Οι παράπλευρες αφηγήσεις του Θουκυδίδη: Παυσανίας

Για την περίπτωση του Παυσανία ο Θουκυδίδης δεν διατηρεί ούτε την ελάχιστη επιφύλαξη. Είναι ξεκάθαρο ότι ο Παυσανίας μήδισε κι ότι ήρθε σε μυστικές συνεννοήσεις με τον Πέρση βασιλιά, προκειμένου να υποδουλώσει την Ελλάδα και να γίνει ο ίδιος ηγεμόνας των Ελλήνων. Η μεγαλομανία του Παυσανία δεν μπορούσε να περιοριστεί ούτε στην αξεπέραστη δόξα που γνώρισε ως αρχηγός των Ελλήνων στη θριαμβευτική νίκη των Πλαταιών, ούτε στη βασιλική εξουσία που ασκούσε στη Σπάρτη (επιτρόπευε τον ανήλικο ξάδερφό του Πλείσταρχο, γιο του Λεωνίδα). Αμέσως μετά τις Πλαταιές, έδωσε δείγματα του αλαζονικού του χαρακτήρα όταν στον τρίποδα που αφιέρωσαν οι Έλληνες στους Δελφούς απαίτησε να γραφτεί το δίστιχο:

Ο Παυσανίας, ο αρχηγός των Ελλήνων, όταν κατέστρεψε τον στρατό των Περσών, αφιέρωσε το θυμητάρι αυτό στο Φοίβο.

Φυσικά, η πράξη αυτή του Παυσανία είχε κριθεί παράνομη: «Το δίστιχο αυτό το ‘ξυσαν αμέσως τότε οι Λακεδαιμόνιοι από τον τρίποδα και χάραξαν τα ονόματα όλων των πόλεων που, ύστερα από την κοινή τους νίκη εναντίον των βαρβάρων, στήσανε το αφιέρωμα».

Ο Παυσανίας θα συνεχίσει να απασχολεί τους εφόρους, όταν ως αρχηγός των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων (μετά τον θρίαμβο επί των Περσών κι όταν την αρχηγία την είχε η Σπάρτη) είχε κυριεύσει το Βυζάντιο: «Όταν, την πρώτη φορά που ο Παυσανίας βρισκόταν στον Ελλήσποντο – ύστερα από την επιστροφή του από την Κύπρο – κυρίεψε το Βυζάντιο, το οποίο κατείχαν οι Πέρσες, ανάμεσα σ’ αυτούς που αιχμαλώτισε ήταν και μερικοί συγγενείς και φίλοι του βασιλιά. Αυτούς τους πήρε και τους έστειλε στο βασιλιά κρυφά από τους άλλους συμμάχους, στους οποίους είπε ότι δραπέτευσαν. Συνεργάτη στις μυστικές αυτές συνεννοήσεις του είχε τον Ερετριέα Γογγύλο, στον οποίο είχε εμπιστευτεί και το Βυζάντιο και τους αιχμαλώτους. Το Γογγύλο τον έστειλε στο βασιλιά και με επιστολή στην οποία, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, έγραφε τα ακόλουθα: “Ο Παυσανίας, ο ηγεμόνας της Σπάρτης, επιθυμώντας να σ’ ευχαριστήσει, σου στέλνει τους αιχμαλώτους αυτούς πολέμου. Σου προτείνω, αν και συ συμφωνείς, να παντρευτώ τη θυγατέρα σου και να φέρω στην εξουσία σου τη Σπάρτη και την υπόλοιπη Ελλάδα. Νομίζω πως μπορώ να τα κατορθώσω αυτά, αν βρίσκομαι σε συνεννόηση μαζί σου. Αν τούτα που γράφω είναι της αρεσκείας σου, στείλε στα παράλια έμπιστό σου άνθρωπο με τον οποίο θα συνεννοούμαστε στο μέλλον”».

Ο Ξέρξης, όπως ήταν φυσικό, ένιωσε μεγάλη ικανοποίηση, αφενός για το απρόσμενο δώρο της επιστροφής των αιχμαλώτων κι αφετέρου γιατί αναζωπυρώθηκαν οι χαμένες του ελπίδες για την κατάκτηση της Ελλάδας. Υπακούοντας στην παραγγελία του Παυσανία έστειλε στα παράλια τον Αρτάβαζο – απομακρύνοντας τον Δασκύλειο που είχε ως εκείνη τη στιγμή τη σατραπεία – με την εντολή να βρίσκεται σε επαφή με τον Παυσανία και να υλοποιεί κάθε πρότασή του. Του ανέθεσε μάλιστα να παραδώσει και την απαντητική του επιστολή στην οποία έγραφε ότι αποδέχεται τα σχέδια του Παυσανία κι ότι είναι πρόθυμος να βοηθήσει με κάθε τρόπο. Υποσχόταν επίσης στον Παυσανία απεριόριστη οικονομική στήριξη. Μετά την απάντηση αυτή ο Παυσανίας έχασε κάθε μέτρο: «Όταν πήρε την επιστολή αυτή ο Παυσανίας – τον οποίο και πιο μπροστά είχαν οι Έλληνες σε μεγάλη υπόληψη για την αρχηγία του στις Πλαταιές – συνεπάρθηκε ακόμη περισσότερο και δεν μπορούσε πια να ζει με το συνηθισμένο στους συμπολίτες του απλό τρόπο, αλλά έβγαινε από το Βυζάντιο ντυμένος σαν Μήδος, κυκλοφορούσε στη Θράκη έχοντας για ακολουθία Μήδους και Αιγυπτίους κι έδινε γεύματα με τον περσικό τρόπο. Δεν μπορούσε πια να κρύψει τους σκοπούς του και με ασήμαντες πράξεις του άφηνε να φανερωθούν τα όσα σημαντικά σχεδίαζε να κάμει στο μέλλον. Έγινε, εξάλλου, τόσο δυσκολοπλησίαστος κι η συμπεριφορά του σ’ όλους ανεξαίρετα ήταν τόσο κακή, ώστε κανένας πια να μην μπορεί να τον συναντήσει. Αυτό, άλλωστε, στάθηκε κι η κυριότερη αιτία να πάνε οι σύμμαχοι με τους Αθηναίους».

Βρισκόμαστε στη στιγμή που οι Αθηναίοι αναλαμβάνουν την αρχηγία του συμμαχικού στρατού, κατ’ απαίτηση των ίδιων των συμμάχων, λόγω της ανυπόφορης συμπεριφοράς του Παυσανία. Η εξέλιξη της αρχηγίας αυτής έφερε την αθηναϊκή ηγεμονία. Ο Παυσανίας δεν στέρησε απλώς τα ινία του στρατού από τη Σπάρτη, αλλά αποτέλεσε και ντροπή χωρίς προηγούμενο. Τον ανακάλεσαν αμέσως και τον δίκασαν: «Όταν οι Σπαρτιάτες ανακάλεσαν την πρώτη φορά το Λακεδαιμόνιο Παυσανία από την αρχηγία στον Ελλήσποντο κι αφού τον δίκασαν τον αθώωσαν, δεν τον έστειλαν πια με επίσημη ιδιότητα έξω από τη Σπάρτη. Εκείνος όμως, ως ιδιώτης, χωρίς την άδεια των Λακεδαιμονίων, πήρε ένα καράβι ερμιονίτικο κι έφτασε στον Ελλήσποντο με το πρόσχημα να πολεμήσει κι αυτός μαζί με τους άλλους Έλληνες τους Πέρσες, αλλά στην πραγματικότητα για να συνεχίσει τις μυστικές συνεννοήσεις του με το βασιλιά, όπως προσπάθησε να κάμει και την πρώτη φορά, επιθυμώντας να γίνει ηγεμόνας των Ελλήνων».

Η αλήθεια είναι ότι οι Λακεδαιμόνιοι δεν είχαν στα χέρια τους ατράνταχτες αποδείξεις για να τον καταδικάσουν από την πρώτη ανάκληση. Επιπλέον, οι Σπαρτιάτες είχαν ως αρχή να μην προβαίνουν σε καμία ενέργεια αν δεν ήταν απολύτως σίγουροι. Κι αυτή ακριβώς ήταν και η ουσία της δικαστικής απόφασης. Δεν ήταν απολύτως σίγουροι για την ενοχή, επομένως δεν προχώρησαν σε καταδίκη, αλλά δεν ήταν και σίγουροι για το αντίθετο, επομένως δεν του έδωσαν κι άδεια να φύγει. Εξάλλου, το κύρος και τα αξιώματα του Παυσανία, σε περίπτωση καταδίκης, θα είχαν αντίκτυπο και στο κύρος ολόκληρης της Σπάρτης. Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν η πιο συνετή που θα μπορούσε να παρθεί, αφού και δεν καταδίκασε τον Παυσανία, υπονομεύοντας το κύρος της πόλης, και τον απέσυρε από τη δράση, εξασφαλίζοντας συγχρόνως την ματαίωση σχεδίων και το οριστικό κουκούλωμα του θέματος: «Όταν, για δεύτερη φορά, είδαν ότι, χωρίς εντολή δική τους, έφυγε με καράβι ερμιονίτικο και φανερά έκανε τα ίδια κι αφού οι Αθηναίοι τον ανάγκασαν, ύστερα από πολιορκία, να αποχωρήσει από το Βυζάντιο, τούτος δε γύρισε στη Σπάρτη, αλλά πήγε κι εγκαταστάθηκε στις Κολωνές της Τρωάδας κι έφταναν στη Σπάρτη πληροφορίες πως εκεί δεν έμενε για καλό, αλλά για να συνεννοείται με τους βαρβάρους, τότε πια οι έφοροι δε δίστασαν να του στείλουν κήρυκα με σκυτάλη (Ραβδί ορισμένου πάχους και μάκρους που χρησιμοποιούταν για γραπτές εντολές. Οι έφοροι είχαν δυο όμοια τέτοια ραβδιά. Το ένα το κρατούσαν στη Σπάρτη και το άλλο το έδιναν στον ηγέτη που πήγαινε σε αποστολή. Στο ραβδί τυλιγόταν μια λουρίδα από δέρμα – ή πάπυρο – πάνω στην οποία, και στο μάκρος του ραβδιού, γραφόταν το μήνυμα. Ξετυλιγμένο το γραπτό δεν μπορούσε να το διαβάσει κανείς. Το ηγέτης το τύλιγε στο δικό του ραβδί (σκυτάλη) και το διάβαζε. Ο κήρυκας που κρατούσε μόνο το ξετυλιγμένο μήνυμα, αγνοούσε το περιεχόμενό του), διατάζοντάς τον να γυρίσει στη Σπάρτη με τον κήρυκα, αλλιώς οι Σπαρτιάτες θα του κήρυτταν τον πόλεμο. Ο Παυσανίας θέλοντας να θεωρηθεί όσο γινόταν λιγότερο ύποπτος και πιστεύοντας πως με δωροδοκίες θα μπορούσε να ανατρέψει τις εναντίον του κατηγορίες, γύρισε για δεύτερη φορά, στη Σπάρτη. Στην αρχή οι έφοροι τον έκλεισαν στη φυλακή (οι έφοροι μπορούν να το κάμουν αυτό στο βασιλιά), ύστερα όμως από διάφορες ενέργειες, κατόρθωσε να αποφυλακιστεί και δήλωσε πως είναι έτοιμος να δικαστεί και να ελεγχθεί, απ’ όποιους θα το ήθελαν, για τις εναντίον του κατηγορίες».

Οι κατηγορίες και η δικαστική δίωξη ενός βασιλιά είναι η δυναμικότερη απάντηση των θεσμών που οφείλουν να λειτουργήσουν διασφαλίζοντας την κοινωνική συνοχή. Οι έφοροι δεν διστάζουν να τον φυλακίσουν, καθιστώντας σαφές ότι κανείς δεν μπορεί να δρα ανεξέλεγκτα, ούτε ο ίδιος ο βασιλιάς. Κι εδώ δεν τίθενται υπό δοκιμασία τα πρόσωπα, αλλά οι ίδιοι οι μηχανισμοί της εξουσίας, αφού, αν τελικά οι θεσμοί υποκύψουν υπό το βάρος των προσώπων, τότε όλα ματαιώνονται καθώς μετατρέπουν την ανομία της αυθαίρετης ατομικής βούλησης σε συλλογική συνθήκη, δηλαδή στο πιο αδιαπέραστο ανελεύθερο. Στο μεταξύ διαρκώς καταφτάνουν πληροφορίες: «Έμαθαν ακόμη – κι ήταν αλήθεια – πως βρισκόταν σε μυστικές συνεννοήσεις και με τους είλωτες. Τους υποσχόταν ότι θα τους ελευθερώσει κι ότι θα τους δώσει πολιτικά δικαιώματα αν επαναστατήσουν και τον βοηθήσουν να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του στο σύνολό τους. Ωστόσο, ακόμη κι όταν μερικοί είλωτες κατάγγειλαν το πράγμα, οι έφοροι δεν έδωσαν πίστη ούτε έκριναν σωστό να πάρουν αυστηρά μέτρα εναντίον του, ακολουθώντας την καθιερωμένη ανάμεσά τους συνήθεια, να μην παίρνουν δηλαδή βιαστικά, όταν πρόκειται για Σπαρτιάτη, αποφάσεις με αγιάτρευτες συνέπειες, χωρίς αναμφισβήτητες αποδείξεις».

Η χαριστική βολή για τον Παυσανία ήταν η καταγγελία του αγγελιοφόρου, με τον οποίο είχε στείλει την τελευταία του επιστολή προς τον Αρτάβαζο. Ο Παυσανίας, για απόλυτη ασφάλεια, μέσα σε κάθε επιστολή, εκτός των άλλων, έδινε εντολή να θανατώνεται ο αγγελιοφόρος που τη φέρνει. Ο τελευταίος αγγελιοφόρος, υποψιασμένος απ’ το ότι κανείς από τους προηγούμενους δεν επέστρεψε, πλαστογράφησε τη σφραγίδα, άνοιξε την επιστολή και την έφερε ως πειστήριο στους πέντε εφόρους: «Τότε πια οι έφοροι – όταν ο άνθρωπος τους έδειξε την επιστολή – πείστηκαν περισσότερο για την αλήθεια των καταγγελιών, θέλησαν όμως ν’ ακούσουν, με τα ίδια τους τ’ αυτιά, κάτι να λέει κι ο ίδιος ο Παυσανίας. Σύμφωνα λοιπόν μ’ ένα σχέδιο που προετοίμασαν, ο άνθρωπος πήγε και πρόσπεσε ικέτης στο Ταίναρο, στον περίβολο του ιερού του Ποσειδώνα, όπου, για τη διαμονή του, έστησε μια καλύβα χωρισμένη στα δυο. Πίσω από το χώρισμα, στο ένα μέρος, έκρυψε μερικούς εφόρους κι όταν ο Παυσανίας ήρθε και τον ρώτησε για ποια αιτία καθόταν ικέτης, οι έφοροι τ’ άκουσαν όλα καθαρά. Ο άνθρωπος διαμαρτυρόταν για όσα ο Παυσανίας είχε γράψει στην επιστολή του γι’ αυτόν, αποκάλυπτε με λεπτομέρειες όλα τ’ άλλα και παραπονιόταν πως, ενώ εκείνος δεν τον είχε εκθέσει ποτέ σε κίντυνο στις υπηρεσίες που του ανέθετε στο βασιλιά, τούτος, για αμοιβή, του όριζε την κοινή τύχη των άλλων ταχυδρόμων, δηλ. το θάνατο. Ο Παυσανίας τα παραδεχόταν όλα αυτά, προσπαθούσε να τον πείσει να μην αγανακτεί για ό,τι έγινε, του υποσχόταν κάθε ασφάλεια αν έφευγε από το ιερό και ζητούσε επίμονα να ξεκινήσει αμέσως για την αποστολή του και να μη γίνει εμπόδιο στις μυστικές του αυτές συνεννοήσεις».

Το τέλος του Παυσανία γνωστό. Κατάλαβε ότι οι έφοροι είχαν σκοπό να τον συλλάβουν και κατέφυγε στο ιερό της Χαλκιοίκου Αθηνάς. Όταν μπήκε στο οίκημα, οι έφοροι αφαίρεσαν τη στέγη, χτίσανε τις πόρτες κι έβαλαν φρουρά, για να παραδοθεί από την πείνα. Όταν πια έφτασε να ξεψυχήσει τον βγάλανε από τον ιερό περίβολο και σχεδόν αμέσως πέθανε: «Η πρόθεσή τους ήταν να τον πετάξουν στον Καιάδα, όπου ρίχνουν τους κακούργους, αλλά κατόπιν αποφάσισαν να τον χώσουν κάπου εκεί κοντά. Ο θεός όμως των Δελφών με χρησμό παράγγειλε αργότερα στους Λακεδαιμονίους να τον μεταφέρουν και να τον θάψουν εκεί όπου πέθανε (και σήμερα βρίσκεται στην είσοδο του ιερού χώρου, καθώς το βεβαιώνει μια επιγραφή πάνω σε στήλες). Κι επειδή αυτό που είχαν κάνει ήταν πράξη ανίερη, ο θεός τους παράγγειλε να αποδώσουν στη Χαλκίοικο Αθηνά δυο σώματα αντί ένα. Οι Λακεδαιμόνιοι φρόντισαν να φτιαχτούν δυο χάλκινοι ανδριάντες που τους αφιέρωσαν στο ναό, σαν εξαγνισμό στο θάνατο του Παυσανία».

Θουκυδίδη, Ιστορία

ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ: Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος

Ο αναπροσανατολισμός της φιλοσοφικής ζήτησης έφερε τον άνθρωπο και τα προβλήματά του, όπως είπαμε ήδη, στο κέντρο των φιλοσοφικών συζητήσεων. Σ’ αυτή τη νέα κατάσταση πρωταγωνιστούν οι σοφιστές και ο Σωκράτης. Θα δούμε στη συνέχεια, ποιο ρόλο έπαιξαν οι εκπρόσωποι της Σοφιστικής και ποιον ο Αθηναίος φιλόσοφος. Προτού προχωρήσουμε όμως σ' αυτό το σημείο, είναι σκόπιμο να δούμε εκτενέστερα, πώς αντιλαμβάνονται οι σοφιστές τον άνθρωπο, δηλ. τα κοινωνικά του προβλήματα και την πολιτική του ζωή. Όπως είναι γνωστό, οι σοφιστές γι’ αυτά τα θέματα ενδιαφέρονται και γι’ αυτά δηλώνουν αρμόδιοι.

Κατά την αντίληψη των σοφιστών ο άνθρωπος δεν είναι παθητικός δέκτης των επιδράσεων του φυσικού κόσμου, π.χ. του κλίματος ή των άλλων επιδράσεων του κοινωνικού χώρου, αλλά μπορεί να γίνει ο ίδιος με την επέμβασή του δύναμη δια- μορφωτική του κοινωνικού γίγνεσθαι. Η αντίληψη αυτή άλλωστε απηχεί το πνεύμα του αρχαίου ελληνικού Διαφωτισμού, που στην πρώτη γραμμή, όπως είδαμε, τον εκφράζουν οι σοφιστές με τις ιδέες και τη διδασκαλία τους. Το συμπέρασμα αυτό εξάγεται έμμεσα αλλά σαφώς τόσο από τον αποσπασματικό λόγο των σοφιστών που μας διέσωσε η παράδοση, όσο και από την «εικόνα» που μας παρέδωσε ο Πλάτων μέσα στους διαλόγους του, στην προσπάθειά του να αντικρούσει τις προτάσεις και να καταπολεμήσει τις ιδέες των σοφιστών.

Οι παράγοντες, τώρα, που συνετέλεσαν στη μεταβολή αυτή και στην καταξίωση του ατόμου σε σχέση με τα πράγματα, πρέπει να αναζητηθούν στη νέα αντίληψη που κομίζουν οι σοφιστές στην ελληνική φιλοσοφική σκέψη. Αλλά βέβαια και η αντίληψη αυτή οφείλει τη διαμόρφωσή της στις νέες κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις, που δημιουργήθηκαν στον ελληνικό κόσμο, και κυρίως στην Αθήνα, μετά τους Μηδικούς πολέμους. Η επανατοποθέτηση του ανθρώπου-πολίτη μέσα στην πολιτική κοινότητα και ο καθορισμός του ρόλου του, ως συνεργού στην κοινή προσπάθεια, βρίσκουν τον εκφραστή τους στους σοφιστές. Αυτοί ενωτίζονται τα αιτήματα των καιρών και τις αλλαγές που έχουν συντελεσθεί στην αθηναϊκή κοινωνία και γενικότερα, και αναλαμβάνουν με το έργο τους να τις ικανοποιήσουν. Αυτή η έξαρση του ανθρώπου - ρυθμιστού της ζωής του και το των πολιτικών καταστάσεων θα έχει ευρύτερες απηχήσεις αλλά και καίρια σημασία· θα καθορίσει όηλ. τη θέση και τη σημασία του ανθρώπου απέναντι σ’ όλο το φάσμα της ζωής και του κόσμου, θαγίνει εντέλει το κριτήριο όλων των πραγμάτων (πάντων χρημάτων μέτρον ἄνθρωπος).

Αυτή η περίφημη και μάλλον παρεξηγημένη απόφανση του Πρωταγόρα συμπυκνώνει τη στάση των σοφιστών αλλά και γενικά μιας εποχής απέναντι στις νέες κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις, που δημιουργήθηκαν στον ελληνικό κόσμο στο δεύτερο μισό του 5ου αι. π.Χ.. Δηλώνει εξάλλου και την αυτοπεποίθηση του νέου ανθρώπου, που γεννήθηκε από τους φοβερούς αγώνες, που διεξήγαγαν οι Έλληνες στο πρώτο μισό του ίδιου αιώνα. Από το άλλο μέρος η αποφθεγματική αυτή φράση είναι η απόληξη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ιώνων φιλοσόφων, δηλ. της εμπιστοσύνης στον ανθρώπινο λόγο. Ο Πρωταγόρας, λοιπόν, κατευθείαν πνευματικός και φυσικός απόγονος των μεγάλων ορθολογιστών φιλοσόφων της Ιωνίας - στην παράδοση αυτής της Φιλοσοφίας μαθήτευσε - έδωσε έκφραση και σχήμα φιλοσοφικό στην κοινή πίστη για την προσπάθεια του ανθρώπου να καταξιώσει τον κόσμο και τη ζωή.

Οι περισσότεροι νεότεροι ερευνητές είδαν στη ρήση αυτή του αρχηγέτη των σοφιστών το θρίαμβο του υποκειμενισμού, ξεκινώντας κυρίως από την ερμηνεία ή την πλατωνική εκδοχή του λόγου των σοφιστών. Ωστόσο η εκδοχή του Πλάτωνα φαίνεται, εσκεμμένα ασφαλώς, να δημιουργεί «προπέτασμα καπνού», δηλ. δίνει την εντύπωση ότι προσπαθεί να κρύψει τον ορίζοντα και με λανθασμένους δείκτες να οδηγήσει τον αναγνώστη σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση απ’ αυτή που τα λόγια του Πρωταγόρα οδηγούν. Συγκεκριμένα στο Θεαίτητο (152 a), όπου αναφέρει την επίμαχη φράση, παραθέτει και την ερμηνεία, η τουλάχιστον αυτό που ο Πλάτων ήθελε να βλέπει στη σκέψη του αντιπάλου του: οὐκοῦν οὕτω πως λέγει, ὡς oἷa μέν ἕκαστα ἐμοί φαίνεται τοιαῦτα μέν ἔστιν ἐμοί, oἷa δέ σοί, τοιαῦτα δέ σοί· ἄνθρωπος δέ σύ τε κἀγώ; Πώς μπορεί όμως να οδηγηθεί κανείς σ' αυτό το συμπέρασμα; Ο Πρωταγόρας λέει πάντων χρημάτων μέτρον ἄνθρωπος, και όχι έκαστος άνθρωπος, δηλ. όχι ο καθένας χωριστά αλλά γενικά ο άνθρωπος ως έννοια γένους είναι το κριτήριο για τα πράγματα και τον κόσμο· δεν μπορούμε να επικαλεσθούμε ούτε να στηριχθούμε σε μεταφυσικά όντα, δηλ. στο Θεό, ή σε όποιες άλλες εξωκόσμιες και μεταφυσικές δυνάμεις για να κρίνουμε τα πράγματα. Ο Πρωταγόρας δε δέχεται μεταφυσικά κριτήρια ή μέτρα για να αποτιμήσουμε τον κόσμο, αλλά μόνο ανθρώπινα, όσα έχουν πηγή τους τον ανθρώπινο λόγο, τις έλλογες δυνάμεις του ανθρώπου. Ο ρηξικέλευθος σοφιστής κηρύσσει την απελευθέρωση του ανθρώπου από μεταφυσικές δεσμεύσεις και τον απαλλάσσει από κηδεμονεύσεις και προστατευτικά περικαλύμματα θρησκευτικής προέλευσης. Ο λόγος του, βαθύτατα ανθρώπινος και σοφότατα λιτός, προσγειώνει τους ανθρώπους στα μέτρα τους και στις διαστάσεις της φύσεώς τους.

Η αμφισβήτηση, όπως έγινε φανερό, αφορά τη λέξη άνθρωπος στη συνοχή του πρωταγόρειου αποσπάσματος. Οι περισσότεροι ερευνητές, όπως είπαμε ήδη, ακολουθώντας τον Πλάτωνα, πιστεύουν ότι ο Πρωταγόρας εννοεί τον κάθε άνθρωπο χωριστά, όπως το λέει άλλωστε καθαρά ο Πλάτων: (Θεαίτ. 152c) οἷα γάρ αἰσθάνεται ἕκαστος τοιαῦτα ἑκάστῳ καί κινδυ­νεύει εἶναι. Καταρχήν δεν ξέρουμε τι άλλο είχε υπόψη του ο Πλάτων και έφθασε σ’ αυτήν την ερμηνεία, γιατί βέβαια ο λόγος του Πρωταγόρα δε μας οδηγεί καθόλου σ’ αυτή την εκδοχή, δηλ. στην ατομική έννοια, στο έκαστος, ο κάθε άνθρωπος χωριστά. Αντίθετα, μάλιστα, ο σοφιστής με σαφήνεια και καθαρότητα διακήρυξε ότι ο άνθρωπος γενικά, ως έννοια γένους θεωρούμενος, είναι το μέτρο και κριτήριο όλων των πραγμάτων: γι’ αυτά που υπάρχουν ο άνθρωπος αποτιμά την ύπαρξή τους, δηλ. καταφάσκει ότι υπάρχουν, για όσα δεν υπάρχουν, αυτός πάλι θα κρίνει και θα αποφανθεί ότι δεν υπάρχουν. Δηλαδή ο άνθρωπος με τις διανοητικές του δυνάμεις ανάγεται σε κριτήριο όλων των όντων, η γνώση των όντων είναι η γνώση του ανθρώπου. Δεν μπορούμε να στηριχθούμε σε κάποιο άλλο ον έξω από τον άνθρωπο, για να κρίνουμε και να αποτιμήσουμε τον κόσμο· και αυτό σημαίνει ότι ο Πρωταγόρας δε δέχεται μεταφυσικές λύσεις, αρνείται την προσφυγή σε μεταφυσικές λύσεις, προκειμένου να ερμηνεύσουμε τον κόσμο και τα πράγματα. Ο άνθρωπος καλείται να αναλάβει την ευθύνη της δικής του ερμηνείας του κόσμου, χωρίς τη συνδρομή μεταφυσικών ερεισμάτων.

Ο Αριστοτέλης ουσιαστικά υιοθετεί την πλατωνική εκδοχή, ότι δηλ. ο Πρωταγόρας με τη λέξη άνθρωπος εννοεί τον κάθε άνθρωπο χωριστά, ότι πρόκειται για ατομική έννοια, για το άτομο, και όχι για τον άνθρωπο γενικά, ως έννοια γένους θεωρούμενο (Μεταφ. Κ6, 1062b 12): καί γάρ ἐκεῖνος (sc. ό Πρωτα­γόρας) ἔφη πάντων εἶναι χρημάτων μέτρον ἄνθρωπον, οὐδέν ἕτερον λέγων ἤ τό δοκοῦν έκάστῳ τοῦτο καί εἶναι παγίως. Το δικό μας ερώτημα όμως είναι, πόσο ανταποκρίνονται στα πράγματα, και εννοούμε στην ίδια την πρόταση του Πρωταγόρα και στα συμφραζόμενά της, η πλατωνική και η αριστοτελική εκδοχή; Γιατί δηλ. να επιμένουμε (όπως κάνει ο Πλάτων και τον ακολουθεί ο Αριστοτέλης), ότι η λέξη άνθρωπος έχει ατομική έννοια και όχι γενική, ότι εννοεί τον κάθε άνθρωπο χωριστά (οἷα αἰσθάνεται ἕκαστος, Πλάτων - τό δοκοῦν ἑκάστῳ, Αριστοτέλης) και όχι γενικά τον άνθρωπο, ως έννοια γένους; Ποια στοιχεία στο λόγο του Πρωταγόρα μας επιτρέπουν να στηρίξουμε μια παρόμοια ερμηνεία; Το ότι βέβαια ο 5ος αι,. και προπάντων το δεύτερο μισό του - εποχή του ελληνικού Διαφωτισμού - χαρακτηρίζεται γενικά ως εποχή του ατομικισμού και έξαρσης της έννοιας του ατόμου, άρα ο Πρωταγόρας δεν μπορεί παρά να εννοεί το άτομο, είναι μάλλον μια βολική λύση. Ένα παρόμοιο επιχείρημα είναι εύλογο αλλά δεν είναι αναγκαίο, δηλ. είναι γενικό και δεν μπορεί να αποτελέσει τεκμήριο για τις επιμέρους περιπτώσεις. Κυρίως όμως δε βρίσκει ερείσματα μέσα στην ίδια την πρόταση του Πρωταγόρα.

Όπως είπαμε ήδη. την πρόταση αυτή του Πρωταγόρα παραδίδει και ο Σέξτος Εμπειρικός (Πυρρ. νποτ. Ι 216 και στην αυθεντικότερη μορφή στο έργο του Προς μαθηματικούς 7, 60), ο οποίος, όπως φαίνεται, είχε μπροστά του το ίδιο το έργο του Πρωταγόρα Ἀλήθεια ἤ Καταβάλλοντες. Μολονότι όλοι οι αρχαίοι φιλόσοφοι ή φιλοσοφούντες είχαν επηρεασθεί λίγο ως πολύ από τον Πλάτωνα, εν τούτοις η προσεκτική μελέτη των κειμένων μπορεί να μας διαφωτίσει ως ένα βαθμό. Πράγματι, ο Σέξτος μάς λέει τι εννοεί, κατά τη γνώμη του, ο Πρωταγόρας με τη λέξη μέτρον (=μέτρον λέγων τό κριτήριον), καθώς και με τη λέξη χρημάτων (=χρημάτων δέ των πραγμάτων), δε μας λέει όμως, τι εννοεί αυτός με την επίμαχη λέξη άνθρωπος, ή καλύτερα δεν το λέει με τη σαφήνεια που μίλησε για το μέτρον και τα χρήματα. Έτσι λίγο πιο κάτω (219) και στην ίδια συνοχή, φαίνεται να εννοεί τη λέξη άνθρωπος με τη γενική σημασία, δηλ. ως έννοια γένους: γίνεται τοίνυν κατ' αὐτόν (τον Πρω­ταγόραν) των ὄντων κριτήριον ὁ ἄνθρωπος· πάντα γάρ τά φαινόμενα τοῖς ἀνθρώποις καί ἔστιν, τά δέ μηδενί τῶν ἀνθρώ­πων φαινόμενα οὐδέ ἔστιν.

Είναι βέβαια γνωστό ότι οι νεότεροι ερευνητές διχάζονται ως προς το θέμα αυτό, οι περισσότεροι ωστόσο ακολουθούν την πλατωνική εκδοχή, με το επιχείρημα ότι οι σοφιστές, και πρώτος ο Πρωταγόρας, προβάλλουν με τη διδασκαλία τους το άτομο και εκτρέφουν το ατομικισμό. Τα επιχειρήματα όμως αυτού του είδους στις κοινωνικές επιστήμες, και ιδιαίτερα στη Φιλοσοφία, δεν έχουν την αναγκαιότητα που διέπει τη σχέση του όλου και του μέρους. Γιατί στην περίπτωση που μας απασχολεί ο Πρωταγόρας δε δεσμεύεται ούτε από άλλες προτάσεις του για την προβολή του ατόμου - αν δεχθούμε μια παρόμοια ερμηνεία για τον πολιτιστικό του μύθο - ούτε πολύ περισσότερο από ένα γενικότερο πνεύμα ατομικισμού, που εισάγει στο κοινωνικό κλίμα της εποχής αυτής η Σοφιστική, εφόσον τελικά υιοθετήσουμε αυτή την άποψη για τη Σοφιστική.

