Ο πόνος προμηνύει την προσωπική μας ανάπτυξη

Συχνά η λέξη τραύμα παραπέμπει σε κάτι καταστροφικό και αρνητικό. Ωστόσο, μακροπρόθεσμα, επέρχεται ισορροπία στο άτομο. Πιθανόν να έχετε υποστεί αρνητικές εμπειρίες στη ζωή ή τουλάχιστον γνωρίζετε ανθρώπους με διαταραχή μετατραυματικού στρες. Μία γυναίκα που έχει νικήσει τον καρκίνο, αλλά δεν μπορεί να κοιμηθεί τη νύχτα καθώς ανησυχεί μήπως η ασθένεια επιστρέψει. Ένα άτομο που έχει περάσει ένα επώδυνο διαζύγιο και αισθάνεται έντονο μίσος και πικρία για την πρώην σύζυγό του ή ένα πρόσωπο που αισθάνεται κατάθλιψη μετά από ένα ατύχημα.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, οι ψυχολόγοι δίνουν στο φαινόμενο αυτό τον όρο«μετατραυματική ανάπτυξη». Αυτός ο όρος αρχικά επινοήθηκε από τους ψυχολόγους Richard Tedeschi και Lawrence Calhoun, οι οποίοι έλαβαν συνέντευξη από πολλούς ανθρώπους που είχαν υποστεί τραυματικά γεγονότα ζωής, όπως πένθος, σοβαρές ασθένειες (π.χ. καρκίνος), φωτιές σπιτιών και προσφυγιά. Βρήκαν ότι πολλοί άνθρωποι με αυτές τις εμπειρίες απέκτησαν ένα ισχυρό κίνητρο για προσωπική ανάπτυξη.

Πιο ειδικά, δεν έμαθαν απλώς να προσαρμόζονται σε αρνητικές καταστάσεις, κέρδισαν πραγματικά κάποια σημαντικά οφέλη από αυτές. Σύμφωνα με τους όρους των Tedeschi και Calhoun, ο πόνος τους οδήγησε σε «θετικές αλλαγές». Απέκτησαν μια νέα εσωτερική δύναμη και ανακάλυψαν δεξιότητες και ικανότητες που μέχρι πρότινος δεν γνώριζαν ότι κατέχουν. Παράλληλα, απέκτησαν αυτοπεποίθηση και έδωσαν σημασία σε εκείνα τα «μικρά πράγματα» της ζωής που εκλαμβάνουμε συνήθως ως δεδομένα. Έγιναν πιο συμπονετικοί στα βάσανα των άλλων με αποτέλεσμα να χτίζουν ικανοποιητικές σχέσεις. Η ταλαιπωρία τους τους οδήγησε τελικά σε ένα «βαθύτερο επίπεδο συνειδητοποίησης».

Ένας άλλος ψυχολόγος, η Judith Neal, μελέτησε 40 άτομα με «μετα-τραυματική ανάπτυξη» μετά από διάφορα γεγονότα, όπως περιπτώσεις σοβαρής ασθένειας, διαζυγίου ή απώλειας θέσης εργασίας, καθώς και επιθανάτιων εμπειριών. Αρχικά, τα περισσότερα από αυτά έπαψαν να βλέπουν κάποιο νόημα στη ζωή. Αργότερα πέρασαν από μια φάση πνευματικής αναζήτησης, προσπαθώντας να βγάλουν νόημα από ό,τι είχε συμβεί και να αναζητήσουν νέες αξίες. Και τέλος, από τη στιγμή που δημιούργησαν νέες πνευματικές αρχές εισήλθαν σε μια φάση «πνευματικής ολοκλήρωσης». Σε αυτό το σημείο απέκτησαν νέο νόημα και σκοπό στη ζωή, ένιωσαν ευγνωμοσύνη που αναπνέουν.

Βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να χαιρετίσουμε τον πόνο ή εσκεμμένα να τον αναζητήσουμε εκεί έξω. Όταν εμφανίζεται στη ζωή μας, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι, κάτω από την αρνητική επιφάνεια, υπάρχει μια ευκαιρία για ανάπτυξη και εμβάθυνση.

Τις συνήθειες των θετικών ανθρώπων πρέπει να τις αντιγράφουμε.

Βλέποντας λίγο πιο θετικά τη ζωή… μπορείτε να αλλάξετε τις σχέσεις αλλά και την καθημερινότητα σας στο έπακρον!

Ο …βομβαρδισμός από αρνητικές σκέψεις απλά μας οδηγεί στο να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά μπροστά σε μια αναποδιά, αντί να αναδείξει τα «θέλω» μας. Οι θετικοί άνθρωποι, εκτός από ευτυχισμένοι, συνήθως ζουν περισσότερα χρόνια και απολαμβάνουν τη ζωή… σαν να είναι η τελευταία ημέρα του κόσμου. Εάν υιοθετήσετε τις παρακάτω συνήθειες, θα δώσετε μικρές όμορφες πινελιές στη ζωή σας!

Συνειδητοποιήστε ότι οι δυσκολίες… ξεπερνιούνται!
Κάθε ημέρα της ζωής είναι διαφορετική, αφού ο τροχός γυρίζει και οι άσχημες καταστάσεις κάποια στιγμή φεύγουν! Ακόμα και αν χάσατε τη δουλειά σας, δεν χρειάζεται να πέσετε σε βαθιά κατάθλιψη, αλλά να σκεφτείτε ότι δεν θα μείνετε άνεργος για πάντα. Μπορεί αύριο να «ανοίξουν» νέες πόρτες για την καριέρα σας.

Δείτε μια αναποδιά ως ένα μάθημα ζωής
Σε κάθε αρνητική εμπειρία κρύβεται από πίσω ένα μάθημα ζωής, που μετατρέπει το άτομο… σε πιο έμπειρο και δυνατό! Πολλοί που π.χ. είχαν κακοποιηθεί σε μικρή ηλικία, κατάφεραν να γίνουν μερικές από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες στον κόσμο. Το κλειδί σε όλη την υπόθεση είναι να διακρίνετε τα μαθήματα ζωής μέσα από μια δεινή κατάσταση.

Κατανοήστε το νόμο της έλξης… των σκέψεων με το σύμπαν!
Όσοι καταλαβαίνουν ότι το κλειδί για τη δημιουργία είναι η δύναμη στη σκέψη, τις κινήσεις ή τα λόγια τους… τότε μπορούν να ξεχωρίσουν μέσα στο πλήθος. Εάν κάθε μέρα προχωράτε με αρνητισμό, λέγοντας π.χ. ότι μισώ τη ζωή μου, τότε το σύμπαν θα σας δώσει περισσότερες αφορμές για να τη μισήσετε παραπάνω, αντί να την αλλάξετε!

Αντιληφθείτε ότι κανείς δεν πετυχαίνει, εάν δεν αποτύχει πρώτα
Ακόμα και οι επιστήμονες μέχρι να εφεύρουν κάτι… περνούν από πολλά αποτυχημένα πειράματα! Ακούγεται τρομακτικό, αλλά η αποτυχία είναι πολύ αναγκαία. Σταθείτε μπροστά στην αποτυχία, χωρίς να τη βλέπετε ως ένα αρνητικό γεγονός, αλλά ως μια προϋπόθεση που θα σας φέρει πιο κοντά στην επιτυχία.

Πάρτε την ευθύνη για κάθε κίνηση σας
Μην κατηγορείτε τους άλλους για την ατυχία σας. Κάτι τέτοιο βλάπτει μόνο τον εαυτό σας, αφού θα σας κάνει να χάσετε φίλους από τη ζωή σας. Πάρτε την ευθύνη για όλες τις αποφάσεις σας, είτε είναι καλές, είτε με άσχημη κατάληξη. Άλλωστε, έτσι όταν πετύχετε τα όνειρα σας… θα νιώσετε πολύ πιο περήφανοι.

Εξασκείστε το μυαλό σας… καθημερινά!
Το μυαλό είναι ένα όργανο που πρέπει να εξασκηθεί για μπορέσει να βλέπει θετικά. Ο καλύτερος τρόπος για να κάνετε πιο δυνατό το μυαλό σας, είναι να διαβάζετε θετικά και ενθαρρυντικά βιβλία. Ένα κεφάλαιο την ημέρα αρκεί για να γεμίσετε με θετικές σκέψεις και έμπνευση.

Προχωρήστε με βάση τα θετικά λόγια και σκέψεις
Η αρνητική φλυαρία, ακόμα και αν αποτελεί απλά μια σκέψη, μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τον τρόπο ζωής. Παρατηρήστε τα λόγια των άλλων και δείτε ότι τα παράπονα, το κουτσομπολιό ή ο αρνητισμός καταστρέφει τη διάθεση και την καθημερινότητα τους. Άλλωστε, εάν σταματήσετε να προχωράτε με βάση το εθνικό σπορ, δηλαδή το κουτσομπολιό, μπορεί να βελτιωθεί η υγεία και οι σχέσεις σας, φιλικές και μη…

Εκτιμήστε τη ζωή και μην ζηλεύετε τους άλλους
Οι περισσότεροι ζηλεύουν, εάν π.χ. ο γείτονας αγοράσει ένα καινούριο αμάξι ή προσληφθεί με μεγάλο μισθό. Έτσι, όμως, ο ενθουσιασμός εξασθενεί και το μυαλό ταυτόχρονα σταματά να σκέφτεται το πώς θα γίνει καλύτερη η ζωή σας. Πρέπει να είστε ευγνώμονες για την υγεία σας και να βλέπετε την ομορφιά της διαφορετικότητας. Έτσι, θα αξιοποιήσετε στο έπακρο το 24ωρο της ημέρας!

Η ανδρική σεξουαλική κακοποίηση όντως συμβαίνει

Ο βιασμός έχει λάβει ιδιαίτερα υψηλή δημοσιότητα ως ένα πρόβλημα γένους θηλυκού. Ο φεμινιστικός χρωματισμός του, δυστυχώς έχει ως συνέπεια να αγνοούνται οι εμπειρίες σεξουαλικής κακοποίησης των ανδρών. Σε μια προσπάθεια μου να συγκεντρώσω σχετική βιβλιογραφία όσον αφορά τόσο το αρσενικό όσο και το θηλυκό φύλο σε σχέση με το βιασμό ή τη σεξουαλική κακοποίηση γενικά, ανακάλυψα πως τα αποτελέσματα που εμφανίζονται στη μηχανή αναζήτησης για την ανδρική σεξουαλική κακοποίηση είναι λιγότερο από τα μισά σε σχέση με αυτά που αφορούν στη γυναικεία. Το γεγονός αυτό υπήρξε καθοριστικό στην απόφαση μου να ασχοληθώ περαιτέρω με το ζήτημα, γράφοντας ένα άρθρο με σκοπό να παρουσιάσω διάφορα ζητήματα που αφορούν στους άνδρες ως θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. Ακόμη, η βιβλιογραφία υποδεικνύει την ανάγκη συμβουλευτικής θεραπείας ειδικά προσαρμοσμένης στις ανάγκες των ανδρών. Το παρόν κείμενο συζητά τον επιπολασμό, τα διαφορετικά είδη δράστη αλλά και θύματος, καθώς και την ευθύνη που χρεώνεται πολλές φορές το ίδιο το θύμα για την εγκληματική πράξη.
Επιπολασμός της Ανδρικής Σεξουαλικής Κακοποίησης

Στατιστικοί πίνακες αποδεικνύουν ότι η σεξουαλική κακοποίηση είναι ένα ευρέως διαδεδομένο φαινόμενο του σύγχρονου κόσμου. Παραδείγματος χάριν, εκτιμάται ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο υπάρχουν ετησίως 78.000 θύματα βιασμού ή απόπειρας βιασμού, 9.000 εκ των οποίων θεωρείται πως είναι άνδρες. Ωστόσο, το πρόβλημα που προκύπτει με τα σεξουαλικά εγκλήματα είναι το χαμηλό ποσοστό αναφοράς τους στις αρχές. Έρευνες εισηγούνται πως το γεγονός αυτό είναι ιδιαιτέρως πιο έντονο όταν το έγκλημα αφορά σ’ ένα αρσενικό θύμα. Παρόλα αυτά η παράλειψη αναφοράς ενός περιστατικού βιασμού πολύ συχνά οδηγεί σε λανθασμένες απόψεις καθώς και σε παρεξηγήσεις όχι μόνο ανάμεσα στα θύματα, αλλά και στο πλαίσιο της κοινωνίας στην οποία ζουν. Με αυτό τον τρόπο, το κοινωνικό πλαίσιο καταλήγει να κατασκευάζει στερεότυπα, όπως το κλασικό «οι άνδρες δεν βιάζονται». Ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, τα αρσενικά θύματα σπανίως αναφέρονται από τον τύπο και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ενώ αντίστοιχα οι υπηρεσίες που εξειδικεύονται στην θεραπεία ανδρών που έχουν επιβιώσει μίας σεξουαλικής επίθεσης αν όχι εκλείπουν, ας αναφέρουμε πως απλώς βρίσκονται σε έλλειψη.

Δράστες, Μοτίβα Παραβατικότητας & Οι Μύθοι του Βιασμού
Ο ανδρικός βιασμός είναι δυνατό να διαπραχθεί και από τα δύο φύλα μολονότι λίγες είναι οι αναφορές στις γυναίκες-δράστες. Το ευρύ κοινό, αλλά και ένας μεγάλος αριθμός ψυχολόγων και άλλων ειδικών ψυχικής υγείας και εγκληματολογίας, δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξη σεξουαλικής κακοποίησης εκ μέρους μίας γυναίκας προς έναν άνδρα. Παρόλα αυτά, είναι κάτι που συμβαίνει. Σύμφωνα με τους μύθους του βιασμού, οι γυναίκες θεωρούνται από τη φύση τους κοινωνικά παθητικές ενώ αντίθετα, οι άνδρες αναγνωρίζονται ως μυητές της σεξουαλικότητας. Ως εκ τούτου, είναι αρκετά δύσκολο να φανταστούμε μια κυρίαρχη σεξουαλικά γυναίκα να εξαναγκάζει έναν απρόθυμο άνδρα να κάνει σεξ. Ακόμη πιο δύσκολο να φανταστούμε πως ένας άνδρας θα έλεγε όχι στο σεξ, εφόσον κάτι τέτοιο πρόεκυπτε. Κομμάτι του ίδιου μύθου αναδεικνύει πως η σεξουαλική κακοποίηση είναι περισσότερο σοβαρή για μια γυναίκα παρά για έναν άνδρα. Τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει. Υπάρχει μια πληθώρα καταγεγραμμένων περιπτώσεων κατά τις οποίες παρά τη σεξουαλική τους διέγερση κατά τη διάρκεια της παρενόχλησης, τα θύματα αργότερα παραδέχτηκαν αισθήματα φόβου αλλά και αηδίας τόσο κατά τη διάρκεια όσο και έπειτα του βιασμού. Παρόλα αυτά, η κοινωνία ακόμη θεωρεί πως οι άνδρες στις περισσότερες περιπτώσεις έχουν προκαλέσει την επίθεση είτε έχουν αισθανθεί ηδονή κατά τη διάρκεια της.

Ποίκιλες έρευνες οι οποίες εστιάζουν στους δράστες του ανδρικού βιασμού έχουν δείξει πως τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες δράστες μπορεί να είναι ετεροφυλόφιλοι είτε ομοφυλόφιλοι. Έρευνες επίσης προτείνουν πως οι ομοφυλόφιλοι και αμφιφυλόφιλοι άνδρες βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο βιασμού εξαιτίας δύο βασικών λόγων. Πρώτον, υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος σεξουαλικής κακοποίησης από γνωριμίες αλλά και κατά τη διάρκεια κάποιας σεξουαλικής σχέσης με άλλον άνδρα. Επιπλέον, η δεύτερη αιτία βασίζεται στην σύγχρονη τάση της σεξουαλικής κακοποίησης γκέι ή αμφιφυλόφιλων ανδρών ως αποτέλεσμα της ομοφοβίας. Αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι άνδρες δράστες σπάνια βιάζουν για λόγους σεξουαλικής ικανοποίησης. Αντίθετα, η λογική τους αιτιολογία για την πράξη τους σχετίζεται σε πρωταρχικά με την ανάγκη για εξουσία, επικράτηση, και έλεγχο του θύματος μέσω της ταπείνωσης του.

Γνωρίζατε πως οι μύθοι του βιασμού επηρεάζουν την ευθύνη που χρεώνεται στο θύμα;
Η θυματοποίηση είναι γενικότερα συνδεδεμένη με τη ρουτίνα αλλά και το lifestyle των θυμάτων, τα οποία είναι σε θέση να επηρεάσουν το μέγεθος της έκθεσης τους σε πιθανούς δράστες. Επιπλέον η θυματοποίηση σχετίζεται με το πόσο ευάλωτο μπορεί να είναι το πιθανό θύμα. Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες μπορεί να κακοποιηθούν σεξουαλικά από φίλους, εραστές, συνεργάτες, απλές γνωριμίες ή ακόμη και αγνώστους. Μια πολύ ενδιαφέρον παρατήρηση της σχετικής βιβλιογραφίας είναι πως στα θύματα που βιάζονται σε γραμμή με την σεξουαλικότητα τους αποδίδεται πολύ λιγότερη ευθύνη για το έγκλημα σε σχέση με αυτά που βιάζονται αντίθετα των σεξουαλικών τους προτιμήσεων. Επιπλέον, έχει παρατηρηθεί πως οι άνδρες αντιμετωπίζονται με λιγότερη συμπόνια σε σχέση με τις γυναίκες θύματα σεξουαλικής κακοποίησης.

Στην περίπτωση των ανδρών, έρευνες έχουν δείξει πως στα ομοφυλόφιλα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης αποδίδεται περισσότερη ευθύνη σε σχέση με τα ετεροφυλόφιλα. Αυτό συνιστά αποτέλεσμα της ομοφοβίας και των ομοφοβικών στάσεων που διακρίνουν τις σύγχρονες κοινωνίες. Αυτό που υπονοείται είναι πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός του θύματος κρύβει κάποια σεξουαλική έλξη προς τον δράστη. Επομένως, οι άνδρες- δράστες βιασμών ομοφυλόφιλων ανδρών θεωρούνται λιγότερο υπεύθυνοι για τη πράξη τους, ενώ την ίδια στιγμή τα θύματα χρεώνονται μέρος της ευθύνης καθώς θεωρείται ότι έχουν συμβάλει στη πραγματοποίηση της επίθεσης.

Ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, πολύ λίγοι άνδρες, θύματα σεξουαλικής κακοποίησης αναφέρουν την επίθεση στις αρχές, καθώς πιστεύουν πως θα τύχουν αρνητικής θεραπείας καθώς και ότι θα αντιμετωπιστούν με δυσπιστία. Τελικά, δεν έχουν και απόλυτο άδικο. Οποιαδήποτε ακατάλληλη αντιμετώπιση ενός τόσο ευαίσθητου θέματος μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω φόβο αλλά και αρνητικές ή ακόμη και βίαιες αντιδράσεις εκ μέρους του θύματος. Κάτι τέτοιο θα αποτρέψει το κακοποιημένο άτομο από το να αναζητήσει βοήθεια και ιατρική προσοχή. Το ψυχολογικό τραύμα που έχει ήδη υποστεί ένας σεξουαλικά κακοποιημένος άνδρας είναι δυνατό να γίνει ακόμα πιο έντονο στη περίπτωση που θα τύχει αρνητικής αντιμετώπισης από τα άτομα στα οποία απευθύνθηκε για βοήθεια. Παραδείγματος χάριν την αστυνομία, γιατρούς, νοσοκόμες, ψυχολόγους είτε ανθρώπους από το περιβάλλον του, όπως φίλους και συγγενείς. Πολλοί από τους ειδικούς οι οποίοι στην πραγματικότητα θα έπρεπε να παρέχουν υποστήριξη σε σεξουαλικά κακοποιημένους άνδρες, στη πραγματικότητα επιλέγουν να πιστεύουν στους μύθους του βιασμού με αποτέλεσμα να προωθούν τη δημιουργία στερεοτύπων και κατ’ ουσίαν να τραυματίζουν ακόμη βαθύτερα το θύμα. Αυτός ο φαύλος κύκλος οδηγεί και πολλαπλά επίπεδα θυματοποίησης καθώς το θύμα δεν τραυματίζεται μόνο από τον δράστη αλλά και από την απόρριψη του από την κοινωνία, τους φίλους και την οικογένεια του. Αυτό οδηγεί προοδευτικά στην ενίσχυση της αίσθησης ενοχής απέναντι στο συμβάν της επίθεσης γεγονός το οποίο δεν επιτρέπει την ανάρρωση από αυτή ενώ προωθεί τη στιγματοποίηση του θύματος. Γι’ αυτούς τους λόγους λοιπόν, το αίσθημα ενοχής που αισθάνεται το θύμα αποτελεί σπουδαίο κομμάτι της κουβέντας, κυρίως όταν αναφερόμαστε σε άνδρες-θύματα.

