε ότι πρέπει να πει κάτι άλλο συγκριτικά με τον παραδοσιακό Λόγο της φιλοσοφίας. Επιχείρησε έτσι να σκεφτεί τα νέα προβλήματα μα και αιτήματα της ζωής εντός της ιστορικότητας της κοινωνίας και με όλα τα χαρακτηριστικά μιας κατατετμημένης κοινότητας καθορισμού, που αφήνει ανεξίτηλα τα σημάδια της στην πλήρη διχοτομία, αποξένωση ή διασκορπισμό της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά και σε μια ανυπέρβλητη πολυπλοκότητα της τελευταίας. Ενώ η κοινή ιστορία, κατά τον Γάλλο φιλόσοφο, σχετίζεται με τον τόπο, τους τόπους: τις πρακτικές, άρα και την κοινότητα καθορισμού του ανθρώπου, συγχρόνως δεν ακυρώνει, δεν μπορεί να ακυρώσει, την ιδιαιτερότητα και την πολυπλοκότητα της ιστορίας του ενός ή του άλλου ανθρώπου.

§3

     Ο Φουκώ δεν ήταν φιλόσοφος με την κλασική έννοια, όπως π.χ. ήταν ο Χέγκελ ή ο Χάιντεγκερ κ.α. αλλά ένας στοχαστής-αναζητητής μια αναλυτικής και όχι λιγότερο δια-γνωστικής προσέγγισης της αλήθειας, ενός ευρύτερα φιλοσοφικού προσανατολισμού με έντονα τα γνωρίσματα της ιστορίας, της γενεαλογίας κ.λπ. Γενικώς επιδίδεται στην επ-ανα-διατύπωση θεματικών ή στην εξέταση σχηματισμών του Λόγου με όρους και τρόπους, που να προσηλώνονται στο ένα ή το άλλο τμήμα καταστάσεων πραγμάτων ή σχέσεων, όπως βιο-πολιτική, σχέσεις εξουσίας και γνώσης, πειθάρχηση, κανονικότητα, υποκειμενικότητα κ.λπ. ή σε διάφορες μεταβαλλόμενες μορφές φιλοσοφικής σκέψης ή μεταβαλλόμενες προσεγγίσεις φιλοσόφων. Π.χ. στην περίπτωση του Χέγκελ, τον προσεγγίζει μέσα από μια πορεία, που κλιμακώνεται από εγγύτερη, λιγότερο εγγύτερη έως και πολεμική, ειδικά κατά την ύστερη φάση της δεκαετίας του 1960. Εκκινώντας από ένα πνεύμα διερώτησης για το ποιος είναι ο άνθρωπος, όχι εν γένει αλλά o καθένας από μας, καλλιεργεί έναν προφορικό και γραπτό λόγο «ιστορικό», θα μπορούσε να πει κανείς, δηλ. έναν λόγο που κινείται στη γραμμή του χρόνου και ο οποίος προσπαθεί να σκεφτεί ή να ερμηνεύσει αντίστοιχα τις ποικίλες καταστάσεις, έτσι όπως μας εγκαθιστά σ’ αυτές και σε συγκεκριμένες περιόδους ή εποχές η κίνηση του χρόνου. Ο Φουκώ γνώρισε, κατ’ αρχήν, τον Χέγκελ από τον δάσκαλό του, τον κορυφαίο Γάλλο φιλόσοφο και έναν από τους πιο λαμπρούς ερμηνευτές της εγελιανής φιλοσοφίας, τον J. Hyppolite (Υππολίτ). Τα μνημειώδη έργα του: μετάφραση στα γαλλικά της Φαινομενολογίας του πνεύματος (ο πρώτος τόμος δημοσιεύτηκε το 1939 και ο δεύτερος το 1941)[1] καθώς και η διεξοδική ερμηνεία της Φαινομενολογίας: «Γένεση και Δομή της Φαινομενολογίας του πνεύματος του Χέγκελ» (1946) επρόκειτο να αφήσουν ανεξίτηλα ίχνη στη μετέπειτα καριέρα του Φουκώ. Τα νοήματα και διανοήματα του γλωσσικού πλούτου του σπουδαίου Γάλλου στοχαστή δεν είναι άμοιρα έμμεσων ή άμεσων εγελιανών τους καταβολών. Π.χ. όταν λέει ότι οι άνθρωποι γνωρίζουν το τι και το γιατί των πράξεών τους, ενώ δεν γνωρίζουν «το τι κάνει αυτό που κάνουν», η τελευταία τούτη πρόταση δεν μεθερμηνεύει τίποτε περισσότερο παρά την πανουργία του Λόγου του Χέγκελ.

