Μπορεί το μέλι να κλείνει τις πληγές;

Το πληγωμένο πόδι ενός αλόγου δεν ανταποκρίθηκε σε καμία θεραπεία. Η πληγή δεν έκλεινε και οι κτηνίατροι ήταν απαισιόδοξοι. Επέλεξαν όμως να δοκιμάσουν μια νέα θεραπεία με 13 βακτήρια γαλακτικού οξέος από το στομάχι μελισσών. Τα βακτήρια αναμιγνύονται με μέλι, νερό και ζάχαρη.

Το μίγμα παράγει ανθεκτικά αντιβιοτικά που σκοτώνουν τα μικρόβια. Η ανακάλυψη έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου του Λουντ στη Σουηδία.
Το μέλι αποτελεί όπλο κατά των λοιμώξεων εδώ και χιλιάδες χρόνια. Όμως είναι η πρώτη φορά που βακτηρίδια μελιού οδηγούν στην παραγωγή δραστικών αντιμικροβιακών ουσιών.

«Στην πραγματικότητα τα ζωντανά βακτήρια είναι το βασικό συστατικό. Μπορούμε να οδηγήσουμε τα αντιβιοτικά σε μια νέα εποχή, πραγματικά σε νέο επίπεδο. Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε αν ενώσουμε το μέλι με βακτήρια» δήλωσε η Αλεχάντρα Βάσκεζ, μικροβιολόγος του πανεπιστημίου του Λουντ.

Τα τελευταία χρόνια, η ιατρική κοινότητα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα, αφού τα μικρόβια αποδεικνύονται ανθεκτικά στα αντιβιοτικά. Όμως η λύση μπορεί να έρθει από τις μέλισσες.

«Η θεραπεία διαρκεί από οκτώ ημέρες ως τρεις εβδομάδες. Στις δοκιμές μας, όλες οι χρόνιες πληγές επουλώθηκαν. Από την αρχή πιστεύαμε πως τα βακτήρια θα έκαναν την δουλειά των αντιβιοτικών, όμως οφείλω να πω ότι δεν περιμέναμε τόσο καλά αποτελέσματα», εξηγεί η Αλεχάντρα Βάσκεζ.
Το επόμενο βήμα της ομάδας είναι δοκιμές σε ανθρώπους.
Οι ερευνητές έχουν επιλέξει ασθενείς, των οποίων οι πληγές δεν κλείνουν αν και έχουν δοκιμάσει διάφορες θεραπείες.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Στάθηκες ποτέ στην άκρη αυτού που θεωρείς “τα όρια των δυνατοτήτων ” σου, για να δεις τι θα συμβεί στα αλήθεια;

Μήπως το ρίσκο είναι αυτό το απαραίτητο συστατικό που επιμηκύνει αυτά τα όρια;

Σκέφτηκες ποτέ βαθειά και στοχευόμενα τα θέλω σου, ή κάθε φορά που για εκεί κοιτά το μυαλό σου, τα απορρίπτεις ως πολύ μεγαλοπρεπή και μεγαλεπήβολα;

Έχεις κινηθεί άραγε προς αυτά κάνοντας το πρώτο βήμα;

Ακολουθείς το ρεύμα ή δημιουργείς τη δική σου γραμμή;

Αν το ακολουθείς, περιμένεις πάντα κάποιος άλλος να χαράξει την πορεία για εσένα;

Και όταν δεν το κάνει κατά πως εσύ το θες, βρίσκεις καλή δικαιολογία ότι εκείνος φταίει;

Βρίσκεις τον εαυτό σου να είναι αντιδραστικός ή δραστήριος;

Ξέρεις, ο αντιδραστικός, είναι αυτός που αντιδράει στη δράση κάποιου άλλου, ενώ ο δραστήριος, είναι αυτός που δημιουργεί τη δική του δράση.

Θέλησες να δοκιμάσεις ποτέ τα πιο ώριμα φρούτα που έχει το δέντρο;

Αυτά, τα βρίσκεις στις άκριες των κλαδιών που λυγάνε επικίνδυνα από το βάρος!

Δεν τα βρίσκεις στα σίγουρα και πεπατημένα μέρη!

Πολλά τα ερωτήματα, αλλά οι απαντήσεις τους, δείχνουν πάνω-κάτω γιατί σήμερα έχεις τη ζωή που έχεις και ίσως να βάζουν και τα μαμούνια τα απαραίτητα για κάποιες αλλαγές.

Οι διαφορετικές όψεις της αγάπης!

 Πότε μπορείς να αγαπηθείς πραγματικά;

Μέρα που είναι σήμερα αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ταξίδι στην αγάπη με τη βοήθεια της Ψυχολόγου-Ψυχοθεραπεύτριας, Ελπίδας Μ. Παναγιωτουνάκου. Τι είναι αγάπη; Ποιες είναι οι μορφές της; Γιατί μερικές φορές γίνεται εμμονή; Ποια είναι η προϋπόθεση για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς αληθινά;

"Αρχή και φινάλε / σκοτάδι και φως / αγάπη πανάρχαιο δράμα / σ’ ακούω καρδιά μου / δεν είμαι κουφός / αγάπη, τι δύσκολο πράγμα..."Η αλήθεια είναι πως οι προσπάθειες αποτύπωσης της έννοιας της Αγάπης τόσο στη μουσική, όσο και στην ποίηση και τη λογοτεχνία είναι πραγματικά αμέτρητες. Η Αγάπη μπορεί να ειδωθεί μέσα από πολλές διαφορετικές σκοπιές και για αυτό καθίσταται αδύνατη η ύπαρξη ενός και μόνο ορισμού, ικανού να την περιγράψει και να την προσδιορίσει απόλυτα.

ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η Αγάπη μπορεί να πάρει πολλές διαφορετικές μορφές: αγάπη προς τον ερωτικό σύντροφο, αγάπη προς τα παιδιά, αγάπη προς τους γονείς, αγάπη για τον συνάνθρωπο. Ανάλογα διαφοροποιείται και ο τρόπος έκφρασης αυτής. Κάποιες φορές δίνεται απλόχερα και δίχως όρους. Αποδέχεσαι το άτομο δίπλα σου ανεξάρτητα από το εάν συμφωνείς ή όχι κάθε φορά με τα λεγόμενα και τις πράξεις του. Είσαι μαζί του ξεκάθαρα για αυτό που είναι και όχι για αυτό στο οποίο προσπαθείς να τον μετατρέψεις. Σε μια τέτοια σχέση δεν υπάρχει χώρος για εκβιαστικές συμπεριφορές και άσκηση συναισθηματικής πίεσης. Δεν υπάρχει χώρος για παζαρέματα και άτυπες συμφωνίες: "Αν με αγαπάς θα κάνεις αυτό...", "Θα σε αγαπάω όταν συμπεριφέρεσαι έτσι..." κλπ. Η αληθινή αγάπη είναι ανιδιοτελής και δεν ζητά τίποτα για αντάλλαγμα, επειδή ακριβώς είναι πλήρης από μόνη της.

Ωστόσο, πολλές φορές η Αγάπη δεν στηρίζεται στην απόλυτη αποδοχή του άλλου. Αυτό συμβαίνει όταν αρχίσεις να σκέφτεσαι πόσο καλύτερος θα ήταν ο άνθρωπος απέναντί σου εάν συμπεριφερόταν διαφορετικά, εάν γινόταν καλύτερος σε κάποιους τομείς της ζωής του, εάν ήταν... διαφορετικός. Τότε, η αγάπη μπορεί να γίνει απαιτητική, πιεστική, μονόπλευρη, υστερόβουλη. Τότε είναι πιθανό, έστω και άθελά σου, να αρχίσεις να ζητάς ανταλλάγματα για την αγάπη που δίνεις.

Η Αγάπη για κάποιους είναι καταφύγιο. Αποτελεί το ζεστό μέρος όπου μπορείς να στραφείς προκειμένου να νιώσεις ασφάλεια, αποδοχή, ηρεμία και ευτυχία. Μοιάζει σαν μια ζωοδότρα δύναμη ικανή να διώξει κάθε πίκρα και πόνο σου μακριά. Είναι το γλυκό αεράκι που κάνει πιο ανάλαφρη τη ζωή σου δίνοντας νόημα σε κάθε βήμα και κίνησή σου. Η γόνιμη Αγάπη χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη οικειότητας, την ικανότητα ουσιαστικής δέσμευσης με τον άλλο και τη βίωση έντασης και πάθους στη σχέση.Δεν αποτελεί απλά ένα δυνατό συναίσθημα, αλλά ένα διανοητικό και ψυχικό δέσιμο, το οποίο όμως δεν στερεί την αυτονομία και την ελευθερία των εμπλεκόμενων μελών του. Σύμφωνα με έναν Ινδιάνικο Μύθο: "Αν θες η αγάπη σου να κρατήσει για πάντα, να πετάς μαζί με το άλλο, αλλά ποτέ δεμένη μαζί του."

ΟΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΜΜΟΝΗ

Όμως, υπάρχει και η άλλη όψη. Η Αγάπη που γίνεται εμμονή και σε πλημμυρίζει με φόβο. Η Αγάπη η οποία μετατρέπεται σε μια εναγώνια προσπάθεια να κρατάς τον άλλο κλειδωμένο δίπλα σου, μην τυχόν και τον χάσεις. Αναζητάς την παρουσία του από φόβο μην τυχόν και μείνεις μόνη, από ανασφάλεια πως η ζωή σου δεν θα έχει νόημα μακριά του, επειδή πιστεύεις πως δεν είσαι άξια να αγαπηθείς ξανά. Τότε η Αγάπη μετατρέπεται σε μαρτύριο, πληγώνει, εξαντλεί και διώχνει το χαμόγελο μακριά.

Σύμφωνα με την Ψυχολογία, η σημασία και η αντίληψη της Αγάπης σχετίζονται με τις προσωπικές αξίες και καταβολές που κουβαλάμε μέσα μας. Ο καθένας έχει έναν μόνο τρόπο ν’ αγαπάει: τον δικό του. Ο τρόπος σκέψης, οι κοινωνικές κατασκευές και ο βαθμός που γνωρίζεις και αποδέχεσαι τον εαυτό σου καθορίζουν το νόημα που αποδίδεις στην Αγάπη.
Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, φαίνεται πως όταν καταφέρεις να αγαπήσεις εσύ πρώτα τον εαυτό σου και όταν βρεις την ισορροπία μέσα σου, θα μπορέσεις να μοιράσεις γύρω σου έμπρακτα την αγάπη, αλλά και να αγαπηθείς πραγματικά!

Γιατί κάποιοι άνθρωποι τρίζουν τα δόντια τους τη νύχτα;

Το συγκεκριμένο φαινόμενο ονομάζεται βρουξισμός και οφείλεται στη σύσπαση των μυών της μάσησης κατά τη διάρκεια του ύπνου.
Ο τριγμός διαρκεί 5-10 δευτερόλεπτα και επαναλαμβάνεται αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας με αποτέλεσμα να προκαλεί απώλεια του σμάλτου, τάση για τερηδόνα και οδοντική αδυναμία. Οι αιτίες δεν είναι ξεκάθαρες, αν και συχνά αποδίδονται στην ψυχολογική ένταση. Δεν υπάρχουν θεραπείες, αλλά ένα ειδικό μασελάκι, το λεγόμενο “bite”, το οποίο προστατεύει τα δόντια κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Το σφίξιμο και το τρίξιμο των δοντιών (βρυγμός, βρουξισμός)

Το σφίξιμο και το τρίξιμο των δοντιών τους είναι οι δύο χαρακτηριστικές μορφές μιας επικίνδυνης κατάστασης για την υγεία των δοντιών που αναφέρεται σαν βρυγμός, βρουξισμός ή τριγμός και περιλαμβάνει οποιαδήποτε μορφή βίαιης επαφής μεταξύ των δοντιών των δύο γνάθων που συνήθως γίνεται ασυναίσθητα.