Πρέπει επομένως να αναζητήσουμε ερείσματα μέσα στη «φιλοσοφία» του Πρωταγόρα, για να ερμηνεύσουμε τη σκέψη του σ' αυτή την περίπτωση. Όταν ο σοφιστής προβάλλει τον άνθρωπο ως κριτήριο όλων των πραγμάτων, είναι λογικό να σκεφτούμε ότι αποκλείει την προσφυγή σε ημιανθρώπινους παράγοντες ή την ανάμιξη της μεταφυσικής, δηλ. του θεού, στην ερμηνεία των όντων και του κόσμου. Ακριβώς αυτό επιχείρησαν να κάνουν οι Ελεάτες και συγκεκριμένα, όπως βέβαια είναι γνωστό, ο Παρμενίδης με την περίφημη «θεωρία» του για την αλήθεια και τη δόξα. Η παρμενίδεια οντολογία, όπως μας επιτρέπει να πιστεύουμε ο πλατωνικός Παρμενίδης, ήταν η κυρίαρχη θεωρία και η προχωρημένη άποψη για την αλήθεια την εποχή των σοφιστών και του Σωκράτη. Ο Πλάτων αναλαμβάνει να προωθήσει, να θεμελιώσει καλύτερα και να διευρύνει την παρμενίδεια οντολογία και μεταφυσική. Ο Πρωταγόρας, με τον αποφθεγματικό αυτό λόγο του, είναι ο οντολόγος και όχι ο πολιτικός φιλόσοφος, και αναλαμβάνει να αντιμετωπίσει την επικρατέστερη στην εποχή του εκδοχή για το ον. δηλ. για την αλήθεια, την οποία εκπροσωπούν οι Ελεάτες. Όπως ο Γοργίας με τον περίφημο λόγο του Περί τοῦ μή ὄντας ἤ περί φύσεως, έτσι και ο Πρωταγόρας, με το έργο του Ἀλή­θεια ἤ Καταβάλλοντες, έχουν ως στόχο τους την ελεατική οντολογία.

Ο Πρωταγόρας, λοιπόν, αμφισβητεί τη γνώμη επώνυμων φιλοσόφων του καιρού του, και αυτοί είναι οι Ελεάτες και προπάντων ο Παρμενίδης, που έφθασαν, όπως είναι γνωστό, στα πρόθυρα της μεταφυσικής: Αμφισβήτησαν στον άνθρωπο την ικανότητα να προσπελάσει με τη νόησή του την αλήθεια· περιόρισαν το ρόλο αλλά και τη δυνατότητα του ανθρώπου στη δόξα, στην υποκειμενική χωρίς καμιά γνωσιολογική εγκυρότητα γνώμη, που μεταβάλλεται εύκολα και ανάλογα με τις περιστάσεις, που εξαρτάται από την αίσθησή του και τις σύμφυτες μ’ αυτήν αδυναμίες. Ο Πρωταγόρας είναι ο συνεχιστής της παράδοσης των Ιώνιον φιλοσόφων, όπως είδαμε, που ήθελαν τη γνώση σχετική αλλά ανθρώπινη, που έβλεπαν τις αδυναμίες των αισθήσεων αλλά δεν εννοούσαν τη γνώση χωρίς αυτές (όχι μόνο με τις αισθήσεις αλλά ούτε χωρίς τις αισθήσεις). Έτσι εξηγείται και το ερώτημα που έθεσε ο Αριστοτέλης, όταν επιχείρησε να ερμηνεύσει τη γνώμη αυτή του Πρωτα­γόρα (Μεταφ. Κ6, 1062b 20): πόθεν ἐλήλυθεν ἡ ἀρχή ταῆς ὑπολήψεως ταύτης; Η ερμηνεία που δώσαμε ανταποκρίνεται στο αριστοτελικό ερώτημα: ο Αριστοτέλης ανατρέχει στις αντιλήψεις των φυσιολόγων, δηλ. των προσωκρατικών φιλοσόφων, για ν’ απαντήσει στο ερώτημά του: «γιατί σε μερικούς φαίνεται πως αυτά συνέβησαν εξαιτίας της γνιομης των φυσικών φιλοσόφων, σ’ άλλους όμως εκ του ότι δεν έχουν όλοι γενικά οι άνθρωποι την ίδια γνώμη για τα ίδια πράγματα, αλλά σ' άλλους ένα συγκεκριμένο πράγμα φαίνεται ευχάριστο και σ' άλλους το αντίθετο», (δηλ. δυσάρεστο). Ώστε ο Αριστοτέλης αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει την αποφθεγματική πρόταση του Πρωταγόρα σε σχέση καταρχήν με τη φιλοσοφία των προσωκρατικών φιλοσόφων και έπειτα ως αποτέλεσμα μιας γνωστής και διαδεδομένης αντίληψης πολύ πριν απ’ αυτόν, για τη σχετικότητα της καθολικής και γενικά αποδεκτής γνώσης.

Όπως είδαμε και στο προηγούμενο κεφάλαιο, ο σκεπτικισμός έχει τις μακρινές καταβολές του στους μεγάλους προσωκρατικούς, Ηράκλειτο και Ξενοφάνη, καθώς και στο σύγχρονο με τους πρώτους σοφιστές Δημόκριτο. Οι σοφιστές ουσιαστικά συνεχίζουν αυτή την παράδοση. Νομίζουμε όμως ότι ο Πρωταγόρας δε συνεχίζει απλώς την παράδοση σ’ αυτό το σημείο, αλλά έχει ένα συγκεκριμένο στόχο - όχι βέβαια τον Πλάτωνα, γιατί τον χωρίζουν σχεόόν πενήντα χρόνια, ούτε το σύγ­χρονό του Σωκράτη, γιατί ποτέ δεν τον ενδιέφεραν γνωσιοθεωρητικά θέματα - θέλει να δώσει μια απάντηση στην πρόταση/άποψη του ΙΙαρμενίδη, ότι η γνώση των ανθρώπων είναι μόνο δόξα, δηλ. υποκειμενική και άρα απατηλή, επομένως δεν μπορούμε ούτε να την εμπιστευόμαστε ούτε να στηριχθούμε σ’ αυτήν. Ο Παρμενίδης άνοιξε την οδό προς τη μεταφυσική και δέχθηκε τον «παραγκωνισμό» του ανθρώπου κατά τη γνωστική διαδικασία· η αλήθεια είναι υπόθεση του θεού, αυτός (θεός ή θεά) θα οδηγήσει τα βήματα του ανθρώπου προς την ανακάλυψη της αλήθειας, μόνος του ο άνθρωπος δεν μπορεί να την κατακτήσει· το ον και το μη ον φαίνονται σχεδόν απροσπέλαστα στον άνθρωπο. Αυτή την αντίληψη θέλει να πολεμήσει ο Πρωταγόρας, η οποία φαίνεται να κέρδιζε έδαφος και να έβρισκε οπαδούς στην εποχή του, ως αντίδραση δήθεν στον υλισμό των Ιώνων φιλοσόφων.

Ποιός άλλος θα μπορούσε να αναλάβει αυτό το έργο, δηλ. να αποτιμήσει τον κόσμο και τα πράγματα, έξω από τον άνθρωπο; Ασφαλώς υπάρχει απάντηση: ο Θεός! αυτήν ακριβώς δίνει ο Πλάτων στο τελευταίο έργο της ζωής του, στους Νό- /ιονς (716c): ὁ δή Θεός ἡμῖν πάντων χρημάτων μέτρον ἄν εἴη μάλιστα, καί πολύ μᾶλλον ἤ πού τις, ὡς φασίν, ἄνθρωπος.

Και αυτή τελικά είναι η απάντησή του στον ισχυρισμό του Πρωταγόρα, ότι δεν έχουμε κανένα άλλο μέτρο έξω από τον άνθρωπο να κρίνουμε τον κόσμο, δηλ. δεν υπάρχουν μεταφυσικά κριτήρια για την πραγματικότητα. Η απάντηση του Πλάτωνα βέβαια εισάγει σαφέστατα μεταφυσικά κριτήρια για τον κόσμο και είναι, ασφαλώς, μια εντελώς διαφορετική κοσμοθεωρητική θέση από αυτή του Πρωταγόρα και γενικά των σοφιστών.

Μ' αυτήν την προϋπόθεση μας επιτρέπεται να μιλάμε για τον υποκειμενισμό των σοφιστών και τη σχετικοκρατία (relati-vismus), που εισήγαγαν στην ελληνική φιλοσοφική σκέψη. Όσο για τον υποκειμενισμό (subjectivismus) δε χρειάζεται βέβαια να μακρηγορήσουμε, γιατί όλη η φιλοσοφική παράδοση τόσο στην αρχαία Ελλάδα όσο και στην νεότερη εποχή επιβεβαιώνει ακριβώς τη γνώμη των σοφιστών, δηλ. η ανθρώπινη γνώση - και δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε άλλη γνώση έξω από τον άνθρωπο - και υποκειμενική και σχετική είναι, εφόσον είναι ανθρώπινη. Η προσπάθεια, βέβαια, του ανθρώπου απέβλεπε πάντοτε να θεσπίσει και να κατοχυρώσει αντικειμενικά κριτήρια στηριγμένα στις δικές του δυνάμεις, να θεμελιώσει δηλ. μια γνώση έγκυρη με επιχειρήματα που να στηρίζονται στον ανθρώπινο λόγο και μόνο. χωρίς προσφυγή σε μεταφυσικές λύσεις ή ερείσματα έξω απ’ αυτόν. Γιατί στην περίπτωση αυτή η γνώση μας δεν είναι επιστημονικά έγκυρη, αλλά εκτεθειμένη σε θρησκευτικούς δογματισμούς και μυθικές ερμηνείες, δεν θα είναι όμως επιστημονική γνώση με κύρος αντικειμενικό, θεμελιωμένο στο λόγο.

Τα αντικειμενικά κριτήρια είναι έργο του ανθρώπου να τα διακριβώσει από την αυστηρή έρευνα των επιμέρους (τα καθέκαστα) και τη μελέτη των περιπτώσεων, ώστε να αναχθεί στο καθολικό (το καθόλου), στη διατύπωση γενικών αρχών και νό­μων. Από τα δεδομένα των αισθήσεων θα διατυπώσει τους νόμους που διέπουν τα φυσικά και κοινωνικά φαινόμενα· έργο δικό του είναι η μελέτη και ο έλεγχος αυτών των δεδομένων, στη δύναμη του νου του και του λογικού του, στην κρίση του εναπόκειται η αναγωγή από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο και το γενικό, στην καθολικότητα και την επιστημονική γνώση. Υποκειμενική είναι η γνώση των ανθρώπων πάντοτε και από την υποκειμενικότητα με προσπάθεια και κόπο προσπαθεί ο άνθρωπος να φτάσει στη διατύπωση αντικειμενικών αρχών.

Αλλά και σχετική είναι η γνώση μας και ποτέ απόλυτη - παρόμοια γνώση. δηλ. απόλυτη, θα ήταν προνόμιο μόνο του Θεού, αλλά τότε περνάμε στη μεταφυσική και δε θεμελιώνουμε επιστημονική γνώση. Οι άνθρωποι εκφράζουν γνώμες, προσωπικές απόψεις και διατυπώνουν θεωρίες, που κατ' ανάγκην έχουν σχετική αλήθεια, αφού ενδέχεται να καταρριφθούν και να αντικατασταθούν από άλλες. Αυτή είναι η ουσία της ανθρώπινης γνώσης: άνθρωποι, υποκείμενα την συγκροτούν και τη θεμελιώνουν, γι’ αυτό είναι σχετική, δηλ. ανθρώπινη και υποκειμενική.

Η γνώμη αυτή του Πρωταγόρα, που συμπυκνώνει, όπως είπαμε ήδη, μια μακρά παράδοση στην ελληνική φιλοσοφία πριν απ' αυτόν, εκφράζει συγχρόνως όλους τους σοφιστές, τις γνωσιοθεωρητικές τους αντιλήψεις αλλά και μια ορισμένη κοσμοθεωρία: ο άνθρωπος οικοδομεί μόνος του την κοινωνία και στις δικές του δυνάμεις πρέπει να στηριχθεί, για να γνωρίσει τον κόσμο. Επακόλουθο αυτής της κοσμοθεωρητικής στάσης είναι και η αντίληψη, ότι τα έργα του είναι υποκειμενικά και σχετικά, όλα ία έργα του από τη Φιλοσοφία και την επιστήμη ως την ηθική και τον πολιτισμό γενικά. Η επίγνωση των ορίων του δε σημαίνει ούτε εξαχρείωση ούτε αποθάρρυνση· αντίθετα, τον προσγειώνει και τον καθιστά περισσότερο υπεύθυνο, αφού απ' αυτόν και μόνο εξαρτάται η ευτυχία ή η δυστυχία του.

Η συνείδηση των ορίων και των δυνατοτήτων του θα τον οδηγήσει στην τραγική συνείδηση και τελικά στη φιλοσοφία της ελευθερίας του.

Το παράδοξο είναι ότι η αμφισβήτηση του κριτηρίου της αλήθειας και η κρίση στα γνωσιοθεωρητικά προβλήματα με την αμφισβήτηση της αντικειμενικότητας και την προβολή της υποκειμενικότητας, ό,τι ονόμασαν δηλ. στην Ιστορία της Φιλοσοφίας relativism us: σχετικοκρατία η σχετικισμό, δε συμπίπτει με εξωτερικά κοινωνικά δεδομένα, από την πρώτη τουλάχιστον ματιά. Ο άνθρωπος στο δεύτερο μισό του 5ου αι. π.Χ.. και πριν από τον Πελοποννησιακό πόλεμο, δεν είναι ψυχικά διασπασμένος· αντίθετα, η αυτοπεποίθηση που κέρδισε από τη μακροχρόνια πάλη με μια μεγάλη ξένη δύναμη, τους Πέρσες, εδραίωσε μέσα του το αίσθημα της κοινωνικής σταθερότητας. Η πόλις είναι ένας συνεκτικός δεσμός τον πολιτών με δοκιμασμένη συνοχή και η «εύνοια» των θεών εκφρασμένη στις πολι­τικές επιτυχίες.

Η δίψα για τη μάθηση και η επιθυμία της προβολής δε σημαίνουν ασφαλώς αποδυνάμωση της πολιτικής μορφής ή των κοινωνικών θεσμών. Ίσως αυτός ο σκεπτικισμός πρέπει να ερμηνευθεί περισσότερο ως φυσικό επακόλουθο της ελευθερίας και του δημοκρατικού τρόπου ζωής. που διασφαλίστηκε με τη νομοθετικά πια βεβαιωμένη δύναμη του δήμου, των πολιτών.

Αλλά ελευθερία σημαίνει πρώτα απ' όλα προσωπική ευθύνη, υπεύθυνη στάση και συνείδηση του κοινωνικού ρόλου του ανθρώπου, δηλ. συνείδηση της ελευθερίας του ανθρώπου και μείωση της εξάρτησής του από τη βούληση των θεών. Αυτό μπορεί να συνεπάγεται θρησκευτική αμφισβήτηση και τραγική αυτονομία για τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου, οπωσδήποτε είναι το τίμημα της ελευθερίας του.

Με τον Πελοποννησιακό πόλεμο όμως έχουμε τη διάβρωση του αρχαίου ήθους (του πολίτου) και της πόλεως. Πόσο σχετικοί και συμβατικοί ήταν οι ηθικοί θεσμοί της πόλεως φάνηκε με τα πρώτο κιόλας χρόνια του πολέμου. Δεν είναι βέβαιο αν οι Έλληνες είχαν τότε συνείδηση ότι ο πόλεμος ήταν εμφύλιος. Η πολιτική αδιαλλαξία, που είχε εκθρέψει η πόλις, εμπόδισε μια ευρύτερη αντίληψη, μολονότι είχαν επίγνωση και συνείδηση των φυλετικών δεσμών τους. Πρώτοι οι Σοφιστές, της παλαιάς Σοφιστικής, (και αργότερα και ο Πλάτων, Ισοκράτης κλπ.) διέκριναν μέσα από τα πολιτικά πάθη την τραγικότητα των αιματηρών ανταγωνισμών ανάμεσα στις ελληνικές πόλεις. Είναι και τούτο μια ακόμη απόδειξη για τα πανελλήνια αισθήματα των μεγάλων σοφιστών και τους χαλαρούς δεσμούς τους με τον κόσμο της πόλεως, αντίθετα δηλ. με την θέση του Σωκράτη και του Πλάτωνα, που βλέπουν και αξιολογούν τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της πόλεως.

Αρμαγεδών: Οι προφήτες μας απειλούν ακόμα

Η μεγαλύτερη απειλή από καταβολής κόσμου είναι ακόμα μπροστά μας: «Έθνη πολλά συνήχθησαν εναντίον σου Ιερουσαλήμ λέγοντα, ας επιβλέπει ο οφθαλμός μας επί την Σιών. Αλλά τα σχέδια μου δεν γνωρίζουν και (τα έθνη) δεν καταλαβαίνουν τις προθέσεις μου, που είναι να τους συγκεντρώσω σαν τα δεμάτια στο αλώνι για να τους αλωνίσω. Σήκω και αλώνιζε θυγάτηρ Σιών, διότι θα σε κάνω δυνατή σαν ταύρο με σιδερένια κέρατα και χάλκινες οπλές, για να ποδοπατήσεις (Μασ: κατασυντρίψεις. Ο΄: λεπτύνεις – εξασθενίσεις) πολλούς λαούς, και ν’ αφιερώσεις τα λάφυρα (Μασ: τα διαρπάγματα και την περιουσία) αυτών σε μένα τον Κύριο» (Β.Β.) Μιχαίας Δ΄11-16 Αυτή λέει η «ιερή μας Βίβλος»!

Ας τους αφήσουμε όμως να μας αφηγηθούν, την προσφιλή προφητική τους στρατηγική: «Προσέξτε τον καιρό ακριβώς εκείνο που θα αποκαταστήσω τον Ιούδα και την Ιερουσαλήμ, θα συγκεντρώσω όλα τα έθνη και θα τα φέρω στην κοιλάδα που ονομάζεται Ιωσαφάτ (κοιλάδα μπροστά στην Ιερουσαλήμ). Εκεί θα κριθούν για ότι έκαναν στον λαό μου τον Ισραήλ… (Μασ: τον οποίον διέσπειραν μεταξύ των εθνών)… τον λαό μου που ξεπουλήσατε στους Έλληνες, ώστε να απομακρυνθούν από την χώρα τους. Εγώ όμως θα τους ξεσηκώσω από τον τόπο όπου τους πουλήσατε και το κακό που κάνατε θα σας το ανταποδώσω… Βάλτε δρεπάνι! Ο καρπός είναι ώριμος να θεριστεί. Μπείτε στο πατητήρι (Μασ: ο ληνός είναι πλήρης) κι αρχίστε να πατάτε! Είναι γεμάτο. Τα λαγήνια (Μασ: υπολήνια) ξεχείλισαν… Μεγάλος θόρυβος από τα πλήθη στην κοιλάδα της δικής. (θόρυβος εδώ είναι η προφητική έκφραση για την “καταπάτηση” αμέτρητων ψυχών) Ο Κύριος θέλει βρυχίσει εκ Σιών… (προσέξτε τώρα την απαραίτητη αποκάλυψη του μηχανισμού της συντέλειας που ακολουθεί) Την ημέρα εκείνη… Σ’ όλα τα ρυάκια του Ιούδα θα τρέχουν νερά, και μια πηγή απ’ τον ναό θα αναβλύζει και θα ποτίζει την ξερή κοιλάδα… εγώ ο Κύριος που κατοικώ στην Σιών θα εκδικηθώ»! (Β.Β Ιωήλ Δ΄1-18 . Μασ. Γ΄)

Το βιβλίο της εθνο-διαμελιστικής μαγγανείας, πραγματικά σε μεγάλα αποκαλυπτικά κέφια!

Όταν ο διαχρονικός προφήτης προφητεύει, απλώς προ-αναγγέλλει, προ-καθορίζει και προ-δεσμεύει (προ-”φυτεύει”) τις εξελίξεις, και με λεπτές αναφορές στη μεθοδολογία, προ-παραγγέλνει συγκεκριμένες εξελίξεις που ο ίδιος δρομολογεί για το μέλλον!

Στην Αποκάλυψη λοιπόν, όπως το θέλουν οι συγγραφείς της και παραγγελιοδότες της τύχης των λαών. Ο Γιαχβέ, δηλώνει ότι πρόκειται να εξοντώσει-εξουθενώσει τα έθνη, σε έναν άλλο, επίσης παρόμοια μοναδικό τόπο! Διαβάζουμε: «πνεύματα όμοια με βατράχια, που κάνουν τερατουργίες, στέλνονται στους βασιλιάδες όλης της γης για να τους συνάξουν στον πόλεμο που θα γίνει την μεγάλη εκείνη μέρα του (εβραϊκού) θεού… τα πνεύματα μάζεψαν τους βασιλιάδες σ’ έναν τόπο καλούμενο εβραϊστί Αρμαγεδδών» (Β.Β. και Μασ.). Αποκάλ. ΙΣ΄16

Τώρα λοιπόν, μπορούμε καλύτερα να καταλάβουμε τους εντολοδότες προφήτες των βιβλικών γραφών, όταν συνδέουν την μαζική ήττα των εθνών, με την Μεγιδδώ και τον Αρμαγεδδώνα!

Όπως λοιπόν διαβάσαμε λίγο παραπάνω στην Αποκάλυψη, τα έθνη με ακατάπαυστα υποσχεσιακά κοάσματα βατράχων (όπως πολύ απλοϊκά η Αποκάλυψη παρομοιάζει τους εθνοσυνάχτες), θα ξεγελαστούν και πρόθημα θα προχωρήσουν σε μια, ή περισσότερες, πολλά υποσχόμενες συνάξεις.

Η “σύναξη” όμως αυτή, ή οι συνάξεις, δεν θα γίνουν οπουδήποτε, παρά σε έναν ή περισσότερους “τόπους”, που (όπως η κοιλάδα Ιωσαφάτ και η Μεγιδδώ), θα εξασφαλίζουν τα συγκεκριμένα πλεονεκτήματα μαζικής εξάρτησης (άρδευσης) των εθνών, απ’ τους εντολοδότες των εθνοκραχτών βατράχων. Να λοιπόν η λειτουργική βάση του Αρμαγεδδώνα! Εθνοσυνάξεις, με απόλυτο έλεγχο δίψας και πηγών!!!

Προϋπόθεση λοιπόν για την τελική κρίση και καταστροφή των εθνών… η γενικότερη “διατροφική” τους κηδεμονία!!!

Φαίνεται λοιπόν, ότι όλοι εμείς οι απλοϊκοί άνθρωποι, είμαστε ικανοί μόνο να “ζούμε” και όχι να διασφαλίζουμε όσα η ζωή μας χάρισε και με εξαιρετικό μόχθο αποκτήσαμε! Είμαστε τραγικά ένοχοι σημαντικότατων παραλήψεων! Παραδώσαμε την τύχη του κόσμου μας, στον πρώτο που με πανουργία την διεκδίκησε! Τελευταία μάλιστα, ο πολύς και επίμονος λόγος περί “συντέλειας του κόσμου” και Αρμαγεδδώνος… δείχνει να μην είναι δυστυχώς άνευ λόγου και αιτίας!

Το κατακόκκινο βιβλικό νήμα των παθών μας, ξεκινάει πράγματι από τα χέρια του Αβραάμ, και μέσα απ’ τις αφηγήσεις της Βίβλου, μας ξεναγεί στον πολυδαίδαλο βιβλικό λαβύρινθο. Το ιστορικό αυτό νήμα της καταστροφής των αντιπάλων, περνώντας μέσα από τα χέρια πολλών άξιων συνεχιστών του Αβραάμ, ολοκληρώνει την βιβλικά καταγεγραμμένη πορεία του, στα χέρια του αποκαλυπτή Ιωάννη.

Ο Αβραάμ, ήταν ο πρώτος που κήρυξε κρυφό διαμελιστικό πόλεμο κατά των εθνών και συνέλαβε την ιδέα των συντηρούμενων κερδοφόρων δεινών! Όλοι οι υπόλοιποι κατοπινοί βιβλικοί προφήτες, με τελευταίο τον Ιωάννη, αντλώντας συνταγές και πρότυπα, από τις ιστορικές εβραιο-ιερατικές παγιδεύσεις, -ως να επρόκειτο για κάποιο μοναδικό διαχρονικό επίβουλο προφητικό ον-, τακτοποιούσαν ασταμάτητα τις λεπτομέρειες, για την μαζικότερη και αποτελεσματικότερη τελική εφαρμογή τους.

Φαίνεται λοιπόν, πως αυτή η τελική φάση των παγκόσμιων βιβλικών δεινών, έχει φτάσει στην τελική της ευθεία, και εντελώς δικαιολογημένα ονομάσθηκε Αρμαγεδδών!

Κατά πως όλα δείχνουν, ο περίφημος αυτός αβρααμογενής Αρμαγεδών, έχει επέλθει προ πολλού και σήμερα απλώς βρίσκεται σε συστηματική εξέλιξη.

Κοιτάξτε γύρω σας! Η αυτονομία και οι ιδιαιτερότητες των εθνών, πριν από πολύ καιρό έχουν καταλυθεί, ή τουλάχιστον, η διαβρωτική τους αλλοίωση βρίσκεται σε ραγδαία εθνο-διαμελιστική εξέλιξη!

Αν και πολλοί έχουν διαισθανθεί και καταγγείλει την άθλια όψη της επερχόμενης παγκοσμιοποίησης, ελάχιστοι κατάφεραν να το συνδέσουν ορθά με τους συγκεκριμένους βιβλικούς προφητικούς μηχανισμούς μαζικής παγίδευσης εθνών, με το κωδικό πλέον όνομα Αρμαγεδδών.

Οι λαοί, ακούγοντας περιχαρώς, τα υποσχεσιακά βατραχολογίματα των ψιθυριστών εξουσίας (που ενδημούν στις ίδιες τις αλλοτριωμένες κυβερνήσεις τους), έχουν ήδη συγκεντρωθεί και στρατοπεδεύσει, στην φαινομενικά πλεονεκτική για αυτούς “κοιλάδα Ιωσαφάτ”, ή την αντίστοιχη της “Μεγιδδώ”!

Τα διαλυμένα έθνη γοητευμένα απ’ την λεξημαγεία των χειραγωγών τους, χωρίς τις στοιχειώδεις προφυλάξεις, συνωθούνται σε τεράστιους, πολλά υποσχόμενους, συμμαχικούς, πολυεθνικούς σχηματισμούς. Σε κατάλληλα δηλαδή… εθνονοδοχεία, εθνο-ληνούς, πατητήρια όπου ήδη υφίστανται συντριπτικές πιέσεις, προς την απόλυτη εξομοίωσή τους.

Τραπεζιτική δεσποτεία. Δανειο-δουλεία. Χρηματιστηριακή υποτέλεια. Έλεγχος πλουτοπαραγωγικών πηγών. Ελεγχόμενη ενημέρωση. Λατρεία του υπερβατικού. Θρησκοληψία. Επιβολή προκατασκευασμένων ειδώλων.[1] Κατευθυνόμενη διασκέδασης. Νόμιμη ιστοριοκτονία. Παραμυθολογημένο μέλλον. Εικονική πραγματικότητα. Δικαιώματα… χωρίς δυνατότητες. Υπόδουλη παιδεία. Λεξιπενία. Ειδική και όχι γενική παιδεία (με παραγωγή ειδημονο-ηλίθιων). Βιοποριστική ευφυΐα. Εθνο-διαμελιστικές μειονότητες. Χάρτινα σύνορα. Δημοκρατικά εκλεγμένες… δικτατορίες. Θρησκευτικές ενοποιήσεις. Πολιτισμική σύγχυση. Συνθήκες σωτηριακού βρόγχου και εθνικής υποτέλειας τύπου «Σέγκεν» κ.λ.π., κ.λ.π.!

Γενικότερα, ανίερες συμμαχίες μαζικής προώθησης συμφερόντων και όχι πολιτισμού, εξασφαλίζουν στα χέρια των ολίγων, την σύγχρονη ροή των ελεγχόμενων μολυσματικών “ιδεών-υδάτων” και την γενικευμένη υλικο-πνευματική “διατροφική” υποτέλεια των λαών!

Η αρχέτυπος αβρααμική ιδέα, του ταυτόχρονου οδυνοποιού και θεραπευτή, σε παγκόσμια πλέον επίπεδα εφαρμογής! Με την σύγχρονη μορφή της ευνοιοκρατίας, και με άριστο δόλωμα το δραστικότερο ψυχοτρόπο δηλητήριο της ανθρώπινης ιστορίας, τον χρηματισμό, ελάχιστοι ανθρωποκυνηγοί “μάγοι”, εξασφαλίζουν ορδές από πρόθημα μισθωμένα “κυνηγόσκυλα”, (ή “βατράχια” επί το βιβλικότερον) πραγματοποιώντας σήμερα, καλύτερα από κάθε άλλη εποχή, το όνειρο των αρχαίων Χαλδαίων προφητών, για μια κεντρική εξουσία, με αυτοκρατορική διάρθρωση και ευνοιο-επικριτική δομή και λειτουργία.

Η άθλια αυτή χαλδαιο-κρατούμενη κολοσσιαία αυτοκρατορία του μέλλοντος, όπου όλες οι τέχνες του πολιτισμού, θα είναι φκιασιδωμένες, καλοπληρωμένες παλλακίδες της εξουσίας των μάγων, διαγράφεται ήδη στον ορίζοντα της πλανητικής ιστορίας! Σύντομα, με τον οριστικό θάνατο της αξιοκρατίας, την νομιμοποίηση της ατιμία, την βουλευτική ασυλία-ατιμωρησία, την μισθωμένη ηθική, και την ωμή αναβίωση του σκληρότερου μισθοφορισμού (την αρχαιότερη μάστιγα του πολιτισμού), θα εξασφαλίζεται η εύρυθμη υποταγή των μαζών, στην νέα τάξη του Χαλδαιικού διευθυντηρίου, που σήμερα έγινε ήδη γνωστή με το όνομα ΝΕΑ ΤΑΞΗ! Ο μακρύς σιδερένιος βραχίονα του, θα επιβάλει την θέληση του με “βόμβες ειρήνης”, σε κάθε γωνία του πλανήτη, που θα αντισταθεί στην υποχρεωτική σωτηρία!

Σήμερα λοιπόν, βρισκόμαστε ήδη χωμένοι βαθιά στην κοιλάδα του Ιωσαφατ, και ξεδιψάμε ήδη την φυσική μας δίψα, για ειρήνη και ευημερία, απ’ τις πηγές των Χαλδαιο-λευιτικών δυνάμεων! Με το μακρύ χέρι των διεφθαρμένων τραπεζιτικών δανειο-δεσμεύσεων, να ελέγχει τους ζωτικότερους τομείς των εθνών και με τους κουρδισμένους ανθρωπίσκους στις καίριες κρατικές θέσεις, να καθορίζουν την ποιότητα των υλικο-πνευματικών μας αγαθών, πέτυχαν ακριβώς, ότι ορίζει το βιβλικό μοντέλο της ελεγχόμενης άρδευσης και σίτισης των εθνών, κάτω στην κατάμεστη από λαούς κοιλάδα Ιωσαφάτ!!!

Τα έθνη δεν μπορούν, ή δεν θέλουν να υποθέσουν, ότι ο πολιτισμός των τραπεζιτών και των μυστικών λεσχών, δεν μπορεί παρά να είναι μόνο το αρχαιότερο όνειρο του δόλου! Δεν μπορούν, ή δεν θέλουν να δουν, ότι η “άνωθεν” αυτή καθοδηγούμενη σύναξη-ένωση των λαών, είναι η ιδανικότερη μορφή μαζικής θυματοποίησης και δημιουργεί τις καταλληλότερες συνθήκες για την τελική μαζική “εξόντωση”!

Ελέγχοντας απολύτως τις “πηγές”, οδηγούν τα έθνη σε πολλαπλή αναπόδραστη εξάρτιση: «Το θηρίο υποχρεώνει, μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, να χαράξουν το χέρι ή το μέτωπό τους. Κανείς δεν θα μπορεί να αγοράσει ή να πουλήσει, αν δεν έχει χαραγμένο στο χέρι ή στο μέτωπό του τον αριθμό (666) του θηρίου»! (Β.Β) Αποκάλυψη ΙΓ΄ 16-17. Που πολύ απλά σημαίνει, ότι στην πολλά υποσχόμενη διεθνή “αγορά” της ευημερίας, μόνο οι συνεργοί (χέρι) και οι πνευματικά υποταγμένοι ομοϊδεάτες (μέτωπο), θα έχουν δικαίωμα επιβίωσης! Και συνεχίζει γεμάτο καύχηση το γριφώδες κείμενο: «εδώ χρειάζεται σοφία. Οποίος έχει μυαλό ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου που είναι χξς (δηλαδή 666)» (Β.Β.) Αποκάλυψη ΙΓ΄ 18. Μα είναι ολοφάνερο ότι καμία σημασία δεν έχει το νούμερο (που μπορεί να είναι οτιδήποτε) αλλά το χέρι και το μυαλό (μέτωπο) που δεσμεύεται στην υπηρεσία των συμφερόντων τους!

Η οδυνοποιο-ιαματική σχολή θαυμάτων του Αβραάμ, εδώ, σε εκτεταμένη πλέον διεθνή κλίμακα! Οι “άγγελοι” (σταλμένοι) “σωτήρες”, σε πλήρη ανατρεπτική δράση! Οι ιεροκάπηλοι θεραπευτές, σε αξεπέραστες επιδόσεις!