§4

     Είναι αλήθεια πως ο Φουκώ ανακάλυψε στη Φαινομενολογία του πνεύματος, περισσότερο από τα άλλα έργα του Χέγκελ, ένα θεμελιώδες, κατά κάποιο τρόπο, στήριγμα για το συνολικό ξετύλιγμα της σκέψης του. Γίνεται ιδιαίτερα εμφανής η επίδραση της μεθοδολογίας της εγελιανής σκέψης και πιο ειδικά της Φαινομενολογίας στη μελέτη, μεταξύ άλλων, που επεδίωξε των τριών κεντρικών ζητημάτων: της τρέλας, της γνώσης και της υποκειμενικότητας και στο ζήτημα της ιστορίας ως μεθοδολογικού υπόβαθρου του συνολικού του έργου. Μια συνεπής περιδιάβαση στο βιβλίο του: ιστορία της τρέλας επιτρέπει να διακρίνει κανείς μια νοητή γραμμή πραγμάτευσης της τρέλας, που περιέχει αισθητά σημεία της νοητής και νοητικής γραμμής της Φαινομενολογίας του πνεύματος: πρωτίστως, η κίνηση εκτυλίσσεται εντός του ιστορικού χρόνου και χώρου με τους αντίστοιχους τόπους, δηλ. τις πρακτικές, από την άμεση οριοθέτηση της τρέλας, κατ’ αρχήν σε γενικό και αφηρημένο επίπεδο, ως προς τις ενδότερες εμπλοκές των διαφόρων σχέσεων της εξωτερικότητας, στις διαμεσολαβήσεις της στη σύγχρονη εποχή από ποικίλες καταστάσεις, σχέσεις, συμπεριφορές, ανάλογα με την χρονική στιγμή και τον χώρο, όπου βρίσκεται ο τρελός, έως και τη νεωτερική, ήτοι μετανεωτερική «Λογική» της αντιμετώπιση με όλους τους παραλογισμούς της, υπό μορφή αποξένωσης, αλλοτρίωσης και απαλλοτρίωσης ανθρώπων και χαρακτήρων, απομόνωσης, διαστροφής ή άλυτων αντιφάσεων, κι όλα τούτα στο όνομα της «Λογικής». Αυτόν τον χαρακτήρα της απόλυτης αποξένωσης αποτυπώνει, κατά τον Φουκώ, ο ανιψιός του Ραμώ του Ντιντερό. Παρόμοια, στην εγελιανή Φαινομενολογία, ο ανιψιός του Ραμώ ενσαρκώνει έναν χαρακτήρα της πιο ακραίας μορφής αποξένωσης και αλλοτρίωσης, της καταρράκωσης και του διασπαραγμού.

§5

     Η ως άνω εγγύτητα της σκέψης του Φουκώ με εκείνη του Χέγκελ λαμβάνει χώρα σε εκείνο ακριβώς το σημείο, στο οποίο ο Φουκώ αναζητεί δρόμους ή τρόπους σκέψης, ενάντιους προς τις εγελιανές παραμέτρους σχετικά με την τρέλα· δηλ. προς τους τρόπους ή τις μεθοδεύσεις, τις διεργασίες, οι οποίες οδήγησαν, με τις πρακτικές της διαίρεσης και της ταξινόμησής τους, στις καταστάσεις της αλλοτρίωσης και του διχοτομικού σπαραγμού, όχι μόνο στον αντι-κειμενικό κόσμο αλλά και στο εσωτερικό του υποκειμένου. Αυτές οι διεργασίες και πρακτικές, στην περίπτωση του Χέγκελ, κατά τον Φουκώ, εισήγαγαν την αλλοτρίωση στο εσωτερικό του Λόγου, στον πυρήνα του και δεν πέτυχαν παρά να γεννήσουν μια εξουσία‒γνώση, που προοριζόταν μόνο και μόνο να γίνει η επιστήμη και η πρακτική της ψυχιατρικής. Ενώ αυτή η γνώση προβαλλόταν από τις προαναφερθείσες πρακτικές ως απελευθερωτική, ως περισσότερο ανθρώπινη, ως «λογική», κάτω από την επιφάνειά της παραμόνευε η καταδυνάστευση της «μη-λογικής», δηλ. εκείνης της ανθρώπινης διάστασης που δεν μπορεί να περιοριστεί στην κανονικότητα, δηλ. στην πειθάρχηση που επιβάλλει η εξουσιαστική Λογική. Για τον Γάλλο φιλόσοφο, η «μη-λογική», σαν τρέλα, σαν παράπτωμα, σαν αποξένωση, σπαραγμός κ.λπ. μπορεί να κλείνει κάποια αλήθεια, την οποία η κανονική Λογική σκοτώνει. Έτσι, κατ’ αυτή τη συλλογιστική του, ο Φουκώ εκ πρώτης όψεως εναντιώνεται στην εγελιανή συλλογιστική, που «εισάγει» την αλλοτρίωση στον Λόγο και παράγει μια αυστηρή γλώσσα της επιστήμης, στην πραγματικότητα όμως ακολουθεί τα ίχνη της εν λόγω συλλογιστικής, προκειμένου να απελευθερώσει τον λόγο της τρέλας, με εγελιανούς όρους τον λόγο της αλλοτρίωσης και της καταρράκωσης. Αυτό που επιχειρεί ο Φουκώ εν τέλει στο υπό συζήτηση έργο του είναι να απομονώσει τους ιστορικούς όρους, με βάση τους οποίους λειτουργεί η εγελιανή παρουσίαση της ιστορίας της νεωτερικότητας. Η εξουσία‒γνώση βρίσκεται σε εσωτερική ανταπόκριση με τις προσφερόμενες και μεταβαλλόμενες ιστορικά, δηλ. χρονικά πρακτικές. Αλλά και πάλι όχι γενικά με τις πρακτικές παρά με καθετί που μπορεί να συγκροτεί αυτές τις πρακτικές: συμπεριφορές, γλώσσα, κανόνες, λογικές, λόγια κ.λπ., που
-----------------------------------
[1] Οι τρεις άλλες γαλλικές μεταφράσεις της Φαινομενολογίας του πνεύματος (του Λεφέβρ 1991, της Γιάρτσυκ και του Λαμπαριέρ 1993 και του Μπουρζουά 2006) δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν εκείνη του Υππολίτ, αν και η καθεμιά διακρίνεται για τη δική της μοναδικότητα.

Τι είναι πιο καυτό από την επιφάνεια του ήλιου; Η ηλιακή κορώνα!

Υπάρχουν δύο τρόποι για να δείτε την κορώνα ή στέμμα του Ήλιου: Στείλτε ένα διαστημικό σκάφος ή περιμένετε για μια ολική έκλειψη ηλίου. Στα αριστερά, η ατμόσφαιρα του ήλιου όπως τραβήχτηκε από τον δορυφόρο PROBA2 της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας, στο υπεριώδες φως,. Οι βρόχοι και τα τόξα του πλάσματος που εκτοξεύονται από τον ήλιο, ακολουθούν τις γραμμές του μαγνητικού του πεδίου του. Στα δεξιά, το φως σκεδάζει (διασκορπίζει) τα σωματίδια στο στέμμα, όπως έγινε ορατό κατά τη διάρκεια μιας ολικής ηλιακής έκλειψης το 2017.