Το τρίξιμο και σφίξιμο των δοντιών στις περισσότερες περιπτώσεις γίνεται ασυναίσθητα κατά την διάρκεια του ύπνου αλλά και την ημέρα ιδιαίτερα όταν ένα άτομο βρίσκεται υπό πίεση ή είναι αγχωμένο. Το πρόβλημα απασχολεί ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού, ανεξαρτήτως ηλικίας. Πρόκειται ουσιαστικά για μια ακούσια και μη ελεγχόμενη κίνηση της κάτω γνάθου που φέρνει σε συνεχή επαφή και πιέζει μεταξύ τους τα δόντια των δύο γνάθων, και συνοδεύεται μερικές φορές και από οριζόντιες κινήσεις που προκαλούν τρίξιμο δοντιών.

Οι περισσότεροι ασθενείς που πάσχουν από βρυγμό δεν συνειδητοποιούν το πρόβλημα τους είτε γιατί αυτό συμβαίνει μόνο κατά τον ύπνο (νυκτερινός βρουξισμός) είτε γιατί γίνεται γίνεται τόσο ασυναίσθητα και υποσυνείδητα που δεν το αντιλαμβάνονται μέχρι να εκδηλωθούν οι πρώτες βλάβες στα δόντια και γίνει η διάγνωση του προβλήματος από τον οδοντίατρο.
Ο βρουξισμός κατά την διάρκεια του ύπνου αποτελεί μιά από τις πιο συνηθισμένες διαταραχές του ύπνου και είναι αρκετά δύσκολο να αντιμετωπιστεί, και περισσότερο στην παιδική ηλικία. Σύμφωνα με τις σχετικές έρευνες κατά τον νυκτερινό βρουξισμό ασκούνται στα δόντια δυνάμεις μέχρι και 20 φορές ισχυρότερες του φυσιολογικού.
Εκτός από το τρίξιμο των δοντιών οι ασθενείς με βρουξισμό και περισσότερο τα παιδιά έχουν συχνά και παρεμφερείς συνήθειες όπως να δαγκώνουν μολύβια ή άλλα αντικείμενα ή να τρώνε τα νύχια τους.

Σφίξιμο δοντιών
Το σφίξιμο δοντιών περιγράφει μια κατάσταση όπου ο ασθενής δαγκώνει συνεχώς και με μεγάλη δύναμη πιέζοντας τα πάνω και κάτω δόντια μεταξύ τους (κυρίως τα πίσω δόντια). Είναι φυσιολογικό βέβαια και συμβαίνει σε όλους μας να σφίγγουμε τα δόντια περιστασιακά όταν καταβάλλουμε μια μεγάλη προσπάθεια ή σε στιγμές μυικής έντασης. Το πραγματικό πρόβλημα δημιουργείται όταν το σφίξιμο των δοντιών:
Γίνει συνήθεια. Αν προσέξουμε ότι σφίγγουμε τα δόντια μας παρατεταμένα ακόμη και όταν εκτελούμε μια πνευματική δραστηριότητα ή ακόμη και σε στιγμές χαλάρωσης όπως όταν βλέπουμε τηλεόραση, αντιμετωπίζουμε σοβαρό πρόβλημα βρυγμού.
Συμβαίνει (και) στον ύπνο. Αποτελεί τη πιό πιό δύσκολα διαγνώσιμη και επικίνδυνη μορφή καθώς όχι μόνον ο ασθενής δεν αντιλαμβάνεται το πρόβλημα, αλλά και γιατί έχει διαπιστωθεί ότι η δύναμη του σφιξίματος των δοντιών στον ύπνο είναι πολύ ισχυρότερη από όταν το άτομο είναι ξύπνιο.
Το σφίξιμο των δοντιών ασκεί πίεση όχι μόνο στα δόντια αλλά και στα οστά της γνάθου, τους περιοδοντικούς ιστούς και τους μύες του προσώπου. Η κατάσταση μπορεί να προκαλέσει το λεγόμενο κροταφογναθικό σύνδρομο, μια πάθηση των αρθρώσεων που συνδέουν την κάτω γνάθο με το κρανίο, και εκδηλώνεται με μυικούς πόνους, πόνο στο σαγόνι, τα δόντια ή τα αυτιά, έντονους πονοκεφάλους, μούδιασμα στο πρόσωπο. Η εκδήλωση ημικρανιών είναι επίσης συνήθης σε άτομα που σφίγγουν συστηματικά τα δόντια τους.

Τρίξιμο των δοντιών
Το τρίξιμο των δοντιών περιγράφει μια κατάσταση που επιπλέον του σφιξίματος ο ασθενής τρίβει μεταξύ τους κινώντας τα με οριζόντιες κινήσεις τα δόντια της άνω γνάθου με αυτά της κάτω γνάθου. Το αποτέλεσμα είναι ηαποτριβή των δοντιών και η καταστροφή των μασητικών επιφανειών της αδαμαντίνης, και εκδηλώνεται κυρίως στα εμπρός δόντια, τομείς και κυνόδοντες.
Όπως και με το σφίξιμο, το τρίξιμο των δοντιών στον ύπνο είναι ιδιαίτερα καταστροφικό και μπορεί να είναι πολύ ενοχλητικό για τον/την σύντροφο που κοιμάται δίπλα στον ασθενή. Το μόνο θετικό είναι ότι λόγω του ενοχλητικού θορύβου το πρόβλημα γίνεται αντιληπτό από τον/την σύντροφο που θα ενημερώσει τον πάσχοντα.

Μυστικά Ευτυχίας

Τα μυστικά της ευτυχίας κατά τον Ντα Βίντσι
«Η ζωή διαρκεί πολύ, αρκεί να τη ζήσεις καλά» Λεονάρντο Ντα Βίντσι.

Ο άνθρωπος, που γεννήθηκε για να ξεχωρίζει, είχε άποψη για τα πάντα και την κατέγραφε στα σημειωματάριά του. Τα λόγια του μοιάζουν με συμβουλές αλλά είναι κάτι πολύ περισσότερο, είναι φιλοσοφία ζωής. Η μεγαλοφυΐα του τον έκανε να ενδιαφερθεί για τα πάντα και μπορούμε να πούμε ότι συγκέντρωνε στο πρόσωπο του όλες τις γνώσεις της εποχής του.
Ήταν ζωγράφος, γλύπτης, επιστήμονας, εφευρέτης, μουσικός, αρχιτέκτονας, μαθηματικός, πολιτικός και στρατιωτικός μηχανικός, αστρονόμος, γεωγράφος, γεωλόγος, μετεωρολόγος, βιολόγος, ερευνητής της ανατομίας των ανθρώπων και των ζώων (κυρίως των ίππων), είχε ασχοληθεί βαθιά με το μυστήριο της εμβρυολογίας, έπαιζε μουσική και τραγουδούσε.
Του άρεσε να γράφει στίχους, ήταν χωρίς να κάνει ποτέ συστηματικές φιλολογικές και φιλοσοφικές σπουδές, μεγάλο επιστημονικό και φιλοσοφικό μυαλό στο γραπτό λόγο, καθώς και πρωτότυπος ερμηνευτής του φυσικού κόσμου. Οραματίστηκε εφευρέσεις, που μόνο στον αιώνα μας πραγματοποιήθηκαν.
Γιος του δικηγόρου Πιέρο ντα Βίντσι και της χωρικής Κατερίνας, η οποία δεν παντρεύτηκε ποτέ τον Πιέρο, γεννήθηκε στις 15 Απριλίου του 1452 στην πόλη Αντσιάνο, κοντά στο Βίντσι της Ιταλίας. Το πλήρες όνομά του ήταν «Leonardo di ser Piero da Vinci». Μεγάλωσε με τον πατέρα του στην πόλη της Φλωρεντίας, όπου από πολύ μικρή ηλικία έδειξε δείγματα της ευφυίας και του καλλιτεχνικού του ταλέντου.
Ο Τζόρτζιο Βαζάρι αρχίζοντας τη βιογραφία του Λεονάρντο λέει ότι «συχνά οι ουρανοί δίνουν στα ανθρώπινα όντα τα πλουσιότερα δώρα με φυσικό τρόπο, αλλά μερικές φορές με περισσή αφθονία παρέχουν σ’ ένα και μοναδικό ον τόση ομορφιά, χάρη και ικανότητα, έτσι που ότι και να κάνει να είναι τόσο θείο ώστε να προπορεύεται κατά πολύ από τους άλλους ανθρώπους και να φαίνεται καθαρά ότι η ιδιοφυία του είναι δώρο του θεού και όχι επίτευγμα της ανθρώπινης τέχνης.
Αυτό είδαν οι άνθρωποι στο Λεονάρντο ντα Βίντσι, που η προσωπική του ομορφιά δεν μεγαλοποιήθηκε, που η κάθε του κίνηση ήταν η ίδια η χάρη και που οι ικανότητες του ήταν τόσο καταπληκτικές ώστε μπορούσε να ξεπερνάει εύκολα κάθε δυσκολία. Είχε μεγάλη φυσική δύναμη, συνδυασμένη με επιδεξιότητα και πνεύμα και θάρρος βασιλικό και μεγάθυμο».
Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι δεν έγραψε ιστορία, έγινε κομμάτι της ιστορίας. Και μία σαρωτική προσωπικότητα σαν τον Ντα Βίντσι δε θα μπορούσε να μην έχει φιλοσοφήσει τη ζωή.
Ασύλληπτα ευφυής και ακούραστα πολυπράγμων, συνήθιζε να κρατά σημειώσεις για καθετί, που κέντριζε τη σκέψη του ενώ συχνά συνόδευε τα λόγια με σκίτσα. Τα τετράδιά του είναι γεμάτα από ενδιαφέρουσες ιδέες, κρίσεις και προτροπές. Τι διαβάζουμε λοιπόν στις σελίδες, που άφησε πίσω του ως παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές;

Περί διατροφής
«Να τρως μόνο όταν πεινάς, και να σου αρκεί το ελαφρύ φαγητό»
«Να μασάς καλά την τροφή σου και να είναι καλοψημένο και απλό ό, τι καταπίνεις. Αφήνοντας το τραπέζι, να κρατάς καλή στάση, μετά το γεύμα να μην κοιμάσαι. Να μην πίνεις ανάμεσα στα γεύματα ή πριν δειπνήσεις, να πίνεις λίγο και να ελέγχεις το κρασί»
Οι απόψεις του σίγουρα πρωτοποριακές για την εποχή του, που η καλοζωία ήταν συνδεδεμένη με το πολύ κρέας και το άφθονο κρασί. Ο δημιουργός της «Μόνα Λίζα» και του «Μυστικού Δείπνου», όμως, είχε μάθει να κοιτάζει μπροστά. Είχε συλλάβει το νόημα της υγιεινής διατροφής και την αξία του μέτρου στις διατροφικές συνήθειες.

