Θα είμαι ο κύριος των συναισθημάτων μου

Σήμερα θα είμαι o κύριος των συναισθημάτων μου. Και πώς μπορώ να ελέγξω τα συναισθήματά μου, έτσι ώστε κάθε μέρα να είναι μια χαρούμενη και παραγωγική μέρα; Θα ακολουθήσω το αιώνιο μυστικό:

Αδύναμος είναι αυτός που επιτρέπει τις σκέψεις του να ελέγχουν τις πράξεις του. Ισχυρός είναι αυτός που εξαναγκάζει τις πράξεις του να ελέγχουν τις σκέψεις του. Κάθε μέρα, όταν ξυπνάω, θα ακολουθώ αυτό το πλάνο μάχης, πριν με κυριαρχήσουν οι δυνάμεις της θλίψης, της αυτολύπησης και της αποτυχίας.

Αν νιώσω θλίψη θα τραγουδήσω…
Αν νιώσω λύπη θα γελάσω…
Αν νιώσω άρρωστος θα διπλασιάσω την προσπάθεια μου…
Αν νιώσω φόβο θα προχωρήσω δυναμικά μπροστά…
Αν νιώσω υποδεέστερος θα φορέσω καινούργια ρούχα..
.
Αν νιώσω αβεβαιότητα θα υψώσω τη φωνή μου..
.
Αν νιώσω φτωχός θα σκεφτώ την ευημερία που έρχεται..
.
Αν νιώσω ελλιπής θα θυμηθώ παλιές μου επιτυχίες…

Αν νιώσω ασήμαντος θα θυμηθώ τους στόχους μου..
.
Όταν θα χαίρομαι με τις μέρες της επιτυχίας μου, 
θα θυμάμαι και τις μέρες ντροπής μου.
Όταν θα νιώθω γεμάτος δύναμη 
θα προσπαθώ να σταματήσω τον άνεμο..
.
Όταν θα έχω πολλά πλούτη θα θυμάμαι τα στόματα που πεινούν..
.
Όταν θα νιώθω μεγάλη υπερηφάνεια θα θυμάμαι τις στιγμές αδυναμίας μου…

Όταν θα αισθάνομαι ότι τα χαρίσματα μου δεν βρίσκουν ταίρι..
θα κοιτάζω τα άστρα!

Τα παιδιά της Ήβης

ΑΝ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ την Ιερή Ελληνική Παράδοση, όπως είναι η Ελληνική Μυθολογία, θα δούμε ότι η θεά 'Ηβη, που το όνομα της σημαίνει τα νιάτα, την ομορφιά και τη χαρά τους, ήταν κόρη του Δία και της 'Ηρας.

Στο παλάτι του πατέρα της, σαν κόρη του σπιτιού, φρόντιζε να προσφέρει στους θεούς το νέκταρ, προτού αναθέσουν στον Γανυμήδη αυτή την υπηρεσία. Η αμβροσία, ως γνωστόν, ήταν η τροφή που διατηρούσε πάντα νέους τους ανθρώπους!.. Πιο συχνά χόρευε μαζί με τις Χάριτες και τις Ώρες, την Αρμονία και την Αφροδίτη, όταν ο Απόλλων και οι Μούσες έπαιζαν μουσική και τραγουδούσαν!

Η θεά Ήβη, όπως λένε ορισμένοι, βοηθούσε ακόμα τη μητέρα της στις δουλειές της, ενώ η ίδια ετοίμαζε το αμάξι της μητέρας της Ήρας, όταν αυτή επρόκειτο να μετακινηθεί από τον 'Ολυμπο, και μάλιστα περιποιόταν ιδιατέρως τον Άρη, όταν αυτός επέστρεφε από τις μάχες!

Η Ήβη με το όνομα της παρουσιάζεται ως η προσωποποίηση της νεότητας. Είναι κόρη του Δία και της Ήρας και κατά συνέπεια αδελφή του Άρη και της Ειλείθυιας . Μέσα στη «θεϊκή οικογένεια» παίζει το ρόλο της υπη­ρέτριας ή το ρόλο που έχει «το κορίτσι του σπι­τιού». Είναι αυτή η οποία, πριν από την αρπαγή του Γανυμήδη, σερβίρει το νέκταρ. Ετοιμάζει το λουτρό του Άρη, βοηθά την Ήρα να ζέψει το άρμα της. Χορεύει μαζί με τις Μούσες και τις Ώρες στον ήχο της λύρας του Απόλλωνα. Όταν έγινε η αποθέωση του Ηρακλή και η συμφιλίω­ση του ήρωα με την Ήρα, οι θεοί γιόρτασαν το γάμο του με την Ήβη ως σύμβολο της ανόδου του στην αιώνια νεότητα των θεών!

Και είναι αλήθεια!.. Όταν ο Ηρακλής πραγματοποίησε τους δώδεκα άθλους του και έγινε δεκτός στον Όλυμπο ισότιμος θεός, ο Δίας και η ' Ηρα τον πάντρεψαν με την ΄Ηβη, για να ζει και να χαίρεται μαζί για πάντα αγέραστος και απείραχτος από κανένα κακό.

Λένε πως με παράκληση του Ηρακλή η Ήβη πέτυχε να ξαναδώσει και στον ανιψιό του Ιόλαο, τα πρώτα νιάτα.

Μη λησμονήσουμε να πούμε ότι τέκνα του Ηρακλή και της ΄Ηβης ήταν ο Αλεξιάρης και ο Ανίκητος, πρόσωπα ίσως άγνωστα στο ευρύ ελληνικό αναγνωστικό κοινό!..

Κλείνοντας, να πούμε μόνον τούτο: Αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι από τα χρόνια του Περικλή και του Σωκράτη, της Φρύνης ή της Λαΐδας, δεν έχουν περάσει παρά μονάχα 85 γενεές (δηλαδή 85 άνθρωποι κατά γενεά)...

----------
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
Όμ., Δ 2, Ε 722, Ε 905 / λ 601 κ.ε.
Oμ. ύμν. στον Απόλλ. 195.
Ησ., Θεογ. 922, 950 κ.ε.
Πίνδ., Νεμ. 1,71. 10, 17 Ίσθμ. 4, 101.
Παυσ. 2, 13, 3.
Απολλόδ., Βιβλ. 1, 3, 1.

Να μην μας τρομάζουν τα ρομπότ αλλά ο καπιταλισμός

Σε νέα πρόβλεψη προχώρησε ο διάσημος φυσικός Στίβεν Χόκινγκ, η οποία δεν περιλαμβάνει τον αποικισμό της Γης από εξωγήινους αλλά την ανθρώπινη απληστία

Ο επιστήμονας σχολίασε την τάση αυτοματοποίησης - μηχανοποίησης της παραγωγής, σε διαδικτυακή «Ask Me» συνέντευξη στο ιστότοπο Reddit. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, σε μερικές δεκαετίες τα ρομπότ μπορεί να είναι και φθηνότερα και πιο αποδοτικά στην εργασία από ό,τι είναι οι άνθρωποι, κάτι το οποίο θα οδηγήσει την μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων στην ανεργία.

Ποιός θα διαχειρισθεί και θα αποφασίσει για τη διανομή του παραγόμενου πλούτου;

Ο Στίβεν Χόκινγκ πιστεύει ότι ένα τέτοιο μελλοντικό σενάριο δεν θα οδηγήσει στην ευημερία των πολιτών, αλλά σε οικονομική ανισότητα, η οποία όπως δήλωσε, τον ανησυχεί περισσότερο από την τεχνητή νοημοσύνη, επισημαίνοντας ότι το ζήτημα είναι ποιος θα καρπώνεται τον παραγόμενο πλούτο. Όπως σημείωσε η τάση είναι υπέρ του σεναρίου ο ιδιοκτήτης της μηχανής να καρπώνεται τον πλούτο που παράγεται. Η παραγόμενη νέα υπεραξία θα οδηγεί σε πλούτο που ανήκει θεωρητικά σε όλους τους πολίτες

«Αν οι μηχανές παράγουν όλα όσα χρειαζόμαστε το αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από το πως όλα αυτά θα μοιράζονται στους ανθρώπους. Θα μπορούσαμε να ζούμε ευτυχισμένοι εάν ο πλούτος που παράγει η μηχανή μοιράζεται σε όλους, ή θα μπορούσαμε να καταλήξουμε φτωχοί εάν οι ιδιοκτήτες της μηχανής συγχωνεύσουν τα κέρδη τους ενάντια στην αναδιανομή του πλούτου. Μέχρι στιγμής, η τάση είναι υπέρ της δεύτερης επιλογής, με την τεχνολογία να αυξάνει την ανισότητα» δήλωσε χαρακτηριστικά

Η επίδραση της Ελληνικής γλώσσας στην Ιαπωνική

1. Ιαπωνική γλώσσα, προέλευση, γραφή

Σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, η ιαπωνική γλώσσα ανήκει στον ανατολικό κλάδο των αλταϊκών γλωσσών . Κατά τους ιστορικούς χρόνους δέχτηκε την μεγάλη επίδραση της κινεζικής γλώσσας. Υπάρχουν πολλές διάλεκτοι στη χώρα και μεγάλη διαφορά μεταξύ της καθομιλουμένης και της γραπτής γλώσσας. Ως εθνική γλώσσα καθιερώθηκε σταδιακά η διάλεκτος το Τόκυο , από τα μέσα της περιόδου Μεϊτζι μέχρι την αρχή της περιόδου Σοουα (περίπου 1880 – 1930) . Μεταπολεμικά , δεν υπάρχει επίσημη προώθηση αλλά η διάλεκτος του Τόκυο θεωρείται ως η καθιερωμένη γλώσσα.

Η γραπτή γλώσσα βασίζεται στα κινεζικά ιδεογράμματα που υπολογίζεται ότι εισήχθησαν στην Ιαπωνία τον 4ο με 5ο μ.Χ. αιώνα. Στην αρχή όλα τα κείμενα και επίσημα έγγραφα συντάσσονταν στην κινεζική αλλά βαθμιαία δημιουργήθηκαν δύο συστήματα συλλαβηταρίων (όχι αλφαβηταρίων) ή συλλαβογραμμάτων, όπως λέγονται, από 48 σημεία, τα χιραγκανα για γραμματικές καταλήξεις, επιθήματα, ή πρωτότυπες ιαπωνικές λέξεις και τα κατακανα για την μεταγραφή ξένων ονομάτων ή την προφορά των κινεζικών ιδεογραμμάτων, αφού πολλοί δεν μπορούσαν να τα διαβάσουν, λόγω του πολύ μεγάλου αριθμού των. Επομένως, μια ιαπωνική λέξη, αν είναι πρωτότυπη θα γραφεί με χιραγκάνα, π.χ. η γνωστή λέξη sayônara (さようなら, αντίο), αν είναι ξένης προέλευσης λέξη θα γραφεί με κατακάνα. όπως η λέξη girisha (ギリシャ、Ελλάδα από το Greece) και αν είναι κινεζικής προέλευσης και δεν χρησιμοποιείται αυτούσιο το καντζι όπως η λέξη nami (波, κύμα) ή το γνωστό tsunami (津波, παλιρροιακό κύμα) τότε θα γραφεί με το κινέζικο ιδεόγραμμα ως ρίζα και με χιραγκάνα ως κατάληξη π.χ. wa-ru (割る) διαιρώ, κόβω, χωρίζω και wa-reru (割れる) κόβομαι, ραγίζομαι.

Το σοβαρότερο πρόβλημα στην εκμάθηση της ιαπωνικής γλώσσας είναι η γραφή της. Αυτή καθεαυτή η καθομιλουμένη δεν μπορεί να θεωρηθεί πολύ δύσκολη για έναν ξένο . Το αντίθετο όμως συμβαίνει με την γραφή την οποίαν τα κινέζικα ιδεογράμματα ή κινέζικοι χαρακτήρες ή κάντζι, όπως λέγονται και αναφέρονται εν συνεχεία, με τις πολλαπλές συχνά προφορές των, καθιστούν εξαιρετικά δυσχερή.

2. Ιδεογράμματα και εξέλιξή τους
Στη σύγχρονη ιαπωνική γλώσσα τα ιδεογράμματα έχουν δύο τρόπους προφοράς : «ον(-γιoμι» όπου γιoμι = ανάγνωση) για λέξεις ή συνθετικά λέξεων κινεζικής προέλευσης και «κουν(-γιoμι) για γηγενείς ιαπωνικές λέξεις. Επειδή είναι δυνατοί τουλάχιστον τέσσερεις τρόποι συνδυασμού της ανάγνωσης «ον» και «κουν» , η εκμάθηση των κάντζι, τα οποία ανέρχονται σε πολλές χιλιάδες, είναι πάρα πολύ δύσκολη..

Το 1946 η κυβέρνηση προχώρησε σε μία ριζική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση καθορίζοντας τον αριθμό των ιδεογραμμάτων κοινής χρήσης (jôyô kanji όπως λέγονται) για εκδόσεις και εκπαίδευση σε 1850 που τελικά αυξήθηκαν σε 1945, από τα οποία 881 διδάσκονται στα σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης. ΄Εκτοτε ακολούθησαν και άλλες μεταρρυθμίσεις φτάνοντας στον σημερινό αριθμό των 2229 ιδεογραμμάτων κοινής χρήσης. Εκτός από αυτά έχει εγκριθεί και μια λίστα από 284 ιδεογράμματα που χρησιμοποιούνται σε ονόματα προσώπων. ΄Ομως, στην πραγματικότητα ανέρχονται σε μερικές χιλιάδες, υπολογίζονται γύρω στις 5.000 τα συνηθισμένα καντζι ενώ το λεξικό New Japanese – English Character Dictionary του 1990, από τη γνωστή εταιρία KENKYUSHA, καταχωρεί περί τους 4.400 χαρακτήρες . Τα καντζι σε ορισμένους επιστημονικούς κλάδους υπολογίζονται πολύ περισσότερα.

3. Χαρακτηριστικά της ιαπωνικής γλώσσας και διαφορές (ή δυσκολίες σε σύγκριση) με την ελληνική
Μιλώντας για την ιαπωνική γλώσσα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για τη γλώσσα ενός λαού με μακραίωνη ιστορία, με ταξικές διαφορές στην ιστορική του διαδρομή, με διαφορετική κουλτούρα και νοοτροπία σε σύγκριση με τις λατινογενείς ή άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Εφόσον μιλάμε για επίδραση της ελληνικής γλώσσας ας μη ξεχνάμε ότι για να ενταχθεί μια ελληνική λέξη στην ιαπωνική γλώσσα θα πρέπει να καλύπτει ένα κενό π.χ. στην φιλολογία, φιλοσοφία, επιστήμες κλπ. Η επιστήμη είναι εκείνη που καταφεύγει συχνότερα στο ελληνικό λεξιλόγιο. Όμως , δεν υπάρχει η κοινή πολιτιστική παράδοση, όπως συμβαίνει με τις λατινογενείς ή άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες όπου η ελληνική έχει εισχωρήσει καλύπτοντας χιλιάδες κενά.

΄Όπως αναφέρεται στο εξαίρετο έργο του Αριστείδη Κωνσταντινίδη «Η οικουμενική διάσταση της ελληνικής γλώσσας» (2) σύμφωνα με το γνωστό αμερικανικό λεξικό Merriam- Webster (Third International Edition, 1986) σε σύνολο 166,724 λέξεων καταχωρούνται 50.747 αμιγείς και σύνθετες ελληνικές λέξεις δηλαδή 30,43%. Ακόμη και το βιβλίο «Οι ελληνικές ρίζες στη γαλλική γλώσσα» των Jean Bouffartigue – Anne Marie Delrieu περιέχει μερικές χιλιάδες δάνειες λέξεις, καθώς και μεγάλο αριθμό προσφυμάτων (προθημάτων και επιθημάτων) (3). Επιπλέον, στην ιαπωνική δεν υπάρχει η κοινή χριστιανική αγωγή που έχουμε με αυτές τις γλώσσες. Επομένως λέξεις θρησκευτικής προέλευσης όπως παράδεισος, αμαρτία, λιτανεία, έχουν διαφορετική έννοια από ό,τι στη γλώσσα μας.

Προχωρώντας στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ιαπωνικής, δεν μπορώ να μην αναφέρω τον έντονο προβληματισμό κατά τη σύνταξη του λεξικού μου (4) για το πώς θα έπρεπε να αποδοθεί μία ελληνική λέξη, πλούσια σε βάθος και ένταση, στην ιαπωνική, ιδίως όταν επρόκειτο για ηθικές αξίες, στοιχεία της πολιτιστικής κληρονομιάς και άλλες λέξεις που εκφράζουν συναισθήματα ή καταστάσεις σε υπερβολικό βαθμό π.χ. φιλότιμο, γλέντι, φασαρία κλπ. Αυτές οι λέξεις έπρεπε να συρρικνωθούν, να μειωθεί η ένταση για να αποδοθούν στην ιαπωνική με σχετική προσέγγιση στο βάθος και το συναίσθημα της ελληνικής.

Μία από τις βασικές διαφορές μεταξύ των δύο γλωσσών είναι οι λέξεις ή φράσεις της ιαπωνικής γλώσσας που χρησιμοποιεί κάποιος όταν απευθύνεται σε κάποιον άλλον. Βέβαια, δεν υπάρχουν σήμερα ταξικές διαφορές στη χώρα, υπάρχει όμως η τάση για αναγνώριση ανώτερου/κατώτερου στη συνομιλία όπου ανώτερος είναι φερ’ ειπείν ο μεγαλύτερος, ο καθηγητής, ο διευθυντής και γενικά ο συνομιλητής γιατί ο Ιάπωνας έχει την νοοτροπία να μειώνει τον εαυτό του προκειμένου να εξυψώσει τον συνομιλητή του. ΄Ετσι, όταν απευθύνεται σε κάποιο «ανώτερο» θα χρησιμοποιήσει όχι μόνο την λεγόμενη «γλώσσα της ταπεινοφροσύνης (kenjôgo)” ή του σεβασμού (sonkeigo）αλλά κα τα τόσο δύσκολα «τιμητικά μόρια», που προστίθενται σε πρόσωπα ή ακόμα και αντικείμενα τα οποία σχετίζονται με τον συνομιλητή. ΄Ένα ακόμη σημαντικό πρόβλημα είναι το ότι οι ιαπωνικές λέξεις δεν έχουν τον τονισμό που έχουν οι ελληνικές, οι συλλαβές είναι κατά κανόνα ισότονες.

Λέγεται ότι η ελληνική γλώσσα στηρίζεται σε σημαντικό βαθμό στα ουσιαστικά ενώ η ιαπωνική στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στα ρήματα. Υπάρχουν ρήματα στην ιαπωνική γλώσσα, αμετάβατα ή στην παθητική φωνή, τα οποία δεν έχουν αντίστοιχη απόδοση στα ελληνικά. Μεγάλο πρόβλημα είναι οι ημερομηνίες και το μέτρημα μηνών αλλά και τα απόλυτα αριθμητικά, ανάλογα με το αντικείμενο στο οποίο αναφέρονται, όπου αλλιώς θα πούμε ένα ποτήρι, ένα ψάρι, ένα βιβλίο, ένα ζευγάρι, μία ώρα, μία φορά κλπ. Ακόμη και το ιαπωνικό ημερολόγιο διαφέρει, συνδεόμενο στην εποχή μας με τον Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας (από το 1912 και μετέπειτα).

4. Η εισαγωγή της ελληνικής γλώσσας στην ιαπωνική
Εκ των προτέρων θα πρέπει να σημειωθεί πως οι δάνειες λέξεις ελληνικής προέλευσης στην Ιαπωνική είναι ολίγες συγκριτικά με τον αντίστοιχο αριθμό τους στις ευρωπαϊκές γλώσσες. Παρ’ όλα αυτά, είναι αισθητή η παρουσία της γλώσσας μας στην Ιαπωνική για όσους την αναζητήσουν.
Φαίνεται ότι η εμφάνιση των ελληνικών λέξεων έγινε σε δύο φάσεις. Γνωρίζουμε ότι στην Ευρώπη κατά την ιστορική περίοδο της Αναγέννησης κατέστη αναγκαία η προσφυγή στην ελληνική γλώσσα για την ανάπτυξη των κοινωνικών θεσμών, της επιστήμης, του ανθρωπίνου πνεύματος εν γένει. Για την Ιαπωνία η φάση αυτή ήλθε πολύ αργότερα, με την περίοδο Μεϊτζι (1868 – 1912). Το σημαντικότερο ιστορικό γεγονός πριν από μια τέτοια εμφάνιση είναι το δραστικό μέτρο του αποκλεισμού της χώρας από τον έξω κόσμο .

Οι πρώτοι Ευρωπαίοι είχαν ήδη φτάσει στις ακτές της Ιαπωνίας κατά τον 16ον αιώνα. Πορτογάλοι έμποροι είχαν αποβιβαστεί σε ένα μικρό νησί , κοντά στο Ναγκασάκι στα νοτιοδυτικά της Ιαπωνίας , το 1543, φέρνοντας στη χώρα τα πρώτα πυροβόλα όπλα, όπως συχνά αναφέρεται, αλλά και πολλά πολιτιστικά στοιχεία. Λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησαν οι Ισπανοί, αμέσως μετά οι ιησουίτες ιεραπόστολοι καθώς και ομάδες Ολλανδών και Βρετανών εμπόρων που εγκαταστάθηκαν και αυτοί στο ιαπωνικό έδαφος. Σύμφωνα με το βιβλίο «Ιαπωνική Λογοτεχνία» του Donald Keene (5) , «για εκατό σχεδόν χρόνια, οι Ιάπωνες ανέπτυξαν εμπορικές και άλλες σχέσεις με τους Ευρωπαίους. Προσωπικότητες της στρατιωτικής αριστοκρατίας προσηλυτίστηκαν στον χριστιανισμό και μερικοί Ιάπωνες αξιωματούχοι ταξίδεψαν με αποστολές στην Ευρώπη και Αμερική για θρησκευτικούς κυρίως λόγους. Στην περίοδο της ακμής της δράσης τους στην Ιαπωνία, δηλαδή στα τέλη του 16ου αιώνα, οι καθολικοί ιεραπόστολοι τύπωσαν έναν αριθμό βιβλίων τόσο για να διδάσκουν τη θρησκεία στους νεοφώτιστους όσο και για να έχουν οι ίδιοι εγχειρίδια της ιαπωνικής γλώσσας. Το μόνο σημαντικό ευρωπαϊκό φιλολογικό έργο μη θρησκευτικού χαρακτήρα που μεταφράστηκε τότε στην ιαπωνική ήταν οι Μύθοι του Αισώπου παρ’ όλον ότι μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι οι ξένοι είχαν διαδώσει σε γνωστούς τους Ιάπωνες , τουλάχιστον σε γενικές γραμμές, την ιστορία της Οδύσσειας. Στηρίζουν αυτήν την άποψή τους στην ιστορία ενός ήρωα , που λέγεται Γιουριουακα η οποία έχει εντυπωσιακές ομοιότητες με την Οδύσσεια». (6)

Η συρροή των Ευρωπαίων είχε μια βαθιά επίδραση στην Ιαπωνία. Οι ιεραπόστολοι ίδρυσαν πολυάριθμα μοναστήρια ιδίως στην νότια Ιαπωνία. ‘Όμως από τα τέλη του 16ου αιώνα το σογκουνάτο (στρατιωτική κυβέρνηση) άρχισε να παίρνει όλο και πιο καταπιεστικά μέτρα κατά του χριστιανισμού και, τελικά, θεωρώντας τον ως θρυαλλίδα που θα μπορούσε να ανατρέψει το κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς , το 1639 απαγόρευσεε στους Ισπανούς και τους Πορτογάλους να επισκέπτονται τη χώρα .

Μετά την εκδίωξη αυτών των εμπόρων, το λιμάνι έμεινε ανοιχτό μόνο για τους Ολλανδούς και Κινέζους εμπόρους. Επί δυόμισυ αιώνες αυτή η μικρή αποικία εμπόρων και επιστημόνων ήταν το μόνο σημείο επαφής μεταξύ της Ιαπωνίας και του έξω κόσμου. Μέσα από αυτή την μικρή είσοδο οι Ιάπωνες μελετητές κατόρθωσαν να αποκτήσουν βασικές γνώσεις για την δυτική ιατρική και άλλες επιστήμες κατά την διάρκεια αυτής της μακράς περιόδου απομόνωσης της χώρας. Επομένως πρέπει να συμπεράνουμε ότι η πρώτη εμφάνιση της ελληνικής γλώσσας σημειώθηκε περίπου στα τέλη του 16ου αιώνα και συνεχίστηκε με το άνοιγμα της χώρας κατά την περίοδο Μεϊτζι οπότε πολλοί Ιάπωνες στάλθηκαν στη Δύση για να σπουδάσουν ενώ Αμερικανοί και Ευρωπαίοι τεχνικοί και επιστήμονες προσκλήθηκαν στην Ιαπωνία θέτοντας τις βάσεις για τον εκσυγχρονισμό της χώρας.
Για την εμφάνιση των ελληνικών λέξεων στην ιαπωνική ο κ. Toshio Kuwako , καθηγητής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Τόκυο, σε διάλεξή του στο πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Συμπόσιο που οργανώθηκε από το Πανεπιστήμιο και την Πρεσβεία της Ιαπωνίας με την ευκαιρία της εκατονταετίας διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, το 1999, αναφέρθηκε στην δυσκολία για την κατανόηση ενός διαφορετικού πνευματικού πολιτισμού αφού υπάρχει διαφορετική αντίληψη για βασικές έννοιες όπως η λέξη ψυχή. Κατά τον Ιάπωνα καθηγητή : «Οι Ιάπωνες ήλθαν σε επαφή με την αριστοτελική φιλοσοφία όταν ήλθαν για πρώτη φορά σε επαφή με τον δυτικό πνευματικό πολιτισμό μέσω των χριστιανών ιεραποστόλων οι οποίοι για να προσηλυτίσουν έναν πνευματικώς ανεπτυγμένο λαό, αποσπώντας τον από τον βουδισμό, τον κομφουκιανισμό και τον σιντοϊσμό, χρησιμοποίησαν ως όπλο και την αριστοτελική φιλοσοφία, ειδικότερα το δόγμα της περί ψυχής».
Στο ίδιο Συμπόσιο, ο Δρ. Kiyoshi Tanaka, καθηγητής στο Τμήμα Τροφίμων και Διατροφής του Πανεπιστημίου Θηλέων του Κυότο, σε διάλεξή του με θέμα την ιστορία της ιαπωνικής ιατρικής ανέφερε ότι η Ιαπωνία γνώρισε την ευρωπαϊκή και μέσω αυτής την αρχαία ελληνική ιατρική για πρώτη φορά τον 16ον αιώνα με την άφιξη των πρώτων Ευρωπαίων (Πορτογάλων, Ισπανών, Ολλανδών) οι οποίοι χρησιμοποίησαν για την διάδοση του χριστιανισμού και την προοδευμένη ιατρική των. Την υιοθέτησε όμως μέχρι την κατάργηση του φεουδαρχικού καθεστώτος (1868) οπότε ακολούθησε την γερμανική ιατρική παράδοση, την οποίαν αντικατέστησε μετά τον Β΄. παγκόσμιο πόλεμο με την αμερικανική. Όμως δεν είναι γνωστό ότι αυτή η ολλανδική, γερμανική και αμερικανική ιατρική είναι κατά βάση ελληνική. Οι Ιάπωνες ιατροί αγνοούν επίσης ότι πλέον των 90% των ιατρικών όρων είναι ελληνικής προέλευσης και ότι η σημερινή ηθική ιατρική δεοντολογία καθιερώθηκε πριν από 2.400 χρόνια από τον Ιπποκράτη. Αυτά έλεγε ο Δρ. Kiyoshi Tanaka το 1999.
Στην Ιαπωνία οι σπουδές της αρχαίας ελληνικής γλώσσας είναι αρκετά ανεπτυγμένες .Κατά τον πρώην Πρεσβευτή της Ιαπωνίας στην Ελλάδα κ. Toshio Saiki, οι Ιάπωνες γνωρίζουν αρκετά περί της αρχαίας Ελλάδας δεδομένου ότι η ιστορία της αποτελεί ένα αξιόλογο μάθημα. Αυτή όμως διδάσκεται μέχρι του Μεγάλου Αλεξάνδρου ενώ απλά θίγεται η ελληνιστική περίοδος και η βυζαντινή ιστορία δεν αναφέρεται καθόλου. Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η γλώσσα του Βυζαντίου ήταν ελληνική και ο πολιτισμός του ελληνικός.

Ωστόσο θα πρέπει να αναφερθεί ότι Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς έχουν εκδοθεί σε μεγάλη έκταση π.χ. μέχρι το 1999 υπήρχαν τρείς μεταφράσεις του αριστοτελικού έργου το 1937, 1961, 1989 και προετοιμαζόταν η 4η το 1999. ΄Εχει εκδοθεί ακόμη ένα «Ελληνο-Ιαπωνικό Λεξικό», το οποίο βασίζεται στην αρχαία ελληνική γλώσσα, από τον εκδοτικό οίκο Daigaku Shorin το 1989 από τον καθηγητή Harazuke Furukawa και πριν από αυτό, ένα άλλο λεξικό, το 1967, με τον τίτλο στα λατινικά «Lexicon Graeko – Japonicum» για το καθολικό πανεπιστήμιο Νανζαν στη πόλη Ναγκόγια που ιδρύθηκε το 1949 και έχει Κέντρο Ιαπωνικών Σπουδών για ξένους. Σε σχέση με τις σπουδές της αρχαίας ελληνικής γλώσσας αξίζει να σημειωθεί ότι στο Πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης ο Καθ. Yoshitake Sumio έχει δημοσιεύσει σε περιοδικό στα αγγλικά έρευνά του με θέμα «καλός θάνατος» πάνω στην ελληνική λογοτεχνία. ενώ στο προαναφερθέν Συμπόσιο ο καθηγητής Toshio Katsumata μίλησε για την «Προϊστορική ελληνική αρχιτεκτονική στην Ιαπωνία» και ο καθηγητής Shigenari Kawashima μίλησε για την «Ζωή και θάνατο στην Ιλιάδα και στην Ιστορία των Χεϊκε».

Σήμερα σε αρκετά πανεπιστήμια της Ιαπωνίας διδάσκονται, σε πτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο, μαθήματα αρχαίας ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού ή ακόμη αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και ιστορίας, ενώ σε μερικά και νέα ελληνικά. Μεταξύ άλλων ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σημειώνουμε τα εξής :

Πανεπιστήμιο του Τόκιο (Τμήμα ελληνικών και λατινικών σπουδών) : αρχαία ελληνικά
Πανεπιστήμιο του Κιότο (μεταπτυχιακό): νέα ελληνικά
Πανεπιστήμιο Οσάκα Γκάκουιν : αρχαία ελληνικά
Πανεπιστήμιο Σένσου : αρχαία ελληνικά
Πανεπιστήμιο Ξένων Γλωσσών Ναγκασάκι : αρχαία ελληνικά
Πανεπιστήμιο Ντοσίσα (Doshisha) στο Κιότο : αρχαία ελληνικά στην Σχολή Θεολογίας και στα Τμήματα Φιλοσοφίας και Πολιτισμικής Ιστορίας
Πανεπιστήμιο Χοκκάϊντο (Hokkaido) : αρχαία ελληνική φιλοσοφία, καθώς και κλασσική φιλολογία στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών
Πανεπιστήμιο Χιροσίμα : αρχαία ελληνικάΕπίσης, (αρχαία) ελληνικά διδάσκονται διαδικτυακά στα πλαίσια κλασικών σπουδών σε διάφορα πανεπιστήμια τη Ιαπωνίας, όπως, μεταξύ άλλων, στο Καθολικό Πανεπιστήμιο Νανζάν στη Ναγκόγια.

Στο Ιαπωνο – ελληνικό μέρος του λεξικού, το οποίο στις 1456 σελίδες του περιλαμβάνει και πάνω από 40.000 λήμματα, εκτός από τα παράγωγα, όπου σημειώνονται με αστερίσκο οι ελληνικής προέλευσης λέξεις, περιέχονται μερικές εκατοντάδες τέτοιες λέξεις. Τα λήμματα αυτά αναφέρονται σε θέματα και προβλήματα γενικού ενδιαφέροντος όπως εκφράζονται στον τύπο και σε καθημερινές συζητήσεις. Υπάρχουν βέβαια πολύ περισσότεροι όροι στην επιστήμη , ιδίως στην ιατρική, όπως προανέφερα.

Παρακάτω παρατίθενται ενδεικτικά μερικές μόνο παρόμοιες λέξεις καθημερινής χρήσεως ή επιστημονικοί όροι για να σχηματίσει ο αναγνώστης μία ιδέα για το πώς προσαρμόζονται αυτές οι λέξεις στην ιαπωνική γλώσσα με την ιαπωνική προφορά. Να σημειωθεί εδώ ότι στην ιαπωνική γλώσσα δεν υπάρχει ο φθόγγος «λ» , ο οποίος αντικαθίσταται από τον φθόγγο «ρ» (που δεν είναι ακριβώς το δικό μας «ρ»).

Η δεύτερη φάση της παρουσίας της ελληνικής γλώσσας στην ιαπωνική, κατά τη γνώμη μου, άρχισε το 1945 με τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας μετά τον Β΄. παγκόσμιο πόλεμο και την επακολουθήσασα εξαετή αμερικανική κατοχή που έληξε τον Απρίλιο του 1952 με την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης, μία περίοδος εξίσου επαναστατική όσο η περίοδος Μειτζι.

Η μεγάλη οικονομική ανάπτυξη που ακολούθησε, διεθνή γεγονότα όπως οι Ολυμπιακοί του Τόκυο το 1964, η Διεθνής ΄Εκθεση της Οσάκα το 1970, η επικράτηση της Αγγλικής γλώσσας στις διεθνείς συναλλαγές, η παγκοσμιοποίηση, γεγονότα που επηρέασαν την νοοτροπία και τον τρόπο ζωής των Ιαπώνων, έφεραν μαζί τους, μέσω της αγγλικής γλώσσας και λέξεις ελληνικής προέλευσης όχι μόνον ως επιστημονικούς όρους αλλά και ως λέξεις καθημερινής χρήσεως.

Στην εποχή μας υπάρχει ενδιαφέρον για την νεοελληνική γλώσσα, έχουν εκδοθεί μερικά βοηθήματα για την εκμάθησή της και , εξ όσων γνωρίζω, το Ιαπωνο – ελληνικό λεξικό της κας Masako Kido του 2006 από την εταιρία Yurindo. Υπάρχει ακόμη το “Ελληνικό λεξικό της Καινής Διαθήκης (Shin-yaku girishago jiten) του καθηγητή Tadashi Iwakuma με εξηγήσεις ελληνικών λέξεων της Καινής Διαθήκης στην ιαπωνική γλώσσα που εξέδωσε το 1972 ο εκδοτικός οίκος Yamamoto Shoten” και το «Μικρόν Ελληνο-ιαπωνικόν Λεξικόν της Καινής Διαθήκης (Ο τίτλος και στις δύο γλώσσες) του Akira Oda, καθηγητή της Κοινής Ελληνικής των χριστιανικών χρόνων στο Σεμινάριο της Βίβλου στην Οσάκα (Εκδόσεις Σεμινάριον της Βίβλου, 1964), το οποίο εξέδωσε ως βοήθημα για τους φοιτητές του. Στο έργο αυτό, εκτός των άλλων (πινάκων, χαρτών κλπ) περιλαμβάνεται και παράρτημα με μελέτη για την εξέλιξη της προφοράς της ελληνικής γλώσσας από του; χρόνους του Ομήρου (7). Επίσης; ενδιαφέρουσες εκδόσεις είναι η «Εισαγωγή στα Νέα Ελληνικά» της Chizuko Fukuda του εκδοτικού οίκου Daigaku Shorin, , ένα βιβλίο του Araki Hideyo με τίτλο «Γεια σας» το οποίο περιλαμβάνει «2.000 βασικές ελληνικές λέξεις» και συνοδεύεται από μια κασέτα της εταιρίας Goken και ένα άλλο του ιδίου με τίτλο «εξπρές, σύγχρονη ελληνική γλώσσα»..

Κατωτέρω παραθέτουμε μερικά ενδεικτικά παραδείγματα ελληνικών λέξεων που έχουν εισχωρήσει στην καθημερινή ζωή των Ιαπώνων μέσω της Αγγλικής (έμμεσα δάνεια) και πώς προσαρμόζονται αυτές οι λέξεις στην ιαπωνική γλώσσα με την ιαπωνική προφορά :

akurobatto ακροβάτης
anâki(î) αναρχία
anâki(î)suto αναρχικός
anâki(î)zumu αναρχισμός
bachisukâfu βαθυσκάφος
baromêtâ βαρόμετρο
dainamaito δυναμίτιδα
daiyamondo διαμάντι
daiyamondo-no αδαμάντινος
ekorojî οικολογία
ekonomî οικονομία, οικονομικός
ekonomî-kurasu οικονομική θέση
ekonomikku animaru οικονομικό ζώο
ekonomisuto οικονομολόγος
episôdo επεισόδιο
kuronomêtâ χρονόμετρο
majikku μαγικός
majikku-pen μαγική πένα
με το ea- ή aero- αερο ως πρόθεμα λέξεων όπως
earoguramu αεροπορικό γράμμα,
eâ-kon (dishonâ) κλιματισμός,
αιρ-κοντίσιον ¨
Ακόμη με πρόθεμα και άλλες λέξεις καθώς makuro- μακρο-
makuro-keizaiteki-na μακρο-οικονομικά
makuro-kosumosu μακρόκοσμος

Επίσης, ανάμεσα σε άλλες λέξεις :
kurorofiru χλωροφύλλη
nafutarin ναφθαλίνη
panikku πανικός
panikku ni ochiiru με πιάνει πανικός
paramêtâ παράμετρος
pentagon πεντάγωνο
puroguramu-no προγραμματικός
puroguramu wo kumu προγραμματίζω
ranpu λάμπα, λαμπτήρας
sâmosutatto θερμοστάτης
shinboru σύμβολο
shinkuro- συγχρονισμένος,
ταυτόχρονος
shinkuronaizudo suimingu συγχρονισμένη κολύμβηση
shirindâ κύλινδος
shirindâ-jô κυλινδρική κλειδαριά.

Δεν θα μπορούσαν βέβαια να λείπουν λέξεις σχετικές με τους Ολυμπιακούς Αγώνες :

orinpikku taikai Ολυμπιακοί Αγώνες
orinpikku-no ολυμπιακός (επίθ.),
pararinpikku Παρα-Ολυμπιακοί Αγώνες,
orinpikku seika ολυμπιακή φλόγα
καθώς και λέξεις σχετικές με τον μαραθώνιο όπως
marason μαραθώνιος
marason-senshu μαραθωνοδρόμος

καθώς και με την τεχνολογία (tekunorojî) ,
-teku, tekuni-, tekuno- τεχνο- –
tekunikaru τεχνικός
tekunishan τεχνίτης
tekunokurâto τεχνοκράτης
hai-teku υψηλή τεχνολογία
tekunikarâ τεχνικολόρ
tekunoporisu τεχνόπολις

καθώς και το τόσο συνηθισμένο σε ξένες γλώσσες τηλε- (tere-) με δεκάδες σύνθετα όπως
terehon τηλέφωνο
terehon-kâdo τηλεκάρτα
terebijon τηλεόραση
terebi kaisen κύκλωμα τηλεόρασης
teremêta τηλέμετρο
terepashî τηλεπάθεια
teretaipu τηλέτυπο
terekontorôru τηλεκοντρόλ κλπ…

Εκτός από την καθημερινή ζωή έχει ήδη αναφερθεί και η παρουσία της ελληνικής γλώσσας στην επιστήμη. Είναι ένας τομέας ανεξερεύνητος ακόμη. Πάντως σε ένα τεχνικό λεξικό , το “Electronics, Information and Communication Εnglish-japanese and Japanese english Dictionary” του εκδοτικού οίκου kyôritsushuppan kabushikigaisha (1977) ανάμεσα στις χιλιάδες λέξεις από την αγγλική γλώσσα καταμετρήθηκαν και ολίγες εκατοντάδες λέξεις ελληνικής προέλευσης όπως οι :

anarisuto αναλυτής
anarogu ανάλογος
daiôdo
δίοδος
disuku δίσκος (σε 4 σύνθετες λέξεις)
eko- ηχο- (σε 14 σύνθετες λέξεις)
enerugî ενέργεια (σε 13)
erekutoronikkusu ηλεκτρονικός (σε 7 )
και πολλές άλλες λέξεις ως συνθετικά δεκάδων άλλων λέξεων όπως και σε σύνθετα, όπως
erekutoro-ηλεκτρο- (σε 8)
kiro- χιλιό- όπως – kilogram χιλιόγραμμο (κιλό)
senta- κεντρο-
makuro – μακρο-
maikuro-μικρο- (σε 65 )
mono – μονο-
para- παρα-
giga- γιγα-
mêta- μετρο.
taipu- τυπο –
όπως στα κατωτέρω παραδείγματα:
gurafu -γράφημα κλπ. (σε 6 σύνθετες λέξεις)
kasôdo κάθοδος (σε 9 )
katarogu κατάλογος
kurisutaru κρυστάλλινος (σε 11)
kuroraido χλωρίδιο (σε 5)
makuro-insutorakushion μακρο-οδηγίες,
makuro-purosessa μακρο-επεξεργαστής
maikuro-hon μικρόφωνο
maikuro-purazuma, μικρόπλασμα
maikuro-purosessa μικρο-επεξεργαστής
maikuro-purogurama μικρο-πρόγραμμα
maikuro-hakanetsuro φούρνος μικροκυμάτων
mekanikku μηχανικός
mekanizumu μηχανισμός
mesoddo μέθοδος
metaru μεταλλικός (σε 7)
mono-gurafu μονογραφία
mono-taipu μονοτυπία
mono-guramu μονόγραμμα
monokuromu μονοχρωμία
mono-rêru σιδηρόδρομος μονής τροχιάς
para-mêta παράμετρος
para-metorikku παραμετρικός
para-boriku παραβολικός
parareru παράλληλος
puroguramu πρόγραμμα (σε 35 )
shisutemu σύστημα (σε 55)
saikuro κύκλος (σε 12)
uran ουράνιο

Μερικά ακόμη παραδείγματα κατά επιστήμη ή τέχνη, όπως στην ιατρική, τη φιλολογία και τη μουσική, είναι τα εξής :
στην ιατρική :
afuta άφθα
ameba αμοιβάδα
arerugî αλλεργία
bakuteria βακτήριο
chifusu τύφος
daietto δίαιτα, αδυνάτισμα
hemoglobin αιμογλοβίνη
horumon ορμόνη
kurinikku κλινική
kurorohomu χλωροφόρμιο
moruhine μορφίνη
nefurôze νέφρωση
noirôze νεύρωση
chifusu τύφος
parachifusu παράτυφος
porio πολιομυελίτιδα
ryûmachi ρευματισμοί
strychnine στρυχνίνη,
torakôma τράχωμα κ.ά.
yôdo ιώδιο
καθώς επίσης και baio- βιο- ως συνθετικό όπως
baiotekunorogî βιοτεχνολογία
baiohazarudo βιολογικώς επικίνδυνος
baiomasu βιομάζα
baiοrizumu βιορυθμός

στη φιλολογία :
aidia ιδέα
aironi ειρωνία
akademî ακαδημία
akademî kai-in
ακαδημαϊκός
aregorî αλληγορία
ansorogî ανθολογία
arufabetto αλφάβητο
arukaikku αρχαϊκός
baiburu βίβλος
doguma δόγμα
dorama δράμα
doramachikku na δραματικός
egoizumu εγωισμός
ekisentorikku-na εκκεντρικός
ekizochi(shi)zumu εξωτισμός
ekizochikku-na εξωτικός
epiguramu επίγραμμα
epikku επικός
erochikku-na ερωτικιός
esutetikku αισθητικός
merankorî μελαγχολία
monorôgu μονόλογος
nosutarujîa νοσταλγία
rojikku λογική
rojikku ni tootta λογικός

στη μουσική :
baritone βαρύτονος
merodî μελωδία
utsukushii/kikinareta merodî γλυκιά/γνωστή μελωδία
merodorama μελόδραμα
merodoramafû- μελοδραματικός
myûzikku μουσική
ôdo ωδή
ôkesutora ορχήστρα
parodî παρωδία
rapusodî ραψωδία
rizumu ρυθμός
rizumu wo tsukete ρυθμικά
shinfonî συμφωνία κ.ά.

Υπάρχουν ακόμη ονόματα δέντρων και λουλουδιών όπως
akashia ακακία
anemone ανεμώνη
hiyashinsu υάκινθος
mimoza μιμόζα
pirakansa πυράκανθος
shikuramen κυκλάμινο
zeraniumu γεράνι

Το τελικό συμπέρασμα κατά την άποψή μου, είναι ότι μπορούμε να μιλούμε για αξιόλογη παρουσία της ελληνικής γλώσσας στην Ιαπωνική και θα πρέπει στο μέλλον να αναληφθεί ευρείας έκτασης επιστημονική έρευνα για το τόσο ενδιαφέρον θέμα της εισφοράς της ελληνικής γλώσσας στην Ιαπωνική.
------------------
(1) Εξ όσων γνωρίζω, δεν υπάρχει άλλη ειδικότερη επιστημονική έρευνα για το παρόν θέμα. Η ανάπτυξη του σ’ αυτό το άρθρο είναι ελλιπής και προέρχεται κυρίως από την εμπειρία μου, καθώς και από τις γνώσεις που προέκυψαν από αυτήν γιατί δεν υπήρχε ο απαραίτητος χρόνος για αναζήτηση στοιχείων από άλλες πηγές.
(2) Αριστείδη Ε.Κωνσταντινίδη «Οι ελληνικές λέξεις στην αγγλική γλώσσα»
(3) «Οι ελληνικές ρίζες στη γαλλική γλώσσα» των Jean Bouffartigue – Anne Marie Delrieu, Εκδόσεις Ελευθεροτυπίας
(4 ) Βασίλη Κορακιανίτη Ιαπωνο – ελληνικό και Ελληνο – ιαπωνικό λεξικό (Τρίτη αναθεωρημένη έκδοση) Εκδόσεις Πελεκάνος, Οκτώβρης 2013
(5) Donald Keene «Ιαπωνική Λογοτεχνία , Εισαγωγή για αναγνώστες από τη Δύση» σε μετάφραση Κλαίρης Παπαπαύλου, Εκδόσεις Καρδαμίτσα,Αθήνα 1987
(6) Keene , 1987, σ.107-110
(7) Βλ. και σύντομη βιβλιοκρισία για το προαναφερθέν λεξικό από τον ΝΙκ. Κοντοσόπουλο στο περιοδικό Αθηνά, τόμ. ΞΖ΄, σ.420-422
(8) Η λέξη ηλεκτρο-, στα αγγλικά electro-, έγινε στα ιαπωνικά erekutoro γιατί πρώτον η ιαπωνική γραφή βασίζεται στα συλλαβητάρια όπως προαναφέρθηκε, δεν υπάρχει επομένως χωριστός φθόγγος για τα σύμφωνα κάπα και ταυ, ενώ υπάρχει η συλλαβή ρο και δεύτερον γιατί δεν υπάρχει ο φθόγγος «λ που αντικαθίσταται με τον φθόγγο «ρ».

Περί Τέχνης...

Οι ρυθμοί της αρχαίας Ελληνικής αρχιτεκτονικής .

Η αρχαία Ελληνική αρχιτεκτονική διαφοροποιείται σε τρεις αρχιτεκτονικούς ρυθμούς. Τον Δωρικό ,τον Ιωνικό και τον Κορινθιακό ρυθμό.

O Δωρικός Ρυθμός διακρίνεται για τη λιτότητα, την αυστηρότητα και τη μνημειακότητά του από τον πιο διακοσμητικό Ιωνικό Ρυθμό
Οι απαρχές του Δωρικού Ρυθμού πιστεύεται ότι βρίσκονται στο Άργος και την Κόρινθο, δύο σημαντικά δωρικά κέντρα τέχνης κατά τη Γεωμετρική Περίοδο (8ος αι. π.Χ.). Ωστόσο από τά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα τόσο πρώιμης εποχής δεν έχουν σωθεί, αφού μάλιστα για την κατασκευή τους θα πρέπει να είχε χρησιμοποιηθεί κυρίως ξύλο.
Πράγματι, ο Παυσανίας αναφέρει ότι στον δωρικό ναό της Ήρας στην Ολυμπία (έναν από τους αρχαιότερους) είδε έναν ξύλινο κίονα ανάμεσα στους λίθινους. Φαίνεται ότι οι ξύλινοι κίονες αντικαταστάθηκαν σταδιακά με λίθινους. Αυτό δικαιολογεί και το ότι κανένας από αυτούς δεν είναι ίδιος με κάποιον άλλο.


Ο δωρικός ναός της Ήρας στην Ολυμπία

Κίονες
Κύριο χαρακτηριστικό των κιόνων είναι η απουσία βάσης: οι κίονες στηρίζονται απευθείας στον στυλοβάτη. Τα κιονόκρανα είναι λιτά σε σχέση με τους άλλους δύο ρυθμούς. Αποτελούνται από δύο μέρη, τον "εχίνο" και τον "άβακα". Ο "άβακας" είναι το τετραγωνης κάτοψης ανώτερο σημείο του κίονα στο οποίο στηρίζεται το επιστύλιο, ενώ ο "εχίνος" (αχινός) είναι το αμέσως κατώτερο σημείο το οποίο αποτελεί ομαλή μετάβαση από τον "άβακα" στον κυρίως κίονα.Ένα ακόμη χαρακτηριστικό των δωρικών κιόνων είναι ότι οι αιχμές των ραβδώσεών τους είναι οξύες και όχι επίπεδες όπως στον Ιωνικό και τον Κορινθιακό.

Θριγκός


O Δωρικός Ρυθμός
Ο θριγκός στα δωρικά κτήρια αποτελείται από δύο μέρη: το επιστύλιο και τη δωρική ζωφόρο. Το επιστύλιο (η ζώνη που ακουμπά ακριβώς πάνω στους κίονες) χαρακτηρίζεται από την απουσία διακοσμητικών στοιχείων με εξαίρεση μία λεπτή ταινία στο ανώτερο μέρος της, που αποτελεί συνέχεια της διακόσμησης των τριγλύφων που βρίσκονται ακριβώς από πάνω. Στη δωρική ζωφόρο, υπάρχει μία συνεχής εναλλαγή από τρίγλυφα και μετόπες. Τα τρίγλυφα είναι τρία μακρόστενα και κάθετα λαξεύματα στο μάρμαρο. Το σχέδιό τους καθιερώθηκε ώστε να θυμίζει τα ξύλινα δοκάρια που στέγαζαν παλιότερα τους ναούς. Γι' αυτόν τον λόγο, κάτω ακριβώς από το κάθε ένα (σκαλισμένα στο επιστύλιο) βρίσκονται απομιμήσεις των καρφιών που συγκρατούσαν κάποτε τις ξύλινες δοκούς, που ονομάζονται "σταγόνες". Οι μετόπες βρίσκονταν ανάμεσα στα τρίγλυφα και ήταν είτε απλά κομμάτια μαρμάρου, είτε έφεραν γραπτές ή ανάγλυφες παραστάσεις. Κατά την αρχαιότητα, τα τρίγλυφα ήταν βαμμένα μπλε ενώ οι μετόπες κόκκινες.

Το αέτωμα.
Πρόκειται για το τριγωνικό τμήμα στο πάνω μέρος της πρόσοψης ενός ναού. Ονομάστηκε αέτωμα γιατί το σχήμα του παραπέμπει σε αετό με ανοιγμένα τα φτερά.
Τα αετώματα στο εσωτερικό τους μέρος (τύμπανο) άλλοτε είχαν διακόσμηση , με ανάγλυφες παραστάσεις που σχετίζονται με θεότητες οι ήρωες από την ελληνική μυθολογία, και άλλοτε οχι .
Στις γωνίες των αετωμάτων συνήθως υπήρχαν υδρορροές με μορφή κυρίως λεοντοκεφαλών και ακροκέραμα με κάποια μορφή μυθολογικού ζώου


Τα γλυπτά του δυτικού αετώματος του ναού του Δία στην Ολυμπία

Ιωνικός ρυθμός
Ο Ιωνικός ρυθμός αρχίζει να εμφανίζεται από τις αρχές του 6ου π.Χ. αιώνα, στα παράλια της μικρασιατικής Ιωνίας, στα νησιά του Αιγαίου και στην Αττική.
Mία από τις ρίζες του Ιωνικού ρυθμού βρίσκεται στις λίθινες κατασκευές των Κυκλάδων, όπως παρατηρούμε στον Ιωνικό ρυθμό που παρουσιάζεται στην Αθήνα. Γενικό χαρακτηριστικό όμως είναι η εξαιρετική ιδιομορφία, δηλαδή η ελευθερία που είχαν οι διάφοροι αρχιτέκτονες να αναπτύξουν το δικό τους τοπικό στιλ. Διακρίνουμε κυρίως διάφορες μεταξύ του Μικρασιατικού Ιωνικού ρυθμού και του Αττικού Ιωνικού ρυθμού, οι οποίοι έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά ως προς τη βάση του στύλου και της ζωφόρου.
Η δομή του Ιωνικού ρυθμού, αν και ομοιάζει με αυτή του Δωρικού ρυθμού, έχει ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά .

Η βάση



Ο Ιωνικός ρυθμός
Το θεμέλιο και η βάση του κτηρίου στον Ιωνικό ρυθμό αποτελείται από τον στερεοβάτη που είναι το θεμέλιο και το κρηπίδωμα που είναι τα σκαλάκια. Το θεμέλιο είναι χτισμένο πάνω και μέσα στο έδαφος και προεξέχει μόνο η πάνω επιφάνειά του, η ευθυντηρία. Πάνω στο θεμέλιο είναι χτισμένο το κρηπίδωμα, που σχηματίζει τρεις αναβαθμούς (σκαλάκια). Ο τελευταίος αναβαθμός ονομάζεται στυλοβάτης επειδή επάνω στην επιφάνεια αυτή τοποθετείται η βάση των κατακόρυφων στύλων. Στους αρχαιότερους ναούς Ιωνικού ρυθμού τα σκαλάκια μερικές φορές λείπουν, ενώ ο στυλοβάτης είναι κατευθείαν πάνω στην ευθυντηρία. Από τον 5ο π.Χ. αιώνα και μετά αρχίζει να διαδίδεται η κατασκευή με τα σκαλάκια, τα οποία στον 4ο και τον 3ο. π.Χ. αιώνα παίρνουν μερικές φορές τεράστιες διαστάσεις, ή έχουν περισσότερα από τρία σκαλάκια. Στο Αρτεμίσιο για παράδειγμα βρίσκουμε δέκα αναβαθμούς.

Σε αντίθεση με τον δωρικό ρυθμό ο κίονας δεν στηρίζεται πάνω στον στυλοβάτη, παρά έχει την δική του βάση. Στους ιωνικούς ναούς της Μικράς Ασίας η βάση συνήθως αποτελείται από μία τετράγωνη πλάκα, τον λεγόμενο πλίνθο. Πάνω στον πλίνθο ακολουθούν διάφορα επιστρώματα που έχουν σχήμα στρογγυλό, και τερματίζουν με εξόγκωση ή προεσοχή. Τα επιστρώματα αυτά συνήθως είναι διακοσμημένα συνήθως με γεωμετρικά σχήματα. Στον αττικό ιωνικό ρυθμό συχνά συναντάμε βάσεις χωρίς πλίνθο, αλλά με ιδιαίτερα διογκωμένη στρογγυλή βάση.
Οι κίονες σε σύγκριση με τους κίονες του δωρικού ρυθμού είναι λεπτότεροι, στενεύουν ελαφρώς προς τα πάνω, και έχουν κατακόρυφες αυλακιές. Τα αυλάκια αντί να συνδέονται μεταξύ τους με οξείες κόψεις, χωρίζονται με μικρές επίπεδες επιφάνειες που είναι ανάμεσά τους. Συνήθως συναντάμε μεταξύ 20 και 24 αυλακιών σε κάθε κίονα, ενώ 24 είναι η κατά προτίμηση κλασική διαρρύθμιση.


Ιωνικό κιονόκρανο στο Ερέχθειο.

Το κιονόκρανο είναι λεπτεπίλεπτο, στηρίζεται πάνω στον αστράγαλο, μια λεπτή πλάκα μεταξύ του κίονα και του κιονόκρανου. Έχει πολλά και φαρδιά διακοσμητικά ανάγλυφα και καταλήγει στους κοχλίες δεξιά και αριστερά, πάνω στους οποίους στηρίζεται ένας λεπτός άβακας διακοσμημένος με κυματισμούς.
Ο ιωνικός θριγκός αποτελείται από το επιστύλιο, τη ζωφόρο και το οριζόντιο γείσο.
Το επιστύλιο είναι διακοσμημένο με τρεις οριζόντιες γραμμές που σχηματίζουν μεταξύ τους ανάβαθμους.
Η ζωφόρος είναι γεμάτη παραστάσεις ανθρώπων, ζώων ή μυθικών πλασμάτων και αποτελεί ιδιαίτερο γνώρισμα του ιωνικού ρυθμού.
Το επιστύλιο συνήθως φέρει απλή διακόσμηση.
Το αέτωμα όπως και στον Δωρικό ναό πολλές φορές φέρει ανάγλυφη διακόσμηση και καταλήγει σε διακοσμημένα ακροκέραμα και υδρορροές στις γωνίες (ακρωτήρια).

Κορινθιακός ρυθμός
Ο Κορινθιακός ο ελαφρότερος και διακοσμητικότερος των τριών κλασσικών ρυθμών της Ελληνικής Αρχαιότητος είναι αυτός που παρουσιάζει την πλουσιότερη έκφραση της Αρχιτεκτονικής τελειότητος στην οποία έφθασαν οι Έλληνες! Είναι ωραιότερος των άλλων δύο ρυθμών.


Ο Κορινθιακός ρυθμός
Οι ραβδώσεις του δεν διαφέρουν των του Ιωνικού αλλά το ύψος του είναι δεκαπλάσιο της διαμέτρου του και αυτό το χαρακτηριστικό του τον καθιστά λεπτό και χαριτωμένο. Λόγω της τελειότητός του συμβολίζει την στήλη του Κάλλους στην απόλυτη αυτού έννοια!
Οι κίονες χαρακτηρίζονται από κιονόκρανο που αποτελείται από υψηλό έχινο ("κάλαθος"), που περιβάλλεται από σειρές φύλλων ακάνθης και έλικες στις τέσσερις γωνίες. Μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ως εξέλιξη του Ιωνικού λόγω αυτών των ελίκων
Σύμφωνα με τον Βιτρούβιο, εφευρέτης του Κορινθιακού κιονόκρανου ήταν ο γλύπτης Καλλίμαχος που εμπνεύστηκε από ένα καλάθι που βρισκόταν στον τάφο ενός κοριτσιού στην Κόρινθο. Το καλάθι, όπου ήταν τοποθετημένα τα παιχνίδια της, σκεπαζόταν από μία τετράγωνη πλάκα. Γύρω από το καλάθι είχαν φυτρώσει άκανθοι ακολουθώντας το σχήμα του. Έτσι γεννήθηκε το κορινθιακό κιονόκρανο σύμφωνα με τον μύθο. Ο πρώτος γνωστός Κορινθιακός κίονας βρισκόταν στον ναό του Επικούριου Απόλλωνα (περ.420 π.Χ.) στις Βάσσες Φιγάλειας που χτίστηκε από τον Ικτίνο, αρχιτέκτονα του Παρθενώνα. Ο κίονας αυτός, βρισκόταν στο κέντρο της νότιας πλευράς της εσωτερικής κιονοστοιχίας του ναού. Πιθανότατα επρόκειτο για μία συμβολική απεικόνιση του ίδιου του Απόλλωνα, κάτι το οποίο δεν είναι πρωτοφανές.


Κορινθιακά κιονόκρανα στο Ναό του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα.

Ο Κορινθιακός ρυθμός χρησιμοποιήθηκε σπάνια από Έλληνες και κυρίως στην Ελληνιστική εποχή ,ενώ μεγάλη χρήση του παρατηρείται στους Ρωμαϊκούς χρόνους. Στην Αθήνα, εξαιρετικό δείγμα Κορινθιακού ναού, αποτελεί ο Ναός του Ολυμπίου Διός (Ολυμπιείον) το οποίο αποπεράτωσε ο αυτοκράτορας Αδριανός το 130 μ.Χ.
Στα νεώτερα χρόνια, ο Κορινθιακός ρυθμός αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τους αρχιτέκτονες της Αναγέννησης αλλά και από τους νεοκλασικιστές.

Μεταμορφώνοντας το Θυμό

Το ζήτημα δεν είναι να πολεμήσεις το θυμό σου αλλά να τον γνωρίσεις

«Ο άνθρωπος που γίνεται κύριος του θυμού του έχει μεγάλη δύναμη, μεγάλο σθένος. Γίνεται δυνατός, γίνεται κύριος του εαυτού του. Το ζήτημα δεν είναι να πολεμήσεις το θυμό. Το ζήτημα είναι να τον γνωρίσεις, επειδή δεν υπάρχει μεγαλύτερη ενέργεια από το να γνωρίζεις και δεν υπάρχει μεγαλύτερη βλακεία από το να πολεμάς τις ίδιες σου τις ενέργειες.
Ο άνθρωπος που πολεμάει τις ίδιες του τις ενέργειες κάνει το ίδιο λάθος με τον άνθρωπο που δέρνεται με τα ίδια του τα χέρια. Κανένας δεν μπορεί να βγει νικητής. Σε αυτό το είδος της μάχης πάντα θα είσαι νικημένος».
Osho

Το πρώτο βήμα λοιπόν προς τη μεταμόρφωση είναι να εκφράσουμε το θυμό μας· όχι όμως πάνω σε κάποιον άλλον, γιατί έτσι δεν θα μπορέσουμε να τον εκφράσουμε ολοκληρωτικά. Το δεύτερο βήμα είναι να είμαστε συνειδητοί. Ο θυμός είναι όμορφος, γιατί μας δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας. Είναι η πύλη για να οδηγηθούμε στην Κατανόηση, στην Αποδοχή, στη Συμπόνια και την Αγάπη.

Τα όμορφα πράγματα όμως, αν τα καταδικάσουμε, ασχημαίνουν. Η ενέργεια του θυμού μπορεί να μας οδηγήσει στην κόλαση ή τον παράδεισο. Η επιλογή είναι μόνο δική μας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι υπάρχουν καλά και κακά συναισθήματα και ότι αν καταστρέψουμε το ένα, τότε θα κυριαρχήσει κάποιο άλλο. Ότι αν καταπιέσουμε και καταστρέψουμε το θυμό μας, τότε θα βγει προς τα έξω η αγάπη. Η αγάπη όμως, η συμπόνια, δεν εμφανίζεται μέσα από την καταστροφή αλλά μέσα από τη μεταμόρφωση του θυμού, γιατί η ενέργειά τους είναι ίδια.

Φανταστείτε ότι ο θυμός είναι ένα πιάνο που έχει ξεκουρδιστεί και, αντί να το φροντίσουμε και να το κουρδίσουμε στις σωστές τονικότητες, εμείς συνεχίζουμε να χτυπάμε με δύναμη τα πλήκτρα. Αν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσουμε ότι δεν βγαίνει μουσική με τον τρόπο που παίζουμε στο πιάνο και αναλάβουμε να το κουρδίσουμε, τότε θα γεννηθεί μια αρμονική μελωδία όταν παίζουμε σε αυτό.
Οι πιο συμπονετικοί άνθρωποι στον κόσμο υπήρξαν πολύ θυμωμένοι άνθρωποι. Όταν αναγνώρισαν, πλησίασαν και μεταμόρφωσαν το θυμό τους, ξεχείλισαν συμπόνια και αγάπη για καθετί γύρω τους.

Η Ευαισθησία αναπτύσσεται με τη Συνειδητότητα.

Αν λοιπόν καταδικάσουμε κάποια συναισθήματά μας, όπως το θυμό, το φόβο, τη ζήλεια, τις ενοχές, θα τους δώσουμε την ευκαιρία να γιγαντωθούν και να μας κατακλύσουν. Να δηλητηριάσουν το σώμα, το μυαλό και την καρδιά μας.

Αν τα ίδια συναισθήματα τα προσεγγίσουμε με αποδοχή, τότε θα τα μεταμορφώσουμε και θα διαπιστώσουμε ότι η ίδια ενέργεια που είχαν αυτά θα γίνει κάτι Θεϊκό. Θα γίνει καθαρή Αγάπη που θα μας οδηγήσει σε μια Ζωή γεμάτη Φως.

Όταν δεν περιμένεις τίποτε, έχεις τα πάντα

Έχεις τα πάντα. Μία κατάσταση που όλοι οι άνθρωποι την θέλουν. Όμως για κάποιο λόγο εκεί που το ένα έρχεται φεύγει το άλλο. Έτσι ο άνθρωπος έχει μονίμως έστω και σε έναν τομέα, κενό ή κενά.

Η έννοια τα «πάντα», μοιάζει σαν τη σκιά μας, που δεν μπορούμε να την πιάσουμε. Σαν ένα άπιαστο όνειρο.

Κι όμως αυτό το όνειρο δεν είναι άπιαστο. Είναι ένα όνειρο που είναι εφικτό. Αρκεί να ενεργοποιήσουμε μία μαγική λέξη την ευγνωμοσύνη.

Και επίσης να σταματήσουμε να χαρακτηρίζουμε με επίθετα όπως άσχημο, όμορφο, καλό, κακό κάθε τι που έρχεται στη ζωή μας και τις έννοιες εύκολο δύσκολο. Γιατί αυτά τα επίθετα είναι επίκτητες διαδρομές και οι έννοιες επίσης.

Γιατί η ψυχή είναι μία σταγόνα φωτός η οποία δεν συναντήθηκε με το άσπρο- μαύρο. Αλλά με το ολόλευκο Φως του Είμαι. Το είμαι δεν έχει σκιά για να την κυνηγήσει, αλλά είναι πάντα κάτω από τον ήλιο της μόνιμης ευημερίας.

Τότε θα ανακαλύψουμε ότι όλα όσα θέλουμε, τα έχουμε. Κι αν ακόμη δεν έχει έρθει κάτι στη ζωή μας, απλώς μας περιμένει λίγο παρακάτω.

Ο άνθρωπος αγωνίζεται συνήθως για άλλα από αυτά που έχει. Ενώ αυτά που έχει τα μάχεται. Έτσι μέσα από όλο αυτό περνούν από μπροστά στα μάτια μας όλες οι ευλογίες και εμείς δεν τις αναγνωρίζουμε. 

Η πληρότητα του «έχω τα πάντα», όταν μία μέρα βιωθεί είναι η μεγάλη στιγμή της ελευθερίας και της αρμονίας.

Να αγαπάς τον εαυτό σου

“Αρχίζουμε με μια από τις πιο βαθιές σούτρες τού Γκωτάμα Βούδα: 'Να αγαπάς τον εαυτό σου…'

Το αντίθετο ακριβώς σε έχουν διδάξει όλες οι παραδόσεις του κόσμου, όλοι οι πολιτισμοί, όλες οι κουλτούρες, όλες οι εκκλησίες. Λένε: “Αγάπα τους άλλους, μην αγαπάς τον εαυτό σου.” Και υπάρχει κάποια πονηρή στρατηγική πίσω από τη διδασκαλία τους.

Η αγάπη αποτελεί την τροφή της ψυχής. Όπως ακριβώς είναι το φαγητό για το σώμα, έτσι και η αγάπη είναι για την ψυχή. Χωρίς φαγητό το σώμα είναι αδύναμο, χωρίς αγάπη η ψυχή είναι αδύναμη. Και κανένα κράτος, καμιά εκκλησία, κανένα επενδυμένο συμφέρον δεν θέλησε ποτέ να έχει ανθρώπους με δυνατή ψυχή, γιατί ο άνθρωπος που έχει πνευματική ενέργεια είναι επόμενο να είναι εξεγερμένος.

Η αγάπη σε κάνει εξεγερμένο, επαναστατικό. Η αγάπη σού δίνει φτερά να πετάξεις ψηλά. Η αγάπη σού δίνει ενόραση ως προς τα πράγματα, έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να σε εξαπατήσει, να σε εκμεταλλευτεί, να σε καταπιέσει. Και οι ιερείς κι οι πολιτικοί επιβιώνουν μόνο με το δικό σου αίμα – επιβιώνουν μόνο με την εκμετάλλευση. Όλοι οι ιερείς κι όλοι οι πολιτικοί είναι παράσιτα.

Για να σε κάνουν αδύναμο πνευματικά, έχουν βρει μια σίγουρη μέθοδο, εκατό τοις εκατό εγγυημένη, δηλαδή να σε διδάσκουν να μην αγαπάς τον εαυτό σου. Αν δεν μπορεί ένας άνθρωπος να αγαπά τον εαυτό του, δεν μπορεί να αγαπά και κανέναν άλλο. Η διδασκαλία είναι πολύ πονηρή. Λένε “Αγάπα τους άλλους,” γιατί ξέρουν ότι αν δεν μπορείς να αγαπάς τον εαυτό σου, δεν μπορείς να αγαπάς καθόλου. Λένε όμως συνεχώς, “Αγάπα τους άλλους, αγάπα την ανθρωπότητα, αγάπα το Θεό, αγάπα τη φύση, αγάπα τη σύζυγό σου, αγάπα το σύζυγό σου, τα παιδιά σου, τους γονείς σου, αλλά μην αγαπάς τον εαυτό σου ” – διότι είναι εγωιστικό πράγμα να αγαπάς τον εαυτό σου κατ΄αυτούς.

Επικρίνουν την αγάπη για τον εαυτό τόσο όσο τίποτε άλλο – κι έχουν κάνει τη διδασκαλία τους να δείχνει πολύ λογική. Λένε: “Αν αγαπάς τον εαυτό σου, θα γίνεις ένας εγωιστής, αν αγαπάς τον εαυτό σου, θα γίνεις νάρκισσος. ” Δεν είναι αλήθεια. Ο άνθρωπος που αγαπά τον εαυτό του βλέπει ότι μέσα του δεν υπάρχει κανένα εγώ. Το εγώ προβάλλει ακριβώς καθώς αγαπάς τους άλλους χωρίς να αγαπάς τον εαυτό σου, καθώς προσπαθείς να αγαπάς τους άλλους.

Οι ιεραπόστολοι, οι κοινωνικοί μεταρρυθμιστές, οι υπηρετούντες την κοινωνία έχουν το πιο μεγάλο εγώ το κόσμου – είναι φυσικό, διότι θεωρούν ότι είναι ανώτερα ανθρώπινα όντα. Δεν είναι κοινοί: οι κοινοί άνθρωποι αγαπούν τον εαυτό τους΄ εκείνοι αγαπούν τους άλλους, αγαπούν τα μεγάλα ιδανικά, αγαπούν το Θεό. Κι όλη τους η αγάπη είναι ψεύτικη, γιατί όλη τους η αγάπη δεν έχει καθόλου ρίζες. Ο άνθρωπος που αγαπάει τον εαυτό του κάνει το πρώτο βήμα προς την αληθινή αγάπη.

O "ιδανικός" σύντροφος

Ξερετε τί σκεφτομαι σημερα; βλεπω ολα τα ποστ περι ιδανικου συντροφου, αδελφης ψυχης, διδυμης φλογας και μου φαινεται πως αγνοουμε κατι σημαντικο. Κι αυτο ειναι οτι ιδανικος συντροφος μπορει να σημαινει ενας ανθρωπος που καθρεπτιζει τις ελλειψεις και τα ψεγαδια μας και μας προσφερει την ευλογια της αυτογνωσιας. Αδικως απογοητευομαστε οταν αυτο συμβαινει. Ενας αλλος μπορει μονο να καθρεπτισει οτι εχουμε μεσα μας. Οσο καλυτερα ειμαστε εμεις,οσο πιο πληρεις,οσο πιο πολυ αγαπη και φροντιδα δινουμε στον εαυτο μας τοσο πιο ‘‘ιδανικο‘‘θα ειναι το ταιρι μας! Και το παραδοξο ειναι οτι οταν αληθινα δεν θα νιωθουμε την αναγκη ισον δεν θα ειμαστε σε ελλειψη, τοτε ο συντροφος δεν θα μπορει παρα να ειναι ο ιδανικος! Ωστωσο καθε ανθρωπος γυρω μας ΕΙΝΑΙ ιδανικος. Ισως δεν χρειαζεται να μεινει αλλο διπλα μας (κι εμεις διπλα του) γιατι εξυπηρετησε τον σκοπο του και με αγαπη και ευγνωμοσυνη ισως ειναι ωρα να χωρισουν οι δρομοι μας. Αυτο η καρδια μας θα μας το πει.

Οποιος απο εμας λοιπον ψαχνει τον ιδανικο συντροφο δεν εχει παρα να κοιταξει τους ‘‘καθρεπτες‘‘ γυρω του, να ψαξει -και να βρει- μεσα του.

Και φυσικα βρισκοντας μεσα μας αγαπη,αποδοχη,πληροτητα ειναι επομενο οτι εν τελει θα ελξουμε ενα συντροφο εξισου ολοκληρωμενο η τελοσπαντων εναν συντροφο προθυμο να εξελισσεται μαζι με μας και να κοιταζει μεσα του καθε φορα που παρουσιαζεται μια προκληση κι ετσι να δημιουργησουμε την "ιδανικη"σχεση οπου και οι δυο συντροφοι θα ειναι εξισου αφοσιωμενοι σε αυτην και η σκληρη δουλεια που απαιτειται να ειναι ευχαριστη και καθολου βαρετη!

Πως βρισκουμε λοιπον τον ιδανικο συντροφο?
Οταν ιδανικος συντροφος ειναι ο ιδιος μας ο εαυτος!
Ωστοσο αξιοποιηστε καθε "μη ιδανικη" σχεση για να μαθετε τον εαυτο σας και να ξερετε οτι καθε σχεση και καθε προσπαθεια μας οσο επιτυχημενη η αποτυχημενη κι αν την βαπτιζουμε ειναι ευλογια, ειναι ευκαιρια για αυτογνωσια και εχει να μας προσφερει πολλα!
Ακομα κι αν θεωρουμε οτι τελειωνει αδοξα...

Με ρεαλισμο αλλα και φαντασια προχωραμε!

Η Αλήθεια

Η Αλήθεια είναι σε αυτό που υπάρχει, σε αυτό που συμβαίνει. Αν μπορούμε να Δούμε, να Κατανοήσουμε, αυτό που συμβαίνει, τότε αυτό το ίδιο το συμβάν, το να βλέπουμε, μας αποκαλύπτει όχι μόνο την Αλήθεια αλλά και τους τρόπους αντίδρασης σε αυτό που συμβαίνει κι έτσι μόνο εξελισσόμαστε και πάμε παρακάτω στην ζωή. Είναι φανερό ότι το να Βλέπουμε σημαίνει να είμαστε αφυπνισμένοι, εδώ, τώρα, και να το κάνουμε (δηλαδή να βλέπουμε). Αυτό είναι κάτι ζωντανό που συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο κι ανανεώνεται συνεχώς.

  Αυτή η ζωντανή άμεση επαφή με την Πραγματικότητα είναι η Αληθινή Ζωή που εξελίσσεται στο Παρόν, στην Στιγμή που Ρέει μέσα στην Αιωνιότητα που ανανεώνεται συνεχώς, αντιμετωπίζοντας κάθε στιγμή τα καινούργια ζωντανά παρόντα φαινόμενα. Η Αλήθεια λοιπόν, η Αληθινή Ζωή, η Αληθινή Δράση, έχει την ουσία της αμεσότητας, του ζωντανού βιώματος, εδώ, τώρα, σε πραγματικό χρόνο.

Αυτή όμως η ζωντανή επαφή με την Πραγματικότητα απαιτεί ενέργεια, δράση συνεχή κι είναι φυσικό να μας εξαντλεί, επειδή δεν έχουμε μάθει, επειδή δεν είμαστε συνηθισμένοι. Για κάποιον όμως που «συνηθίζει» σε μια τέτοια ζωή γίνεται ανεξάντλητη πηγή ανανέωσης, ειρήνης και μακαριότητας. Αλλά οι άνθρωποι δεν θέλουν να κοπιάσουν.

Οι άνθρωποι λοιπόν που είναι εξαιρετικά ευφυείς και εφευρετικοί (κι αυτό το απέδειξαν από την κυριαρχία τους στον πλανήτη) βρήκαν τρόπους εξοικονόμησης ενέργειας. Από τα πολύ παλιά άρχισαν να φτιάχνουν «σταθερές εικόνες των πραγμάτων», έννοιες-λέξεις, που «αποθήκευαν» στην μνήμη κι έτσι σιγά-σιγά άρχισαν να σχηματίζουν μια εικόνα του κόσμου.

  Έφτιαξαν με την σκέψη, τις έννοιες-λέξεις, τις σχέσεις των εννοιών-λέξεων και με την βοήθεια της μνήμης ένα παράλληλο εικονικό σύμπαν, αντίγραφο (κατά το δυνατόν) αυτών που συμβαίνουν. Θα πρέπει να το πούμε, να το τονίσουμε και να γίνει κατανοητό ότι το σφάλμα δεν βρίσκεται στην σκέψη ή στην μνήμη, σαν λειτουργίες, αλλά στην χρήση που κάνουν οι άνθρωποι.

Εξάλλου και τα ζώα έχουν την ικανότητα να σχηματίζουν παραστάσεις πραγμάτων και να «θυμούνται». Όμως η χρήση που κάνουν τα ζώα αυτών των λειτουργιών είναι βέβαια πιο απλή αλλά είναι ταυτόχρονα πιο φυσική. Μόνο στον άνθρωπο η σκέψη γίνεται αρρώστια. Το πρόβλημα ακριβώς της ανθρώπινης σκέψης είναι ότι ενώ έξω, η πραγματικότητα, είναι μια ροή φαινομένων, ένα συνεχές γίγνεσθαι, στο σύμπαν της σκέψης των ανθρώπων υπάρχουν σταθερές ουσίες-πράγματα που απλά «εξελίσσονται» για να προσαρμόζονται στα εξωτερικά δεδομένα. Έτσι οι άνθρωποι παγιδεύονται στον κόσμο της σκέψης, ανατρέφουν τα παιδιά τους μέσα σε αυτόν τον κόσμο της σκέψης κι αυτό συνεχίζουν μέχρι σήμερα.

Η Αλήθεια Είναι Εδώ, Τώρα, στην άμεση επαφή με την πραγματικότητα. Την Αλήθεια την Ζούμε. Όταν Βλέπουμε, Βιώνουμε την Αλήθεια, Είμαστε Αλήθεια, Βαδίζουμε στην Αλήθεια. Αυτό δεν είναι ούτε μια θεωρία, ούτε μια διδασκαλία, ούτε μια πρακτική. Είναι το γεγονός της ζωής. Ή Ζούμε, Ζούμε Αληθινά, ή ονειρευόμαστε στον κόσμο της σκέψης. Υπάρχει Μόνο Αλήθεια. Το ψέμα της σκέψης δεν υπάρχει πραγματικά, καθώς κι όλο το περιεχόμενο της σκέψης. Η σκέψη είναι απλά μια δραστηριότητα, ένα φαινόμενο, ένα όνειρο.

Ο κόσμος της σκέψης δεν είναι ένας ζωντανός κόσμος όπου επικρατεί Ενότητα. Είναι ένας κόσμος νοητικών απολιθωμάτων. Από την στιγμή που μέσα στην αντίληψη «τίθεται» ένα σταθερό πράγμα, το υποκείμενο που αντιλαμβάνεται, (είναι το πρώτο σταθερό πράγμα που κατασκευάζει η σκέψη, το πρώτο νοητικό απολίθωμα), ο κόσμος τοποθετείται ολόκληρος έξω.

Έτσι δημιουργείται ο κόσμος της δυαδικότητας και σε αυτόν τον κατασκευασμένο από την σκέψη κόσμο υπάρχουν πάντα τα αντίθετα. Υπάρχει η Αλήθεια και το ψέμα, το καλό και το κακό, το πάνω και το κάτω, το πριν και το μετά, κλπ. Κι οι άνθρωποι, μέσα από την αυταπάτη του εγώ (που κατασκευάζει η σκέψη, σαν νοητικό απολίθωμα και σαν κέντρο ψυχολογικής συμπεριφοράς) προσπαθούν να εξελιχθούν, να βρουν την Αλήθεια, την Γνώση, την ευτυχία, τα αγαθά, τον πλούτο, τα ταξίδια, ό,τι τέλος πάντων νομίζουν αυτοί πως αξίζει. Κι όλες οι δραστηριότητές τους προσανατολίζονται προς τους σκοπούς του εγώ, όποιοι κι αν είναι.

Τελικά όμως, η ανεύρεση της Αλήθειας από το εγώ δεν είναι πρόβλημα. Είναι ψευδοπρόβλημα. Επειδή ακριβώς δεν Βλέπουμε, επειδή είμαστε τυφλοί υιοθετούμε ό,τι μας παρουσιάζει η σκέψη και θεωρούμε το εγώ σαν κάτι πραγματικό, άρα και τον κόσμο της δυαδικότητας πραγματικό και την «Αλήθεια» που κατασκευάζει η σκέψη (σαν το αντίθετο της πλάνης και της άγνοιας) σαν πραγματική και την αναζήτηση αυτής της «Αλήθειας» σαν ένα πραγματικό σκοπό που μπορεί να επιτευχθεί.

Όμως το εγώ είναι μια κατασκευή της σκέψης. Κι όσο κι αν εξελιχθεί το εγώ, πλουτίσει σε ιδέες κι εμπειρίες ή αδειάσει από σκέψεις, όσο κι αν προσευχηθεί, ή διαλογισθεί ή πάει σε προσκυνήματα, εξακολουθεί να παραμένει ένα εγώ που λειτουργεί στον χώρο της σκέψης. Οι άνθρωποι ζουν μέσα στο Σπήλαιο των Σκιών νομίζοντας ότι ζουν στον αληθινό κόσμο. Ό,τι κι αν κάνουν οι άνθρωποι δεν βρίσκουν διέξοδο προς την Αλήθεια. Και δεν βρίσκουν διέξοδο γιατί δεν υπάρχει διέξοδος. Δεν υπάρχει δρόμος προς την Αλήθεια για το εγώ. Το εγώ δεν μπορεί να διασωθεί γιατί απλά είναι ένα ψέμα.

Τότε; Τότε τίποτα. Απλά πρέπει να Δούμε το απλό γεγονός, τι είναι σκέψη, πως δημιουργείται το εγώ, η δυαδικότητα, η αυταπάτη της σωτηρίας, όλα αυτά. Εδώ δεν χρειάζονται ιδιαίτερες αναλύσεις. Θέλουμε να το κάνουμε; Το κάνουμε. Αλλιώς το να καταναλωνόμαστε στην αναζήτηση μιας ψεύτικης αλήθειας που έχει βάλει το εγώ σαν σκοπό, είναι απλά σπατάλη δυνάμεων και χρόνου.

Η δύσκολη επιστήμη του «ζειν»

Ν΄ ἀγκαλιάζεις ἕνα σῶμα γυναίκας εἶναι τό ἴδιο σάν νά σφίγγεις ἐπάνω σου τήν παράδοξη ἐκείνη χαρά πού νιώθεις κάποτε νά κατεβαίνει ἀπό τόν οὐρανό πρός τή θάλασσα.

Σέ λιγάκι, ὅταν ἡ στιγμή φτάσει νά πέσω καί νά κυλιστῶ μές στίς ἀγριομέντες ὅσο πού νά ποτίσει τό κορμί μου ἀπό τήν εὐωδιά τους, ξέρω πώς θά ΄χῶ τή συναίσθηση- κι ἄς μ΄ ἔχουν μάθει ἀλλιῶς- ὅτι πραγματώνω μιάν ἀλήθεια˙ τήν ἀλήθεια τοῦ ἥλιου, πού μέλλει νά ΄ναί καί ἡ ἀλήθεια τοῦ θανάτου μου. Ἐπειδή, ἀπό μιάν ἄποψη, παίζεται ἡ ζωή μου ἐδῶ πέρα˙ μία ζωή μέ τή γεύση τῆς πυρωμένης πέτρας, γιομάτη ἀπό τίς φωνές τῆς θάλασσας καί τῶν τζιτζικιῶν πού ἀρχινᾶν κιόλας τό τραγούδι τους. Φυσάει ὁ μπάτης ὅλος δροσιά κι ὁ οὐρανός εἶναι καταγάλανος. Δίνομαι σέ μία τέτοια ζωή μ΄ἀληθινόν ἔρωτα κι ἀποζητάω ἐντελῶς ἐλεύθερα νά προσδιορίσω τί μέ κάνει νά αἰσθάνομαι: ναί, μέ κάνει περήφανο νά νιώθω ἄνθρωπος.

Ἄς πά΄ νά λένε γύρω ὁλοένα: «Μπά, μήν κάνεις ἔτσι, δέν ὑπάρχει δά καί κανένας λόγος». Ὄχι, ὄχι, ἀπεναντίας, ὑπάρχει. Αὐτός ὁ ἥλιος κι αὐτή ἡ θάλασσα, ἡ καρδιά μου, ὅλο νεότητα, πού σκιρτάει τό κορμί μου τό ἁρμυρισμένο κι ἡ ἅπλα ἡ ἀπέραντη ὡς πέρα, ὅπου αὐτό πού λέμε τρυφεράδα κι αὐτό πού λέμε δόξα συνυπάρχουνε μέσα στό μπλέ καί στό κίτρινο˙ ναί ˙ γιά τήν κατάκτησή τους ἀξίζει νά βάλω μπροστά κάθε μέσο πού διαθέτω, κάθε μου δύναμη. Ἀπό μέσα τούς βγαίνω ἀκέραιος, ἄθικτος, οὔτ΄ ἕνα μόριο τοῦ ἑαυτοῦ μου δέν πάει χαμένο, καμιά προσωπίδα δέ μου χρειάζεται. Τό πᾶν εἶναι ὑπομονετικά νά μυηθῶ στή δύσκολη ἐπιστήμη τοῦ «ζείν», πού μπροστά τῆς ὅλα τ΄ ἄλλα δέν σημαίνουν τίποτε.

Από το «Εν λευκώ» του Οδυσσέα Ελύτη

Βρέθηκαν νέφη αρχέγονου αερίου από το πρώιμο σύμπαν, λίγα λεπτά μετά το Big Bang

Για πρώτη φορά, οι αστρονόμοι έχουν βρει παρθένα νέφη από το πρωταρχικό αέριο που σχηματίστηκε στα πρώτα λεπτά μετά το Big Bang. Η σύνθεση του αερίου ταιριάζει με τις θεωρητικές προβλέψεις, προσφέροντας μια άμεση απόδειξη των σύγχρονων κοσμολογικών εξηγήσεων για την προέλευση των στοιχείων στο σύμπαν.

Τα δύο παρθένα νέφη αερίου που βρέθηκαν από τους αστρονόμους θα μπορούσαν να ταιριάξουν σε μία από τις νηματώδεις περιοχές ορατές γύρω από τους γαλαξίες σε αυτήν την εικόνα, η οποία είναι από προσομοιώσεις σε ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Μόνο τα ελαφρύτερα στοιχεία, κυρίως υδρογόνο και ήλιο, δημιουργήθηκαν στο Big Bang. Στη συνέχεια, πέρασαν μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια προτού συσσωματώματα από αυτό το αρχέγονο αέριο συμπυκνωθούν για να διαμορφώσουν τα πρώτα αστέρια, όπου φτιάχτηκαν τα βαρύτερα στοιχεία. Μέχρι τώρα, οι αστρονόμοι έχουν ανιχνεύσει "μέταλλα" (ένας ειδικός όρος για όλα τα στοιχεία τα βαρύτερα από το υδρογόνο και το ήλιο), όπου και αν έχουν παρατηρήσει μέσα στο σύμπαν.


Η παραπάνω εικόνα είναι από μια προσομοίωση του σχηματισμού των γαλαξιών και δείχνει ροές αερίου που τροφοδοτούν την ανάπτυξη ενός γαλαξία. Τα νέφη αερίου που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα μπορεί να είναι μέρος μιας «ψυχρής ροής» αερίου, παρόμοιας με αυτά τα ρεύματα

"Όσο και να έχουμε προσπαθήσει να βρούμε παρθένα ύλη στο σύμπαν, δεν τα είχαμε καταφέρει μέχρι τώρα. Είναι η πρώτη φορά που έχουμε παρατηρήσει παρθένες ποσότητες αερίου αμόλυντες από βαρύτερα στοιχεία από τα αστέρια", δήλωσε ο J. Xavier Prochaska, καθηγητής της Αστρονομίας και Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Σάντα Κρουζ. Ο Prochaska έχει δημοσιεύσει ένα άρθρο σχετικά με τα αποτελέσματα αυτά, που δημοσιεύθηκε στο Science.΄

"Η έλλειψη μετάλλων μας λέει πως αυτό το αέριο είναι παρθένο," δήλωσε ο Michele Fumagalli, μέλος της ερευνητικής ομάδας. "Είναι αρκετά συναρπαστικό, επειδή είναι τα πρώτα δεδομένα που ταιριάζουν απόλυτα με τη σύνθεση του αρχέγονου αερίου όπως προβλέπεται από τη θεωρία του Big Bang."

Οι ερευνητές ανακάλυψαν τα δύο νέφη με παρθένο αέριο με μία ανάλυση του φωτός που προέρχεται από τα απόμακρα κβάζαρ, χρησιμοποιώντας το φασματόμετρο του τηλεσκόπιου Keck στη Χαβάη. Το φως που μας έρχεται από τα μακρινά κβάζαρ έχει μήκη κύματος μεγαλύτερα από τα αρχικά, λόγω της μετατόπισης προς το ερυθρό, οπότε οι ερευνητές μπορούν να δουν ποιά μήκη κύματος, απορροφήθηκαν από τα υπάρχοντα υλικό μεταξύ του κβάζαρ και του τηλεσκόπιου.

"Μπορούμε να δούμε τις γραμμές απορρόφησης στο φάσμα, και συγχρόνως να μάθουμε ποιό στοιχείο του αερίου ήταν αυτό που απορρόφησε το φως. Και αυτό μας επιτρέπει να μετρήσουμε τη σύνθεση του αερίου", δήλωσε ο Fumagalli.

Κάθε στοιχείο έχει ένα μοναδικό αποτύπωμα που εμφανίζεται σαν σκοτεινές γραμμές πάνω στο φάσμα. Στα φάσματα από τα νέφη των παρθένων αερίων, οι ερευνητές είδαν μόνο το υδρογόνο και το δευτέριο, το βαρύ ισότοπο του, εξηγούν οι ερευνητές. “Δεν έχουμε καμία ευαισθησία για το ήλιο, αλλά θα περιμέναμε να το δούμε αν την είχαμε," τονίζουν. "Έχουμε όμως εξαιρετική ευαισθησία για τον άνθρακα, το οξυγόνο και το πυρίτιο, και αυτά τα στοιχεία είναι εντελώς απόντα."

Πριν από αυτή την ανακάλυψη, οι χαμηλότερες μετρήσεις της αναλογίας των μετάλλων στο σύμπαν ήταν περίπου το ένα χιλιοστό της «μεταλλικότητας» του ήλιου. «Οι άνθρωποι πίστευαν ότι υπήρχε ένα «κάτω όριο» στην μεταλλικότητα, ότι τίποτα δηλαδή δεν θα μπορούσε να είναι μικρότερο από το ένα χιλιοστό του ηλιακού εμπλουτισμού. Αυτό συμβαίνει γιατί τα μέταλλα που παράγονται στους γαλαξίες είχαν μεγάλη διασπορά στο σύμπαν», δήλωσε ο Fumagalli. "Έτσι, αυτή η ανακάλυψη ήταν απροσδόκητη. Αμφισβητεί τις ιδέες μας για το πώς τα μέταλλα διασκορπίζονται από τα άστρα που τα παράγουν."

Οι ερευνητές συγκεκριμένα εκτίμησαν ότι η μεταλλικότητα στο παρθένο αέριο αποτελεί περίπου το ένα δεκάκις χιλιοστό από όσο είναι στον ήλιο. Στο άλλο άκρο, τα αστέρια και το αέριο με την υψηλότερη μεταλλικότητα είναι σχεδόν δέκα φορές πιο εμπλουτισμένα από όσο ο ήλιος. “Η αφθονία των μετάλλων σε διάφορες μεριές του σύμπαντος καλύπτει μια τεράστια περιοχή," δήλωσε ο Prochaska. "Έτσι, αυτά τα ευρήματα φέρνουν νέους περιορισμούς για το πώς τα μέταλλα κατανέμονται σε όλο το σύμπαν."

Η φασματογραφική ανάλυση των παρθένων νεφών αερίου τα τοποθετεί πίσω στο χρόνο σε, περίπου, 2 δισεκατομμύρια χρόνια μετά το Big Bang, ή σχεδόν 12 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Εκείνη την εποχή, τα θεωρητικά μοντέλα προβλέπουν ότι οι γαλαξίες μεγάλωναν ρουφώντας μεγάλα ρεύματα ψυχρού αερίου, αλλά αυτά τα "ψυχρά ρεύματα" δεν τα είχαμε ποτέ δει. Σύμφωνα με τον Fumagalli, τα νέφη αυτά του αερίου είναι πιθανά υποψήφια για αυτά τα φευγαλέα ψυχρά ρεύματα. Απαιτούνται, ωστόσο, κι άλλες μελέτες για να δούμε αν τα νέφη αυτά που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα συνδέονται με τους γαλαξίες.

Μέρος του εγκεφάλου ζώου προσομοιώθηκε σε υπερυπολογιστή από Έλληνες ερευνητές

Το πρώτο επίτευγμά τους, την τρισδιάστατη ψηφιακή προσομοίωση σε υπερυπολογιστή ενός μικρού μέρους από τον νεοφλοιό του εγκεφάλου ενός αρουραίου, παρουσίασαν οι νευροεπιστήμονες του φιλόδοξου ευρωπαϊκού προγράμματος ψηφιοποίησης του εγκεφάλου Blue Brain Project (ΒΒΡ), μεταξύ των οποίων έλληνες ερευνητές.

Το τμήμα αυτό του εγκεφάλου -μόλις το ένα τρίτο ενός κυβικού χιλιοστού του νεοφλοιού του τρωκτικού- περιέχει πάνω από 31.000 εγκεφαλικά κύτταρα (νευρώνες), που ανήκουν σε 207 διαφορετικούς τύπους νευρώνων και είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους με 37 εκατομμύρια συνάψεις.
Υπενθυμίζεται ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος περιέχει περίπου 100 δισεκατομμύρια νευρώνες, που συνδέονται μεταξύ τους με ένα τρισεκατομμύριο νευρώνες (αν και κανείς ποτέ δεν έχει μετρήσει ούτε όλους τους νευρώνες, ούτε όλες τις συνάψεις, συνεπώς οι αριθμοί αυτοί δεν είναι παρά στατιστικές εκτιμήσεις).
Στο πρόγραμμα ΒΒΡ, που ξεκίνησε το 2005, συμμετέχουν 82 επιστήμονες απο 12 χώρες (και την Ελλάδα), με επικεφαλής τον νευροβιολόγο Χένρι Μάρκραμ της Ομποσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Λωζάννης (EFPL) στην Ελβετία. Στόχος των επιστημόνων είναι να αποτυπώσουν με την μεγαλύτερη δυνατή λεπτομέρεια την «καλωδίωση» του πραγματικού εγκεφάλου και μετά να την μεταφέρουν σε ψηφιακή μορφή σε έναν υπολογιστή. Ουσιαστικά, δηλαδή, να ψηφιοποιήσουν τον εγκέφαλο με όλη την πολυπλοκότητά του.
Για να συμβεί αυτό, χρησιμοποιούνται πανίσχυροι υπολογιστές και πολύπλοκα μαθηματικά μοντέλα και αλγόριθμοι. Πάντως ο Μάρκραμ αναγνώρισε ότι χρειάζεται πολύ περισσότερη δουλειά, εωσότου οι επιστήμονες κατορθώσουν να κατανοήσουν πώς πραγματικά δουλεύει ο εγκέφαλος ενός ζώου -και πολύ περισσότερο του ανθρώπου. Γι' αυτό, άλλωστε, δεν λείπουν οι επικριτές, οι οποίοι θεωρούν ότι όλο το Blue Brain Project θα αποδειχθεί τελικά μια πανάκριβη ματαιοπονία.
Ο ελβετός νευροεπιστήμονας παραδέχθηκε πως «μια ενδιαφέρουσα πλευρά της ψηφιακής ανακατασκευής είναι ότι συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς να μετρήσεις τα πάντα πειραματικά». Αλλά, πρόσθεσε, «συνειδητοποιήσαμε επίσης ότι δεν χρειάζεται κατ' ανάγκη να το κάνεις». Όπως είπε, ήδη χάρη στην τεράστια ποσότητα δεδομένων που έχουν συλλεχθεί, έχει καταστεί εφικτή μια πρώτη προσομοίωση των «μικροκυκλωμάτων» του εγκεφάλου.
Οι ψηφιακοί νευρώνες του προσομοιωμένου εγκεφάλου αναπαριστούν σε ένα βαθμό τουλάχιστον- την ηλεκτρική-νευρωνική δραστηριότητα του πραγματικού εγκεφάλου του αρουραίου. Την προσομοίωση κάνει ένας υπερυπολογιστής IBM Blue Gene, ο οποίος είναι σε θέση να λύνει δισεκατομμύρια εξισώσεις σε κλάσματα του δευτερολέπτου.
Όμως, από την προσομοίωση λείπουν ουκ ολίγα συστατικά: δεν υπάρχουν αιμοφόρα αγγεία, ούτε τα άλλα εγκεφαλικά κύτταρα που υποστηρίζουν τους νευρώνες, ούτε τα μόρια-νευροδιαβιβαστές που μεταφέρουν τα μηνύματα μεταξύ των νευρικών κυττάρων. Είναι πάντως μια αρχή για την ψηφιοποίηση του εγκεφάλου, όπως είπε ο Μάρκραμ, ο οποίος έκανε -μαζί με την υπόλοιπη ερευνητική ομάδα- τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό κυτταρικής βιολογίας «Cell».
Το Blue Brain Project αποτελεί μέρος του ευρύτερου ευρωπαϊκου Προγράμματος για τον Ανθρώπινο Εγκέφαλο (Human Brain Project), που εγκαινιάσθηκε το 2013 και το οποίο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα χρηματοδοτήσει επί μια δεκαετία με πάνω από ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Πέρυσι όμως περισσότεροι από 100 νευροεπιστήμονες απείλησαν με μποϊκοτάζ το πρόγραμμα, αν δεν γίνουν αλλαγές σε αυτό.
Οι επικριτές επεσήμαναν ότι η αυτή η αρχική προσομοίωση ενός μκρού μέρους του εγκεφάλου του αρουραίου κόστισε γύρω στα 100 εκατομμύρια ευρώ και η ψηφιοποίηση όλου του εγκεφάλου του ζώου μπορεί να φθάσει τα 20 δισεκατομμύρια ευρώ.
«Αυτά είναι μάλλον πάρα πολλά χρήματα, δεδομένου ότι αυτό που αγοράζεις με αυτά, είναι πραγματικά ένας πανάκριβος αρουραίος, ο οποίος τελικά μπορεί να μην είναι καν αρουραίος», σχολίασε σκωπτικά ο Πίτερ Λάθαμ της Μονάδας Υπολογιστικής Νευροεπιστήμης του University College του Λονδίνου.
Ο Μάρκραμ αντέτεινε ότι, αν θέλουμε να καταλάβουμε τον πολύπλοκο εγκέφαλο, η μόνη λύση να είναι «χτίζουμε» όλο και πιο πλήρεις -και ακριβές- ψηφιακές προσομοιώσεις του.
«Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στην αδυναμία κατανόησης του εγκεφάλου είναι ότι δεν μπορούμε να τον χαρτογραφήσουμε», δήλωσε ο ελβετός επιστήμονας, ο οποίος κατά βάθος έχει ως στόχο το «άγιο δισκοπότηρο» της νευροεπιστήμης: το μυστικό της δημιουργίας της ανθρώπινης συνείδησης στον εγκέφαλο.
Στην έρευνα συμμετείχαν και οι ελληνικής καταγωγής Αθανασία Χαλιμούρδα, Αναστασία Αϊλαμάκη, Λήδα Κανάρη και Κωνσταντίνος Σφυράκης, όλοι ερευνητές στο ελβετικό EPFL.

Γιατί οι γυναίκες ζουν περισσότερο;

Ανδρες και γυναίκες δεν παρουσιάζουν το ίδιο προσδόκιμο ζωής. Αυτό είναι γνωστό εδώ και χρόνια, από πλήθος μελετών. Οι λόγοι που δημιουργούν αυτό το ηλικιακό χάσμα όμως, μόλις αρχίζουν να εμφανίζονται.

Παρόλο που οι στατιστικές μελέτες έχουν εντοπίσει αυτήν την περίεργη διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα εδώ και καιρό, μόνο πρόσφατα έχουν αρχίσει να δίνονται οι πρώτες εξηγήσεις. Βιολόγοι και γιατροί, μετά από αρκετές έρευνες, βρίσκονται στην θέση να λύσουν, εν μέρει, τον γρίφο αυτής της μεγάλης διαφοράς στο προσδόκιμο ζωής μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Η παλιά, αντιεπιστημονική εξήγηση που δεν... έφτανε στους επιστήμονες
Η πρώτη, καθόλου επιστημονική, εξήγηση που είχε δοθεί σε αυτό το παλαιό μυστήριο, ήταν πως οι άνδρες καταλήγουν να ζουν λιγότερο λόγω της δουλειάς τους, σε αντίθεση με τις γυναίκες. Το έξτρα άγχος και οι πιθανοί τραυματισμοί εν ώρα δουλειάς, που προβάλλονταν ως πιθανές απαντήσεις, δεν μπόρεσαν ποτέ να πείσουν τους περισσότερους. Πόσω μάλλον τους επιστήμονες, που δεν θα μπορούσαν να βασιστούν σε κάτι τόσο... αντιεπιστημονικό.
Πλέον αυτή η εξήγηση έχει ακυρωθεί ολοκληρωτικά, με τις γυναίκες να δουλεύουν εξίσου με τους άνδρες και την διαφορά προσδόκιμου ζωής να παραμένει σταθερά αμετάβλητη. Οσες μεγάλες κοινωνικές αλλαγές και να πραγματοποιήθηκαν τους τελευταίους αιώνες, αυτή η βιολογική... ανισότητα των φύλων παρέμεινε ανεπηρέαστη.
Το 1800 οι γυναίκες ζούσαν κατά μέσο όρο περίπου 33 χρόνια, ενώ οι άνδρες 31. Σήμερα τα δύο φύλα ζουν 81.5 και 79.5 χρόνια αντίστοιχα. Η ποσοστιαία διαφορά παρέμεινε σταθερή στο 5%. Ανεξαρτήτως χώρας, εποχής ή οποιουδήποτε άλλου κοινού παράγοντα, αυτή η διαφορά δείχνει πως μάλλον η ηλικία ανδρών και γυναικών αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα μοντέλα της ανθρώπινης βιολογίας.

Οι κακές συνήθειες των ανδρών και το πρόβλημα με τους... χιμπατζήδες
Ενας άλλος παράγοντας που θα μπορούσε να δημιουργεί αυτό το μεγάλο χάσμα, είναι η ποιότητα και ο τρόπος ζωής ανάμεσα στα δύο φύλα. Το κάπνισμα, το ποτό και η κακή διατροφή μπορούν να... ψαλιδίσουν το προσδόκιμο ζωής. Σε αρκετές χώρες, οι άνδρες διατηρούν πολύ πιο στενή επαφή τόσο με το τσιγάρο όσο και με το ποτό. Η διατροφή είναι επίσης διαφορετικη ανάμεσα στα δύο φύλα.
Στην Ρωσία, όπου οι άνδρες πίνουν και καπνίζουν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τις γυναίκες, η διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα φτάνει στα 13 χρόνια. Ωστόσο, αντίστοιχες μελέτες για το προσδόκιμο ζωής έχουν γίνει και σε χιμπατζήδες και πιθήκους, με το 5% υπέρ του γυναικείου φύλου να εμφανίζεται επίσης. Οπότε τα τσιγάρα και τα ποτά δεν είναι οι βασικοί παράγοντες που επηρεάζουν την διάρκεια ζωής.

Οι επιστημονικές εξηγήσεις που έρχονται στην επιφάνεια – Τα χρωμοσώματα, τα οιστρογόνα και το... ύψος
Οι πρώτες επιστημονικές απαντήσεις δόθηκαν μόλις πριν λίγα χρόνια. Η βασικότερη όλων βρίσκεται στο φυλετικό χρωμόσωμα, που είναι αυτό που καθορίζει το φύλο του ανθρώπου. Οι γυναίκες έχουν δύο Χ, ενώ οι άνδρες ένα Χ και ένα Υ, το οποίο περιέχει λιγότερες γενετικές πληροφορίες. Οι γυναίκες έχουν δύο αντίτυπα για κάθε γονίδιο τους, την ώρα που οι άνδρες έχουν μόλις ένα για τα περισσότερα. Η έλλειψη «back up» στους άνδρες, όταν κάποια κυτταρική τους ομάδα αρχίσει να δυσλειτουργεί, δημιουργεί μεγάλο κίνδυνο ασθενειών.
Η δεύτερη εξήγηση βρίσκεται σε μια μικρή διαφορά στις καρδιές των δύο φύλων. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του εμμηνορρυσιακού κύκλου, οι γυναίκες παρουσιάζουν μια αύξηση του καρδιακού τους παλμού. Σε αυτές τις μέρες η καρδιά λειτουργεί όπως ακριβώς όταν κάποιος γυμνάζεται αερόβια. Η διαδικασία αυτή βοηθάει στο να αποφεύγονται καρδιαγγειακές νόσοι. Την ίδια στιγμή, οι άνδρες που σε μεγάλο βαθμό είναι ψηλότεροι και πιο ογκώδεις από τις γυναίκες, έχουν μεγαλύτερο αριθμό κυττάρων που αυξάνει τον κίνδυνο κάποιας μετάλλαξης.
Την ίδια στιγμή, η τεστοστερόνη των ανδρών κρύβει μικρούς, αλλά μη αμελητέους κινδύνους για τους ανδρικούς οργανισμούς. Μπορεί στα πρώτα στάδια της ζωής να ενδυναμώνει και να προστατεύει τον οργανισμό, όμως από την μέση ηλικία και μετά αποκτά συνάμα και αρνητικά χαρακτηριστικά. Ο καρκίνος του προστάτη, η υπέρταση ή και η αθηροσκλήρωση είναι κάποια από τα προβλήματα που μπορεί να δημιουργήσει η τεστοστερόνη.
Αντιθέτως, τα οιστρογόνα των γυναικών αποτελούν μια μόνιμη προστασία. Εχουν την ικανότητα να λειτουργούν ως «αντιοξυδωτικά» στον γυναικείο οργανισμό, καθαρίζοντας τον από βλαβερές χημικές ουσίες. Παράλληλα, μπορούν σε αρκετές περιπτώσεις να διορθώσουν λάθη που δημιουργούνται κατά τις κυτταρικές διαδικασίες.

Το «μαγικό» μυστικό της θαλάσσιας ανεμώνης με την πρόκληση της αιώνιας ζωής για τον άνθρωπο

Το πλέον παράδοξο χαρακτηριστικό τους είναι πως «πρόκειται τρόπον τινά για αθάνατα ζώα»

Οι θαλάσσιες ανεμώνες που τις συναντάμε συχνά στις ακτές με το εντυπωσιακά φωτεινό χρώμα τους, από τη μια φαίνεται να έχουν κάποιον κοινό πρόγονο με τον άνθρωπο κι από την άλλη κάνουν τους ερευνητές να αναρωτιούνται μήπως κρύβουν το μυστικό της αιώνιας ζωής.

Όλοι οι ζώντες οργανισμοί μοιράζονται την κοινή νομοτέλεια της γήρανσης και της παρακμής με φωτεινή εξαίρεση τη θαλάσσια ανεμώνη.
Αρχικά θεωρείτο ότι επρόκειτο για φυτά μέχρι που οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα πως είναι ζώα με μαλακό σώμα, που μοιάζουν με τις μέδουσες. Κατά κανόνα, οι ανεμώνες ζουν κολλημένες στα βράχια, υπάρχουν όμως και είδη που ζουν στην άμμο ή τη λάσπη και άλλα που κολλούν σε κοχύλια και μέδουσες.
Λόγω ανατομίας, δε μπορούν να κινηθούν πολύ εύκολα, συνεπώς εξαρτώνται απ’ την τροφή που θα μπλεχτεί στα εκτεταμένα πλοκάμια τους ή το περιστόμιό τους. Το «θύμα» που πιάνεται, ναρκώνεται πρώτα με την ενέργεια των κνιδοφόρων κύστεών τους και μετά προωθείται με το στόμα στο στομάχι τους. Μάλιστα, το τμήμα της τροφής που δεν χωνεύεται αποβάλλεται από το στόμα.
Υπάρχουν περισσότερα από 1000 διαφορετικά είδη θαλάσσιας ανεμώνης, που ποικίλλουν σε σχήμα από μερικά εκατοστά έως πάνω από ένα μέτρο. Σύμφωνα με νέες μελέτες, υπάρχουν μάλιστα περισσότερα κοινά στην οργάνωση και τη δομή του γονιδιώματός τους με εκείνο του ανθρώπου, απ” ό,τι ανάμεσα στο ανθρώπινο γονιδίωμα κι εκείνο νηματοειδών και εντόμων που χρησιμοποιούνται συχνά στα πειράματα.
Το πλέον παράδοξο χαρακτηριστικό τους είναι πως «πρόκειται τρόπον τινά για αθάνατα ζώα» όπως εξηγεί ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Berkeley στην Καλιφόρνια, Νταν Ρόκσαρ. Παρά το γεγονός πως έχουν εντοπιστεί άτομα που δεν ζουν πολλά χρόνια, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, έχουν καταγραφεί κάποια που έχουν ξεπεράσει τα 100 χρόνια ζωής. «Μάλιστα δεν γερνούν ποτέ. Ζουν “για πάντα”, πολλαπλασιάζονται και απλώς μεγαλώνουν».
Αν τους κόψεις τα πλοκάμια τους βγάζουν καινούργια κι αν του κόψεις το στόμα, βγάζουν νέο κεφάλι. Μένουν για πάντα νέες, πλήρως ενεργές, ανανεώνουν διαρκώς τα κύτταρά τους και οι επιστήμονες αναζητούν κάποιο γονίδιο που τους δίνει αυτά τα προνόμια και θα μπορούσε ίσως να αξιοποιηθεί για τον άνθρωπο. Χάνουν τη ζωή τους μόνο αν δηλητηριαστούν ή φαγωθούν.
Οι επιστήμονες θεωρώντας ότι τα κοινά χαρακτηριστικά μας, μάς γυρίζουν 700 εκατομμύρια χρόνια πίσω αναζητούν τον τρόπο που μπορεί να συνδέει το «μαγικό» μυστικό της θαλάσσιας ανεμώνης με την πρόκληση της αιώνιας ζωής για τον άνθρωπο.

Η ψηφιακή εξάρτηση «σκοτώνει τις αναμνήσεις» υποστηρίζει νέα μελέτη

Αν αδυνατείτε πλέον να θυμηθείτε απ” έξω τα τηλέφωνα των οικείων σας, τότε μάλλον είστε «κολλημένοι» με τον υπολογιστή σας ή αλλιώς με τη μηχανή αναζήτησής σας και πολύ πιθανόν να πάσχετε από «ψηφιακή αμνησία».

Σύμφωνα με νέα μελέτη της εταιρείας ασφαλείας Kaspersky Lab, η διαρκής αναζήτηση πληροφοριών στο Διαδίκτυο «αποτρέπει τη συσσώρευση μακροχρόνιων αναμνήσεων» στον εγκέφαλο.

Εξετάζοντας τη μνήμη συνολικά 6.000 ενηλίκων σε Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο, οι ειδικοί διαπίστωσαν ότι περισσότεροι από το 1/3 των συμμετεχόντων κατέφευγαν στον ηλεκτρονικό τους υπολογιστή κάθε φορά που προσπαθούσαν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους στοιχεία ή πληροφορίες γύρω από ένα συγκεκριμένο θέμα.

Εξωτερική ανάθεση… μνήμης
Οι ειδικοί θεωρούν ότι η διαρκής εξάρτηση από έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή επιδρά μακροπρόθεσμα στη δημιουργία και στην ανάπτυξη των αναμνήσεων, ακριβώς επειδή το αστραπιαίο «σερβίρισμα» πληροφοριών εμποδίζει την απορρόφησή τους και αντίθετα οδηγεί στην άμεση διαγραφή τους.
«Ο εγκέφαλός μας φαίνεται να ενισχύει μια ανάμνηση κάθε φορά που την επαναφέρουμε και ταυτόχρονα διαγράφει άλλες, άχρηστες αναμνήσεις που μας αποσπούν την προσοχή» σχολιάζει από την πλευρά της η δρ Μαρία Γουίμπερ από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, στη Βρετανία.
Η ίδια εξηγεί ότι η διαδικασία της ανάκλησης των αναμνήσεων αποτελεί «έναν πολύ αποτελεσματικό τρόπο σχηματισμού και τόνωσης της μακροχρόνιας μνήμης. Αντίθετα, η παθητική επανάληψη πληροφοριών – π.χ. μέσω της αναζήτησής τους στο Διαδίκτυο – δεν αφήνει στη μνήμη στέρεα, μακροπρόθεσμα ίχνη ικανά να αποτυπωθούν σε βάθος χρόνου».
Στην περίπτωση των Βρετανών, όπως προέκυψε από τη μελέτη, το 45% των εθελοντών δήλωσε ότι από την ηλικία των 10 ετών θυμάται τον αριθμό του τηλέφωνο του σπιτιού. Μόλις το 29% ήταν σε θέση να θυμάται το τηλέφωνο του παιδιού του και το 43% το τηλέφωνο του γραφείου.
Το έτερον ήμισυ, αν και σημαντικό στη ζωή τους, δεν ήταν εξίσου σημαντικό στη… μνήμη τους, καθώς μόλις το 51% των Βρετανών ήταν σε θέση να καλεί με κλειστά μάτια το τηλέφωνο του/της συντρόφου του, ποσοστό το οποίο για παράδειγμα στην Ιταλία άγγιζε το 80% – όπως θα ήταν λογικό.

Ψηφιακή αμνησία
Οι ειδικοί της Kaspersky εκτιμούν ότι ηλεκτρονικές συσκευές καθημερινής χρήσης, όπως π.χ. τα smartphones και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, έχουν αποκτήσει ρόλο «επέκτασης» της μνήμης των χρηστών τους.
Η «ψηφιακή αμνησία», όπως χαρακτηρίζουν τη συγκεκριμένη κατάσταση, αποτελεί συχνό φαινόμενο καθώς εξαιτίας του διαρκούς βομβαρδισμού πληροφοριών της σύγχρονης εποχής ολοένα και περισσότερος κόσμος αφήνεται στους αστραπιαίους ρυθμούς της καθημερινότητας, εναποθέτοντας το «βάρος» των αναμνήσεών του στην ηλεκτρονική του συσκευή.
Προηγούμενη μελέτη του ρωσικού κολοσσού ασφαλείας με δυναμική παρουσία σε παγκόσμια κλίμακα είχε δείξει ότι πάνω από το 90% των Αμερικανών δηλώνει εξαρτημένο από το Διαδίκτυο, τα κινητά και τα tablets, τα οποία χρησιμοποιεί ως εργαλείο υποβοήθησης της μνήμης του και ως «επέκταση» της μνήμης του, τόσο σε επίπεδο ανάκλησης γενικών πληροφοριών όσο και στην αποθήκευση προσωπικών στιγμών, π.χ. υπό μορφή φωτογραφιών.
«Κάτι τέτοιο εμποδίζει το χτίσιμο μακροχρόνιων αναμνήσεων, καθώς η όλη διαδικασία της καταγραφή προσωπικών στιγμών με τις συσκευές μας μάς αποσπά την προσοχή με αποτέλεσμα ο εγκέφαλός μας να μην είναι σε θέση να κωδικοποιήσει και να αποθηκεύσει σωστά ένα γεγονός ενόσω αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη» καταλήγει η δρ Γουίμπερ.