Η λεπτή ανώτερη ατμόσφαιρα του Ήλιου είναι εξαιρετικά ζεστή και εξαιρετικά μυστηριώδης

Στις τελευταίες στιγμές πριν από μια ολική ηλιακή έκλειψη, η θερμοκρασία πέφτει, τα πουλιά τραγουδούν και το φως του περιβάλλοντος γίνεται παράξενο. Η ημέρα μετασχηματίζεται σε σούρουπο και εκεί όπου ο Ήλιος κάποτε υπήρχε, βρίσκεται μια μαύρη τρύπα στον ουρανό, που είχε φτιαχτεί από μια λευκή αιθέρια λάμψη.

Αυτή η λάμψη είναι η ηλιακή κορώνα ή στέμμα, η λεπτή ανώτερη ατμόσφαιρα του Ήλιου από ιονισμένο αέριο. Αποτελείται κυρίως από ηλεκτρόνια και γυμνούς πυρήνες από άτομα υδρογόνου και ηλίου, ενώ είναι ο “εκτοξευτήρας” για τον ηλιακό άνεμο – το ρεύμα των φορτισμένων σωματιδίων που ξεφεύγουν από το στέμμα και φτάνει μέχρι τους πλανήτες, ενώ τελικά εξαλείφεται στο μακρινό διαστρικό διάστημα. Τα γεγονότα στην ηλιακή κορώνα επηρεάζουν όλους τους κόσμους – πλανήτες του Ήλιου, συμπεριλαμβανομένης της Γης και της τεχνολογίας που έχει χτίσει ο άνθρωπος πάνω της.

Και όμως, παρά τα περίπου 80 χρόνια μελέτης, πολλά πράγματα για την κορώνα παραμένουν ένα μυστήριο. Ο ηλιακός άνεμος δεν επιβραδύνεται καθώς φεύγει από τον Ήλιο – επιταχύνεται. Κάποια σωματίδια εκτοξεύονται από την κορώνα με τόση ενέργεια που πλησιάζουν την ταχύτητα του φωτός. Και ίσως το πιο αινιγματικό από όλα, είναι ότι η κορώνα είναι εκατοντάδες φορές θερμότερη από την επιφάνεια του Ήλιου.

Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο αυτή η υπερβολική ενέργεια εισέρχεται στην κορώνα δεν είναι απλά μια ακαδημαϊκή άσκηση. Αυτή η ενέργεια συχνά επηρεάζει τη Γη, με περιστασιακά καταστροφικά αποτελέσματα. Οι μεγαλύτερες εκτοξεύσεις υλικού και ακτινοβολίας από την κορώνα μπορούν να προκαλέσουν τον όλεθρο στα ηλεκτρικά δίκτυα, την ασύρματη επικοινωνία και τους δορυφόρους.

«Είμαστε πολύ συνδεδεμένοι με αυτά τα προβλήματα, παρόλο που δεν είναι απαραίτητα κάτι που θα αλλάξει τη ζωή σου σήμερα», λέει η Amy Winebarger, αστροφυσικός της NASA. «Καθώς προχωράμε στον τεχνολογικό πολιτισμό, η κατανόηση του Ήλιου και η αλληλεπίδραση του με τη Γη είναι ακόμα πιο σημαντική «.

Ενώ οι εκλάμψεις που διαταράσσουν τις επικοινωνίες είναι ένα ακραίο παράδειγμα, οι ερευνητές ελπίζουν ότι εάν κατανοήσουν καλύτερα το πώς εισέρχεται η ενέργεια στην κορώνα, τότε θα μπορούσαμε να προβλέψουμε τις επικίνδυνες εκρήξεις με αρκετή χρονική προειδοποίηση για την προστασία ζωτικού εξοπλισμού.

Η Winebarger, μαζί με τον Steven Cranmer στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, περιέγραψαν αυτό που γνωρίζουμε σήμερα για την κορώνα στην Ετήσια Ανασκόπηση της Αστρονομίας και της Αστροφυσικής του 2019 .

Η μελέτη της κορώνας δεν είναι εύκολη υπόθεση. Εκπέμπει το μεγαλύτερο μέρος του φωτός της στη ζώνη της υπεριώδους ακτινοβολίας με πολύ υψηλή ενέργεια αλλά και ακτίνων Χ, που εμποδίζονται από την ατμόσφαιρα της Γης. Το ελάχιστο ορατό φως του ήλιου που αντανακλά η κορώνα εκτείνεται κατά πολύ μακριά από την επιφάνεια του Ήλιου. Για να δείτε την κορώνα, χρειάζεστε μια έκλειψη ή ένα τηλεσκόπιο εξοπλισμένο με ένα ειδικό δίσκο αποκλεισμού του Ήλιου.

Και χάρη στις εκλείψεις οι άνθρωποι γνώριζαν από την αρχαιότητα ότι μια λευκή λάμψη περιέβαλε τον Ήλιο. Αλλά η πρόοδος στην κατανόηση του Ήλιου, έπρεπε να περιμένει τους ερευνητές για να εφαρμόσουν τις γνώσεις μας από την κβαντομηχανική στα τέλη της δεκαετίας του ’30, για να ερμηνεύσουν σωστά το ορατό φως που βλέπουμε από το έδαφος της Γης. Μια άλλη ώθηση της κατανόησης μας έφτασε με την εφεύρεση ισχυρών πυραύλων στις αρχές της δεκαετίας του 1940 που θα μπορούσαν να τοποθετήσουν κάμερες πάνω από την ατμόσφαιρα της Γης.

Ακόμη και αυτές οι πρώιμες παρατηρήσεις δεν έδιναν εξηγήσεις σε κάτι πολύ παράξενο για την κορόνα. Η θερμοκρασία στο στέμμα είναι ένα εκατομμύριο βαθμούς Κελσίου. Αλλά η θερμοκρασία στην επιφάνεια του Ήλιου – η πηγή αυτής της ενέργειας – είναι λιγότερη ζεστή, μόνο 5.500 βαθμούς.

«Είναι απλά περίεργο», λέει η Winebarger. Μοιάζει με το να περπατάς μακριά από μια φωτιά και αντί να πέφτει η θερμοκρασία, ξαφνικά ανεβαίνει. «Θα πρέπει να έχετε κάτι, έναν ειδικό σωλήνα ίσως, που να μεταφέρει ενέργεια από τη φωτιά σας».

Οι στεμματικοί βρόχοι, που παρατηρούνται, σχηματίζονται όταν το πλάσμα στην κορώνα του Ήλιου συγχωνεύεται γύρω από τόξα γραμμών μαγνητικού πεδίου, όπως ξεφεύγουν από την επιφάνεια του Ήλιου. Το σύμπλεγμα των βρόχων που φαίνονται εδώ είναι καυτά αι γιγαντιαίο, κάπου 30 ή και πιο πάνω τη διάμετρο της Γης.

Ο “ειδικός” αυτός σωλήνας, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι το μαγνητικό πεδίο του ήλιου. Αλλά οι φυσικοί δεν μπορούν να συμφωνήσουν για το πώς ακριβώς θα μπορούσε να λειτουργήσει. Μια θεωρία λέει ότι ευθύνονται οι νανο-εκλάμψεις, συγχωνεύσεις μικροσκοπικών εκρήξεων που πυροδοτούνται από γραμμές μαγνητικού πεδίου, που εκτοξεύονται με έκρηξη. Μια άλλη ιδέα είναι ότι τα κύματα που διαδίδονται κατά μήκος των γραμμών του μαγνητικού πεδίου μεταφέρουν ενέργεια από την επιφάνεια του ήλιου στο κορώνα.

Και οι δύο ιδέες είναι εξαιρετικά δύσκολο να δοκιμαστούν. Οι υπολογιστικές προσομοιώσεις και υπολογισμοί υποδηλώνουν ότι οποιοσδήποτε μηχανισμός οδηγεί ενέργεια στην κορώνα, που πιθανόν να το κάνει σε κλίμακες που είναι πολύ μικρές και πολύ γρήγορες για να το δούμε από μακριά. Η αλήθεια θα πρέπει πιθανότατα να προέλθει από ένα διαστημικό σκάφος που βρίσκεται κοντά στον ήλιο, ο Parker Solar Probe της NASA.

Το σκάφος Parker ξεκίνησε το 2018 σε μια επταετή αποστολή για να βουτήξει επανειλημμένα μέσα από το στέμμα (κορώνα). Με κάθε τροχιά του, μια βαρυτική ώθηση από την Αφροδίτη το φέρνει ακόμα πιο κοντά στον ήλιο. Το σκάφος θα εγκατασταθεί τελικά σε μια τροχιά λίγο πιο πάνω από 6 εκατομμύρια χιλιόμετρα από την επιφάνεια του ήλιου – επτά φορές πιο κοντά από οποιοδήποτε διαστημικό σκάφος πριν.

Σε αυτή την απόσταση, η πλευρά του διαστημικού σκάφους που βλέπει τον Ήλιο θα ψηθεί σε πάνω από 1300 βαθμούς Κελσίου, ενώ τα όργανα του προστατεύονται από μια ασπίδα με βάση τον άνθρακα πάχους 11 εκατοστών. (Αν και το στέμμα έχει μια πολύ υψηλή θερμοκρασία, τα σωματίδια της είναι σχετικά αραιά – αυτή η χαμηλή πυκνότητα τους διατηρεί το σκάφος από το να γίνει τόσο καυτό όπως το ίδιο το στέμμα.

Η κορώνα του Ήλιου παγιδεύεται από τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου, οι οποίες είναι πιθανόν υπεύθυνες για τη θέρμανση της σε εκατομμύρια βαθμούς. Μακριά από τον Ήλιο, κάποιο τμήμα από το στέμμα δραπετεύει για να γίνει ο ηλιακός άνεμος, ένα σταθερό ρεύμα φορτισμένων σωματιδίων που περιβάλει όλους τους πλανήτες.

Από τη μοναδική πλεονεκτική του θέση βαθιά μέσα στην κορώνα, το Parker έχει ήδη τραβήξει φωτογραφίες, μετρά ηλεκτρομαγνητικά πεδία καθώς και μετρά σωματίδια. Με στοιχεία από τις δύο πρώτες τροχιές που έκανε – στις οποίες το Parker πέταξε μόλις 24 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τον ήλιο – η επιστημονική ομάδα ετοιμάζεται να δημοσιεύσει τα αρχικά αποτελέσματα αυτό το φθινόπωρο. Πολλές δεκάδες θα ακολουθήσουν τον Ιανουάριο. Ενώ η ομάδα παραμένει σιωπηλή για το τι είδε το διαστημικό σκάφος, ο ενθουσιασμός τους όπως είναι φανερός.

«Βλέπουμε φαινόμενα που ποτέ δεν φανταζόμασταν ότι θα δούμε,» λέει ο ειδικός επιστήμονας του έργου Nour Raouafi.

Ως το μόνο αστέρι στο σύμπαν που μπορούμε να δούμε από κοντά, ο ήλιος μας μπορεί να διδάξει τους επιστήμονες κατά πόσο τα πιο μακρινά άστρα μπορούν να αλληλεπιδράσουν με τους κοντινούς κόσμους τους (πλανήτες). Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι ηλιακοί άνεμοι απομάκρυναν την προστατευτική ατμόσφαιρα του Άρη. Έτσι και άλλα αστέρια μπορούν να ενεργήσουν παρόμοια. «Είναι σαν να έχετε ένα εργαστήριο στο κατώφλι σας», λέει ο Fox.

«Αυτή είναι πραγματικά η πιο συναρπαστική στιγμή για να είμαστε ηλιακοί φυσικοί», λέει ο Raouafi. «Πιστεύω ότι η επόμενη δεκαετία θα είναι επαναστατική όσον αφορά την κατανόηση του πώς λειτουργεί ο ήλιος και η ατμόσφαιρά του.»