Για την ευτυχία, τον έρωτα, τη ζωή
«Η μεγαλύτερη δυστυχία είναι οι απόψεις σου να είναι πιο προχωρημένες από τη δουλειά σου»
«Η μεγαλύτερη πλάνη από την οποία υποφέρουν οι άνθρωποι είναι η ίδια τους η άποψη»
«Όλη η γνώση μας έχει τις ρίζες της στην αντίληψή μας»
«Ο ζωγράφος παλεύει και ανταγωνίζεται με τη φύση»
«Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι: Εκείνοι που βλέπουν, εκείνοι που βλέπουν όταν τους δείχνουν και εκείνοι που δεν βλέπουν»
«Ο εχθρός που ανακαλύπτει τα λάθη σου, είναι πιο ωφέλιμος παρά ο φίλος που τα κρύβει»
«Αυτός που κατέχει τα περισσότερα θα πρέπει να έχει και το μεγαλύτερο φόβο της απώλειας»
« Ο χρόνος μιας αστραπής αρκεί για να αποφασίσεις αν θέλεις τον άλλον για πάντα»
«Όπως και μια μέρα που την έζησες καλά σου χαρίζει την απόλαυση του ήρεμου ύπνου, έτσι και μια ζωή καλά χρησιμοποιημένη χαρίζει τον ήρεμο θάνατο»
Αινιγματικός και ανικανοποίητος, διψασμένος για ανατροπές και για κατάκτηση, δε δίστασε να ομολογήσει: «θέλω να κάνω θαύματα». Ήθελε να κάνει θαύματα αλλά είχε συνειδητοποιήσει ποιο είναι το μεγαλύτερο θαύμα: η ίδια η ζωή. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ασχολήθηκε με όλες σχεδόν τις επιστήμες και το να απαριθμούμε τα έργα του ίσως μας κάνει να χαθούμε στο λαβύρινθο των πολυποίκιλων ερευνών του.
Απέδειξε ότι η έκσταση και ο θαυμασμός μπροστά στη Φύση μπορεί να ωθήσει τον άνθρωπο να προχωρήσει και να φτάσει στην αντίληψη του Παγκόσμιου Φυσικού Νόμου, την αντίληψη που στήριξε την επερχόμενη Αναγέννηση.
Ας σταθούμε στην επιδίωξη και στο παράδειγμα του, που κατά τον Ντυράν σκιαγραφεί τον πληρέστερο άνθρωπο της Αναγέννησης και ίσως κάθε εποχής. Ας προβληματιστούμε για το μέχρι που φτάνουν τα όρια και οι ικανότητες του ανθρώπου, εκείνου που μπορεί να ονομαστεί ως ο «Σφαιρικός» Άνθρωπος, ο ολοκληρωμένος άνθρωπος, εκείνος που περιγράφεται στην Πολιτεία από τον μεγάλο Πλάτωνα και που συμβολίζεται σαν ο «Βιτρούβιος» άνθρωπος από τον ίδιο τον Λεονάρντο.
Οι απόψεις του, αν και διατυπωμένες πέντε αιώνες πριν, δε χάνουν τη διαχρονικότητά τους, όπως συμβαίνει πάντα με τα λόγια σοφών ανδρών.

ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ

Ο Φόβος της μάζας ως όπλο

Ο πλαστός φόβος των μαζών είναι η ασφαλέστερη οδός προς την δικτατορία – ολιγαρχία – κομμουνισμό- φασισμό.
Ένας από τους πρώτους που το πήραν χαμπάρι, ήταν ο Κράσος (Marcus Licineus Crassus), που το ‘χε μαράζι και καημό να κυβερνήσει τη Ρώμη, τον 1ο π.κ.ε. αιώνα. Το 70 π.κ.ε. όμως, η Ρώμη ήταν ακόμη δημοκρατία και είχε αυστηρούς κανόνες για το τι μπορούσε και τι ΔΕΝ μπορούσε να κάνει κάποιος που γούσταρε εξουσία.
Ο Κράσος, λοιπόν, σκαρφίστηκε να εκφοβίσει την μάζα, για να του δώσει την εξουσία, ακριβώς όπως προσπαθεί να μας φοβίσει το σημερινό κατεστημένο, με το αν πάμε σε εκλογές, θα θεωρηθεί πιστωτικό γεγονός και χίλια δυο άλλα πράγματα, για να τους πούμε:
«Πάρτε τη γαμημένη την εξουσία και σώστε μας».
Ο Κράσος, σκαρφίστηκε έναν αποτελεσματικό τρόπο να εκφοβίσει την μάζα για να του δώσει την εξουσία. Το σχέδιό του ήταν απλό. Χρησιμοποίησε τον φόβο που έτρεφαν οι Ρωμαίοι για τον Σπάρτακο, που είχε ήδη νικήσει μια στρατιωτική μονάδα.
Ο Σπάρτακος. ήξερε ότι δεν μπορούσε να χτυπήσει την ίδια τη Ρώμη. Το μόνο που ήθελε, ήταν να φύγει με τους άνδρες του, ελεύθερος κι αυτός κι εκείνοι. Κανόνισε έναν μικρό μισθοφορικό στόλο για να τον πάρει με την παρέα του σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη.
Ο Κράσος, όμως, δεν το ήθελε αυτό. Α-πα-πα! Ήθελε να μείνει ο Σπάρτακος, για να εκφοβιστεί και να εκβιαστεί η μάζα. Πήγε λοιπόν ο Κράσος κι εξαγόρασε τους μισθοφόρους καπετάνιους και τα πληρώματα τους που σάλπαραν, αφήνοντας τον Σπάρτακο με τα εισιτήρια στο χέρι!
Στη συνέχεια τοποθέτησε δυο λεγεώνες με τέτοιο τρόπο, που ο Σπάρτακος δεν είχε άλλη επιλογή, παρά να επιτεθεί στη Ρώμη! Ήταν η μόνη ανοικτή διέξοδος. Ο κόσμος της Ρώμης τα χρειάστηκε, έκαναν τον Κράσο πραίτορα και σύντομα κυβερνούσε την Ρώμη η τριανδρία Κράσου, Πομπήιου και Ιουλίου Καίσαρα.
Από δημοκρατία δηλαδή, η Ρώμη έγινε ολιγαρχία! Και σύντομα ακολούθησαν οι αυτοκράτορες για την πλήρη εγκαθίδρυση του νέου πολιτικού σκηνικού.
Σας θυμίζει κάτι αυτό το κόλπο του Κράσου σήμερα;
«Ωχχχ … είμαστε υπό καθεστώς πτώχευσης» !!!
Υπάρχει κανένας που φαίνεται να πιστεύει ότι η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει στην ευρωζώνη, χωρίς να σέβεται τους κανόνες της και να τηρεί τις δεσμεύσεις της; Η κρίση των τελευταίων ημερών με αφορμή την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για ανεπανόρθωτη ζημιά στην ελληνική οικονομία.
«Δύσκολα τα πράγματα, οι ευρωπαίοι εταίροι ζητούν ακόμη μεγαλύτερες περικοπές»!
«Ωχχχ… μας πιέζουν για περικοπές σε μισθούς και συντάξεις» !
«Είναι απαραίτητο να πάρουμε τα μέτρα για να μην καταστραφούμε τελείως και μας πετάξουν εκτός ευρωζώνης. Και τότε θα πεινάσουμε κι εμείς και τα δισέγγονά μας».
Όταν λοιπόν ο απλός πολίτης, ο μέσος άνθρωπος, η γιαγιά και ο παππούς που έχουν ζήσει στα νιάτα τους παρόμοιες περιόδους εξαθλίωσης, βλέπουν να τους αναλύουν την κατάσταση “έγκριτοι δημοσιογράφοι” και πολιτικοί με σπουδές και θήτευση σε μεγάλα πανεπιστήμια, πείθονται ότι είμαστε ένα βήμα πριν τον όλεθρο και την καταστροφή και το μόνο που ζητούν είναι να δώσει κάποιος τη λύση και να αποφευχθεί η «οικονομική συντέλεια».
«Πάρτε τη ρημάδα την εξουσία και σώστε μας».
Ο φόβος της μάζας είναι μεγάλο όπλο, μεγάλη υπόθεση.

Είσαι Έλληνας Τυχερούλη!

Με δεδομένο ότι είναι τύχη που γεννήθηκες Έλληνας και όχι Πακιστανός αγρότης ή Ινδός κατώτερης κάστας ή ακόμα, ουραγκοτάγκος του Βόρνεο, υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που θεωρείται τύχη να είσαι Έλληνας.
Πρώτα απ΄ όλα, μιλάς Ελληνικά, όπως και τα υπόλοιπα δέκα εκατομμύρια συμπατριωτών σου. Που σημαίνει ότι συνεννοείσαι άνετα όπου και να πας στη χώρα σου.
Βρίσκεις στη λαϊκή ό,τι θέλεις, από αρακά, μέχρι παντόφλες.
Οι συγγενείς σου είναι όλοι λευκοί κι αν όχι τελείως, κυμαίνονται σε ένα φάσμα χρωμάτων από ανοιχτό καφέ μέχρι εκρού, γεγονός που βοηθάει αν τους χάσεις νύχτα.
Οι νεκροί είναι ίδιοι με αυτούς των προηγμένων χωρών, ομοίως οι σκύλοι, οι γάτες, οι κατσαρίδες και οι φαλάκρες.
Έχεις το μοναδικό προνόμιο να απολαμβάνεις και φραπέ και τσάι, κάτι που δεν συμβαίνει σε Αγγλία, Κίνα, Ινδία, Θιβέτ και ολόκληρη την Ασία.
Βρέχεσαι γύρω-γύρω από θάλασσα, που βρέχεται από πλαστικές σαγιονάρες.
Τρως μαριδάκι ψιλό, ένα άλυτο μυστήριο για τους Σκανδιναβούς ψαράδες, που ψαρεύουνε μονίμως ρέγκες μέσης ηλικίας.
Οι φουρνάρηδες πιάνουν το ψωμί με γάντια, με τα οποία παίρνουν τα λεφτά και σου δίνουν ρέστα, χωρίς ποτέ να αρρωστήσεις ή να παραπονεθείς για κάτι, τη στιγμή που ο πλανήτης υποφέρει από τη γρίπη των χοίρων, των πουλερικών, τις τρελές αγελάδες, τα φύτρα και τα τιγρέ κουνούπια κι όποια ασθένεια θα σκάσει μύτη όπου να΄ναι.
Σου πλένει η μάνα, η γυναίκα ή η γκόμενα τα σώβρακα, κάτι που αρνούνται πεισματικά να κάνουν οι Γαλλίδες. Αν είσαι γυναίκα, αρνείσαι πεισματικά να κάνεις σεξ με αυτόν που του πλένεις τα σώβρακα.
Στην ουρά, στις τράπεζες και τις δημόσιες υπηρεσίες, δεν έχεις άγχος μην αργήσεις, θα αργήσεις.
Οι εγκληματίες, οι χρήστες ουσιών και τα αδέσποτα ζώα, απολαμβάνουν μια ελευθερία, που δεν υπάρχει σε καμία άλλη χώρα του κόσμου.
Δεν έχεις βιομηχανία, έχεις όμως Κομμουνιστικό κόμμα που εκφράζει την εργατιά στις φάμπρικες.
Άρα, μηδενικοί ρυπογόνοι παράγοντες, δημιουργούν το ιδανικό περιβάλλον για κάθε πικραμένο.
Τα παιδιά σου από έξι χρονών λένε “μαλάκας”, μια λέξη που δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα, όπως και το “φιλότιμο”.
Έχεις πρόγονο τον Περικλή, τον Σωκράτη, τον Αριστοτέλη και τον Καζαντζίδη.
Ζεις στο “ωραιότερο οικόπεδο του πλανήτη” εξόν οι χωματερές, με τους “πιο φιλόξενους ανθρώπους του κόσμου” που ενδιαφέρονται ως και για το θάνατο της κατσίκας του διπλανού τους.
Οι πολιτικοί σου είναι σαν τα μούτρα σου, ό,τι πιο δημοκρατικό στο σύγχρονο κόσμο.
Η κρίση άγγιξε και σένα, άρα υπάρχεις, πέθανε η μεσαία τάξη, οπότε σε δανείζει όποιος έχει.
Και το σημαντικότερο;
Δεν ελπίζεις τίποτα, δεν φοβάσαι τίποτα, είσαι Έλληνας.

Τράπουλα

Τα χαρτιά που ξελογιάζουν την τύχη
Και ο Θεός ανακάτεψε τη τράπουλα. Αρχικά, η λέξη «τράπουλα», προέρχεται από την ιταλική λέξη «trappola», που σημαίνει «παγίδα» και «δόλος», αποτελείται φυσικά, από τα τραπουλόχαρτα.
Η τράπουλα προήλθε από το ιταλικό παιχνίδι «ταρόκ» ή «ταρόκο» που παιζόταν με χοντρά τετράγωνα ή παραλληλόγραμμα χαρτιά με αριθμημένες φιγούρες τόσο για ψυχαγωγία, όσο και για κερδοσκοπία. Αυτό, με τη σειρά του, προέρχεται από την «τράπουλα Ταρό».
Το πιθανότερο είναι η απλή τράπουλα και το Ταρό αρχικά να συνυπήρχαν, παράλληλα, στη συνέχεια να συνδυάστηκαν και αργότερα πάλι διαφοροποιήθηκαν. Αυτά ως προς το πιο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν της τράπουλας γιατί η καταγωγή της, αβέβαιη, χάνεται μέσα στον χρόνο, στους μύθους και στις παραδόσεις.