Ο Αρμαγεδδώνας, είναι δυστυχώς η προδιαγεγραμμένη σύνθλιψη εθνών, και συνεπώς άσπλαχνη εξόντωση αναρίθμητων ανθρώπων. Οι εμπνευστές και δημιουργοί του, έχουν δυστυχώς ξεκάθαρη εντολή να φέρουν αυτόν τον “Αρμαγεδδώνα” μέχρι τα πιο ματωμένα του άκρα: «και ο άγγελος έριξε το δρεπάνι του στη γη και τρύγησε το αμπέλι (έθνη) της γης, κι έβαλε τα σταφύλια (ανθρώπους) στο μεγάλο πατητήρι του θυμού του (εβραϊκού) θεού. Το πατητήρι (εθνοδοχία) πατήθηκε έξω απ’ την πόλη (έδρα εξουσίας την Ιερουσαλήμ) κι έτρεξε απ’ αυτό αίμα κι έφτασε ως τα χαλινάρια των αλόγων» Αποκάλυψις ΙΔ΄19,20.

Μαζικοί θάνατοι και ποταμοί αίματος είναι δυστυχώς προσχεδιασμένοι!

Κάποτε ο Αβραάμ, υπέδειξε την εξουσιαστική συνταγή δια του εθνο-διαμελισμού! Αργότερα, στην Αποκάλυψη βλέπουμε την εθνο-συνθλιβή… διαφορά μόνο προς το χειρότερο! Το παράξενο είναι ότι, όταν γράφεις με θεολογημένο τρόπο κατά των ανθρώπων και των εθνών, κανείς δεν εξεγείρετε εναντίων σου! Μάλιστα όσο πιο χυδαία και αποκρουστικά ανθρωποκτόνος γίνεσαι, τόσο θεϊκότερος φαντάζεις!

Τα ίδια μάλιστα ανατριχιαστικά σενάρια, και με τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό, επιβεβαιώνει και η άλλη αβραμική θρησκεία: «Την ημέρα της κρίσης εκείνος (ο Φαραώ) θα προπορεύεται του λαού του και θα τον παρασύρει μέσα στη φωτιά, όπως οδηγούν τα ζωντανά σε στέρνα για να πιουν. Η στέρνα στην οποίαν θα φτάσουν θα είναι φοβερή». Το ιερό Κοράνιο xoυντ 99

Η φοβερή αυτή “στέρνα” απ’ την οποία κανείς δεν ξέρει τι είδους νερό θα πιούμε εμείς τα “ζωντανά”, είναι ο βιβλικός Αρμαγεδδών! Αυτή είναι λοιπόν η αιματοβαμμένη ολοκλήρωση του εξοντωτικού εθνο-διαμελιστικού αβραμικού ονείρου, που δυστυχώς σήμερα βρίσκεται με αδιόρατους διολισθητικούς ρυθμούς, σε πλήρη παγκόσμια σχεδόν εξέλιξη.

Αν μαγαρίσετε το λιμάνι της πόλεως σας σε μια νύχτα, όλη η πόλη θα σηκωθεί εναντίον σας. Αν κάνετε το ίδιο σε διάστημα δεκαετιών, τότε όλοι θα δεχθούν την σταδιακά διογκούμενη πληγή, χωρίς ιδιαίτερους γογγυσμούς!

Ο διαχρονικός τραυματοποιός προφήτης, μελετώντας αυτήν ακριβώς την αδράνεια των λαών απέναντι στους αργούς, μεθοδικούς, αόρατους δόλους του βιβλικού ιερατείου, γνωρίζει ότι η αργά διολισθαίνουσα διαφθορά δεν γίνεται αντιληπτή. Οι λαοί κάτω από συγκεκριμένους ρυθμούς και συνθήκες επιβολής πληγών, (σαν το βάτραχο στο αργά ζεσταμένο νερό) δεν καταλαβαίνουν τι τους συμβαίνει, και οι πληγοποιοί δεν διατρέχουν κανέναν κίνδυνο αποκάλυψης.

Σήμερα λοιπόν μας απειλούν, ακριβώς μόνο επειδή γνωρίζουν, ότι τα εθνο-διαμελιστικά τους έργα ουδέποτε αναλύθηκαν, ουδέποτε ερμηνεύθηκαν, και συνεπώς ιστορικά έχουν εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο!

Μάλιστα, η αρχή του ενός ανδρός, στην οποίαν ιστορικά υπακούει ο διαχρονικός Αβρααμισμός, μας καθιστά πιθανότατα έρμαιο στις διαθέσεις (για φαντάσου) ενός μόνο ανθρώπου, (ή το πολύ μιας ολιγομελούς ομάδας), και υποκείμενους στις ανεξέλεγκτες εξουσιαστικές αποφάσεις τους, που αναπόφευκτα σημαίνουν καταστροφές τρομακτικής πλανητικής έκτασης!

Για όσους δε νομίζουν, ότι υπερβάλουμε χάριν εντυπωσιασμού… θα ρίξουμε, μια μόνο μάτια υπενθύμισης, στις αδίστακτες προδιαγεγραμμένες βιβλικές μαγγανείες, εναντίων ολόκληρης πια της ανθρωπότητας και των βασικών αγαθών της: «Και έπεσε εκ του ουρανού επί το τρίτον των ποταμών και επί τας πηγάς των υδάτων Άψινθος και έγινε το τρίτο των υδάτων άψινθος και πολλοί άνθρωποι απέθανον εκ των υδάτων διότι επικράνθησαν» Αποκαλ.Η΄10

Σημειώνουμε ότι η Άψινθος (Herba adsinthii) είναι: «δρόγη που χορηγούμενη εις μεγάλας δόσεις προκαλεί εκτρώσεις εις τας εγκυμονούσας. Δρα εφ’ ολοκλήρου του νευρικού συστήματος προκαλούσα σφοδράς διαταραχάς, ναυτία και παραφροσύνη». [2] Βλ. Δρανδάκης αψινθιου ποα

Και η συνέχεια του χρονικού της προαναγγελθούσης μαζικής καταστροφής: «και το τρίτον της θαλάσσης έγινε αίμα και απέθανε το τρίτο των εμψύχων εν τη θαλάσση και το τρίτον των πλοίων διεφθάρη» Αποκάλ.Η΄8,9.

«Και ακρίδες (φθοροποιές δυνάμεις) εξήλθον καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὡς πρόσωπα ἀνθρώπων, και εδόθη εις αυτάς εξουσία σκορπιού και είχαν ουράς όμοιας με σκορπιού (όχι “σφήκες” πια και “μέλισσες”, αλλα ιπτάμενοι σκορπιοί!) κέντρα (δηλητηριώδη κεντριά) εις τας ουράς αυτών και εξουσία να βλάψωσι μόνο τους ανθρώπους και το όνομα του βασιλέα αυτών Εβραϊστί Αβαδδών (Καταστροφέας)» Αποκάλ. Θ΄4-11.

Αλήθεια… τόσο δύσκολο είναι να δει κανείς την εκπληκτική ταύτιση που υπάρχει εδώ, των προφητικών «ανθρωπόμορφων Ακρίδων με τις ουρές σκορπιών και την εξουσία να βλάψουν μόνο τους ανθρώπους»… με το παγκόσμιο κυνηγητό των εξαναγκαστικών "τσιμπημάτων", με τις σύριγγες των αμφιβόλου αξίας εμβολίων;!

Από που έρχονται άραγε όλες αυτές οι πλανητοφθόρες και ανθρωποκτόνες πληγές; Έχουν καμιά σχέση με τον αρχη-πατριάρχη απ’ την Χαλδαία;

Δείτε μόνοι σας: «Λύσε τους τέσσερις αγγέλους που είναι δεμένοι στον μεγάλο ποταμό Ευφράτη (Χαλδαία!). Λύθηκαν τότε οι τέσσερις άγγελοι που είχαν προετοιμαστεί (η προετοιμασία λοιπόν κρίνεται απαραίτητη!) για την συγκεκριμένη ώρα και μέρα και μήνα και έτος, να σκοτώσουν το ένα τρίτο των ανθρώπων… (και το κατηγορητήριο) οι άνθρωποι δεν μετάνιωσαν για τις κλεψιές και τις… μαγγανείες τους… (και η τελική απειλή-διαβεβαίωση της πραγματοποίησης) και θέλει τελεστεί το μυστήριο τούτο καθώς εφανερώθη εις τους προφήτες»! (Β.Β.Αποκάλ.Θ΄15-21και Ι΄7.

Σήμερα οι λαοί, αγνοούν ακόμα και τον όρο «μαγγανεία»! Φαντάζεστε λοιπον, πόσο ένοχοι μαγγανείας μπορούν να είναι;

Είναι μάλλον βέβαιο, ότι οι πραγματικοί «άγγελοι» δεν χρειάζονται καμία προετοιμασία! Η εδώ βιβλική επισήμανση, προορίζεται να ενθαρρύνει κάποιους άλλους “αγγέλους”, να αξιοποιήσουν με θρησκευτική ευλάβεια, όλο τον διαθέσιμο χρόνο και τις οδηγίες, για την προαναγγελθείσα και προετοιμασμένη αυτήν ανθρωποκτόνο καταστροφή!

Κάποιοι λοιπόν, αισθάνονται εδώ και πολύ καιρό, ότι έχουν την θεϊκή άδεια και μπορούν ελευθέρα μαζικά να σκοτώνουν! Οι δε απανωτές δαιμονοποιήσεις τους, προς κάθε κατεύθυνση, απλώς “νομιμοποιούν” ή αν θέλετε αγιοποιούν, τις επερχόμενες δολο-φονικές πληγές!

Υπενθυμίζω ότι όλες αυτέ οι καταστροφές έρχονται μετά από επτά φιάλες “θεϊκού θυμού”[3] καταροποιών υλικών… (δηλαδή… δηλητηρίων!) που “άγγελος” σαν τον καλύτερο μαγγανιστή, «ως κλέπτης», χύνει στα ποτάμια, μολύνοντας τις πηγές των υδάτων, την γη, την θάλασσα, τον αέρα, τους θρόνους (εξουσίες) ακόμα και στον ήλιο (παιδεία[4]) των ανθρώπων! Αποκάλυψις ΙΣ΄2-17

Δώστε εσείς τις διαστάσεις, το είδος, την ένταση των επαπειλούμενων αυτών παγκόσμιων καταστροφών! Δεν πρόκειται για προφητεία μόλυνσης από ανθρωπινή αδιαφορία, όπως εσφαλμένε ερμηνεύουν οι θρησκευόμενοι. Η διατύπωση είναι ξεκάθαρη. Πρόκειται για προμελετημένη και προετοιμασμένη δολιοφθορά εκ μέρους “αγγέλων”… δηλαδή απεσταλμένων!

Αν δεν έχουμε λαθέψει στις εκτιμήσεις μας, και το προφητικό “τρένο” της καταστροφής ξεκίνησε πράγματι… τότε, δυστυχώς κανείς δεν ξέρει ακόμα, πιο θα είναι το τρελό τελικό τίμημα της πραγματοποίησης αυτών των πλανητικο-κοινωνικών δηλητηριασμών! Το σίγουρο είναι, ότι κάποιοι που με κληρονομικό πάθος παίζουν εδώ και χιλιετίες τον ρόλο του ειμαρμενοποιού θεού, έχουν τα χάλκινα σπλάχνα, για να πραγματοποιήσουν αυτόν τον τελικό, θεαματικό, βιβλικό τους Αρμαγεδδώνα!

Οι άνθρωποι αυτοί, πρέπει πια να είναι μεθυσμένοι απ’ την κρυφή ακατάγγελτη δύναμη τους!

Αν δεν καταγγελθούν εγκαίρως, ευθέως, μαζικά και δημοσίως, ως οι ασύστολοι παρανοϊκοί δηλητηριαστές της ανθρωπότητας, θα πάσχουν μονίμως απ’ το σύνδρομο της αόρατης υπεροπλίας τους. Αν η συγκεκριμένη αυτή ηγετική αβραμική ομάδα, δεν αισθανθεί σοβαρά τον κίνδυνο της λεπτομερούς ιστορικής αποκάλυψης της, καμία υπαναχώρηση απ’ τα πλανητοκτόνα παιγνίδια του Αρμαγεδδώνα τους δεν πρόκειται να γίνει, και τότε δυστυχώς τα δεινά της ανθρωπότητας δεν θα έχουν πραγματικά τέλος!

Αν δεν αλληλο-αφυπνισθούμε μαζικά και επειγόντως, για να ελέγξουμε αυτή την ζοφερή πιθανότητα και να καταγγείλουμε οτιδήποτε στη συγκεκριμένη κατεύθυνση, κατονομάζοντας τους με θάρρος… οι απώλειες που επέφεραν στον πολιτισμό και την ανθρωπότητα (χάριν επικράτησης) οι τρεις αβρααμογενείς θρησκείες… θα μοιάζουν με παιδική εκδρομή, μπροστά στον υπολειπόμενο αβρααμογενή Αρμαγεδδώνα!

Οι τρεις θρησκείες του Αβραάμ, ξεκλήρισαν πολιτισμικές δομές, που κάποτε οι άνθρωποι ίσως αποκαταστήσουν! Ο τελικός όμως Αρμαγεδώνας, θα σακατέψει ολόκληρο το πλανητικό μέλλον, επιφέροντας ανεπανόρθωτα τραύματα στην πλανητική ισορροπία!

Ο συνετός φύλακας, πρέπει πάντα να υποθέτει το χειρότερο!

Ο σημερινός “μάγος” απ’ το διατροφικό κέντρο της οικουμένης, όπου βρίσκεται ήδη θρονιασμένος, είναι θέμα χρόνου και υπολογισμού των αντιστάσεων, μέχρι να πραγματοποιήσει την απόλυτη ασέβεια. Αργά, ανεπαίσθητα, διολισθητικά, βεβηλώνει μαζικά τις γιγάντιες διατροφικές πηγές της μητέρας φύσης. Συνεργάτες και πραγματική του δύναμη; οι κάθε λογής “Κύκλωπες”. Οι στρατευμένοι εκείνοι “Πολύφημοι” (πολύ-φήμη = αξιωματούχοι), αλλά και εντελώς “μονόφθαλμοι” δυστυχώς επιστήμονες: «που σ’ όλα τα’ άλλα ήταν όμοιοι με τους θεούς, αλλά ένα μοναδικό μάτι βρισκόταν στο μέσο του μετώπου τους… (ειδημονο-ηλίθιοι δηλαδή) και δύναμη κι ορμή και τεχνάσματα ήταν στα έργα τους». Ησίοδος ΘΕΟΓΟΝΙΑ 140.

Με τα σιδερένια σπλάχνα και την χάρτινη καρδιά, αφού πρώτα καταναλώνουν αδίστακτα τις σάρκες της επιστημονικής τους αξιοπρέπειας, πρόθημα χάριν μισθού, θα χοροπηδούν σαν κανίβαλοι, γύρω απ’ την τρυφερή και απογυμνωμένη από κάθε ιερότητα πανώρια φύση.

Με ορθάνοιχτο στόμα σαν τον μυθικό Κρόνο, ασεβέστατος και χαοτικά αχόρταγος, ο σημερινός “Χαλδαίος”, είναι έτοιμος να κατασπαράξει ακόμα και τα ίδια τα παιδιά του! Ησίοδος θεογονια 459. Ανεξέλεγκτα προωθεί κάθε τύπο διατροφικής εξουσίας, με μαζικές γενετικές επεμβάσεις στην πλανητική χλωριδο-πανίδα. Παράγει, και σιωπηλά επιβάλει διεθνώς το εμπόριο γενετικά μεταλλαγμένων τροφίμων, ελπίζοντας να κερδίσει τον οριστικό δόλιο έλεγχος της ανθρώπινης χημείας.

Αδιάφοροι εμείς, παριστάμεθα βουβοί μάρτυρες στον απεχθέστερο βιασμό της φύσης, στο ξέφρενο, πρόχειρο και βεβιασμένο ανακάτεμα των γενετικών χαρακτηριστικών των έμβιων όντων, στην ανήθικη δημοπρασία των τρυφερότερων μυστικών της ύπαρξης και στην βέβηλη εξαργύρωση του γενετικού κώδικα της ζωής!

Το μονοπωλιακό εμπόριο “άγονων σπόρων” (π.χ. εταιρία MONSADO). Τα μυστικά κλονοποιημένα υβρίδια, που υποδουλώνουν την παγκόσμια παραγωγή τροφίμων. Οι μαγικές τροφές που “σώζουν” σκοτώνοντας μαζικά το αύριο. Τρόφιμα ποτά και “ουσίες”, που δημιουργούν εγκεφαλικό εθισμό, μαζική πνευματική καταστολή που μακροπρόθεσμα παράγουν πειθήνιους υποτακτικούς, μαζί με τις χιλιάδες καθημερινές πυρηνικές, χημικές και λοιπές μολυσματικές απειλές, συνθέτουν αμυδρά μόνο το πορτρέτο του σύγχρονου τερατοποιού μάγου.

Όμως, αυτά που ήρθαν είναι ελάχιστα. Αυτά που θα ‘ρθουν να φοβάστε, μας διαβεβαιεί ο φοβοποιός προφητισμός, που ωθεί ασταμάτητα τις ξέφρενες ορέξεις του, στην σταδιακή εκπλήρωσή τους: «Θέλω αφανίσει παντελώς τα πάντα από προσώπου γης. Θέλω αφανίσει άνθρωπον και κτήνος, πετεινά του ουρανού και ιχθύς της θαλάσσης και θέλω εξολοθρεύσει τον άνθρωπον από προσώπου γης… θέλω εκδικηθεί τους άρχοντες και τα τεκνά αυτών… και τους αναπαυόμενους εις την τρυγίαν (συγκομιδή) αυτών, τους λέγοντας εν τη καρδία αυτών, ο Κύριος δεν θέλει αγαθοποιήσει ουδέ κακοποιήσει, τα αγαθά αυτών θέλουσιν είσθε εις διαρπαγήν και οι οίκοι αυτών εις αφανισμόν… Και θέλω καταθλίψει τους ανθρώπους και θέλουσει περιπατεί ως τυφλοί και το αίμα αυτών θέλει διαχυθεί ως σκόνη και οι σάρκες αυτών ως κόπρος» (Μασ.) Σοφονίας Α΄2,3,12,13,17

Ο ωρυόμενος προφητισμός, εκατονταετίες τώρα απειλούσε ακατάπαυστα! Σήμερα πάνοπλος και ανεμπόδιστος, εγγίζει οριακά την εκπλήρωση των αρρωστημένων του πόθων. Με συνεργό την απίστευτη απουσία μας, ο ακατάγγελτος αβρααμισμός έχει αντίπαλο μόνο της υπερβολές του. Με την χαοτική εξουσιαστική του βουλιμιά, έχει υπονομεύσει τόσο τραγικά το πλανητικό μέλλον, που απ’ τον υπολειπόμενο δικό του Αρμαγεδδώνα, υποθέτουμε πως ούτε ο ίδιος δεν πρόκειται να εξαιρεθεί! Διότι: «το ίδιο το όπλο παρασέρνει τον άνθρωπο» Οδ. τ 14, γράφει σοφά και προφητικά ο Όμηρος πριν από τόσες χιλιετίες!

Σήμερα τα όπλα του πληγόχαρου προφήτη, είναι τρομακτικά. Κανείς όμως δεν μπορεί να ξέρει, πόση συναίσθηση του έχει απομείνει στο μισάνθρωπο κεφάλι του! Παρά τις διαχρονικές νίκες του, παραμένει οργισμένος και άπληστος σαν τον πρωτοπατριάρχη Αβραάμ. Σήμερα όλες του οι μανίες μπορούν να εκπληρωθούν στο ακέραιο… και δεν ξέρουμε δυστυχώς πόση αυτοσυγκράτηση του έχει απομείνει!

Η αβρααμική μαγγανεία, δλδ, η θηρευτική τέχνη των δηλητηριασμένων δώρων, μετά από ανενόχλητη διαδρομή χιλιετιών, πρέπει να έφτασε στα χέρια ενός ιερατείου, που απειλεί πλέον ολόκληρο τον κόσμο! Ο Γιαχβέ, ο Χαλδαιικός θεός της μαγγανείας, γεμάτος έπαρση για την κρυφή αποτελεσματικότητά του, υπόσχεται μαζικό ξεδιψαστικό (διατροφικό) πειθαναγκασμό και απειλώντας (δια στόματος προφητών), ομολογεί ξεκάθαρα την συγκεκριμένη μεθόδευσή του:

«(Ο΄):το πνεύμα αυτού (του Γιαχβέ) ως ύδωρ εν φάραγγι (Β.Β.): η πνοή του σαν χείμαρρος που φτάνει ως τον λαιμό των ανθρώπων. Θα κοσκινίσει τα έθνη με της καταστροφής το κόσκινο, θα βάλει χαλινάρι στα σαγόνια των λαών και θα τους οδηγήσει όπου δεν θέλουν» Ησαΐας Λ΄2

Αδρανήσαμε δυστυχώς ανεπίτρεπτα! Τουλάχιστον, την τελευταία έστω στιγμή, ας παρατηρήσουμε προσεκτικά τις ιστορικές πληγές μας και ας ασχοληθούμε επιτέλους με τους στημένους κραυγαλέους βιβλικούς μηχανισμούς της προαναγγελθείσης καταστροφής μας. Το φάντασμα του Αβραάμ, με την μορφή του Αρμαγεδδώνα, παίρνει συνεχώς σάρκα και οστά, μπροστά στα νυσταγμένα μας μάτια, και σαν μυθικός δρακός, αναδύεται απειλητικά κατ΄ ευθείαν μέσα απ’ τις “μαγικές” σελίδες της χαλδαιικής Βίβλου!

Αν εξακολουθήσουμε να… κοιτάμε αλλού, αγνοώντας τις φυλακτήριες υποχρεώσεις μας… και να τρέχουμε μόνο πίσω απ’ τους αξιοπόθητους ευδαιμονισμούς και τους καθ’ όλα σεβαστούς βιοποριστικούς μας καημούς, τότε… απλά εγκαταλείπουμε τον αξιαγάπητο κόσμο μας, στα χέρια των παρανοϊκότερων “εμπρηστών” της ανθρώπινης ιστορίας!!!

Κάποιοι, δικαιολογημένα ίσως, προβάλουν σαν άλλοθι, την όποια πολιτισμική τους δράση! Δυστυχώς, κάποτε πρέπει να το καταλάβουμε, ότι ακόμα κι αυτές οι πολιτισμικές ενασχολήσεις μας, είναι από μόνες τους οδυνηρά ανεπαρκείς. Είναι οι ποθητές, αλλά ανεπαρκείς τέχνες της ειρήνης! Η οδύσσεια όμως της πλανητικής μας ιστορίας, δυστυχώς δεν κρίνεται τόσο απ’ την πολιτισμική μας παραγωγή, αλλά κυρίως απ’ την έγκαιρη μάχιμη αντίδραση του πολιτισμού στις επιδρομικές τέχνες του πολέμου!

Ενώ λοιπόν η ιστορική διαδρομή του πολιτισμού, αποδεικνύεται ένας αδυσώπητος έντεχνος διαρκής πόλεμος… εμείς σχιζοφρενικά, φορώντας τις ευγενικότερες παρωπίδες της καθημερινότητας, αμέριμνοι καλλιεργούμε τον πολιτισμικό μας κήπο, και παράγοντας ίσως τα πλέον αξιοζήλευτα πολιτισμικά αγαθά, θέλουμε πεισματικά να αγνοούμε ότι μας απειλεί μια αδυσώπητη, μοχθηρότατη, και ξαφνική συνολική σύνθλιψη! Είναι σαν να συνεχίζεις να χτίζεις το υπέροχο σπίτι σου, στη μέση ενός δασούς, που δυστυχώς καταφλέγεται και πικραμένος αρνείσαι να δεις ότι οι προτεραιότητες έχουν δραματικά αλλάξει! Ή όπως το διατύπωσαν οι σοφοί Έλληνες: «Ω! κάκιστα ζώα, των οικιών υμών εμπιπραμένων αυτοί άδετε;» “Ω κάκιστα ζώα, ενώ τα σπίτια σας καίγονται, εσείς τραγουδάτε;” Αισώπου μύθοι ΚΟΧΛΙΑΙ

Είναι πραγματικά, σαν να πολλαπλασιάζουμε και εμείς με την σειρά μας τους πολιτισμικούς μας μόχθους επί το μηδέν, όπως κάποτε η φιλότιμη, αλλά και οδυνηρά απληροφόρητη, ανυπεράσπιστη και άδολη Υπατία!

Μόνο με την επίγνωση των πηγών και των μεθόδων της ιστορικής μας αντιπαλότητας, μπορούμε να αποφύγουμε την επανάληψη του σύγχρονου καταδιαμελισμού μας! Ο δικός μας “Κύριλλος”, στέκει ήδη δίπλα μας, το μέλλον μας προκαθορισμένο απ’ τους “προφήτες”, τρέχει στους δικούς του ρυθμούς, ο θερισμός της θλίψις μας θα είναι ανάλογος με την σπορά των πληγών, που με την αδιαφορία μας και την οδυνηρή έλλειψη πρόνοιας που επιτρέψαμε!

Μόνο δημιουργώντας “εξερευνητικό και αποκαλυπτικό θόρυβο” και αποστερώντας τους την έκπληξη των δήθεν θεόσταλτων καταστροφών, υπάρχουν ελπίδες να ξεφύγουμε απ’ τον θανάσιμο κλειό των προφητών! Καταγγέλλοντας ευθέως τα κοινωνιο-διαμελιστικά τους βιβλικά και άλλα σενάρια, τα οποία ακατάπαυστα επιχειρούν να εκπληρώσουν, για να δρέψουν απ’ τους μυθο-θρεμμένους προβατοειδείς πιστούς τις προφητικές δάφνες, ίσως τους αποτρέψουμε απ’ τον πολιτισμο-καταστροφικό προφητικό τους ίστρο!

Ίσως-ίσως (κανείς δεν μπορεί να ξέρει), ακόμα κι “αυτός” ο διαχρονικός Αβραάμ, ή κάποιος επιτέλους ανάμεσα τους, να χόρτασε την ανανταγώνιστη νίκη του, και διστακτικός μπροστά στην κόλαση της ίδιας του της καταστροφικής μανίας, να χρειάζεται κάποιον λόγο υπαναχώρησης, που με την προβατο-σιγή μας δεν του τον προσφέρουμε!

Ένα είναι σίγουρο, καθώς το πλανητικό μέλλον αργά αλλά σταθερά σφαγιάζεται μπροστά στον βωμό του προφητικού μένους, δεν μπορούμε να παραμένουμε αδρανείς.

Ακούγεται μυθικό, απόκοσμο και εξωπραγματικό, όλα όμως δείχνουν, ότι μπροστά μας έχουμε πράγματι ένα μαινόμενο διαχρονικό όν! Ένα δηλητηριώδες, παραισθησιογόνο, διαχρονικό προφητικό αδελφάτο, που έχει χάσει την αίσθηση του μέτρου. Μόνο η μαζική μας επίγνωση, που με σθένος, ανελλιπώς και με θορυβώδη τρόπο, θα χρεώνει ακατάπαυστα στους “προφήτες” τις καταστροφές του κόσμου και του πολιτισμού μας, μπορεί να αναχαιτίσει τον “διαχρονικό Αβραάμ”, απ’ την ξέφρενη συντριπτική του αιμοδιψή επιθετικότητα! Αντί, παπαγαλίζοντας να ονομάζουμε Βιβλικές, όλες τις φυσικές καταστροφές, ας διακρίνουμε επιτέλους κάποιες απ’ τις αληθινές “Βιβλικές καταστροφές” που καθημερινά πια μας καταφλέγουν, ξεκινώντας μονίμως από εσκεμμένο εμπρηστικό “προφητικό” χέρι!

Μόνο αντιμαχόμενοι μπορούμε να ελπίζουμε.

Στη κινητικότητα της μάχης, ακόμα και το απρόβλεπτο μπορεί να γεννηθεί! Στην αδράνεια όμως του εφησυχασμού, είμαστε απόλυτα προβλέψιμοι, και τότε εύκολα όλες οι αρχαίες πληγο-προφητείες μπορούν να μας έβρουν.

Μαχόμενοι μπορούμε ίσως να αποδείξουμε, ακόμα και στους προφητο-παρμένους θήτες μας, ότι δεν αποτελούμε τους φυσικούς δούλους κανενός. Ότι το προφητικό ανθρωποκυνηγητό τους, δεν σκοτώνει άβουλα δουλικά όντα και υπανθρώπους, αλλά μάχιμους, αξιοπρεπείς, και βαθυμέριμνους πολιτισμένους ανθρώπους! Χωρίς υπερασπιστική μαχητικότητα, ποτέ και τίποτε δεν περισώθηκε!

Φαίνονται ανίκητοι, αλλά όλοι έχουν την αχίλλειο πτέρνα τους, και στην προκειμένη περίπτωση αυτή είναι η βιβλική τους απομυθοποίηση!

Τα πράγματα μπορεί να γίνουν εξαιρετικά απλά, αν καταλάβουμε ότι το μυστικό του οποιουδήποτε πετυχημένου κυνηγού, είναι η εξειδίκευση, δηλαδή, η συγκεκριμένη θηρευτική του μέθοδος. Αν αυτή γίνει ορατή και ευρύτερα γνωστή και κατανοητή, τότε περιορίζουμε δραστικά την δραματική θυματοποίηση μας!

Τοξεύοντας ασταμάτητα στην μοναδική τους ακάλυπτη αχίλλειο πτέρνα, κοινοποιώντας δηλαδή την εξωφρενικά δύσοσμη, ιερατική ιστορία των παλαιοδιαθηκικών “μάγων”, και βγάζοντας τους σημερινούς θηρευτές του κόσμου, απ’ την προστατευτική τους ανωνυμία, μπορούμε να περιορίσουμε σημαντικά, την απρόσκοπτη, εξευτελιστική ταπείνωση της πανανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ίσως γλυτώσουμε έτσι κάτι απ’ τον υπολειπόμενο αρμαγεδδώνιο μολυσματικό βιασμό της γης! Ίσως περισώσουμε λίγη ομορφιά και για τους αγέννητους εκείνους ανθρώπους, που περιμένουν τη σειρά τους ν’ απολαύσουν μετά από μας, το υπέροχο δώρο της γήινης ύπαρξης!

Ας καταγγείλουμε διακριτικά και με προσοχή, όχι γενικά και αόριστα τον λαό των Εβραίων, πράγμα που θα αποτελούσε τεράστιο λάθος και γνωστή ιστορική παγίδα. Όχι τον τυχαίο φυλετικά Εβραίο, που διασπαρμένος ανάμεσα στα έθνη, υφίσταται και θα υποστεί κι αυτός αναπόφευκτα τις τραγικές αρμαγεδδώνιες συνέπειες, αλλά την ολιγάριθμη “αβραμική ομάδα”, που σαν τον «μαθητευόμενο μάγο», μεθυσμένος απ’ την δόξα και την δύναμη της ακαταδίωκτης τερατουργίας του, αρέσκεται να “λύνει” πάνω απ’ τους ανυποψίαστους λαούς, “σκληρούς αγγέλους θανάτου”, ανακαλώντας τους κατ’ ευθείαν απ’ την χώρα της πατρογονικής μαγείας, του Χαλδαϊκού “Ευφράτη”!

Ενδέχεται λοιπόν (για φαντάσου), οι ουσιαστικοί αντίπαλοι της ανθρωπότητας, να μην είναι παρά ελάχιστοι μόνο αβρααμοειδείς γέροντες, που ξεχασμένοι στην ακατάγγελτη δύναμή τους, ταράσσουν κάθε τόσο την ανθρωπότητα, για να πιουν το τακτικό τονωτικό αφροδισιακό ποτό της άμετρης εξουσία, διασκεδάζοντας απλώς την γεροντική τους ανία!

Ναι, τόσο χυδαία ενδέχεται να είναι η κατάληξη της αδικαιολόγητης απουσίας μας! Δυστυχώς, ελάχιστοι μόνον άνθρωποι, μπορούν πράγματι πανεύκολα να σέρνουν απ’ την μύτη, την ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας, επειδή οι καλύτεροι εξ “ημών”, παραμένουμε ενθουσιώδεις, έμμισθοι, μονόφθαλμοι παραγωγοί πολιτισμού, και όχι άγρυπνοι, πολυόμματοι διαχρονικοί πάνοπλοι φύλακές του.

Δυστυχώς κουβαλάμε τα βάρη των προηγούμενων γενεών, που αρνήθηκαν, ή δεν θέλησαν, ή δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν. Σήμερα, σαν τον μυθικό Ηρακλή, παγιδευτήκαμε κι εμείς απ’ τον δόλο του Άτλαντα! Ξαφνικά είμαστε αναγκασμένοι να κουβαλήσουμε στους ωμούς μας, την δυσβάστακτη αδράνεια όλων των προηγούμενων γενεών!

Προσέξτε όμως και ας διδαχθούμε απ’ το παράδειγμα!

Ο δόλος του Ατλάντα κατά του Ηρακλή, στήθηκε βασιζόμενος στο ψεύδος της δωρο-προσφοράς των μήλων των Εσπερίδων, δηλαδή της αιωνίου ζωής! Όμως και αντιδόλος του Ηρακλέα, που έδωσα την λύση και επανέφερε τα πράγματα στην θέση τους, στήθηκε περίφημα με την προσποιητή ανάληψη των καθηκόντων του!

Διδακτικότατος… όπως πάντα ο ελληνικός μύθος! Αντιδόλιος ακόμα και ο πανίσχυρος Ηρακλής! Μερικές φορές βλέπετε, η δύναμη μόνη της δεν φτάνει! Στους δόλους μόνο ο αντιδόλος πιάνει! Υπάρχει μάλιστα και το σχετικό αρχαίο ρητό που παραγγέλνει: «Αν δεν σου φτάνει η λεοντή πρόσθεσε και την αλωπεκή»[5]

Αποτινάξετε λοιπόν την πνευματική δουλεία, προσποιούμενοι ίσως… τους πρόθυμους δούλους! Όσα θα δείτε μέσα στην προσποιητή δουλικότητά σας, θα είναι ίσως το καλύτερο υλικό της ανατρεπτικής σας καταγγελίας! Αυτά τουλάχιστον λέει ο Μύθος!

Πρέπει λοιπόν, επειγόντως να διευρύνουμε τους ορίζοντες των προβληματισμών μας. Να αναβαθμίσουμε τον ελεγκτικό μας ρόλο. Ανακαλύψτε μέσα σας τον συνετό φύλακα του πολιτισμού! Ετοιμάστε με προσοχή και εξαπολύστε τις πιο καυτές ερωτήσεις σας, προς πάσαν κατεύθυνση. Σταματήστε ειδικά, τον χαριστικό έλεγχο προς τους αγιολόγους κάθε κατηγορίας. Οι “άγιοι” οι τιτλούχοι και οι “ήρωες” των θρησκειών μας έφεραν εδώ, στο δύσοσμο αυτό βάραθρο του πολιτισμικού χάους.

Ο εχθροπρόσωπος αντίπαλος, είναι ο φανερός εχθρός και κάποτε καταβάλλεται. Η προσχηματική αγαθότητα είναι ο ανίκητος εχθρός μας. Ο αγαθοπρόσωπος, ο δολωματικός θηρευτής που αιώνες τώρα εκλαμβάνετε ως φίλος, αδελφός και σωτήρας! Δεν υπάρχουν λοιπόν εξ ορισμού αθώοι. Η εξαίρεση το απυρόβλητο και το υπεράνω καταργούνται. Αποδεκτοί και σύμμαχοι, είναι μόνο όσοι ικανοποιητικά καταδέχονται να απαντούν στις ελεγκτίριες ερωτήσεις μας.

Το αισχρότερο αμάρτημα που μπορεί να διαπράξει άνθρωπος, είναι να αφήσει στα παιδία του τις δικές του μάχες!

Κανένας γονιός δεν το παραδέχεται, αλλά κάθε γενιά που εύχεται μονάχα, αντί να μάχεται, και διστάζει να καταγγείλει μαχητικά τους εχθρούς της, ουσιαστικά μεταθέτει τις μάχες της αυτές στα παιδιά της!

Ζούμε μάλλον βουτηγμένοι σε μια τέτοια ακριβώς πολυσυσσωρευμένη φυγόμαχη αθλιότητα. Εμείς όμως, όπως όλα δείχνουν… ούτε το άθλιο αυτό ανοσιούργημα δεν μπορούμε πια να επαναλάβουμε, μια και είμαστε γενιά οριακή!

Τα θεμελιωδέστερα αγαθά της ζωής, κλονίζονται γύρω μας συθέμελα και η ίδια η φύση, χτυπημένη απ’ το βέβηλο χαλδαιικό βέλος, γονατίζει λαβωμένη.

Όλοι οι δόλιοι, αιώνες τώρα συνωθούνται πίσω από αγαθοφανείς σχηματισμούς, καταστρέφοντας τους πιο υπέροχους αρχαίους πολιτισμο-φύλακες θεσμούς.

Η παιδεία παράγει μόνο ειδικευμένους δούλους. Οι ονειροπαρμένες και ουρανόμυαλες θρησκείες, σαν τα καλύτερα ψυχοσωματικά ναρκωτικά, σαρώνουν, αποτρέπουν ή οικειοποιούνται, κάθε έννοια γήινης μαχητικότητας. Η προδοσία γίνεται το αγαπημένο σπορ της ευφυΐας... και η εμπιστοσύνη είδος υπό εξαφάνιση!

Τελικά αυτή η απέραντη παθητικότητα των λαών και η αδράνεια με κάνει και αναρωτιέμαι. Δεν ξέρω, αν μας κοροϊδεύουν οι προφήτες υποβιβάζοντας εμάς τους ανθρώπους που αποτελούμε τα έθνη, σε πρόθυμους εραστές βατράχων (βατραχόθελκτους δηλαδή βατραχόμυαλους), ή αν οι βαθύτατοι αυτοί ανθρωπογνώστες προφήτες, έχουν απλώς τέλεια συναίσθηση της νοητικής μας αναπηρίας. Η επιλεκτική μας τύφλωση, έβαλε στο απυρόβλητο κάθε αγιόσχημο και αγιοφανές, αλλά ακριβώς πίσω απ’ την αγαθοπροαίρετη αυτή άκριτη πίστη μας, συνωστίζονται γελώντας σαρκαστικά, όλοι οι δαίμονες την ιστορικής μας κόλασης!

Δυστυχώς, στην καλύτερη περίπτωση, παράγουμε… αφύλακτο πολιτισμό κι αυτό προσκαλεί του κλέφτες! Δεν διακρίνουμε ορθά τις προτεραιότητες! Δεν διακρίνουμε τον αγαθοπρόσωπο χαμογελαστό δόλο, κι ας είναι όλα ξεκάθαρα γραμμένα στη χαλδαϊκή Βίβλο, που ποτέ δεν ελέγξαμε! Ενώ οι προφήτες έχουν ήδη γράψει της μελανότερες σελίδες της ιστορίας μας, και προ πολλού καθόρισε τον ταπεινωτικότερο τρόπο του χαμού μας, εμείς όχι μονό δεν τους ελέγχουμε αλλά αποχαυνωμένοι τους λατρεύουμε σαν σωτήρες!

Δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε κάτι εξαιρετικά απλό, ότι ακόμα κι απ’ αυτήν την παραγωγή των πολυτιμότερων πολιτισμικών αγαθών, επειγόντως προέχει η ορθή ερμηνεία των παθών μας! Μόνο οι ορθές ερμηνείες των ιστορικών μας σφαλμάτων, μπορούν να μας προσφέρουν τις αποτρεπτικότερες φυλακτήριες υπηρεσίες!

Απ’ την αρχαιότητα, ακόμα κι αυτός ο σκοτεινός πολιτισμοκτόνος προφητισμός, μας χλευάζει προκλητικά χοροπηδώντας ακριβώς πάνω στην συγκεκριμένη αδυναμία μας: «Αν όπως λέτε είστε απόγονοι σοφών και αρχαίων… τότε βρείτε τι έχει αποφασίσει για την χώρα σας ο Κύριος» !!! Ησαΐας ΙΘ΄12. [Που, που είναι (εθνικέ άρχοντα) οι σοφοί σου; και (αν είναι πράγματι σοφοί), ας είπωσι τώρα προς σε, (τον εθνικό άρχοντα) και ας καταλάβωσι (οι εθνικοί σύμβουλοί σου) τι εβουλεύθη (μηχανεύτηκε) ο Κύριος (Γιαχβέ) των δυνάμεων κατά της "Αιγύπτου" (της χώρας σου ή των εθνών, ή γενικότερα της Ανθρωπότητας)]!

Τώρα προσοχή εδώ, στην παραπάνω αυτή απίστευτη επισήμανση… στο καταπληκτικό αυτό βιβλικό συμπέρασμα... υπάρχει ξεκάθαρα διατυπωμένο το απόλυτα ελλειμματικό ισοζύγιο σοφίας και αντιπαλογνωσίας των εθνικών, που ξεκάθαρα πριν από 2,5 χιλιάδες χρόνια εχει συνειδητοποιήσει και προτείνει ως κεφαλαιώδες αξίωμα ο Ησαΐας!!!]

Φαίνεται λοιπόν πως κάποιοι προφήτες, τυφλωμένοι από ανεξήγητων διαστάσεων ιδιοτέλεια, αποφασίζουν ότι χειρότερο για το πλανητικό μέλλον. Εμείς ανίκανοι να ανακαλύψουμε την ουσία των υπονομεύσεών τους, τρέχουμε ξεθεωμένοι πίσω απ’ τις τραγικές συνέπειες. Κάποιοι ασθενοποιούν μαζικά. Εμείς, ακούραστοι θεραπεύουμε άτομα… Είμαστε βλακωδώς θεραπευτές ατόμων και όχι επιτήδειοι επιδημιολόγοι! Εξοντωτική αυτή η ιστοριο-θρησκευτική μας τύφλωση, και δυστυχώς όπως όλα δείχνουν αυτή είναι και η καθοριστικότερη αιτία της ανεπάρκειάς μας.

Μπορούμε να ανακαλύψουμε τον παραμικρότερο νοσογόνο παράγοντα στο παχύ έντερο του κουνουπιού! Να διυλίσουμε δηλαδή, πράγματι τον κώνωπα! Δεν μπορούμε όμως να δούμε το σαρωτικό παλιρροϊκό κύμα της ιστορίας, που αιώνες τώρα, έρχεται τεράστιο και σαρωτικό κατά πάνω μας!

Πραγματικά αξιοθρήνητους μας κατάντησε η ανεμπόδιστη, διαχρονική θρησκευτική ιστοριοκτονία! Η περίεργη αυτή πάθηση μας, μόνο με έρευνα, ανάλυση και θαρραλέα κατανόηση, των δεδομένων ολόκληρης της ιστοριο-θρησκευτικής μας περιπέτειας αντιμετωπίζεται!

Αυτό είναι το κεντρικό νόημα αυτού του βιβλίου. Φυλακτήρια ιστοριο-θρησκευτική έρευνα και όχι πολιτισμική ρουτίνα, μόνο χάριν μισθού! Ο ελληνικός πολιτισμός, αποδείχθηκε το σημαντικότερο αλλά και το πλέον αφύλακτο αγαθό του κόσμου!

Όποιος νοιάζεται για την ζωή και τις αξίες της, ας κάνει κάτι που δυστυχώς ποτέ δεν έγινε σωστά μέχρι σήμερα… ας διαβάσει ερευνητικά την βίβλο! Ξετυλίγοντας το κουβάρι των βιβλικών εξιστορήσεων προς τα πίσω, ίσως φτάσει να παραδεχθεί έγκαιρος, ότι ο Αβραάμ ο μάγος, ο παράξενος εκείνος αστρολόγος, πατάει ακόμα βαριά στο στήθος της πεσμένης ανθρωπότητας!

Το σημαντικότερο όπλο των αντιπάλων, εξακολουθεί να είναι η σκοταδοποιός άγνοιά μας. Μελετώντας την συμπεριφορά του διαχρονικότερου οδυνογεννήτορα μάγου της ανθρώπινης ιστορίας, θα φωτίσετε απίστευτες πτυχές της κατανόησης σας!

Καμιά σχέση δεν έχει αν η προσωπικότητα αυτή, είναι και σε ποιο βαθμό ιστορική, ή κατασκεύασμα της φαντασίας των προφητών. Αυτό που πραγματικά μετράει, είναι ότι οι συνταγές συμπεριφοράς που ενσαρκώνει ο Αβραάμ, είναι εφαρμόσιμες και άκρως επικίνδυνες επιθετικές συνταγές κοινωνικής μαγείας!

Ρίχνοντας φως στις μεθόδους του αντίπαλου, ματαιώνετε δραστικά τα βασικά του πλεονεκτήματα. Δεν υπάρχει πολυτιμότερη και αποδοτικότερη ευφυΐα απ’ την αναλυτική οδυσσειακή αντιπαλογνωσία. Στην έσχατη των περιπτώσεων, ίσως βρείτε και αχρηστεύσετε τουλάχιστον στο άμεσο περιβάλλον σας, τους απλούς μηχανισμούς που γενούν τα σημερινά και αυριανά δεινά της ιστορίας μας!

Αγαπητέ μου αναγνώστη, ποιος ξέρει ίσως να είσαι εσύ προσωπικά ο αυριανός πυρήνας αντίστασης στις μεθοδεύσεις μια χούφτας προφητών που μας απειλούν με αρμαγεδδώνιο αφανισμό!

Ποιος μπορεί να ξέρει… ίσως, τα βέλη των δικών σας ερωτήσεων, εκ τύχης αγαθής ή θειας έμπνευσης, να στοχεύσουν με ακρίβεια την αχίλλειο πτέρνα του προφητο-θρεμμένου θηρίου!

Θυμηθείτε, η ορθή διάγνωση, είναι υποχρεωτικά η αρχή πάσης θεραπείας. Έτσι και ο σημαντικότερος αντίπαλος του δόλου, μπορεί να είναι μόνο ο βαθύς γνώστης της άθλιας ιστορίας του!
----------------------------
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1] Η πρόσφατη εισβολή του Σιωνοκρατούμενου Χόλιγουντ, στα καθημερινά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, είναι ένας μικρός μόνο προάγγελος μιας ξέφρενης επερχόμενης λατρείας προκατασκευασμένων ειδώλων! Σύντομα θα γίνει κατανοητό, ότι οποίος ελέγχει τις πηγές της παγκόσμιας ψυχαγωγίας, ελέγχει την κοινωνική συμπεριφορά! Επιβάλει νοοτροπίες, καλλιεργεί ανοχές, επιβάλει πρότυπα και όχι μόνο γίνεται οικονομικός “Τιτάνας”, αλλά μπορεί να επιβάλει την ευχάριστη δικτατορία της ψυχαγωγίας και να εξασφαλίσει με τον πλέον ευχάριστο τρόπο την συρρίκνωση του αντίπαλου φιλόμοχθου Ελληνογενούς πολιτισμού!

[2] «Θέλω ψωμίσει αυτούς αψίνθιο και θέλω ποτίσει αυτούς ύδωρ χολής» φωνάζει ο Ιερεμίας (ΚΓ΄15). Αν δίπλα στην δρόγη Αψινθίου, θυμίσουμε και τις δρόγες Νάρδου και Μανδραγόρα, τότε καταλαβαίνετε ότι η Βίβλος δεν στερήθηκε ποτέ απ’ τον απαραίτητο εξοπλισμό βοτανο-μαγείας.
[3] Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι ο θεϊκός θυμός στην βιβλικές εξιστορήσεις, είναι πάντοτε στην υπηρεσία των προφητικών βλέψεων!
[4] «Την παιδεία δεύτερο ήλιο της ανθρωπότητας ονόμασαν» Ηράκλειτος
[5] Αν δε σου φτάνει το θάρρος του λέοντα, πρόσθεσε και την πονηριά της αλεπούς! «Αν λεοντή μη εξικνήται πρόσαπτε και την αλωπεκήν» Λύσανδρος

Όταν οι καταστάσεις φτάνουν στα άκρα ό,τι κι αν πεις δεν έχει νόημα

Έχουν όρια λένε οι άνθρωποι.

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο σημείο μέχρι το οποίο μπορείς να αντέξεις. Κι όμως, κατά έναν τρόπο, ανέχονται πάντα περισσότερα απ’ όσα μπορούν πραγματικά να αντέξουν. Ίσως εκεί να δημιουργείται η φθορά.

Τα μεγαλύτερα δείγματα ανοχής κι αντοχής βρίσκονται στις σχέσεις. Όλες, ανεξαιρέτως της φύσης τους. Πιθανότατα επειδή μαζί τους έρχεται πακετάκι κι η υπομονή. Τη μαθαίνεις κι ύστερα την προσαρμόζεις στα μέτρα σου.

Μαζί με αυτήν όμως, έρχονται ο συμβιβασμός κι οι υποχωρήσεις. Λίγο συναίσθημα να κουβαλάς πάνω σου και το έχασες το παιχνίδι. Πόσες φορές κατάπιαμε τσακωμούς, αδικίες, προσβολές κι απογοητεύσεις, που όλα μαζί κάθονταν σαν κόμπος στο λαιμό, μόνο και μόνο επειδή ήμασταν υπερβολικά συναισθηματικά δεμένοι ώστε να πούμε αντίο;

Μένεις κι επιμένεις. Παλεύεις είτε για ‘σένα, είτε για το συναίσθημά σου είτε για τον άνθρωπο. Δε σε πειράζει η αδικία γιατί πιστεύεις ότι μπορείς να την πολεμήσεις. Με τα πολλά, σκέφτεσαι, θα βαρεθεί και θα φύγει από μόνη της. Θα βαρεθεί να σε αντιμετωπίζει.

Προσπαθείς και πέφτεις και χαμηλά αν χρειαστεί. Δεν παίζουν με τους ανθρώπους, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύεις εσύ. Και κάπως έτσι, ακροβατείς ανάμεσα σε σωστό και λάθος, λογική και τρέλα. Πάντα να κοιτάς τα άκρα.

Βρίσκεις ό,τι είναι μισό, να το ταιριάξεις. Ό,τι έσπασε, να το ενώσεις. Μπορεί να μην τα καταφέρνεις με την πρώτη, όμως λες πως θέλει χρόνο για να γίνει η αλλαγή. Όπως και να ‘χει, εσύ δε θα κουραστείς ποτέ σου.

Έτσι, ακούς κι υπομένεις. Συμφωνείς, ενώ στην πραγματικότητα σε τρώει η αντίρρηση. Κάνεις υποχωρήσεις κι άλλες φορές απλά αποχωρείς. Κι ας έχεις την απάντηση κι ας σε πνίγει το δίκιο σου, εσύ παραμένεις σιωπηλός, όχι από φόβο αλλά από γνώση.

Γιατί μέσα σου το ξέρεις. Είναι αυτή η υπομονή κι ο συμβιβασμός σου που κρατάνε το σχοινί. Το γεγονός ότι δεν ύψωσες ποτέ φωνή απέναντι σε εκείνο που σε πνίγει. Έτσι κι αλλιώς, και τις φορές που μίλησες, ποτέ τίποτα δεν άλλαξε.

Παλεύεις για κάτι ήδη νεκρό και τοξικό. Για κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει, απλά επειδή δεν έχει αρχικά καμιά διάθεση να ακούσει και λίγο νοιάζεται για την καλή σου θέληση. Βέβαια αυτό, είναι περισσότερο άγνοια παρά κακία.

Το έχεις δει το έργο και την ξέρεις την κατάληξη. Λόγια, πάλι λόγια και στο τέλος τίποτα. Θα συμφωνείτε, θα παραδέχεται ότι κάνει λάθος, θα γεμίζει το μέσα σου ελπίδες, μέχρι να παγώσει η συνείδηση και φτου ξανά κι απ’ την αρχή. Σαν να μην είπατε τίποτα ποτέ σας.

Κουράζεσαι για λίγο και βιάζεσαι να πεις πως ποτέ ξανά δεν πρόκειται να εξηγηθείς ή να εξηγήσεις. Άλλωστε τι να πεις; Στον άνθρωπο που δε βλέπει σφάλμα στις πράξεις του τι να εξηγήσεις; Χάνουν το νόημα οι λέξεις, το ίδιο κι εσύ.

Όμως δε γίνεται να χαλάσει. Ίσως είσαι εσύ το λάθος, πιθανό να αναρωτιέσαι. Μα όση ευθύνη και να μαζέψεις πάνω σου, γνωρίζεις πολύ καλά πως μόνος του δεν έφταιξε κανένας.

Και κουράζεσαι, ρε γαμώτο. Κουράζεται η ψυχή σου στα χιλιόμετρα. Ένα βήμα μπρός και δέκα πίσω. Κουράζεται κι αρχίζει να εγκαταλείπει. Φταις κι εσύ όμως και μαζί και η φιλοδοξία σου πως τάχα μου μπορούσες να κρατήσεις τον έλεγχο, λες κι είσαι το κέντρο του κόσμου.

Δε θα σου κουνήσω επιδεικτικά το δάχτυλο, προστάζοντάς σου σωστές και πρέπουσες συμπεριφορές. Κι αν οι άλλοι σου μιλάνε για ψευτοανωτερότητες κι εγωισμούς, εγώ σου μιλάω για αξιοπρέπεια και σε αυτή, τίποτα από τα δύο δε χωράει.

Τα ξέρεις. Στα έχουν ξαναπεί. Ό,τι δε χωράει στη ζωή σου, διαγράφεται. Η θεωρία, βλέπεις, είχε πάντα έναν τρόπο να κάνει τα πράγματα να φαίνονται καλύτερα. Πιο εύκολα. Κανείς δεν έριξε μαύρη πέτρα πίσω του χωρίς να κοιτάξει τη ζημιά του. Κανείς δεν εγκατέλειψε, χωρίς να έχει έστω και λίγο προσπαθήσει.

Κράτα τα λόγια σου για κάποιον άλλον. Για κάποιον που μπορεί να τα ακούσει κι ίσως, αν σταθείς πιο τυχερός εκείνη τη φορά, να είναι ικανός να τα καταλάβει. Δεν κρατάνε έτσι οι σχέσεις. Να τις κρατάει μονάχα ένας με το ένα χέρι και με το άλλο να παλεύει.

Οι σχέσεις θέλουν δύο. Ένα εσύ κι ένα εγώ. Ένας να βλέπει το πρόβλημα και δυο να τρέχουν να το φτιάξουν.

Χαλίλ Γκιμπράν: Η ψυχή μου με ορμήνεψε να αγαπώ όσα οι άλλοι μισούν

Η ψυχή μου μου μίλησε και μου -δίδαξε -ν’ αγαπώ εκείνους πού οι άνθρωποι μισούν και να είμαι φίλος μ’ εκείνους πού οι άνθρωποι περιφρονούν.

Η ψυχή μου μου φανέρωσε ότι ή αγάπη εκδηλώνεται όχι μονάχα στο πρόσωπο πού αγαπά, άλλα και στο πρόσωπο πού αγαπιέται.

Πριν ή ψυχή μου μου μιλήσει, ή αγάπη ήταν στην καρδιά μου σα μια λεπτή κλωστή πιασμένη από δυο πασσάλους.

Άλλα τώρα ή αγάπη έγινε ένας φωτεινός κύκλος πού αρχή του είναι το τέλος του, και το τέλος του ή αρχή του. Περιβάλλει καθετί πού υπάρχει κι απλώνεται σιγά σιγά για ν’ αγκαλιάσει όλα όσα θα υπάρξουν.

Η ψυχή μου με συμβούλεψε και μ’ έμαθε να διακρίνω την κρυμμένη ομορφιά του δέρματος, τού παραστήματος, και, του χρώματος. Με δίδαξε να στοχάζομαι εκείνο πού οι άνθρωποι ονομάζουν άσχημο μέχρι ν’ ανακαλύψω την αληθινή του γοητεία κι ομορφιά.

Πριν ή ψυχή μου με διδάξει, έβλεπα την ομορφιά σαν ένα τρεμάμενο πυρσό ανάμεσα σε στήλες καπνού. Τώρα πού ό καπνός έχει διαλυθεί, δε βλέπω τίποτε’ άλλο από τη φλόγα.

Η ψυχή μου μου μίλησε και μου δίδαξε ν’ ακούω τις φωνές πού ή γλώσσα, ό λάρυγγας και τα χείλη δεν μπορούν να προφέρουν.

Πριν ή ψυχή μου μου μιλήσει, δεν άκουγα παρά θόρυβο και θρήνους. ’Αλλά τώρα πρόθυμα παραστέκομαι στη Σιωπή κι αφουγκράζομαι τις χορωδίες της πού τραγουδούν τους ύμνους των εποχών και τα τραγούδια του σύμπαντος που αναγγέλλουν τα μυστικά του ’Αόρατου.

Η ψυχή μου μου μίλησε και μ’ έμαθε να πίνω το κρασί που δεν μπορεί να βγει από το πατήρι και δεν μπορεί να χυθεί από κούπες πού τα χέρια μπορούν να σηκώσουν ή τα χείλη ν’ αγγίξουν.

Πριν η ψυχή μου μου μιλήσει, ή δίψα μου ήταν σα μια σβησμένη σπίθα κρυμμένη κάτω από τη στάχτη πού μπορεί να σβήσει με μια γουλιά νερό.

Αλλά τώρα η λαχτάρα μου έγινε ή κούπα μου, το αίσθημα της αγάπης το κρασί μου, κι η μοναξιά μου ή μέθη μου κι ωστόσο σ αυτή την άσβεστη δίψα υπάρχει αιώνια χαρά.

Η ψυχή μου μου μίλησε και με δίδαξε ν’ αγγίζω εκείνο πού δεν έχει ακόμα ενσαρκωθεί’ ή ψυχή μου μου αποκάλυψε πώς ότι αγγίζουμε, είναι μέρος της επιθυμίας μας.

’Αλλά τώρα τα δάχτυλά μου απλώθηκαν μέσα στην καταχνιά πού διαπέρνα αυτό πού είναι ορατό μέσα στο σύμπαν κι ανακατεύεται με το ’Αόρατο.

Η ψυχή μου μ’ έμαθε να εισπνέω το άρωμα πού δε βγαίνει από τη μυρτιά ή το θυμίαμα. Πριν ή ψυχή μου μου μιλήσει, λαχταρούσα την ευωδιά τού αρώματος στους κήπους, στα δοχεία ή στα θυμιατήρια.

Τώρα όμως μπορώ να οσφρανθώ το θυμίαμα πού δε βγαίνει για προσφορά ή για Θυσία. Και γεμίζω την καρδιά μου με την ευωδιά εκείνη πού δεν πέτα με τα φτερά της παιχνιδιάρας αύρας μέσα στο διάστημα.

Η ψυχή μου μου μίλησε και μ’ έμαθε να λέω, «είμαι έτοιμος» όταν με πλησιάζουν το ’Άγνωστο κι ό Κίνδυνος.

Πριν ή ψυχή μου μου μιλήσει, δεν απαντούσα σ’ άλλη φωνή έκτος από τη φωνή τη γνωστή πού με καλούσε, και δεν περπατούσα παρά το εύκολο και ίσιο ‘μονοπάτι.

Τώρα το ’Άγνωστο έγινε άλογο που μπορώ ν’ ανεβώ για να φτάσω στο ’Άγνωστο’ κι ό καμπίσιος δρόμος έγινε σκάλα πού την ανεβαίνω για να φτάσω στην κορυφή.

Η ψυχή μου μου μίλησε και μου είπε, «Μη μετράς το Χρόνο λέγοντας, Υπήρξε το χθες και θα υπάρξει το αύριο !»

Μα πριν ή ψυχή μου μου μιλήσει, φανταζόμουν το Παρελθόν σα μια εποχή πού ποτέ δεν ξαναγύριζε και το Μέλλον σα μια εποχή πού ποτέ δεν μπορούσα να τη φτάσω.

Τώρα καταλαβαίνω ότι ή τωρινή στιγμή περιέχει όλο το χρόνο, και μέσα σ’ αυτήν υπάρχουν όλα όσα μπορεί να ελπίζει κανένας, να κάνει και ν’ αντιληφθεί.

Η ψυχή μου μου μίλησε και με πρότρεψε να μην περιορίζω το διάστημα λέγοντας, «’Εδώ, εκεί και πέρα».

Πριν ή ψυχή μου μου μιλήσει, ένιωθα ότι όπου κι αν βρισκόμουν’ ήμουν μακριά από κάθε άλλο μέρος.

Τώρα καταλαβαίνω ότι όπου κι αν βρίσκομαι, το μέρος αυτό περιέχει όλα τα μέρη’ κι ή απόσταση πού περπατώ αγκαλιάζει όλες τις αποστάσεις.

Η ψυχή μου με δίδαξε και με συμβούλεψε να μένω ξύπνιος όταν οι άλλοι κοιμούνται. Και να παραδίνομαι στον ύπνο όταν οι άλλοι βρίσκονται σε δράση.

Πριν ή ψυχή μου μου μιλήσει, δεν έβλεπα τα όνειρα τους στον ύπνο μου, ούτε κείνοι παρατηρούσαν τ’ όραμα μου.

Τώρα ποτέ δεν ταξιδεύω μέσα στο καράβι των ονείρων μου έκτος αν με παρατηρούν, κι εκείνοι ποτέ δεν πετούν στον ουρανό του δράματός τους έκτος αν εγώ χαίρομαι την Ελευθερία τους.

Η ψυχή μου μου μίλησε και μου είπε, «Να μη χαίρεσαι. με τον έπαινο και να μη θλίβεσαι με την κατηγορία».

Πριν ή ψυχή μου μου μιλήσει, αμφέβαλα για την αξία του έργου μου.

Τώρα καταλαβαίνω ότι τα δέντρα ανθίζουν την άνοιξη και καρπίζουν το καλοκαίρι χωρίς ν’ αναζητούν τον έπαινο’ και ρίχνουν τα φύλλα τους το φθινόπωρο και γυμνώνονται το χειμώνα χωρίς να φοβούνται την κατηγορία.

Η ψυχή μου μου μίλησε και μου έδειξε ότι δεν είμαι μεγαλύτερος από έναν πυγμαίο, ούτε μικρότερος από ένα γίγαντα.

Πριν ή ψυχή μου μου μιλήσει, έβλεπα τους ανθρώπους σε δυο κατηγορίες’ τον αδύνατο, πού τον λυπόμουν και τον δυνατό, πού τον ακολουθούσα ή πού του αντιστεκόμουνα παλικαρίσια.

’Αλλά τώρα έμαθα ότι είμαι όπως είναι κι οι δύο αυτοί, κι αποτελούμαι από τα ίδια στοιχεία. Ή προέλευσή μου είναι ή δική τους προέλευση, ή συνείδησή μου είναι ή δική τους συνείδηση, ή ευχαρίστησή μου είναι ή δική τους ευχαρίστηση, και το προσκύνημά μου, το δικό τους προσκύνημα.

“Αν αυτοί αμαρτάνουν, είμαι κι εγώ αμαρτωλός. “Αν πράττουν καλά, καμαρώνω για την καλή τους πράξη. “Αν ανυψώνονται, ανυψώνομαι κι εγώ μαζί, αν μένουν αδρανείς, συμμετέχω κι εγώ στην αδράνεια τους.

Η ψυχή μου μου μίλησε και μου είπε, «Το φανάρι πού κουβαλάς δεν είναι δικό σου, και το τραγούδι πού τραγουδάς δε γεννήθηκε μέσα στην καρδιά σου, γιατί κι αν κουβαλάς το φως, δεν είσαι εσύ το φως, κι αν είσαι το λαγούτο με τις τεντωμένες χορδές, δεν είσαι εσύ ό παίχτης του οργάνου.

Η ψυχή μου μου μίλησε, σαν αδερφός μου, και μου Έμαθε πολλά. Κι ή ψυχή σου μίλησε σε σένα και σ’ έμαθε το ίδιο πολλά. Γιατί εσύ κι εγώ είμαστε ένα, και δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα μας, εκτός ότι. εγώ βιάζομαι να φανερώσω αυτά που είναι μέσα στον εσωτερικό μου κόσμο, ενώ εσύ φυλάς σα μυστικό αυτό που βρίσκεται εντός σου. ’Αλλά στη μυστικότητά σου αυτή υπάρχει αρετή.

Χαλίλ Γκιμπράν, Σκέψεις και διαλογισμοί

Εάν δεν ανακαλύψετε κάτι ιερό στη ζωή σας, τότε, η ζωή είναι επιφανειακή

Ο άνθρωπος πάντοτε ήθελε κάτι άγιο, ιερό. Το να είσαι απλώς καλός προς τους άλλους, ευαίσθητος, διακριτικός, ευγενής, γεμάτος φροντίδα και στοργικός: αυτό δεν έχει βάθος, δεν έχει ζωντάνια. Εάν δεν ανακαλύψετε στη ζωή σας κάτι πραγματικά ιερό που να έχει βάθος, που να έχει τρομαχτική ομορφιά, που να είναι η πηγή των πάντων, η ζωή γίνεται πολύ επιφανειακή. Μπορεί να είστε παντρεμένος επιτυχημένα, με παιδιά, σπίτι και χρήματα, μπορεί να είστε έξυπνος και διάσημος, χωρίς όμως εκείνο το άρωμα το καθετί γίνεται σαν σκιά χωρίς υπόσταση.

Βλέποντας τι συμβαίνει στον κόσμο, θ’ανακαλύψετε στην καθημερινή σας ζωή κάτι που είναι πραγματικά αληθινό, πραγματικά ωραίο, άγιο, ιερό; Αν το ‘χετε αυτό, τότε η ευγένεια έχει νόημα, τότε η σκέψη για τους άλλους έχει νόημα, έχει βάθος. Τότε μπορείτε να κάνετε οτιδήποτε θέλετε, θα υπάρχει πάντα εκείνο το άρωμα. Πώς θα φτάσετε σ’αυτό; Είναι μέρος της εκπαιδεύσεώς σας, όχι μόνο να μάθετε μαθηματικά, αλλά ν’ανακαλύψετε και αυτό.

Ξέρετε, για να δείτε κάτι πολύ καθαρά – ακόμη κι εκείνο το δέντρο – ο νους σας πρέπει να είναι ήσυχος, δεν πρέπει;

Για να δω εκείνη την εικόνα πρέπει να την κοιτάξω, αν όμως ο νους μου φλυαρεί, λέγοντας «θα ‘θελα να είμαι έξω» ή «θα ‘θελα να είχα ένα καλύτερο πανταλόνι», αν ο νους μου περιπλανιέται, ποτέ δε θα μπορέσω να δω εκείνη την εικόνα καθαρά. Για να δω κάτι πολύ καθαρά πρέπει να έχω ένα πολύ ήσυχο νου. Δείτε πρώτα τη λογική αυτού του πράγματος. Για να παρακολουθήσω τα πουλιά, τα σύννεφα, τα δέντρα, ο νους πρέπει να είναι εξαιρετικά σιωπηλός για να παρακολουθήσει.

Υπάρχουν διάφορα συστήματα στον κόσμο για να ελέγχουν το νου ώστε να γίνει τελείως ήσυχος. Και όντας πολύ ήσυχος τότε δοκιμάζετε κάτι απέραντο – δηλαδή την ιδέα.

Λένε λοιπόν: πρώτα ο νους πρέπει να είναι ήσυχος, ελέγξτε τον, μην τον αφήνετε να περιπλανιέται, γιατί όταν έχετε ήσυχο νου η ζωή είναι καταπληκτική. Τώρα, όταν ελέγχετε ή αναγκάζετε το νου, τον παραμορφώνετε, έτσι δεν είναι;

Εάν αναγκάσω τον εαυτό μου να είναι καλός, αυτό δεν είναι καλοσύνη. Εάν αναγκάσω τον εαυτό μου να είναι υπερβολικά ευγενικός μαζί σας, αυτό δεν είναι ευγένεια. Εάν λοιπόν αναγκάσω το νου μου να συγκεντρωθεί σ’αυτή τη μία εικόνα, τότε υπάρχει τόση πολλή ένταση, προσπάθεια, πόνος και καταπίεση. Επομένως ένας τέτοιος νους δεν είναι ήσυχος – βλέπετε; Πρέπει λοιπόν να ρωτήσουμε: Υπάρχει τρόπος να δημιουργήσουμε έναν πολύ ήσυχο νου χωρίς καμιά παραμόρφωση, χωρίς καμιά προσπάθεια, χωρίς να πούμε «Πρέπει να τον ελέγξω;»

Φυσικά υπάρχει. Υπάρχει μια ησυχία, μια σιγή χωρίς καμιά προσπάθεια. Αυτό απαιτεί κατανόηση του τι είναι προσπάθεια. Και όταν καταλάβετε τι είναι προσπάθεια, έλεγχος, καταπίεση – να την καταλάβετε όχι μόνο με τις λέξεις αλλά να δείτε πραγματικά την αλήθεια της – σ’αυτήν ακριβώς την αντίληψη ο νους γίνεται ήσυχος.

Κομουνισμός: Η καταστροφή της οικογένειας

Πως το φάντασμα του κομμουνισμού ελέγχει τον κόσμο μας.

Η οικογένεια είναι ο θεμέλιος λίθος της ανθρώπινης κοινωνίας, που επιτρέπει όχι μόνο την ανατροφή παιδιών σε ένα σταθερό και ωφέλιμο περιβάλλον, αλλά επίσης και την μετάδοση της γνώσης μιας γενιάς στην επόμενη. Ο γάμος είναι ένας ιερός θεσμός που δόθηκε από την λογική για την ανθρωπότητα ώστε να δημιουργεί οικογένειες και να διατηρεί την παραδοσιακή κληρονομιά και ηθική-λογική.

Σήμερα, η παραδοσιακή οικογένεια καταστρέφεται συστηματικά. Τα γραπτά του Καρλ Μαρξ και άλλων κομμουνιστών περιγράφουν την οικογένεια ως μια μορφή ιδιωτικής ιδιοκτησίας που πρέπει να καταργηθεί. Μαζί με την δίωξη θρησκείας και πνευματικής πίστης, τα κομμουνιστικά καθεστώτα βάζουν την αγάπη για το Κομμουνιστικό Κόμμα πάνω από την αγάπη ακόμα και για τους γονείς, τον σύζυγο, ή τα παιδιά, προτρέποντας τους ανθρώπους να παλέψουν ενάντια στους ίδιους τους συγγενείς τους.

Από την δεκαετία του 1960, μια πληθώρα κομουνιστικών αντιπαραδοσιακών κινημάτων, όπως ο μοντέρνος φεμινισμός, η σεξουαλική απελευθέρωση, και τα δικαιώματα ομοφυλοφίλων, κέρδισαν έδαφος στην Δύση (Σχολή της Φραγκφούρτης). Ο θεσμός της οικογένειας χτυπήθηκε σκληρότερα από όλα. Υπό το σύνθημα της ισότητας και απελευθέρωσης — που υποστηρίζονται έμμεσα ή άμεσα από μοντέρνους νόμους, σχολικά προγράμματα, ακαδημαϊκή θεωρία, και οικονομικά μέτρα -αυτά τα κινήματα διαστρέφουν τους παραδοσιακούς δεσμούς μεταξύ των φύλων, διαφθείρουν τα παιδιά, και τραβούν την ανθρώπινη συμπεριφορά σε κατώτατα που δεν μπορούμε να φανταστούμε.

Αυτή η τάση εμφανίστηκε στην αρχή του δεκάτου ενάτου αιώνα και είναι βαθιά εμποτισμένη με κομμουνιστικούς ιδεολογικούς παράγοντες. Ο κομουνιστής Φρίντριχ Ένγκελς ήλπιζε για διαδεδομένη «χωρίς περιορισμούς σεξουαλική δραστηριότητα», που πρόκειται να διαλύσει τον παραδοσιακό γάμο και τελικά να εξαλείψει τον θεσμό της οικογένειας.

Ο κομμουνισμός είναι πολύ επιδέξιος στις συνεχείς μεταλλάξεις και στην εξαπάτηση-προπαγάνδα, που έχει οδηγήσει σε συνεχή σύγχυση για το τι ακριβώς οι άνθρωποι υποστηρίζουν όταν δέχονται τα μέτρα και τις ιδεολογίες του. Συν τω χρόνω, αποδέχονται τις υποβόσκουσες ιδέες του κομμουνισμού. Η τραγική κατάσταση σήμερα -η υποβάθμιση της παραδοσιακής οικογένειας και η σύγχυση του κόσμου για την πραγματική φύση αυτής της τάσης- είναι αποτέλεσμα προσεκτικού προγραμματισμού και της σταδιακής εφαρμογής του κομμουνισμού τα τελευταία διακόσια χρόνια.

Κομουνιστικοί νόμοι που δημιουργήθηκαν και εφαρμόστηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες, έχουν δημιουργήσει πλημμύρα διαζυγίων και κατεστραμμένων οικογενειών. Την δεκαετία του ’50, περίπου 11 τοις εκατό των παιδιών στην Αμερική που γεννήθηκαν σε έγγαμη οικογένεια είδαν τους γονείς τους να χωρίζουν. Το 1970, ο αριθμός αυτός εκτοξεύτηκε στο 50% Το 1956, λιγότερο από 5% νεογέννητων στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν γεννηθεί εκτός γάμου, σύμφωνα με τα Αμερικανικά Κέντρα Ελέγχου Νοσημάτων και Πρόληψης. Το 2016, ο αριθμός ήταν κοντά στο 40%.

Στις παραδοσιακές κοινωνίες τόσο σε Ανατολή όσο και στην Δύση, η αγνότητα στις σχέσεις μεταξύ αντρών και γυναικών θεωρείτο αρετή. Σήμερα, θεωρείται παλιομοδίτικη και καταπιεστική. Το προγαμιαίο σεξ και η ομοφυλοφιλία, που θεωρούνταν ντροπή και απαίσια για χιλιάδες χρόνια στις παραδοσιακές κοινωνίες, όχι μόνο όλο και περισσότερο ονομάζονται φυσιολογικά, αλλά μερικές φορές έμμεσα ή ρητά, προωθούνται από τους σημερινούς εκπαιδευτικούς και το δημόσιο, συστημικό σχολικό σύστημα.

Τα παιδιά υπερσεξουαλικοποιούνται και εκτίθενται σε διεστραμμένες σεξουαλικές ιδέες και σε πορνογραφία σε όλο και μικρότερες ηλικίες. Όπως έχουν τα πράγματα, ο στόχος του κομμουνισμού να καταστρέψει την οικογένεια θα γίνει πραγματικότητα πολύ πριν πετύχει την αόριστη υπόσχεσή του για μια δήθεν, ‘αταξική’ κοινωνία. Η καταστροφή της οικογένειας, μιας βασικής μονάδας της κοινωνικής σταθερότητας, σημαίνει επίσης την καταστροφή της παραδοσιακής ηθικής που καθιερώθηκε από την ηθική-λογική και του ρόλου που έχει η οικογένεια στην ανατροφή της επόμενης γενιάς εντός ενός πλαισίου παραδοσιακού πολιτισμού.

Ο στόχος του κομμουνισμού να καταργήσει την παραδοσιακή οικογένεια.

Στους παραδοσιακούς πολιτισμούς Ανατολής και Δύσης, ο γάμος είχε καθιερωθεί από την επιβίωση και την λογική και θεωρείτο ότι σχεδιάζεται από ανώτερες δυνάμεις. Από την στιγμή που δημιουργείται, ο δεσμός του γάμου δεν μπορούσε να σπάσει. Άντρες και γυναίκες δημιουργήθηκαν από την λογική (θείον), κατ’ εικόνα του και ίσοι ενώπιόν του. Ταυτόχρονα, η ηθική-λογική (θείον) έκανε άντρες και γυναίκες διαφορετικούς και καθιέρωσε διαφορετικούς ρόλους για αυτούς σε οικογένεια και κοινωνία.

Στον παραδοσιακό πολιτισμό της Ανατολής, οι άντρες σχετίζονται με το γιανγκ της σχέσης γιν-γιανγκ, που συνδέεται συμβολικά με τον ήλιο και τον ουρανό. Αυτό απαιτεί να προσπαθούν συνεχώς να προοδεύουν και να επωμίζονται την ευθύνη της φροντίδας της οικογένειας. Οι γυναίκες ανήκουν στην γιν αρχή, που συνδέεται συμβολικά με την γη, πράγμα που σημαίνει ότι φέρουν και τρέφουν τα πάντα με μεγάλη αρετή. Θα πρέπει να είναι υποχωρητικές και να σκέφτονται τους άλλους, και έχουν το καθήκον να στηρίζουν τους συζύγους και να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους. Μόνο όταν άντρες και γυναίκες εργάζονται καλά στους αντίστοιχους ρόλους τους, μπορούν το γιν και το γιανγκ να εναρμονιστούν και τα παιδιά να μεγαλώσουν και αναπτυχθούν με υγιή (λογικό=θείο) τρόπο.

Στην δυτική θρησκευτική παράδοση, οι γυναίκες είναι τα κόκαλα των κοκάλων των αντρών και η σάρκα της σάρκας τους. Ένας άντρας θα πρέπει να αγαπά την γυναίκα του σαν να ήταν μέρος του σώματός του, και αν χρειάζεται, να θυσιαστεί για να την προστατεύσει. Μια γυναίκα θα πρέπει να συνεργάζεται και να βοηθάει τον άντρα της, κάνοντας το ζεύγος μια ολοκληρωμένη ενότητα. Οι άντρες έχουν την ευθύνη να δουλεύουν σκληρά και να βγάζουν τα προς το ζην για την υποστήριξη της οικογένειας, ενώ οι γυναίκες υποφέρουν κατά την γέννηση παιδιών.

Τίποτα από αυτά δεν έχει σκοπό να υπαινιχθεί ότι οι άντρες είναι ανώτεροι των γυναικών σε ικανότητα ή ευφυία, καθώς άντρες και γυναίκες έχουν ταλέντα που εκδηλώνονται σε διαφορετικά χαρακτηριστικά. Προσπάθειες ισοπέδωσης των διαφορών μεταξύ των φύλων έρχονται σε αντίθεση με την κοινή λογική και αποτρέπουν άντρες και γυναίκες να εκδηλώσουν τις πλήρεις ικανότητές τους.

Οι οικογένειες έχουν τον ρόλο της μετάδοσης πιστεύω και ηθικής, διατηρώντας έτσι μια σταθερή και υγιή κοινωνία. Οι γονείς είναι οι πρώτοι δάσκαλοι στις ζωές των παιδιών. Αν τα παιδιά μπορούν να μάθουν τις παραδοσιακές αξίες όπως τον αλτρουισμό, επίγνωση, ευγνωμοσύνη, υπομονή, κι άλλα από τις λέξεις και πράξεις των γονέων τους, θα ωφεληθούν για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Η παραδοσιακή συζυγική ζωή βοηθά άντρες και γυναίκες να αναπτυχθούν μαζί στην ηθική συμπεριφορά τους, καθώς απαιτεί από τους συζύγους, άντρες και γυναίκες, να ελέγχουν τα συναισθήματά τους και τις επιθυμίες, και να φέρονται στον άλλον σκεπτόμενοι για αυτόν και με σεβασμό κι ανεκτικότητα. Ο γάμος είναι θεμελιωδώς διαφορετικός από την απλή ρομαντική αγάπη. Τα ανθρώπινα συναισθήματα αλλάζουν εύκολα. Μια σχέση που μπορεί να δημιουργηθεί και να καταργηθεί κατά βούληση είναι μετά βίας διακριτή από μια απλή γνωριμία.

Σύμφωνα με τον κομμουνισμό όμως, το κύτταρο της οικογένειας είναι ένα εμπόδιο στην ανθρώπινη ‘απελευθέρωση’. Ο κλασικός κομμουνισμός θεωρεί τους οικονομικούς παράγοντες να είναι κρίσιμοι στον προσδιορισμό της διαμόρφωσης των οικογενειακών σχέσεων και απαιτεί το ιδιωτικό οικογενειακό κύτταρο να επανστατικοποιηθεί σε μια μορφή δημόσιας ιδιοκτησίας.

Η «απελευθέρωση της ανθρωπότητας» είναι η φαντασιακή ψευδαίσθηση στην καρδιά της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Η κομμουνιστική σκέψη λέει πως η καταπίεση δεν είναι μόνο οικονομική και κοινωνική, αλλά είναι εμποτισμένη μέσα στον ίδιο τον πολιτισμό μιας κοινωνίας. Για τους κομμουνιστές, «απελευθέρωση» σημαίνει συνεπώς, την καταστροφή των πολιτισμικών μορφών που «επιβλήθηκαν» από την παραδοσιακή κοινωνική ηθική. Κατά την άποψή τους, η πατριαρχία της παραδοσιακής οικογενειακής δομής καταπιέζει τις γυναίκες, και η παραδοσιακή σεξουαλική ηθική καταπιέζει την ανθρώπινη φύση.

Οι σύγχρονες προερχόμενες από τον μαρξισμό θεωρίες, αναμεμειγμένες με φροϋδιανές ιδέες, βάζουν την σεξουαλική επιθυμία στο κέντρο των ερωτημάτων σχετικά με την οικογένεια. Το κοινό χαρακτηριστικό αυτών των δύο ιδεολογιών είναι η άρνησή τους της βασικής ανθρώπινης ηθικής, και η λατρείας τους του υλισμού και της επιθυμίας.

Η προώθηση της ανηθικότητας από τον κομμουνισμό.

Ένας εκ των ιδεολογικών προπατόρων του Μαρξ ήταν ο Ουαλός σοσιαλιστής Ρόμπερτ Όουεν, γνωστός για την προσπάθειά του το 1825 να εφαρμόσει την ιδέα του μιας «ουτοπικής» κοινωνίας στην Νιου Χάρμονυ, Ιντιάνα. Το 1826, ο Όουεν είπε:

“Τώρα ανακοινώνω, σε εσάς και στον κόσμο, ότι ο Άνθρωπος, μέχρι σήμερα, έχει υπάρξει, σε όλα τα μέρη της γης, σκλάβος σε μια Τριάδα των πιο τερατωδών κακών που θα μπορούσαν να συνδυαστούν για να προκαλέσουν νοητικό και σωματικό κακό επί ολόκληρης της φυλής του. Αναφέρομαι στην ιδιωτική, ή προσωπική ιδιοκτησία -περίεργα και παράλογα συστήματα θρησκείας- και στον γάμο, που βασίζεται στην ιδιωτική ιδιοκτησία σε συνδυασμό με κάποιο από αυτά τα παράλογα συστήματα θρησκειών.”

Ο Όουεν πέρασε λίγο χρόνο στην Νιου Χάρμονυ. Έφυγε το 1828, εγκαταλείποντας το σοσιαλιστικό του πείραμα. Αλλά οι ιδέες του είχαν μακροπρόθεσμη επιρροή.

Ένας άλλος ουτοπικός σοσιαλιστής με επιρροή στον κόσμο, ο Γάλλος φιλόσοφος Σαρλς Φουριέ, έδωσε μεγάλη έμπνευση στον Μαρξ και τους ακολούθους του. Η επιρροή των γραπτών του Φουριέ μπορεί να εντοπιστεί στην επανάσταση του 1848 και στην Κομμούνα του Παρισιού το 1871, και οι ιδέες του αργότερα εξαπλώθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει σημασία, ότι ο Φουριέ είναι ο πρώτος φιλόσοφος που γνωρίζουμε πως χρησιμοποίησε το όνομα «φεμινισμός» («féminisme» στα Γαλλικά).

Στην ιδανική κομμουνιστική κοινωνία του Φουριέ (γνωστή ως φάλαγγες) η παραδοσιακή οικογένεια κατακρινόταν, και ανηθικότητες και όργια επιδοκιμάζονταν ως μια πλήρης απελευθέρωση των εσωτερικών ανθρώπινων ενστίκτων. Ανακοίνωσε επίσης ότι μια δίκαιη κοινωνία θα πρέπει να φροντίζει αυτούς που δεν βρίσκονται σε καλή σεξουαλική κατάσταση (όπως οι ηλικιωμένοι ή αυτοί που δέχονται αδιαφορία) ώστε να εξασφαλιστεί πως ο καθένας έχει το «δικαίωμα» στην σεξουαλική ικανοποίηση. Πίστεψε πως κάθε μορφή σεξουαλικής ικανοποίησης, συμπεριλαμβανομένου του σαδομαζοχισμού, της αιμομιξίας και κτηνοβασίας, θα πρέπει να επιτρέπεται εάν γίνεται χωρίς καταναγκασμό.

Η επιρροή των Όουεν και Φουριέ δημιούργησε δεκάδες κομμουνιστικές ουτοπικές κομμούνες στις Ηνωμένες Πολιτείες τον δέκατο ένατο αιώνα — αν και οι περισσότερες δεν διήρκεσαν πολύ και κατέληξαν σε αποτυχία. Η πιο μακράς διάρκειας ήταν η Κομμούνα Ονέιντα, που είχε δημιουργηθεί στην βάση της θεωρίας του Φουριέ και κράτησε για 33 χρόνια. Η κομμούνα απέφευγε τον παραδοσιακό μονογαμικό γάμο και προωθούσε την πολυγαμία, το ομαδικό σεξ, και την επιλεκτική αναπαραγωγή. Στο τέλος, ο ιδρυτής, Τζον Χάμφρεϋ Νόις, διέφυγε στον Καναδά για να αποφύγει ποινική δίωξη. Αν και η κομμούνα αναγκάστηκε να παρατήσει το μοίρασμα γυναικών, ο Νόις έγραψε αργότερα αρκετά βιβλία, ένα εκ των οποίων, η «Βίβλος κομμουνισμού», άρχισε μια βδελυρή ιδεολογία από μόνο του.

Οι θεωρητικές βάσεις του κομμουνισμού είναι συνδεδεμένες με την ανηθικότητα. Εξ αρχής, ο κομμουνισμός προέτρεψε τους ανθρώπους να παρατήσουν τις ηθικές-λογικές διδασκαλίες και να απορρίψουν την παράδοση, ανατρέποντας ηθικούς περιορισμούς και υποκύπτοντας σε ποταπές ορμές για χάρη της ‘επανάστασης’ και της ‘απελευθέρωσης’. Σύμφωνα με την κομμουνιστική παρανοϊκή, τα κοινωνικά προβλήματα που είχαν προκληθεί θεμελιωδώς από τον εκφυλισμό της ανθρώπινης ηθικής, μπορούν να αποδοθούν στην ιδιωτική ιδιοκτησία.

Ο κομμουνισμός οδηγεί τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι εάν η ιδιωτική ιδιοκτησία γίνει δημόσια, οι άνθρωποι δεν θα μαλώνουν γι’ αυτήν. Όμως, ακόμα κι αν όλη η ιδιοκτησία μοιραζόταν, οι άνθρωποι μπορεί ακόμα να καβγάδιζαν για τις συζύγους τους. Συνεπώς, οι ουτοπικοί σοσιαλιστές προωθούν ανοιχτά την ανηθικότητα και τον «ελεύθερο έρωτα» ως απάντηση στην σεξουαλική επιθυμία.

Αυτοί οι κομμουνιστικοί «παράδεισοι» είτε κακολογούσαν ευθέως την παραδοσιακή οικογένεια, είτε προωθούσαν ένα σύστημα κοινών γυναικών, που προκάλεσε τις τοπικές κοινωνίες, εκκλησίες, και κυβερνήσεις να τους δουν ως έναν αντίπαλο της παραδοσιακής ηθικής και τρόπων και να αναλάβουν δράση για να τους καταστείλουν.

Η αποτυχία της ουτοπίας της κομμούνα δίδαξε στον Μαρξ και Ένγκελς ένα μάθημα: Δεν ήταν ακόμα η ώρα για ανοιχτή προώθηση των έτσι αποκαλούμενων «κοινοτήτων γυναικών» που αναφέρονταν στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Αν και ο στόχος τους της εξάλειψης της οικογένειας δεν άλλαξε, υιοθέτησαν μια πιο κρυφή προσσέγιση: την επίθεση στον γάμο, δήθεν, ως σε ένα όργανο ‘καταπίεσης’.

Μετά τον θάνατο του Μαρξ, ο Ένγκελς εξέδωσε το βιβλίο «Η προέλευση της οικογένειας, ιδιωτικής ιδιοκτησίας, και του κράτους», υπό το φως των ερευνών του Λιούις Χ. Μόργκαν, ώστε να συμπληρώσει την θεωρία του Μαρξ για την οικογένεια και να μιλήσει περαιτέρω για την μαρξιανή θεώρηση του γάμου:

«Η εμφάνιση της μονογαμίας βασίζεται στην ανωτερότητα του άντρα, και ο σκοπός της είναι να παράγει παιδιά χωρίς αμφιβολία για το ποιος είναι ο πατέρας τους. Αυτή η έλλειψη αμφιβολίας απαιτείται διότι αυτά τα παιδιά πρόκειται αργότερα να κληρονομήσουν την περιουσία του πατέρα τους. Ξεχωρίζει από τον γάμο ζευγαρώματος από την πολύ μεγαλύτερη ισχύ του γαμήλιο δεσμού, που δεν μπορεί πλέον να καταλυθεί με την επιθυμία οποιουδήποτε μέλους. Ως κανόνας, σήμερα μόνο ο άντρας μπορεί να τον καταλύσει, και να αφήσει την γυναίκα του.»

Ο Ένγκελς είπε ότι η μονογαμία βασιζόταν στην ιδιωτική ιδιοκτησία, και ότι μόλις όλη η ιδιοκτησία διαμοιραστεί, θα υπάρξει ένα καινούριο μοντέλο γάμου που βασίζεται απολύτως στην «σεξουαλική αγάπη». Καυχήθηκε ότι σε μια κομμουνιστική κοινωνία, η ιδιωτική ιδιοκτησία θα γινόταν δημόσια, οι δουλειές του σπιτιού θα γίνονταν από επαγγελματίες, και δεν θα υπήρχε ανάγκη ανησυχίας για την ανατροφή των παιδιών καθώς η ανατροφή παιδιών και η εκπαίδευση θα ήταν ευθύνη του κράτους. Έγραψε:

«Αυτό αφαιρεί όλη την πίεση για τις ‘επιπτώσεις’, που σήμερα είναι ο πιο βασικός κοινωνικός -ηθικός όσο και οικονομικός- παράγοντας που αποτρέπει ένα κορίτσι από το να δοθεί πλήρως στον άντρα που αγαπάει. Δεν θα επαρκούσε αυτό για να επιφέρει την σταδιακή ανάπτυξη της χωρίς περιορισμούς σεξουαλικής δραστηριότητας και μαζί με αυτήν μια πιο ανεκτική κοινή γνώμη σχετικά με την τιμή μιας νέας και την ντροπή μιας γυναίκας;»

Όπως και με τις οικονομικές θεωρίες τους, η κοινωνική ιδεολογία των Μαρξ και Ένγκελς δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί στην πράξη. Τα συναισθήματα δεν είναι σταθερά, κάποιος μπορεί να αγαπάει κάποιον σήμερα και κάποιον άλλον αύριο. Χωρίς τους παραδοσιακούς τρόπους γνωριμίας και γάμου, το αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι σεξουαλική ανηθικότητα και η κατάρρευση της κοινωνικής τάξης. Όπως και οι ουτοπικές κομμούνες που αναφέρθηκαν παραπάνω, το σοβιετικό και κινεζικό κομμουνιστικό καθεστώς είχαν κάνει αρχικά προσπάθειες να εφαρμόσουν το μαρξιστικό δόγμα για την οικογένεια, και κατέληξαν σε πλήρη αποτυχία και γρήγορα καταργήθηκαν.

Η σχέση μεταξύ αντρόγυνου δεν είναι πάντα ομαλή. Ο όρκος «μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος» κατά την διάρκεια ενός παραδοσιακού γάμου είναι ένας όρκος προς τον Θεό. Επίσης αντιπροσωπεύει την ιδέα ότι και τα δύο μέρη είναι έτοιμα να αντιμετωπίσουν και να υπερνικήσουν μαζί τις δυσκολίες. Αυτό που διατηρεί έναν γάμο δεν είναι απλώς το συναίσθημα και το πως νιώθει κάποιος, αλλά επίσης μια αίσθηση ευθύνης. Η συμπεριφορά προς το έτερον ήμισυ, όπως και προς τα παιδιά και την εκτεταμένη οικογένεια, με φροντίδα, μεταμορφώνει το αντρόγυνο σε ώριμο άντρα και ώριμη γυναίκα, με μια αίσθηση ηθικής και κοινωνικής ευθύνης.

Αυτό που προώθησαν οι Μαρξ και Ένγκελς, ασχέτως του περιτυλίγματος που του έβαλαν με λέξεις όπως «ελευθερία», «απελευθέρωση», και «αγάπη», ήταν στην πραγματικότητα απλώς μια παραίτηση από την προσωπική ηθική ευθύνη και άφεση στην επιθυμία.

Οι περισσότεροι ήταν ακόμα θρησκευόμενοι την εποχή των Φουριέ και Μαρξ, συνεπώς καταλάβαιναν τις ανοιχτές προσπάθειες προώθησης σεξουαλικής ανηθικότητας. Όμως, κατά τον εικοστό αιώνα και μετά, ο ίδιος ο Μαρξ δεν θα μπορούσε να φανταστεί το τι θα έκαναν οι άνθρωποι για να υιοθετήσουν το σεξουαλικό χάος της μαρξιστικής σκέψης και να βάλουν σε πράξη την καταστροφή οικογένειας και γάμου.

Αρχικές προσπάθειες για σεξουαλική απελευθέρωση υπό τον κομμουνισμό.

Καταπιεστικά σοσιαλιστικά καθεστώτα συχνά φέρνουν στον νου αυστηρό κοινωνικό συντηρητισμό, όπως για τους ρόλους των φύλων και τους νόμους για τον γάμο, που μοιάζουν τελείως άσχετα με τον δυτικό αριστερό-μαρξιστικό ‘προοδευτισμό’. Παρ΄ όλα αυτά, τέτοιες κυβερνητικές στρατηγικές δεν γεννήθηκαν από μια επιθυμία διατήρησης του παραδοσιακού πολιτισμού και ηθικής, αλλά υπάρχουν μόνο στην βάση της επιθυμίας του κομμουνιστικού καθεστώτος να μετατρέψει την αγάπη και την οικογένεια σε όργανα της κρατικής εξουσίας. Στις αρχές της κομμουνιστικής εξουσίας σε χώρες όπως η Ρωσία και Κίνα, οι επικεφαλής του Κόμματος προσπάθησαν να εφαρμόσουν ολόκληρο το μαρξιστικό πρόγραμμα ταυτόχρονα, μαζί με καταστροφικά πειράματα σεξουαλικής απελευθέρωσης.

Όπως περιγράφηκε προηγουμένως, το σεξουαλικό χάος είναι ένα εγγενές χαρακτηριστικό της κομμουνιστικής δυστοπίας. Ο Μαρξ πιστεύεται πως βίασε την οικιακή βοηθό του σπιτιού που διέμενε. Έδωσε στον Ένγκελς να μεγαλώσει το παιδί που προέκυψε. Ο Ένγκελς συζούσε με δύο αδελφές. Ο Λένιν είχε εξωσυζυγικές σχέσεις για χρόνια και κόλλησε σύφιλη από πόρνες. Ο Στάλιν είναι γνωστό ότι εκμεταλλεύτηκε γυναίκες άλλων.

Αφότου οι Μπολσεβίκοι υφάρπαξαν την εξουσία και ίδρυσαν την Σοβιετική Ένωση, άρχισαν την πρακτική να μοιράζονται τις γυναίκες τους. Η Σοβιετική Ένωση εκείνο τον καιρό μπορούσε να θεωρηθεί ο πρωτοπόρος της σεξουαλικής ‘απελευθέρωσης’. Το 1990, ένα χρόνο πριν την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το κρατικό ρωσικό περιοδικό Ροντίνα εξέδωσε άρθρο που έλεγε περιληπτικά για το φαινόμενο του μοιράσματος συζύγων κατά την αρχική σοβιετική εξουσία. Το άρθρο περιέγραψε τις προσωπικές ζωές των σοβιετικών επικεφαλής Λέον Τρότσκυ, Νικολάι Μπουχάριν, Αλεξάντρα Κολλοντάι, και άλλων, λέγοντας ότι ήταν τόσο «χωρίς σκέψη όπως τα σκυλιά» στις σεξουαλικές τους δραστηριότητες. Από το 1904 ακόμα, ο Λένιν είχε γράψει:

«Η λαγνεία μπορεί να απελευθερώσει την ενέργεια του πνεύματος. Όχι για ψευτοοικογενειακές αξίες, αλλά για την νίκη του κομουνισμού πρέπει αυτή η θρόμβωση να εξαλειφθεί.»

Σε συνέδριο του Ρωσικού Κομουνιστικού Εργατικού Κόμματος, ο Τρότσκυ πρότεινε ότι μόλις οι Μπολσεβίκοι έπαιρναν την εξουσία, νέες θεμελιώδεις αρχές σεξουαλικών σχέσεων θα έπρεπε να καταγραφούν. Η κομμουνιστική θεωρία απαιτεί την καταστροφή της οικογένειας και την μετάβαση σε μια περίοδο ασύστολης ικανοποίησης των σεξουαλικών επιθυμιών (ομοφυλοφιλία, αιμομιξία, κτηνοβασία, παιδοφιλία κ.ά). Ο Τρότσκυ είπε επίσης ότι η ευθύνη για την εκπαίδευση των παιδιών θα πρέπει να δίνεται ολοκληρωτικά στο κράτος.

Σε γράμμα του στον Λένιν το 1911, ο Τρότσκυ έγραψε:

«Χωρίς αμφιβολία, η σεξουαλική καταπίεση είναι ο κύριος τρόπος για την σκλαβιά κάποιου. Ενώ μια τέτοια καταπίεση υπάρχει, δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική ελευθερία. Η οικογένεια, σαν ένας μπουρζουά θεσμός, έχει τελειώσει την ζωή της. Χρειάζεται να μιλήσουμε περισσότερο γι΄ αυτό στους εργάτες.»

Ο Λένιν απάντησε:

«Και όχι μόνο η οικογένεια. Όλοι οι περιορισμοί σχετικά με την σεξουαλικότητα πρέπει να καταργηθούν. Έχουμε κάτι να μάθουμε από τις σουφραζέτες: Ακόμα και η απαγόρευση της ομοφυλοφιλίας πρέπει να σταματήσει.»

Η κομουνιστική-σοβιετική θεωρία «Ποτήρι νερού»

Αφότου οι Μπολσεβίκοι υφάρπαξαν πραξικοπηματικά την εξουσία, ο Λένιν εξέδωσε μια σειρά κανόνων που καταργούσαν τον γάμο και αποποινικοποιούσαν την ομοφυλοφιλία. Εκείνο τον καιρό, υπήρχε επίσης το σύνθημα «Τέλος η ντροπή!» Αυτό ήταν μέρος της προσπάθειας των Μπολσεβίκων να δημιουργήσουν τον «νέο άνθρωπο» της κομουνιστικής ιδεολογίας. Μερικές φορές ακόλουθοι έβγαιναν στους δρόμους γυμνοί, φωνάζοντας συνθήματα όπως «Η ντροπή είναι στο μπουρζουά παρελθόν των σοβιετικών ανθρώπων».

Στις αρχές της δεκαετίας 1920, η πρώην Κομισάριος του Λαού για Κοινωνική Πρόνοια Αλεξάντρα Κολλοντάι, έκανε δημοφιλή την θεωρία «ποτήρι νερού» για την σεξουαλικότητα. Η Κολλοντάι ήταν μια ‘επαναστάτρια’ από παραδοσιακή οικογένεια που μπήκε με προσπάθεια στο μπολσεβίκικο κόμμα ψάχνοντας για την «γυναικεία απελευθέρωση». Το «ποτήρι νερού» παραπέμπει στην σεξουαλική ακολασία. Η θεωρία έλεγε ότι σε μια κομμουνιστική κοινωνία, η ικανοποίηση της σεξουαλικής επιθυμίας θα έπρεπε να είναι τόσο φυσιολογική και εύκολη όσο το να πίνεις ένα ποτήρι νερό. Η ιδέα διαδόθηκε στους εργάτες εργοστασίων και ειδικά στους έφηβους μαθητές.

«Η τρέχουσα ηθική των νέων μας είναι περιληπτικά η εξής», η γνωστή κομμουνίστρια Μαντάμ Σμίντοβιτς έγραψε στην εφημερίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος Πράβντα τον Μάρτιο 1925. «Κάθε μέλος, ακόμα και ανήλικο, της Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας και κάθε μαθητής του Ράφμπακ [σχολείο εκπαίδευσης του Κομμουνιστικού Κόμματος] έχει το δικαίωμα να ικανοποιεί την σεξουαλική του επιθυμία. Αυτή η ιδέα έχει γίνει αξίωμα, και η αποχή θεωρείται μια μπουρζουά έννοια. Αν ένας άντρας έχει λαγνεία για ένα νεαρό κορίτσι, είτε είναι φοιτήτρια, εργάτρια, ή ακόμα και μαθήτρια, τότε το κορίτσι πρέπει να υπακούσει στην λαγνεία του. Αλλιώς, θα θεωρηθεί μια μπουρζουά κόρη, ανάξια να αποκαλείται πραγματική κομμουνίστρια».

Το διαζύγιο επίσης άρχισε να θεωρείται φυσιολογικό και διαδεδομένο. «Τα διαζύγια εκτοξεύτηκαν σε επίπεδα άγνωστα στην ανθρώπινη ιστορία. Κοντολογίς, μοιάζει σαν όλοι στην Μόσχα να πήραν διαζύγιο», έγραψε ο καθηγητής Πωλ Κένγκορ στο βιβλίο του 2015 Takedown: From Communists to Progressives, How the Left Has Sabotaged Family and Marriage, (Από τους κομμουνιστές στους προοδευτικούς, Πως η αριστερά έχει καταστρέψει οικογένεια και γάμο). Το 1926, το αμερικανικό περιοδικό Atlantic εξέδωσε άρθρο για την πρωτόγνωρη κατάσταση στην ΕΣΣΔ, με τίτλο, «Η ρωσική προσπάθεια για την κατάργηση του γάμου».

Το φαινόμενο των «Σουηδικών οικογενειών» -που δεν έχει τίποτα να κάνει με την Σουηδία, αλλά αναφέρεται σε μια μεγάλη ομάδα αντρών και γυναικών που ζουν μαζί και έχουν σεξουαλική δραστηριότητα χωρίς δεσμεύσεις— επίσης εμφανίστηκε εκείνη την περίοδο της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Αυτό άνοιξε τις πόρτες για ανηθικότητα, βιασμούς, κατεστραμμένες οικογένειες, σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, και άλλα συμπτώματα ηθικής κατάρρευσης και παρακμής.

Μετά την επέκταση της σοσιαλιστικής κομμούνας, αυτές οι «Σουηδικές οικογένειες» εξαπλώθηκαν σε όλη την Σοβιετική Ένωση. Αυτό έγινε γνωστό ως «δήμευση» ή «σοσιαλιστικοποίηση» των γυναικών. Οι σοσιαλίστριες στο Γεκατερίνμπουργκ του 1918 είναι ένα λυπηρό παράδειγμα: Αφότου οι Μπολσεβίκοι πήραν την πόλη, εξέδωσαν εντολή ότι οι νέες γυναίκες μεταξύ των ηλικιών 16-25 πρέπει να «σοσιαλιστικοποιηθούν». Ένας άγνωστος αριθμός γυναικών μεταφέρθηκε έτσι σε στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού και πολιτικούς αξιωματούχους για να «σοσιαλιστοποιηθεί».

Σε συζήτηση με την φεμινίστρια ακτιβίστρια Κλάρα Ζέτκιν το 1921, ο Λένιν κατηγόρησε την θεωρία «ποτήρι νερού», αποκαλώντας την αντιμαρξιστική και αντικοινωνική. Ο λόγος ήταν ότι η σεξουαλική απελευθέρωση είχε φέρει ένα ανεπιθύμητο υποπροϊόν: μια πλημμύρα παιδιών που δεν τα ήθελαν, πολλά από τα οποία παρατήθηκαν. Οι Μπολσεβίκοι έκαναν πιο αυστηρή την στρατηγική τους για το σεξ στα τέλη της δεκαετίας του 1920.

Τα χρόνια μετά τον θάνατο του Λένιν είδαν ως εκ τούτου το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης να καταστέλλει την σεξουαλική άδεια που είχε προηγουμένως προωθήσει και μερικές φορές είχε κάνει υποχρεωτική. Μαζί με αναρίθμητους άλλους ιδεαλιστές πιστούς στο πρόγραμμα των μπολσεβίκων, πολλοί κομμουνιστές που είχαν προωθήσει έντονα τον ελεύθερο έρωτα και την ομοφυλοφιλία, κατέληξαν στα Γκουλάγκ του Στάλιν. Οι σοβιετικές γυναίκες έπρεπε να συνεχίσουν τους παραδοσιακούς τους ρόλους ως μητέρες, να παράγουν περισσότερα παιδιά, και να τα μεγαλώσουν ώστε να υπηρετούν το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Σεξουαλική απελευθέρωση στις κινεζικές «σοβιετικές περιοχές».

Η κατάσταση τον καιρό των πρώτων χρόνων του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος (ΚΚΚ) ήταν παρόμοια με αυτήν στην Σοβιετική Ένωση. Τα κομμουνιστικά κόμματα είναι όλα ποικιλίες δηλητηριωδών καρπών από το ίδιο δέντρο. Ο Τσεν Ντουσιού, ένας από τους πρώτους κομμουνιστές επικεφαλής, ήταν γνωστός για την ανήθικη προσωπική ζωή του. Σύμφωνα με τα ημερολόγια των τροτσκιστών επικεφαλής Τζενγκ Τσαολίν και Τσεν Μπίλαν, κομμουνιστές όπως ο Τσου Τσιουμπάι, Τσάι Χοσέν, Τζανγκ Τάιλεϊ, Σιανγκ Τζίνγκγιου, και Πανγκ Σουτζί, όλοι είχαν κάπως μπερδεμένες σεξουαλικές ιστορίες, και η συμπεριφορά τους ως προς το σεξ ήταν παρόμοια με το «ποτήρι νερού» των αρχικών σοβιετικών μπολσεβίκων. (Σχολή της Φραγκφούρτης)

Η «σεξουαλική απελευθέρωση» υιοθετήθηκε όχι μόνο από τους θεωρητικούς επικεφαλής του Κόμματος, αλλά επίσης από απλούς ανθρώπους που ζούσαν στις αρχικές «σοβιετικές περιοχές» του ΚΚΚ, οι οποίες ήταν επαναστατικοί θύλακες που στήθηκαν πριν ανατραπεί το Εθνικό Κόμμα στις περιοχές της Χουμπέι, Χενάν, και Ανχουί. Λόγω της προώθησης της ισότητας των γυναικών και της απόλυτης ελευθερίας γάμου και διαζυγίου, η επαναστατική δουλειά συχνά διακοπτόταν για την ικανοποίηση της σεξουαλικής επιθυμίας.

Νέα άτομα στις σοβιετικές περιοχές μερικές φορές είχαν ρομαντικές σχέσεις στο όνομα της «σύνδεσης με τις μάζες». Δεν ήταν ασυνήθιστο για νέες γυναίκες να έχουν έξι ή επτά σεξουαλικούς συντρόφους. Σύμφωνα με την Συλλογή Επαναστατικών Ιστορικών Εγγράφων στις Σοβιετικές Περιοχές Χουμπέι-Χενάν-Ανχουί, μεταξύ των τοπικών κομματικών επικεφαλής σε μέρη όπως η Χονγκ’αν, Χουάνγκμα, Χουανγκτσί, Γκουάνγκσαν, και αλλού, «περίπου τρία τέταρτα αυτών διατηρούσαν σεξουαλική σχέση με δεκάδες ή εκατοντάδες γυναίκες.»

Στα τέλη της άνοιξης του 1931, όταν το ιδρυτικό μέλος του ΚΚΚ Τζανγκ Γκουοτάο πήρε την εξουσία σε μια σοβιετική περιοχή, είδε ότι η σύφιλη ήταν τόσο διαδεδομένη που έπρεπε να ζητήσει από την κεντρική επιτροπή του Κόμματος να στείλει γιατρούς που ειδικεύονταν στην αντιμετώπιση της νόσου. Πολλά χρόνια αργότερα, στα απομνημονεύματά του, θυμόταν καθαρά ιστορίες από τις περιοχές, όπου γυναίκες κακοποιούνταν σεξουαλικά, συμπεριλαμβανομένων κάποιων από των γυναικών των υψηλόβαθμων στρατηγών.

Κατά την δεκαετία του 1930, η σεξουαλική ελευθερία θεωρήθηκε απειλή από το καθεστώς. Το ίδιο πρόβλημα κοινωνικής αποδόμησης που είχε εμφανιστεί στην Σοβιετική Ρωσία ήταν και εκεί φανερό, και στρατολογημένοι του Ερυθρού Στρατού άρχισαν να ανησυχούν ότι οι γυναίκες τους θα είχαν εξωσυζυγικές σχέσεις ή θα έπαιρναν διαζύγιο μόλις εντάσσονταν στο κομουνιστικό κόμμα. Αυτό μείωνε την μαχητική ικανότητα του στρατού. Επίσης, η ξαφνική έκρηξη ανηθικότητας δημιούργησε ισχυρή αντίσταση από τον κόσμο κατά της ιδέας των «κοινών γυναικών» και παρομοίων. Οι σοβιετικοί θύλακες άρχισαν να εφαρμόζουν μέτρα όπως προστασία στρατιωτικών γάμων και περιορισμούς στον αριθμό διαζυγίων.

Πως ο κομμουνισμός καταστρέφει οικογένειες στην Δύση.

Οι ιδεολογικές τάσεις του κομμουνισμού προέρχονται από τον δέκατο ένατο αιώνα. Μετά από περισσότερο από έναν αιώνα μετάλλαξης και εξέλιξης στην Δύση, ήρθαν στο προσκήνιο στις Ηνωμένες Πολιτείες του 1960.

Κατά την διάρκεια αυτής της δεκαετίας, διεστραμμένα κοινωνικά και πολιτιστικά κινήματα εμφανίστηκαν, και επηρέασαν και προώθησαν τον νεομαρξισμό και διάφορες άλλες ακροαριστερές ιδεολογίες. Αυτές συμπεριελάμβαναν τον αντιπολιτισμό των χίπι, την ριζοσπαστική Νέα Αριστερά, το φεμινιστικό κίνημα, και την σεξουαλική επανάσταση. Αυτά τα έντονα κοινωνικά κινήματα ήταν μέρος μιας άγριας επίθεσης στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα, στο σύστημα παραδοσιακών αξιών, και στην κοινωνική ζωή.

Διαδόθηκαν γρήγορα στην Ευρώπη, αλλάζοντας ραγδαίως τον τρόπο που η κυρίως κοινωνία σκεπτόταν για την κοινωνία, την οικογένεια, το σεξ, και τις πολιτισμικές αξίες. Αυτό οδήγησε στην αποδυνάμωση των παραδοσιακών δυτικών οικογενειακών αξιών και στην διάβρωση του θεσμού της οικογένειας και της κεντρικής του θέσης στην κοινωνική ζωή. Το κοινωνικό χάος που προκλήθηκε έφερε πολλά προβλήματα, όπως την εξάπλωση της πορνογραφίας, την διάδοση της κατάχρησης ναρκωτικών, την κατάρρευση της σεξουαλικής ηθικής, την άνοδο της εγκληματικότητας νέων, και την επέκταση πληθυσμιακών ομάδων που εξαρτώνται από κρατικά επιδόματα.

Προώθηση σεξουαλικής απελευθέρωσης

Η σεξουαλική απελευθέρωση (επίσης γνωστή ως σεξουαλική επανάσταση) άρχισε στις Ηνωμένες Πολιτείες την δεκαετία του 1960. Το κίνημα του ελεύθερου έρωτα, που παραβιάζει την παραδοσιακή σεξουαλική ηθική, έστρωσε τον δρόμο για την σταδιακή διάβρωση και αποσύνθεση των παραδοσιακών οικογενειακών αξιών. Η ιδέα του «ελεύθερου έρωτα» λέει πως η σεξουαλική δραστηριότητα κάθε είδους πρέπει να είναι ελεύθερη από κοινωνικούς περιορισμούς. Σε αυτήν την οπτική, ο γάμος, η άμβλωση, και η μοιχεία δεν θα πρέπει να περιορίζονται από την κυβέρνηση ή τον νόμο, ούτε να έχουν κοινωνικές κυρώσεις.

Ακόλουθοι του Φουριέ και του Τζον Χάμφρεϋ Νόις ήταν οι πρώτοι που έφτιαξαν τον όρο «ελεύθερος έρωτας». Στα πρόσφατα χρόνια, σχεδόν όλοι οι κύριοι υποστηρικτές και προωθητές ιδεών ελεύθερου έρωτα, ήταν σοσιαλιστές ή άνθρωποι βαθιά επηρεασμένοι από την σοσιαλιστική σκέψη. Για παράδειγμα, ο σοσιαλιστής φιλόσοφος Έντουαρντ Κάρπεντερ ήταν μεταξύ αυτών που εκκινούσαν το κίνημα ελεύθερου έρωτα στην Βρετανία και ήταν ένας από τους πρώτους ακτιβιστές για τα δικαιώματα ομοφυλοφίλων.

Ο κύριος εκπρόσωπος του κινήματος ελεύθερου έρωτα στην Γαλλία ήταν ο Εμίλ Αρμάν, ένας αναρχοκομμουνιστής αρχικά που αργότερα βασίστηκε στον ουτοπικό κομμουνισμό του Φουριέ, και ίδρυσε τον γαλλικό ατομικιστικό αναρχισμό (που είναι μέρος της ευρύτερης κατηγορίας του σοσιαλισμού), και έδρασε υπέρ της ανηθικότητας, ομοφυλοφιλίας, και αμφιφυλοφιλίας. Ο πρωτοπόρος του κινήματος ελεύθερου έρωτα στην Αυστραλία ήταν ο Τζον «Τσάμμυ» Φλέμινγκ, ένας συνδικαλιστής και αναρχικός (άλλο ένα παρακλάδι του κομουνισμού.)

Το κίνημα ελεύθερου έρωτα στην Αμερική έδωσε καρπούς με την έναρξη το 1953 του ερωτικού περιοδικού Playboy. Το περιοδικό χρησιμοποίησε γυαλιστερό χαρτί για να δημιουργήσει την εντύπωση ότι ήταν καλλιτεχνικό και όχι βρώμικο. Χρησιμοποίησε επίσης ακριβή έγχρωμη εκτύπωση, με αποτέλεσμα ότι το πορνογραφικό περιεχόμενο -που συνήθως θεωρούνταν χαμηλού επιπέδου και άξεστο- εισήλθε ραγδαίως στην κυρίως κοινωνία, και το Playboy έγινε ένα «υψηλής ποιότητας» περιοδικό ελεύθερου σεξ.

Στα μέσα του 20 αιώνα, με την κουλτούρα χίπι να παίρνουν δημοτικότητα και το ελευθέριο σεξ να κερδίζει ευρεία αποδοχή, η σεξουαλική ασυδοσία έκανε την επίσημη αρχή της.

Ένας ιδρυτής της θεωρίας σεξουαλικής απελευθέρωσης ήταν ο Χέρμπερτ Μαρκούζε της Σχολής της Φρανκφούρτης. Κατά την διάρκεια του δυτικού κινήματος ενάντια στην παράδοση την δεκαετία του 1960, το σύνθημά του «Κάντε έρωτα, όχι πόλεμο» ύφανε την ιδέα της σεξουαλικής ελευθερίας βαθιά μέσα στις καρδιές των ηλίθιων ανθρώπων.

Η ιδέα της σεξουαλικής ελευθερίας πέρασε σαν τυφώνας από όλη την Δύση με τις δημοφιλείς Αναφορές Κίνσεϋ — δύο βιβλία με τίτλο Σεξουαλική συμπεριφορά στον ανθρώπινο άρρενα, και Σεξουαλική συμπεριφορά στο ανθρώπινο θήλυ -καθώς και με την ευρεία διαθεσιμότητα των καταπόσιμων αντισυλληπτικών. Αξίζει να αναφερθεί ότι σύγχρονοι θεωρητικοί έχουν ανακαλύψει παραλλαγμένα στατιστικά στοιχεία στο έργο του Άλφρεντ Κίνσεϋ, όπως και υπερβολή, υπεραπλούστευση, και άλλες απάτες που έγιναν λόγω της πολιτικής και ιδεολογικής του αφοσίωσης.

Ο Κίνσεϋ θέλησε να δείξει ότι το εξωσυζυγικό σεξ, το ομοφυλοφιλικό σεξ, η σεξουαλική επιθυμία σε παιδιά από βρεφική ηλικία, και ούτω καθεξής, ήταν συνήθη, και έτσι να οδηγήσει την κοινωνία να αποδεχτεί την κανονικοποίηση αυτών των φαινομένων, πράγμα στο οποίο ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό επιτυχής. Δούλεψε μαζί με παιδεραστές στην έρευνά του και στα σεξουαλικά πειράματα σε βρέφη και παιδιά.

Μέσα σε μια στιγμή, το να είσαι «σεξουαλικά απελευθερωμένος» (έκφυλος) έγινε της μόδας. Μεταξύ των νέων, η ανηθικότητα θεωρήθηκε φυσιολογική. Έφηβοι που παραδέχονταν την αγνότητά τους γελοιοποιήθηκαν από συνομήλικους. Δεδομένα δείχνουν ότι από αυτούς που έγιναν δεκαπέντε ετών μεταξύ 1954 και 1963 (η γενιά του ’60), 82 τοις εκατό είχαν προγαμιαίο σεξ έως την ηλικία των τριάντα.

Έως την δεκαετία του 2010, μόνο 5 τοις εκατό των νέων Αμερικανών νυφών ήταν αγνές, ενώ 18% είχε ήδη δέκα ή περισσότερους συντρόφους με τους οποίους είχαν σεξουαλική δραστηριότητα. Η πολιτισμική κύρια τάση έχει εμποτιστεί με ελευθέριο σεξ, π.χ. τα πανεπιστήμια, οι τέχνες, η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος, οι διαφημίσεις, η τηλεόραση.

Η καταστροφή της οικογένειας και οι κομμουνιστές χειροκροτητές της.

Οι κομμουνιστές δεν αρκούνται στην υφαρπαγή της περιουσίας σας. Τώρα πλέον απαιτούν και τον έλεγχο των παιδιών και των αγαπημένων σας προσώπων.

Αν κάποιος πιστεύει πως ο ισχυρισμός ότι η ριζοσπαστική Αριστερά επιθυμεί να καταστρέψει την παραδοσιακή οικογένεια αποτελεί αντιδραστική υστερία, τότε ας δοκιμάσει να κατευνάσει τις ανησυχίες του με το βιβλίο της Sophie Lewis «Abolish the Family» («Καταργήστε την Οικογένεια», 2022). Αυτό το «Μανιφέστο για την φροντίδα και την απελευθέρωση» εκθέτει το πώς και το γιατί της εξάλειψης των παραδοσιακών νοικοκυριών.

Όσον αφορά το «γιατί», δεν θα σας εκπλήξει το γεγονός ότι ο στόχος είναι να καταστραφεί η παραγωγικότητα και ο πλούτος που δημιουργεί ο καπιταλισμός. Η Lewis παραθέτει και άλλους, όπως ο Pat Parker, που δηλώνουν αποφασιστικά ότι η οικογένεια πρέπει να εκλείψει, καθώς είναι «η βασική μονάδα του καπιταλισμού και για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στην επανάσταση πρέπει να καταστραφεί». Η Lewis σημειώνει επίσης ότι ο λόγος για την κατάργηση του γάμου είναι βαθιά συνυφασμένος με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, η οποία θα έθετε τέλος στις εθελούσιες συναλλαγές.

Είναι το «πώς» του οικογενειακού μηδενισμού που παρουσιάζει η Lewis που θέτει κάποιες παράξενες, αλλά και σοκαριστικά αποτελεσματικές, προκλήσεις στην παραδοσιακή οικογενειακή ζωή. Αφηγείται τις διάφορες -και εντελώς αποτυχημένες- απόπειρες σοσιαλιστικών ουτοπιών. Η Lewis χαιρετίζει τα κοινοβιακά κτίρια του Ζοζέφ Φουριέ (τεράστιοι κοιτώνες που φιλοξενούν ακριβώς 1600 άτομα που έχει οριστεί να ζουν εκεί), όπου «τα τακτικά, προσεκτικά επιμελημένα σεξουαλικά πάρτι διευθύνονται από ειδικές “νεράιδες”». Και συνεχίζει: «Ο αυθεντικός φεμινισμός, λοιπόν, είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την κατάργηση της οικογένειας, το queer σεξ και τον σοσιαλιστικό ουτοπισμό. Είναι καλό είναι να το ξέρουμε, έτσι; Ζήτω η κοινοβιακή ζωή!»

Η Lewis επαυξάνει αυτή τη δήλωση σε μια ενότητα με τίτλο «Ο queer, ιθαγενής και μελαμψός 19ος αιώνας». Ισχυρίζεται ότι οι ιθαγενείς Αμερικανοί παρουσίαζαν ανώτερους τρόπους ύπαρξης και δεν εφάρμοζαν «καμία μορφή πατριαρχίας – μεγάλωναν τα παιδιά συλλογικά, τιμούσαν περισσότερα από δύο φύλα, έθεταν μόνο χαλαρούς κοινωνικούς περιορισμούς στην σεξουαλική απόλαυση, υπολόγιζαν και μη ανθρώπινους συγγενείς στους οικείους τους και ενίοτε αντιλαμβάνονταν τις μητρικές πρακτικές (όπως ο θηλασμός) ως πρακτικές που περιλαμβάνουν όλα τα φύλα».

Για την Lewis, όλες αυτές οι πρακτικές πρέπει να εγκωμιαστούν ως μορφές αντίστασης στην βάση της σύγχρονης παραδοσιακής οικογένειας. Η άποψη ότι η κανονικοποίηση αυτών των πρακτικών συμβάλλει πράγματι στην διάλυση της παραδοσιακής οικογένειας είναι ασφαλώς σύμφωνη με την συγγραφέα. Δεν πρέπει να πιστεύει κανείς ότι οι πρακτικές που χαιρετίζει η Lewis αντιπροσωπεύουν απλώς μια βακχική επιθυμία για μια παράξενη σεξουαλική έκφραση καθαυτή. Αντίθετα, η συγγραφέας παρουσιάζει τις πρακτικές αυτές ως μια σκόπιμη μεθοδολογία μέσω της οποίας μπορεί να εκμηδενιστεί η παραδοσιακή οικογένεια.

Άλλες απόπειρες καταστροφής της οικογένειας που φαίνεται να αρέσουν στην Lewis περιλαμβάνουν το «συνεργατικό, ομαδικό μοντέλο γάμου» του Robert Owen, ένα μοντέλο που απέτυχε με θεαματικό τρόπο. Άλλες εναλλακτικές ρυθμίσεις διαβίωσης περιλαμβάνουν τις μηχανορραφίες της συντρόφισσας Alexandra Kollontai, η οποία διαβεβαίωνε τους οπαδούς της πως οι γυναίκες και τα παιδιά θα ζούσαν καλύτερα επειδή «η κομμουνιστική κοινωνία φροντίζει κάθε παιδί και εγγυάται, τόσο σε αυτό όσο και στη μητέρα του, υλική και ηθική υποστήριξη. Η κοινωνία θα θρέψει, θα αναθρέψει και θα εκπαιδεύσει το παιδί».

Πράγματι, από αυτή την άποψη, μπορούμε να συμφωνήσουμε τουλάχιστον εν μέρει με τον Καρλ Μαρξ και τον Φρίντριχ Ένγκελς, των οποίων η πρώτη υποσημείωση στο The German Ideology δήλωνε απερίφραστα: «Το γεγονός ότι η κατάργηση της ελεύθερης οικονομίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κατάργηση της οικογένειας, είναι αυτονόητο».

Για να συναγωνιστεί αυτούς τους συντρόφους και τα όνειρά τους για την εξάλειψη της οικογένειας, η Lewis μας κατευθύνει σε μια ενότητα για την «Απελευθέρωση των γκέι, των λεσβιών και των παιδιών». Πριν από πενήντα χρόνια, κάποιοι ακτιβιστές έκαναν έναν κατάλογο αιτημάτων στο Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών στο Μαϊάμι, και το έκτο σημείο του μανιφέστου τους δήλωνε:

«Η ανατροφή των παιδιών πρέπει να είναι κοινή ευθύνη ολόκληρης της κοινότητάς τους. Οποιαδήποτε νομικά δικαιώματα έχουν οι γονείς πάνω στα ‘δικά τους’ παιδιά θα πρέπει να καταργηθούν και κάθε παιδί θα πρέπει να είναι ελεύθερο να επιλέξει το πεπρωμένο του. Θα πρέπει να δημιουργηθούν δωρεάν κέντρα εικοσιτετράωρης φροντίδας παιδιών, όπου οι αδερφές και οι λεσβίες θα μπορούν να μοιράζονται την ευθύνη της ανατροφής των παιδιών».

Για να ξεπεράσουν τους γκέι ακτιβιστές της δεκαετίας του ’70, οι σημερινές συντρόφισσες κατά των οικογενειακών σχέσεων, Michele Barrett & Mary McIntosh, παρουσιάζουν ένα όραμα απόλυτου μηδενισμού. Δηλώνουν με αυθάδεια:

«Ελπίζουμε ότι μέχρι τώρα θα έχει γίνει σαφές ότι δεν θα τοποθετούσαμε τίποτα στην θέση της οικογένειας». Η παντελής απουσία των παραδοσιακών οικογενειακών δομών στην πράξη είναι κάτι που η Lewis είδε με τα ίδια της τα μάτια και το επευφήμησε. Εξιστόρησε έναν καταυλισμό με αντίσκηνα που δημιουργήθηκε από την πολιτική κατά του covid στο κέντρο της Φιλαδέλφειας, όπου οι κάτοικοι βίωσαν τις σοσιαλιστικές ευλογίες μιας κατάληψης, με κουζίνα, κέντρο διανομής, ιατρικό αντίσκηνο, κατάστημα με είδη χρήσης ουσιών, ακόμη και ένα αυτοσχέδιο μόνιμο ντους – ένα μαχητικό χωριό με επικεφαλής άστεγους της Φιλαδέλφειας και επαναστάτες της εργατικής τάξης. Αυτή προφανώς ήταν μια προτιμότερη μορφή διαβίωσης, καθώς ήταν ένα σπίτι – με μια νέα, αληθινή, κοινή έννοια της λέξης, μια πρακτική της οικουμενικής επανάστασης».

Σε μια τελευταία ρητορική ακροβασία, η Lewis περιγράφει τον στόχο της τελικής κατεδάφισης της οικογένειας. Επιμένει ότι:

«Tο κράτος πρέπει να επιστρέψει τους ιδιαίτερα εξαρτημένους ανθρώπους στην αγκάλη των λίγων φροντιστών που συνήθως αναγνωρίζει και να επιμείνει στην στέρηση της φροντίδας, στην αμφισβήτηση των ‘γονεϊκών δικαιωμάτων’ και στο όραμα ενός κόσμου στον οποίο όλοι οι άνθρωποι φροντίζονται εξ ορισμού από πολλούς. Αυτό που λέμε είναι ότι ΤΟ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΕΝΩΜΕΝΕΣ και ο ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥ αποτελούν πολιτικές επιταγές.» (η έμφαση στο πρωτότυπο)

Με άλλα λόγια, αυτό είναι το τέλος των γονέων που μεγαλώνουν οι ίδιοι τα παιδιά τους και το τέλος του ελεύθερου σχετίζεσθαι, που αντικαθίσταται από το κράτος ως γονέα με κεντρικά ελεγχόμενες ρυθμίσεις διαβίωσης.

Υπό το πρίσμα της παρακμής της παραδοσιακής οικογένειας στην Δύση, θα μπορούσε κανείς να μπει στον πειρασμό να σκεφτεί ότι αυτές οι αλλαγές είναι συμπτωματικές. Όπως επεξηγεί το έργο της Lewis, σίγουρα δεν είναι. Ο Ryan McMaken έχει δίκιο όταν λέει ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι για την παρακμή και την αλλοτρίωση της οικογένειας. Υπάρχουν οικονομικοί, πολιτικοί και ηθικοί καταλύτες. Αλλά μην γελιέστε, κάθε άλλο παρά τυχαίοι είναι. Η Lewis και οι σύντροφοί της στην ριζοσπαστική Αριστερά έχουν δηλώσει τις συνειδητές προσπάθειές τους να καταστρέψουν την οικογένεια, και οι απανταχού καλοπροαίρετοι άνθρωποι οφείλετε να πάρετε στα σοβαρά τις απειλές αυτές για την κατάληψη της περιουσίας των παιδιών σας, ξεμπροστιάζοντας τις προσπάθειες των ψευτοδιανοούμενων που στρέφονται κατά της οικογένειας.

Πως ο κομμουνισμός (Σχολή της Φραγκφούρτης) καταστρέφει τις οικογένειες στην Δύση.

Προώθηση φεμινισμού και απόρριψη της παραδοσιακής οικογένειας

Η κομμουνιστική ιδεολογία πίσω από το φεμινιστικό κίνημα.

Το φεμινιστικό κίνημα είναι ένα ακόμη εργαλείο που ο κομμουνισμός χρησιμοποίησε για να καταστρέψει την οικογένεια. Όταν εμφανίστηκε στην Ευρώπη τον δέκατο όγδοο αιώνα, το φεμινιστικό κίνημα (γνωστό επίσης ως πρώτο κύμα φεμινισμού) μιλούσε για το ότι οι γυναίκες θα πρέπει να έχουν την ίδια αντιμετώπιση όπως οι άντρες στην εκπαίδευση, εργασία, και πολιτική. Το κέντρο του φεμινιστικού κινήματος μετακινήθηκε από την Ευρώπη στην Αμερική στα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα.

Όταν το πρώτο κύμα φεμινισμού εμφανίστηκε, η ιδέα της παραδοσιακής οικογένειας είχε ακόμη ισχυρά θεμέλια στην κοινωνία, και το φεμινιστικό κίνημα δεν πήγαινε ενάντια σε αυτήν. Οι δημοφιλείς φεμινίστριες του καιρού, όπως η Μέρυ Γόλστοουνκραφτ της Αγγλίας του δεκάτου ογδόου αιώνα, η Μάργκαρετ Φούλερ της Αμερικής του δεκάτου ενάτου αιώνα, και ο Τζον Στιούαρτ Μιλ της Αγγλίας του δεκάτου ενάτου αιώνα, όλοι έλεγαν ότι, γενικά, οι γυναίκες θα πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στην οικογένεια μετά τον γάμο, ότι οι ικανότητες των γυναικών θα πρέπει να αναπτύσσονται μέσα στα πλαίσια της οικογένειας, και ότι οι γυναίκες θα πρέπει να πλουτίζουν τον εαυτό τους (π.χ. μέσω μόρφωσης) για την βελτίωση της οικογένειας. Αυτές οι αρχικές φεμινίστριες και φεμινιστές πίστευαν πως γυναίκες με ιδιαίτερο ταλέντο δεν θα πρέπει να περιορίζονται από τα έθιμα της κοινωνίας, και θα πρέπει να έχουν την ελευθερία να αναπτύσσουν το ταλέντο τους σε περιβάλλοντα που αποτελούνταν κυρίως από άντρες.

Το πρώτο κύμα φεμινισμού αποδυναμώθηκε με την διακήρυξη της γυναικείας ψήφου σε πολλές χώρες, καθώς ο στόχος ισότητας αντρών γυναικών ενώπιον του νόμου είχε επιτευχθεί. Τα επόμενα χρόνια, με την επίδραση της Μεγάλης Ύφεσης και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το φεμινιστικό κίνημα ουσιαστικά σταμάτησε.

Αλλά ο κομμουνισμός είχε αρχίσει να σπέρνει τους σπόρους της καταστροφής για τον παραδοσιακό γάμο και την σεξουαλική ηθική από νωρίτερα. Οι αρχικοί ουτοπικοί σοσιαλιστές του δεκάτου ενάτου αιώνα, έθεσαν τις βάσεις για τα σύγχρονα ακραία φεμινιστικά κινήματα. Ο Φουριέ, που αποκαλείται «πατέρας του φεμινισμού», διακήρυξε ότι ο γάμος μετέτρεπε τις γυναίκες σε προσωπική ιδιοκτησία. Ο Όουεν καταράστηκε τον γάμο ως κακό. Οι ιδέες αυτών των ουτοπικών σοσιαλιστών κληρονομήθηκαν και αναπτύχθηκαν από μετέπειτα φεμινίστριες, όπως, για παράδειγμα, την Φράνσις Ράιτ, που πήρε τις ιδέες του Φουριέ και προώθησε γυναικεία σεξουαλική ελευθερία στον δέκατο ένατο αιώνα.

Η Βρετανή φεμινίστρια και ακτιβίστρια Άννα Γουίλερ κληρονόμησε τις ιδέες του Όουεν και καταδίκασε πολύ έντονα τον γάμο για υποτιθέμενη σκλαβιά των γυναικών. Σοσιαλίστριες φεμινίστριες και ακτιβίστριες αποτελούσαν επίσης ένα σημαντικό μέρος του φεμινιστικού κινήματος τον δέκατο ένατο αιώνα. Εκείνο τον καιρό, μεταξύ των φεμινιστικών περιοδικών με την μεγαλύτερη επιρροή στην Γαλλία ήταν τα La Voix des Femmes, La Femme Libre (αργότερα μετονομάστηκε σε La Tribune des Femmes) και το La Politique des Femmes. Οι ιδρύτριες αυτών των περιοδικών ήταν είτε ακόλουθοι του Φουριέ ή του Ενρί ντε Σεν-Σιμόν, που προωθούσε τον σύγχρονο βιομηχανικό σοσιαλισμό.

Όταν το πρώτο κύμα των δικαιωμάτων των γυναικών ήταν στην κορυφή του, κομμουνιστές έκαναν ρυθμίσεις για να εισαγάγουν διάφορες ακραίες σκέψεις ώστε να επιτεθούν στις παραδοσιακές ιδέες της οικογένειας και του γάμου, ετοιμάζοντας τον δρόμο για το πιο ακραίο φεμινιστικό κίνημα που ακολούθησε.

Το δεύτερο κύμα φεμινιστικών κινημάτων άρχισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το τέλος της δεκαετίας του 1960, και μετά εξαπλώθηκε στην Δυτική και Βόρεια Ευρώπη, και διαδόθηκε γρήγορα σε ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο. Η Αμερικανική κοινωνία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 πέρασε από μια περίοδο αναστάτωσης, με το κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων, το κίνημα κατά του Πολέμου του Βιετνάμ, και διάφορες ακραίες κοινωνικές τάσεις. Εν μέσω αυτής της ιδιαίτερης κατάστασης, μια πιο ακραία μορφή φεμινισμού εμφανίστηκε και έγινε δημοφιλής.

Ο ακρογωνιαίος λίθος αυτού του κύματος φεμινιστικών κινημάτων ήταν το βιβλίο The Feminine Mystique από την Μπέτυ Φριντάν, που εκδόθηκε το 1963, και ο Εθνικός Οργανισμός Γυναικών (NOW), τον οποίον ίδρυσε μαζί με άλλα άτομα. Η Φριντάν επέκρινε πολύ έντονα τους ρόλους στην παραδοσιακή οικογένεια αντρών και γυναικών, και είπε πως η κλασική εικόνα μιας ήρεμης και χαρούμενης νοικοκυράς ήταν ένας μύθος που χαλκεύθηκε από μια πατριαρχική κοινωνία.

Είπε ότι το μεσαίας τάξης σπιτικό των προαστίων των πόλεων, ήταν ένα άνετο «στρατόπεδο συγκέντρωσης» για τις Αμερικανίδες, και ότι οι σύγχρονες γυναίκες με απολυτήρια εκπαιδευτηρίων, θα πρέπει να απορρίψουν την αίσθηση επίτευξης και ικανοποίησης που έρχεται από την υποστήριξη των συζύγων τους και την εκπαίδευση των παιδιών τους, και αντί αυτού να χρησιμοποιήσουν την αξία τους εκτός της οικογένειας.

Μερικά χρόνια αργότερα, ακόμα πιο ακραίες φεμινίστριες κυριάρχησαν στον NOW, κληρονομώντας και αναπτύσσοντας τις ιδέες της Φριντάν. Είπαν πως οι γυναίκες έχουν καταπιεστεί από την πατριαρχία από τα αρχαία χρόνια, και απέδωσαν το θεμελιώδες αίτιο της καταπίεσης των γυναικών στην οικογένεια. Σε απάντηση, προώθησαν την πλήρη μετάλλαξη του κοινωνικού συστήματος και του παραδοσιακού πολιτισμού, και την πάλη σε κάθε τομέα των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων -οικονομία, εκπαίδευση, πολιτισμό και οικογένεια- για την επίτευξη γυναικείας ισότητας.

Η ταξινόμηση των μελών της κοινωνίας σε «καταπιεστές» και «καταπιεζόμενους», ώστε να προωθηθεί η πάλη, απελευθέρωση και ισότητα, είναι ακριβώς αυτό που κάνει ο κομμουνισμός. Ο κλασικός μαρξισμός κατατάσσει ομάδες ανθρώπων αναλόγως των οικονομικών τους καταστάσεων, ενώ τα νεο-φεμινιστικά κινήματα διαιρούν τους ανθρώπους βάσει φύλου.

Η Φριντάν δεν ήταν, όπως περιγράφει το βιβλίο της, μια μεσαίας τάξης νοικοκυρά των προαστίων, που είχε βαρεθεί με το νοικοκυριό. Ο Ντάνιελ Χόροβιτς, καθηγητής στο Κολλέγιο Σμιθ, έγραψε μια βιογραφία για την Φριντάν το 1998 με τίτλο «Η Μπέτυ Φριντάν και η δημιουργία του Feminine Mystique». Στην έρευνά του αποκάλυψε ότι η Φριντάν, με το νεανικό της όνομα Μπέτυ Γκόλντσταϊν, υπήρξε ακραία ακτιβίστρια του κομουνισμού από τα φοιτητικά της χρόνια μέχρι την δεκαετία του 1950.

Ενώ βρισκόταν στο Πανεπιστήμιο Καλιφόρνια-Μπέρκλεϋ, η Φριντάν ήταν μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας και είχε ζητήσει, δύο φορές, να ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα ΗΠΑ (ΚΚΗΠΑ). Η συνεργαζόμενη με την Φριντάν βιογράφος, Τζούντιθ Χέννεσσυ, επίσης αφήνει να φανεί ότι η Φριντάν ήταν μαρξίστρια. Σε διάφορες χρονικές περιόδους, ήταν επαγγελματίας δημοσιογράφος ή, ακριβέστερα, προπαγανδίστρια, για αρκετές ακραίες εργατικές ενώσεις στην τροχιά του ΚΚΗΠΑ.

Η Αμερικανίδα ειδικός Κέιτ Γουίγκαντ δείχνει στο βιβλίο της «Red Feminism: American Communism and the Making of Women’s Liberation», ότι ο φεμινισμός δεν έμεινε ήσυχος στις Ηνωμένες Πολιτείες από την αρχή του εικοστού αιώνα έως την δεκαετία του 1960. Σε αυτήν την περίοδο, μια μεγάλη ομάδα φεμινιστριών συγγραφέων με κομμουνιστικά υπόβαθρα, ετοίμασε τον δρόμο για το μετέπειτα δεύτερο κύμα του φεμινιστικού κινήματος, όπως οι Σούζαν Μπ. Άνθονυ, Μπέτυ Μιλάρντ, και Ελεανόρ Φλέξνερ. Από το 1946, η Άνθονυ εφάρμοσε μαρξιστική μέθοδο ανάλυσης για να φτιάξει μια αναλογία μεταξύ της καταπίεσης μαύρων από λευκούς, και γυναικών από άντρες. Ο Μακαρθισμός εκείνη την περίοδο έκανε τέτοιους συγγραφείς να αποκρύπτουν τα κομμουνιστικά τους υπόβαθρα.

Στην Ευρώπη, το χαρακτηριστικό έργο της Γαλλίδας Σιμόν ντε Μποβουά, του 1949, Το Δεύτερο Φύλο, δημιούργησε μια τρέλα για το δεύτερο κύμα φεμινισμού. Η ντε Μποβουά ήταν κομουνίστρια, και το 1941, μαζί με τον κομμουνιστή φιλόσοφο Ζαν-Πωλ Σαρτρ και άλλους συγγραφείς, ίδρυσε την Socialisme et Liberté, μια γαλλική παράνομη σοσιαλιστική οργάνωση. Με την άνοδο της δημοτικότητάς της στην προώθηση του φεμινισμού την δεκαετία του 1960, η ντε Μποβουά δήλωσε πως δεν πίστευε πλέον στον σοσιαλισμό και ισχυρίστηκε πως ήταν μόνο φεμινίστρια.

Είπε: «Δεν γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι γυναίκα». Έλεγε ότι ενώ το σωματικό φύλο καθορίζεται από χαρακτηριστικά της φυσιολογίας, το φύλο γενικότερα είναι μια έννοια που κατανοεί ο καθένας και έχει σχηματιστεί υπό την επιρροή της ανθρώπινης κοινωνικότητας. Έλεγε πως η υπακοή, υποχωρητικότητα, αγάπη, και μητρότητα, όλα προέρχονται από τον «μύθο» που έχει προσεκτικά σχεδιαστεί από την πατριαρχία για την καταπίεσή της των γυναικών, και διέδιδε την ιδέα ότι οι γυναίκες πρέπει να υπερβούν τις παραδοσιακές ιδέες και να εκδηλώσουν το δυναμικό των μη περιορισμένων εαυτών τους.

Από τότε, διάφορες φεμινιστικές σκέψεις έχουν εμφανιστεί ως συνεχές ρεύμα, όλες κοιτώντας τον κόσμο μέσα από τον φακό των γυναικών που καταπιέζονται από μια πατριαρχία εντός του θεσμού της παραδοσιακής οικογένειας -κάνοντας τελικά την οικογένεια το εμπόδιο για την πραγμάτωση της γυναικείας ισότητας.

Πολλές σύγχρονες ακραίες φεμινίστριες λένε πως οι γυναίκες περιορίζονται από τους άντρες τους λόγω του γάμου, και φτάνουν να αποκαλέσουν τον θεσμό μορφή ‘πορνείας’. Όπως οι αρχικοί ουτοπικοί κομμουνιστές που μιλούσαν για «κοινές γυναίκες» ή για «κοινότητα γυναικών», προωθούν «ανοιχτές σχέσεις» και σεξουαλική δραστηριότητα χωρίς περιορισμούς.

Αποτελέσματα του κομουνιστικού φεμινιστικού κινήματος.

Ο φεμινισμός είναι σήμερα ισχυρός σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Μία βασική υπόθεση του σύγχρονου φεμινισμού είναι ότι εκτός των σωματικών διαφορών στα αντρικά και γυναικεία αναπαραγωγικά όργανα, όλες οι άλλες σωματικές και ψυχολογικές διαφορές μεταξύ αντρών και γυναικών είναι κοινωνικά και πολιτισμικά δημιουργήματα. Με αυτήν την λογική, άντρες και γυναίκες θα πρέπει να είναι ακριβώς ίσοι σε κάθε πτυχή της ζωής και της κοινωνίας, και όλες οι εκδηλώσεις «ανισότητας» μεταξύ αντρών και γυναικών είναι αποτέλεσμα ενός πολιτισμού και κοινωνίας που είναι καταπιεστικοί και σεξιστικοί.

Για παράδειγμα, ο αριθμός των αντρών που δουλεύουν ως διευθύνοντες σε μεγάλες εταιρείες, οι υψηλόβαθμοι ακαδημαϊκοί στα κορυφαία πανεπιστήμια, ή υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, ξεπερνά κατά πολύ τον αριθμό των γυναικών σε παρόμοιες θέσεις. Πολλές φεμινίστριες πιστεύουν ότι αυτό είναι κυρίως λόγω του σεξισμού, ενώ στην πραγματικότητα μια δίκαιη σύγκριση των φύλων μπορεί να γίνει μόνο όταν λαμβάνονται υπόψη παράγοντες όπως η ικανότητα, ώρες εργασίας, εργασιακό ήθος, στόχοι ζωής, και τα παρόμοια. Η επιτυχία σε υψηλές θέσεις συχνά απαιτεί μακροχρόνια, υψηλής έντασης εργασία, την θυσία σαββατοκύριακων και απογευμάτων, παρακολούθηση έκτακτων συναντήσεων, συχνά επαγγελματικά ταξίδια, και ούτω καθεξής.

Η γέννηση παιδιών τείνει να διακόπτει την καριέρα μιας γυναίκας, και οι γυναίκες έχουν την τάση να κρατούν χρόνο για να βρίσκονται με την οικογένειά τους και τα παιδιά, αντί να αφιερώνονται τελείως στην δουλειά τους. Επίσης, άνθρωποι με το δυναμικό να έχουν μια υψηλή θέση τείνουν να έχουν ισχυρές και πιεστικές προσωπικότητες, ενώ οι γυναίκες τείνουν να υποχωρούν πιο εύκολα. Όμως, οι φεμινίστριες θεωρούν τις γυναικείες τάσεις να είναι πιο μαλακές και να επιθυμούν περισσότερο την οικογένεια και τα παιδιά, ως χαρακτηριστικά που επιβλήθηκαν σε αυτές από μια σεξιστική κοινωνία. Σύμφωνα με τις φεμινίστριες, κρατικά χρηματοδοτούμενες υπηρεσίες όπως πρωινή φύλαξη παιδιού και άλλες μορφές επιδομάτων θα πρέπει να ισοσταθμίζουν αυτές τις διαφορές.

Ο σύγχρονος φεμινισμός δεν μπορεί να ανεχθεί καμία εξήγηση των διαφορών μεταξύ αντρών και γυναικών που βασίζεται σε φυσικές σωματικές ή ψυχολογικές ποιότητες. Σύμφωνα με αυτήν την ιδεολογία, όλη η ευθύνη πρέπει να ριχθεί στην κοινωνική διαμόρφωση και τις παραδοσιακές αξίες.

Σε ένα ακαδημαϊκό συνέδριο του 2005, ο Λόρενς Σάμμερς, τότε πρόεδρος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, μίλησε περιληπτικά για τον λόγο που οι γυναίκες έχουν λιγότερες πιθανότητες από τους άντρες, να διδάξουν σε επιστημονικά και μαθηματικά πεδία σε κορυφαία πανεπιστήμια. Μαζί με την αναφορά των ογδόντα ή παραπάνω ωρών ανά εβδομάδα και το μη προβλέψιμο επαγγελματικό πρόγραμμα που απαιτείται από αυτές τις θέσεις (χρόνο που οι περισσότερες γυναίκες θα κρατούσαν για την οικογένεια), ο Σάμμερς πρότεινε την θεωρία ότι άντρες και γυναίκες μπορεί απλώς να έχουν διαφορές στην ικανότητά τους στην προηγμένη επιστήμη και μαθηματικά, και ότι οι διακρίσεις δεν είναι σήμερα εμπόδιο.

Ο Σάμμερς υποστήριξε τα επιχειρήματά του με σχετικές έρευνες, αλλά παρ’ όλα αυτά έγινε στόχος διαμαρτυριών από τον βασικό φεμινιστικό οργανισμό NOW. Η ομάδα τον κατηγόρησε για σεξισμό και απαίτησε την απομάκρυνσή του. Ο Σάμμερς δέχτηκε κριτική από παντού στα ΜΜΕ και εξαναγκάστηκε να εκδώσει μια δημόσια απολογία για τις δηλώσεις του. Μετά ανακοίνωσε ότι το Χάρβαρντ επρόκειτο να δώσει $50 εκατομμύρια για την αύξηση της ποικιλότητας φύλου του προσωπικού του.

Το 1980, το περιοδικό Science δημοσίευσε μια έρευνα που έδειχνε πως αγόρια και κορίτσια γυμνασίου είχαν σημαντικές διαφορές στην μαθηματική ικανότητα ανάπτυξης της σκέψης, με τα αγόρια να ξεπερνούν τα κορίτσια. Μια επόμενη έρευνα που συνέκρινε βαθμολογίες μαθηματικών των πανεθνικών εξετάσεων βρήκε ότι οι άρρενες εξεταζόμενοι ήταν τέσσερις φορές πιο πιθανό από τα κορίτσια να επιτύχουν βαθμολογία υψηλότερη του 600. Η διαφορά έγινε ακόμα μεγαλύτερη στο κάτω όριο των 700 μονάδων, όπου δεκατρείς φορές περισσότερα αγόρια πετύχαιναν τέτοιες υψηλές βαθμολογίες στις εξετάσεις από ότι τα κορίτσια.

Η ίδια ερευνητική ομάδα εκπόνησε μία άλλη έρευνα το 2000 και βρήκε ότι τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια που έδειξαν εξαιρετική μαθηματική ευφυία στις πανεθνικές εξετάσεις, τείνουν να αποκτούν ανώτερα πτυχία σε τομείς επιστήμης και μαθηματικών, και ήταν ικανοποιημένοι με τα επιτεύγματά τους.

Κάποια άρθρα σημείωσαν ότι η αντιμετώπιση που δέχθηκε ο Σάμμερς μετά τον λόγο του το 2005, είναι παρόμοια με τα μέτρα επανεκπαίδευσης που χρησιμοποιούνταν από κομμουνιστικά καθεστώτα για την καταπίεση αντιφρονούντων. Ακόμα κι αν οι λόγοι της ανισότητας δεν έχουν προσδιοριστεί ακόμη, η ισότητα αποτελέσματος επιβλήθηκε με την προώθηση «ποικιλότητας» -δηλαδή, την εξασφάλιση ότι υπάρχει ένας μεγαλύτερος αριθμός γυναικών εκπαιδευτικών σε μαθήματα μαθηματικών και επιστήμης.

Οι συνδέσεις μεταξύ φεμινισμού και κομουνισμού-σοσιαλισμού είναι εμφανείς. Ο Αλεξίς ντε Τοκβίλ είπε το 1848:

«Κομουνισμός, Δημοκρατία και Σοσιαλισμός δεν έχουν κανένα κοινό παρά μία λέξη: ισότητα. Αλλά δείτε την διαφορά: Ενώ η δημοκρατία αναζητά ισότητα στην ελευθερία, ο σοσιαλισμός-κομουνισμός αναζητά ισότητα στον περιορισμό και την δουλοσύνη.»

Ενώ οι λόγοι για τις ψυχολογικές και διανοητικές διαφορές μεταξύ αντρών και γυναικών μπορεί να μην είναι προφανείς, η άρνηση των σωματικών και αναπαραγωγικών διαφορών απλώς αγνοεί την πραγματικότητα. Τόσο στις ανατολικές όσο και στις δυτικές παραδοσιακές απόψεις, οι άντρες έχουν ρόλο προστάτη. Είναι φυσιολογικό ότι οι πυροσβέστες είναι σε συντριπτική πλειοψηφία άρρενες. Όμως, φεμινίστριες, πιστεύοντας στην απόλυτη ισότητα μεταξύ αντρών και γυναικών, απαιτούν οι γυναίκες να παίρνουν παραδοσιακά αντρικά καθήκοντα, συχνά με μη αναμενόμενες συνέπειες.

Το 2015, το Πυροσβεστικό Τμήμα Νέας Υόρκης επέτρεψε σε μια γυναίκα να γίνει πυροσβέστρια χωρίς να περάσει τις αθλητικές δοκιμασίες, που περιλαμβάνουν την ολοκλήρωση εργασιών φορώντας μάσκα και φιάλη οξυγόνου και άλλον εξοπλισμό που ζυγίζει 20 κιλά. Το τμήμα προσέλαβε την γυναίκα εν μέρει για να αποφύγει μήνυση, καθώς φεμινιστικές οργανώσεις κατηγορούσαν για χρόνια τα υψηλά αθλητικά του πρότυπα για την χαμηλή αναλογία γυναικών που εισέρχονταν στην πυροσβεστική δύναμη. Άλλοι πυροσβέστες, συμπεριλαμβανομένων γυναικών που είχαν περάσει τις δοκιμασίες, εξέφρασαν ανησυχίες για συναδέλφους που δεν μπορούσαν να φτάσουν το αθλητικό πρότυπο. Είπαν πως αυτά τα άτομα θα αποτελέσουν αναπόφευκτα βάρος, και κίνδυνο, για την ομάδα και το κοινό.

Στην Αυστραλία, πυροσβεστικά τμήματα εφάρμοσαν ποσοστά φύλου το 2017. Για κάθε άντρα που προσλαμβανόταν, μια γυναίκα θα έπρεπε επίσης να προσληφθεί. Για να το πετύχουν αυτό, τέθηκαν εξαιρετικά χαμηλότερα αθλητικά πρότυπα για τις γυναίκες, παρά το ότι η επικίνδυνη, υψηλής πίεσης δουλειά είναι η ίδια και για τα δύο φύλα.

Αυτή η παράλογη εκστρατεία ισότητας αποτελέσματος δεν σταμάτησε εκεί. Η αναλογία δημιούργησε τριβή μεταξύ αντρών και γυναικών πυροσβεστών, που ανέφεραν ότι οι άντρες συνάδελφοι τις κατηγόρησαν ότι έφταναν το πρότυπο και δεν είχαν την ικανότητα. Φεμινιστικές ομάδες πιάστηκαν από αυτό, και το ονόμασαν «κακοποίηση» και «ψυχολογική πίεση». Η κατάσταση δημιούργησε ακόμα μια μάχη για φεμινίστριες και φεμινιστές να πολεμήσουν στην υποτιθέμενη σταυροφορία τους για ισότητα.

Αλλά αυτή η έλλειψη λογικής είναι ένα εκούσιο βήμα που κάνει το κομμουνιστικό φάντασμα: Κατηγορώντας την υποτιθέμενη πατριαρχία -δηλαδή, την παραδοσιακή κοινωνία- ο φεμινισμός υπονομεύει την παραδοσιακή οικογένεια με τον ίδιο τρόπο που η πάλη των τάξεων χρησιμοποιείται για να υπονομεύσει το καπιταλιστικό σύστημα.

Στον παραδοσιακό πολιτισμό, θεωρείται δεδομένο ότι οι άντρες είναι αρρενωποί και οι γυναίκες έχουν θηλυκότητα. Οι άντρες επωμίζονται την ευθύνη για τις οικογένειές τους και τις κοινότητες, προστατεύοντας γυναίκες και παιδιά -ακριβώς η πατριαρχική δομή που ο φεμινισμός κατηγορεί λέγοντας πως δίνει άδικα πλεονεκτήματα στους άντρες ενώ περιορίζει τις γυναίκες. Στον φεμινισμό δεν υπάρχει θέση για το παραδοσιακό πνεύμα της ιπποσύνης ή της ευγενικής αντρικής συμπεριφοράς. Σε έναν φεμινιστικό κόσμο, οι άντρες πάνω στον βυθιζόμενο Τιτανικό δεν θα είχαν θυσιάσει τις θέσεις τους στις σωστικές λέμβους ώστε οι γυναίκες επιβάτες να έχουν μια καλύτερη πιθανότητα επιβίωσης.

Η σταυροφορία του φεμινισμού κατά της πατριαρχίας είχε ισχυρή επίδραση στην εκπαίδευση. Μια δικαστική απόφαση του 1975 σε αγωγή κατά της Διακολλεγιακής Αθλητικής Ένωσης της Πενσυλβάνια, διέταξε τα σχολεία να επιτρέπουν τις μαθήτριες «να συμμετέχουν και να ανταγωνίζονται αγόρια» σε αθλητικές ομάδες και άλλες αθλητικές δραστηριότητες, όπως πάλη και αμερικανικό ποδόσφαιρο. Τα κορίτσια δεν θα μπορούσαν πλέον να μην συμμετέχουν σε μια αντρική ομάδα λόγω του φύλου τους μόνο.

Στο βιβλίο της του 2013, «The War Against Boys: How Misguided Feminism Is Harming Our Young Men», [Ο Πόλεμος Κατά των Αγοριών: Πως ο λανθασμένος φεμινισμός ζημιώνει τους νέους μας άντρες], η Αμερικανή ειδικός Κριστίνα Χοφ Σόμμερς θεωρεί πως η αρρενωπότητα δέχεται επίθεση. Δίνει το παράδειγμα του Λυκείου Αεροπορίας στο Κουίνς, Νέα Υόρκη, που δέχεται κυρίως μαθητές από οικογένειες χαμηλού εισοδήματος. Το σχολείο, που ειδικεύεται στην διδασκαλία της δομής και λειτουργίας αεροσκαφών μέσω πρακτικών εργασιών, ανεβάζει τους μαθητές του σε υψηλά πρότυπα ακαδημαϊκής ικανότητας, και κατατάσσεται υψηλά από την US News & World Report. Η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών είναι αγόρια. Κορίτσια, αν και σε μικρότερο ποσοστό των μαθητών, επίσης έχουν εξαιρετική επίδοση και κερδίζουν τον σεβασμό των συμμαθητών και καθηγητών τους.

Παρ’ όλα αυτά, το Λύκειο Αεροπορίας αντιμετώπισε έντονη επίκριση και απειλές αγωγών από φεμινιστικές οργανώσεις που απαιτούσαν περισσότερες μαθήτριες να γίνουν δεκτές. Μιλώντας σε συζήτηση στον Λευκό Οίκο το 2009, η ιδρύτρια του Εθνικού Νομικού Κέντρου Γυναικών στόχευσε το Λύκειο Αεροπορίας ως «τρομερό παράδειγμα συνεχιζόμενου διαχωρισμού στα εκπαιδευτικά-τεχνικά σχολεία.» Η πρόεδρος του Συμβουλίου Λευκού Οίκου για Γυναίκες και Κορίτσια, έκλεισε την συζήτηση λέγοντας: «Δεν θα επαναπαυθούμε μέχρι να έχουμε απόλυτη ισότητα, και δεν έχουμε φτάσει εκεί ακόμα.»

Για τις φεμινίστριες, η ανατροφή αγοριών με χαρακτηριστικά του αντρικού φύλου, όπως ανεξαρτησία και περιπέτεια, και η ενθάρρυνση των κοριτσιών να είναι πιο μαλακά, να σκέφτονται με φροντίδα για τις ανάγκες των άλλων, και να προσανατολίζονται στην οικογένεια, ισοδυναμεί με καταπίεση και σεξιστική ανισότητα. Ο σύγχρονος φεμινισμός αναγκάζει την κοινωνία να έχει ένα μέλλον χωρίς φύλα, μέσω της επίθεσης στα ψυχολογικά χαρακτηριστικά αντρών και γυναικών που χαρακτηρίζουν το κάθε ένα φύλο. Αυτό έχει ιδιαιτέρως κακές επιπτώσεις στα παιδιά και στους νέους που βρίσκονται στα χρόνια της διαμόρφωσής τους.

Σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες, όλο και περισσότερα παιδιά νιώθουν ότι έχουν γεννηθεί στο λάθος σώμα. Το 2009, η Υπηρεσία Ανάπτυξης Ταυτότητας Φύλου (GIDS), με έδρα στο Ίδρυμα Τάβιστοκ και Πόρτμαν NHS στο Λονδίνο, έλαβε 97 επιστολές για αλλαγή φύλου. Έως το 2017, το GIDS λάβαινε περισσότερες από 2.500 τέτοιες επιστολές ετησίως.

Οι παραδοσιακές κοινωνίες θεωρούν την γέννηση και εκπαίδευση των παιδιών ως ιερά καθήκοντα των γυναικών, που καθιερώθηκαν από το θείον. Στην γραμματεία Ανατολής και Δύσης, πίσω από κάθε ήρωα ήταν μια μεγάλη μητέρα. Ο φεμινισμός απορρίπτει αυτήν την παράδοση ως πατριαρχική καταπίεση, και θεωρεί ότι το να αναμένουμε από τις γυναίκες να είναι υπεύθυνες για την ανατροφή των παιδιών τους είναι ένα καλό παράδειγμα αυτής της καταπίεσης.

Η σύγχρονη φεμινιστική βιβλιογραφία είναι γεμάτη με απαρνήσεις της μητρότητας και της συζυγικής ζωής, χαρακτηρίζοντάς τες μονότονες, βαρετές, και μη ικανοποιητικές. Η έλλειψη αντικειμενικότητας αυτής της συγχυσμένης άποψης είναι εμφανής όταν βλέπουμε τις προσωπικές ζωές των ηγετικών φεμινιστριών, η πλειοψηφία των οποίων υπέφεραν από κατεστραμμένες σχέσεις ή αποτυχημένους γάμους, ή δεν είχαν παιδιά.

Οι ακραίες φεμινιστικές απόψεις επιμένουν ότι «το προσωπικό είναι πολιτικό» και βλέπουν τις οικογενειακές αντιθέσεις ως πολέμους φύλων. Κάποιες θεωρούν τους άντρες παράσιτα που σκλαβώνουν τα σώματα και μυαλά των γυναικών. Άλλες περιγράφουν τα παιδιά ως εμπόδιο σε γυναίκες που θέλουν να φτάσουν το πλήρες δυναμικό τους και ισχυρίζονται πως οι ρίζες της καταπίεσης είναι στην δομή της οικογένειας. Ο μοντέρνος φεμινισμός λέει ανοιχτά ότι ο στόχος του είναι να καταστρέψει την παραδοσιακή οικογένεια. Τυπικά ρητά είναι τα παρακάτω:

«Η νοικοκυρά είναι ένα μη αποδεκτό επάγγελμα. … Η επιλογή να φροντίζεις και να προστατεύεσαι και το σχέδιο για μια οικογένεια είναι μια επιλογή που δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Η καρδιά του ριζοσπαστικού φεμινισμού είναι να το αλλάξει αυτό. Δεν μπορούμε να καταστρέψουμε τις ανισότητες μεταξύ αντρών και γυναικών έως ότου καταστρέψουμε τον γάμο».

Τα φεμινιστικά κινήματα έλυσαν τα υποτιθέμενα κοινωνικά προβλήματα με την προώθηση ανηθικότητας και την καταστροφή των ανθρωπίνων σχέσεων στο όνομα της «απελευθέρωσης». Σύμφωνα με την Σύλβια Αν Χιούλετ, Αμερικανίδα οικονομικό και ειδικό σε θέματα φύλου, ο μοντέρνος φεμινισμός είναι ο κύριος παράγοντας για την άνθηση των οικογενειών ελεύθερων μητέρων, ενώ το διαζύγιο χωρίς λόγο παρέχει έναν εύκολο τρόπο ώστε οι άντρες να παρατήσουν τις ευθύνες τους. Ειρωνικά, η επίθεση του φεμινισμού στην υπάρχουσα δομή της οικογένειας δουλεύει για την καταστροφή του ασφαλούς μέρους που εξασφαλίζει την ευτυχία των περισσοτέρων γυναικών.

Το εύκολο διαζύγιο δεν απελευθέρωσε τις γυναίκες. Μια έρευνα του 2009 στην Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου, βρήκε ότι 27 τοις εκατό των διαζευγμένων γυναικών ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ το εισόδημα των αντρών έτεινε σε άνοδο σε περισσότερες από το 30 τοις εκατό των περιπτώσεων. Ο κομμουνισμός δεν νοιάζεται καθόλου για τα γυναικεία δικαιώματα. Ο φεμινισμός είναι απλώς ένα εργαλείο για να διαφθείρει την ανθρωπότητα.

Προώθηση ομοφυλοφιλίας για την υπονόμευση της οικογένειας.

Άντρας και γυναίκα δημιουργήθηκαν κατ’ εικόνα των Θεών, και το Θείον καθιέρωσε τις συνθήκες για την ανθρώπινη ζωή. Όλοι αξίζουν καλοσύνη και σεβασμό, και αληθινή καλοσύνη σημαίνει υπεράσπιση των θεϊκά καθιερωμένων ηθικών κωδίκων.

Στις πρόσφατες δεκαετίες, ο γάμος ομοφυλοφίλων και άλλοι λεσβιακοί, ομοφυλοφιλικοί, αμφιφυλοφιλικοί και τρανστζέντερ (αλλαγμένου φύλου) στόχοι (LGBT) έχουν προωθηθεί επιθετικά στην Δυτική κοινωνία. Το κίνημα LGBT σχετίζεται στενά με τον κομμουνισμό από την εποχή που οι πρώτοι ουτοπικοί άρχισαν να διαφημίζουν την ομοφυλοφιλία ως δικαίωμα. Καθώς το κομμουνιστικό κίνημα λέει πως θέλει να απελευθερώσει τους ανθρώπους από τα δεσμά της παραδοσιακής ηθικής, η ιδεολογία του φυσικά έχει τα δικαιώματα LGBT ως μέρος του προγράμματός του της «σεξουαλικής απελευθέρωσης».

Πολλοί υπέρμαχοι σεξουαλικής απελευθέρωσης που υποστηρίζουν ένθερμα την ομοφυλοφιλία, είναι κομμουνιστές ή αριστεροί. Συνδέοντας δικαιώματα LGBT και σεξουαλική απελευθέρωση, συνεπώς κάνοντας γενικώς την ανηθικότητα μέρος της κανονικής ζωής, οι κομμουνιστές έχουν υπονομεύσει την ιερότητα του γάμου. Ο κομμουνισμός δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για τα δικαιώματα της LGBT κοινότητας. Χρησιμοποιεί το όχημα της πάλης για τα δικαιώματα των LGBT ως μέσον για την επίτευξη του στόχου του -την καταστροφή της δομής της οικογένειας.

Η πρώτη κύρια οργάνωση δικαιωμάτων ομοφυλοφίλων ιδρύθηκε το 1897 από μέλη του Γερμανικού Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος (SPD), ένα εκ των οποίων ο Μάγκνους Χίρσφελντ, συνιδρυτής της Επιστημονικής-Ουμανιστικής Επιτροπής, γνωστής στα Γερμανικά ως Wissenschaftlich-humanitäres Komitee (WhK). Ο Χίρσφελντ έκανε δημόσιες εκστρατείες για την αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας.

Ένα από τα πιο ακραία παραδείγματα σεξουαλικής ‘απελευθέρωσης’ εκείνης της εποχής ήρθε μετά την μπολσεβίκικη Οκτωβριανή Επανάσταση-Πραξικόπημα το 1917. Τα σοβιετικά σεξουαλικά μέτρα, που συζητήθηκαν νωρίτερα σε αυτό το κεφάλαιο, κατάργησαν την νομική απαγόρευση στις ομοφυλοφιλικές σχέσεις, κάνοντας την Σοβιετική Ένωση την πιο «απελευθερωμένη» χώρα στην γη, με τα κομουνιστικά-μποσελβικικά πρότυπα.

Το 1924, με έμπνευση από την WhK του Χίρσφελντ, ο Χένρυ Γκέρμπερ ίδρυσε την πρώτη αμερικανική οργάνωση δικαιωμάτων ομοφυλοφίλων, την Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η οργάνωση διαλύθηκε το επόμενο έτος αφότου πολλά μέλη της συνελήφθησαν. Το 1950, ο Αμερικανός κομμουνιστής και μαρξιστής καθηγητής Χάρρυ Χέυ, ίδρυσε την Ομάδα Μάτασαϊν στην κατοικία του στο Λος Άντζελες. Η οργάνωση ήταν η πρώτη ομάδα δικαιωμάτων ομοφυλοφίλων που είχε επιρροή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εξέδωσε τα δικά της βιβλία και έδινε ομιλίες σε άλλες πόλεις. Ο Χέυ υποστήριζε και την παιδεραστία.

Την δεκαετία του 1960, μαζί με το κύμα της σεξουαλικής απελευθέρωσης και το κίνημα των χίπι, η ομοφυλοφιλία βγήκε στην δημοσιότητα. Το 1971, ο NOW υιοθέτησε ένα ψήφισμα που αναγνώριζε ότι «τα λεσβιακά δικαιώματα είναι μια ‘αξιόλογη ανησυχία του φεμινισμού’»

Το 1997, το Αφρικανικό Εθνικό Συνέδριο (ΑΕΣ) της Νότιας Αφρικής, πέρασε το πρώτο σύνταγμα του κόσμου που αναγνώριζε την ομοφυλοφιλία ως ανθρώπινο δικαίωμα. Το ΑΕΣ, μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (παλιότερα παρακλάδι της πλέον μη υπαρκτής Δεύτερης Διεθνούς), έχει υποστηρίξει έντονα την ομοφυλοφιλία.

Η προώθηση της ομοφυλοφιλίας από τον κομμουνισμό έχει βοηθήσει στην ανάπτυξη πολλών ανθυγιεινών καταστάσεων σε αυτήν την κοινότητα. Έρευνα από ερευνητές των αμερικανικών Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, βρήκε ότι το εκτιμώμενο ποσοστό διάγνωσης HIV στους ομοφυλόφιλους το 2008 ήταν μεταξύ 59 με 75 φορές μεγαλύτερο από αυτό άλλων αντρών. Το ποσοστό διάγνωσης σύφιλης ήταν 63 με 79 φορές υψηλότερο από τον ετεροφυλοφιλικό αντρικό πληθυσμό. Πριν την πρόοδο στην νοσηλεία του AIDS την δεκαετία του 1990, ο μέσος χρόνος ζωής 20χρονων ομοφυλόφιλων ήταν οκτώ με είκοσι ένα χρόνια μικρότερος από τον μέσο πληθυσμό.

Η δομή της οικογένειας και η ανθρώπινη ηθική πολιορκούνται από την χειραγώγηση και προώθηση φεμινισμού, σεξουαλικής απελευθέρωσης και του κινήματος LGBT, που γίνεται από το κομμουνιστικό έκτρωμα.

Προώθηση διαζυγίου και άμβλωσης.

Πριν από το 1969, όταν αμερικανικές πολιτείες άρχισαν να νομιμοποιούν το χωρίς λόγο διαζύγιο, οι νόμοι στις πολιτείες ανά τις ΗΠΑ βασίζονταν σε παραδοσιακές θρησκευτικές αξίες. Για να προχωρήσει ένα διαζύγιο, απαιτούνταν μια βάσιμη κατηγορία παρανομίας από έναν ή και από τους δύο συζύγους. Οι δυτικές θρησκείες διδάσκουν ότι ο γάμος καθιερώνεται από τον Θεό. Μια σταθερή οικογένεια είναι ωφέλιμη για τον άντρα, την γυναίκα, τα παιδιά, και την κοινωνία γενικά. Για τον λόγο αυτόν, η εκκλησία και οι νόμοι των αμερικανικών πολιτειών τόνιζαν την σημασία της διατήρησης των γάμων, εκτός από ειδικές περιπτώσεις.

Αλλά την δεκαετία του 1960, η μαρξιστική ιδεολογία της Σχολής της Φρανκφούρτης είχε διαχυθεί στην κοινωνία. Ο παραδοσιακός γάμος δεχόταν επίθεση, και η μεγαλύτερη ζημία έγινε από τον αριστερισμό και τον φεμινισμό. Ο αριστερισμός απορρίπτει την θεϊκή φύση του γάμου μειώνοντας τον ορισμό του σε μια κοινωνική σύμβαση μεταξύ δύο ανθρώπων, ενώ ο φεμινισμός θεωρεί την παραδοσιακή οικογένεια ως πατριαρχικό εργαλείο καταπίεσης των γυναικών. Το διαζύγιο προωθήθηκε ως γυναικεία απελευθέρωση από την καταπίεση ενός μη χαρούμενου γάμου, ή ως το μονοπάτι της για μια ενδιαφέρουσα ζωή περιπέτειας. Αυτός ο τρόπος σκέψης οδήγησε στην νομιμοποίηση του διαζυγίου χωρίς λόγο, που επιτρέπει σε οποιονδήποτε από τους δύο να καταργήσει έναν γάμο, και να τον ονομάσει μη βιώσιμο, για οποιονδήποτε λόγο.

Το ποσοστό διαζυγίων στην Αμερική αυξήθηκε αλματωδώς την δεκαετία του 1970 και έφτασε στο μέγιστο το 1981. Για πρώτη φορά στην αμερικανική ιστορία, περισσότεροι γάμοι τερματίζονταν όχι από θάνατο αλλά από διαφωνίες. Από όλα τα αντρόγυνα που παντρεύτηκαν την δεκαετία του 1970, σχεδόν το ήμισυ θα χώριζε, σε σύγκριση με περίπου 11 τοις εκατό την δεκαετία του 1950. Οι υποστηρικτές και ακτιβιστές της σεξουαλικής απελευθέρωσης πιστεύουν ότι το σεξ δεν πρέπει να περιορίζεται στα πλαίσια του γάμου, αλλά η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη παρουσιάζει ένα φυσικό εμπόδιο σε αυτό το είδος ζωής.

Τα αντισυλληπτικά μπορεί να αποτύχουν, έτσι οι προωθητές του σεξ χωρίς περιορισμούς άρχισαν να προσπαθούν για την νομιμοποίηση της άμβλωσης. Η επίσημη αναφορά από το Διεθνές Συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό και Ανάπτυξη στο Κάιρο το 1994, αναφέρει ότι η αναπαραγωγική υγεία «σημαίνει και ότι οι άνθρωποι είναι ικανοί να έχουν μια ικανοποιητική και ασφαλή σεξουαλική ζωή και ότι έχουν την ικανότητα να κάνουν απογόνους και την ελευθερία να αποφασίσουν εάν, πότε και πόσο συχνά θα έχουν απογόνους.»

Την ίδια στιγμή, φεμινίστριες εισήγαγαν το σύνθημα «Το σώμα μου, τα δικαιώματά μου» για να υποστηρίξουν πως οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν αν θα γεννήσουν ή αν θα σκοτώσουν το αγέννητο παιδί. Η συζήτηση επεκτάθηκε από την νομιμοποίηση της άμβλωσης υπό ειδικές συνθήκες, στο να δοθεί στις γυναίκες το δικαίωμα να τερματίζουν την ανθρώπινη ζωή λόγω προσωπικής έλλειψης άνεσης.

Με την αποδοχή της άμβλωσης, οι άνθρωποι έχουν οδηγηθεί να επιτρέψουν την δολοφονία βρεφών, και την ίδια στιγμή, να παρατήσουν την παραδοσιακή γνώση ότι το σεξ είναι για δημιουργία απογόνων.

Χρήση του συστήματος επιδομάτων για την προώθηση μονογονεϊκών οικογενειών.

Το 1960, μόνο 5 τοις εκατό των παιδιών γεννήθηκαν από ανύπαντρες μητέρες. Εκείνο τον καιρό, θεωρούνταν δεδομένο ότι τα παιδιά μεγαλώνουν γνωρίζοντας τους βιολογικούς γονείς τους.

Την δεκαετία του 2010 όμως, ανύπαντρες μητέρες αποτελούσαν το 40 τοις εκατό των γεννήσεων. Από το 1965 έως το 2012, ο αριθμός μονογονεϊκών οικογενειών στην Αμερική εκτοξεύτηκε από τα 3,3 εκατομμύρια στα 31.2 εκατομμύρια. Αν και κάποιοι πατέρες έμειναν σε σχέση, μέσω συγκατοίκησης ή αργότερα γάμου, η πλειοψηφία των παιδιών που γεννήθηκαν από ελεύθερες μητέρες μεγάλωσαν χωρίς τον πατέρα τους.

Οι πατέρες είναι πρότυπα των γιων τους, και τους μαθαίνουν πως να είναι άντρες, και δείχνουν στις κόρες τους πως είναι να τις σέβονται όπως αξίζει στις γυναίκες. Τα παιδιά υποφέρουν πολύ από την απουσία του πατέρα. Έρευνα δείχνει ότι παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα, συχνά υποφέρουν από χαμηλή αυτοεκτίμηση. Είναι πιο πιθανό να παρατήσουν το σχολείο, να κάνουν κατάχρηση ναρκωτικών, να μπουν σε συμμορίες, να διαπράξουν εγκλήματα, και αυτοκτονία. Η πλειοψηφία των κρατουμένων νέων είναι από σπίτια χωρίς πατέρα. Η πρώιμη σεξουαλική εμπειρία, εφηβική εγκυμοσύνη, και ανηθικότητα είναι επίσης κοινά. Άνθρωποι που μεγαλώνουν χωρίς πατέρα είναι 40 φορές πιο πιθανό να διαπράξουν σεξουαλικές αξιόποινες πράξεις, σε σύγκριση με τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Το Ίδρυμα Μπρούκινγκς δίνει τρεις βασικές συμβουλές σε νέους που θέλουν να αποφύγουν την φτώχεια: Πάρτε απολυτήριο λυκείου, βρείτε εργασία πλήρους απασχόλησης, και περιμένετε μέχρι την ηλικία των εικοσιενός για να παντρευτείτε και να κάνετε παιδιά. Σύμφωνα με στατιστικά, μόνο 2% των Αμερικανών που πληρούν αυτές τις συνθήκες ζουν σε φτώχεια, και 75% θεωρούνται μεσαία τάξη. Με άλλα λόγια, αυτό είναι το πιο αξιόπιστο μονοπάτι προς το να γίνουν υπεύθυνοι ενήλικοι που ζουν μια υγιή, παραγωγική ζωή.

Οι περισσότερες ανύπαντρες μητέρες βασίζονται σε κυβερνητική βοήθεια. Μια έρευνα που δημοσιεύθηκε από το Heritage Foundation χρησιμοποίησε λεπτομερή στατιστικά στοιχεία για να δείξει ότι τα μέτρα επιδομάτων που τόσο πολύ υποστηρίζονται από φεμινίστριες, στην πραγματικότητα ενθαρρύνουν την δημιουργία οικογενειών ελεύθερης μητέρας, ακόμα και στο σημείο να τιμωρούν αντρόγυνα που παντρεύονται, καθώς μπορούν πλέον να δεχθούν λιγότερα επιδόματα. Η κομουνιστική κυβέρνηση έχει αντικαταστήσει επιτυχώς τον πατέρα με επιδόματα.

Τα κρατικά μέτρα επιδομάτων δεν έχουν βοηθήσει οικογένειες που ζουν στην φτώχεια. Αντ’ αυτού, έχουν απλώς υποστηρίξει τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό μονογονεϊκών οικογενειών. Με τα παιδιά αυτών των οικογενειών να είναι τα ίδια ευάλωτα στην φτώχεια, το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος επέκτασης της στήριξης σε κρατική βοήθεια. Αυτό είναι ακριβώς αυτό που θέλει να πετύχει ο κομμουνισμός: έλεγχος κάθε πτυχής της ζωής του ατόμου.

Προώθηση ανήθικου πολιτισμού.

Το 2000, 55 τοις εκατό των Αμερικανών μεταξύ των ηλικιών 25-34 ήταν παντρεμένοι, και 34% δεν είχαν ποτέ παντρευτεί. Το 2015, αυτοί οι αριθμοί σχεδόν αντιστράφηκαν, με 40 τοις εκατό παντρεμένους και 53 τοις εκατό ποτέ παντρεμένους. Ερευνητές που μελετούσαν αυτήν την τάση στο Πανεπιστήμιο του Τέξας-Ώστιν, βρήκαν ότι οι νέοι άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες απέφευγαν τον γάμο επειδή, στον σημερινό πολιτισμό, σεξ και γάμος θεωρούνται ανεξάρτητα. Επομένως για ποιον λόγο να παντρευτούν;

Σε αυτό το κομουνιστικά διεστραμμένο περιβάλλον, η τάση είναι προς την χωρίς δεσμεύσεις ρηχή σχέση, το σεξ δεν έχει να κάνει με την συμπάθεια και αγάπη, και ακόμα λιγότερο με την δέσμευση και την ευθύνη. Ακόμα πιο περίεργη είναι η πλημμυρίδα νέων σεξουαλικών προτιμήσεων, που πλέον γράφονται σαν δηλώσεις που είναι στην μόδα. Το προφίλ χρήστη του fb στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, για ένα διάστημα έδινε περισσότερες από 70+ επιλογές φύλου. Αν οι νέοι άνθρωποι δεν μπορούν να πουν καν αν είναι άντρες ή γυναίκες, πως θα δουν τον γάμο; Ο κομμουνισμός έχει χρησιμοποιήσει τον νόμο και την κοινωνία για να αλλάξει πλήρως αυτές τις έννοιες που μας δόθηκαν από το θείον.

Η «μοιχεία» ήταν κάποτε ένας αρνητικός όρος που αναφερόταν στην ανήθικη σεξουαλική συμπεριφορά. Σήμερα, έχει ονομαστεί απλά «εξωσυζυγικές σεξουαλικές σχέσεις» ή «συγκατοίκηση». Στο κλασικό διήγημα του 1850 «Το Πορφυρό Γράμμα» του Ναθάνιελ Χώθορν, η πρωταγωνίστρια, Έστερ Πράιν, διέπραξε μοιχεία και προσπάθησε με πόνο να φτιάξει πάλι την ζωή της μέσω μετάνοιας, αλλά στην σημερινή κοινωνία, η μετάνοια δεν χρειάζεται: Μοιχοί μπορούν να απολαμβάνουν την ζωή με υπερηφάνεια, (αντί για ντροπή) κρατώντας το κεφάλι ψηλά. Η αγνότητα ήταν αρετή στους πολιτισμούς Ανατολής και Δύσης· σήμερα, θεωρείται ένα αναχρονιστικό αστείο.

Η έκφραση κρίσης επί της ομοφυλοφιλίας και της σεξουαλικής ηθικής απαγορεύεται από την σημερινή κομουνιστική πολιτική ορθότητα. Η μόνη αποδεκτή στάση είναι να σέβεσαι την «ελεύθερη επιλογή» των άλλων. Αυτό ισχύει όχι μόνο στην καθημερινή ζωή, αλλά και στον ακαδημαϊκό χώρο, στον οποίον η ηθική έχει διαζευχθεί από την πρακτική πραγματικότητα. Αποκλίνοντα και διεστραμμένα πράγματα έχουν ονομαστεί φυσιολογικά. Αυτοί που αφήνονται στις επιθυμίες τους δεν νιώθουν πίεση ή ενοχή.

Άνθρωποι στις δυτικές χώρες κάτω της ηλικίας των 50, μετά βίας θυμούνται τον πολιτισμό που κάποτε υπήρχε στην κοινωνία, στον οποίον σχεδόν όλα τα παιδιά μεγάλωναν παρουσία των βιολογικών πατέρων τους. «Γκέι» σήμαινε «χαρούμενος». Τα λευκά νυφικά συμβόλιζαν την αγνότητα. Το πορνογραφικό περιεχόμενο απαγορευόταν στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο. Όλα αυτά έχουν διαλυθεί σε μόλις 60 χρόνια από την κομουνιστική πανούκλα.

Πως το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα καταστρέφει οικογένειες

Χωρισμός οικογενειών στο όνομα της ισότητας.

Το σύνθημα του Μάο Τσεντόνγκ «Οι γυναίκες κρατούν τον μισό ουρανό» έχει πλέον εισέλθει στην Δύση ως μια φεμινιστική φράση της μόδας. Η ιδεολογία ότι άντρες και γυναίκες είναι το ίδιο, όπως προωθείται από το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα, είναι βασικά το ίδιο με τον Δυτικό φεμινισμό. Στην Δύση, η «διάκριση φύλου» χρησιμοποιείται ως όπλο για την διατήρηση μιας κατάστασης «πολιτικής ορθότητας». Στην Κίνα, η ταμπέλα «αντρικός σωβινισμός» χρησιμοποιείται με παρόμοιες καταστρεπτικές επιδράσεις, αν και διαφέρει στην πράξη.

Η ισότητα φύλων που προωθήθηκε από τον Δυτικό φεμινισμό απαιτεί ισότητα αποτελέσματος μεταξύ αντρών και γυναικών, μέσω μέτρων όπως ποσοστά φύλων, οικονομική βοήθεια, και χαμηλωμένα πρότυπα. Υπό το σύνθημα του ΚΚΚ ότι οι γυναίκες κρατούν τον μισό ουρανό, οι γυναίκες αναμένεται να δείχνουν την ίδια ικανότητα στην ίδια δουλειά που γίνεται από τους άντρες. Αυτές που επιχείρησαν να κάνουν δουλειές για τις οποίες μετά βίας είχαν την ικανότητα, ονομάστηκαν ηρωίδες και τους απονεμήθηκαν τίτλοι όπως «Φέρουσα το κόκκινο πανό της 8ης Μαΐου», που απονέμονται σε σημερινές γυναίκες που «προωθούν με δύναμη τις κομουνιστικές βασικές αξίες».

Οι αφίσες προπαγάνδας του ΚΚΚ την δεκαετία του 1960 και ’70, συνήθως απεικόνιζαν τις γυναίκες ως σωματικά ρωμαλέες και δυνατές, ενώ ο Μάο έλεγε με ενθουσιασμό στις γυναίκες να στρέψουν την αγάπη τους για μέικ-απ προς τις στρατιωτικές στολές. Η δουλειά σε ορυχεία, η παρασκευή χάλυβα, το πεδίο μάχης — κάθε τύπος δουλειάς ή ρόλου ανοίχτηκε στις γυναίκες.

Στις 1 Οκτωβρίου 1966, η εφημερίδα Καθημερινή Λαϊκή είχε μια ιστορία με τίτλο «Τα κορίτσια μπορούν να σφάζουν χοίρους, επίσης». Περιέγραφε μια δεκαοχτάχρονη γυναίκα που έγινε τοπική διασημότητα δουλεύοντας ως μαθητευόμενη σε χοιροσφαγείο. Το διάβασμα της «Σκέψης του Μάο Τσεντόνγκ» την βοήθησε να βρει το θάρρος να σφάξει γουρούνια. Είπε: «Αν δεν μπορείς να σκοτώσεις ούτε ένα γουρούνι, πως θα μπορέσεις να σκοτώσεις τον εχθρό;»

Αν και οι Κινέζες «κρατούν τον μισό ουρανό», οι φεμινίστριες της Δύσης ακόμα θεωρούν την ισότητα φύλων στην κομουνιστική Κίνα μη ικανοποιητική σε πολλές πτυχές. Η Μόνιμη Επιτροπή του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΚ, που έχει σήμερα εφτά μέλη, δεν είχε ποτέ γυναίκα ως μέλος. Το ΚΚΚ φοβάται ότι η παρουσία μιας γυναίκας θα ενθάρρυνε ένα κοινωνικό κίνημα απαίτησης περισσότερων πολιτικών δικαιωμάτων, όπως δημοκρατία, (μπρρρ) και θα έθετε έτσι έναν θανάσιμο κίνδυνο στην απολυταρχική εξουσία του Κόμματος.

Λόγω παρόμοιων ανησυχιών, το ΚΚΚ επίσης αποφεύγει την δημόσια στήριξη της ομοφυλοφιλίας, και παίρνει μια σχετικά ουδέτερη στάση στο θέμα. Όμως, το Κόμμα έχει κατά καιρούς ενθαρρύνει ήσυχα την ομοφυλοφιλία στην Κίνα, χρησιμοποιώντας την επιρροή των ΜΜΕ και του δημοφιλούς πολιτισμού. Τα ΜΜΕ αντικατέστησαν χωρίς εξήγηση την λέξη «ομοφυλόφιλος» με την λέξη «σύντροφος», που είναι ένας πιο θετικός όρος. Το 2001, η Κινεζική Ένωση Ψυχιατρικής διέγραψε την ομοφυλοφιλία από την λίστα της των διανοητικών διαταραχών. Το 2009, το ΚΚΚ ενέκρινε την πρώτη «Βδομάδα περηφάνιας της Σαγκάης».

Οι προσεγγίσεις διαφέρουν, αλλά το κομμουνιστικό φάντασμα επιδιώκει τον ίδιο στόχο παντού: την κατάργηση της παραδοσιακής ιδέας μιας καλής γυναίκας και μητέρας που έχει αγάπη, ώστε να αναγκάσει τις γυναίκες να παρατήσουν τον μαλακό χαρακτήρα τους, και να καταστρέψει την αρμονία μεταξύ αντρών και γυναικών που χρειάζεται για την δημιουργία μιας ισορροπημένης οικογένειας και για την ανατροφή καλά προσαρμοσμένων παιδιών.

Δημιουργία διαμάχης μεταξύ του αντρόγυνου.

Οι παραδοσιακές κινεζικές αξίες βασίζονται στην οικογενειακή ηθική. Ο διάβολος γνωρίζει ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να υπονομεύσει τις παραδοσιακές αξίες είναι να αρχίσει με την υπονόμευση των ανθρωπίνων σχέσεων. Στις συνεχείς πολιτικές εκστρατείες που εκκινήθηκαν από το ΚΚΚ, οικογενειακά μέλη ανέφεραν στις αρχές το ένα το άλλο, σε έναν τρελό ανταγωνισμό για μια καλύτερη πολιτική θέση. Προδίδοντας αυτούς που βρίσκονταν πιο κοντά σε αυτούς, μπορούσαν να δείξουν μια πιο αποφασιστική, πιο πιστή στάση υπέρ του Κομματικού δόγματος.

Τον Δεκέμβριο του 1966, ο γραμματέας του Μάο, Χου Τσιαομού, σύρθηκε στο Ινστιτούτο Σιδήρου και Χάλυβα του Πεκίνου, όπου η ίδια του η κόρη πήγε μπροστά και φώναξε: «Διαλύστε το σκυλοκέφαλο του Χου Τσιαομού!» Αν και δεν πήρε μέρος, άλλοι τον τραυμάτισαν. Τον ίδιο περίπου καιρό, Ερυθροφρουροί βρήκαν μια «καπιταλιστική» οικογένεια στην περιοχή Ντονγκσί του Πεκίνου. Οι φρουροί ξυλοκόπησαν τους γονείς σχεδόν μέχρι θανάτου, μετά ανάγκασαν τον γιο ηλικίας γυμνασίου, να συντρίψει το κεφάλι του πατέρα του με βάρη γυμναστικής. Το αγόρι έχασε τα λογικά του μετά.

Συχνά, αυτοί που έχουν καταδικαστεί από το Κόμμα ως «ταξικοί εχθροί» απαρνούνταν τις οικογένειές τους ώστε να μην κριθούν και αυτές ένοχες. Ακόμα και «ταξικοί εχθροί» που διέπραξαν αυτοκτονία θα έπρεπε πρώτα να κόψουν τους οικογενειακούς δεσμούς, για να μην μπορεί το ΚΚΚ να στοιχειώνει του συγγενείς τους αργότερα. Για παράδειγμα, όταν ο θεωτηρικός λογοτεχνίας Γιε Γιτσιούν διώχθηκε και οδηγήθηκε σε αυτοκτονία στην Πολιτιστική Επανάσταση, το τελευταίο του γράμμα έλεγε:

«Από εδώ και μπρος, το μόνο που απαιτείται από εσάς είναι να ακούτε με αφοσίωση τα λόγια του Κόμματος, να στέκεστε σταθερά στην πλευρά του Κόμματος, να αναγνωρίσετε σταδιακά τις αμαρτίες μου, να ξεσηκώσετε μίσος εναντίον μου, και χωρίς περιστροφές να κόψετε τους οικογενειακούς δεσμούς μας.»

Στην σημερινή εποχή, η δίωξη της πνευματικής ομάδας Φάλουν Γκονγκ είναι η μεγαλύτερη πολιτική εκστρατεία που έκανε ποτέ το ΚΚΚ. Μια κοινή στρατηγική των αρχών εναντίον ασκουμένων του Φάλουν Γκονγκ είναι να εκβιάζουν τα οικογενειακά μέλη ώστε να βοηθήσουν στην δίωξη. Το ΚΚΚ επιβάλει διοικητική κακοποίηση, οικονομικές τιμωρίες, και άλλες μορφές εκφοβισμού και εκβιασμού στα οικογενειακά μέλη, ώστε να πιέσουν τους ασκούμενους να αφήσουν την πίστη τους. Το ΚΚΚ λέει ότι τα θύματα της δίωξης είναι το αίτιο για την κακοποίηση των οικογενειών τους, και ότι η κακοποίηση συνεχίζεται επειδή ο ασκούμενος αρνείται να προδώσει τα πιστεύω του. Πολλοί ασκούμενοι του Φάλουν Γκονγκ υπέστησαν διαζύγιο ή αποκλήρωση από τους αγαπημένους τους λόγω αυτής της μορφής δίωξης. Αμέτρητες οικογένειες έχουν διαλυθεί από την εκστρατεία του Κόμματος.

Χρήση αναγκαστικής άμβλωσης για έλεγχο πληθυσμού.

Λίγο αφότου οι Δυτικές φεμινίστριες πέτυχαν στην μάχη νομιμοποίησης της άμβλωσης, γυναίκες στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας δέχονταν αναγκαστικές αμβλώσεις που επιβάλλονταν από τα μέτρα οικογενειακού προγραμματισμού του ΚΚΚ. Η μαζική δολοφονία αγέννητων έχει αποτέλεσμα μια ανθρωπιστική κρίση και κοινωνική καταστροφή σε μια κλίμακα άνευ προηγουμένου.

Το ΚΚΚ ακολουθεί τον μαρξιστικό υλισμό, και πιστεύει ότι η γέννηση είναι μια μορφή παραγωγικής δράσης όχι διαφορετική από την παραγωγή σιδήρου ή την γεωργία. Έτσι συνεπάγεται ότι οι ιδέες του οικονομικού προγραμματισμού θα επεκταθούν στην οικογένεια.

Ο Μάο είπε: «Η ανθρωπότητα πρέπει να ελέγξει τον εαυτό της και να εφαρμόσει προγραμματισμένη ανάπτυξη. Μερικές φορές θα αυξάνεται λίγο, και άλλες φορές μπορεί να μην έχει αύξηση.»

Την δεκαετία του 1980, το κινεζικό καθεστώς άρχισε να επιβάλλει το μέτρο ενός παιδιού με ακραίο και βίαιο τρόπο, όπως φαίνεται και από τα συνθήματα που τοποθετούνταν σε όλη την χώρα τότε: «Αν ένας παραβιάσει τον νόμο, ολόκληρο το χωριό θα στειρωθεί», «Γέννησε το πρώτο, δέσε τους σωλήνες σου μετά το δεύτερο, διέγραψε το τρίτο και τέταρτο!» (Μια παραλλαγή αυτού του συνθήματος ήταν απλώς «Σκότωσε, σκότωσε, σκότωσε το τρίτο και τέταρτο».) «Καλύτερα ένα ποτάμι αίματος παρά πολλές γεννήσεις», και «Δέκα περισσότεροι τάφοι είναι καλύτερα από μία ακόμα ζωή». Αυτές οι αιμοσταγείς προτάσεις βρίσκονταν παντού σε όλη την Κίνα.

Η Επιτροπή Εθνικής Υγείας και Οικογενειακού Προγραμματισμού χρησιμοποίησε βαριά πρόστιμα, λεηλασία, κατεδάφιση σπιτιών, βίαιη επίθεση, και άλλες τέτοιες τιμωρίες για να αντιμετωπίσει τις παραβιάσεις του μέτρου ενός παιδιού. Σε κάποια μέρη, αξιωματούχοι οικογενειακού προγραμματισμού έπνιξαν βρέφη ρίχνοντάς τα σε πλημμυρισμένα χωράφια. Ακόμα και εγκυμονούσες μητέρες που περίμεναν γέννηση σε μερικές μέρες, αναγκάζονταν να κάνουν άμβλωση. Το 2013, το υπουργείο υγείας του καθεστώτος εξέδωσε αριθμούς που αποκάλυπταν ότι τουλάχιστον 336 εκατομμύρια αμβλώσεις έγιναν στην Κίνα από το 1971. Το μέτρο ενός παιδιού άρχισε το 1979, δηλαδή για περισσότερο από τριάντα χρόνια της ύπαρξής του, αρκετά εκατομμύρια αγέννητα παιδιά δολοφονήθηκαν από το ΚΚΚ κάθε χρόνο.

Μία από τις πιο σοβαρές επιπτώσεις του μέτρου ενός παιδιού είναι ο δυσανάλογος αριθμός θηλυκών βρεφών στα οποία γίνεται άμβλωση ή εγκαταλείπονται, πράγμα που οδηγεί σε σοβαρή ανισορροπία του λόγου αντρών-γυναικών στους Κινέζους κάτω της ηλικίας των σαράντα. Λόγω της έλλειψης γυναικών, εκτιμάται ότι μέχρι το 2020, περίπου τριάντα εκατομμύρια νέοι άντρες δεν θα μπορούν να παντρευτούν μια γυναίκα που είναι σε ηλικία με δυνατότητα γέννησης. Η τεχνητή ανισορροπία φύλων της Κίνας έχει προκαλέσει σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, όπως αύξηση στην σεξουαλική κακοποίηση και στην πορνεία, εμπορικούς γάμους, και διακίνηση γυναικών.

Οι επιπτώσεις της επίθεσης του κομμουνισμού στην οικογένεια.

Ο Μαρξ και άλλοι κομμουνιστές χρησιμοποίησαν με ψευδή, προπαγανδιστικό, υπερβολικό τρόπο φαινόμενα όπως μοιχεία, πορνεία, και παράνομα παιδιά, ώστε να δώσουν κάποια βάση στις θεωρίες τους κατά του γάμου και της οικογένειας -σαν, με κάποιον τρόπο, η ύπαρξη αυτών των κακών να σήμαινε ότι τα κυρίαρχα κοινωνικά ήθη ήταν υποκριτικά και διεφθαρμένα.

Η σταδιακή διάβρωση της ηθικής που άρχισε στην Βικτωριανή εποχή, διάβρωσε τον ιερό θεσμό του γάμου και οδήγησε τους ανθρώπους μακρύτερα από τις ηθικές-λογικές διδασκαλίες. Οι κομμουνιστές ενθάρρυναν τις γυναίκες να παραβιάσουν τους γαμήλιους όρκους τους για χάρη μιας υποτιθέμενης προσωπικής ευτυχίας, αλλά το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το αντίθετο.

Η «λύση» του κομμουνισμού στην καταπίεση και ανισότητα ισοδυναμεί απλώς με την μείωση των προτύπων για την ανθρώπινη ηθική-λογική σε βάθη της κόλασης. Μετατρέπει συμπεριφορά που κάποτε θεωρούνταν παγκοσμίως άσχημη και ασυγχώρητη, στο νέο ήθος. Στην «ισότητα» του κομμουνισμού, όλα προχωρούν προς την ίδια μοίρα -την καταστροφή της ανθρωπότητας.

Ο όλεθρος του κομμουνισμού δημιούργησε το ψευδές δεδομένο ότι η αμαρτία δεν δημιουργείται από τον εκφυλισμό της ηθικής, αλλά από κοινωνική καταπίεση. Οδήγησε τους ανθρώπους να ψάξουν για μια διέξοδο γυρνώντας την πλάτη στην παράδοση και με την απομάκρυνση από την λογική. Χρησιμοποίησε την όμορφη προπαγανδιστική ρητορεία της ελευθερίας και της απελευθέρωσης για να προωθήσει φεμινισμό, ομοφυλοφιλία και σεξουαλική διαστροφή. Από τις γυναίκες αφαιρέθηκε η αξιοπρέπεια, από τους άντρες εκλάπη η ευθύνη, και η ιερότητα της οικογένειας έχει χτυπηθεί, μετατρέποντας τα παιδιά του σήμερα σε παιχνιδάκια του μαρξιστικού διαβόλου.