Το κομμάτι της ανδρικής σεξουαλικής κακοποίησης είναι μία πολύ σοβαρή συζήτηση που ίσως δεν έχει λάβει την κατάλληλη προσοχή.

Θετική ψυχολογία και στερεότυπα: Μια φορά και έναν καιρό

Μια φορά και ένα καιρό, που λες, υπήρχε ένα μικρό σχολείο, κάπου εκεί, στη μέση του πουθενά, σε ένα απομονωμένο νησάκι που απολάμβανε τα μυστικά χάδια του λαμπερού ηλίου και ξάπλωνε νωχελικά στα γαλήνια νερά της γαλαζοπράσινης θάλασσας. Ήταν μια περίεργη εποχή, καθώς το βασίλειο των ανθρώπων είχε κηρύξει πόλεμο στους ήρωες των παραμυθιών και οι κυνικοί του κόσμου καταδίωκαν τις φιγούρες της φαντασίας με όπλο τους τον γκρίζο ρεαλισμό της μονοδιάστατης πραγματικότητας. Σε εκείνο το σχολείο -και μην επιμένεις- δεν θα σου αποκαλύψω ποτέ λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να εκθέσουν ανεπανόρθωτα τους αγαπημένους μου φίλους- η τάξη ντυνόταν στα πιο χαρούμενα χρώματα και τα μικρά έδρανα φιλοξενούσαν τους πρωταγωνιστές της παιδικότητάς μας.

Οι μαθητές αυτού του ξεχωριστού εκπαιδευτηρίου υπήρξαν λίγοι, αριθμητικά, ωστόσο η μοναδικότητά της προσωπικότητάς του καθενός τους, έβαζε τη δική της σφραγίδα στο χάρτη του μορφωτικού ταξιδιού. Στο σημείο αυτό, θα μου επιτρέψεις να σου τους συστήσω…
Στα πίσω θρανία βρίσκουμε πάντα τα τρία λυκάκια. Δεν ήταν κακά παιδιά στο βάθος τους. Ξέρω, έχεις ακούσει πολλά για το είδος τους και, ίσως, κάποια στιγμή, έπεσες και εσύ σ’ εκείνη την παγίδα, πίστεψες ότι η αλήθεια ανταποκρίνεται μόνο σε αυτό που ορθώνεται μπροστά σου και έπαψες ν’ αναζητάς τα αίτια πίσω από την επιφάνεια.

Σου λέει κάτι, άραγε, η λέξη “στερεότυπα”; Όπως ανέφερε συχνά ο σοφός μα κάπως απόμακρος διευθυντής του σχολείου μας, τα στερεότυπα αποτελούν έννοια δύσκολη στον ορισμό της, ακόμη και αν πολλοί διατείνονται ότι εύκολα τα διακρίνουν. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για έννοιες κατασκευασμένες, διαπιστώσεις που αφορούν συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες. Κάποτε, ας υποθέσουμε, λίγο πριν ο Μορφέας σε τυλίξει στην τρυφερή αγκαλιά του, άκουσες μια ενήλικη φωνή να σου ψιθυρίζει ότι ο λύκος είναι εκείνος ο επικίνδυνος τύπος που μπλέκει συνεχώς σε φασαρίες, η κακή επιρροή που σε προτρέπει να πετάξεις στο καλάθι των αχρήστων τις σημειώσεις σου και να τον ακολουθήσεις στα μονοπάτια του ατίθασου πεπρωμένου του. Και εσύ, όπως και πολλοί άλλοι – μην κατηγορείς τον εαυτό σου- , έδωσες γενικευτική ισχύ σε μια περιγραφή που ουδέποτε στηρίχτηκε σε αντικειμενικά δεδομένα. Και αγνόησες τη θλίψη πίσω από τα ανόητα αστεία, το οικογενειακό δράμα πίσω από την απεγνωσμένη ανάγκη προσοχής, το θρυμματισμένο παιδί πίσω από τον ανυπότακτο μαθητή.

Στα μεσαία έδρανα διακρίνεις την Κοκκινοσκουφίτσα. Ανεξάρτητο πνεύμα, με έντονη τάση αμφισβήτησης του κατεστημένου. Όμορφη, με σπάνια αυτοπεποίθηση, μα κάπως ανήσυχη. Πολλές ερωτήσεις γυρεύουν ικανοποιητικές απαντήσεις. Μα εκείνη στο βάθος το γνωρίζει καλά… Τις ουσιώδεις απαντήσεις τις δίνουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας τη στιγμή που χαράζουμε τη δική μας πορεία. Και η πορεία θα κρύβει αιωνίως παγίδες, λακκούβες, λάθος στροφές. Μα είναι η σοφία της περιπέτειας που θα μας οδηγήσει τελικά στο καταφύγιο της αυτογνωσίας. Ναι, σωστά διαπιστώνεις. Τα λυκάκια μοιάζουν να έχουν ανοίξει κιόλας παρτίδες με το όμορφο αυτό κορίτσι. Όμως, να το θυμάσαι, ποτέ οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες δεν σκίαζαν με την ομίχλη τους το ειδυλλιακό τοπίο της Ιθάκης. Όχι τουλάχιστον δίχως τη συγκατάθεση του ταξιδιώτη…
Και ποιος είναι τελικά ο ρόλος της μόρφωσης στην προσπάθεια αποκωδικοποίησης του προσωπικού μας ταξιδιού; Η μόρφωση μοιάζει να αποτελεί αρχικά τη διαδικασία ανακάλυψης της μοναδικότητάς μας και ύστερα τη στρατηγική ανάπτυξής της με τελικό στόχο την επικοινωνία της στους άλλους.
Δίπλα στην Κοκκινοσκουφίτσα, βλέπεις εκείνο το ξανθό κοριτσάκι με το αθώο, γαλανό βλέμμα και το συνεσταλμένο χαμόγελο. Διαθέτει ομορφιά και εξυπνάδα, ωστόσο αδυνατεί να αξιοποιήσει τα αδιαμφισβήτητα ταλέντα της, σαν μια γοργόνα που στερείται το ανακουφιστικό νερό της θάλασσας, αλυσοδεμένη στον ύπουλο βράχο της αυτοϋπονόμευσης. Και πρέπει να βουτήξει στον ωκεανό της δράσης ακόμη και αν οι χειροπέδες του φόβου μουδιάζουν την ενέργεια της ύπαρξής της. Ο Χέρμπερτ Όττο είπε, κάποτε, ότι η αλλαγή και η ωρίμανση πραγματοποιούνται όταν κάποιος διακινδυνεύει και τολμά να αναμιχθεί και να παρακολουθήσει τον τρόπο που βιώνει την ίδια τη ζωή του. Πήδα στο άγνωστο Σταχτοπούτα και ο αντίλαλος της φωνής του Ουίλιαμ Φώκνερ (΄Φοίνικες΄) θα σου υπενθυμίζει σοφά ότι ανάμεσα στον πόνο και στο τίποτα , αξίζει να επιλέξεις τον πόνο.
Και έπειτα, στο πρώτο θρανίο, συναντάς τον Πίτερ Παν. Σου χαμογελά ξέγνοιαστα και είναι το χαμόγελό του ένα ουράνιο τόξο που σε κάνει να ξεχνάς τη βροχή, ένα αερόστατο που σε ανεβάζει στον ουρανό της αιώνιας ελπίδας, εκεί όπου η δημιουργικότητα δεν αποτελεί απειλή για την εκπαιδευτική διαδικασία και η φαντασία χτίζει γέφυρες επικοινωνίας με τον ρεαλισμό. Θυμήσου εκείνο το κεφάτο αγόρι και μην του πεις ποτέ ότι τα πολύχρωμα όνειρα κάηκαν στο βωμό της ενηλικίωσης. Δώστου φτερά να πετάξει και εκείνο θα σε αποζημιώσει με το δώρο της αιώνιας νεότητας, με την παιχνιδιάρικη ματιά ενός ανθρώπου που ακολούθησε την καρδιά του. Και η καρδιά χαράζει πάντα σοφές διαδρομές, να είσαι βέβαιος…

Και τώρα, στην παράξενη τάξη μας, μπαίνει η δασκάλα με το όνομα ‘Πεντάμορφη’. Η Πεντάμορφη, που λες, δεν στραβοκοιτάει τα ατίθασα λυκάκια, ούτε εκτοξεύει απειλές προς το μέρος τους κάθε φορά που εκείνα δοκιμάζουν την υπομονή της. Προσπαθεί να τα οδηγήσει με αγάπη στο δρόμο όπου την κατευθύνουν οι τρεις σημαντικές νεράιδες που σχετίζονται με την εφαρμογή της Θετικής Ψυχολογίας σε παιδιά και εφήβους. Οι νεράιδες αυτές λέγονται Αισιοδοξία, Ελπίδα και Ποιότητα Ζωής και είναι τόσο παντοδύναμες που λούζουν με φως ακόμη και ψυχές βυθισμένες στα σκοτάδια της απόγνωσης.
Η δασκάλα του σχολείου μας γνωρίζει ότι η ανακάλυψη και ανάδειξη των ιδιαίτερων κλίσεων ακόμη και των πιο προκλητικών εκπαιδευτικών περιπτώσεων αποτελεί καθοριστικό κρίκο στην αλυσίδα της μαθησιακής διαδικασίας και, για την επίτευξη του στόχου της, εφαρμόζει με επιτυχία τη στρατηγική των βιωματικών ασκήσεων. Ας πούμε, λοιπόν, ότι τα λυκάκια μας περνούν μια άσχημη μέρα κατά την οποία εκτονώνουν με αγενή σχόλια προς τους συμμαθητές τους το άγχος, την αγωνία και την αίσθηση εγκατάλειψης που νιώθουν. Η Πεντάμορφη τότε τους διηγείται μια ιστορία με πρωταγωνιστές φανταστικά πρόσωπα- ή μήπως όχι; – επιχειρώντας να τους φέρει σε επαφή με τα βαθύτερα συναισθήματα τόσο τα δικά τους όσο και των υπολοίπων μελών της παρέας.
Ύστερα, το βλέμμα αυτής της ξεχωριστής δασκάλας σταματά στο συνεσταλμένο προσωπάκι της Σταχτοπούτας.
“Ορίστε το διαγώνισμά σου“, της λέει και της το παραδίδει ενώ εκείνη, κατάχλομη και σίγουρη για την αποτυχία της, σκύβει το κεφάλι, ψελλίζοντας:
“Aχ κυρία Πεντάμορφη, τα θαλάσσωσα. Ελπίζω την επόμενη φορά να μην σας απογοητεύσω.“
Η Πεντάμορφη, τότε, της χαμογελά καθησυχαστικά και την πληροφορεί ότι για μια ακόμη φορά αρίστευσε. Ύστερα, την ενθαρρύνει να πιστέψει στον εαυτό της και στο πολύτιμο υλικό της ψυχής της.

Kαι έπειτα, η Κοκκινοσκουφίτσα αρχίζει τις περίφημες ερωτήσεις της:
“Mα γιατί πρέπει να διαβάζουμε; Σε τι θα μας φανούν χρήσιμες οι γνώσεις;”
“Γιατί στα παραμύθια ο καλός πάντοτε νικά στο τέλος;“
“Και ποιος είναι τελικά ο καλός; Ο τύπος που έκανε το σωστό γιατί έτσι του είπαν οι γονείς του ή ο άλλος, που έφαγε τα μούτρα του και αποφάσισε, συνειδητά, ν’ αλλάξει πορεία;“
Ξέρετε, η Πεντάμορφη είναι και αυτή άνθρωπος, που σημαίνει ότι κάποιες φορές ξυπνά με κακή διάθεση γιατί μάλωσε με το αγόρι της, διαπίστωσε ότι πήρε τρία κιλά ή ξέχασε ν’ αποθηκεύσει τη διπλωματική της εργασία στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή. Και, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, τις μέρες που τα νεύρα χτυπούν την πόρτα της ψυχολογίας της, αισθάνεται τις ατέλειωτες απορίες αυτού του ανυπότακτου κοριτσιού να δοκιμάζουν τη θετική της εκπαιδευτική στάση. Ωστόσο, καταφέρνει να ελέγχει το θυμό ή την κακή της διάθεση και αποφεύγει να γκρινιάζει ή ν’ ασκεί κριτική. Με λίγα λόγια, επιλέγει τη δημιουργική δράση και πάντοτε ξετρυπώνει από το μπαούλο της ένα μαγικό ραβδί που απομακρύνει τα σύννεφα της κατήφειας από τον ουρανό της καθημερινότητας.
Έπειτα, η δασκάλα παρατηρεί με την άκρη του ματιού της τον Πίτερ Παν . Έχει ξεχάσει τους μαθηματικούς υπολογισμούς της διδακτικής ώρας και με την πένα του σχεδιάζει νέους κόσμους , μαγικούς όσο και η δίψα του για ζωή.
“Πίτερ, θα ήθελα για λίγο την προσοχή σου. Σου υπόσχομαι ότι μόλις καλύψω την ύλη θα μιλήσουμε για τους παραμυθένιους πλανήτες που τόσο πολύ αγαπάς“, του απευθύνει τον λόγο, γλυκά αλλά αποφασιστικά.

Και κάπου εκεί, στη μέση του πουθενά και στον πυρήνα της απόλυτης αλήθειας, μια ομάδα ανθρώπων που αποδέχεται ο ένας τις ιδιαιτερότητες του άλλου, στήνει ένα διαφορετικό σχολείο, με διευθυντή τον κύριο «Τέρας». Ο κύριος Τέρας μπορεί να θεωρηθεί άσχημος με τα δικά σου, αντικειμενικά κριτήρια, ωστόσο η καρδιά του είναι από χρυσάφι. Έχοντας υποφέρει πολύ στη ζωή του εξαιτίας της διαφορετικότητάς του, αποφάσισε να ιδρύσει αυτή τη ξεχωριστή τάξη, προσαρμοσμένη πλήρως στις αρχές της θετικής ψυχολογίας.
Η Πεντάμορφη, όταν αντίκρισε για πρώτη φορά το Τέρας φοβήθηκε (Οι ετικέτες είναι φαινόμενα αποστασιοποίησης, που σπρώχνουν μακριά τον έναν από τον άλλον, να θυμάσαι), μα έπειτα εκείνος, με τη βραχνή, αργόσυρτη φωνή του, της διηγήθηκε ένα παραμύθι:
Mια φορά και έναν καιρό, το Διοικητικό Συμβούλιο του σχολείου των ζώων συγκάλεσε την πρώτη του συνέλευση, όπου και κατήρτισε το πρόγραμμα σπουδών των μαθητών. Ο λαγός, πάντοτε λιγάκι εξυπνάκιας εδώ που τα λέμε, έπεισε τα άλλα ζώα ότι έπρεπε να διδαχθούν όλα τα μαθήματα (πέταγμα, κολύμπι, σκαρφάλωμα κ.λπ.). Το σχολείο, λοιπόν, άνοιξε, ο καιρός περνούσε και τα αποτελέσματα της παραπάνω διδακτικής μεθόδου υπήρξαν θλιβερά. Σκέψου ότι κάποια ζώα από τα πολλά χτυπήματα στο κεφάλι, έπαθαν τέτοια εγκεφαλική ζημιά που δεν μπορούσαν πια ούτε να τρέξουν. Περιέργως, ωστόσο, οι δάσκαλοί τους δήλωναν ευχαριστημένοι με το πνεύμα συνεργασίας των μαθητών, που μεταφραζόταν αυτόματα σε επιτυχία του σχολικού προγράμματος.
Και τότε η Πεντάμορφη κατάλαβε… Το τέρας τελικά βρίσκεται πάντοτε καλά κρυμμένο στα δικά μας στερεότυπα, στην άρνηση να αναδείξουμε τη μοναδικότητά μας. “Γίνε αυτός που είσαι“, είπε κάποτε ο Νίτσε. Και σε εκείνο το εκπαιδευτήριο του παραμυθιού, η φράση έβρισκε την τέλεια εφαρμογή της.

Οι ήρωες του σχολείου με έβαλαν να ορκιστώ ότι δεν θα αποκαλύψω ποτέ που βρίσκονται. Φοβούνται ότι με τα βαρύγδουπα προγράμματα σου, τη φαρμακευτική αγωγή που χωρίς δισταγμό χορηγείς σε ‘υπερκινητικά παιδιά’ , όπως ο Πίτερ Παν, και τα καυστικά σχόλια που εκτοξεύεις σε παραστρατημένους όπως τα λυκάκια, θα καταφέρεις να διαλύσεις τη μαγεία του παραμυθιού. Τους αδικείς;…

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να παραδεχτούμε τα λάθη μας;

Όλοι κάνουμε λάθη. Είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης. Αυτό που δεν είναι τόσο συνηθισμένο είναι το να παραδεχόμαστε τα λάθη μας και να ζητάμε συγγνώμη. Λογικά σκεπτόμενοι, θα έλεγε κανείς ότι το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος όταν φέρεται λάθος είναι να απολογηθεί για τη συμπεριφορά του, αλλά κάτι τέτοιο δεν το βλέπουμε να συμβαίνει συχνά.

Η αποστροφή που έχουμε στην απολογία μπορεί να οφείλεται σε νευροβιολογικούς παράγοντες και στην θετική άποψη που όλοι τείνουν να έχουν για τον εαυτό τους. Σύμφωνα με τον κοινωνικό ψυχολόγο Elliot Aronson, συγγραφέα του βιβλίου Mistakes Were Made (But Not by Me), ο εγκέφαλός μας πιστεύει πάντα ότι κάνει το σωστό, ανεξάρτητα με το αν η συμπεριφορά μας δείχνει το αντίθετο.

Το γεγονός ότι οι πράξεις μας δεν συνάδουν με τις απόψεις μας, μερικές φορές, δημιουργεί πνευματική ένταση. Παρόμοιος είναι και ο τρόπος που λειτουργούν οι καπνιστές, οι οποίοι γνωρίζουν ότι το τσιγάρο είναι βλαβερό, αλλά εξακολουθούν να καπνίζουν δύο πακέτα την ημέρα.

Πολλοί συμπεριφέρονται με τρόπο που συμμορφώνεται με τον τρόπο που σκέφτονται για τον εαυτό τους, αναφέρει και ο Alex Lickerman, από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο και συγγραφέας του βιβλίου The Undefeated Mind: On the Science of Constructing an Indestructible Self. Έτσι, όταν απολογούμαστε για κάτι που κάναμε ή είπαμε, νιώθουμε υποσυνείδητα σαν να είμαστε ανέντιμοι.

«Η παραδοχή ότι δεν είμαστε συνεπείς με τον εαυτό μας, δεν γίνεται εύκολα ανεκτή. Εάν υποστηρίζετε ότι δεν είστε μισαλλόδοξοι, ή όπως αλλιώς χαρακτηρίζετε τον εαυτό σας, και απολογηθείτε επειδή κάνατε το αντίθετο είναι σαν να παραδέχεστε ότι κάνατε πράγματι αυτά τα πράγματα».