Ποιος ανακάτεψε πρώτος τα τραπουλόχαρτα; Κι αυτό γιατί η πατρότητά της είναι μάλλον ένα μυστήριο. Τέσσερις χώρες και λαοί ερίζουν για το ποιος την πρωτοέπιασε, αλλά ως πιο ανίσχυρη κρίνεται η άποψη περί Αράβων. Είναι γεγονός ότι οι Άραβες συνέβαλαν στη διάδοση κάποιων μορφών τράπουλας, πιθανόν να επέφεραν αλλαγές σ’ αυτές, αλλά δεν ήταν αυτοί που εφηύραν την τράπουλα.
Πιο πιθανή πάντως άποψη από αυτή είναι ότι τα περίεργα αυτά τραπουλόχαρτα, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Αίγυπτο, σε ανύποπτο χρόνο, έχοντας επάνω τους θρησκευτικές απεικονίσεις.
Οι αποκρυφιστές μάλιστα ασπάζονται περισσότερο την άποψη αυτή και θεωρούν ότι η εφεύρεση των τραπουλόχαρτων χρονολογείται πριν από τον έντυπο λόγο, ότι η τράπουλα ήταν η πρώτη μορφή «βιβλίου» και ότι τα τραπουλόχαρτα, στη μορφή που είχαν τότε, αποτύπωναν συμβολικά την αρχέγονη γνώση, αποτελούσαν ένα μέρος της λατρείας του Αιγυπτίου θεού Τοθ και με τη βοήθειά τους μπορούσε να προβλεφθεί η μοίρα των ανθρώπων και το μέλλον τους, να δοθούν συμβουλές προς αυτούς και να εξηγηθεί η θέληση των θεών.
Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης θεωρούν ότι αυτά τα αρχέγονα «Φύλλα της Τύχης» ή «Τάροκ» αποτελούν τον «πνευματικό πρόγονο» όλων των τραπουλόχαρτων και ότι η πιο αυθεντική μορφή τους διασώθηκε ως «Τάροκ των Βοημών» και ήδη ως τράπουλα με την ονομασία «Ταρώ του Τοθ».
Η περισσότερο κρατούσα και με τα περισσότερα επιχειρήματα άποψη, όμως, είναι αυτή που συνδέει την τράπουλα με την Κίνα, όπου μάλιστα, ως γνωστό, εφευρέθηκε και το χαρτί. Εδώ λοιπόν φαίνεται πως εμφανίστηκαν για πρώτη φορά παιγνιόχαρτα μεταξύ 7ου και 10ου αιώνα, στην αρχή μάλιστα μπορεί ταυτόχρονα να χρησιμοποιούντο και ως χαρτονομίσματα, όπως πιστεύουν κάποιοι ιστορικοί. Η ομοιότητα, πάντως, των κινέζικων χαρτονομισμάτων και των κινέζικων παιγνιοχάρτων είναι αξιοσημείωτη.

Τα παιγνιόχαρτα θεωρούνται εξέλιξη των κινέζικων ντόμινο, γιατρικού της πλήξης. Σύμφωνα με μια εκδοχή, που βρίσκουμε στην κινέζικη εγκυκλοπαίδεια – λεξικό «Τσινγκ-Τσζε-Τουνγκ» του 1678, ο Κινέζος αυτοκράτορας του 12ου αιώνα Σεν-Χο, ανέθεσε στους σοφούς του να βρουν ένα αντίδοτο στην πλήξη που ένιωθαν στο παλάτι οι τριακόσιες παλλακίδες του, οπότε και κάποιος σοφός του έφερε μια συλλογή από μικρές, ωραία διακοσμημένες, πλάκες από ελεφαντόδοντο, με τις οποίες, κατά τα λεγόμενά του, μπορούσαν να παιχτούν πολλά και διαφορετικά παιχνίδια.
Τόσο ο αυτοκράτορας, όσο και οι παλλακίδες του, ενθουσιάστηκαν και, πλέον, το πρόβλημα της ανίας λύθηκε. Ο Τ.Φ. Καίητερ, όμως, στο βιβλίο του «Η εφεύρεση της τυπογραφίας στην Κίνα» αναφέρεται σε χαρτοπαιξία στην Κίνα ήδη τουλάχιστον από το 969.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η τράπουλα δεν αποτελεί ευρωπαϊκή εφεύρεση, αφού στην ήρθε από την Ασία. Από ποιους; Και για το προκείμενο ζήτημα οι θεωρίες είναι πολλές: Είτε από τους Σταυροφόρους, που την έμαθαν από τους Τατάρους, είτε από τους Άραβες της Ισπανίας, τον 14ο αιώνα, είτε, πάλι κατά τον 14ο αιώνα, από τους επιτιθέμενους στη Σικελία Σαρακηνούς, που την ονόμαζαν «ναϊμπι», είτε, κατ’ άλλες απόψεις, μέσω των ρομά αθίγγανων ή των Μαμελούκων.
Η ιταλική και ισπανική λέξη για τα παιγνιόχαρτα έχει αραβική προέλευση, γεγονός που συνηγορεί για τη μεταφορά από τους Άραβες ή τους Σαρακηνούς ή και τους Σταυροφόρους. Αντιθέτως η άποψη που δέχεται μεταφορά από τους πάσχει κατά το ότι οι τράπουλες εμφανίστηκαν στην Ευρώπη πριν από τους περισσότερους Τσιγγάνους. Αναμφιβόλως, πάντως, οι τελευταίοι, με τις μετακινήσεις τους και με την ενασχόλησή τους με την χαρτομαντεία, συνετέλεσαν τα μέγιστα στη διάδοση της χρήσης της τράπουλας.
Πολύ πιθανό είναι στην Ευρώπη να έφθασαν, προοδευτικά και με ελάχιστη χρονική διαφορά, από διαφορετικούς διαύλους, διαφορετικές μορφές τράπουλας, οι οποίες στη συνέχεια να αλληλοεπηρεάστηκαν ή και να συγχωνεύτηκαν.
Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν αναφορές ότι παιγνιόχαρτα εμφανίστηκαν στην Ιταλία το 1299, στην Ισπανία το 1371, στις Κάτω Χώρες το 1379 και στη Γερμανία το 1377, ενώ σχετική αναφορά βρίσκουμε σε γαλλικό χειρόγραφο των αρχών του 14ου αιώνα, σε γαλλικό ποίημα του 1328 και σε άλλο έγγραφο του αρχείου του Καρόλου ΣΤ’, το 1392.
Ο Κάρολος Ε’, το 1369, στοχεύοντας στη διάδοση της τοξοβολίας, απαγόρευσε στους υπηκόους του να ασχολούνται με άλλα, ρητώς κατονομαζόμενα στο σχετικό διάταγμα, παιχνίδια, στα οποία, όμως, δεν περιλαμβάνονται τα χαρτιά. Νωρίτερα, πάντως, ο Κάρολος Δ’, λέγεται πως διασκέδαζε παίζοντας χαρτιά επί πολλές ώρες κατά τη διάρκειατης μακράς ασθενείας του. Επίσης σώζεται ένα έγγραφο από την αυλή της Βραβάνδης, από το 1379, όπου αναφέρεται η αγορά μιας τράπουλας για λογαριασμό του βασιλικού ζεύγους, δηλαδή του βασιλιά Βενσεσλάς του Λουξεμβούργου και της βασίλισσας Ιωάννας της Βραβάνδης.
Είναι εντυπωσιακές οι πάμπολλες αναφορές σε τράπουλες και στην χαρτοπαιξία που παρατηρούνται από το 1370 και μετά, σε όλες τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, γεγονός που αποδεικνύει την ταχύτατη διάδοση και αποδοχή τους, ενώ αξίζει να επισημανθεί ότι ο Δάντης δεν τις αναφέρει καθόλου. Δεν φαίνεται να υπάρχουν στοιχεία για το πότε ακριβώς έφθασαν στην Αγγλία, όμως, το 1463, οι ντόπιοι κατασκευαστές ζητούν κρατική προστασία κατά των εισαγόμενων τύπων που ανταγωνίζονται σκληρά τα εγχώρια προϊόντα.

Στην Ανατολική Ευρώπη έφθασαν προς τα τέλη του 15ου αιώνα, γεγονός που αποκλείει την, επίσης προταθείσα, άποψη, ότι τα τραπουλόχαρτα εισήχθησαν μέσω της Ανατολικής Ευρώπης και μάλιστα μέσω των τσιγγάνων, ενώ στην Αμερική μάλλον ήδη από την εποχή του Κολόμβου. Το σίγουρο πάντως είναι ότι ήδη στα μέσα του ιστ’ αιώνα, οι Ισπανοί τα είχαν μεταδώσει στους Αζτέκους του Μεξικού, των οποίων είχε ήδη καταστεί ιδιαίτερα προσφιλής ενασχόληση.
Καθ’ όσον αφορά στους Βυζαντινούς, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία σχετικά με τράπουλες, κάτι που προφανώς σημαίνει ότι δεν πρόλαβαν να τις γνωρίσουν. Επίσης δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία (π.χ. από περιηγητές) για χρήση τραπουλών στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, χωρίς αυτό να αποδεικνύει με βεβαιότητα ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε. Αντιθέτως χαρτιά παίζονταν στα ενετοκρατούμενα Επτάνησα, από όπου στη συνέχεια η συνήθεια πέρασε και σε μερικές περιοχές της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας (τότε Ρούμελης).
Τα τραπουλόχαρτα που χρησιμοποιούντο ήταν ενετικού τύπου, με αρχαιοπρεπείς παραστάσεις, ενώ και η ορολογία που επεκράτησε ήταν ιταλική και γαλλική και γενικότερα ευρωπαϊκής προέλευσης και, πάντως, όχι τουρκικής, κάτι που μάλλον αποδεικνύει ότι η τράπουλα ήρθε στην Ελλάδα από την δύση και όχι από την ανατολή.
Από το 1884 και μετά η εκτύπωση και η εμπορία των παιγνιοχάρτων ανήκε στο Μονοπώλιο του Ελληνικού κράτους

Blackjack: H ιστορία του αγαπημένου παιχνιδιού

Πώς διαιρείται η τράπουλα
Η δεσμίδα μιας τράπουλας αποτελείται από 52 στα οποία προστίθενται και δύο φύλλα με την εικόνα του Αρλεκίνου ή Ερμού ή «Τζόκερ», διαιρούνται σε δύο χρώματα (μαύρο και κόκκινο) των 26 φύλλων και κάθε χρώμα σε δύο διαφορετικά είδη.
Έτσι διαμορφώνονται τέσσερις διαφορετικές σειρές από 13 φύλλα η καθεμία, οι εξής: Κόκκινα Καρρό (τετράγωνα), Κόκκινες Κούπες (καρδιές), Μαύρα Σπαθιά (τριφύλλια) και Μαύρες Πίκες (μπαστούνια). Από τα 13 φύλλα, τα 10 παριστάνουν αριθμούς από το 1 ως το 10 και τα άλλα τρία «φιγούρες» και συγκεκριμένα τον Ρήγα (βασιλέα με γενειάδα), την Ντάμα (γυναίκα ή κορίτσι) και τον Βαλέ ή Φάντη.

Σε μια τράπουλα υπάρχουν:
• 52 φύλλα, όσες και οι εβδομάδες του χρόνου
• 13 φύλλα κάθε «χρώματος» (φυλής), όσες και οι εβδομάδες μιας εποχής ή όσοι οι σεληνιακοί μήνες
• 4 «χρώματα» (φυλές), όσες και οι εβδομάδες του μήνα
• 12 φιγούρες, όσοι και οι μήνες του χρόνου
Ποιους απεικονίζουν όμως οι φιγούρες που βλέπουμε στην τράπουλα; Οπως εξηγούν οι ιστορικοί, κατά καιρούς εμφανίστηκαν αρκετές παραλλαγές σχεδίων αλλά τελικά επικράτησε το γαλλικό σχέδιο του 16ου αιώνα, γι’ αυτό και οι φιγούρες φορούν παραδοσιακές ενδυμασίες της εποχής. Το K απεικονίζει τον βασιλιά (King) το Q τη βασίλισσα (Queen) και το J ιππότη, υπηρέτη και γενικά υπασπιστή (Jack).
Οι μυθικές μορφές τις οποίες αναπαριστούν οι συγκεκριμένες φιγούρες είναι:

Για τους βασιλιάδες
Καρλομάγνος (ρήγας κούπα)
Ιούλιος Καίσαρας (ρήγας καρό)
Μέγας Αλέξανδρος (ρήγας σπαθί)
Δαβίδ (ρήγας μπαστούνι).

Για τις βασίλισσες
Παλλάδα Αθηνά (ντάμα μπαστούνι)
Ιουδήθ (η γενναία Εβραία που σκότωσε τον Ολοφέρνη)
Η νεράϊδα Αρζίν (Argine, αναγραμματισμός της λέξης Regina που στα λατινικά σημαίνει βασίλισσα)
Ραχήλ (σύζυγος του Ιακώβ).

Τέλος, οι Βαλέδες είναι
Εκτορας (βαλές καρό),
Λάνσελοτ (βαλές κούπα)
Οζιέ (βαλές μπαστούνι)
Λαΐρ (βαλές σπαθί).

Το σύνδρομο ΔΕΝ

Η Ελλάδα σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011, φιλοξενεί προσωρινά περίπου 11.000.000 ψυχές, εγκλωβισμένες σε υλικά σώματα.
Με βάση την εμπειρία μου και τις πληροφορίες μου, το ποσοστό των Ελλήνων που γυμνάζεται συστηματικά (3 – 5 φορές/ εβδομάδα) είναι μικρότερο του 10%. Τα στατιστικά των γυμναστηρίων, μιλούν για περίπου 3%.
Έτσι, με βάση τα γενικά στατιστικά, οι Έλληνες που γυμνάζονται είναι περίπου 500.000 – 600.000!

Τραγικό ποσοστό! Ένα αξιολύπητο ποσοστό, που μας καθιστά (και πάλι) στην τελευταία θέση στη λίστα των Ευρωπαίων. Τελευταίοι στη γυμναστική, τελευταίοι στην ετήσια κατά κεφαλή ανάγνωση βιβλίων, αλλά πρώτοι στην κατανάλωση νικοτίνης, καφέ, πρώτοι στην παιδική παχυσαρκία, δεύτεροι στην κατανάλωση αλκοόλ. Μάλιστα …
Και ύστερα αναρωτιέστε γιατί μας έχουν όλοι στο «κλάσιμο και στο φτύσιμο». Τυχαίο μήπως, που διανύουμε την χειρότερη οικονομική κρίση της νεοελληνικής ιστορίας;

Όλα εδώ πληρώνονται! Ο σύγχρονος Έλληνας είναι ζαμανφουτίστας, ωχαδερφιστής, κοιλιόδουλος, μπαχαντέλας, συμφεροντολόγος, βολεψάκιας, καλοπερασάκιας. Και όλα αυτά γιατί είναι ανίκανος και ανήμπορος να αντι-δράσει, επειδή διακατέχεται από την Ελληνική σύγχρονη πανούκλα. Τον θανάσιμο μεταδιδόμενο ιό του «ΔΕΝ».
Ακολουθούν μερικές κοινές δικαιολογίες, που χρησιμοποιείς καθημερινά ως κοινότυπες εκφράσεις∙ Κάτω ακριβώς από τις κοινές δικαιολογίες και μέσα σε παρένθεση, ακολουθούν οι χιουμοριστικές απαντήσεις μου.
– Δεν έχω χρόνο για άσκηση, γιατί έχω υποχρεώσεις
(Η πρώτη σου και μεγαλύτερη υποχρέωση είναι ο εαυτός σου και η υγεία σου. Για να μην αναγκαστείς να «υποχρεωθείς» αργότερα, στους γιατρούς και στους δικούς σου.)
– Δεν έχω παρέα. Νιώθω μόνος!
(Η καλύτερα παρέα είναι ο αληθινός εαυτός σου. Ψάξε να τον βρεις)
– Δεν έχω δουλειά.
(Καλύτερα. Τώρα έχεις όλο το χρόνο για να αναζητήσεις εργασία και όχι δουλεία)
– Δεν μου αρέσει η ζωή στην πόλη!
(Όλο τα ίδια λες και ακόμη εκεί είσαι. Το χωριό σου σε περιμένει)
– Δεν κάνω αυτό που μου αρέσει
(Τι σε σταματάει;)
– Δεν έχω ενέργεια!
(Τρώγε ζωντανές τροφές, γυμνάσου καθημερινά, κοιμήσου το βράδυ νωρίς.)
– Δεν έχω χρήματα!
(Χμμμ)
– Δεν έχω τις κατάλληλες γνώσεις.
(Τι περιμένεις;)
– Δεν έχει γυμναστήριο στην γειτονιά μου!
(Γυμνάσου στο σπίτι ή στη φύση)
– Δεν έχω κατάλληλο εξοπλισμό (μπλέντερ, αποχυμωτή, βάρη, κτλ)
(Μπορείς και χωρίς αυτά)
– Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Είναι δύσκολο ή αδύνατο.
(Ότι πεις εσύ)
– Δεν γυμνάζομαι γιατί πονάω (μέση, γόνατα, αυχένας)
(Πονάς γιατί δεν γυμνάζεσαι)
– Δεν έχω κάποιο κίνητρο
(Δεν είναι κίνητρο η υγεία σου;)
– Δεν μου αρέσει η γυμναστική
(Γι’ αυτό είσαι έτσι)
– Δεν μου αρέσουν τα φρούτα. Ούτε οι σαλάτες και οι χυμοί
(Καλά να πάθεις!)
– Δεν έχω χρόνο λόγω της πολλής δουλειάς
(Θα έχεις πολύ χρόνο στο κρεβάτι του νοσοκομείου)
– Δεν έχω ανάγκη από γυμναστική και διατροφή. Είμαι μια χαρά.
(Πω, πω, το έχεις χάσει;)
– Τίποτα δεν είχε αποτέλεσμα
(Συνέχισε να δοκιμάζεις. Κάτι θα βρεις)
– Δεν έχω τα προσόντα. Ντρέπομαι για το σώμα μου.
(Γι’ αυτό στην παραλία τα «πετάς όλα», χύμα, μπροστά στα μούτρα μου)
– Δεν έχω χρόνο γιατί ταξιδεύω!
(Έλα τώρα)
– Δεν έχω καλά γονίδια. Κληρονόμησα αυτό, εκείνο, το άλλο.
(Κληρονόμησες την δικαιολογία)
– Δεν έχω καλό μεταβολισμό.
(Έγινες και διαιτολόγος τώρα;)
– Δεν γυμνάζομαι, δεν προσέχω τη διατροφή μου, γιατί έχω υποτάξει τη σάρκα. Είμαι «spiritual».
(Χα, χα, χα, χα, χα, χα)
Αυτές αδέρφια μου είναι 23 πολύ συχνές δικαιολογίες του κώλου, που βαρέθηκα να ακούω από πελάτες και ασθενείς μου, τα τελευταία 20 χρόνια. Δικαιολογίες που εμφανώς και δικαίως, καταδεικνύουν και την ακριβή αιτία για την οποία έχει περιέλθει η πλειοψηφία των Ελλήνων σε αυτή την τραγική σωματική, ψυχική και νοητική θέση.
Ένας Έλληνας του «κλώτσου και του μπάτσου», που αμέλησε τον εαυτό του, τον συνάνθρωπο του και τον τόπο του. Και τώρα φωνάζει και ζητάει τα ρέστα.
Συνειδητοποίησε το αδερφέ!
ΕΣΥ είσαι υπεύθυνος για όλα. Γιατί ΕΣΥ είσαι το σύστημα, η πολιτική, η θρησκεία, η οικονομία. ΕΣΥ είσαι υπεύθυνος για την υγεία σου, την ευημερία σου, την ευτυχία σου. ΕΣΥ και μόνο ΕΣΥ ορίζεις το παρόν σου και το μέλλον σου. ΕΣΥ και μόνο ΕΣΥ μπορείς να αλλάξεις τα πάντα γύρω σου.
ΕΣΥ και μόνο ΕΣΥ.
Αρκεί να το αποφασίσεις.
Ξεκίνα άμεσα. Σήμερα. ΤΩΡΑ!
Το πρώτο βήμα;
Το σώμα σου. Ξεκίνα με όσα συστήνω στα άρθρα μου σχετικά με τα πρώτα βήματα στη διατροφή και τη γυμναστική.
Και μην ξεχνάς.
Κάνε ότι μπορείς, με ότι έχεις στη διάθεση σου, ακριβώς εκεί που βρίσκεσαι.
Εύχομαι και ελπίζω κάποια στιγμή στη ζωή σου, να διακατέχεσαι και ΕΣΥ από «Το σύνδρομο του ΖΕΝ» και όχι πια, από το «σύνδρομο του ΔΕΝ».
--------------------

ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ-ΠΑΤΡΑ έναρξη μαθημάτων-προπονήσεων ΔΩΡΕΑΝ!
Ο Α.Σ. ΓΛΑΥΚΟΣ ξεκινά πάλι για 14η χρονιά από Τετάρτη 7/1/2015 νέα σειρά μαθημάτων και προπονήσεων τόσο για τους παλιούς του αθλητές και αθλήτριες, όσο και για όσους νέους και νέες (από ......9-99 ετών) θέλουν να ασχοληθούν με το Ολυμπιακό άθλημα της ΤΟΞΟΒΟΛΙΑΣ.
Η παρακολούθηση των μαθημάτων, οι προπονήσεις και ο εξοπλισμός στον σύλλογό μας είναι ΔΩΡΕΑΝ!
Τα μαθήματα-προπονήσεις γίνονται κάθε Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή 18:00-21:00 στό ΠΑΜΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΠΑΤΡΩΝ (ΣΟΥΤΣΟΥ 1)
Ελάτε να γνωρίσετε το άθλημα και την φιλοσοφία του!
Πληροφορίες: κο Γιώργο τηλ. 6983523256
Για περισσότερα δες και: https://www.facebook.com/pages/Glafkos-archery-and-shooting-teem/289142267854194?ref=hl

Ιωάννης ο Βαπτιστής και ευαγγελικοί τραγέλαφοι

Όπως μαθαίνουμε από τις «ιερές» γραφές, ο άνθρωπος που προετοίμασε το έδαφος για τον ερχομό και την διδασκαλία του Ιησού, ήταν ο γιος του Ζαχαρία και της Ελισάβετ, ο Ιωάννης. Ο Ιωάννης (που αξίζει ν' αναφερθεί ότι γεννήθηκε «θαυματουργικώς» από στείρα γυναίκα, μετά από παρέμβαση «αγγέλου Κυρίου») για τον λόγο αυτόν ονομάστηκε «Πρόδρομος». Προς τον σκοπό αυτό, ζώντας σαν ασκητής και τρώγοντας ακρίδες, κήρυττε το «Μετανοείτε, ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών» κι άρχισε να βαπτίζει τον κόσμο και να τον προετοιμάζει για την «βασιλεία των ουρανών». Κατ' εντολήν του ίδιου του Θεού, ανέλαβε να βαπτίσει τον Ιησού και γι' αυτό ονομάστηκε και «Βαπτιστής».

Ο Ιωάννης, που ήταν σχεδόν συνομήλικος του Ιησού, δεν γνώριζε προσωπικά τον «Μεσσία». Σύμφωνα με το «Κατά Ιωάννην» ευαγγέλιο (1: 33), ο Θεός του είπε ότι θα τον αναγνώριζε από το Άγιο Πνεύμα που θα καθόταν πάνω από το κεφάλι του, όταν θα τον βάπτιζε. Όπως και συνέβη, σύμφωνα με τα «Κατά Ματθαίον» (3: 16-17), «Κατά Μάρκον» (1: 10-11) και «Κατά Λουκάν» (3: 21-22) ευαγγέλια... Το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε με την μορφή περιστεριού και κάθησε πάνω από τον Ιησού, ενώ την ίδια στιγμή ακούστηκε η φωνή του Θεού να λέει: «Αυτός είναι ο γιος μου ο αγαπητός, στον οποίο δείχνω την εύνοιά μου». Το «Κατά Ιωάννην» όμως, παρ' ότι κάνει κι αυτό αναφορά στο «πουλί», δεν λέει λέξη για την «φωνή Κυρίου». Επιπλέον, σύμφωνα με το ίδιο ευαγγέλιο, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, δεν φαίνεται να περιμένει καθόλου την εμφάνιση του «πουλιού» για να αναγνωρίσει ποιον πραγματικά βαπτίζει. Χωρίς, όπως έχει προαναφερθεί, να γνωρίζει τον Ιησού, με το που τον βλέπει, λέει: «Αυτός είναι ο αμνός του Θεού!» (1: 29).

Βέβαια, εδώ προκύπτει ένα ουσιώδες ερώτημα: Γιατί θα έπρεπε να βαπτιστεί ο Ιησούς; Ως γνωστόν, η βάπτιση τελείται προς εξαγνισμό των ανθρώπων από το «προπατορικό αμάρτημα», το οποίο -σύμφωνα με την ιουδαιοχριστιανική παράδοση- φέρουν όλοι όσοι έρχονται στη ζωή. Όλοι δηλαδή, οι άνθρωποι, γεννιούνται «αμαρτωλοί». Ο Ιησούς όμως, όπως λένε, δεν γεννήθηκε όπως οι κοινοί θνητοί, αλλά μέσω της «αμώμου συλλήψεως» διά του Αγίου Πνεύματος, από «παρθένα» μητέρα. Αφού λοιπόν ο Ιησούς, ως «μονογενής υιός του Θεού» γεννήθηκε αναμάρτητος, προς τι η χρεία της βάπτισης; Για ποιο πράγμα θα έπρεπε να «μετανοήσει»; Μήπως θα μπορούσε να μας διαφωτίσει σ' αυτό το σημείο ο «Ύψιστος»;

Ο τραγέλαφος και οι «ιερές» αντιφάσεις όμως, συνεχίζονται λίγο παρακάτω, όπου ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, παρ' ότι έχει δει αυτά τα θεΐκά σημάδια (ή σύμφωνα με το «Κατά Ιωάννην» δεν τα χρειάστηκε καν), λίγο αργότερα κι ενώ βρίσκεται στη φυλακή, στέλνει δύο απ' τους μαθητές του Ιησού, να τον ρωτήσουν, τι, λέτε; Άκουσον, άκουσον! Εάν «Εσύ είσαι ο Mεσσίας που είναι να έρθει ή περιμένουμε άλλον;»!!! («Κατά Ματθαίον» 11: 2-3 και «Κατά Λουκάν» 7: 19). Ο άνθρωπος που κατά θείαν εντολή, προετοίμαζε το έδαφος για τον ερχομό του «Μεσσία»· ο άνθρωπος που τον βάπτισε· ο άνθρωπος που είδε -κι όχι μόνο αυτός- το «πουλί» να κάθεται πάνω στον Ιησού· ο άνθρωπος που άκουσε -όπως και όλοι οι παρεβρισκόμενοι- την φωνή του Θεού να εκδηλώνει την εύνοιά του στον «γιο» του, εμφανίζεται κλονισμένος και εκφράζει αμφιβολίες! Γιατί άραγε; Τι άλλο ήθελε για να πειστεί;

Οι ευαγγελικοί τραγέλαφοι δεν σταματούν εδώ. Ο Ιησούς αναλαμβάνει να διαλύσει τις αμφιβολίες του Ιωάννη. Η απλή λογική λέει πως, τι καλύτερο επιχείρημα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει εκτός από τα ίδια τα θεΐκά σημάδια; Το «πουλί» και την «φωνή Κυρίου» που ακούστηκε; Είναι γνωστόν όμως ότι οι «ιερές» γραφές στερούνται πάσης λογικής, οπότε θα ήταν ευσεβής πόθος και κάτι το ανεδαφικό, να την συναντούσαμε εδώ, ακόμη κι απ' τον ίδιο τον Ιησού. Έτσι, ο «Μεσσίας» αντί να επικαλεστεί αυτά τα «σημάδια», προτιμά να επικαλεστεί τα...ανύπαρκτα «θαύματά» του... («Κατά Ματθαίον» 11: 4-5 και «Κατά Λουκάν» 7: 22-23). Πιάσ' τ' αβγό και κούρευ' το δηλαδή...

Τελικά, αν δεν πάρει κάποιος μερικά χαπάκια «Έκστασις», δεν υπάρχει περίπτωση να βρει ειρμό και λογική συνέχεια στις «θεόπνευστες» και «ιερές» γραφές...

Θεοφάνεια - Ο «αγιασμός» τών υδάτων υπό το φως τής λογικής

Mια από τις σπουδαιότερες γιορτές τού Χριστιανισμού είναι τα Θεοφάνεια. Όχι μόνον ιαματικές, αλλά και υπερφυσικές ιδιότητες αποδίδονται από τους χριστιανούς στα νερά, που αγιάζονται από κληρικούς κάθε χρόνο την ημέρα των Θεοφανείων. Το νερό που έχει αγιαστεί, πιστεύεται ότι δεν χαλάει σε αντίθεση με το κοινό -μη αγιασμένο- νερό.
Ας εξετάσουμε όμως, τι πραγματικά συμβαίνει κάνοντας κατ΄ αρχήν ορισμένες παρατηρήσεις:
- Στο αγιασμένο νερό αποδίδονται ιδιότητες «κολλητικές». Αν αδειάσουμε, δηλαδή, μια μικρή φιάλη αγιασμένου νερού σε μια μεγάλη δεξαμενή, τότε και τα νερά τής δεξαμενής αγιάζονται. Δεν αναφέρεται όμως, η ταχύτητα διάδοσης τού αγιάσματος, οπότε πρέπει μάλλον να θεωρήσουμε, ότι γίνεται σε χρόνο μηδέν. Όταν επομένως αγιάζεται κάποια ποσότητα νερού, ο αγιασμός μεταδίδεται αστραπιαία σε κάθε άλλη ποσότητα νερού, με την οποία έρχεται αυτή σ΄ επαφή.

- Κάθε χρόνο την ημέρα των Θεοφανείων αγιάζονται τα νερά δεξαμενών, λιμνών, ποταμών και θαλασσών. Όλα αυτά όμως επικοινωνούν και καταλήγουν στη θάλασσα και στα πελάγη κι αυτά με τη σειρά τους καταλήγουν στους ωκεανούς, οπότε αμέσως αγιάζονται όλες οι θάλασσες, τα πελάγη κι οι ωκεανοί τού πλανήτη. Θα αρκούσε ένας μόνον αγιασμός σε ένα ποτάμι, προκειμένου να παραχθεί το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα.

- Με τη διαδικασία τής εξάτμισης παράγονται αγιασμένοι υδρατμοί, αγιασμένα σύννεφα και αγιασμένη βροχή κι έτσι σύντομα σε κάθε απομονωμένο σημείο τής Γης (λίμνη, σπηλιά κ.τ.λ.) φθάνει το αγιασμένο νερό, οπότε αγιάζονται όλα τα νερά τής Γης. Παίρνοντας επομένως νερό από την βρύση της οικίας μας είναι κι αυτό έμμεσα αγιασμένο και δεν έχει καμμία διαφορά από το νερό που αγιάστηκε άμεσα από τον ιερέα.

- Δεν αναφέρεται επίσης ο χρόνος, που το νερό διατηρεί την αγιασμένη του ιδιότητα. Είναι δυνατόν να χάνει την αγιαστική του δύναμη με την πάροδο του χρόνου; Αδιανόητο για τους χριστιανούς. Εφ΄ όσον όμως δεν την χάνει, γιατί το νερό, που αγιάστηκε φέτος πρέπει να ξαναγιαστεί και τού χρόνου; Θα αρκούσε ένας αγιασμός άπαξ κι έκτοτε όλα τα νερά τής Γης θα ήταν για πάντα αγιασμένα.

Είναι όμως γεγονός, ότι εάν πάρετε μία φιάλη νερού από την εκκλησία και μία φιάλη νερού από την βρύση τού σπιτιού σας, το νερό τής «αγιασμένης» φιάλης μπορεί να διατηρηθεί περισσότερο. Τι συμβαίνει λοιπόν; Ποιο μέσο χρησιμοποιεί η Εκκλησία; Η απάντηση είναι απλούστατη: Στο αγιασμένο νερό οι ιερείς βουτούν βασιλικό. Ο βασιλικός έχει αντισηπτικές ιδιότητες, γνωστές ήδη από την αρχαιότητα. Οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν βασιλικό στις ταριχεύσεις.

Το βάπτισμα των φύλλων τού βασιλικού μέσα στο νερό το κάνει να διατηρείται περισσότερο κι όχι οι ψαλμωδίες κι οι αγιασμοί των ιερέων. Αυτός είναι ο λόγος, που η Εκκλησία διάλεξε το συγκεκριμένο αυτό φυτό για τον αγιασμό των υδάτων κι όχι επειδή, όπως παραδίδεται, η Αγία Ελένη μυρίζοντας δήθεν το άρωμα βασιλικού, που είχε φυτρώσει στον τόπο που είχε ταφεί ο σταυρός, τον οποίον «ανακάλυψε» 300 χρόνια μετά τη σταύρωση.

Τα ψεύδη, οι δεισιδαιμονίες, οι παραλογισμοί κι οι ψυχολογικοί -και όχι μόνον- εκβιασμοί είναι τα κύρια μέσα, που έχουν κατά κόρον χρησιμοποιηθεί από τους χριστιανικούς μηχανισμούς επιβολής κι επιβίωσής του τούς 17 αιώνες τής ιστορίας του. Ο αγιασμός των υδάτων είναι σχετικά απλό θέμα κι η συζήτησή του «δεν σηκώνει πολύ νερό». Δεν πρέπει να μας εμπλέκουν λοιπόν οι κατηχητές και οι νεοφανείς τηλελλαδέμποροι, οι οποίοι πνίγονται σε μια κουταλιά νερού («αγιασμένου» ή μη). 

Θεωρία σφαλμάτων

Θεωρία σφαλμάτων ονομάζεται η θεωρία που ασχολείται με το σφάλμα στις μετρήσεις. Κάθε φορά που γίνεται μία μέτρηση με κάποιο όργανο στο εργαστήριο υπάρχει μια κάποια αναπόφευκτη και ποσοτικά εκφρασμένη έλλειψη ακρίβειας. Η θεωρία σφαλμάτων μελετά τρόπους για τον ακριβή προσδιορισμό της ακρίβειας μέτρησης η ισοδύναμα τον ακριβή προσδιορισμό του σφάλματος.

Ο όρος σφάλμα χρησιμοποιείται εδώ με την στατιστική έννοια του σφάλματος, δηλαδή με την έννοια της στατιστικής απόκλισης, και όχι με την έννοια του «μη-ορθού» ή του «λάθους». Το σφάλμα ορίζεται ως η έλλειψη ακρίβειας που υπάρχει αναγκαστικά στις μετρήσεις και στα όργανα και μεθόδους μέτρησης. Αν υπάρχουν πολλοί παράγοντες σφάλματος, τότε ως σφάλμα μέτρησης ορίζεται το μεγαλύτερο σφάλμα.

Η απόκλιση του σφάλματος από την πραγματική τιμή που θέλουμε να μετρήσουμε περιορίζει την ακρίβεια της μέτρησης. Η ακρίβεια της μέτρησης είναι μέτρο της ποιότητάς της. Γενικά, χρειάζεται προσοχή κατά τη μέτρηση και κατανόηση του πειράματος και της θεωρίας στην οποία στηρίζεται. Κατά την καταγραφή της εκτιμώμενης πραγματικής τιμής χρειάζεται να αναφέρεται και η ακρίβειά της. Αυτό γίνεται με τον προσδιορισμό της ακρίβειας σε μονάδες της τιμής και με την αναγραφή του δεξιά της τιμής συνοδευόμενο με το διπλό πρόσημο ±. Για παράδειγμα η τιμή (14±1) m σημαίνει πως εκτιμώμενη πραγματική τιμή είναι τα 14 μέτρα με ακρίβεια 1 μέτρου. Η ακρίβεια μπορεί να γίνει εμφανής και στις γραφικές παραστάσεις.

Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η αρχή της απροσδιοριστίας αναφέρεται σε χαρακτηριστικές περιπτώσεις σφαλμάτων, αφού συσχετίζει τις ακρίβειες δύο μεγεθών. Η σημασία του σφάλματος είναι τέτοια που μπορεί να κρίνει το αποτέλεσμα του πειράματος. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση όπου στην έκλειψη ηλίου παρατηρήθηκε το φαινόμενο της κάμψης του φωτός, αλλά αργότερα το αποτέλεσμα αμφισβητήθηκε, γιατί το σφάλμα ήταν αρκετά μεγάλο για να εξαχθεί το συμπέρασμα.

Είδη σφαλμάτων: Τα σφάλματα χωρίζονται σε κατηγορίες, ώστε όταν εντοπιστούν να μπορούμε με βάση την εμπειρία να τα παρακάμψουμε. Επιπλέον, είναι χρήσιμο να προβλέπονται τα σφάλματα και να ερμηνεύεται η προέλευσή τους. Μερικά είδη σφαλμάτων είναι:

> Σφάλματα ανάγνωσης, όπως η λανθασμένη ανάγνωση της ένδειξης ενός βολτομέτρου, όπως είναι η ανάγνωση της τιμής 6 αντί της τιμής 0. Για να περιοριστούν αυτά τα λάθη τα όργανα είναι ψηφιακά

> Σφάλμα παράλλαξης, αν η ένδειξη γίνεται από βελόνα, χρειάζεται σωστή οπτική γωνία για τη σωστή ανάγνωση, αλλιώς η μέτρηση θα είναι λάθος. Αυτό είναι το σφάλμα παράλλαξης. Για την αποφυγή αυτού του σφάλματος διαθέτουν καθρέφτη. Η οπτική γωνία είναι σωστή όταν δε φαίνεται το κατοπτρικό της είδωλο.

> Σφάλμτα μελετητών που εκτιμούν τις μετρήσεις, όπως η ανάγνωση ενός κακογραμμένου 0 ως 6 ή η ανάγνωση του ε σαν e (το ένα μπορεί να είναι η διηλεκτρική σταθερά και το άλλο η σταθερά του Όιλερ).

> Σφάλματα των οργάνων, δηλαδή το όργανο μπορεί να είναι λάθος από κατασκευή, μπορεί να έχει χαλάσει ή για κάποιο λόγο να υπολειτουργεί. Επίσης κάθε όργανο έχει μία ελάχιστη και μία μέγιστη τιμή, ενώ δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη μέτρηση μικρότερων ή μεγαλύτερων τιμών. Η ελάχιστη τιμή που μπορεί να μετρηθεί με το όργανο είναι το ελάχιστο δυνατό σφάλμα της μέτρησης. Επομένως, δεν υπάρχει μέτρηση χωρίς σφάλμα.

Προσδιορισμός τιμής: Η διαπίστωση και εκτίμηση της ακρίβειας μέτρησης μπορεί να γίνει με την επανάληψη της μέτρησης. Όσο λιγότερο αποκλίνουν οι μετρούμενες τιμές, τόσο ακριβέστερο είναι το αποτέλεσμα που θα καταγράψουμε ως τιμή της μέτρησης. Ταυτόχρονα, όσο περισσότερο επαναλαμβάνεται μια τιμή, τόσο πιο πιθανό είναι η συγκεκριμένη τιμή να είναι η πραγαμτική τιμή.

Το φαινόμενο της επαναλαμβανόμενης μέτρησης της ίδιας τιμής ονομάζεται επαναληψιμότητα της τιμής. Έτσι, η τιμή με τη μεγαλύτερη επαναληψιμότητα μάλλον είναι η πραγματική τιμή. Πριν όμως καταλήξουμε σε αυτό το συμπέρασμα πρέπει να ελέγξουμε αν κάποιο σφάλμα επαναλαμβάνεται συστηματικά (συστηματικό σφάλμα), για παράδειγμα σε μια μέτρηση μήκους δεν βλέπουμε ότι το μέτρο που χρησιμοποιούμε δεν είναι εκατοστά αλλά ίντσες.

Με βάση τα παραπάνω, αν γίνουν πολλές μετρήσεις και δείχνουν την ίδια τιμή, τότε σχεδόν σίγουρα η πραγματική τιμή του μεγέθους είναι αυτή η τιμή.

Αντίθετα, αν σε πολλές επαναλήψεις μετρηθούν πολλές τιμές και μερικές από αυτές αποκλίνουν αρκετά, τότε χρησιμοποιούμε ορισμένες μεθόδους, για την απαλοιφή των ακραίων τιμών και τον υπολογισμό της κεντρικής τιμής των μετρήσεων. Ως κεντρική τιμή των εγκεκριμένων μετρήσεων συνήθως λαμβάνουμε τη μέση τιμή τους (τον αριθμητικό μέσον όρο). Θεωρούμε ότι αυτή η κεντρική τιμή είναι η πραγματική, γιατί σύμφωνα με τη θεωρία των πιθανοτήτων αυτή η τιμή είναι πιο πιθανό να είναι η πραγματική τιμή.

Υπολογισμοί: Εκτός από τη μέτρηση το σφάλμα θα εξακολουθεί να υπάρχει και στους υπολογισμούς με τη συγκεκριμένη τιμή, ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι όλες οι πράξεις γίνονται σωστά. Η εμπειρία έχει δείξει ότι η πιθανότητα να υπάρξει υπολογιστικό σφάλμα αυξάνεται σημαντικά μαζί με το πλήθος και την πολυπλοκότητα των πράξεων, για αυτό αναζητούνται συνεχώς αποδοτικές και ελέγξιμες υπολογιστικές μέθοδοι. Υπάρχουν και κανόνες που αναφέρονται στην ακρίβεια του αποτελέσματος των υπολογισμών, όπως είναι η έννοια των σημαντικών ψηφίων και της στρογγυλοποίησης.

Μύθος ο ανίκανος πολίτης

Η εικόνα του ανίκανου, αμόρφωτου, αδιάφορου, ανενημέρωτου πολίτη ακόμη και του «πολιτικά ανώριμου» ο οποίος δρα με γνώμονα τα πάθη του και τα ιδιοτελή συμφέροντά του, για ολόκληρους αιώνες συνόδευσε πιστά την ανάπτυξη των πολιτικών συστημάτων. Η απεικόνιση του πολιτικά ανάξιου μέσου πολίτη, υπήρξε ιστορικά αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ηγεμόνες. Αρχικά για να αποτραπεί η επέκταση του δικαιώματος ψήφου (στις γυναίκες, στη νότια Αφρική κ.ο.κ) και, στη συνέχεια, για να παρεμποδιστεί το αίτημα για μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στα πολιτικά δρώμενα.

Το θέμα της πολιτικής ανικανότητας των λαών, σήμερα περισσότερο από ποτέ, θα έπρεπε να βρίσκεται στο επίκεντρο του συλλογικού διαλόγου, καθώς (με ευθύνη αμφοτέρων των εμπλεκομένων δηλαδή πολιτών και πολιτικών) κατασκευάστηκε ένα είδος κοινής αντίληψης, ότι δηλαδή ο μέσος πολίτης δεν είναι σε θέση να κρίνει ορθολογικά εφόσον δεν διαθέτει την απαραίτητη επάρκεια, ώστε να αποφασίσει για «σύνθετα πολιτικά ζητήματα».

Από τα παραπάνω προκύπτει ασφαλώς ένα βασικό ερώτημα: εάν οι πολίτες δεν είναι ικανοί να αποφασίσουν σχετικά με σύνθετα ή μη πολιτικά θέματα, πώς μπορούν να είναι ταυτόχρονα σε θέση να αξιολογούν ορθά τις υποψήφιες προσωπικότητες που στη συνέχεια θα τους αντιπροσωπεύσουν στα κοινοβούλιο και επομένως θα λάβουν αποφάσεις για λογαριασμό τους;

Αντιστοίχως πώς, αυτοί οι ίδιοι ανίκανοι πολίτες, είναι ταυτόχρονα σε θέση να αξιολογήσουν τις προγραμματικές δηλώσεις και τα προγράμματα των κομμάτων, ώστε να ψηφίσουν αναλόγως;

Παραμένει ασαφές γιατί οι ψηφοφόροι αφενός θεωρούνται ικανοί να επιλέξουν μεταξύ των κομμάτων και των υποψηφίων, ενώ αφετέρου κρίνονται ανίκανοι να αποφασίσουν για συγκεκριμένα πολιτικά ζητήματα.

Αυτό το επιχείρημα συνιστά μια τεράστια αντίφαση στην οποία οι πολίτες έχουν εγκλωβιστεί στα αδιέξοδα αντιπροσωπευτικά πολιτικά συστήματα, που όχι μόνο αμφισβητούν την ίδια την δυνατότητα κατανόησης (από την πλευρά των πολιτών) των πολιτικών προγραμμάτων αλλά (οι πολιτικοί τους εκφραστές) διαθέτουν και το αριστοκρατικό προνόμιο να μην τα εφαρμόζουν ή να τα μεταλλάσσουν κατά  το δοκούν χωρίς ουσιαστικές συνέπειες.

Στην πραγματικότητα, οι πολίτες δεν έχουν δεχθεί μόνον αυτή την αντίφαση αλλά – με την παθητικότητά τους και την έλλειψη αμφισβήτησης – έχουν επιτρέψει τη δημιουργία μιας ακόμη κοινής ψευδαίσθησης.  Αυτή η ψευδαίσθηση, που δημιουργήθηκε σχεδόν σιωπηρά, αφορά στην ύπαρξη – κάθε φορά – μιας σχεδόν μυθικής φιγούρας πολιτικού προσώπου: εξαιρετικά ευφυούς, εξόχως καταρτισμένου, ορθολογικού και αδιαμφισβήτητης ηθικής, ενός με λίγα λόγια, ακέραιου πολιτικού σοφού (ως μια τέλεια σύνθεση με υπεράνθρωπες διαστάσεις και χαρακτηριστικά).  Οδήγησε με άλλα λόγια στην πίστη περί ύπαρξης ηγετών με ιδιότητες «πολιτικού υπέρ-όντος».

Σήμερα, στο πλαίσιο των αντιπροσωπευτικών πολιτικών συστημάτων, οι πολίτες εκλέγουν τους εκπροσώπους, αλλά μόνο οι πολιτικοί αποφασίζουν. Αυτοί οι τελευταίοι έχουν το μονοπώλιο σε όλο το φάσμα των αποφάσεων για όλα τα μεγάλα θέματα, ώστε να καθορίσουν την πολιτική τους ατζέντα και να επωφεληθούν των χρηματοδοτικών πόρων για τη διάδοση των θέσεών τους.

Όταν στη συνέχεια μονομερώς διαμορφωθούν αυτές οι θέσεις, οι πολίτες καλούνται στις εκλογές να ψηφίσουν ώστε να προκύψει μια πλειοψηφία. Όμως οι πλειοψηφίες όπως και οι μειοψηφίες είναι ποσοτικά μεγέθη (και κατά βάση αδιαφορούν για την όποια ποιοτική παράμετρο). Έτσι στα πλαίσια του κοινοβουλευτισμού όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα για να κερδίσουν μια θέση στη βουλή πρέπει (εφόσον απευθύνονται σε μικρότερα ή μεγαλύτερα τμήματα πολιτικά ανίκανου πληθυσμού) να παραιτηθούν από κάθε ρεαλιστική και ορθολογική πολιτική ανάλυση, ουσιαστικά να παραιτηθούν από την ίδια την έννοια του κοινού οφέλους.

Μάλιστα γνωρίζουν πως έχουν περισσότερες πιθανότητες εάν κολακέψουν (στην κρίσιμη εκείνη μάζα των ψηφοφόρων τους) την επιπολαιότητα, την έλλειψη καλλιέργειας, την χυδαιότητα του καταναλωτισμού. Αρκεί, εκείνοι οι λίγοι κομματάρχες, να βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία, με μια σταθερή και απόλυτη μειοψηφία ισχυρών οικονομικά πολιτών και να φροντίζουν για τα συμφέροντά της.

Με αυτό τον τρόπο εδραιώθηκε μια χυδαία σχέση ανάμεσα στους λίγους ανώτερους (πολιτικούς) και τους πολλούς κατώτερους-αναλφάβητους (ψηφοφόρους) που αξιωματικά οδηγεί σε έναν συλλογικό βίο που καθορίζεται – κάθε φορά – από μια αμιγώς ποσοτική εκτίμηση η οποία είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να οδηγήσει σε ποιοτικές απαιτήσεις και επομένως ποιοτικά αποτελέσματα. Το υβριστικό αυτής της υπόθεσης είναι ότι, ενώ ο μέσος όρος κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην κοινωνία είναι όλο και πιο υψηλός, (οπότε αυτή η κοινωνία είναι πολύ πιθανόν να μπορεί να εγγυηθεί ικανοποιητική ανταπόκριση σε ποιοτικές πολιτικές απαιτήσεις), οι πολιτικοί ηγέτες συνεχίζουν να της απευθύνονται με μια θρασύτατη απαξίωση.

Άλλωστε η απόφαση των πολλών (ορθότερη ή μη) για οποιοδήποτε ζήτημα, είναι η μόνη δημοκρατικά νόμιμη.

Εν κατακλείδι, το γεγονός ότι κυβέρνηση θα πρέπει να ανατεθεί σε λίγους έμπειρους, κάτι σαν πλατωνικούς θεματοφύλακες, αφιερωμένους στο να κυβερνήσουν (στην ουσία για ένα ανύπαρκτο κοινό καλό), όντας μάλιστα ανώτεροι από τους υπόλοιπους πολίτες, συνθέτει την πεμπτουσία της ύβρεως που ενώ γνωρίζουμε ότι αντιτίθεται στη βιωσιμότητα του δημοκρατικού εγχειρήματος, συνεχίζουμε να ανεχόμαστε με μια ανεξήγητη στωικότητα.

Ανασηκώνοντας το πέπλο του Σύμπαντος

Ο Αλμπερτ Αϊνστάιν επιχείρησε να ενοποιήσει τη βαρύτητα με τις υποατομικές θεμελιώδεις δυνάμεις με σκοπό να υφάνει όλα τα νήματα της φύσης σε έναν ενιαίο ιστό.

Ωστόσο, οι προσπάθειές του ήταν ανεπιτυχείς και ο στόχος του έγινε το όνειρο όλων των μετέπειτα γενεών θεωρητικών φυσικών.

Παρά τις πολλές προσπάθειες και την πρόοδο που αναμφίβολα έχει επιτευχθεί, το όνειρο του Αϊνστάιν, το δικό μας όνειρo, δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί επειδή υπάρχει ασυμβατότητα μεταξύ της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας (που περιγράφει τον μακρόκοσμο) και της Κβαντομηχανικής (που περιγράφει τον μικρόκοσμο).

Η αβεβαιότητα του μικρόκοσμου
Η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας (ΓΘΣ) του Αϊνστάιν περιγράφει τις καμπυλώσεις του χωροχρόνου λόγω της παρουσίας ύλης ή ενέργειας και εξηγεί με εξαιρετική ακρίβεια τη δυναμική του Σύμπαντος σε μεγάλες κλίμακες.
Προβλέψεις της ΓΘΣ, όπως η στρέβλωση του χωροχρόνου γύρω από τη Γη και το γεγονός ότι η Γη συμπαρασύρει στην περιστροφή της τμήμα του χωροχρόνου που την περιβάλλει, έχουν επιβεβαιωθεί με εντυπωσιακή ακρίβεια.
Δυστυχώς όμως η εκπληκτική συμφωνία μεταξύ θεωρητικών προβλέψεων που βασίζονται στη ΓΘΣ και πειραματικών μετρήσεων ή αστρονομικών παρατηρήσεων εξαφανίζεται μόλις εισέλθουμε στον μικρόκοσμο. Εκεί η συμπεριφορά και η θέση των σωματιδίων γίνονται αβέβαιες καθώς διεισδύουμε στο βασίλειο της Κβαντομηχανικής, το οποίο κυριαρχείται από αβεβαιότητες και πιθανότητες.
Προκειμένου να πραγματοποιήσουμε το όνειρο του Αϊνστάιν, το δικό μας όνειρο, πρέπει να συνδέσουμε την καμπυλότητα του χωροχρόνου με τις πιθανότητες πραγματοποίησης συμβάντων ενοποιώντας τη ΓΘΣ με την Κβαντομηχανική σε μία και μόνη θεωρία που ονομάζεται Κβαντική Βαρύτητα.
Πολλές προσπάθειες έχουν ήδη καταβληθεί για τη διατύπωση αυτής της θεωρίας, η ισχύς της οποίας μπορεί να ελεγχθεί με αποτελέσματα από πειράματα της Φυσικής στοιχειωδών σωματιδίων και από αστροφυσικές παρατηρήσεις, οι οποίες οδήγησαν σε μια εντυπωσιακή αλληλεπίδραση μεταξύ της θεωρίας βαρύτητας, της σωματιδιακής Φυσικής και της Κοσμολογίας.
Ασφαλώς στις περισσότερες φυσικές καταστάσεις αντιμετωπίζουμε συστήματα στα οποία παίζουν βασικό ρόλο είτε πολύ μεγάλες είτε πολύ μικρές κλίμακες αποστάσεων και, επομένως, είτε η ΓΘΣ είτε η Κβαντομηχανική, αντίστοιχα, αποτελούν επαρκή θεωρητικά πλαίσια.
Υπάρχουν όμως περιπτώσεις, όπως η μελέτη του εσωτερικού των μελανών οπών ή η βαθύτερη κατανόηση της Μεγάλης Εκρηξης (το περίφημο Big Bang από όπου δημιουργήθηκε το Σύμπαν), όπου απαιτείται να χρησιμοποιηθούν και οι δύο θεωρίες.

«Σέρφινγκ» στη δομή του χωροχρόνου
Η ΓΘΣ περιγράφει πολύ καλά τη δυναμική του Σύμπαντος μέσω των εξισώσεων του Αϊνστάιν, σύμφωνα με τις οποίες σε ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα στο παρελθόν το Σύμπαν χαρακτηριζόταν από υπερβολικά μεγάλη καμπυλότητα, ενώ όλη η ύλη και η ενέργεια του σημερινού παρατηρήσιμου Σύμπαντος ήταν συγκεντρωμένες σε έναν απειροελάχιστα μικρό χώρο.
Σύμφωνα με το καθιερωμένο κοσμολογικό πρότυπο της Μεγάλης Εκρηξης, αποδεκτό από τη συντριπτική πλειονότητα της επιστημονικής κοινότητας, το Σύμπαν που παρατηρούμε σήμερα είναι το αποτέλεσμα μιας μεγαλειώδους έκρηξης που συνέβη πριν από περίπου 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια.
Η συμβατική αντίληψη για τον χωρόχρονο και η καθιερωμένη εικόνα της γεωμετρίας δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατανόηση και την περιγραφή των πρώτων στιγμών του Σύμπαντος λόγω των ακραίων φυσικών συνθηκών που επικρατούσαν.
Προκειμένου να αντιμετωπίσουμε ερωτήματα σχετικά με την προέλευση του Σύμπαντος και τον μηχανισμό που οδήγησε στη δημιουργία του, να αναρωτηθούμε κατά πόσον η γέννηση του Σύμπαντος ήταν απλά ένα τυχαίο συμβάν ή να θέσουμε το ακόμη πιο φιλόδοξο ερώτημα σχετικά με το τι υπήρχε πριν από τη Μεγάλη Εκρηξη, απαιτείται η κατανόηση της δομής και της δυναμικής του ίδιου του χωροχρόνου.
Η Κβαντική Βαρύτητα είναι η πολυπόθητη θεωρία που θα εξηγήσει την ακόμη άγνωστη δομή του χωροχρόνου, την αόρατη αυτή δομή που αντιλαμβανόμαστε ως δύναμη της βαρύτητας. Η δομή αυτή καθορίζει τη δική μας τροχιά με τον ίδιο τρόπο που τα κύματα καθοδηγούν έναν σέρφερ σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα ή μικρές ανισόπεδες ανωμαλίες καθοδηγούν έναν σκιέρ στην κατάβαση μιας χιονισμένης πλαγιάς.

Οι υποψήφιες θεωρίες

Οι στοιχειώδεις βρόχοι της Κβαντικής Βαρύτητας Βρόχων «υφαίνουν» τον τετραδιάστατο χωρόχρονο
Για τη θεμελίωση της Κβαντικής Βαρύτητας έχουν ήδη γίνει διαφορετικές προσεγγίσεις, οι οποίες ταξινομούνται ανάλογα με το αν προέρχονται από τον χώρο της σωματιδιακής φυσικής (Θεωρία Χορδών/Θεωρία-Μ), της ΓΘΣ (Κβαντική Βαρύτητα Βρόχων) ή αν βασίζονται σε γεωμετρικές θεωρήσεις (Μη-Μεταθετική Γεωμετρία).

Θεωρία χορδών/θεωρία-μ
Η Θεωρία Χορδών υποθέτει ότι η ύλη αποτελείται από μονοδιάστατα αντικείμενα που ονομάζονται χορδές. Διαφορετικές δονήσεις χορδών αντιπροσωπεύουν διαφορετικά στοιχειώδη σωματίδια, ενώ η διάσπαση ή συνένωση χορδών αντιστοιχεί σε διαφορετικές αλληλεπιδράσεις στοιχειωδών σωματιδίων.
Οι χορδές αυτές εμφανίζονται είτε με τη μορφή κλειστών βρόχων είτε με τη μορφή ανοιχτών χορδών. Σύμφωνα με μια αναπόδεικτη ως σήμερα υπόθεση, όλες οι θεωρίες χορδών είναι διαφορετικές λύσεις μιας πιο θεμελιώδους θεωρίας, που ονομάζεται Θεωρία-Μ (Θεωρία Μεμβρανών), όπου ο χωρόχρονος έχει 11 διαστάσεις, 10 χωρικές και μία χρονική.

Κβαντική βαρύτητα βρόχων
Η Κβαντική Βαρύτητα Βρόχων υποθέτει ότι ο χώρος είναι κβαντωμένος, αποτελούμενος από στοιχειώδη διακριτά κομματάκια, τα κβάντα του χώρου, που απεικονίζονται σαν μικροσκοπικοί μονοδιάστατοι βρόχοι οι οποίοι υφαίνουν ένα εξαιρετικά λεπτό ύφασμα, τον τετραδιάστατο χωρόχρονο του φυσικού μας κόσμου.
Ο χώρος αποτελείται από ένα δίκτυο τεμνόμενων βρόχων, έχει μια διακριτή δομή και δεν μπορεί να διαιρείται επ” άπειρον σε ολοένα και μικρότερα διακριτά κομμάτια. