ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΕΨΗ

Ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε πιο βαθιά τον Εαυτό μας, (από την επιφανειακότητα που χαρακτηρίζει το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων), ώστε να τον κατανοήσουμε, να ελευθερωθούμε από κάθε μας ταύτιση μέχρι τώρα, (που μας έκανε να πιστεύουμε «ποιος», ή τι «είμαστε»), καθώς και να συνειδητοποιήσουμε (πρώτα ότι είμαστε κατ’ αρχήν σκλαβωμένοι και κατόπιν) την έκταση της σκλαβιάς μας, είναι να πάψουμε να θεωρούμε δεδομένα, όλα τα χαρακτηριστικά αυτού που θεωρούμε ότι είμαστε. (Τα οποία νομίζουμε πως γνωρίζουμε, και μας «ταυτοποιούν» ελαφρά την καρδία).

Γιατί ρωτώντας τους περισσότερους ανθρώπους θα πουν: «Εγώ; Φυσικά γνωρίζω ποιος είμαι». Εννοώντας βέβαια με «τι» ασχολείται, (εργασία, ενδιαφέροντα, οικογενειακή κατάσταση), όπως, και από τι στοιχεία αποτελείται ο λεγόμενος χαρακτήρας του. Δεν μιλάμε όμως γι’ αυτά τα στοιχεία… Γιατί ακριβώς αυτά είναι που «νομίζουμε» ότι είμαστε, και ακριβώς αυτά αφορούν τη σκλαβιά μας. Μια σκλαβιά, που δεν συνειδητοποιούμε λοιπόν καν…

Η βάση για να ξεκινήσουμε λοιπόν, (ώστε να προσεγγίσουμε τον Εαυτό μας βαθύτερα όπως είπαμε), είναι το να μην γνωρίζουμε τι είμαστε. Να μην γνωρίζουμε, τίποτα για μας. Και έτσι, (από αυτή τη βάση), να αρχίσουμε μία Εσωτερική Αναζήτηση για να ψάξουμε να βρούμε. (Τι είμαστε). Δηλαδή, να διαπιστώσουμε οι ίδιοι. Και όχι εκ των αποτελεσμάτων της ζωής και των λειτουργιών μας, να πιστοποιούμε αυτό που είμαστε.

Στο φινάλε αν δεν βρούμε τίποτα, είμαστε τελικά αυτό που θεωρούσαμε πως είμαστε από την αρχή, και απλά χάσαμε λίγο χρόνο. Εξάλλου, άπειρες φορές στο παρελθόν, «χαραμίσαμε» το χρόνο μας σε άχρηστες ασχολίες. Άλλη μία. Αλλά τώρα τουλάχιστον το θετικό θα είναι, ότι «εμείς» οι ίδιοι «καταλήξαμε» σε συμπεράσματα, από μέσα. Και όχι με ότι «νομίζουμε». Εξάλλου, όσο θεωρούμε πως μας γνωρίζουμε, (έχοντας πιστέψει πως είμαστε μόνο αυτό που νομίζουμε) είναι προφανές, πως εμποδίζουμε (σαμποτάροντας) τον εαυτό μας από το να ψάξουμε, να ερευνήσουμε, και φυσικά να δούμε και να ζήσουμε οτιδήποτε άλλο.

Η φράση όμως «εμποδίζουμε τον εαυτό μας», είναι μία φράση την οποία, χρησιμοποιούμε βέβαια πάρα πολύ συχνά, οι περισσότεροι τουλάχιστον από εμάς… Όμως ποιος είμαστε εμείς, και ποιος είναι ο εαυτός μας; Φανερότατα σημαίνει πως αυτός που θα εμποδίσει τον εαυτό μας, (δηλαδή εμείς), δεν είναι ο εαυτός μας... Με λίγα λόγια, «Δεν Είμαστε ο Εαυτός μας!» Τόσο απλό. Ναι. Τόσο απλό, και τόσες χιλιάδες φορές το έχουμε πει, αλλά ποτέ δεν σταθήκαμε λίγο απλά: «Να παρατηρήσουμε, ΤΙ ΛΕΜΕ»! Είναι λοιπόν «ο Εαυτός μας», και είμαστε κι εμείς.

Το παραπάνω, το κάνουμε συνήθως, (λέγοντας «εμποδίσαμε τον Εαυτό μας από αυτό…..»,) όταν μας βγαίνουν διαφορετικές, μη συνηθισμένες «τάσεις» τις οποίες όμως αποκλείουμε να εκφραστούν, (ή τουλάχιστον να τις συνειδητοποιήσουμε) και έτσι να τις ζήσουμε, ώστε να «αφήσουμε» να μας δείξουν κάτι άλλο για μας, από αυτό που έχουμε «κλειδώσει» μέσα μας ότι είμαστε! Έτσι, τις πνίγουμε, ή τις αφήνουμε «στον πάγο»… Διότι είναι ανεπίτρεπτες όσον αφορά το «ίματζ» που έχουμε δημιουργήσει, το «πρέπει» που θεωρούμε, τη «θέση» την οποία κατέχουμε στο περιβάλλον και την κοινωνία, το ήθος, το λογικό, το σωστό κλπ. Με λίγα λόγια, οι «καταγραφές μας» τελικά είναι που δεν εγκρίνουν αυτές τις τάσεις, και όχι εμείς…

Αν θέλουμε λοιπόν να διερευνήσουμε, και να βρούμε απαντήσεις στο τι Είμαστε, ποιος Είμαστε, αν είμαστε σκλαβωμένοι, και πως μπορούμε να ελευθερωθούμε από αυτήν μας τη σκλαβιά, κάνουμε το εξής:
Απομονωνόμαστε, και με ηρεμία, καθόμαστε και «ρίχνουμε μια ματιά» στο τι γίνεται μέσα μας. Δηλαδή, κοιτάμε αν σκεφτόμαστε, τι ακριβώς σκεφτόμαστε, καθώς, και ποια είναι τα συναισθήματα που πλαισιώνουν το σκεπτικό μας. Και ΣΤΟΠ! Ως εδώ. Μένουμε σε αυτό! Δεν προχωράμε…

Να εξηγήσουμε τι σημαίνει προχωράμε κατ’ αρχήν, ώστε να κατανοήσουμε (ως συμπέρασμα), τι είναι το ότι δεν προχωράμε. Προχωράμε σημαίνει πως οι σκέψεις που συλλάβαμε, μας λένε κάτι. (Πάντα «εξηγούν» κάτι. Πληροφορούν). Μας δηλώνουν πως κάτι, είναι έτσι. Προχωράμε σημαίνει, το ότι «πιστεύουμε» τις σκέψεις αυτές που μας λένε «κάτι» (ότι είναι έτσι) ως Πραγματικές. Ως γεγονός. Κι έτσι, τις παίρνουμε ως δεδομένο για μας, και μαζί με τα αναδυόμενα συναισθήματα που προκύπτουν από αυτές, (που τις συνοδεύουν), δρούμε αμέσως, ή, τρέχουμε αμέσως να τις θέσουμε σε εφαρμογή, (να δράσουμε ανάλογα εξωτερικά) ή, αρχίζουμε να φανταζόμαστε, (κάνοντας σενάρια), το πώς να τις θέσουμε σε εφαρμογή σε μία ώρα, το απόγευμα, την άλλη εβδομάδα, σε κάποιο μελλοντικό χρόνο τέλος πάντων...

Όλο το παραπάνω φυσικά, αν οι σκέψεις της σύλληψης μας είναι ευχάριστες. Ειδάλλως, κάνουμε το ακριβώς αντίθετο: Δρούμε άμεσα, ή τρέχουμε να αποτρέψουμε (το δυσάρεστο σκεπτικό για να μη γίνει), ή κάνουμε ότι είναι δυνατόν να σιγουρέψουμε πως δεν θα γίνει, ή «σχεδιάζουμε» στο μυαλό μας τις ανάλογες πράξεις που θα κάνουμε γι’ αυτό σε μία ώρα, το απόγευμα, την ερχόμενη εβδομάδα, σε κάποιον μελλοντικό χρόνο τέλος πάντων, ή, αν είναι κάτι «πέρα από τις δυνάμεις μας», (θεωρούμε), πέφτουμε σε κατάθλιψη... Κι όλα αυτά, (είτε προς το θετικό, είτε προς το αρνητικό), εξαιτίας ενός καθαρά φανταστικού σεναρίου, που απλά μας «πλάσαρε» η σκέψη μας, γιατί είχαμε την τύχη (;), να «συλλάβουμε» (έλξουμε) απλώς, τις αντίστοιχες σκεπτομορφές από το περιβάλλον. (Προφανώς εξαιτίας κοινού «ίχνους» τους, που βρίσκεται μέσα μας…).

Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο λειτουργούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Δηλαδή, ακολουθούν τυφλά και στη κυριολεξία, ότι «τους κατέβει στο κεφάλι».

Σε αυτό που περιγράφουμε όμως εδώ τώρα, λέμε να βάλουμε μία παύση σε αυτά που σκεφτήκαμε, και να μην τα πάρουμε κατά γράμμα, ώστε να προχωρήσουμε στο να ασχοληθούμε με αυτά, αλλά να μείνουμε, να «δούμε». Μόνο να δούμε. Τι;

Να δούμε «ΠΩΣ σκεφτόμαστε». Τι συμβαίνει μέσα μας λοιπόν όταν σκεφτόμαστε. Δεν μας απασχολεί οπότε το περιεχόμενο των σκέψεων, γιατί ότι και να σκεφτόμαστε σε οποιαδήποτε φάση στη ζωή μας, πάντα γίνεται ακριβώς με αυτόν τον τρόπο η όλη διαδικασία. Σκεφτόμαστε κάτι, και τρέχουμε… Εδώ, αυτό που μας απασχολεί, είναι «να δούμε ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ». Γι’ αυτό ακριβώς δεν έχει σημασία το περιεχόμενο της οποιασδήποτε σκέψης. Γιατί άλλο μας ενδιαφέρει, σαφώς ουσιαστικότερο από το περιεχόμενο.

Κοιτάμε οπότε όπως είπαμε τις σκέψεις μας να ξετυλίγονται. Κοιτάμε επίσης και βλέπουμε και τα συναισθήματα που βγαίνουν από αυτές τις σκέψεις. Δεν κάνουμε τίποτε άλλο. Κοιτάμε. (Το λέμε ξανά, και ξανά, και ξανά, μέχρι να ειπωθεί καλά μέσα μας αυτό. Είναι πολύ βασικό!)

Ακριβώς σε αυτή τη φάση, είναι δυνατόν να παρατηρήσουμε, (να βιώσουμε), πως κατά την διάρκεια όλης αυτής της διαδικασίας (της παρατήρησης) επέρχεται, μία δυσδιάκριτη (στην αρχή), «μετακίνηση» (μετατόπιση) μέσα μας. Σαν, να έχουμε πάει κάπως, …..σε άλλη θέση μέσα μας. Η θέση αυτή, είναι …… σαν «βύθιση». (Που κάποιοι από εμάς «ίσως», και να τους δίνεται η ευκαιρία να αισθανθούν για πρώτη φορά).

Και…, εξακολουθούμε να παρατηρούμε. Βλέπουμε λοιπόν (ως συνέχεια), και τι σκέψεις «εμφανίζονται», ακριβώς εξαιτίας της παρατήρησης που διεξάγουμε. Αλλά και αυτές ακόμα, παραμένουμε μόνο στο να τις βλέπουμε. (Χωρίς να τις ακολουθούμε, -ταυτιζόμενοι μαζί τους- στο να φτάνουμε να βγάζουμε συμπεράσματα). Τις βλέπουμε, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που κοιτάζαμε τις πρώτες που μας απασχόλησαν αρχικά. Και αναγνωρίζουμε εδώ, («νιώθουμε»), μία «απόσταση» από αυτές τις σκέψεις. Ένας ξεχωρισμός έχει επέλθει ανάμεσα σε «εμάς», και στις «σκέψεις» που «εμφανίζονται» μέσα σε μας.

Αυτό, μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε, (εξαιτίας αυτής της αμυδρής αρχικά απόστασης όπως επισημάνθηκε), μία αποστασιοποίηση από αυτές τις σκέψεις. Αυτό λοιπόν που Είμαστε, ναι, υπάρχει, πίσω από τις σκέψεις, και γι’ αυτό ακριβώς και ΜΠΟΡΕΙ να τις ΒΛΕΠΕΙ.

Αν αυτό, καταφέρουμε και το κάνουμε (ακόμα και συνέχεια) στα πάντα, θα διαπιστώσουμε πως «οι σκέψεις» ήταν αυτές που αποφάσιζαν σε όλη την μέχρι τώρα ζωή μας για τα πάντα, και όχι εμείς… Και φυσικά, ούτε αυτό που νομίζαμε ότι είμαστε αποφάσισε ποτέ για μας, και σίγουρα, ούτε αυτό που Πραγματικά Είμαστε…

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως βλέπουμε τι γίνεται μέσα μας με τις σκέψεις και τα συναισθήματα (που μας κάνουν μόνιμα να τρέχουμε, ώστε να συμμετέχει και το σώμα μας στην όλη αυτή διαδικασία), αρχίζουμε να «βλέπουμε», και τι γίνεται μετά και στο περιβάλλον μας.

Κοιτάμε πχ τι μας λένε οι άλλοι, και πριν απαντήσουμε ή φτάσουμε να συμμετέχουμε ως προς αυτό που ειπώθηκε, βλέπουμε πρώτα, τι βγαίνει μέσα μας. Και αυτό που βγαίνει, αναγνωρίζουμε πως είναι «μία γνώμη». Μία εκδοχή σε μία εξωτερική κλήση, η οποία άγγιξε κάτι εντός μας, και εμφάνισε τη σύλληψη της συγκεκριμένης σκέψης ως ανταπόκριση. (Ως αντίδραση, σε μια δράση). Δεν είναι όμως αλήθεια.

Κοιτάμε λοιπόν, όχι μόνο τι γίνεται μέσα μας, με τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας, αλλά και τι γίνεται και έξω από εμάς. Που τελικά, δεν είναι έξω. Κι αυτά, (που διεξάγονται έξω), πάλι μέσα μας είναι… Δηλαδή, όλο το εξωτερικό περιβάλλον, μέσα μας το έχουμε μεταφέρει… Μέσα, ως μέσα, αυτό που είμαστε, δεν υπήρξε για μας ως τώρα… Μια και αυτό που ονομάζουμε μέσα, είναι απλά το «καθρέφτισμα» του έξω, μεταφερόμενο μέσα μας… Και όλος όμως ο υπόλοιπος κόσμος τελικά, λειτουργεί μόνο έξω. Δεν είμαστε οι μόνοι… Όλος ο Πλανήτης, αφού λειτουργεί ανταποκρινόμενος στο επίπεδο της Σκέψης, είναι έξω του… Όλος…

Λέγεται, (και σε ένα ανώτερο επίπεδο έτσι και είναι), τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο, (όχι μόνο τα συμβάντα, αλλά και η ίδια η «ύλη»), είναι προϊόν της Σκέψης. (Έχει ήδη αποδειχθεί και από την Κβαντική Φυσική). Αυτό σημαίνει, πως ο Κόσμος που ζούμε, δεν είναι αυτό που Είμαστε. Είναι ένα σκηνικό Σκέψης… Ένα σκηνικό (νοητικό) σκέψης, που το πιστέψαμε ως αληθινό…

Το να δούμε Πραγματικά (μέσα μας), από τη Θέση που Πραγματικά Είμαστε, (ως αυτό που Είμαστε) αυτόν τον κόσμο, είναι οπότε ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε στο «πετσί μας» το ψέμα και την πλάνη στην οποία οι άνθρωποι, (κι εμείς μαζί), έχουν πέσει σε μία Ζωή γεμάτη αυταπάτες...

Γιατί αυτό (που όλοι μας Είμαστε), δεν έχει καμία σχέση με τον υλικό κόσμο και τις μορφές. Είναι, Αυτό, που τα έχει μέσα Του. Όλοι μας τα πάντα, τα έχουμε μέσα μας! Και εκτός του ότι όλα τα έχουμε μέσα μας, Είμαστε, και πέραν όλων όσων γνωρίζουμε, ή θα μπορούσαμε ποτέ να γνωρίσουμε. Κι αυτό γιατί καλύπτουμε, ένα τεράστιο φάσμα Ύπαρξης, πολύ πιο μακρινό, από τον «χτιστό» γνωστό κόσμο μας…

Προσεγγίζοντας τη θέση πέραν της Σκέψης λοιπόν, (μόνο έτσι) μπορούμε πραγματικά να καταλάβουμε και να νιώσουμε, τι είναι ο Κόσμος μας: «Ένα θαύμα της Φύσης». Της Φύσης όμως. Δεν μιλάμε για τα δημιουργήματα που με την σκέψη του έχει φτιάξει ο άνθρωπος. Γιατί αυτά ακριβώς τα δημιουργήματα, είναι που «προκαλούν» ΠΟΝΟ στη Φύση και τα πλάσματα της. (Που μέσα σε αυτά είναι και ο ίδιος ο άνθρωπος).

Διότι τα «δημιουργήματα» της Ανθρώπινης Σκέψης είναι που καθορίζουν ΠΩΣ να ζούμε. (Εκπαίδευση, Χειραγώγηση, Εισχώρηση στο Μαντρί, με Συγκεκριμένα Πιστεύω, Επιτακτικά Πρέπει, Κανόνες κατά το Δοκούν, Επιτρεπτά για τη γενική ευημερία και μη, Πλασματική Ηθική, Διαστρεβλωμένη Δικαιοσύνη, Εγκληματική Ανισότητα, Νόμους, Θρησκείες κλπ).

Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, ΠΡΕΠΕΙ (επιτακτικής ανάγκης πρέπει για την Απελευθέρωση μας), να «μάθουμε» να βλέπουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ, (έξω, και μέσα σε μας), κατά τον ίδιο τρόπο. Βλέποντας μόνο. Βλέποντας, και κατανοώντας, όλη την ψεύτικη ταυτοποίηση όλων μας. Βλέποντας την, Είμαστε …. Έξω…, από όλο αυτό… Έξω από τη Σκέψη…

Και μένουμε εκεί. Ζούμε εκεί. (Εδώ). Και βλέπουμε οπότε, από εκεί. (Το εκεί, που πάλι εδώ είναι, μια και το περιλαμβάνει). Έχουμε αφήσει το «εγώ» (κατανοώντας όλους μας τους περιορισμούς), να διαλύεται στον Εαυτό. Και ως Εαυτός, Δρούμε Πλέον, Ελεύθεροι…

Γιατί κάθε φορά που ακούμε κάτι, ενεργοποιούνται σκέψεις και συναισθήματα μέσα μας, και αυτά συμμετέχουν στην κάθε μας επαφή (αντί για μας), κι έτσι γίνεται και με τον κάθε άλλον. (Που πάλι εμείς είμαστε…). Όμως τελικά, «δεν έχουμε συναντηθεί» με κανέναν άλλον, ούτε φυσικά και με τον Εαυτό μας (που είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα). Μπορεί να έχουν συναντηθεί «οι γνώμες μας»…, όχι όμως Εμείς. Και ουσιαστικά, με κάθε άνθρωπο που έχουμε ειδωθεί, όπως και ότι έχουμε συναντήσει στη ζωή μας, «δεν συμμετείχαμε» Εμείς. Συμμετείχε μόνο αυτό που είχε δημιουργηθεί «ως εικόνα» στο μυαλό μας…

Γιατί αυτό που είμαστε μόνο μπορεί να «βλέπει» Αληθινά. Βλέπει, πως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, προβληματισμοί, θέματα για επίλυση. Και δεν υπάρχει φυσικά και κανένας διαχωρισμός μεταξύ μας. Όλα μα όλα, τα κάνει το μυαλό μας όταν το ακολουθούμε με ότι κι αν μας πει.

Όμως θα ρωτήσει κάποιος: Πως θα λειτουργούμε στον κόσμο, αν δεν σκεφτόμαστε; Πως θα κινούμαστε;

Η απάντηση είναι: «Με τον πιο απλό τρόπο! Ως, η Φύση μας! Που πάντα είναι αλάνθαστη». Όμως αυτή δεν έχει περιορισμούς, ανησυχίες, φοβίες. Εμπιστοσύνη, χαρακτηρίζεται όλη αυτή η στάση από τη «μεριά» του εγώ. Ισορροπία και Αληθινή Ζωή, από την (Εσωτερική Θέση) του Εαυτού.

Λειτουργούμε αυθόρμητα οπότε, βλέποντας ανά πάσα στιγμή τι κάνουμε, και ΠΟΥ είμαστε. Γιατί τότε (όταν βλέπουμε τις σκέψεις μας και τα συναισθήματα μας), Εμείς, ως αυτό που Πραγματικά Είμαστε, είναι που μπορούμε να επιλέγουμε τι θα ακολουθούμε και τι όχι. Γιατί μη πιστεύοντας ΚΑΜΙΑ απολύτως σκέψη, και επαναστατώντας σε όλες (τις σκέψεις), και σε όλα τα δεδομένα, φαίνεται απόλυτα καθαρά, πόσα άχρηστα πράγματα έχουμε τελικά στο κεφάλι μας, στη ζωή μας, στον Εαυτό μας... Ακολουθούμε λοιπόν ΜΟΝΟ, τις σκέψεις που έχουν να κάνουν με πρακτικά ζητήματα στη ζωή μας όπως:
Πώς να πάμε στο σπίτι μας και που είναι.
Πώς να λειτουργούμε μηχανήματα και συσκευές.
Πώς να πλύνουμε, να μαγειρέψουμε, να οδηγούμε οχήματα.
Πώς να κάνουμε μαθηματικές πράξεις.
Πως με λίγα λόγια, στα πρακτικά ζητήματα της ζωής μπορούμε να αντεπεξέλθουμε, στις του σώματος ανάγκες μας, καθαρά για την ομαλή πορεία μας εδώ. (Ως Ένοικοι ενός υλικού φορέα).

Δεν έχει καμία δουλειά η σκέψη στις αποφάσεις μας, στο πώς να φερόμαστε στο περιβάλλον μας, στους ανθρώπους, στη φύση, και στα άλλα ζώντα πλάσματα, ούτε φυσικά στο με τι όρους να Αγαπάμε.

Κοιτάμε οπότε τις σκέψεις μας και τα συναισθήματα μας, (αυτά για να δούμε πως οι ανάλογες σκέψεις φέρνουν και τα ανάλογα συναισθήματα), ακριβώς για να συνειδητοποιούμε πόσο άχρηστες είναι, (ως επιλογές), και να πάψουμε να τις ακολουθούμε επιτέλους.

Γιατί κοιτάζοντας τις σκέψεις, (όπως ειπώθηκε), είμαστε «κάπου», (ως εσωτερική θέση λόγω δόνησης, αλλά χωρίς να σημαίνει πως βρισκόμαστε σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος), που από αυτήν βλέπουμε. Και βλέπουμε τα πάντα. Χωρίς να κρίνουμε, να κατατάσσουμε, να ερμηνεύουμε, να τακτοποιούμε, να κουκουλώνουμε, να επιδιώκουμε, να κάνουμε σενάρια, να κάνουμε το οτιδήποτε. Δεν μας χρειάζεται.

Μόνο Ζούμε… Όμως με «Ζήτα» κεφαλαίο!

Γιατί ακριβώς διαπιστώνουμε πόσο άπειρη ανησυχία, ανασφάλεια και βάσανα γλυτώνουμε. Κατ’ αρχήν, παύουμε να βασιζόμαστε στον οποιονδήποτε, συνειδητοποιώντας πως το κάναμε στο παρελθόν, μόνο και μόνο επειδή είχαμε κάποιο όφελος πάντα. (Συναισθηματικό, Υλικό, του Φαίνεσται…). Άρα, κοιτώντας όλα αυτά, είμαστε Ελεύθεροι, ακριβώς από όλα αυτά. Δεν βασιζόμαστε σε τίποτα που να έχει να κάνει με το οτιδήποτε έξω από τον Εαυτό μας. (Δηλαδή στον απατηλό κόσμο της Σκέψης).

Και το κυριότερο (που δεν ειπώθηκε), είναι πως λειτουργούμε στη στιγμή. Εκείνη την ώρα. «Στη βράση κολλάει το σίδερο» λέγανε οι παλιοί. Και όχι οργανώνοντας σχέδια δράσης. Πόση απώλεια Ενέργειας... Πόσο χάσιμο χρόνου... Πόση ταλαιπωρία… Όλα αυτά τα γλιτώνουμε. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Τι Ελευθερία…

Αφήνουμε, να γνωρίζει η ζωή για μας. Και έτσι, Είμαστε η Ζωή. Χωρίς να γνωρίζουμε το οτιδήποτε από πριν. Τίποτα. Γνωρίζουμε μόνο, ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ. Μέσα μας. Δεν αναλωνόμαστε σε περιουσίες, τίτλους, Εξωτερική ομορφιά, Επιτεύγματα, τα οποία μας «βγαίνει το λάδι» να τρέχουμε όλη μας τη ζωή να κυνηγάμε.

Κι αυτό, γιατί στη θέση του να μπορούμε να βλέπουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας, δεν υπάρχει, (διαπιστώνουμε), κάποιος που ΠΡΕΠΕΙ να είμαστε. Ή κάτι που είμαστε. Είμαστε απλά, η Φύση μας… Χωρίς ταμπέλες και προσδιορισμούς.

Και φυσικά δεν δίνουμε χαρακτηριστικά, γιατί δεν μπορούμε στη φάση αυτή με τον τρόπο που νιώθουμε, να προσδώσουμε σε εμάς την οποιαδήποτε ικανότητα (ή ανικανότητα) η οποία θα μπορούσε να δηλώνει απόλυτα αυτό που θα ήταν ικανό να μας περιγράψει με σαφήνεια. Είμαστε, …..ο Κανένας. Και τίποτα δεν έχει σημασία. Και δεν γνωρίζουμε και τίποτα… Σημασία, έχει μόνο η Ταύτιση με τη Φύση μας. Πόση Ομορφιά. Πόσο Μεγαλείο. Και πόση Ελευθερία Θεέ μου…

Ελευθερία, την οποία δεν μας παρέχει κάποιος, ώστε να υπάρχει ποτέ περίπτωση να κόψει αυτή την παροχή. Ελευθερία, από την εξάλειψη των δικών μας περιορισμών. Των δικών μας δεσμεύσεων. Των δικών μας δεδομένων…

Γιατί το μόνο σίγουρο είναι η αλλαγή. Και το μόνο που μένει, (Αναλλοίωτο) με το πέρασμα του χρόνου, (με ότι κι αν έρχεται, ακόμα και τα πάντα να καταρρεύσουν γύρω μας), είναι ο Θησαυρός μέσα μας.

Γιατί με την προσωρινότητα των πάντων εδώ, δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση, ότι σχέδια κι αν έχουμε, ότι προσπάθειες κι αν καταβάλουμε να βρούμε τη λεγόμενη ευτυχία, την οποία να μπορούμε να κρατήσουμε εμείς, ή να παραμείνει από μόνη της ως έχει… Λάμψεις, ευχάριστες είναι η ζωή μας. Αλλά όταν Είμαστε ο Εαυτός μας, τότε φαίνονται καθαρά όπως ακριβώς είναι αυτές οι λάμψεις: Πυροτεχνήματα, στον Ουρανό του Εαυτού μας που χάνονται, με Εμάς μόνο να παραμένουμε.

Οτιδήποτε λοιπόν εισέρχεται στην Αντίληψη μας, ΠΡΙΝ μπει η οποιαδήποτε σκέψη και λειτουργήσει αντί για μας, ας δούμε, αν Είμαστε παρόντες Εμείς, ή, οι ιδέες μας…

Αν μπει η Σκέψη, ας δούμε, τι σκεφτόμαστε, τι νιώθουμε…
Μόνο να δούμε.
Κι ας μείνουμε, σε αυτό που Βλέπει…

Εμείς, Είμαστε Αυτό που Βλέπει…

ΕΝΩΣΗ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Δεν είμαστε, ούτε μόνο σώμα, ούτε μόνο πνεύμα.
Δεν είμαστε, ούτε μόνο άνθρωποι, ούτε μόνο θεϊκά όντα.
Δεν είμαστε τίποτα, και είμαστε όλα αυτά μαζί, όσο ακόμα βρισκόμαστε εδώ, κι αυτό, ταυτόχρονα.

Ξεπερνώντας την «απόλυτη μας ταύτιση» (που ισχύει τώρα), μόνο με την υλική μας φύση, καθώς και την εμμονική ταυτοποίηση μας με έναν ανώτερο εσωτερικό εαυτό «που θα μας σώσει», (που και τα δύο αφορούν την αναγνώριση της πραγματικότητας μας με βάση τις πέντε αισθήσεις που με αυτές λειτουργούμε), μπορούμε να «συνδέσουμε», και να «συνθέσουμε» τον κατακερματισμένο μας εαυτό. Γιατί στο πρώτο είμαστε κολλημένοι στην ύλη και στο συναίσθημα, ενώ στο δεύτερο, με τα «μπούνια» στη νόηση. Όμως και αυτή είναι εμπόδιο, αν και «ανώτερη» (λέμε) από την πλήρη άγνοια…

Τελικά, ούτε μόνο κάτω, ούτε μόνο επάνω, αλλά, πέρα απ’ όλα… Τότε μόνο συνδέεται το μέσα με το έξω, το πάνω με το κάτω, το δεξιά με το αριστερά, ο άντρας με τη γυναίκα, η μέρα με τη νύχτα, το σκοτάδι με το φως.
Έξω παντελώς από τη δυτότητα, είμαστε Ακέραιοι!

Γιατί η Ελευθερία, βρίσκεται στη μη ταύτιση, στη μη κρίση, στη μη ταυτοποίηση, στη μη διαλογή, στη μη κατεύθυνση, στη μη οριοθέτηση…

Γιατί Αισθανόμαστε «Βαθιά», σημαίνει ζούμε Αληθινά. Και λειτουργούμε, πέρα από την οποιανδήποτε σκέψη, την οποία όμως εξακολουθούμε όχι πια να «παρατηρούμε», αλλά απλώς, …. να βλέπουμε…

Που βρισκόμαστε; Πίσω, από το ξεκίνημα του οτιδήποτε…
Γι’ αυτό και δεν επηρεαζόμαστε. Ζούμε ως θέση, στο μη εκφραζόμενο ποτέ, και ταυτόχρονα, εκφρασμένοι μέσα στο κάθε τι.

Αυτή είναι η Περιβόητη Ένωση…
Κι αυτή, η Πλήρης Ελευθερία!

Ο μανδύας που τα κάνει όλα αόρατα: Εξαφανίζει τα γεγονότα κάνοντας «τρύπες» στο φως

Ποια είναι η τεχνική που στην ουσία “σβήνει” τα γεγονότα από την ιστορία, σαν να μην συνέβησαν ποτέ. Πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί στις τηλεπικοινωνίες;

Ένας νέος μανδύας αορατότητας, που δημιούργησαν Αμερικανοί ερευνητές, δεν κρύβει αντικείμενα στον χώρο, αλλά κρύβει γεγονότα στον χρόνο, κάνοντας διαδοχικές “χρονικές τρύπες” στη ροή του φωτός που μεταδίδεται μέσω μιας οπτικής ίνας.

Οι επιστήμονες κατάφεραν να κρύψουν σχεδόν τα μισά δεδομένα (ποσοστό 46%) που μετέφερε το φως και ευελπιστούν ότι στο μέλλον θα βελτιώσουν κι άλλο την αποτελεσματικότητα της τεχνικής τους, η οποία στην ουσία “σβήνει” τα γεγονότα από την ιστορία, σαν να μην συνέβησαν ποτέ.

Μεταξύ άλλων δυνητικών πρακτικών εφαρμογών, ο μανδύας θα μπορούσε μελλοντικά να κάνει πολύ πιο ασφαλείς τις οπτικές τηλεπικοινωνίες και το διαδίκτυο, “εξαφανίζοντας” τα μεταφερόμενα δεδομένα και κάνοντας έτσι δύσκολη τη ζωή σε όσους θα ήθελαν να κρυφακούσουν και να υποκλέψουν στοιχεία.

 Η τεχνική μπορεί να ενσωματωθεί ομαλά στην υπάρχουσα υποδομή τηλεπικοινωνιών
Οι ερευνητές του πανεπιστημίου Πέρντιου της Ιντιάνα, με επικεφαλής τον καθηγητή της σχολής ηλεκτρολόγων μηχανικών και μηχανικών υπολογιστών ‘Αντριου Γουάινερ και τον βοηθό του Τζόζεφ Λούκενς, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Nature”, σύμφωνα με το BBC και το “New Scientist”, διευκρίνισαν ότι “χρειάζεται ακόμα πολλή δουλειά να γίνει, ωσότου η εν λόγω μέθοδος βρει πρακτική εφαρμογή, όμως χρησιμοποιεί τεχνολογία που μπορεί να ενσωματωθεί ομαλά στην υπάρχουσα υποδομή τηλεπικοινωνιών”.

 Ο πρώτος που πρότεινε να δημιουργηθεί ένας χρονικός μανδύας, ήταν το 2010 ο φυσικός Μάρτιν Μακ Κολ του Imperial College του Λονδίνου.

Πέρυσι, ερευνητές του πανεπιστημίου Κορνέλ των ΗΠΑ, με επικεφαλής τον φυσικό Αλεξάντερ Γκαέτα, ανακοίνωσαν τον πρώτο χρονικό μανδύα στον κόσμο, όμως ήταν πολύ μικρότερων δυνατοτήτων σε σχέση με τον νέο μανδύα αορατότητας.

Επίσης ο προηγούμενος χρονικός μανδύας απαιτούσε ένα πολύπλοκο λέιζερ, ενώ η νέα τεχνική χρησιμοποιεί κοινά εξαρτήματα που χρησιμοποιούνται στις εμπορικές οπτικές τηλεπικοινωνίες.

Πώς λειτουργεί η νέα τεχνολογία. Φτιάχνοντας “τρύπες” φωτός
 Η νέα τεχνολογία βασίζεται στη “χειραγώγηση” του χρονισμού των παλμών του φωτός, με δεδομένο ότι το φως – που είναι ταυτόχρονα κύμα και σωματίδιο – διαδίδεται σαν τα κύματα της θάλασσας. Αν τη στιγμή που ένα κύμα ανεβαίνει, ένα άλλο κατεβαίνει και όταν συναντηθούν, αυτή η συμβολή οδηγεί στην αλληλοεξουδετέρωσή τους.

Χρησιμοποιώντας κάτι ανάλογο με το φως, οι Αμερικανοί επιστήμονες πέτυχαν να δημιουργήσουν “τρύπες” του φωτός, εξαφανίζοντας μέσα σε αυτές τα δεδομένα που μεταφέρει το φως μέσω των οπτικών ινών. Οι “χρονικές τρύπες” – δηλαδή η απόκρυψη των πληροφοριών – είναι δυνατό να επαναλαμβάνονται με συχνότητα 12,7 gigabits ανά δευτερόλεπτο, ταχύτητα κατάλληλη για εμπορικές εφαρμογές.

 Ο μανδύας στην πραγματικότητα δεν χειραγωγεί τον χρόνο, αλλά τα φωτόνια, τα σωματίδια του φωτός που μεταφέρουν τα γεγονότα (τις πληροφορίες) στον χρόνο. “Φανταστείτε ότι παίρνουμε ένα τμήμα ποταμού και ωθούμε ένα μέρος του προς τα εμπρός κι ένα άλλο προς τα πίσω, έτσι ώστε να δημιουργούνται τρύπες εκεί όπου δεν υπάρχει πια καθόλου νερό…Με αυτό τον τρόπο ελέγχουμε τη ροή του φωτός, ωθώντας το εμπρός και πίσω στο χρόνο, αποφεύγοντας έτσι συμβάντα που αλλιώς θα το διατάρασσαν”, δήλωσε ο Γουάινερ.

Η έρευνα χρηματοδοτήθηκε από το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ. Μπορεί να βρει εφαρμογή σε θέματα στρατού
 “Οι ωτακουστές δεν θα συνειδητοποιήσουν ότι το σήμα έχει καμουφλαριστεί, επειδή δεν φαίνεται καθόλου ότι κάποιο σήμα έχει σταλεί” δήλωσε ο Λούκενς. Επεσήμανε ότι είναι προφανείς οι εν δυνάμει εφαρμογές στο πεδίο του στρατού και των υπηρεσιών ασφαλείας (καθόλου τυχαία, η νέα έρευνα χρηματοδοτήθηκε από το υπουργείο ‘Αμυνας των ΗΠΑ), αλλά και από μεγάλες εταιρίες που επίσης αναζητούν ύψιστη ασφάλεια στις επικοινωνίες τους.

Μέχρι τώρα η ερευνητική έμφαση είχε δοθεί στη δημιουργία μανδυών από τεχνητά “μετα-υλικά” που “ξεγελούν” το φως και εξαφανίζουν στο χώρο αντικείμενα από τα μάτια του παρατηρητή.

Σταδιακά όμως, οι μανδύες επεκτείνονται στην εξαφάνιση συμβάντων και δεδομένων στο χρόνο, χωρίς μάλιστα να απαιτούν ειδικά και εξεζητημένα υλικά.

 Τελικά, το “ιερό δισκοπότηρο” θα είναι ένας ενιαίος χωροχρονικός μανδύας, που θα μπορεί να εξαφανίσει ταυτόχρονα τα αντικείμενα στο χώρο και τα συμβάντα στο χρόνο.

 Όμως, σύμφωνα με τους επιστήμονες, οι δυσκολίες είναι πολύ μεγάλες και συνεπώς δεν πρόκειται να υπάρξει στο άμεσο μέλλον.

Θερμοκρασία ρεκόρ αναπτύχθηκε σε έναν επιταχυντή βαρέων ιόντων

Μέσα στον υπόγειο Σχετικιστικό Επιταχυντή Βαρέων Ιόντων (RHIC) με μήκος 3,9 χιλιομέτρων στη Νέα Υόρκυη, βαρέα σωματίδια συντρίβονται κάτω υπό συνθήκες που υπήρχαν για ένα εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου μετά το Big Bang.

 

Σε αυτόν λοιπόν τον επιταχυντή έσπασε ένα παγκόσμιο ρεκόρ, αυτό της υψηλότερης θερμοκρασίας που έχει καταγραφεί ποτέ, ανακοίνωσαν οι επιστήμονες. Πόσο υψηλή; μόλις 250.000 φορές μεγαλύτερη από το κέντρο του ήλιου.

Ένα σύνηθες πρωτόνιο ή νετρόνιο (πρώτο πλάνο) σχηματίζεται από τρία κουάρκ συνδεδεμένα μεταξύ τους με γκλουόνια, τους φορείς της ισχυρής δύναμης ή της δύναμης μεταξύ των χρωμάτων των κουάρκ. Πάνω από μια κρίσιμη θερμοκρασία, τα πρωτόνια και τα νετρόνια και άλλες αδρονικές μορφές της ύλης "λιώνουν" σε μια καυτή, πυκνή σούπα από ελεύθερα κουάρκ

Το νέο επίτευγμα συνέβη όταν πυρήνες χρυσού επιταχύνθηκαν στον επιταχυντή RHIC κοντά στην ταχύτητα φωτός, έως ότου συνετρίβησαν μεταξύ τους. Όταν τα ιόντα συγκρούονται, η ενέργεια που απελευθερώνεται είναι τόσο έντονη που λιώνει κυριολεκτικά τα νετρόνια και τα πρωτόνια που βρίσκονται μέσα στους πυρήνες του χρυσού στα συστατικά μέρη τους, δηλαδή σε κουάρκς και γκλουόνια.

 

Αυτή η καυτή σούπα από κουάρκ και γκλουόνια σχηματίστηκε και στο αρχέγονο πλάσμα που πιστεύεται ότι υπήρχε σε όλο το σύμπαν αμέσως μετά το Big Bang, που δημιούργησε τον Κόσμο περίπου πριν 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια. Η ύλη αυτή λίγο μετά ψύχθηκε και συμπυκνώθηκε για να σχηματίσει τα πρωτόνια και τα νετρόνια που αποτελούν την ύλη εδώ σήμερα.

 

Οι φυσικοί του RHIC μέτρησαν την θερμοκρασία του πλάσματος από κουάρκ και γκλουόνια, και την βρήκαν να φτάνει περίπου 4 τρισεκατομμύρια βαθμούς Κελσίου.

 

«Υπάρχουν πολλά όμορφα πράγματα σχετικά με αυτό το εξαιρετικά καυτό υλικό," ανέφερε ο φυσικός Steven Vigdor, ο οποίος ηγείται στο πυρηνικό πρόγραμμα του Brookhaven. Πρόσθεσε ότι ενώ ανέμεναν να φθάσει σε τέτοιες υπερ-υψηλές θερμοκρασίες, δεν είχαμε καθόλου προβλέψει την συμπεριφορά του σαν ένα σχεδόν τέλειο υγρό."

 

Αυτό το υγρό χωρίς τριβή εμφανίζεται και στα δύο άκρα του φάσματος της θερμοκρασίας, είπαν οι ερευνητές.

 

"Κι άλλοι φυσικοί έχουν παρατηρήσει εδώ και καιρό μια αρκετά παρόμοια συμπεριφορά σαν υγρό, σε παγιδευμένα δείγματα ατόμων αλλά σε θερμοκρασίες κοντά στο απόλυτο μηδέν, δέκα εκατομμύρια τρισεκατομμύρια φορές πιο ψυχρές από το καυτό πλάσμα κουάρκ-γκλουονίων που δημιουργούμε στο RHIC," δήλωσε ο Vigdor.

 

Βεβαίως, ο επιταχυντής RHIC δεν μπορεί να κρατήσει το ρεκόρ για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στον διάσημο επιταχυντή αδρονίων LHC στο CERN επιταχύνονται ιόντα μολύβδου σε μία περιοχή κοντά στην ταχύτητα του φωτός. Μόνο δε ένα πείραμα, που λέγεται ALICE, μπορεί να είναι σε θέση να σπάσει το ρεκόρ από τον RHIC.

 

"Η πυκνότητα της ενέργειας στον LHC είναι ένας παράγοντας κατά 3 τάξεις υψηλότερων από ό,τι στον RHIC”, δήλωσε η πειραματικός φυσικός του CERN Δέσποινα Χατζηφωτιάδου, που δουλεύει στο πείραμα ALICE. "Αυτό μεταφράζεται σε μια αύξηση κατά 30% σε απόλυτη θερμοκρασία σε σύγκριση με την τιμή που επιτεύχθηκε από τον RHIC. Έτσι θα έλεγα ότι το ALICE έχει το ρεκόρ!"

Βεβαίως οι ερευνητές στο ALICE δεν έχουν ακόμη δημοσιεύσει την επίσημη μέτρηση της θερμοκρασίας για το πλάσμα κουάρκ-γκλουονίων τους.

 

Διαλυμένοι γαλαξίες «αιμορραγούν» 200 δισεκατομμύρια άστρα

Ο θάνατος είναι αναπόφευκτος, ακόμα και για τους γαλαξίες. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble απαθανάτισε τη λάμψη 200 δισεκατομμυρίων άστρων που ξεχύθηκαν στο Διάστημα όταν οι γαλαξίες τους διαλύθηκαν από βαρυτικές δυνάμεις.

Η γαλάζια αίγλη προέρχεται από τα άστεγα άστρα του Σμήνους της Πανδώρας

Το σμήνος

H εικόνα δείχνει το «Σμήνος της Πανδώρας», γνωστό και ως Abell 2744, μια αχανή συλλογή 500 περίπου γαλαξιών, σε απόσταση 4 δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη. Το γιγάντιο γαλαξιακό σμήνος εκτιμάται ότι έχει μάζα 1.000 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του δικού μας Γαλαξία, ή 400 τρισεκατομμύρια φορές τη μάζα του Ήλιου.

Χάρη στην εξαιρετική ευαισθησία του στο υπέρυθρο φως, το Hubble κατάφερε να καταγράψει τη λάμψη των άστρων που έμειναν άστεγα όταν μερικοί γαλαξίες του σμήνους διαλύθηκαν.

Οι προσομοιώσεις

Οι τελευταίες προσομοιώσεις δείχνουν ότι έως και έξι μητρικοί γαλαξίες, περίπου στο μέγεθος του Μίλκι Ουέι, πρέπει διαλύθηκαν όταν πλησίασαν το κέντρο του σμήνους και βρέθηκαν υπό την επήρεια αντίρροπων βαρυτικών δυνάμεων από άλλους γαλαξίες.

Τα άστρα των νεκρών πια γαλαξιών πλέουν ελεύθερα στο Διάστημα, και οι παρατηρήσεις του Hubble δείχνουν ότι η λάμψη τους πρέπει να αντιστοιχεί γύρω στο 10% της συνολικής φωτεινότητας του γαλαξιακού σμήνους. Στην παραπάνω εικόνα η λάμψη αυτή έχει χρωματιστεί γαλάζια για να ξεχωρίζει.

«Τα αποτελέσματα βρίσκονται σε συμφωνία με ό,τι έχει προβλεφθεί να συμβαίνει μέσα σε μεγάλα γαλαξιακά σμήνη» σχολίασε η Μιρέγια Μόντες του Ινστιτούτου Αστροφυσικής των Κανάριων Νήσων, πρώτη συγγραφέας της δημοσίευσης στην επιθεώρηση «The Astrophysical Journal».

Το πρόγραμμα

Το Hubble μελέτησε το Σμήνος της Πανδώρας στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος Frontiers Field, το οποίο χρησιμοποιεί τα γαλαξιακά σμήνη ως «βαρυτικούς φακούς» για τη μελέτη πιο μακρινών αντικειμένων. Τα σμήνη έχουν τόσο μεγάλη μάζα ώστε η βαρύτητα τους παραμορφώνει το φως των άστρων και των γαλαξιών που διέρχεται από την περιοχή τους. Μεγεθύνουν έτσι το είδωλο των αντικειμένων που βρίσκονται πίσω τους (όπως τα βλέπουμε από τη Γη) και επιτρέπουν στους αστρονόμους να κοιτάξουν πιο μακριά στο Σύμπαν.

Οι αστρονόμοι γυρίζουν πίσω το ρολόι του χρόνου και εντοπίζουν πανάρχαια άστρα, πλανήτες και γαλαξίες

Ο στόλος των διαστημικών τηλεσκοπίων και τα πανίσχυρα επίγεια τηλεσκόπια ανακαλύπτουν τον τελευταίο καιρό πανάρχαια άστρα, πλανήτες και γαλαξίες. Ανάμεσά τους βρίσκονται ίσως και οι πρώτοι «εκπρόσωποί» τους στο Σύμπαν.

 

Επιστήμονες εντόπισαν πιθανώς το πρώτο άστρο και τον πρώτο πλανήτη του Σύμπαντος
 

O πρώτος γαλαξίας;

Τα διαστημικά τηλεσκόπια Hubble και Spitzer είχαν εντοπίσει πριν από λίγο καιρό έναν μακρινό γαλαξία που ονομάστηκε EGS-zs8-1. Ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τονΠασκάλ Οεσκ του Πανεπιστημίου Γέιλ έκανε πρόσφατα νέες παρατηρήσεις στον Γαλαξία με επίγεια τηλεσκόπια όπως το Keck στη Χαβάη. Οι ερευνητές κατάφεραν να υπολογίσουν με ακρίβεια τη θέση του. Οπως αναφέρουν στο άρθρο τους στην επιθεώρηση «Astrophysical Research Letters», ο γαλαξίας αυτός βρίσκεται σε απόσταση 13,1 δισ. ετών φωτός από εμάς και είναι ο πιο μακρινός και ταυτόχρονα ο αρχαιότερος που έχει εντοπιστεί ως σήμερα.

Σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία, το Σύμπαν γεννήθηκε πριν από περίπου 13,8 δισ. έτη και η πρώτη περίοδος της ύπαρξής του έχει ονομαστεί «κοσμικός Μεσαίωνας» επειδή ήταν ένας σκοτεινός κρύος κόσμος. Χρειάστηκαν μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια έτη μέχρι οι χημικές και άλλες κοσμικές διεργασίες στο βρεφικό Σύμπαν να οδηγήσουν στη γέννηση των πρώτων άστρων και στον σχηματισμό των πρώτων γαλαξιών.

Ο EGS-zs8-1 είναι ένας φωτεινός γαλαξίας που, σύμφωνα με τους ερευνητές, «γεννούσε» άστρα με ταχύτητα περίπου 80 φορές μεγαλύτερη από τον δικό μας. Η νέα ανακάλυψη επιβεβαιώνει προηγούμενες παρατηρήσεις ότι στο νεαρό ακόμη Σύμπαν υπήρχαν ήδη μεγάλοι γαλαξίες, γεγονός που δημιουργεί νέα ερωτήματα τα οποία καλούνται να απαντήσουν οι επιστήμονες.

 

Ο Αδάμ των άστρων

Αστρονόμοι στην Αυστραλία εντόπισαν στον Γαλαξία μας ένα άστρο που είναι το αρχαιότερο που έχει ποτέ βρεθεί ως σήμερα στο Σύμπαν. Το άστρο έχει ηλικία σχεδόν ταυτόσημη με εκείνη του Σύμπαντος και η ανακάλυψή του θα προσφέρει νέα δεδομένα για το πώς ήταν το Σύμπαν στη βρεφική του ηλικία, καθώς και σημαντικά στοιχεία για την εξέλιξή του.

Το άστρο εντόπισε ομάδα αστρονόμων  της Σχολής Αστρονομίας και Αστροφυσικής του Αυστραλιανού Εθνικού Πανεπιστημίου στην Καμπέρα. Αν και θα πίστευε κάποιος ότι ένα τέτοιας ηλικίας άστρο θα βρισκόταν στις εσχατιές του Σύμπαντος σε κάποιον πανάρχαιο γαλαξία, εν τούτοις αυτό βρίσκεται στον Γαλαξία μας στην κοντινή απόσταση των έξι χιλιάδων ετών φωτός από τη Γη. Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι το άστρο που εντόπισαν έχει ηλικία 13,6 δισ. έτη, γεγονός που σημαίνει ότι γεννήθηκε αμέσως μετά τη γέννηση του Σύμπαντος. Τα προηγούμενα άστρα που κατείχαν ως τώρα το ρεκόρ των αρχαιότερων στο Σύμπαν είχαν ηλικία περίπου 13,2 δισ. ετών. Το άστρο έλαβε την κωδική ονομασία SMSS J031300.36-670839.3 και η ανακάλυψη δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Nature».

 

Πλανήτες-μαθουσάλες

Ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου του Μπέρμπιγχαμ στη Βρετανία ανακάλυψε ένα πανάρχαιο πλανητικό σύστημα στον Γαλαξία μας που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Οι ερευνητές μελετώντας δεδομένα του διαστημικού τηλεσκοπίου Kepler εντόπισαν την παρουσία πέντε πλανητών γύρω από το άστρο KOI-3158 που βρίσκεται σε απόσταση 117 ετών φωτός από εμάς στον αστερισμό της Λύρας. Το άστρο αυτό είχε υποδειχθεί από το Kepler ως υποψήφιο να διαθέτει πλανήτες αλλά ως σήμερα δεν είχε υπάρξει επιβεβαίωση για αυτό το ενδεχόμενο. Οι ερευνητές εντόπισαν την παρουσία πέντε βραχωδών πλανητών να κινούνται γύρω από το άστρο αλλά σε αρκετά κοντινή απόσταση από αυτό, γεγονός που τους καθιστά πιθανότατα αφιλόξενους για τη ζωή.

Η ανακάλυψη είναι εξαιρετικά σημαντική για τρεις λόγους. Κατά πρώτον, δεν έχει ως σήμερα εντοπιστεί ένα πλανητικό σύστημα που να διαθέτει τόσο μεγάλο αριθμό βραχωδών πλανητών και επιπλέον δεν έχει εντοπιστεί, ακόμη τουλάχιστον, ένας πλανήτης αερίων.

Δεύτερος σημαντικός λόγος είναι η ηλικία του εν λόγω πλανητικού συστήματος. Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι η ηλικία των πλανητών είναι πέριξ των 11 δισ. ετών. Αυτό σημαίνει ότι το εν λόγω σύστημα είναι αν όχι το αρχαιότερο, πάντως από τα αρχαιότερα του Γαλαξία μας, πιθανώς και από τα αρχαιότερα ολόκληρου του Σύμπαντος.

Το τρίτο ενδιαφέρον δεδομένο είναι ότι ένας πλανήτης εκ των πέντε έχει παρόμοιο μέγεθος με αυτό της Γης και οι υπόλοιποι μικρότερο. Αυτό, σύμφωνα με τους ειδικούς, σημαίνει ότι πλανήτες με μέγεθος σαν της Γης (που θεωρούνται ιδανικοί για την ανάπτυξη ζωής) είχαν αρχίσει να σχηματίζονται πολύ νωρίς ενώ ως σήμερα πιστευόταν ότι οι πλανήτες μικρού μεγέθους άργησαν να κάνουν εμφάνισή τους. Η παρουσία πλανητών με μέγεθος σαν αυτό της Γης οδηγεί τους ειδικούς στην εκτίμηση ότι η ζωή πιθανότατα έκανε την εμφάνισή της στο Σύμπαν πολύ νωρίτερα από ό,τι πιστεύαμε.

Το 1218 π.Χ. έπεσε η Τροία!

Στο γνωσιακό DNA των Ελλήνων όλων των εποχών – αλλά και σε εκείνο όλων των Ευρωπαίων – έχει φωλιάσει εδώ και 3.000 χρόνια η «μητέρα όλων των μαχών», η αντιπαράθεση Δύσης και Ανατολής που έλαβε χώρα στα στενά των Δαρδανελίων.

Ο Πόλεμος της Τροίας σηματοδότησε την απαρχή της Ιστορίας των Ευρωπαίων και υπήρξε το αρχικό καλούπι όλων των μεταγενέστερων «συγκρούσεων των πολιτισμών», από τις Θερμοπύλες και τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας ως την Πτώση της Κωνσταντινούπολης, την Πολιορκία της Βιέννης, τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, τη Μάχη της Καλλίπολης, ή και την… «ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης» που ονειρεύεται σήμερα το Ισλαμικό Χαλιφάτο (ISIS).

Αλλά το μέγα ερώτημα ταλάνιζε και ταλανίζει ως σήμερα τους ιστορικούς και τους αρχαιολόγους: Υπήρξε στ’ αλήθεια ο Τρωικός Πόλεμος ή ήταν μια μυθολογία που άνθησε κατά τον Αρχαίο Μεσαίωνα χάρη στον ποιητικό οίστρο του Ομήρου;
Τώρα, μια ομοβροντία διεπιστημονικών ανακοινώσεων δίνει την περιζήτητη απάντηση: Υπήρξε ιστορικό γεγονός που έληξε με την πτώση της Τροίας, το θέρος του 1218 π.Χ. Τη μαρτυρία αυτής της τόσο συγκεκριμένης χρονολογίας δεν μας έδωσε κάποια μαρμάρινη επιγραφή ή άλλο εύρημα της αρχαιολογικής σκαπάνης. Μας την έδωσε ο ίδιος ο Ομηρος, εδώ και τρία μιλένια. Χρειάστηκε όμως ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης για να την αποκρυπτογραφήσουμε, με την αρωγή των αστρονομικών χαρτών της NASA. Ας δούμε πώς.

Τα εννιά «παπλώματα» της Τροίας
Αν ρωτήσουμε έναν πολίτη του 20ού αιώνα για το ποια αρχαιολογικά ευρήματα έχουμε από την Τροία θα μας παραπέμψει σίγουρα στον «Θησαυρό του Πριάμου» που ανέσκαψε ο Ερρίκος Σλίμαν, το 1878. Αντιστοίχως, αν ο ερωτώμενος είναι του 21ου αιώνα, μάλλον θα μας αναφέρει τον… Μπραντ Πιτ – αλλά ας μην το σχολιάσουμε.
Το θέμα είναι ότι ο «Θησαυρός του Πριάμου» χρονολογήθηκε τελικά γύρω στο 2500 π.Χ., όταν η Τροία ανήκε ακόμη στη θαλασσοκρατορία των Μινωιτών και οι Μυκήνες ήταν… άχτιστες. Βλέπετε, ο βιαστικός κύριος Σλίμαν έσκαψε ένα πηγάδι τόσο βαθύ που έφτασε στο δεύτερο στρώμα της πόλης.
Οπως απέδειξε το 1902 ο κανονικός αρχαιολόγος Βίλχελμ Ντόρπφελντ – και το παραδέχτηκε ο Σλίμαν τη χρονιά που πέθανε – η Τροία έχει τελικά εννιά αρχαιολογικά στρώματα και πολύ περισσότερα υποστρώματα ανάμεσά τους.
Από την πιο πρόσφατη ανασκαφή, που ξεκίνησε το 1988 από ομάδα γερμανών και αμερικανών αρχαιολόγων υπό τον Μάνφρεντ Κόρφμαν, γνωρίζουμε ότι το στρώμα «Τροία VIh» είναι εκείνο που – καθ’ ημάς – αντιστοιχεί στην επίθεση των 1.187 πλοίων των Αχαιών, με χρονολόγηση γύρω στο 1300 π.Χ.
Το ανώτερο αρχαίο στρώμα, το «Τροία VIIa», αντιστοιχεί σε μεταγενέστερη τελική άλωση και ολοκαύτωμα, χρονολογούμενη στο 1190 με 1180 π.Χ. (ίσως αυτή που ο Αινείας έφυγε οριστικά για την κατοπινή Ρώμη).

Τα ερείπια της Τροίας. Ψάχναμε την αλήθεια στα όσα είχε πει ο ποιητής «με τα μάτια στη γη», ενώ εκείνος τα είχε μαρτυρήσει όλα σε όσους «κοιτούσαν τον ουρανό»
Αρχαιολογικά, λοιπόν, είχαμε φτάσει στο «1300 π.Χ. και μετά». Ιστορικά, είχαμε 11 αρχαίες πηγές να χρονολογούν τον Τρωικό Πόλεμο σε διάφορες χρονιές, από το 1514 ως το 1171 π.Χ. Κανένας όμως από τους υπολογισμούς τους δεν βασιζόταν σε κάτι το ιστορικά αδιαμφισβήτητο ή επιστημονικά θεμελιωμένο.

Η επιφοίτηση των άστρων
Οταν ψάχνεις την αλήθεια σε χρόνια τόσο μακρινά χρειάζεσαι κάποια «σταθερά» στον χρόνο για να την καταστήσεις σημείο αναφοράς. Και ακριβώς μια τέτοια σταθερά μάς προσφέρει ο ουρανός, υπό την προϋπόθεση ότι ξέρουμε να τον διαβάζουμε.
Ο πρώτος που βρήκε μια τέτοια σταθερά στα λόγια του Ομήρου ήταν ο Ηράκλειτος εκ Πόντου (1ο αι. μ.Χ.). Πρόσεξε στην περιγραφή του τελευταίου δείπνου των Μνηστήρων, στην Οδύσσεια, ότι «η Αθηνά τους έκανε να ξεκαρδίζονται στα γέλια χωρίς λόγο» και «να βλέπουν στο πιάτο του φαγητού τους αίμα». Κατά τον μάντη Θεοκλύμενο – που είχε φέρει μαζί του από την Πύλο κατά την επιστροφή του στην Ιθάκη ο Τηλέμαχος – αυτό σήμαινε τον επερχόμενο θάνατό τους. Αλλά για τον Ηράκλειτο αυτό σήμαινε ακόμη πιο σίγουρα ότι είχε συμβεί εκείνη την ημέρα έκλειψη ηλίου.
Τη σκυτάλη παρέλαβε από τον πόντιο Ηράκλειτο ο γερμανός αστρονόμος Καρλ Σος (Carl Schoss), το 1926, ο οποίος υπολόγισε ότι στις 16 Απριλίου του 1178 π.Χ. είχε όντως συμβεί ολική ηλιακή έκλειψη ορατή από τα Ιόνια νησιά. Στην ίδια ημερομηνία κατέληξαν το 2008 και οι Μαρτσέλο Μαγκνάσο και Κωνσταντίνος Μπαϊκούσης, του Πανεπιστημίου Ροκφέλερ της Νέας Υόρκης. Ομως, το 2012, στο περιοδικό Mediterranean Archaeology & Archaeometry δημοσιεύθηκε μια νέα εργασία, από ομάδα ερευνητών των πανεπιστημίων Πατρών και Αθηνών υπό τον καθηγητή Γεωφυσικής Σταύρο Παπαμαρινόπουλο, που κατέληγε στην ημερομηνία 30 Οκτωβρίου 1207 π.Χ. ως την αποφράδα για τους Μνηστήρες της Πηνελόπης. Αν γνωρίζετε αγγλικά, είναι πραγματικά απολαυστικό να διαβάσετε σε αυτή την εργασία (www.maajournal.com/Issues/2012/pdf/PAPAMARINOPOULOS.pdf) τις λεπτομέρειες από την ομηρική περιγραφή που οδήγησαν στην αναζήτηση της ολικής έκλειψης όχι σε άνοιξη αλλά σε φθινόπωρο.
Αφού όμως, όπως όλοι γνωρίζουμε, ο Οδυσσέας επέστρεψε στην Ιθάκη 10 χρόνια μετά την άλωση της Τροίας, τότε…; Η τεκμηριωμένη απάντηση δόθηκε δύο χρόνια μετά, τον Ιανουάριο του 2014, όταν στο ίδιο περιοδικό δημοσιεύθηκε η νέα εργασία της ελληνικής ομάδας, που χρονοθετούσε πλέον επακριβώς τη λήξη του Τρωικού Πολέμου (www.maajournal.com/Issues/2014/Vol14-1/Full8.pdf).

Η έκλειψη του Πατρόκλου

Αναδιφώντας τους στίχους του Ομήρου στην Ιλιάδα, οι ερευνητές εντόπισαν στην περιγραφή του θανάτου του Πατρόκλου – καταμεσήμερο – περιγραφή ηλιακής έκλειψης, όπως και αναφορά σε εμφάνιση της Αφροδίτης στο τρίτο πρωινό μετά τον θάνατό του. Τα σύγχρονα προγράμματα αστρονομίας που είναι δωρεάν διαθέσιμα μέσω του Διαδικτύου, όπως το Starry Night (http://astronomy.starrynight.com/), επιτρέπουν στον καθένα μας να διαπιστώσει ότι ο πλανήτης Αφροδίτη ήταν ορατός στον νυχτερινό ουρανό της Τροίας της 9ης Ιουνίου 1218 π.Χ., καθόσον ανέτειλε στις 3.12, ενώ ο Ηλιος στις 4.48. Και, ακριβώς τρεις ημέρες πριν, ο σχετικός κατάλογος της NASA Canon of Solar Eclipse Database(xjubier.free.fr/en/site_pages/solar_eclipses/5MCSE/xSE_Five_Millennium_Canon.html) μας πληροφορεί ότι είχε σημειωθεί ηλιακή έκλειψη που σκοτείνιασε τον ουρανό της Τροίας κατά 75,2%, από τις 14.10 ως τις 15.45. Για να σιγουρευτούν πως κανένα άλλο «δίδυμο εκλείψεων» δεν υπήρχε που να αντιστοιχεί στη δεκαετή απόσταση θανάτου του Πατρόκλου και θανάτου των Μνηστήρων, οι ερευνητές έψαξαν διεξοδικά όλη τη χρονική περίοδο 1400 – 1130 π.Χ. Το αποτέλεσμα ήταν μηδενικό, οπότε είναι πλέον βέβαιοι πως η Ιστορία θα καταγράψει τον Τρωικό Πόλεμο ως πραγματικό γεγονός, με τις ακόλουθες χρονολογίες διεξαγωγής του:

Οκτώβριος 1227 π.Χ.: Αναχώρηση του Οδυσσέα από την Ιθάκη για την Αυλίδα.

Θέρος 1226 π.Χ.: Εναρξη της πολιορκίας της Τροίας.

Θέρος 1218 π.Χ.: Αλωση της Τροίας.

Οκτώβριος 1207 π.Χ.: Επιστροφή Οδυσσέα και εξόντωση Μνηστήρων.

Τις δύο αυτές πολυσήμαντες εργασίες χρονολόγησης των ομηρικών επών θα παρουσιάσουν οι έλληνες ερευνητές στο διεθνές συνέδριο «Η Αρχαία Ελλάδα και ο Σύγχρονος Κόσμος» που θα διεξαχθεί στην Ολυμπία, στις 28-31 Αυγούστου 2016. Τα ονόματα των ερευνητών της χρονολόγησης της Οδύσσειας και της Ιλιάδας, συνολικά, είναι: Σ. Παπαμαρινόπουλος (καθ. Γεωφυσικής Παν. Πατρών), Π. Πρέκα-Παπαδήμα (επίκ. καθ. Αστροφυσικής Παν. Αθηνών), Ε. Μητροπέτρου, Α. Τσιρώνη, Π. Αντωνόπουλος, Π. Μητρόπετρος και Γ. Σαραντίτης.

Ανθολογία Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, ΚΩΜΩΔΙΑ, ΑΝΤΙΦΑΝΗΣ - Ποίησις

Τα πλεονεκτήματα των τραγικών

Σ᾽ αυτό το εξαιρετικά ενδιαφέρον, αν και φθαρμένο, απόσπασμα από την κωμωδία του Αντιφάνη Ποίησις, που εικάζεται ότι προέρχεται από τον πρόλογο του έργου, κάποιος, που μιλά εξ ονόματος των κωμικών ποιητών (στ. 17), μακαρίζει την τραγωδία για τα "πλεονεκτήματα" που έχουν οι τραγικοί ποιητές σε σύγκριση με τους κωμικούς. Δύο είναι τα υποτιθέμενα πλεονεκτήματα (και τα δύο συνδέονται με την πλοκή): οι τραγικοί ποιητές αφενός δεν χρειάζεται να επινοούν τις υποθέσεις των έργων, αφού αντλούν τα θέματά τους από τον μύθο, που είναι εκ των προτέρων γνωστός στους θεατές, και αφετέρου έχουν τη δυνατότητα, όταν βρεθούν σε αδιέξοδο με την εξέλιξη της πλοκής, να καταφεύγουν, χωρίς τίμημα, στη λύση του θεού από μηχανής.

Ποίησις (Απόσπασμα 189)

μακάριόν ἐστιν ἡ τραγῳδία
ποίημα κατὰ πάντ᾽, εἴ γε πρῶτον οἱ λόγοι
ὑπὸ τῶν θεατῶν εἰσιν ἐγνωρισμένοι,
πρὶν καί τιν᾽ εἰπεῖν· ὥσθ᾽ ὑπομνῆσαι μόνον
5 δεῖ τὸν ποιητήν. Οἰδίπουν γὰρ † φῶ
τὰ δ᾽ ἄλλα πάντ᾽ ἴσασιν· ὁ πατὴρ Λάιος,
μήτηρ Ἰοκάστη, θυγατέρες, παῖδες τίνες,
τί πείσεθ᾽ οὗτος, τί πεποίηκεν. ἂν πάλιν
εἴπῃ τις Ἀλκμέωνα, καὶ τὰ παιδία
10 πάντ᾽ εὐθὺς εἴρηχ᾽, ὅτι μανεὶς ἀπέκτονε
τὴν μητέρ᾽, ἀγανακτῶν δ᾽ Ἄδραστος εὐθέως
ἥξει πάλιν τ᾽ ἄπεισι –ῡ –υ –
‹ἔπει›θ᾽ ὅταν μηδὲν δύνωντ᾽ εἰπεῖν ἔτι,
κομιδῇ δ᾽ ἀπειρήκωσιν ἐν τοῖς δράμασιν,
15 αἴρουσιν ὥσπερ δάκτυλον τὴν μηχανήν,
καὶ τοῖς θεωμένοισιν ἀποχρώντως ἔχει.
ἡμῖν δὲ ταῦτ᾽ οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ πάντα δεῖ
εὑρεῖν, ὀνόματα καινά, – ῡ –υ –
ῡ –υ – κἄπειτα τὰ †διῳκημένα
20 πρότερον, τὰ νῦν παρόντα, τὴν καταστροφήν,
τὴν εἰσβολήν. ἂν ἕν τι τούτων παραλίπῃ
Χρέμης τις ἢ Φείδων τις, ἐκσυρίττεται·
Πηλεῖ δὲ πάντ᾽ ἔξεστι καὶ Τεύκρῳ ποιεῖν

***
Η τραγωδία είναι είδος που αξίζει να το μακαρίζεις
από κάθε άποψη. Πρώτα-πρώτα, οι υποθέσεις
είναι ήδη γνωστές στους θεατές,
προτού καν μιλήσεις γι᾽ αυτές. Ο ποιητής
χρειάζεται μόνο να τις υπενθυμίσει.5
Αν, λόγου χάρη, πω «Οιδίπους»,
τα υπόλοιπα τα γνωρίζουν όλα:
πατέρας του ο Λάιος, μητέρα του η Ιοκάστη,
ποιες οι κόρες του, ποιοι οι γιοι του,
τι θα πάθει, τι έπραξε ήδη.
Αν πάλι κάποιος αναφέρει τον Αλκμέωνα,¹
και τα μικρά παιδιά, μηδενός εξαιρουμένου,10
σου είπανε στο πι και φι ότι τρελάθηκε και σκότωσε τη μητέρα του,
ότι θα καταφθάσει έξω φρενών ο Άδραστος²
και ότι θα ξαναφύγει ***
Έπειτα, όταν δεν έχουν πια να πουν τίποτα
και τα βρίσκουν σκούρα με την πλοκή,
υψώνουν τη μηχανή³ όπως το δάχτυλο⁴15
και οι θεατές δεν έχουν πρόβλημα.
Εμείς όμως δεν έχουμε τέτοια·
είμαστε υποχρεωμένοι να επινοήσουμε τα πάντα,
νέα ονόματα,***
έπειτα τι προηγήθηκε, τι διαδραματίζεται τώρα,20
το κλείσιμο, την εισαγωγή.
Αν κάποιος Χρέμης ή κάποιος Φείδων⁵
παραλείψει έστω και ένα απ᾽ αυτά,
τον πέταξαν έξω με σφυρίγματα.⁶
Στον Πηλέα όμως και τον Τεύκρο⁷ επιτρέπονται τα πάντα.
------------

¹ Γιος του μάντη Αμφιάραου και της Εριφύλης. Ο Αμφιάραος γνώριζε ότι, αν έπαιρνε μέρος στην εκστρατεία των Επτά εναντίον της Θήβας, θα σκοτωνόταν. Γι᾽ αυτό κρυβόταν. Ο Πολυνείκης προσέφερε στην Εριφύλη το περιδέραιο της Αρμονίας και εκείνη του αποκάλυψε πού ήταν κρυμμένος ο μάντης. Ο Αμφιάραος, φεύγοντας για τη Θήβα, έδωσε εντολή στον γιο του τον Αλκμέωνα να τιμωρήσει τη μητέρα του την Εριφύλη, και αυτός τη σκότωσε. Σύμφωνα με την πιο διαδεδομένη εκδοχή, ο μητροκτόνος τρελαίνεται μετά την πράξη του. Στον Αντιφάνη, που ίσως ακολουθεί την εκδοχή κάποιου τραγικού, η σειρά αντιστρέφεται.

² Αδερφός της Εριφύλης, βασιλιάς του Άργους· ηγήθηκε της εκστρατείας των Επτά για να βοηθήσει τον γαμπρό του Πολυνείκη. Δεν γνωρίζουμε σε ποια συγκεκριμένη τραγωδία αναφέρεται ο Αντιφάνης. Σφοδρή σύγκρουση του Αλκμέωνα με τον Άδραστο μαρτυρείται στην τραγωδία του Σοφοκλή Επίγονοι (απόσπ. 187).

³ Τη λύση με την βοήθεια τῶν θεῶν ἀπὸ μηχανῆςτην καθιέρωσε ο Ευριπίδης.

⁴ Όπως οι ηττημένοι πυγμάχοι, που γλίτωναν την εξόντωση, όταν αναγνώριζαν την ήττα τους υψώνοντας τον δείκτη μπροστά στο στήθος του αντιπάλου.

⁵ Ήρωες κωμωδιών. Φαίνεται πως ήδη όταν γράφει ο Αντιφάνης είχαν γίνει σταθερά πρόσωπα.

⁶ Το θεατρικό κοινό στην αρχαιότητα αντιδρούσε πολύ πιο ζωηρά από ό,τι συνήθως το σύγχρονο θεατρικό κοινό. Είναι χαρακτηριστικά τα ρήματα που περιγράφουν την αποδοκιμασία των ηθοποιών ἐκβάλλω (=πετάω έξω), ἐκσυρίττω (=πετάω έξω με σφυρίγματα).

⁷ Τυπικοί ήρωες τραγωδιών.

ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Αν νιώθετε ότι τίποτα δεν «κινείται» στη ζωή σας, ίσως πρέπει να σκεφτείτε τι κάνετε εσείς από την πλευρά σας.

Σίγουρα δεν θα έχετε ακούσει κανέναν να παραπονιέται: «Σηκώνομαι νωρίς κάθε πρωί, γυμνάζομαι, μελετώ, φροντίζω να διατηρώ υγιείς τις σχέσεις μου, καταβάλλω τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια στη δουλειά μου, κι όμως δεν προκύπτει ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΛΟ στη ζωή μου!» Η ζωή σας είναι ένα ενεργειακό σύστημα. Αν δεν προκύπτει τίποτα καλό στη ζωή σας, η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική σας. Μόλις συνειδητοποιήσετε ότι οι ενέργειές σας διαμορφώνουν τις συνθήκες και τις συγκυρίες στη ζωή σας, θα πάψετε να υιοθετείτε το ρόλο του θύματος.

Μπορεί να βλέπουμε τη ζωή των άλλων ανθρώπων και να αναρωτιόμαστε: «Μα τι συνέβη στο νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος;» Ο Γιάννης παίρνει προαγωγή και σκεφτόμαστε: «Μα τι έκανε και πήρε αυτή την προαγωγή;» Οι γείτονες γιορτάζουν την τεσσαρακοστή επέτειο του ευτυχισμένου γάμου τους και αναρωτιόμαστε: «Γιατί είναι τόσο τυχεροί;» Μπορεί όλα αυτά να σας προκαλούν σύγχυση, αλλά θα πρέπει να κατανοήσετε ότι για όλους ισχύουν οι ίδιοι νόμοι αιτίας και αποτελέσματος.

Η ζωή μας δίνει ότι ζητήσουμε. Ο Χρήστος κερδίζει τις γυναίκες με διαμάντια, αρώματα και ακριβά δώρα. Όταν τον παρατούν, παραπονιέται ότι οι γυναίκες τον θέλουν μόνο για τα λεφτά του και τον εκμεταλλεύονται. Αν πάτε για ψάρεμα με διαμαντένιο δόλωμα, τότε θα πιάσετε ψάρια που προτιμούν τα διαμάντια! Πού βλέπετε το περίεργο;

Η Άννα πηγαίνει για ψώνια φορώντας μπλούζες με βαθύ ντεκολτέ. Στο μεταξύ, εξοργίζεται επειδή οι άντρες θέλουν μόνο το κορμί της. Οι άντρες εντοπίζουν τα ντεκολτέ από μίλια μακριά! Τι σας προκαλεί εντύπωση;

ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ

Αν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, μπορούμε να θυμηθούμε οτιδήποτε έχει συμβεί στη ζωή μας – και να διαπιστώσουμε με ποιον τρόπο συμβάλαμε στην πρόκληση κάθε κατάστασης. Μην ασχολείστε με τους γείτονες και με όσα τους εξασφαλίζουν οι συμπαντικοί νόμοι. Παρακολουθήστε πώς λειτουργεί ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος στη δική σας ζωή – στις δικές σας σχέσεις, στα δικά σας επιτεύγματα και στις δικές σας απογοητεύσεις. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα γνωρίσετε την εσωτερική γαλήνη.

Oι 8 χαρακτήρες του ανθρώπου σύμφωνα με τον Γιούνγκ

Οι συνδυασμοί των τεσσάρων λειτουργιών της συνείδησης μαζί με τις δύο τάσεις, κάνουν τον Γιούνγκ να διακρίνει οκτώ βασικούς ψυχολογικούς τύπους:
α. Τον εξωστρεφή 1 διανοητικό, 2 συναισθηματικό 3 κατα αίσθηση 4 ενορατικό ή διαισθητικό
β. Τον εσωστρεφή 5 διανοητικό 6 συναισθηματικό, 7 κατα αίσθηση 8 ενορατικό.

 

Α. Ο ΕΞΩΣΤΡΕΦΗΣ

Γενική τάση της συνείδησης
Βασική τάση αποτελεί η σχέση με τον έξω κόσμο τα αντικείμενα και την προσαρμογή σε αυτά, ανεξαρτήτως ηθικής αξιολόγησης. Το περιβάλλον τον απορροφά. Τον απασχολεί τι θα πει ο κόσμος, τι ζητάει η κοινωνία και πώς θα συμμορφωθεί με αυτά. Επιτυγχάνει έτσι μεγάλη προσαρμοστικότητα ακόμη και σε κοινωνιοπολιτικές συνθήκες που ρέουν και τα καταφέρνει στη διπλωματία, εμπόριο κ.λπ.

 

Όταν ξεπεράσει τα κάποια όρια, χάνει την σύνδεση με τον εαυτό του και κινδυνεύει από νευρώσεις και υστερίες. Τον απασχολεί πάνω από όλα να προκαλεί το ενδιαφέρον των άλλων. Είναι μεγάλος κουτσομπόλης σε αλήθειες και ψέματα.

 

Η τάση του ασυνείδητου

Όσο περισσότερο ασχολείται με τα εξωτερικά, τόσο ο ψυχισμός του στρέφεται προς τα μέσα, σε υποκειμενικές αξιώσεις και ανάγκες. Εφόσον καταπιέζονται τα εσωτερικά προσωπικά στοιχεία συνεχώς, το ασυνείδητο προβάλλει στο προσκήνιο της συνείδησης πόθους και ελπίδες, προοπτικές ζωής, συναισθήματα, προσωπικές αρχές κ.α. που ζητούν έντονα την τροφοδοσία τους.

 

1. Ο εξωστρεφής διανοητικός
Εκτός την εξωστρέφεια χρησιμοποιεί την διανόηση σε εξωτερικά πράγματα, γεγονότα, ακόμη και σε αφηρημένες ιδέες. Ακολουθεί με ακρίβεια και αντικειμενικά τα γεγονότα και τις καταστάσεις. Θέλει να συλλέγει εμπειρικό υλικό κι ας μη μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Το συναίσθημά του ατροφεί. Αυτό μπορεί να τον κάνει νευρωτικό. Είναι ο κατά εξοχήν τύπος άνδρα του δυτικού πολιτισμού.

 

2. Ο εξωστρεφής συναισθηματικός τύπος
Συνηθίζεται στις γυναίκες. Βλέπει, βιώνει και εκτιμά τα πράγματα με συναισθηματικό τρόπο. Δύσκολα πείθει εφόσον τείνει να συμπεράνει μέσα από συναισθηματικές προβολές. Όταν η ατροφία της διανόησης γίνει υπερβολική, έχουμε υστερικά συμπτώματα και νηπιακή συμπεριφορά.

 

3. Ο εξωστρεφής κατά αίσθηση τύπος
Λέγεται και αντιληπτικός τύπος. Προέχουν οι αισθήσεις του. Δίνεται αλλά και δένεται με αυτές στα εξωτερικά αντικείμενα, χωρίς να νοιάζεται για λογικές επεξεργασίας και συναισθηματικές εμβαθύνσεις. Επιδιώκει την απόλαυση και καλοπέραση, είναι εύθυμος και αξιαγάπητος, εύπιστος. Μπορεί να καταντήσει ακόλαστος, ζηλιάρης και καχύποπτος. Η ενόραση είναι ελάχιστα ανεπτυγμένη σε αυτόν.

 

4. Ο εξωστρεφής ενορατικός τύπος
Συναντάται περισσότερο στις γυναίκες. Αντιλαμβάνεται τα πράγματα «ασυνείδητα» και πολλές φορές χωρίς λογική. Με κανένα ή ελάχιστα στοιχεία προβλέπει πρόσωπα και καταστάσεις μελλοντικώς. Έχει σιγουριά για το μέλλον. Συλλαμβάνει νέες ιδέες. Είναι δημιουργικός και προωθεί τα πράγματα. Περιφρονώντας τα της αίσθησης πράγματα εκτρέπεται σε δογματισμούς και αβάσιμες μελλοντολογίες. Εγκαταλείπει μισοτελειωμένα τα πράγματα για να ασχοληθεί με άλλα.

 

Β. Ο ΕΣΩΣΤΡΕΦΗΣ ΤΥΠΟΣ

Γενική τάση της συνείδησης
Έχει δικές του αρχές και αντιλήψεις με τις οποίες βλέπει, βιώνει και κρίνει την πραγματικότητα. Η υποκειμενική του διάθεση προσδιορίζει τις αντιλήψεις του. Δεν τον νοιάζει να προσαρμοστεί στο περιβάλλον, αλλά απαιτεί αυτό από το περιβάλλον. Αν και οι θεωρίες του δεν συμφωνούν με την πραγματικότητα, τότε τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Καταλαβαίνουμε έτσι την ιδιορρυθμία, αντικοινωνικότητα, εγωισμούς και φιλαυτία του εσωστρεφή.

 

Η τάση του ασυνείδητου

Περιφρονώντας την πραγματικότητα ενισχύεται ασυνείδητα η επιρροή των αντικειμένων πάνω του, μέχρι βαθμού επικίνδυνου. Έτσι ένας φανατικός αγώνας για ελευθερία του πνεύματος μπορεί να γίνει ασυνείδητη έξαρση από οικονομικούς και υλικούς παράγοντες. Η ανεξαρτησία της δικής του γνώμης κινδυνεύει να γίνει αγχώδης υποταγή στην κοινή γνώμη. Η ηθική υπεροχή σε εξευτελισμό της προσωπικότητας. Τέλος η υπερβολική εσωστρέφεια καταλήγει σε νεύρωση που χαρακτηρίζεται από αποφασιστικότητα, έμμονες ιδέες, ισχυρή ευσυγκινησία, χρόνια υπερκόπωση.

 

1. Ο εσωστρεφής διανοητικός τύπος

Το εξωτερικό περιβάλλον είναι απλώς η αφετηρία του. Πρώτο το μέλημα να αναγάγει το περιβάλλον στις δικές του υποκειμενικές αρχές και ιδέες μέσα από ισχυρούς εσωτερικούς παράγοντες. Είναι επιφυλακτικός ή ακόμη και αρνητικός στα αντικείμενα. Εμβαθύνει χωρίς να επεκτείνει στις εντυπώσεις και εμπειρίες. Οι κρίσεις του φαίνονται συνήθως απότομες, ψυχρές και αυθαίρετες. Προσπαθεί να επιβάλει τα δικά του διανοήματα και πολλές φορές συγχέεται σε ένα κόσμο από παρανοήσεις. Συχνά ντύνεται και συμπεριφέρεται αδέξια. Στο επάγγελμά του αρχικά διαθέτει δυσμενώς τους συναδέλφους και προϊστάμενους, αλλά η καλύτερη γνωριμία μαζί του πολλές ικανότητες και απόθεμα καλοσύνης. Δεν έχει ανεπτυγμένο το συναίσθημα, για αυτό στις συμπεριφορές και σχέσεις του δείχνει αδεξιότητα και παιδική αφέλεια.

 

2. Ο εσωστρεφής συναισθηματικός τύπος
Το ανεπτυγμένο του συναίσθημα γεννάει μέσα του συναισθηματική ένταση. Επειδή η ροπή δεν εκδηλώνει προς τα έξω τον συναισθηματικό του κόσμο, τον κρύβει από τους άλλους. Έτσι παρουσιάζεται σιωπηλός και δυσκολονόητος ή αντίθετα εκρήγνυται σε συναισθηματικές κρίσεις. Κάθε λανθάνουσα αρχετυπική εικόνα του είναι γεμάτη συναισθηματικούς τόνους. Τα εγωιστικά συναισθήματα που τον κατέχουν φανερώνουν αυταρέσκεια και θέλει να έχει την αποκλειστικότητα στο ενδιαφέρον των άλλων. Η κατάσταση της έκτασης του είναι πολύ γνώριμη. Βιώνει τις παραστάσεις με συναισθηματική ένταση, αντίθετα προς τον εσωστρεφή διανοητικό που τις βιώνει σε βάθος. Θέλει να υπερέχει και να άρχει σε αντικείμενα, περιβάλλον και ανθρώπους. Έτσι συχνά εξελίσσεται σε φιλόδοξο, αρχομανή ή ακόμη τυραννικό. Παθολογική έκφραση των χαρακτηριστικών αυτών δημιουργούν νευρασθένεια και ψυχοπάθεια.

 

3. Ο εσωστρεφής αντιληπτικός (κατά αίσθηση) τύπος
Η ψυχική του διάθεση παρεμβαίνει έντονα στην πορεία που διανύει ο εξωτερικός ερεθισμός μέχρι να γίνει συναίσθηση και συναίσθημα. Έτσι το τελικό αίσθημα-αντίληψη είναι αυστηρά υποκειμενικά εφόσον ο εξωτερικός ερεθισμός χρωματίζεται έντονα από τις προδιαθέσεις, τις βαθύτερες παραστάσεις του και τις αρχετυπικές του εικόνες που λανθάνουν στο ασυνείδητο. Φαίνεται ήρεμος και αδιάφορος. Πραγματικά όμως είναι μαγεμένος από βαθιές εντυπώσεις του. Έχει συνήθως ανεπτυγμένο και συναίσθημα και διανόηση, οπότε δυσκολεύεται να εκφραστεί και να τον κατανοήσουν ή ακόμη να κατανοήσει ο ίδιος τον εαυτό του. Λύπη τον κυριεύει όταν ο εξωτερικός κόσμος αποκαλύπτεται διαφορετικός από τις δικές του αντικειμενικές εκτιμήσεις. Όταν αυτό επεκταθεί υπερβολικά γεννιούνται έμμονες ιδέες που οδηγούν σε ψυχασθένεια.

 

4. Ο εσωστρεφής ενορατικός τύπος
Συλλαμβάνει την αλήθεια πίσω από εικόνες και αντικείμενα με μεγάλη σαφήνεια. Έρχεται εύκολα σε επαφή και σύλληψη με αρχετυπικές εικόνες. Βλέπει βαθιά στις ψυχές και προλέγει συχνά τα μέλλοντα. Απεχθάνεται την πραγματικότητα όπως έχει και την αποφεύγει. Φαίνεται να είναι απών, το βλέμμα του προσηλωμένο σε κάτι μελλοντικό και άσχετο με τον αισθητό κόσμο. Υπερβολική ένταση των χαρακτηριστικών αυτών κυριεύουν την συνείδηση με ενορατικές εσωτερικές εικόνες, έμμονα αισθήματα και οδηγούν σε νεύρωση (υποχονδρία), έμμονες δεσμεύσεις, προσκόλληση σε ορισμένα γεγονότα ή πράγματα, υπερευαισθησία των αισθητηρίων κ.λπ.

Αρχαίοι Έλληνες θαλασσοπόροι : Τιμοσθένης ο Ρόδιος και Ίππαλος ο Κυβερνήτης

Ο Τιμοσθένης (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας, καταγόμενος από την Ρόδο, συγγραφέας και ναύαρχος του στόλου του Πτολεμαίου Β΄ του Φιλαδέλφου στους εναντίον του Αντιγόνου Β΄ πολέμους του (266 ως 245 π.Χ.), καθώς επίσης θαλασσοπόρος, γεωγράφος και σπουδαίος χαρτογράφος.

Ήταν ο δημιουργός του δωδεκάβαθμου ανεμολογίου.

Ο Τιμοσθένης, περιγράφοντας με μεγαλύτερη ακρίβεια χώρες που ήταν πλέον γνωστές, προσδιόριζε τη θέση λιμένων και σταθμών της Μεσογείου.

Αναφέρονται ως έργα του τα ναυτικά συγγράμματα «Περίπλους», «Περί λιμένων», «Περί νήσων» και οι«Σταδιασμοί», εκπονώντας ένα μεγάλο αριθμό ναυτικών χαρτών.

Επίσης, το σύγγραμμα «Εξηγητικόν», που πραγματευόταν την ερμηνεία των ιερών νόμων.

 Αναφέρεται ακόμα ότι μελοποίησε τον «Πυθικόν νόμον» σε μουσικό διαγωνισμό στους Δελφούς με αυλό και κιθάρα, συμμετέχοντας στην αναμνηστική εορτή της νίκης του Απόλλωνα.

Ο Τιμοσθένης κατά τις θαλασσοπορείες του παρακολουθώντας τους διάφορους ανέμους πρόσθεσε δύο ακόμα ανέμους στο μέχρι τότε δεκάβαθμο ανεμολόγιο που είχε εισαγάγει ο Αριστοτέλης και συγκεκριμένα τους Ν-ΝΑ. και Ν-ΝΔ ανέμους.

Γενικά στον αρχαίο κόσμο ο Τιμοσθένης αποτελούσε αυθεντία σε θέματα ανέμων και της κυκλικής κίνησης αυτών.

 Όσον αφορά στους ναυτικούς χάρτες που εκπονούσε έθετε ως κέντρο αυτών την πατρίδα του, τη νήσο Ρόδο, απ΄ όπου και προσδιορίζονταν οι γεωγραφικές συντεταγμένες, δηλαδή τα ανατολικά και δυτικά μήκη, καθώς και τα βόρεια και νότια πλάτη.

Αυτό ακολούθησαν στη συνέχεια και οι διάδοχοί του.

Τον Τιμοσθένη αναφέρουν σε σχόλιά τους οι Ερατοσθένης, Στράβων, Ίππαρχοςκαι Μαρκιανός.

Τον αναφέρει επίσης και ο Αγαθήμερος. Ο δε Στράβων σημειώνει "Τιμοσθένης το Τυρρηνικόν πέλαγος περιέπλευσεν", συμπληρώνοντας ότι το έργο του Τιμοσθένη χρησιμοποιούσε συχνά ως πηγή πληροφόρησης.

Εκ της αναφοράς αυτής πιθανολογείται ότι το δεκάτομο έργο "Περίπλους", ή "Περί λιμένων", που θεωρείται ότι πρέπει να ήταν το ίδιο θα πρέπει ν΄ αναφερόταν σ΄ αυτό το πέλαγος.

Από τα έργα του Τιμοσθένη μόνο αποσπάσματα έχουν διασωθεί σε έργα άλλων και κυρίως των σχολιαστών του.

Σύμφωνα δε μ΄ αυτούς ο Τιμοσθένης είχε μελετήσει τους μεγάλους φιλοσόφους και γεωγράφους Αριστοτέλη, Δικαίαρχο, Εύδοξο, Έφορο και Κλέωνα.

Ίππαλος

Ο Ίππαλος επονομαζόμενος και «Κυβερνήτης» ήταν αρχαίος Έλληνας θαλασσοπόρος, γεωγράφος, χαρτογράφος και μετεωρολόγος του 1ου π.Χ. αιώνα. Τον αναφέρουν οι Στράβων, Κλαύδιος Πτολεμαίος και Πλίνιος.

Επιγραφές του 78 π.Χ. που αναφέρουν τον Καλλίμαχο επιστράτηγο της Θηβαΐδας με τον ίδιο τίτλο και επί της Ερυθράς καθορίζουν και τους χρόνους που έδρασε ο Ίππαλος ως πολύ σημαντική προσωπικότητα στην εποχή του.

 Φαίνεται ότι είχε αναλάβει πολλά ταξίδια μεταξύ Αιγύπτου, Ερυθράς, Αραβίας και Ινδιών με πολύ ενδιαφέρουσες χαρτογραφήσεις, γεωγραφικές και μετεωρολογικές παρατηρήσεις ιδιαίτερα στον Ινδικό ωκεανό.

Είναι ο πρώτος που παρατήρησε και ανακάλυψε τη διεύθυνση των περιοδικών ανέμων του Ινδικού ωκεανού (των Μουσώνων) που πνέουν το μισό χρόνο με κατεύθυνση από ΝΔ. προς ΒΑ. και κατά το έτερο ήμισυ από ΒΑ. προς ΝΔ. Εξ αυτού του γεγονότος οι άνεμοι αυτοί και πρωτονομάσθηκαν «Ιππάλιοι άνεμοι».

Επίσης σ΄ αυτόν οφείλεται το άνοιγμα (ξεκίνημα) νέας θαλάσσιας εμπορικής οδού Αιγύπτου-Ινδιών, από τις ακτές της Αραβίας απ΄ ευθείας Ινδία διότι είναι ο πρώτος που τόλμησε να πλεύσει ανοικτά τον ωκεανό στηριζόμενος στις παρατηρήσεις του, αντί να ακολουθήσει τη μέχρι τότε ακολουθούμενη Ακτοπλοΐα.

 Έτσι τα πλοία άρχισαν να ακολουθούν τη δική του και πρώτη ωκεανοπλοΐα ακολουθώντας τους Μουσώνες πλέοντα ταχύτερα και ασφαλέστερα.

Ο Πτολεμαίος αναφέρει ένα μεγάλο πέλαγος του Ινδικού ωκεανού ως Ιππάλιο πέλαγος.

Ο Ίππαλος επίσης χαρτογράφησε με σχετική ακρίβεια τις ακτές και τις θέσεις όλων των εμπορικών λιμένων της Ερυθράς, της εποχής του, και αναφέρεται ονομαστικά στον Περίπλου της Ερυθράς Θαλάσσης ως ο πρώτος που ανακάλυψε την διαδρομή από την Ερυθρά θάλασσα προς την Ινδική χερσόνησο μέσω του Ινδικού ωκεανού

Πορεία ζωής

Η ζωή δεν είναι ένας σκοπός που τον ακολουθούμε τυφλά.

Η πορεία μας σε αυτήν αποτελεί μια διαδικασία που την αναλαμβάνουμε βήμα – βήμα παρατηρώντας τις λεπτομέρειες της διαδρομής.

Πόσες φορές δεν πιέζουμε τον εαυτό μας να πετύχουμε ένα στόχο και τελικά χάνουμε τον εαυτό μας σε αυτόν, γιατί ο στόχος γίνεται θηλιά που μας πνίγει και ακυρώνει τη χαρά που μας προσφέρει η πραγμάτωσή του.

Το καθετί που επιθυμούμε θέλει το χρόνο του όχι μόνο για να γίνει, αλλά και για να ωριμάσει μέσα μας τόσο η ιδέα του όσο και η ικανότητά μας να το καλοδεχτούμε, να του δώσουμε χώρο στην καρδιά μας και στη ζωή μας. Αν δεν είμαστε έτοιμοι για αυτό, πως θα το προϋπαντήσουμε;

Ένα όνειρό μας χρειάζεται από μας την πίστη μας σε αυτό αλλά και την αποδοχή των απωλειών που θα ακολουθήσει η ανάληψη του.

Όσο αποχωριζόμαστε τα δεσμά μας, τις εντολές στις οποίες συμμορφωθήκαμε και ψαλίδισαν φτερά μας, όσο συμφιλιωνόμαστε με τα απαξιωμένα μας κομμάτια εαυτού που υπέκυψαν στην επίκρισή μας, τόσο απελευθερώνουμε τη δύναμή μας και τη δεσμεύουμε μ’ εκείνο που επιθυμούμε αληθινά.

Οι δυσκολίες, που παρουσιάζονται στο δρόμο μας και αποσυντονίζουν τη σκέψη μας, συχνά έχουν να κάνουν με ανεπεξέργαστα κομμάτια του εαυτού μας, που μας ζητούν να τα βοηθήσουμε, για να προσανατολιστούν και να βρουν τον δρόμο που τους αξίζει.

Κάθε τί που αξίζει, μας κάνει να νιώθουμε όμορφα συναισθήματα, ανοίγει τη σκέψη μας και μας χαρίζει την ώριμη ανταπόκρισή του, αποτελεί για μας δώρο ζωής που, αν είμαστε έτοιμοι να μυηθούμε σε αυτό, το καλοδεχόμαστε και μεταλαβαίνουμε την ουσία του.

Πώς η ανησυχία, η κριτική και η προσωποποίηση κάνουν τη ζωή μας δύσκολη

Αν έπρεπε να ξεχωρίσουμε κάποιους από τους σημαντικότερους παράγοντες που κάνουν τη ζωή μας δύσκολη, αυτοί θα ήταν: η ανησυχία, η κριτική και η προσωποποίηση. Άλλους τους επηρεάζουν περισσότερο και άλλους λιγότερο, ανάλογα με την ανατροφή που είχαν και τον προγραμματισμό του νου τους.

Η ανησυχία
Η ανησυχία σε επίπεδο σκέψεων, που εκφράζεται στο σώμα ως άγχος και φόβος, έχει τις ρίζες της στο πώς έχει διαμορφωθεί ο εαυτός. Αν ο εαυτός αποτελείται από πεποιθήσεις ανεπάρκειας και μια εικόνα ενοχικού ή ανάξιου, τότε οι σκέψεις που αφορούν όλες τις δραστηριότητες του εαυτού θα περιλαμβάνουν ανησυχία. Οι σκέψεις για το μέλλον σχετικά με κάτι που θέλει να κάνει κάποιος ή πώς θα το κάνει, θα παρουσιάζουν τις καταστάσεις γεμάτες με κινδύνους και απειλές: η ανικανότητα, η κριτική, η απόρριψη και η αποτυχία, θα επανέρχονται ξανά και ξανά στο προσκήνιο ως τα πιθανότερα σενάρια. Μακροχρόνια το σώμα θα υποφέρει από αυτές τις σκέψεις και γι' αυτό δεν αποκλείεται να εμφανιστούν και ψυχοσωματικά συμπτώματα, μέχρι που το σύστημα θα γίνει δυσλειτουργικό και θα πάρει κάποιος την απόφαση να αλλάξει ό,τι μπορεί να αλλάξει.

Η κριτική
Η κριτική, σε αντίθεση με την ανησυχία που εμφανίζεται ακόμα και όταν κάποιος είναι μόνος του, εντοπίζεται μέσα στις σχέσεις, δηλαδή στην αλληλεπίδραση με άλλους ανθρώπους. Τα λόγια, οι συμπεριφορές και οι κινήσεις του σώματος μπορούν να αποτελούν πάντα ερεθίσματα για κριτική από κάποιον που κουβαλάει έναν νου που έχει προγραμματιστεί να κρίνει. Η κριτική αποτελεί συνήθως μια απόπειρα για να επιβεβαιώσει ένας εαυτός την ανωτερότητά του (ότι είναι καλύτερος και πιο σωστός) απέναντι σε κάποιον άλλον. Το τι προγραμματίζει έναν νου να κρίνει σχετίζεται με τις παρελθοντικές του εμπειρίες. Μπορεί κάποιος να έχει υποστεί κριτική στη ζωή του που τον πλήγωσε και εντελώς ανεπίγνωστα απέδωσε στην κριτική δύναμη και γι' αυτό την υιοθέτησε ως μια τεχνική για να νιώθει ο ίδιος καλά. Σ' αυτές τις περιπτώσεις το θύμα μιμείται το θύτη, γνωρίζοντας ότι αυτό που του αφαίρεσε κάποτε την ελευθερία έκφρασης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για να νιώθει καλύτερα μειώνοντας τους άλλους. Όλα αυτά, αν και συμβαίνουν μόνο σε επίπεδο σκέψεων και λόγου, έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν ριζικά τη διαμόρφωση του εαυτού, ειδικά των καινούργιων ανθρώπων (των παιδιών).

Η προσωποποίηση
Η προσωποποίηση αποτελεί τη νοητική λειτουργία που ευθύνεται για τη μεγαλύτερη πλάνη που έχει κυριαρχήσει ποτέ στην ανθρωπότητα. Η προσωποποίηση είναι ουσιαστικά οι σκέψεις που αποδίδουν τις λειτουργίες του σώματος σε φανταστικούς χαρακτήρες (σε εαυτούς), αντί να υπάρχουν σκέψεις που να τις αποδίδουν στα σώματα, από όπου και προέρχονται. Με άλλα λόγια, η προσωποποίηση τα κάνει όλα προσωπικά. Αποτελεί ένα φίλτρο του νου που αντί να βλέπει σώματα που λειτουργούν και κάνουν ό,τι κάνουν, βλέπει πρόσωπα που υποτίθεται ότι ελέγχουν τα σώματα και τις λειτουργίες τους. Η όραση γίνεται "εγώ βλέπω", η ακοή "εγώ ακούω", οι σκέψεις "εγώ σκέφτομαι", τα συναισθήματα "εγώ αισθάνομαι", κ.ο.κ. Όλα αποδίδονται σε "κάποιον", ενώ η βιωματική πραγματικότητα που γνωρίζουμε όλοι δεν επιβεβαιώνει τη λειτουργία της προσωποποίησης. Η όραση, η ακοή, οι σκέψεις, τα συναισθήματα και όλες οι υπόλοιπες εμπειρίες μας, αποτελούν λειτουργίες του σώματος που εμφανίζονται αυτόματα, χωρίς να τις ελέγχει κάποιος. Η λειτουργία του νευρικού συστήματος, του μυϊκού, του αναπνευστικού, και όλων των άλλων συστημάτων, γίνεται από μόνη της και όχι από κάποιο "εγώ" ή "εσύ" (ή "ο άλλος"). Οι προσωπικές αντωνυμίες είναι χρήσιμες στη ζωή μας, αλλά πρέπει να γνωρίζουμε ότι αναφέρονται στα σώματα που κάνουν κάτι, και όχι σε κάποιους εαυτούς που κρίνονται ανάλογα με τις λειτουργίες του σώματος. Η απρόσωπη ζωή, γνωρίζοντας ότι οι λειτουργίες του σώματος αναγνωρίζονται από κάτι (πείτε το "επίγνωση", ή "συνείδηση", ή όπως αλλιώς θέλετε), είναι αυτή που μας εξασφαλίζει την καλύτερη δυνατή υπαρξιακή εμπειρία. Χωρίς προσωποποίηση δεν υπάρχει κριτική, ανησυχία και πολλά άλλα συμπτώματα, αφού δεν υπάρχει ο εαυτός που να κυριαρχεί ως κεντρικός χαρακτήρας στη ζωή μας. Υπάρχουν μόνο εμπειρίες, οι λειτουργίες του σώματος, οι οποίες αναγνωρίζονται από κάτι που είναι πάντα παρόν και ανεξάρτητο από όλα αυτά τα φαινόμενα.

Τα σημάδια που αγνοούμε

Ακόμα και αν το όραμα κάποιου είναι να ανακαλύπτει μέρα με τη μέρα ποιος είναι ο σκοπός της ύπαρξης του, δεν παύει παρόλο αυτά να είναι ένα όραμα. Μέσα σε αυτό τον ευρύτερο σκοπό είναι και η εξέλιξη των σχέσεων μας. Σε προηγούμενο άρθρο, παρουσιάζεται πολύ σύντομα η άποψη ότι είμαστε ο μέσος όρος των 6 ανθρώπων που μας περιβάλλουν. Με την πάροδο της καθημερινότητας δυστυχώς τείνουμε να ξεχνάμε πόσο μεγάλη είναι η επιρροή που ασκούν σε εμάς. Επιπροσθέτως, ξεχνάμε την σημασία, του να είμαστε επιλεκτικοί με τους ανθρώπους που επιτρέπουμε να διεισδύσουν στην καθημερινότητά μας και κατ ’επέκταση στην ζωή μας.

Σημαντικό χαρακτηριστικό για να βαδίσει κανείς προς το όραμα αυτό, είναι να αναγνωρίζει τα “σημάδια”. Τι είναι όμως τα σημάδια αυτά; Δεν είναι παρά μικρά ή μεγαλύτερα γεγονότα, τα οποία μας “κρούουν τον κώδωνα” για αυτόν που έχουμε απέναντι μας.

Πολλές φορές όμως αγνοούμε την προειδοποίηση του κουδουνιού που χτυπάει ηχηρά.

Πόσες φορές έχουμε αγνοήσει “σημάδια” για ανθρώπους γύρω μας και συνεχίζουμε να τους έχουμε μέσα στη ζωή μας; Όταν είμαστε βαθιά μέσα στην κατάσταση οι συμπεριφορές αυτές θολώνουν την κρίση μας όντας σχεδόν αόρατες ‘ όταν όμως πάρουμε έστω και μια μικρή απόσταση από αυτές, ξαφνικά γίνονται απολύτως ξεκάθαρες. Ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι η επιρροή που μας ασκούν είναι ελάχιστη, με την δικαιολογία ότι δεν τους βλέπουμε πολύ. Μπορούμε να «ταΐσουμε» το μυαλό μας με δικαιολογίες ή να τις αναπαράγουμε ακόμη και στην ίδια μας την παρέα.

Από ένα σημείο και μετά, οι άνθρωποι που καθίστανται “επιβλαβείς” προς το συναισθηματικό μας πεδίο, δεν είναι ανάγκη να βρίσκονται στη ζωή μας. Φυσικά είναι στην ευχέρεια του καθενός να αποφασίσει αν θέλει να λάβει αυτήν την απόφαση. Η εμπειρία αυτή διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο και εξαρτάται από τις περιστάσεις.

Επιπλέον, δεν σημαίνει ότι κυριαρχεί το μίσος, ή οποιοδήποτε άλλο αρνητικό συναίσθημα Από ένα σημείο και μετά η προσπάθεια για κατανόηση αντικαθίσταται από την κούραση και την αδιαφορία.
Από την άλλη μεριά, μπορούμε να είμαστε επιδραστικοί εκφράζοντας αυτό που μας ενοχλεί. Παράλληλα θα ήταν ωφέλιμη η προσπάθεια, να καταλάβουμε παρά να γίνουμε κατανοητοί και να δίνουμε ευκαιρίες σε ανθρώπους που το αξίζουν. Από την άλλη, δεν μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε τον ίδιο τρόπο, διότι δεν εξαρτώνται από τις ίδιες “μεταβλητές”.

Σε όλο τον πλανήτη είμαστε περίπου επτά δισεκατομμύρια άνθρωποι. Είναι λογικό να μην ταιριάζουμε με όλους. Ο χρόνος που δίνουμε σε άπειρες “δεύτερες ευκαιρίες”, μπορεί να δοθεί σε άλλους ανθρώπους. Ανθρώπους που μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα, χωρίς κύριο μέλημά τους να μας κρίνουν βεβιασμένα.