Αλλά δεν χρειάζεται να είναι έτσι τα πράγματα. Το μυστικό για να γίνετε καλύτερο στο να ζητάτε «συγγνώμη» είναι να απελευθερωθείτε από τις ταμπέλες που βάζετε.

«Επειδή αποτύχατε μία φορά δεν σημαίνει ότι είστε αποτυχημένοι. Για να μάθετε να ζητάτε “συγγνώμη”, πρέπει να απομακρυνθείτε από την ιδέα ότι ένα λάθος θα σας μετατρέψει σε κάτι που δεν είστε».

Ακολουθούν μερικές συμβουλές για να μία σωστή «συγγνώμη»:
Πάρτε την ευθύνη. Εάν απολογείστε για κάτι, παραδεχτείτε ότι το κάνατε.

Δώστε μία ειλικρινή εξήγηση. «Πρέπει να είναι ειλικρινής γιατί οι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν όταν κάποιος λέει ψέμματα.»

Αποφασίστε ότι θα τα πάτε καλύτερα στο μέλλον. Μία συγγνώμη δεν σημαίνει τίποτα, αν δεν σας γίνει μάθημα.

Προχωρήστε. Απολογηθείτε και συνεχίστε τη ζωή σας. Μη μείνετε κολλημένοι στο λάθος που κάνατε.

Ο Lickerman καταλήγει ότι όταν απολογούμαστε για κάτι που ξέρουμε ότι κάναμε λάθος, μας βοηθά να νιώσουμε καλύτερα και επιφέρει γνωσιακή ηρεμία. Δεν είναι, άλλωστε, πιο εύκολη η ζωή όταν δεν χρειάζεται να υπερασπιζόμαστε τις λάθος επιλογές μας;

Εγωισμός: Ένας γίγαντας μέσα μας

Πότε ο εγωισμός είναι καλός και πότε μπορεί να μας βλάψει; Με ποιον τρόπο μπορούμε να τον διαχειριστούμε και να κρατήσουμε τις ισορροπίες;

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας γίγαντας, ο οποίος είχε έναν ανθισμένο κήπο, όπου έπαιζαν τα παιδιά του χωριού. Ο γίγαντας, όμως, ήταν πολύ εγωιστής και ήθελε τον κήπο αποκλειστικά για τον εαυτό του. Έχτισε, λοιπόν, μια μεγάλη μάντρα και απαγόρευσε στα παιδιά να μπαίνουν μέσα. Όταν έμεινε μόνος του και είδε τον κήπο μαραμένο, συνειδητοποίησε την απερισκεψία του και αναθεώρησε. Ο Oscar Wilde στο παραμύθι του «Ο εγωιστής γίγαντας» περιγράφει με απλοϊκό τρόπο την έννοια του εγωισμού. Αλήθεια, μήπως όλοι μας κάποιες φορές χτίζουμε μάντρες και στρεφόμαστε γύρω από τον εαυτό μας; Πώς θα ξεφύγουμε από τον εγωκεντρισμό μας και πώς θα συμβιβαστούμε με τις ανάγκες των άλλων;

Ο κόσμος περιστρέφεται γύρω μας
Όταν υιοθετούμε εγωιστική συμπεριφορά, βάζουμε σε πρώτη μοίρα το εγώ μας. Αγαπάμε υπέρμετρα τον εαυτό μας και ενδιαφερόμαστε αποκλειστικά και σε υπερβολικό βαθμό για τις δικές μας ανάγκες, το ατομικό μας συμφέρον και τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα. Κάθε προσπάθειά μας αποσκοπεί μόνο στην ικανοποίηση των στόχων και των φιλοδοξιών μας και τις περισσότερες φορές αδιαφορούμε για τους συνανθρώπους μας. Η υπερβολική αυτοπεποίθηση μπορεί να ωθήσει στον εγωκεντρισμό και αυτό γιατί η εξωφρενική πίστη στον εαυτό μας μάς κάνει να θεωρούμε ότι είμαστε οι καλύτεροι και ότι μόνο εμείς αξίζουμε, με αποτέλεσμα να καταστρατηγούμε τα δικαιώματα των υπολοίπων.

Το εγωιστικό μας γονίδιο
Όπως όλα τα στοιχεία της προσωπικότητάς μας, έτσι και ο εγωισμός είναι γραμμένος στα γονίδιά μας. Η τάση να συμπεριφερόμαστε ναρκισσιστικά και αυτάρεσκα ως έναν βαθμό κληρονομείται. Όμως, το να οδηγούμαστε σε υπερβολές σχετίζεται περισσότερο με τα βιώματά μας και μάλιστα τα πρώιμα, δεδομένου ότι η προσωπικότητά μας αρχίζει να διαμορφώνεται ήδη από τη βρεφική ηλικία. Το περιβάλλον στο οποίο ζούμε και μεγαλώνουμε, οι σχέσεις με τους γονείς και τα αδέλφια μας, αλλά και το πλαίσιο του σχολείου συμβάλλουν σημαντικά στο αν μετέπειτα στη ζωή μας θα λειτουργούμε εγωιστικά ή όχι. Οι διάφορες καταστάσεις που βιώνουμε στην πορεία είναι πιθανό να μας κάνουν να αναθεωρήσουμε, ωστόσο δεν είναι αυτές που θα μας οδηγήσουν σε εγωιστική τάση.

Ο... άρρωστος εγωισμός
Ο εγωισμός δεν είναι πάντα κακός. Το να σκεφτόμαστε, να σεβόμαστε και να αγαπάμε τον εαυτό μας, να ικανοποιούμε τις ανάγκες και επιθυμίες μας και να διεκδικούμε όσα μας ανήκουν μέσα σε ένα κοινωνικά αποδεκτό όριο είναι θέμα επιβίωσης και θεωρείται απόλυτα υγιής μορφή εγωισμού. Όταν, όμως, δεν λαμβάνουμε υπόψη μας τις ανάγκες και τα συναισθήματα των άλλων, δεν συμβιβαζόμαστε ποτέ, συμπεριφερόμαστε αυταρχικά, γινόμαστε σκληροί και απάνθρωποι, έχουμε υπερβολικές απαιτήσεις από τους άλλους και προκαλούμε ενοχικά συναισθήματα με στόχο να προσελκύουμε τη μόνιμη προσοχή, τότε ο εγωισμός γίνεται παθολογικός και δημιουργεί προβλήματα. Δεν μας αφήνει να έχουμε υγιείς σχέσεις, αφού κάθε μας κίνηση συνοδεύεται από ανασφάλεια, αίσθημα κατωτερότητας, ζήλια, κτητικότητα, ανυπομονησία, έντονο ανταγωνισμό, αλλά και από μια γενικότερη τάση να εγκαταλείπουμε μπροστά στις δυσκολίες. Ο κακός εγωισμός μάς ωθεί να απαιτούμε συνεχώς αποδείξεις αγάπης και εκτίμησης και να επιζητούμε την αναγνώριση και την επιβεβαίωση.

Πώς θα γίνει προσόν
Μπορεί η αγγλίδα συγγραφέας Jane Austen να πίστευε ότι «… ο εγωισμός πρέπει πάντα να συγχωρείται, επειδή δεν υπάρχει ελπίδα θεραπείας», οι ειδικοί ωστόσο βεβαιώνουν ότι υπάρχουν τρόποι για να μετατρέψουμε τον εγωισμό σε προτέρημα. Το βασικότερο, αλλά και το πιο δύσκολο, είναι να αναγνωρίσουμε την εγωκεντρική μας τάση. Κάποιος ο οποίος είναι εγκλωβισμένος στον εγωισμό του (π.χ. πιστεύει ότι έχει πάντα δίκιο, δυσκολεύεται να παραδεχθεί τα λάθη του) δεν μπορεί να αντιληφθεί την υπερβολή στη συμπεριφορά του, μπορεί όμως να διαπιστώσει ότι ο εγωκεντρισμός του δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις του. Άπαξ και αναγνωρίσουμε την τάση αυτή, θα πρέπει κατ? αρχάς να κατανοήσουμε από πού πηγάζει και ποιες είναι οι συνθήκες που την προκάλεσαν και έπειτα να προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα με άλλη ματιά. Για παράδειγμα, αν είμαστε εγωιστές γιατί μας φρόντιζαν υπερβολικά στο σπίτι και είχαμε μάθει να έχουμε τα πάντα δικά μας, το να επιχειρήσουμε να γίνουμε αυτόνομοι και ανεξάρτητοι θα βοηθήσει να μη λειτουργούμε τόσο εγωκεντρικά και να σεβόμαστε τους άλλους. Είναι σημαντικό, επίσης, να μάθουμε να διαφωνούμε και να εκφράζουμε τη δυσαρέσκεια και τον θυμό μας την κατάλληλη στιγμή και με ήρεμο τρόπο.

Τα δεδομένα από τα επόμενα πειράματα του LHC θα μπορούσαν να αποκαλύψουν τη φύση των νετρίνων

Ένα ερώτημα, εδώ και πολλά χρόνια, είναι εάν το νετρίνο είναι αντισωμάτιο του εαυτού του. Θεωρητική μελέτη υποστηρίζει ότι αυτό το ερώτημα μπορεί να απαντηθεί με την εξέταση των διασπάσεων των μποζόνιων W.

 

Όπως αναγνωρίστηκε ήδη από το φετινό Βραβείο Νόμπελ Φυσικής, τα στοιχεία δείχνουν ότι τα νετρίνα έχουν μάζα. Αλλά αυτό γεννάει νέα ερωτήματα σχετικά με το γιατί η μάζα των νετρίνων είναι τόσο πολύ μικρότερη από τις μάζες των άλλων σωματίων. Μια λύση είναι να υποθέσουμε ότι το νετρίνο είναι ένα διαφορετικό είδος σωματίου, ένα που το ίδιο είναι και το αντισωμάτιό του. Μια νέα θεωρητική μελέτη δείχνει ότι παρατηρήσεις των διασπάσεων του μποζόνιου W στο Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC), στη Γενεύη, θα μπορούσαν ενδεχωμένως να αποκαλύψουν την αντισωματιδιακή φύση του νετρίνο.

 

Τα ηλεκτρόνια, τα πρωτόνια, και τα άλλα φερμιόνια είναι σωμάτια Dirac, που σημαίνει ότι έχουν ένα ξεχωριστό αντισωμάτιο με την ίδια μάζα, αλλά με αντίθετο φορτίο. Τα νετρίνα θα μπορούσαν να είναι τα σωμάτια Dirac, αλλά επειδή δεν έχουν ηλεκτρικό φορτίο, θα μπορούσαν επίσης να είναι σωμάτια Majorana, για τα οποία σωμάτιο και αντισωμάτιο είναι το ίδιο πράγμα. Τέτοια μοντέλα Majorana είναι ελκυστικά, επειδή προσφέρουν μια αρκετά φυσική εξήγηση για την εξαιρετικά μικρή μάζα του νετρίνου.

 

Σε πειράματα με τα οποία ερευνώνται εξαιρετικά σπάνιες πυρηνικές διασπάσεις γίνεται προσπάθεια να ανιχνευθεί μια πιθανή υπογραφή του νετρίνου που να δείχνει αν είναι σωμάτιο Majorana ή Dirac. Για να διευρύνουν την έρευνα, ο Claudio Dib από το Πανεπιστήμιο Santa María, στη Χιλή και ο Choong Sun Kim από το Πανεπιστήμιο Yonsei, στην Κορέα, προτείνουν να ερευνηθούν οι διασπάσεις του μποζόνιου W.

 

Εξέτασαν διασπάσεις που δίνουν αποτέλεσμα συγκεκριμένους συνδυασμούς ηλεκτρονίων, μιονίων και νετρίνα. Αυτές οι διασπάσεις πρέπει ακόμη να παρατηρηθούν, αλλά προβλέπονται σε θεωρίες που αφορούν τα υποθετικά άγονα νετρίνα (1). Λαμβάνοντας υπόψη τα τρέχοντα όρια στην ύπαρξη των άγονων νετρίνων, η ομάδα προβλέπει ότι τα επόμενα πειράματα στον LHC θα μπορούσαν να παράγουν μερικές χιλιάδες από τις επιθυμητές διασπάσεις του μποζόνιου W. Εάν αυτός ο υπολογισμός είναι σωστός, τότε οι φυσικοί θα πρέπει να είναι σε θέση να διακρίνουν τα νετρίνα Majorana από τα Dirac από το σχήμα του ενεργειακού φάσματος των εξερχόμενων μιονίων.

---------------

Σημειώσεις:

(1) Τα άγονα νετρίνα είναι υποθετικά σωμάτια που αλληλεπιδρούν μόνο μέσω της βαρυτικής αλληλεπίδρασης και όχι με τις αλληλεπιδράσεις που συγκροτούν το Καθιερωμένο Πρότυπο (Standard Model). Ο όρος προσδιορίζει τη διαφοροποίηση αυτού του τύπου των νετρίνων από τα ενεργά νετρίνα (active neutrinos) του Καθιερωμένου Προτύπου.

 

Νετρίνο «Σούπερμαν» εντοπίστηκε να αλλάζει τύπο

 

Φυσικοί του Ιταλικού Ινστιτούτου Πυρηνικής Φυσικής εντόπισαν ένα ιδιαίτερα σπάνιο σωματίδιο κατά τη διάρκεια της εξαφάνισης και επανεμφάνισής του ως άλλου τύπου νετρίνο.

 

 
Η ανακάλυψη έλαβε χώρα στο Εθνικό Εργαστήριο Γκραν Σάσσο στην Ιταλία, το οποίο βρίσκεται 1400 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του όρους Γκραν Σάσσο, 120 χιλιόμετρα έξω από τη Ρώμη.

Πρόκειται για μόλις την τρίτη φορά που οι επιστήμονες εντοπίζουν ένα νετρίνο κατά τη διάρκεια της αλλαγής του από μυονικό νετρίνο σε νετρίνο ταυ. Τα νετρίνο είναι αφόρτιστα και ιδιαίτερα ελαφρά στοιχειώδη σωματίδια και εμφανίζονται σε τρεις τύπους που αντιστοιχούν στα υπόλοιπα λεπτόνια: νετρίνο ηλεκτρονίου, μυονίου και ταυ.

«Το γεγονός αυτό αποτελεί απόδειξη ότι το μυονικό νετρίνο πρόκειται για ένα είδος σωματιδίου Σούπερμαν: μπαίνει σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο και αλλάζει σε κάτι άλλο», δήλωσε η Πωλίν Γκανιόν, κβαντική φυσικός του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα.

 

Η ανακάλυψη έλαβε χώρα στο Εθνικό Εργαστήριο Γκραν Σάσσο στην Ιταλία, το οποίο βρίσκεται 1400 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του όρους Γκραν Σάσσο, 120 χιλιόμετρα έξω από τη Ρώμη. Τα ευρήματα ενισχύουν τη θεωρία πως τα νετρίνο ταλαντεύονται από έναν τύπο στον άλλο, γεγονός που εξηγεί γιατί οι φυσικοί εντοπίζουν λιγότερα νετρίνο προερχόμενα από τον ήλιο από όσο προβλέπουν οι υπολογισμοί.

 

Η πυρηνική αντίδραση που τροφοδοτεί τον ήλιο παράγει τεράστιους αριθμούς ηλιακών νετρίνο. Σύμφωνα με τον ερευνητή Αντόνιο Ερεντιτάτο, κάθε τετραγωνικό εκατοστό του σώματος μας αγγίζεται από 60 δισεκατομμύρια ηλιακά νετρίνο το δευτερόλεπτο. Ωστόσο επί δεκαετίες οι φυσικοί εντοπίζουν μικρότερο αριθμό νετρίνο από το αναμενόμενο.

 

Για τις ανάγκες του πειράματος οι επιστήμονες εξέπεμψαν μία δέσμη μυονικών νετρίνο από το εργαστήριο του CERN στην Ελβετία μέσω του φλοιού της Γης σε απόσταση 730 χιλιομέτρων ως το εργαστήριο στο Γκραν Σάσσο.

 

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ένα πολύ μικρό ποσοστό των νετρίνο άλλαξε τύπο, και όταν κατέφτασαν στο εργαστήριο ένα ακόμα πιο μικρό ποσοστό εξ αυτών εντοπίστηκε από μία «κάμερα» 4.000 τόνων να μετατρέπεται σε νετρίνο παρομοίου τύπου και αμέσως να εξαφανίζεται. Αυτά τα φευγαλέα γεγονότα παράγουν ένα ασθενές φως που καταγράφηκε από μία εκ των εννέα εκατομμυρίων φωτογραφικών πλακών του εργαστηρίου.

 

Λόγω της απουσίας φορτίου, τα νετρίνο αλληλεπιδρούν πολύ ασθενώς με την ύλη και είναι δύσκλο να εντοπιστούν. Τα ταυ νετρίνο μετατρέπονται σε σωματίδια ταυ προτού ταξιδέψουν για μερικά χιλιοστά και αποσυντεθούν σε αδρόνια, οπότε είναι ακόμα πιο δύσκολο να εντοπιστούν.

 

Ο συγκεκριμένος εντοπισμός όμως είναι ιδιαίτερα πιθανό να είναι σωστός από στατιστική άποψη, γεγονός που ενισχύει τους προηγούμενους εντοπισμούς ταυ νετρίνο το 2010 και το 2012. Σύμφωνα με τον Ερεντιτάτο, η πιθανότητα λάθους είναι μόλις μία στο εκατομμύριο

Άγνωστα στοιχεία για την αγάπη & τον έρωτα!

Ξέρατε ότι οι αγκαλιές χαρίζουν μακροζωία, και πως ένα μόνο φιλί αρκεί για να ηρεμήσετε, μετά από μια δύσκολη μέρα; Οι έρευνες που ακολουθούν αποδεικνύουν περίτρανα πως, όταν η επιστήμη αποφασίζει να ασχοληθεί με την αγάπη, θετικά και αισιόδοξα συμπεράσματα είναι σχεδόν πάντα εγγυημένα.

Οι αγκαλιές χαρίζουν χρόνια
Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολάινα, στις ΗΠΑ, διαπίστωσαν ότι τα ζευγάρια που αγκαλιάζονται για 20 λεπτά την ημέρα είχαν χαμηλότερους καρδιακούς παλμούς και αρτηριακή πίεση, σε σχέση με εκείνους που δεν το κάνουν.

Θεραπεύουν, επίσης, τους πονοκεφάλους
Η οξυτοκίνη, ή «ορμόνη της αγάπης» όπως την έχετε επίσης ακουστά, που απελευθερώνει ο εγκέφαλός μας όταν μας αγκαλιάζουν, έχει επίσης διαπιστωθεί ότι θεραπεύει τους πονοκεφάλους.

Τα φιλιά μειώνουν το στρες
Αυτή εδώ η έρευνα διαπίστωσε ότι τα επίπεδα της κορτιζόλης, ορμόνης του στρες, μειώνονται όταν φιλάμε τον/ την σύντροφό μας. Επίσης ενδιαφέρον είναι ότι όσο πιο μακροχρόνια η σχέση, τόσο μεγαλύτερη η πτώση της κορτιζόλης.

Όταν κοιτιόμαστε στα μάτια, οι καρδιακοί παλμοί συντονίζονται
Σύμφωνα με αυτήν εδώ την έρευνα που εξέτασε 32 ετεροφυλόφιλα ζευγάρια, τα οποία κοιτάζονταν απλώς στα μάτια για 3 μόλις λεπτά.

Η φωτογραφία ενός αγαπημένου προσώπου μπορεί να απαλύνει τον σωματικό πόνο
…Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να την κοιτάξεις, σύμφωνα με αυτό το πείραμα που πραγματοποιήθηκε το 2009. Την ίδια επίδραση έχει, επίσης, και το να κρατάς το χέρι του συντρόφου σου.

Όταν είσαι ερωτευμένος, ο κόσμος σε θεωρεί πιο αξιόπιστο
…Κι αυτό οφείλεται, και πάλι, στην οξυτοκίνη που εκκρίνεις. Τις λεπτομέρειες τις έχει αυτή εδώ η έρευνα.

Αυτό που λέμε έρωτας με την πρώτη ματιά, χρειάζεται μόλις 1/5 του δευτερολέπτου για να συμβεί
Σύμφωνα με αυτήν την έρευνα, ο εγκέφαλός μας εκκρίνει ντοπαμίνη, οξυτοκίνη, αδρεναλίνη και άλλες ορμόνες που σχετίζονται με τον έρωτα μόλις 0,2 δευτερόλεπτα από την πρώτη φορά που θα αντικρίσει κάποιον που του αρέσει.

Οι άνδρες ερωτεύονται πολύ πιο εύκολα
Στην ίδια έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2011 το 55% των ανδρών δήλωσαν ότι έχουν ερωτευτεί με την πρώτη ματιά –για τις γυναίκες, το αντίστοιχο ποσοστό άγγιξε μετά βίας το 44%.

Οι ιππόκαμποι είναι μονογαμικοί
Και κρατιούνται από τις ουρές τους όταν κολυμπάνε –το αντίστοιχο με το ανθρώπινο περπάτημα χέρι-χέρι.

Αυτή η εμμονή που παθαίνεις με το αντικείμενο του πόθου σου όταν πρωτοερωτεύεσαι…
…Είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη που κάνει τους πάσχοντες από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή να υποφέρουν. Δεν φταις εσύ, είμαστε γενετικά προγραμματισμένοι να το παθαίνουμε. Και δεν μπορείς να το αποφύγεις, οπότε χαλάρωσε κι απόλαυσέ το. Έτσι κι αλλιώς δεν κρατά πολύ.

Δρόμοι παίζουν… μελωδίες στο πέρασμα των αυτοκινήτων!

Ο Ιάπωνας μηχανικός Shizuo Shinoda καθώς εκτελούσε εργασίες στους δρόμους με μια μπουλντόζα αντιλήφθηκε ότι οι δονήσεις που προκαλούνται από το αυτοκίνητο στο οδόστρωμα μπορούν να παράξουν μουσική. Έτσι το 2007, μια ομάδα μηχανικών από το Χοκάιντο κατασκεύασαν μια σειρά από “μελωδικούς δρόμους” στην Ιαπωνία. Το οδόστρωμα διαθέτει αυλακώσεις που ανάλογα με την κίνηση των οχημάτων παράγουν διαφορετικές μελωδίες.

Υπάρχουν τέσσερις έτοιοι δρόμοι στην Ιαπωνία, στο Χοκάιντο, στο Wakayama, στη Σιζουόκα και στη Γκούνμα. Όλοι παίζουν διαφορετικές μελωδίες. Για να ακούσουν οι οδηγοί τα τραγούδια πρέπει να έχουν κλειστά τα παράθυρα στο αυτοκίνητο, να τρέχει το αυτοκίνητο σε 45 χιλιόμετρα/ώρα κρατώντας έναν τροχό πάνω από τα αυλάκια.

Ο Καπνός και η Ιστορία του

Οι πρώτοι που ανακάλυψαν τις χαλαρωτικές ιδιότητες του καπνού ήταν οι Ινδιάνοι. Συνήθιζαν να καπνίζουν πίπα ή πούρο. Με την άφιξη των πρώτων ευρωπαίων στην αμερικανική ήπειρο τον 15ο αιώνα, η συνήθεια αυτή πέρασε στην Ευρώπη και κατόπιν εξαπλώθηκε βαθμιαία σ” όλο τον κόσμο. Από τότε ακόμα υπήρξαν και οι πρώτες αντιδράσεις. Το 1604 ο βασιλιάς της Αγγλίας Ιάκωβος Α’ κατήγγειλε τη χρήση του καπνού ως απαίσια για τα μάτια, μισητή για τη μύτη, καταστροφική για το μυαλό κι επικίνδυνη για τα πνευμόνια.

Το πέρασμα από το κάπνισμα ακατέργαστου καπνού στο τσιγάρο έγινε μόλις τον 20ο αιώνα, όταν με την πρόοδο της μηχανικής έγινε δυνατό να παραχθεί σε μεγάλες ποσότητες. Τότε δημιουργήθηκαν και οι πρώτες καπνοβιομηχανίες, που σημείωσαν μεγάλη άνοδο στην παραγωγή τους κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν κάτω από το στρες της μάχης, οι στρατιώτες κάπνιζαν όλο και πιο πολύ, με συνέπεια να εθιστούν στη νικοτίνη.

Μετά τον πόλεμο και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’20 το τσιγάρο πέρασε στο χώρο της διαφήμισης κι έγινε το σύμβολο μιας λαμπρής ανέμελης ζωής. Αυτή η εικόνα συνεχίστηκε ως τη δεκαετία του ’60, όταν η ιατρική κοινότητα και οι κυβερνήσεις, με προεξάρχουσες τις ΗΠΑ, άρχισαν «να συνειδητοποιούν τις βλαβερές συνέπειες του καπνού» και να επιβάλουν σταδιακά απαγορεύσεις και μέτρα για τη δημόσια υγεία.
Η πρώτη επιστημονική έρευνα επί του θέματος παρουσιάστηκε το 1962, από τον ιατρικό σύλλογο της Μ. Βρετανίας. Δύο χρόνια αργότερα, στις 31 Ιανουαρίου 1964, αμερικανική κυβερνητική έκθεση με τίτλο «Καπνός και Υγεία» συνέδεσε για πρώτη φορά το κάπνισμα με τον καρκίνο των πνευμόνων και τη χρόνια βρογχίτιδα. Τότε άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους και οι πρώτες αντικαπνιστικές καμπάνιες, που οδήγησαν το 1965 σε νόμο, ο οποίος προέβλεπε -μεταξύ άλλων- την αναγραφή σε όλα τα πακέτα των τσιγάρων ότι «το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία». Στις 6 Φεβρουαρίου 1987 τέθηκαν σε εφαρμογή τα πρώτα μέτρα κατά του καπνίσματος στις αμερικανικές δημόσιες υπηρεσίες.
Στην Ελλάδα, το κάπνισμα απαγορεύτηκε στους κλειστούς δημόσιους χώρους και τους χώρους εργασίας από την 1η Σεπτεμβρίου 2010. Αντίστοιχος νόμος είχε τεθεί σε εφαρμογή και στην Κύπρο από την 1η Ιανουαρίου 2010, μα όλοι καπνίζουν παντού κι όπου θέλουν.

Ο Καπνός και η ιστορία του: Η πρώτη είδηση για τον καπνό και τη χρήση του, έφθασε στην Ευρώπη το 1511 κατά την εποχή των ανακαλύψεων και κυρίως από τα πρόσωπα του άμεσου περιβάλλοντος του Χριστόφορου Κολόμβου. Στην Γαλλία, η καλλιέργεια του καπνού εισήχθη το 1560 , στην Γερμανία το 1565 και στην Αυστρία το 1560 για σκοπούς θεραπευτικούς. Στη Βαλκανική ο καπνός καλλιεργούνταν από το 1636, ο Φραγκίσκος Πουκεβίλ στο βιβλίο του «Ταξίδι στην Ελλάδα» γράφει ότι εισήχθη στην Ελλάδα ο καπνός από δυο Γάλλους εμπόρους που καλλιέργησαν τα πρώτα φυτά στην Θεσσαλονίκη. Στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη η συστηματική κλλιέργεια του καπνού άρχισε στις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα.
Στοιχεία συναντά κανείς από το 1860 και μετά εκτάσεις και παραγόμενο προϊόν. Τότε η περιοχή άνηκε στο Σαντζάκι της Δράμας που υπάγονταν στο πασαλίκι της Θεσσαλονίκης Τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το σαντζάκι περιλάμβανε τους καζάδες Δράμας, Πραβίου, Καβάλας, Σαρή Σαμπάν, Γενησσέας και Κομοτηνής. Κάλυπτε 1.800.000 στρέμματα και οι κινήσεις του προϊόντος γίνονταν από τα Λιμάνια Καβάλας και Πορτο Λάγος.

Η πρώτη ποικιλία καπνού καλλιεργήθηκε σε Χρυσούπολη, Γενησέα, Ξάνθη. Οι περιοχές αυτές είχαν εξαιρετικά καπνά γνωστά σε όλη την Τουρκία με το όνομα χρυσόφυλλα. Η επεξεργασία των καπνόφυλλων που γίνονταν στα σπίτια των παραγωγών, απαιτούσε πολυμελή οικογένεια και ειδικούς χώρους. Ένα χώρο ευάερο για το «μπρουλιασμα», χώρους για το κρέμασα, χώρο για το παστάλιασμα, μέρος για τη «λόκβα». Η αποθήκευση έπρεπε να γίνεται σε ανήλιαγη αποθήκη, που συνήθως ήταν στο ισόγειο. Οι καπνοπαραγωγοί παρέδιδαν καπνά στους καπνεμπόρους που τα επεξεργάζονταν στις πόλεις Καβάλα, Ξάνθη, Δράμα, Ελευθερούπολη, Δοξάτο, σε χάνια και αποθήκες.
Σύντομα όμως οι μεγάλοι καπνέμποροι και οι εξαγωγικοί οίκοι οικοδόμησαν ιδιόκτητες καπναποθήκες δαπανώντας τεράστια ποσά για την εποχή εκείνη. Τα περισσότερα καπνά από την Θράκη και την Ξάνθη πήγαιναν από το Λιμάνι της Κεραμωτής στην Τουρκία. Όμως , το κύριο εξαγωγικό εμπόριο προς την Ευρώπη γίνονταν από το Λιμάνι της Καβάλας. Η πόλη από τα τέλη του 19ου αιώνα ήταν έδρα πολλών προξενείων που εξυπηρετούσαν τους εμπορικούς οίκους.

Η ραγδαία ανάπτυξη του καπνεμπορίου ανέδειξε την Καβάλα στην τριετία 1909-1912 σε πρώτο εξαγωγικό λιμάνι με εξαγωγές πολλαπλάσιες και από αυτές που γίνονταν από την Θεσσαλονίκη. Οι πρώτες καπναποθήκες της Καβάλας κτίζονται στην παραλία μετά το 1860. Είναι κτίρια διώροφα, ορθογώνιας κάτοψης, κτισμένα με πέτρα και ξύλα . Ανήκουν στους Έλληνες καπνεμπόρους Βάρδα, Γρηγοριάδη, Τζιμούρτα, Φέσσα, Φωσκολο, Ναλμπάντη, Ν. Τζιμούρτο, Σ. Τζιμούρτο, Ι. Τζιμούρτο, Κ. Φέσσα, Γ. Κασάπη, Κ. Ρηγανέζη, Α. Σόλου, Π. Φωσκολο, Μ. Φώσκολο, Αφους Φέσσα, Δ. Τόκο, Κ. Εμφιετζόγλου, Μ. Σπόντη, Γ. Ιορδάνου, κ.α.

Η επεξεργασία του καπνού ήθελε εργατικά χέρια έτσι από τις αρχές του 20ου αιώνα αναπτύχθηκε ένα δυναμικό εργατικό κίνημα που ήξερε την δύναμη του αλλά και υπερασπίζονταν την προσπάθεια για καλύτερες συνθήκες δουλειάς μεγαλύτερες απολαβές και διασφάλιση του επαγγέλματος. Οι καπνεργάτες ήταν ζωντανά στοιχεία μιας πολιτισμικής κοινωνίας , όπως ήταν αυτή της Καβάλας , και μέσο διάδοσης νέων ιδεών. Εδώ έγιναν και τα πρώτα συνδικαλιστικά σωματεία αλλά και οι πρώτες απεργίες, λέξη άγνωστη για τα δεδομένα της εποχής σε μια άκρως συντηρητική και καταπιεστική Οθωμανική διοίκηση.

Το «μπόλιασμα» του καπνεργατικού δυναμικού από τους πρόσφυγες στην αρχή της δεκαετίας του 1920 ήταν η αφετηρία νέων αγώνων και η «χρυσή» εποχή του τοπικού συνδικαλιστικού κινήματος όπου το επάγγελμα του καπνεργάτη ήταν ιδιαίτερα αξιόλογο με οικονομικές απολαβές και κοινωνική αναγνώριση. Το 1921 στην Καβάλα υπήρχαν 4654 καπνεργάτες, το 1922 με τον ερχομό των Ελλήνων της Μικρά Ασίας του Πόντου και της Θράκης ο αριθμός των καπνεργατών έφθασε τους 9400. Για τα επόμενα χρόνια ο αριθμός τους αυξάνεται επίσης, και το 1925 έχουμε τον αριθμό ρεκόρ καπνεργατών που είναι 12.543 άνθρωποι.

Οι καπνεργάτες ήταν η κυρίαρχη εργατική δύναμη του Ελληνικού εργατικού δυναμικού κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου. Αποτελούσαν δε τον πολυπληθέστερο και πλέον συμπαγή κλάδο της εργατικής τάξης με ισχυρή παρουσία στις πόλεις Καβάλα, Θεσσαλονίκη και Βόλο. Ήταν το καπνικό ζήτημα ένα από τα φλέγοντα θέματα της ελληνικής κοινωνίας το πρώτο ουσιαστικά τέταρτο του περασμένου αιώνα.

Ο καπνός ήταν το βασικό εξαγωγικό προϊόν της Μακεδονίας και Θράκης και έδινε ουσιαστικά ζωή στις πόλεις Καβάλα και Θεσσαλονίκη. Ειδικά μετά το 1922 αποτέλεσε και την διέξοδο στην ανεργία για χιλιάδες πρόσφυγες έλληνες, που κυνηγημένοι, έφθαναν στην γη της Β. Ελλάδας. Από τις αρχές του 20ου αιώνα οι ξένες καπνεμπορικές εταιρίες εξήγαγαν επεξεργασμένο καπνό απασχολούσαν δε χιλιάδες χριστιανούς και μουσουλμάνους εργάτες. Το υψηλό κόστος της επεξεργασίας ώθησε τους Αμερικανούς εμπόρους να επιχειρήσουν εξαγωγή ακατέργαστων καπνών από το Λιμάνι της Καβάλας το 1909 αυτό δεν κατέστη δυνατό αφού οι καπνεργάτες αντέδρασαν και είχαμε τις πρώτες απεργίες και συγκρούσεις.
Άλλος τρόπος με τον οποίο επιχείρησαν οι έμποροι να μειώσουν το κόστος των προς εξαγωγή καπνών ήταν η απαλλαγή των ειδικευμένων εργατών και η πρόσληψη στην θέση τους γυναικών που αμείβονταν με πολύ χαμηλό ημερομίσθιο. Αποτέλεσμα και πάλι απεργίες και βίαιες συγκρούσεις. Το 1913 έχουμε στην Θεσσαλονίκη το πρώτο καπνεργατικό συνέδριο και αποφασίζουν εκεί να ιδρύσουν στην Καβάλα μια κεντρική επιτροπή δράσης. Μια ακόμα απεργία έχουμε τον Μάρτιο του 1914 ήταν καθοριστική για την τύχη των καπνεργατών και συγκλόνισε την Μακεδονία. Η Σοσιαλιστική Ομοσπονδία η «Φεντερασίον» είχε στις τάξεις τους καπνεργάτες. Η κυβέρνηση αντιμετώπιζε την πρώτη σοβαρή κρίση στα νέα της εδάφη.
Μετά από είκοσι ημέρες απεργίας αρκετά από τα αιτήματα των καπνεργατών έγιναν δεκτά από τους καπνεμπόρους. Μετά την άφιξη των προσφύγων και μέχρι την οικονομική κρίση του 1929 το καπνικό ζήτημα είχε ιδιαίτερη κοινωνική ένταση και συγκρούσεις, όπου οι καπνέμποροι φάνηκαν αποφασισμένοι να μειώσουν το κόστος επεξεργασίας αλλά και να επιβάλουν νέες εργασιακές σχέσεις. Η κρατική εξουσία ήταν σαφώς με το μέρος των καπνεμπόρων. Οι εξαγωγές των καπνών έφερναν συναλλαγματικά οφέλη και ταυτόχρονα η «συμπαράσταση» στους ισχυρούς καπνέμπορους μείωνε την «αντίσταση» των εργατών που άρχισαν να κυοφορούν.. αριστερές ιδέες. Πραγματικά η πολιτική επιρροή των αριστερών είχε αποτελέσματα σε Θεσσαλονίκη και Καβάλα όπου στις εκλογές τα αποτελέσματα ήταν εμφανή.
Το 1930 η Καπνεργατική Ομοσπονδία αριθμούσε 25 σωματεία και πάνω από 22.000 μέλη. Την περίοδο 1927 και 1928 εκδηλώθηκαν οι μεγαλύτερες και μαζικότερες απεργίες όπου οι καπνέμποροι απαντούσαν με «κλείσιμο» των εργοστασίων και οι δυνάμεις καταστολής του κράτους αντιμετώπιζαν τους απεργούς με σκληρότητα που είχε σαν αποτέλεσμα νεκρούς και τραυματίες. Οι καπνεργάτες χαρακτηρίζονταν «επικίνδυνη» τάξη και κρίθηκε από κράτος και καπνεμπόρους ότι έπρεπε να … περιοριστεί.
Η «αποσυμφόρηση» του επαγγέλματος άρχισε με την δημιουργία του ΤΑΚ του Ταμείου Ασφαλίσεως Καπνεργατών. Το οποίο επέβαλε την χρήση επαγγελματικού βιβλιαρίου από το 1926, που ιδρύθηκε, και καταργήθηκε η ελεύθερη πρόσβαση στο επάγγελμα. Η ανεργία άρχισε να φαίνεται μετά από το 1929 και μεγάλωσε ακόμα από τότε μέχρι το 1936 που με την αλλαγή του συστήματος επεξεργασίας «Τόγκα» στηρίχθηκε στην μαζική απασχόληση γυναικών στο επάγγελμα. Το 1920 οι γυναίκες ήταν διπλάσιες από τους άνδρες στο επάγγελμα και το 1930 τους ξεπέρασαν κατά εφτά φορές.

***
Καλά κι άγια όλα αυτά, αλλά αν το κάπνισμα είναι κακό για την υγεία του ανθρώπου, γιατί δεν το απαγορεύουν … κάπως σαν τα ναρκωτικά, με νόμο και πρόστιμα και φυλάκιση κλπ κλπ. Εδώ αν δεν φοράς κράνος στην μηχανή σου, έχει και πρόστιμο και ποινή, που σε τελική ανάλυση δεν κάνεις κακό παρά μόνο στον εαυτό σου ! Ναι ξέρω είναι για να προστατεύσουν τα οικονομικά συμφέροντα των ασφαλιστικών εταιριών και χέστηκαν για ‘σένα. Επίσης απόλυτα καρκινογόνα είναι η coca cola, τα fast food και όλες οι μεταλλαγμένες τροφές, όμως μπορείς να φανταστείς απαγόρευση για τα εν λόγω δηλητήρια;
Κάπως έτσι γίνεται και με το γάλα, το κρέας, τα φάρμακα, το τσιγάρο κλπ κλπ. Να υποθέσω πως μυαλό έχεις για να ξεχωρίσεις πως η Ε Ξ Α Ρ Τ Η Σ Η από κάτι –εν προκειμένω απ’ το κάπνισμα- είναι εις βάρος σου με τους γνωστούς να κερδίζουν επίσης εις βάρος σου. Αν καπνίζεις πρόσεχε την διατροφή σου.
Όταν αρχίσεις να μπαίνεις στον κυκεώνα της Ε Ξ Α Ρ Τ Η Σ Η Σ τότε είσαι απόλυτα ελεγχόμενος και ελεγχόμενος σημαίνει υποτελής κι ανόητος. “Δική σου είναι η ζωή” λες και κάνεις ότι θέλεις, αλλά είναι αληθινά δική σου ΜΟΝΟ αν είσαι Α Ν Ε Ξ Α Ρ Τ Η Τ Ο Σ, μόνο τότε μπορείς να κάνεις ὀ,τι θέλεις, μέχρι τότε κάνεις ότι σου υπαγορεύουν, γιατί η ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ είναι συνώνυμη με την ΑΝΤΙΛΗΨΗ. Μειωμένη Αντίληψη = Μειωμένη Αντίληψη και άρα αυξημένη Εξάρτηση.

Δεν Υπάρχει Φυσική Χωρίς Μεταφυσική

Άραγε, στη σύγχρονη επιστημονική κοσμοαντίληψη συνδέεται –και πώς– ο εύτακτος μακρόκοσμος της θεωρίας της Σχετικότητας με τον αβέβαιο και άναρχο μικρόκοσμο της Κβαντομηχανικής. Εξακολουθεί να είναι σήμερα αποδεκτή η αποστασιοποιημένη, ουδέτερη και υποτίθεται αντικειμενική γνώση του φυσικού κόσμου ή μήπως το συλλογικό γνωστικό υποκείμενο που αποκαλούμε «επιστήμη» επιδρά δημιουργικά και επηρεάζει την έκβαση των όσων παρατηρεί; Μπορεί η επιστήμη να γνωρίσει τον νου που τη δημιουργεί ή να προικίσει με ανθρώπινη νοημοσύνη της μηχανές;

Αυτά τα βασανιστικά φυσικά-μεταφυσικά ερωτήματα επιχειρούμε να διαφωτίσουμε σήμερα με τη βοήθεια του διαπρεπούς Ελληνα επιστήμονα και ακαδημαϊκού Πάνου Λιγομενίδη. Αφορμή γι’ αυτήν τη συνέντευξη ήταν η πρόσφατη έκδοση του πεντάτομου έργου του με τίτλο «Το Γίγνεσθαι», μια εντυπωσιακή και αντισυμβατική διερεύνηση των πιο πρόσφατων επιστημονικών-μεταφυσικών εξελίξεων στην ανθρώπινη σκέψη. Ο επιφανής επιστήμονας και ακαδημαϊκός Πάνος Λιγομενίδης μιλά για τις προϋποθέσεις της επιστημονικής περιπέτειας.
-Από πού να ξεκινήσουμε; Ίσως μια καλή εκκίνηση θα ήταν ο τίτλος του νέου πολύτομου έργου σας. Γιατί «Το Γίγνεσθαι» και όχι «Το Είναι;»
«Με κάποιον τρόπο και σε κάποιον βαθμό, η τέχνη και η επιστήμη των πρόσφατων χρόνων φωτίζουν τον θολό ορίζοντα των αινιγματικών ερωτημάτων της προέλευσης και της εξέλιξης του κόσμου μας, της ύπαρξης και του «εγώ». Τέτοιες υπαρξιακές έννοιες μπορούν στις μέρες μας να γίνουν προσιτές στο ενδιαφερόμενο κοινό που δεν διαθέτει εξοικείωση με τα επιστημονικά αντικείμενα και την ορολογία τους.
Η επικρατέστερη σήμερα επιστημονική άποψη είναι πως η κλασική νευτώνεια, «μηχανιστική» προσέγγιση, η οποία περιγράφει την κατάσταση της φύσης ως το «Είναι που εξαρτάται αποκλειστικά από το Ήταν», δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί ως η έσχατη αλήθεια. Και αυτό επειδή καθιστά όλα τα εξελικτικά αντικείμενα του κόσμου μας και ειδικότερα τον άνθρωπο (ένα σχετικά πρόσφατο εξελικτικό προϊόν) χωρίς νόημα και χωρίς σημασία. Και αυτό διότι, σύμφωνα με τη μηχανιστική θεώρηση, τα πάντα είναι προκαθορισμένα πριν από την έλευσή τους στην ύπαρξη. Από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του, το σύμπαν «κουρδίστηκε» και τέθηκε σε αυτόνομη αιτιοκρατική λειτουργία, η οποία, με απόλυτη συνέπεια και σε κάθε λεπτομέρεια, καθορίζει την εξέλιξη του κόσμου μας.
Η μυστηριώδης ποιότητα και η κοσμογονική δύναμη της «επικοινωνιακής κίνησης» που προέρχεται από το «γίγνεσθαι» και από το «εν δυνάμει» για να θυμηθούμε τη σπουδαία αριστοτελική έννοια, αποτελεί τη μηχανή της εξελικτικής ροής. Το γίγνεσθαι αφορά το πλούσιο πιθανοκρατικό μέλλον, και αποδίδει μοναδικό και πρωτεύοντα ρόλο στον νου και τη συνείδηση του ανθρώπου και ίσως όλης της ζωής πάνω στον πλανήτη μας. Ίσως γι’ αυτό στα βιβλία μου θέτω και διερευνώ το δύσκολο ερώτημα, μήπως η πραγματικότητα δεν είναι δεδομένη, αλλά «φτιάχνεται» κάθε στιγμή;»
-Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα έλαβαν χώρα μια σειρά από σπουδαίες επιστημονικές επαναστάσεις. Ειδικότερα όμως στη φυσική, επικρατούν δύο εκ διαμέτρου αντίθετες προσεγγίσεις: η αιτιοκρατική-νομοτελειακή της Σχετικότητας και η αντιαιτιοκρατική-πιθανοκρατική της Κβαντομηχανικής. Σήμερα, έναν αιώνα μετά, το όνειρο της μεγάλης ενοποίησης ή της θεωρίας των Πάντων παραμένει απραγματοποίητο. Πώς αντιμετωπίζετε αυτήν την εξόφθαλμα σχιζοειδή επιστημονική κατάσταση;
«Έχετε δίκιο, η επιστημονική εξήγηση του φυσικού κόσμου περιορίζεται ακόμα από παράδοξα και ανεξήγητα φαινόμενα. Ολο και πιο πολύ συνειδητοποιούμε τελευταία πως η εξελικτική ροή των φυσικών συμβάντων εξαρτάται από πιθανοκρατικές επιλογές που δεν ελέγχονται από κανέναν από τους γνωστούς φυσικούς νόμους. Για να κατανοήσει κάποιος την ανοίκεια εικόνα της φύσης που προβάλλει η σύγχρονη επιστήμη, πρέπει να αποδεχτεί την ιδέα ότι ο φυσικός κόσμος είναι εξελικτικός και αβέβαιος (βρίσκεται διαρκώς σε γίγνεσθαι), και συνεπώς το μέλλον δεν είναι δεδομένο, αλλά «φτιάχνεται κάθε στιγμή».
Οι δύο πυλώνες της σύγχρονης φυσικής, οι θεωρίες της Σχετικότητας και της Κβαντομηχανικής, μαζί με τα πιο πρόσφατα αποτελέσματα της ταχέως αναπτυσσόμενης θεωρίας του χάους, έχουν αλλάξει ριζικά τις απόψεις μας για την «αντικειμενική» αλήθεια. Η επιστημονική αλήθεια είναι η «πραγματικότητα» των πολλών, όσων παρατηρούν, ερμηνεύουν και τελικά συμφωνούν για ό,τι υπάρχει.
Μια άποψη η οποία κερδίζει διευρυνόμενη αποδοχή αφορά στο προβάδισμα της «κίνησης και συνδετικότητας» ως των αρχέγονων κοσμογονικών στοιχείων, έναντι της δευτερογενούς παραγωγής της ύλης (των υλικών σωματιδίων) και του χωροχρόνου. Αυτή η άποψη, η οποία αναλύεται εκτενώς στο βιβλίο μου «Το Γίγνεσθαι» αλλάζει το νόημα της μεγάλης ενοποίησης και της «Θεωρίας των Πάντων».
-Τόσο στη μικροφυσική όσο και στις επιστήμες του εγκεφάλου και του νου η συνείδηση του παρατηρητή παίζει αποφασιστικό ρόλο όχι μόνο στη γνώση, αλλά και στην ίδια την εξέλιξη των φυσικών φαινομένων. Τι απομένει από την κλασική ιδέα περί «αντικειμενικότητας της επιστημονικής γνώσης» μετά από την αποδοχή του θεμελιωδώς αντικειμενικού ρόλου της συνείδησης;
«Η ιδέα ότι η συνείδηση, ο νους, η ψυχή και το εγώ συνιστούν κάτι το διαφορετικό, και ίσως ξεχωριστό και ανεξάρτητο από τον υπόλοιπο κόσμο, κατέχει κεντρική θέση στα δόγματα όλων των μεγάλων θρησκειών. Στις μέρες μας, ωστόσο, διερευνώντας τους δυσεπίλυτους γρίφους και τα μυστήρια που ανακύπτουν από την έρευνα του φυσικού κόσμου και των νοητικών λειτουργιών, οι επιστήμονες αντιμετωπίζουν τη δυνατότητα να συνυπολογίσουν τον συνειδητό παρατηρητή στην εξήγηση των εξελικτικών φαινομένων. Η θεωρία περί κβαντικών μετρήσεων βασίζεται στην αποδοχή του κεντρικού ρόλου του ανθρώπινου νου, και κατά συνέπεια προϋποθέτει ότι η συνείδηση είναι μοναδική και διαφορετική από οτιδήποτε άλλο υπάρχει στο σύμπαν.
Παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια αυξανόμενη κινητικότητα για μεγαλύτερη κατανόηση τυχόν ειδικής σχέσεως μεταξύ της συνείδησης και του φυσικού κόσμου, ειδικότερα όσον αφορά τον καθορισμό των εξελικτικών διαδικασιών. Φαίνεται πως η αποδοχή κάποιου ουσιαστικού ρόλου της συνείδησης στον καθορισμό της «πραγματικότητας» δεν απαιτεί ούτε συνεπάγεται την αμφισβήτηση της ύπαρξης του «έξω» κόσμου.
Αν δεχτούμε ότι η πραγματικότητα του φυσικού κόσμου εξαρτάται άμεσα από την παρατήρησή του, τότε η συνειδητοποίηση αυτής της «γνώσης» από τον παρατηρητή θα πρέπει να παίζει θεμελιώδη ρόλο στη διαμόρφωση της φυσικής πραγματικότητας. Το «παρελθόν» αποκτά νόημα μόνο αφού καταγραφεί στην συνείδηση του παρατηρητή. Με άλλα λόγια, αυτή η «συμμετοχική μας ύπαρξη» φαίνεται να υποδηλώνει ότι προκαλούμε αυτό που παρουσιάζεται να μας συμβαίνει!
Και ειλικρινά θα δυσκολευόμασταν να πάρουμε στα σοβαρά αυτά που λέμε εδώ, αν η κβαντική φυσική δεν ήταν μια τόσο επιτυχημένη επιστημονική θεωρία, όσον αφορά στις εφαρμογές και στην πειραματική επιβεβαίωση των προβλέψεων που παρέχει ο κβαντικός φορμαλισμός».
-Τις τελευταίες δεκαετίες η Τεχνητή Νοημοσύνη επιχειρεί να αναπαραγάγει ή να προσομοιώσει σε υπολογιστικές μηχανές τον ανθρώπινο νου. Με αξιοσημείωτα μεν αλλά «πενιχρά» ως προς τον υψηλό αρχικό στόχο αποτελέσματα: κατάφερε να βελτιώσει τις επιδόσεις των μηχανών χωρίς όμως να καταφέρει να τις προικίσει με έναν πραγματικά αυτόνομο νου (ανθρώπινου ή άλλου τύπου). Πού, κατά τη γνώμη σας, οφείλεται αυτή η αποτυχία;
«Ο κλάδος της Τεχνητής Νοημοσύνης (Τ.Ν.) που σκοπό έχει να απομιμηθεί όσο καλύτερα γίνεται την ανθρώπινη νοητική συμπεριφορά με τεχνητά μέσα, γνώρισε κατά τις τελευταίες δεκαετίες μεγάλη ανάπτυξη. Η σχετική έρευνα και κυρίως η παραγόμενη τεχνολογία –πληροφορικά προγράμματα και ηλεκτρονικοί υπολογιστές– χρηματοδοτήθηκε πρωτίστως και ευρύτατα από κυβερνητικές και στρατιωτικές πηγές. Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να έλθουν εντυπωσιακά και καταιγιστικά, ενώ συγχρόνως προέκυψαν και θεμελιώδη προβλήματα του τύπου: «δεν μπορείς να κάνεις έναν ελέφαντα να πετάξει, εφόσον δεν έχει φτερά».
Η θεμελιώδης ιδέα για τη συγκρότηση της Τ.Ν. υποστηρίζει ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι απλώς ένα από τα πολλά είδη υπολογιστικών «μηχανών». Συνεπώς, αν μπορέσουμε να σχεδιάσουμε για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές κάποιο πρόγραμμα που να λειτουργεί όπως ο «νους», τότε θα έχουμε βρει τον τρόπο να κατασκευάσουμε μηχανές οι οποίες θα «έχουν» νοητικές ικανότητες ισοδύναμες με αυτές ενός συνειδητού ανθρώπου. Δεδομένου μάλιστα ότι οι υπολογιστές γίνονται κάθε μέρα περισσότερο ικανοί και ταχύτεροι, η επίτευξη αυτού του στόχου είναι μόνο ζήτημα χρόνου, ΦΕΥ!
Στο ανθολόγιο τέτοιων υπερβολικών ισχυρισμών υπέρ της τεχνητής νοημοσύνης περιλαμβάνονται οι χαρακτηρισμοί διακεκριμένων επιστημόνων, οι οποίοι όμως θα περίμενε κανείς να γνωρίζουν καλύτερα τους θεμελιώδεις περιορισμούς που έχουν εγγενώς οι υπολογιστικές μηχανές. Η θαυμαστή δύναμη των ηλεκτρονικών υπολογιστών πηγάζει από το γεγονός ότι είναι μηχανές που διαχειρίζονται σύμβολα με τυπικά συντακτικό τρόπο. Την όποια «νοήμονα» συμπεριφορά μπορεί να επιδείξει αυτή η μηχανή την εισάγει ο προγραμματιστής από έξω.
Για να προγραμματίσετε έναν υπολογιστή ικανό να πραγματοποιεί αυτομάτως μεταφράσεις μεταξύ διαφορετικών γλωσσών, θα αντιμετωπίσετε δυσκολίες που απορρέουν από την ανερμήνευτη διαχείριση των συμβολικών ακολουθιών, στην οποία περιορίζεται η λειτουργία των ψηφιακών υπολογιστών. Η σύνταξη, από μόνη της, δεν δύναται να παράγει «νόημα». Αυτές οι μηχανές, δηλαδή οι σημερινοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές, οι οποίοι λειτουργούν όλοι στο πρότυπο των «μηχανών Τούρινγκ», περιορίζονται στην κατά περίπτωση προσομοίωση της «ως εάν» νοητικής ικανότητας, χωρίς να μπορούν να αναπαράγουν τη συγκεκριμένη νοητική ή συνειδησιακή ικανότητα.Ετσι, το αρχικό ερώτημα «μπορούν οι μηχανές να αποκτήσουν νου» μετατοπίζεται στο βαθύτερο ερώτημα: «Αν πετύχουμε να προσομοιώσουμε στον ηλεκτρονικό υπολογιστή μια καταιγίδα, θα μας αφήσει βρεγμένους;».
-Ενα πράγμα που εντυπωσιάζει και ασφαλώς θα ξενίσει αρκετούς αναγνώστες των βιβλίων σας είναι η ρητή επίκληση του θεού ως εξηγητικής «Πρώτης Αρχής» που ενώ παραμένει αόρατη είναι απαραίτητη για την ουσιαστική κατανόηση των Πάντων. Ωστόσο, η εντυπωσιακή ανάπτυξη της επιστημονικής σκέψης έγινε εξ αρχής με τη ρητή προϋπόθεση ότι στην επιστημονική γνώση δεν πρέπει ποτέ να επικαλούμαστε εξω-φυσικές ή υπερ-φυσικές αιτίες. Το γεγονός ότι η επιστήμη δεν μας προσφέρει οριστικές απαντήσεις στα θεμελιώδη υπαρξιακά ερωτήματα δικαιολογεί την επίκληση υπερφυσικών «εξηγήσεων;»
«Οι αδιαφιλονίκητοι δεσμοί μας με τον φυσικό κόσμο που μας γέννησε παραμένουν ακόμη ένα μυστήριο. Η επίκληση υπερφυσικών εξηγήσεων για τα θεμελιώδη υπαρξιακά ερωτήματα, ίσως με τη μορφή «ιδιαζουσών θεωρήσεων» αποτελούν χαρακτηριστικές εκδηλώσεις της τυπικά ανθρώπινης εμπλοκής στην επιτακτική αναζήτηση «νοήματος». Οι μεγάλες επιστημονικές πρόοδοι, ιδιαίτερα των τελευταίων εκατό ετών, έχουν οδηγήσει πολλούς σκεπτικιστές στο να πιστεύουν ότι η θρησκεία είναι ένας θεσμός του παρελθόντος και ότι μόνο η επιστήμη είναι υπόθεση του μέλλοντος.
Αυτή η υπεραπλουστευμένη και παραπλανητική άποψη διατείνεται ότι η θρησκεία, μέσω της τυφλής πίστης, αλυσοδένει την ανθρώπινη σκέψη με δεισιδαιμονίες και με αδιαμφισβήτητα δόγματα, ενώ η επιστήμη και η τεχνολογία, μέσω της ορθολογικής προσέγγισης, απελευθερώνει τη σκέψη των ανθρώπων και επιφέρει μία νέα εποχή ευημερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, ένα νέο είδος επίγειου επιστημονικού-τεχνολογικού παραδείσου.
Πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η ψευδο-ανθρωπιστική διαφωτιστική νοοτροπία εγκυμονεί πολλούς και σοβαρούς κινδύνους για το μέλλον της ανθρωπότητας. Οι θεολόγοι, αλλά και πολλοί σημαντικοί φιλόσοφοι, επικαλούνται πάντα την υπερβατολογική αναφορά ως μέσο για τη θεμελίωση της ηθικής και του νοήματος της ανθρώπινης ζωής, για να είναι απαραβίαστες και υπέρτατες οι «αξίες» της ζωής πρέπει να αποτελούν τις επιταγές μιας θείας βούλησης»


Ο Τζορτζ Μπέρκλεϊ (George Berkeley 1685-1753) διδάσκει ότι τα πράγματα υπάρχουν όπως τα αντιλαμβανόμαστε, αλλά πέρα από τις ίδιες τις αντιλήψεις μας δεν είναι τίποτε άλλο, το οποίο θα υπήρχε χωρίς αυτές. Διαπιστώνουμε πως έχουμε άμεσα αντιλήψεις, χωρίς να είμαστε εμείς οι ίδιοι η αιτία τους και υπονοούμε την εξωτερική ύπαρξη μίας Δυναμικής ύλης, για την οποία δεν μπορούμε να έχουμε καμιά αντίληψη και καμιά λογική γνώση.
Την ύπαρξη μίας άλλης ζωντανής ύπαρξης ως Ενεργοπληροφοριακής Δύναμης τη γνωρίζουμε έμμεσα από το συνδυασμό των αντιλήψεων που γεννούν οι δραστηριότητές της, οι οποίες μας δείχνουν μία διανοητική ύπαρξη όμοια με τον εαυτό μας. Η ίδια η διάνοια ή φορέας των αντιλήψεων δεν είναι μία αντίληψη. Όπως αναγνωρίζουμε την ανθρώπινη δράση από τα αντιληπτά αποτελέσματά της, το ίδιο αναγνωρίζουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος των αντιλήψεών μας, οι οποίες δε δημιουργούνται άμεσα από εμάς, πρέπει να δημιουργούνται από μια άλλη διάνοια ή από την δική μας διάνοια σε διαφορετικό επίπεδο, που την κάνει να φαίνεται σαν “κάποια άλλη”.
Τελικά, η ύπαρξη των εξωτερικών πραγμάτων είναι βέβαια, γιατί αυτή η βεβαιότητα προέρχεται από τις αντιλήψεις, την αξιοπιστία των οποίων κι ο Μπέρκλεϋ διαβεβαίωνε. Οι αντιλήψεις περιέχουν βεβαιότητα, γιατί συνδέονται άμεσα και πιο έμμεσα με μία κοινή πραγματικότητα, η οποία είναι τέλεια στο σύνολό της και έτσι τα μέρη της έχουν τη δυνατότητα να συνδέονται με συνέπεια, συνέχεια, ανάλογα και σταθερά. Αν η πραγματικότητα ήταν μόνο άμεσα οι αντιλήψεις μας, τότε δε θα μας έλειπε καμία αντίληψη.
Μόνο που δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι ΑΝΤΙΛΗΨΗ ούτε ΔΙΑΚΡΙΣΗ επομένως ούτε και η αντιληπτικότητα του ενός δεν είναι ίδια με την αντιληπτικότητα του άλλου, ακόμη και για καθημερινά απτά και λογικά θέματα, πόσο μάλλον για έννοιες αφηρημένες και δυσνόητες όπως η έννοια του άγνωστου, του απερίγραπτου, της Δύναμης ή του θεού.
Η σύντομη και ξερή μέθοδος των μαθηματικών δεν ταιριάζει στη μεταφυσική, ούτε στην ηθική, γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν προκαταλήψεις στο θέμα των μαθηματικών προτάσεων, δεν έχουν γνώμες καθιερωμένες προκαταβολικά, τις οποίες πρέπει να συζητήσουν. Γιατί δεν σκέφθηκαν ακόμη αυτά τα θέματα. Δεν συμβαίνει το ίδιο στις δύο άλλες επιστήμες που μνημονεύσαμε αυτές οφείλουν όχι μόνο ν’ αποδείξουν την αλήθεια, αλλ’ επίσης να την υπερασπίσουν απ’ τις αμφιβολίες και τις καθιερωμένες γνώμες, που την πολεμούν. Με λίγα λόγια, η ξερή μέθοδος, άκαμπτη και τραχειά, δεν θα επαρκέσει.
Ότι η αποκάλυψη αυτής της μεγάλης αλήθειας δεν επιτυγχάνεται μέσω του συλλογισμού, παρά μόνο από ένα μικρό αριθμό ανθρώπων, είναι ένα θλιβερό παράδειγμα για την ανοησία και την απροσεξία των ανθρώπων, που, αν και περιβάλλονται από τόσες σαφείς εκδηλώσεις της Δύναμης, [δικής τους ή όχι] έχουν ωστόσο τόσο λίγη ευαισθησία, ώστε φαίνονται σαν να έχουν τυφλωθεί απ’ το πολύ φως και την θεία μωρία.

Οι Ρώσοι είχαν ανακαλύψει ζωή στην Αφροδίτη από το 1982;

Σε ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα της ανθρωπότητας φαίνεται πως απαντούν Ρώσοι επιστήμονες οι οποίοι υποστηρίζουν πως από το 1982, έχουν απαθανατίσει «αντικείμενα» στην επιφάνεια του πλανήτη Αφροδίτη, που βρίσκονται σε συνεχή κίνηση.

Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Russian Solar System Research, Ρώσοι επιστήμονες κατάφεραν να «τραβήξουν» φωτογραφίες εξωγήινης ζωής στη Αφροδίτη από το 1982.
Το άρθρο, που υπογράφει ο Leonid Ksanfomaliti από Διαστημικό Ερευνητικό Κέντρο της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, παρουσιάζει ένα αναλυτικό πανοραμικό βίντεο 126 λεπτών.
«Χωρίς να απορρίψουμε ότι ζωή είναι αδύνατη στην Αφροδίτη, δεδομένου των συνθηκών που επικρατούν στον πλανήτη, με βάση τις εικόνες που ελήφθησαν παρατηρούμε κάποια μορφολογικά χαρακτηριστικά που μας επιτρέπουν να υποθέσουμε ότι κάποια αντικείμενα που κατεγράφησαν διαθέτουν ιδιότητες έμβιων όντων», τονίζει ο ερευνητής.

Επίσης, στο άρθρο αναφέρεται πως έχουν εντοπιστεί τρία αντικείμενα τα οποία είναι μεταξύ 0,1-0,5 μέτρα, τα οποία ήταν συνέχεια σε κίνηση.

Αυτό που κάνει εντύπωση στους επιστήμονες είναι η εμφάνιση ενός αντικειμένου που μοιάζει με σκορπιό, οι κινήσεις του οποίου κατεγράφησαν για 26 λεπτά και μετά χάθηκε.
Αξίζει να αναφερθεί ότι οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η θερμοκρασία στην επιφάνεια της Αφροδίτης ανέρχεται στους 460 βαθμούς Κελσίου, γεγονός που αποκλείει την ανάπτυξη ζωής.

Προβλέψτε τον καιρό με την μέθοδο που ακολουθούσαν οι Αρχαίοι πρόγονοι μας

Όπως λέει το γνωμικό:”Του κακού καιρού τα νέφη πότε πάνω, πότε κάτω.”

Τι μας μαρτυρά το σχήμα των σύννεφων και το χρώμα του ουρανού για τον αυριανό καιρό; Πότε μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως θα βρέξει και ποια συμπεριφορά των πουλιών ή των κατοικιδίων μας μπορεί να μας βοηθήσει να προετοιμαστούμε για βαρύ χειμώνα;
Μάθετε να προβλέπετε τον καιρό… ακόμη και χωρίς την βοήθεια της ΕΜΥ ή των apps για τα καιρικά φαινόμενα.

*Παρατηρήστε τα σύννεφα
Η μορφή των νεφώσεων στον ουρανό καθώς και η κατεύθυνση στην οποία κινούνται μπορούν να σας πουν πολλά σχετικά με το τι πρόκειται να επακολουθήσει, αν για παράδειγμα πρόκειται να βρέξει ή όχι.
Σε γενικές γραμμές, τα λευκά σύννεφα που βρίσκονται ψηλά στον ουρανό είναι σημάδια καλοκαιρίας – αντίθετα, πιο σκοτεινά και χαμηλά σύννεφα προμηνύουν βροχή ή καταιγίδα.
Ακολουθούν τύποι νεφών με φωτογραφίες για να τα αναγνωρίζετε:

Αυτός ο τύπος σύννεφου ονομάζεται «Σωρειτομελανίας» και είναι ογκώδη, πυκνά νέφη, με τη βάση τους να ακουμπά σχεδόν στο έδαφος και στη συνέχεια να αναπτύσσονται κατακόρυφα – κάπως σαν βουνό ή πύργος.
Αν τα δείτε νωρίς το πρωί στον ουρανό, και ο όγκος τους να αυξάνεται σταδιακά, να ξέρετε πως έρχονται άγρια καιρικά φαινόμενα.

Αν δείτε τον παραπάνω τύπο νεφών, με πολλά συνεχόμενα «κυκλάκια» στη βάση τους (ονομάζονται «mammatus» επειδή μοιάζουν με γυναικείους μαστούς), μπορείτε να ποντάρετε σε καταιγίδες, που μπορεί να είναι είτε ήπιες είτε πιο άγριες.

Οι θύσανοι εμφανίζονται ψηλά στον ουρανό, είναι λευκοί και μοιάζουν μεταξένιοι ή σαν λευκά φτερά. Η παρουσία τους υποδηλώνει πιθανή κακοκαιρία στις επόμενες 36 ώρες.

Το ίδιο δηλώνουν και αυτά τα σύννεφα, γνωστά ως «υψισωρείτες».

Αυτό το είδος σύννεφων ονομάζονται κοινώς… σκουμπριά, εξαιτίας της ομοιότητάς τους με ψαροκόκαλο – και όταν τα δείτε στον ουρανό, σε συνδυασμό με θυσάνους (πιο πάνω) μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι την επόμενη ημέρα θα έρθει βροχή.

Τα πυκνά σύννεφα που τείνουν να σχηματίζουν πύργο – αλλά σε μικρότερη ένταση από τους σωρειτομελανίες – υποδεικνύουν πιθανή μίνι μπόρα αργότερα μέσα στη μέρα.

Ονομάζεται «μελανόστρωμα», συναντάται σε χαμηλά προς μέσα ύψη στον ουρανό και είναι ιδιαίτερα πυκνό και απλωμένο σε μεγάλη έκταση, ώστε δεν φαίνεται καθόλου ο ήλιος. Το χρώμα του είναι γκρίζο και σημαίνει άμεση βροχή – ή όταν είναι πιο έντονα τα φαινόμενα, χιόνι και χαλάζι. Αν φυσούν δυνατοί άνεμοι, θα δείτε το μελανόστρωμα να κομματιάζεται και να κινείται με μεγάλη ταχύτητα.
Αν συναντήσετε νεφοσκεπή ουρανό μια χειμωνιάτικη νύχτα, μπορείτε να περιμένετε πιο ήπιο καιρό με καλή θερμοκρασία, σε αντίθεση με τις «καθαρές» χειμωνιάτικες νύχτες που το κρύο είναι πιο τσουχτερό.

*Προσέξτε το χρώμα του ουρανού
Το κόκκινο χρώμα στον ουρανό είναι μια καλή ένδειξη για τον καιρό τις επόμενες ώρες. Συγκεκριμένα, αν παρατηρήσετε ότι ο ουρανός παίρνει κοκκινωπό χρώμα το απόγευμα κοιτάζοντας προς τα δυτικά (και όχι χάρη στο ηλιοβασίλεμα), αυτό σημαίνει πως υπάρχει σύστημα υψηλής πίεσης με ξηρό αέρα που απλώνει σωματίδια σκόνης στην ατμόσφαιρα – κάτι που προκαλεί την αλλαγή του χρώματος. Αυτά συνήθως κινούνται προς τα ανατολικά, επομένως… προς την κατεύθυνσή σας.
Αν πάλι δείτε κόκκινο ουρανό το πρωί, κοιτάζοντας προς την ανατολή, αυτό σημαίνει πως ο αέρας με τα σωματίδια έχει ήδη περάσει από εσάς, και άρα μπορείτε να περιμένετε ένα σύστημα χαμηλής πίεσης με πολλή υγρασία.

*Το ουράνιο τόξο και οι άνεμοι
Αν συναντήσετε ιριδίζουσες αντανακλάσεις κοιτάζοντας προς τα δυτικά στον ουρανό, αυτό σημαίνει πως οι ακτίνες του ήλιου συναντούν στο διάβα τους υγρασία. Συνυπολογίζοντας πως στο βόρειο ημισφαίριο οι «καταιγίδες» ταξιδεύουν από τη δύση προς την ανατολή, τότε η βροχή είναι πιθανή στις επόμενες ώρες.
Αντίθετα, αν δείτε ιριδισμούς κοιτάζοντας προς την ανατολή γύρω στο ηλιοβασίλεμα, η βροχή ταξιδεύει προς την αντίθετη κατεύθυνση, άρα οι επόμενες ημέρες θα είναι ηλιόλουστες. Δώστε προσοχή στους ανέμους: Αν υπάρχει έντονος αέρας, αυτό σημαίνει ότι ένα «σύστημα» καιρού παλεύει να πάρει τη θέση του προηγούμενου, άρα μπορείτε να αναμένετε αλλαγή των καιρικών φαινομένων.

*Κοιτάζοντας το φεγγάρι
Κοκκινωπό φεγγάρι σημαίνει πως σωματίδια σκόνης υπάρχουν στον αέρα. Αντίθετα, φωτεινό και ευκρινές φεγγάρι δείχνει χαμηλή ατμοσφαιρική πίεση και καθαρή ατμόσφαιρα, αλλά και πιθανότητα βροχής. Αν βλέπετε ένα «δαχτυλίδι» γύρω από το φεγγάρι, αυτό συμβαίνει εξαιτίας του φωτός που φτάνει μέσα από τα σύννεφα, συνδυασμένο με υγρασία, και υποδεικνύει πως μέσα στις επόμενες τρεις ημέρες θα υπάρξει βροχή (ίσως και χιονόπτωση).

*Η μετεωρολογία… των ζώων
Ένα άλλο σημάδι της φύσης για τον καιρό είναι η συμπεριφορά των ζωντανών οργανισμών, ιδιαίτερα των πτηνών. Αν δείτε τα πουλιά να πετούν ψηλά στον ουρανό, μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι, γνωρίζοντας πως η καλοκαιρία θα διαρκέσει. Αν όμως πετούν πιο χαμηλά και «επιθετικά», πιθανότατα έρχεται κακοκαιρία, ίσως και καταιγίδα. Αυτό συμβαίνει διότι οι καταιγίδες συνοδεύονται από πτώση της πίεσης, κάτι που ενοχλεί την ακοή των πουλιών, γι’ αυτό και πετούν πιο χαμηλά για να αποφύγουν την ενόχληση.
Γενικότερα, αν παρατηρήσετε αποδημητικά πουλιά να φεύγουν από τα μέρη σας νωρίτερα από το κανονικό το φθινόπωρο, να αναμένετε τον χειμώνα να φτάσει νωρίς. Το ίδιο ισχύει και όταν βλέπετε τα κατοικίδιά σας να αναπτύσσουν πιο πυκνό, παχύ τρίχωμα το φθινόπωρο: Προετοιμάζονται για έναν βαρύ χειμώνα. Αν πάλι η γάτα σας τρίβει τα αυτιά της (κάτι που αποφεύγει κανονικά), αυτό σημαίνει πως νιώθει αλλαγή στην πίεση, κάτι που προμηνύει επερχόμενη κακοκαιρία.
Τέλος, αν σας αρέσει το ψάρεμα, μπορείτε να βρείτε και σε αυτή την δραστηριότητα σημάδια για πιθανή κακοκαιρία: Αν τα ψάρια τσιμπούν εύκολα και άμεσα, κάθε φορά που ρίχνετε δόλωμα, είναι πιθανό πως φροντίζουν να τραφούν όσο το δυνατόν καλύτερα, γιατί γνωρίζουν πως έρχεται κακοκαιρία και θα χρειαστεί «να τη βγάλουν» σε βαθύτερα στρώματα του βυθού μέχρι να περάσει η μπόρα.

*Η ΕΜΥ της χλωρίδας
Η φύση έχει τον τρόπο της να προετοιμάζει τα φυτά για τη βαρυχειμωνιά, κάτι που μπορούμε να εκμεταλλευτούμε για να εξάγουμε συμπεράσματα για το αν θα έχουμε έναν άγριο ή πιο ήπιο χειμώνα.
Όσο πιο κρύα πρόκειται να είναι η εποχή, τόσο πιο χοντρές θα είναι οι φλούδες των κρεμμυδιών ή των καλαμποκιών, ενώ τα κωνοφόρα θα παράγουν πιο μεγάλα κουκουνάρια, έτσι ώστε να έχουν περισσότερες πιθανότητες να διατηρήσουν τους σπόρους και την πιθανότητα «απογόνων» ακόμη και σε άσχημες συνθήκες.

Ανακαλύφθηκε άστρο δέκα φορές μικρότερο από τον Ήλιο αλλά με εκλάμψεις χιλιάδες φορές ισχυρότερες

Ερευνητές του Κέντρου Αστροφυσικής Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν χρησιμοποίησαν τη συστοιχία τηλεσκοπίων του αστεροσκοπείου ALMA στη Χιλή για να παρατηρήσουν το άστρο TVLM 513-46546, ένα ερυθρό νάνο που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 35 ετών φωτός από εμάς.

Το άστρο ήταν γνωστό στους επιστήμονες αλλά μέχρι σήμερα δεν είχαν αποκαλυφθεί κάποια σημαντικά χαρακτηριστικά του. Οι παρατηρήσεις αποκαλύπτουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες όσο και εντυπωσιακές πληροφορίες για αυτό το άστρο.
Είναι πολύ μικρό αλλά… πανίσχυρο!
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το άστρο έχει μάζα δέκα φορές μικρότερη από αυτή του Ήλιου και ολοκληρώνει μια περιστροφή γύρω από τον εαυτό του σε μόλις δύο ώρες.
Η πιο ενδιαφέρουσα όσο και εντυπωσιακή ανακάλυψη όμως είναι ότι το άστρο έχει μαγνητικό πεδίο εκατοντάδες φορές ισχυρότερο από αυτό του Ήλιου. Αυτό έχει αποτέλεσμα το άστρο να παράγει εκλάμψεις (βίαιες εκρήξεις στην ατμόσφαιρα του) δέκα χιλιάδες φορές πιο ισχυρές από αυτές του Ήλιου!
Ανάμεσα στα άλλα οι εκλάμψεις των άστρων δημιουργούν τους λεγόμενους «ανέμους» (γιγάντιες ποσότητες φορτισμένων σωματιδίων) οι οποίοι παράγουν διάφορα φαινόμενα (π.χ σέλας) ενώ επίσης προκαλούν βλάβες στους δορυφόρους και τα ηλεκτρικά δίκτυα.
Αυτή η υπερδραστηριότητα του άστρου καθιστά πρακτικά αδύνατη την ανάπτυξη συνθηκών φιλικών στη ζωή σε πλανήτες που τυχόν υπάρχουν εκεί και βρίσκονται σε κοντινή ή ακόμη και μέση απόσταση από αυτό.
Για αυτό και οι νέες παρατηρήσεις θα βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση των συνθηκών που αναπτύσσονται σε πλανήτες που βρίσκονται σε συστήματα με τέτοιου είδους άστρα. Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «The Astrophysical Journal»
Δείτε ένα βίντεο που έδωσαν στη δημοσιότητα οι ερευνητές για το ιδιαίτερα εντυπωσιακό σε ιδιότητες άστρο:

Η NASA στέλνει ανδροειδή στο… πανεπιστήμιο

Τα ανδροειδή (ρομπότ με ανθρωποειδή εμφάνιση) θεωρείται ότι θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμα στις μελλοντικές αποστολές στον πλανήτη Άρη– και ως εκ τούτου η NASA δώρισε δύο πρωτότυπα σε δύο πανεπιστήμια για έρευνες πάνω στον τομέα.

Ειδικότερα, η αμερικανική διαστημική υπηρεσία ενδιαφέρεται για ανδροειδή επειδή θα είναι σε θέση να βοηθήσουν, ή ακόμα και να αντικαταστήσουν αστροναύτες που εργάζονται σε «ακραία» περιβάλλοντα.
Μοντέλα όπως το R5 θα είναι χρήσιμα σε μελλοντικές αποστολές, είτε ως προπομποί, πραγματοποιώντας εργασίες και αποστολές πριν καταφθάσουν οι άνθρωποι, είτε ως συνεργάτες, δουλεύοντας μαζί με το ανθρώπινο πλήρωμα.
Το R5 σε πρώτη φάση είχε σχεδιαστεί για εργασίες σε περιοχές που έχουν πληγεί από καταστροφές, ωστόσο ο απώτερος στόχος του είναι οι αποστολές στο Βαθύ Διάστημα. Όπως υπογραμμίζει ο Στιβ Τζούρτσικ, στέλεχος του STMD (Space Technology Mission Directorate) της NASA, η πρόοδος στη ρομποτική είναι κρίσιμης σημασίας για την αποστολή και εξερεύνηση του «Κόκκινου Πλανήτη».
Οι δύο πανεπιστημιακές προτάσεις που επελέγησαν/ εγκρίθηκαν είναι η Robust Autonomy for Extreme Space Environments (ΜΙΤ) και η Accessible Testing on Humanoid Robot-R5 and Evaluation of NASA Administered (ATHENA) Space Robotics Challenge (Northeastern University).
Τα δύο πανεπιστήμια επελέησαν από μια λίστα που υποβλήθηκε στο πλαίσιο της DARPA Robotics Challenge. Θα λάβουν χρηματοδότηση 250.000 δολάρια ανά έτος για δύο έτη και θα έχουν πρόσβαση σε στήριξη από τη NASA.

Η υπερτεχνολογία ενός πανάρχαιου πολιτισμού

Ένα πέπλο μυστηρίου σκεπάζει μέχρι σήμερα τα βάθη της ιστορίας, προκαλώντας την φαντασία, την περιέργεια και το επιστημονικό ενδιαφέρον.

Αρχαίοι μύθοι, πανάρχαιες βραχογραφίες, περίεργες αναφορές των ιστορικών και των χρονογράφων εκείνων των εποχών, αλλά και οι σύγχρονες επιστημονικές αποδείξεις που έρχονται να προσδώσουν ένα άλλο νόημα, ή και να επιβεβαιώσουν μερικές φορές τις αρχαίες δοξασίες, δημιουργούν ένα πολύμορφο σύνολο που μεταφέρει αχνά από τα βάθη των αιώνων τον δυνατό παλμό ενός πανάρχαιου πολιτισμού, ο οποίος στην μεγαλύτερη του έκταση παραμένει ακόμα και σήμερα ανεξερεύνητος και άγνωστος.
Ίσως δεν θα ήταν ουτοπικό να προσπαθήσουμε να βρούμε πίσω από την αλληγορία των μύθων, την άκρη του νήματος που οδηγεί σε μία άγνω στη αλήθεια. Άλλωστε η ίδια αυτή «ουτοπία» οδήγησε τον Σλίμαν στην ανακάλυψη των Μυκηνών και της Τροίας, τον Έβανς στην ανακάλυψη των ανακτόρων της Κνωσού κ.λ.π.
Οι αρχαίοι λοιπόν μύθοι, είτε Ελληνικοί είναι αυτοί, είτε Περσικοί, Ινδικοί, Αιγυπτιακοί, Ινδιάνικοι κ.λ.π., σύμφωνα με αρκετούς μελετητές μεταφέρουν μία αντίληψη που σε εμάς φαντάζει παράλογη:
Ότι η ανθρώπινη ιστορία δεν ακολούθησε μία γραμμική πορεία από έναν πρωτόγονο πολιτισμό σε έναν πιο εξελιγμένο, αλλά αντίστροφα μία σπειροειδή πορεία από έναν πανάρχαιο εξελιγμένο πολιτισμό σε μία συνεχόμενη παρακμή έως την εποχή που υπήρξε η μυθολογική εκείνη καταγραφή, και μετά πάλι άρχισε η άνοδος κ.ο.κ.

ΜΙΑ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΙΑ
Είναι χαρακτηριστική η καταγραφή του Ησιόδου στο «Έργα και ημέραι», όπου αναφέρει ότι οι θεοί δημιούργησαν πρώτα το Χρυσό Γένος των ανθρώπων που έζησε την εποχή που ο Κρόνος βασίλευε στο κράτος του Ουρανού. Τούτο το γένος ήταν το πιο σοφό και προηγμένο απ” όλα, ενώ εν συνεχεία ακολούθησαν – σε μία συνεχή παρακμή – τα επόμενα γένη φτάνοντας στο κατώτερο: το Σιδηρούν.
Εδώ έχουμε την αντίληψη της αντίστροφης πορείας του ανθρώπινου πολιτισμού, αλλά και μια αναφορά σε κάποιον πανάρχαιο εξελιγμένο πολιτισμό: Στο κράτος του Ουρανού. Ο Ουρανός σύμφωνα με την αρχαιοελληνική παράδοση ήταν ο πρώτος βασιλέας ο οποίος και δημιούργησε ένα παγκόσμιο κράτος. Ο Ευήμερος ο Μεσσήνιος αναφέρει ότι ο Ουρανός φέρεται ως ο πρώτος των βασιλέων, ενώ ο Απολλόδωρος αναφέρει ότι ήταν ο πρώτος που κατέκτησε τον κόσμο.
Ανάλογη καταγραφή έχουμε από την αρχαία κινεζική παράδοση, οπού κατά το πανάρχαιο κείμενο » I Τσίνκ» ο πρώτος βασιλέας ήταν ο “Τσανγκ – Τι», που μεταφράζεται ως «Ό Βασιλιάς Ουρανός».
Σύμφωνα λοιπόν με το «Ι Τσινκ», κατά την εποχή της βασιλείας του «εθεσπίσθησαν νόμοι χρηστότητος και δικαιοσύνης. Δεν υπήρχε τότε τόπος στη Γη που να μην ανήκε στον βασιλέα Ουρανό…».
Παρόμοιες αναφορές υπάρχουν και στα αρχαία Ινδικά κείμενα «Ραγγού Βάνσα» και «Ραμαγιάνα», όπου γίνεται λόγος για ένα πανάρχαιο βασίλειο που ίδρυσε ο «Μανού», ο «πρώτος των βασιλέων» και στο οποίο ίσως είχε αναπτυχθεί ένας εξελιγμένος πολιτισμός.
Το αρχαίο Ινδιάνικο κείμενο «Popol Vux» αναφέρει την ύπαρξη κατά τα πανάρχαια χρόνια ενός παγκόσμιου πολιτισμού, ενώ μιλάει και για τον εποικισμό της Αμερικής από τους λευκούς στρατιώτες του βασιλιά «“Ηλα Τάκι».
Οι παρόμοιες έως ταυτόσημες αυτές αρχαίες καταγραφές, που έρχονται από λαούς που ζουν σε φοβερά απομακρυσμένες μεταξύ τους περιοχές, δεν μπορούν παρά να μας κινήσουν τουλάχιστον την υποψία, ότι τότε υπήρχε ένα κράτος που είχε κατακτήσει όλον, ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη δημιουργώντας έναν προηγμένο πολιτισμό.
Αυτός ο πολιτισμός παρέμεινε στην μνήμη των ανθρώπων και μετά την καταστροφή του (πιθανόν από κάποιον παγκόσμιο πόλεμο και από έναν μεγάλο κατακλυσμό, γεγονότα που καταγράφονται και πάλι στα κείμενα των αρχαίων λαών), η δε αίγλη του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε οι πρω ταγωνιστές του να πάρουν – με την πάροδο των αιώνων – διαστάσεις θεών και τα γεγονότα που τον σημά δεψαν να πάρουν από στόμα σε στόμα τις διαστάσεις μύθου.
Η αιτία της θεοποίησης αυτών των προσώπων μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτή από έναν αναγνώστη των αρχαίων κειμένων, αφού πάρα πολλοί χρονογράφοι, ιστορικοί και συγγραφείς εκεί νης της εποχής μιλούν για τους θεούς και περιγράφουν τα περιστατικά της ζωής τους σαν να πρόκειται γα ιστορικά πρόσωπα και ιστορικά γεγονότα.
Δυστυχώς δεν έχει φτάσει στα χέρια μας λεπτομερής καταγραφή της ιστορίας εκείνου του πανάρχαιου πολιτισμού. Ένας από τους λόγους είναι η εξαφάνιση της συντριπτικής πλειοψηφίας των αρχαίων καταγραφών με την πυρπόληση των βιβλιοθηκών της Αλεξάνδρειας, της Κωνσταντινούπολης κλπ., που μας στέρησε από έναν πολύτιμο θησαυρό γνώσεων.
Αξίζει να θυμηθούμε ότι η βιβλιοθήκη της Κωνσταντινούπολης καιγόταν επί μία ολόκληρη εβδομάδα. Και μόνο αυτή η πληροφορία μας προκαλεί ρίγος, όταν αναλογιζόμαστε το πλήθος και την έκταση των γραπτών μνημείων που εξαφανίστηκαν.
Παρ” όλα αυτά, έφτασαν μέχρι σήμερα κάποιες σποραδικές αναφορές, οι οποίες σε συνδυασμό με διάφορα παράδοξα αρχαιολογικά ευρήματα και διάφορα πορίσματα επιστημονικών ερευνών, μπορούν να μας μεταφέρουν αχνά τον παλμό εκείνου του πολιτισμού.
Στόχος του άρθρου αυτού δεν είναι να αναπαραστήσει την ιστορία εκείνης της εποχής, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος (όσο μπορεί να επιτρέψει ο περιορισμένος χώρος) από το πλήθος των στοιχείων πού παραμένουν ανεξήγητα ή τουλάχιστον ελλιπώς ερμηνευμένα από την συμβατική ιστορία και, αν δεν αποδεικνύουν, τουλάχιστον δημιουργούν την υποψία για την ύπαρξη ενός πολιτισμού, ίσως πιο προηγμένου και εξελιγμένου από τον δικό μας.

ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΜΙΑΣ ΥΨΗΛΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ
Είναι φυσικό, η ιστορία ενός πολιτισμού που υπολογίζεται ότι υπήρξε δέκα χιλιάδες χρόνια πριν από την γέννηση του Χριστού και εξαφανίστηκε από μία κοσμογονική καταστροφή, να τυλίχτηκε με την αχλή και την αίγλη του μύθου, ο οποίος είναι και η σημαντικότερη ένδειξη της ύπαρξης του.
Οι γενιές που έζησαν τα επόμενα από την καταστροφή χρόνια χωρίζονταν στους ανθρώπους των ιερατείων, που είχαν στην κατοχή τους την προγονική γνώση μαζί με κάποια από τα κατά λοιπά της πανάρχαιας τεχνολογίας, και στην μεγάλη μάζα των απλών ανθρώπων. Εκείνοι, τις μνήμες τις οποίες διατήρησαν από τα χρόνια της ακμής, τις περιέβαλαν με το προστατευτικό κάλυμμα της μυθολογίας.
Η μυθολογία βρίθει από αναφορές στα φοβερά όπλα των θεών, στα ιπτάμενα άρματα τους, στα αυτόματα μηχανήματα και τα πολεμικά τέρατα, στις «μαγικές» δυνάμεις που έφτιαχναν πελώρια οικοδομήματα ή γκρέμιζαν ανίκητα τείχη, στους ταξιδιώτες του ουρανού και των άστρων. Σίγουρα όλα αυτά μπορεί να είναι δημιουργήματα της φαντασίας.
Αυτή η «φαντασία» όμως είναι παρόμοια – σχεδόν ταυτόσημη -σε διάφορους λαούς, και εφ” όσον υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν επαρκώς αν δεν θεωρηθούν ως απεικόνιση της πραγματικότητας που κρύβουν οι μύθοι, αφού υπάρχουν ιστορικές μαρτυρίες που υπαινίσσονται την χρησιμοποίηση κατά διάφορες κρίσιμες περιόδους μη συμβατικής με τα δεδομένα της εποχής τεχνολογίας, και εφ” όσον σύγχρονοι ερευνητές στηριζόμενοι σε αρχαίες μαρτυρίες κατασκευάζουν πράγματα που έως τώρα τα θεωρούσαμε αντικείμενα που συναντούμε μόνο σε μύθους.
Επομένως, είναι φυσικό να γεννιέται η υποψία ότι τα περί απλής φαντασίας δεν αποτελούν ικανοποιητική και επαρκή εξήγηση.
Οι αρχαίοι μύθοι και τα κείμενα είναι γεμάτα από αναφορές σε ιπτάμενα οχήματα που χρησιμοποιούνταν για διάφορους σκοπούς. Όσες από αυτές και να καταγράψουμε, δεν θα μπορέσουμε να μην έχουμε αφήσει ένα σημαντικό πλήθος απ” έξω. Αξίζει όμως να μεταφέρουμε κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις, όπου ένας καχύποπτος ερευνητής μπορεί να διακρίνει πίσω από την αλληγορία πολλά πράγματα.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο μύθος του Τριπτόλεμου με την θεά Δήμητρα. Πρόκειται για έναν μύθο των Ελευσινίων Μυστηρίων, σύμφωνα με τον οποίο η θεά Δήμητρα μετά από μία περιπλάνηση με το ιπτάμενο πύρινο άρμα της, που εσύρετο από φτερωτούς δράκοντες, προσγειώθηκε στην «αγέλαστο πέτρα» στην Ελευσίνα.
Ύστερα παρέδωσε το ίδιο αυτό φτερωτό άρμα σε έναν από τους τέσσερις βασιλείς της Ελευσίνας, τον Τριπτόλεμο, ο οποίος έφυγε πετώντας, και απουσίασε γα πολλά χρόνια με σκοπό να διδάξει και σε άλλους λαούς την τέχνη της σποράς του σίτου και του θερίσματος των χωραφιών.
Είναι σκανδαλιστικά παρόμοια η τοπωνυμία της περιοχής («Ελευσίς») με την λέξη «έλευσις», που θα μπορούσε κάλλιστα να υποδηλώνει την έλευση της θεάς Δήμητρας με το ιπτάμενο άρμα της. Επιπλέον το εκπολιτιστικό έργο το οποίο ανέλαβε να φέρει σε πέρας ο Τριπτόλεμος με τα μέσα που του παρείχε η θεά, καταγράφεται και σε μυθολογίες άλλων λαών. Μεταφέρουμε χαρακτηρι στικά από το βιβλίο του Γουίλ Ντιράν (Wil Durant) «Η ιστορία και ο πολιτισμός της Κίνας» την μαρτυρία της Κινεζικής παρά δοσης:
«…Πριν έρθουν οι ουράνιοι Βασιλείς, οι άνθρωποι στην Κίνα ζούσαν σαν τα ζώα. Σκεπάζονταν με δέρματα ζώων, τρέφο νταν με ωμό κρέας και δεν ήξεραν τον πατέρα τους…
…Όταν ήρθε ο Φου Χι, με την βοήθεια μιας πολύ μορφωμέ νης βασίλισσας, έμαθε στον λαό τον γάμο, την μουσική, τα γράμματα, και την ζωγραφική. Τους έμαθε επίσης να ψαρεύ ουν με δίκτυα και να καλλιεργούν τον μεταξοσκώληκα…
Μετά τον θάνατο του Φου Χι, το έργο του το συνέχισε ο Σενγκ Μουγκ. Αυτός βρήκε το αλέτρι, τη γεωργία, το εμπόριο, την Ιατρική επιστήμη, και το πως να θεραπεύονται οι άνθρωποι με τα βότανα…»
Παραστάσεις του άρματος με τους φτερωτούς δράκοντες έχουμε σε ένα πλήθος από αρχαία αγγεία. Ένα τέτοιο άρμα συναντάμε και στην τραγωδία του Ευριπίδη «Μήδεια», πάνω στο οποίο αποχωρεί στο τέλος του έργου η τραγική παιδοκτόνος. Αυτού του είδους οι σκηνοθετικές παρεμβάσεις προξενούν την περιέργεια, αφού η θεατρική τους απόδοση ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για την εποχή και σίγουρα θα προξενούσε πολλά προβλήματα.
Η εμμονή των δημιουργών και ιδιαίτερα του Αισχύλου στην χρήση (στο θέατρο) φτερωτών αρμάτων, ιπταμένων ανθρώπων και ζώων, αλλά και περιέργων ενδυμάτων με χαρακτηριστικούς τους περίφημους κοθόρνους (μεγάλες μπότες που θυμίζουν έντονα αυτές των σημερινών αστροναυτών), υποδηλώνει την επιθυμία των τραγωδών να γίνει πιστή καταγραφή των μύθων ή τουλάχιστον την προσπάθεια να περάσουν εμμέσως στο κοινό κάποιες κρυφές αλήθειες (χωρίς η μία περίπτωση να αναιρεί την άλλη).

Στην τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης» βλέπουμε τον Ωκεανό και τις κόρες του να έρχονται στον Προμηθέα οδηγώντας «με την θέληση, χωρίς χαλινούς» ένα «τετράσκελο πουλί». Στα αποσπάσματα που σώθηκαν από την τραγωδία «Σφίγγα» τον βλέπουμε να μιλάει για ένα «πουλί πού “χει νυχάτο χέρι, το πολεμικό, με το κοντάρι», ενώ στον «Αγαμέμνονα» είναι χαρακτηριστική η εντολή: «τα σκυλιά, τα τολμηρά, όπου πετάνε στον αγέρα άφησε».
Η πιθανή εμμονή του Αισχύλου να αποκαλύψει με συμβολισμούς στους θεατές κάποια μυστικά, μπορεί να εξηγήσει και τις διώξεις του από το ιερατείο της εποχής με την κατηγορία ότι ανεβάζει επί σκηνής τα μυστικά των Ελευσίνιων Μυστηρίων, και ίσως και την ανεξιχνίαστη δολοφονία του.
Το τετράσκελο πουλί που αναφέρεται στον «Προμηθέα Δεσμώτη» το συναντάμε σε πολλές αρχαίες απεικονίσεις, καθώς και σε κείμενα διαφόρων λαών. Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα είναι η περιγραφή του Ιεζεκιήλ στην Παλαιά Διαθήκη όπου μιλάει για ένα ζώο με τέσσερα σκέλη:
«…και τα σκέλη αυτών ορθά και πτερωτοί οι πόδες αυτών και σπινθήρες ως εξαστράπτων χαλκός και ελαφραί αι πτέρυγες αυτών…»
Το όχημα το είδε ο προφήτης να βγαίνει λάμποντας ολόκληρο, μέσα από ένα σύννεφο σκόνης.
Ο Αυστριακός μηχανικός Τ. Φ. Μπλούμριχ (J.F. Blumrich), ο οποίος εργάστηκε στην NASA και βραβεύτηκε» με το μετάλλιο «Εξαιρετικές Υπηρεσίες – Exceptional Services», ερεύνησε διεξοδικά τις περιγραφές αυτές του Ιεζεκιήλ, και σχεδίασε έναν υπερμοντέρνο θαλαμίσκο προσγείωσης από διαστημόπλοιο, με όλα τα χαρακτηριστικά που περιγράφει ο προφήτης. Τα αποτελέσματα των ερευνών του τα δημοσίευσε σε ένα βιβλίο με τίτλο «Και ηνοίχθησαν οι ουρανοί…»
Εδώ φυσικά γεννιέται το ερώτημα τι σχέση μπορεί να έχει το όχημα που είδε ο Ιεζεκιήλ με την τεχνολογία ενός πολιτισμού που υποτίθεται ότι καταστράφηκε 7000 περίπου χρόνια πριν από αυτόν. Ίσως λοιπόν, κάποια απομεινάρια αυτής της υψηλής τεχνολογίας να σώθηκαν και μετά την καταστροφή, φυλαγμένα με κάθε μυστικότητα από τα ιερατεία. Την γνώση γι” αυτά να είχαν μόνον κάποιοι από τους μυημένους στα αρχαία μυστήρια.
Ένα επιπλέον γεγονός που πηγάζει μέσα από την παράδοση αλλά και από τα κείμενα των αρχαίων συγγραφέων είναι τα ταξίδια πέρα από τη γη.
Είναι πολλές οι αναφορές των μύθων για τα ηλιακά άρματα με τα οποία ταξίδευαν διάφοροι ήρωες, με χαρακτηριστικότερο τον μύθο του ταξιδιού του Φαέθωνος. Ακόμη οι αναφορές σε αστρονομικά θέματα, διαφόρων μυημένων στα μυστήρια φιλοσόφων, ξεπερνούν τα όρια των γνώσεων, που κατά την συμβατική ιστορία θα έπρεπε να έχουν.
Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Σωκράτη στον «Φαίδωνα» του Πλάτωνα, όπου μιλάει για την σφαιροειδή μορφή της Γης, την περιγράφει πως φαίνεται από ψηλά, και λέει ότι αυτό που εμείς βλέπουμε για ουρανό δεν είναι ο πραγματικός, αλλά όταν βγούμε έξω από αυτόν (έξω από την ατμόσφαιρα) βλέπουμε την πραγματική του εικόνα.
Μία σειρά πανάρχαιων βραχογραφιών, θέτουν στον καλόπιστο ερευνητή την απορία για το αν όσα λέγονται γα τα διαστημικά ταξίδια εκείνης της εποχής δεν είναι απλά παραμύθια. Ορισμένες βραχογραφίες, αν ειδωθούν και ερμηνευθούν μ” ένα συγκεκριμένο τρόπο, παρουσιάζουν μορφές αστροναυτών.
Τέτοιες έχουν βρεθεί στο Παγγαίο όρος στην Θράκη, στην Βαλ. Καμόνικα της Ιταλίας, στο Κίμπερλι της Αυστραλίας και σε πολλά άλλα μέρη. Όλα αυτά τα ανεξήγητα για τους επιστήμονες στοιχεία, αποτελούν μία σημαντική ένδειξη ενός πανάρχαιου εξελιγμένου πολιτισμού.

ΕΝΑ ΑΡΧΑΙΟ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ;
Στα κείμενα των αρχαίων λαών υπάρχει η περιγραφή ενός τρομερού πολέμου που συγκλόνισε όλη τη Γη. Αυτός ο πόλεμος, που ίσως στάθηκε και η αφορμή γα την αρχή της παρακμής εκείνου του πολιτισμού, διεξήχθη με την χρησιμοποίηση εξελιγμένων όπλων. Οι περιγραφές των αρχαίων κειμένων μας μεταφέρουν την εικόνα μίας σύγκρουσης, η οποία επέφερε σφοδρές καταστροφές. Εκείνη η πανάρχαια σύγκρουση κατέληξε κατά πάσα πιθανότητα σε ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα.
Φαντάζει ακραίο, όμως διαβάζοντας κανείς τις περιγραφές των αρχαίων παραδόσεων δεν μπορεί να μην πάει ο νους του σε μία τέτοια πιθανότητα. Οι αναφορές σε «ένα βλήμα που μέσα του έκλεινε την δύναμη του σύμπαντος», σε μία «λευκό-φωτη λάμψη» και μία «φωτιά πρωτόφαντη που χυνόταν παντού», σε «μία θανατηφόρα σκόνη» πόυ σκέπασε όσους σώθηκαν από τον όλεθρο, δύσκολα μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. Αξίζει να μεταφέρουμε τα κείμενα των λαών, μέσα στα οποία εκτός των άλλων, ο αναγνώστης μπορεί να διακρίνει τις μεγάλες ομοιότητες που υπάρχουν, και να εξάγει τα συμπεράσματα του.
Από την Θεογονία του Ησιόδου, όπου γίνεται η περιγραφή του τρομερού εκείνου πολέμου μεταξύ των «Θεών» και των “Τιτάνων», μεταφέρουμε το εξής χαρακτηριστικό απόσπασμα:
«…Έβραζε η γη και η θάλασσα η απέραντη, και τους Τιτάνες τους τύλιξε μια καυτή πνοή. Κι όπως η φλόγα ανέβαινε στον ουρανό, όσο γενναίοι κι αν ήσαν, οι Τιτάνες τυφλώθηκαν. Τους τύφλωσε η λευκόφωτη από τους κεραυνούς λάμψη. Ζέστη, φωτιά πρωτόφαντη χύνονταν παντού. Κι ότι έβλεπαν τα μάτια, κι ότι τα αυτιά άκουγαν ήτανε σαν να είχαν σμίξει η ο ουρανός κι η γη…»
Ένας ερευνητής θα μπορούσε κάλλιστα να υποψιαστεί ότι ο «κεραυνός του Δία» που ήταν το όπλο που έδωσε την νίκη της Τιτανομαχίας στους «Θεούς», στην πραγματικότητα δεν ήταν κάτι διαφορετικό από την σημερινή πυρηνική βόμβα.
Ακόμα πιο χαρακτηριστική είναι η περιγραφή που υπάρχει στο ινδιάνικο κείμενο «Popol Vux»:
«…Ένας σιδερένιος κεραυνός έπεσε από τον ουρανό στη γη. Τα πτώματα των ανδρών της φυλής των Βρίσχνες, και των Αγχίκας. έγιναν αγνώριστα. Τα μαλλιά τους και τα νύχια τους είχαν πέσει, τα φτερά των πτηνών άλλαξαν χρώμα, οι τροφές δηλητηριάστηκαν κι όσοι άνθρωποι σώθηκαν από τον όλεθρο σκεπάστηκαν με μία θανατηφόρα σκόνη.»
Η Ινδική βίβλος «Μαχαμπαράτα» αναφέρει σχετικά:
«Ήταν ένα βλήμα που μέσα του έκλεινε την δύναμη του Σύμπαντος. Ήταν μία στήλη από καπνό και φλόγα λαμπρή, σαν δέκα χιλιάδες ήλιοι, που σηκώθηκε μ” όλη τη δύναμη της… Ήταν ένα νέο και άγνωστο όπλο, ένας σιδερένιος κεραυνός που έκανε στάχτη τη. φυλή των Βρίσνις και των Ανδάκας…
…Τα κορμιά κάηκαν, και κανείς δεν μπορούσε να τα αναγνωρίσει. Τα μαλλιά και τα νύχια έπεσαν από τα σώματα. Τα πουλιά έγιναν κάτασπρα… Λίγες ώρες αργότερα όλα τα τρόφιμα είχαν μολυνθεί… Για να γλυτώσουν από τη φωτιά αυτή, οι στρατιώτες έπεσαν στα ποτάμια με τα ρούχα και τα όπλα τους… Αρχισε να φυσάει ένας καυτός άνεμος…
Το Σύμπαν τυλίχτηκε με τόση ζέστη σαν να ήταν άρρωστο με δυνατό πυρετό. Οι ελέφαντες και τ” άλλα ζώα του πολέμου χτυπήθηκαν από την δύναμη του όπλου… Τα νερά ζεστάθηκαν τόσο, ώστε ότι ζεί μέσα τους, άρπαξε φωτιά…
…Ένα ακόντιο μοιραίο, σαν ραβδί του θανάτου. Μετρούσε τρία κύβιτα και έξι πόδια. Προικισμένο με την δύναμη του κεραυνού του Ίντρα με τα χίλια μάτια…καταοτρεπτικό για όλα τα ζωντανά πλάσματα…»
Η καταπληκτική ομοιότητα των περιγραφών της «ΡοροΙ Vux» και της «Μαχαμπαράτα», αλλά και οι προκλητικά όμοιες ονομασίες των φυλών «Βρίσχνες και Αγχίκας» από την μία και «Βρίσνις και Ανδάκας» από την άλλη, μας ωθούν στο συμπέρασμα ότι δεν αποκλείεται τα δύο αυτά κείμενα να περιγράφουν το ίδιο γεγονός
Σε ένα άλλο σημείο της «Μαχαμπαράτα» διαβάζουμε για την σύγκρουση στον αέρα δύο όπλων από αυτά που προαναφέραμε: «…Τα δύο όπλα συνάντησαν το ένα τ” άλλο στη μέση του αέρα. Τότε η γη άρχισε να τρέμει μαζί με όλα τα βουνά της και τις θάλασσες και τα δέντρα, και όλα τα ζωντανά πλάσματα κάηκαν από την ενέργεια των όπλων και επηρεάστηκαν άσχημα. Τα ουράνια φλέγονταν και τα δέκα σημεία του ορίζοντα γέμισαν με καπνό…».
Η περιγραφή της Παλαιάς Διαθήκης, σχετικά με την καταστροφή στα Σόδομα και τα Γόμορα, μπορεί επίσης να χαρακτηριστεί ως μία μυθολογική απεικόνιση των δεινών εκείνου του μεγάλου πολέμου:
«…Και έβρεξεν ο Κύριος επί τα Σόδομα και τα Γόμορα Φείον και πυρ εξ ουρανού, και κατέστρεψε τας πόλεις αυτάς, και πάντα τα περίχωρα…»

Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο που μας μεταφέρουν οι αρχαίες παραδόσεις, είναι αυτό της κατασκευής του περίφημου κεραυνού του Διός από τους Κύκλωπες. Σύμφωνα με την Αρχαία Ελληνική μυθολογία, οι Κύκλωπες ήταν αυτοί που δημιούργησαν το ανίκητο αυτό όπλο, το οποίο και έδωσαν στον Δία για να κατατροπώσει τους Τιτάνες.
Από τα «Σχόλια του Αρτεμιδώρου» διαβάζουμε την γνώμη του Ερατοσθένη που υποστήριζε ότι η συνωμοσία των Θεών κατά των Τιτάνων έγινε στο «θυτήριο», όπου οι Κύκλωπες κατασκεύαζαν το φοβερό όπλο, «έχων επί του πυρός κάλυμμα, όπως μη ιδώσει την του κεραυνού δύναμιν».
Μήπως εδώ μιλάμε για ένα πυρηνικό εργοστάσιο, του οποίου τα τοιχώματα προστάτευαν τους εργαζόμενους σε αυτό από «την του κεραυνού δύναμιν», και του οποίου οι επιστήμονες, που θα φορούσαν προφανώς μία ιδιόμορφη στολή με κράνος, η οποία τους προσέδιδε μία διαφορετική περίεργη εικόνα, ονομάστηκαν από την μυθολογία «Κύκλωπες»;
Αρκετά τολμηρή ετούτη η υπόθεση, αλλά και αρκετά πιθανή, αν λάβει κάποιος υπόψη του τις παραπάνω περιγραφές, καθώς και μία βραχογραφία 10000 ετών, που βρέθηκε σε σπηλιά της κοιλάδας Τασσιλί, στις παρυφές της ερήμου της Σαχάρας, η οποία παρουσιάζει την μορφή ενός ανθρώπου, ντυμένου με μία παράξενη στολή, που θυμίζει έντονα αυτή των αστροναυτών ή των εργαζομένων σε πυρηνικό εργοστάσιο.
Το κράνος της στολής φέρνει στην μνήμη μας την περιγραφή ενός Κύκλωπα, αφού έχει στο μέτωπο έναν στρογγυλό φεγγίτη για να επιτρέπει την όραση.

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ
Την ολοκληρωτική καταστροφή εκείνου του πολιτισμού, έφερε ένας μεγάλος κατακλυσμός, που ήταν αποτέλεσμα αλλά και αιτία τεραστίων γεωλογικών μεταβολών που αναστάτωσαν ολόκληρο τον πλανήτη. Τα αρχαία κείμενα αναφέρονται εκτενώς και σε εκείνον τον κατακλυσμό, αλλά και σε παλαιότερους.
Σύμφωνα με κάποιες σύγχρονες θεωρίες, το 9654 π.Χ., ένα αστρικό σώμα έπληξε την Γη στον Ειρηνικό Ωκεανό, προκαλώντας τεράστιες καταστροφές σε όλη την υφήλιο. Η χρονολογία αυτή δεν απέχει από εκείνη που δίνει ο Πλάτωνας στον “Τίμαιο», για τον καταποντισμό της Ατλαντίδος. Αυτή η καταστροφή, πρέπει να ταυτίζεται με αυτήν που αναφέρεται από την Ελληνική μυθολογία ως ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα.
Σύμφωνα με μια ιστορική ερμηνεία, εν όψη του κατακλυσμού που ερχόταν, οι σοφοί εκείνου του πανάρχαιου πολιτισμού, που είχαν προβλέψει την καταστροφή, θέλησαν να διασώσουν τις γνώσεις τους για τις επερχόμενες γενιές. Αυτές οι γνώσεις κλείστηκαν είτε σε κάποια οικοδομήματα πού ήταν προορισμένα να «επιβιώσουν», είτε διασώθηκαν μαζί με τους κατόχους τους σε κάποια απρόσβλητα σημεία.
Οικοδομήματα, μέσα στα οποία φυλάχτηκε η γνώση, λέγεται ότι αποτελούν οι πυραμίδες. Η Αιγυπτιακή παράδοση αναφέρει ότι η μεγάλη πυραμίδα κατασκευάστηκε πριν τον κατακλυσμό (ίσως αυτό που έγινε στα τέλη της τρίτης χιλιετίας να ήταν κάποιου είδους ανακαίνιση) και είχε φυλαγμένα στα σωθικά της τα απομεινάρια της χαμένης σοφίας. Ένα χειρόγραφο του αρχαίου Αιγυπτίου ιστορικού Μασχουντί που βρίσκεται στην βιβλιοθήκη κη του πανεπιστημίου) της Οξφόρδης, αναφέρει τα εξής:
«…Ο Σουρίντ που βασίλευε στην Αίγυπτο, πριν από τον κατακλυσμό, κατασκεύασε τις δύο μεγάλες πυραμίδες. Και διέταξε τους ιερείς του να εναποθέσουν σε αυτές το σύνολο των γνώσεων και της σοφίας της εποχής του, καθώς και τα γραπτά κείμενα της αριθμητικής και της γεωμετρίας, προς χάριν των μεταγενεστέρων, για να τα μελετήσουν και να διδαχθούν απ” αυτά.
Στην Ανατολική πυραμίδα καταγράφηκαν οι ουράνιες σφαίρες, τα σχήματα των άστρων και των πλανητών με τις θέσεις των και τους κύκλους των, καθώς και η ιστορία του παρελθόντος…»
Ο Έντγκαρ Κεϊσι στα έργα του «Ιστορία της προέλευσης και του πεπρωμένου του ανθρώπου» και «Ατλαντίδα», αναφέρει ότι αρχιτέκτονας της μεγάλης πυραμίδας ήταν ο Ερμής, ενώ για την Σφίγγα αναφέρει ότι κατασκευάστηκε γύρω στην δέκατη χιλιετία προ Χριστού.
Την κατασκευή της μεγάλης πυραμίδας από τον Ερμή, για να φυλαχτεί εκεί η επιστημονική γνώση υποστηρίζει και ο Άραβας ιστορικός Ιμπ Μπαλούσι. Σύμφωνα με την παρά δοση η Σφίγγα έκρυβε την λύση κάποιου μεγάλου αινίγματος.
Στις 22 Μαρτίου του 1993 στις 11:05 ακριβώς, ένα μίνι ρομπότ του Γερμανού μηχανικού Δρα. Ρούντολφ Γκάντεμπρινκ (Dr. Rudolf Gantenbrink) ανακάλυψε μέσα στη πυραμίδα του Χέωπα, στο τέρμα ενός σφραγισμένου από τους αρχαι ολόγους διαδρόμου 59,84 μέτρων, μία μυστική πόρτα. Η απόσταση από το σημείο της πόρτας αυτής έως το εξωτερικό της πυραμίδας, είναι 17 μέτρα.
Ο Γερμανός μηχανικός καθώς και ένα πλήθος αρχαιολόγων πιστεύουν ότι πίσω της υπάρχει μία αίθουσα που περιέχει κάτι το σημαντικό. Μετά την ιστορική αυτή ανακάλυψη, αφαιρέθηκαν οι άδειες των εργασιών από τους Γερμανούς αρχαιολόγους, διακόπτοντας έτσι τις έρευνες στο πιο κρίσιμο σημείο και προκαλώντας τις αντιδράσεις των ιδίων και πολλών ερευνητικών φορέων.
Στην ιστοσελίδα της «Κοινότητας των Αρχαίων Αστροναυτών» (Ancient Astronaut Society), διαβάζουμε για την ύπαρξη μίας κασέτας, με την διάλεξη (που έγινε πριν από πενήντα χρόνια) των αρχαιολόγων Σερ Φλίντριου Πέτρι (Sir Flindrew Petrie) και Τζον Κινάναν (John Kinnanan), στην οποία υπάρχει η αναγγελία της ανακάλυψης αυτής της μυστικής κάμαρας!
Σήμερα, πέντε χρόνια μετά την ανακάλυψη του Δρα. Ρούντολφ Γκάντεμπρινκ, και αφού η βασιλική αίθουσα, από την οποία ξεκινάει ο διάδρομος, παραμένει σφραγισμένη τουλάχιστον από τα μέσα Νοεμβρίου (όπως καταγγέλλει στην παραπάνω ιστοσελίδα ο Έριχ φον Νταίνικεν), οι Αιγυπτιακές αρχές ανακοινώνουν ότι θα γίνει μία προσπάθεια να ανοιχτεί η μυστηριώδης, πόρτα.
Η Γερμανική εφημερίδα «DIE WELT» σ” ένα φύλλο της στις 29 Ιανουαρίου του 1998, αναφέρει ότι μέχρι τα μέσα Μαρτίου οι αρχαιολόγοι πιστεύουν πως θα έχουν πρόσβαση στη μυστική κάμαρα. Κάτι τέτοιο όμως, μέχρι την σπγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει γίνει. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε τα αποτελέσματα ελπίζοντας πως δεν θα δοθεί και άλλη περίεργη αναβολή.
Από ένα πλήθος ιστορικών μαρτυριών καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι τα απομεινάρια της πανάρχαιας επιστημονικής γνώσης που επιβίωσαν μετά τον κατακλυσμό, έμειναν καλά κρυμμένα μέσα στα ιερατεία από τους ιερείς και τους μυημένους στα αρχαία μυστήρια. Οι λόγοι για τους οποίους δεν θέλησαν να γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό μπορεί να είναι πολλοί, με κυριότερο ίσως αυτόν της προσπάθειας να αποφευχθεί στο μέλλον ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα, όπως αυτό του παρελθόντος.
Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, σε ορισμένες στιγμές της ιστορίας, όταν η κρισιμότητα των περιστάσεων το έκρινε απαραίτητο, χρησιμοποιούνταν κάποια από τα εξελιγμένα όπλα του παρελθόντος για να βοηθήσουν στην θετική έκβαση διαφόρων γεγονότων. Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της ναυ μαχίας της Σαλαμίνας, όπου οι Ιερείς επισκέπτόμενοι τον Θεμιστοκλή, τον έπεισαν ότι η ναυμαχία με τους Πέρσες έπρεπε να γίνει οπωσδήποτε στα νερά της Σαλαμίνας μπροστά απο το Θριάσιο πεδίο,όπου βρίσκονταν οι ναοί των Ελευσινίων Μυστηρίων.

Ο Θεμιστοκλής μετά από επίμονες προσπάθειες και τεχνάσματα, κατάφερε να φέρει αντιμέτωπα τα Ελληνικά και τα Περσικά πλοία μπροστά από το Θριάσιο πεδίο, όπου και έγινε αυτό που μας περιγράφει ο Πλούταρχος στο 15ο κεφάλαιο του βιβλίου του «Θεμιστοκλής»:
«…Κατά την διάρκεια του αγώνος, μέγα φως έλαμψε από την Ελευσίνα, ενώ η πεδιάς εγέμισε από ήχον και θόρυβον όμοιον με φωνάς πλήθους, με βουητό, ωσάν πολλοί άνθρωποι μαζί να περιφέρουν τον μυστικόν Ίακχον. Από το μέσον δε αυτού του θορύβου εδημιουργήθη νέφος, που ανυψώθη από την γη και έπειτα επέστρεψε και επέπιπτε εις τας εχθρικός τριήρεις.»
Τί άλλο μπορεί να περιγράφει εδώ ο Πλούταρχος; Αποκλείεται να μιλά για μία εκτόξευση πυραύλων που έπλη ξαν τα Περσικά πλοία;
Υπάρχει ένα σημαντικό πλήθος τέτοιων μαρτυριών που δυστυχώς η στενότητα του χώρου δεν μας επιτρέπει να τις μεταφέρουμε. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι ότι τα λίγα στοι χεία που αναφέραμε ως χαρακτηριστικά του πλήθους πού υπάρχει, μπορούν να δώσουν μία εικόνα, μέσα στην οποία οι εξηγήσεις της συμβατικής ιστορίας καθίστανται ανεπαρκείς να καλύψουν τα ερωτηματικά που προκύπτουν.
----------
ΠΗΓΕΣ – ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1) Παντελής Κ. Ιωαννίδης «Η άγνωστη προϊστορία των Ελλήνων».
2) Βογιατζής Γιώργος «Οι βραχογραφίες του Παγγαίου απο καλύπτουν».
3) Δημ. Λαζογιώργος – Ελληνικός «Οι αποκαλύψεις του Αισχύλου για την Ατλαντίδα».
4) Γουίλ Ντιράν (Wil Durant) «Η ιστορία και ο πολιτισμός της Κίνας».
5) Μπλούμριχ Γιόζεφ «Και ηνοίχθησαν οι ουρανοί…».
6) Ησίοδος «Θεογονία».
7) Ησίοδος «Εργα και Ημέραι». 8)Πλάτωνας «Φαίδων».
9) Πλάτωνας “Τίμαιος».
10) Πλούταρχος «Θεμιστοκλής».
11) Die Welt, 29 Ιανουαρίου 1988.
12) «Acient Astronaut Society» Home page.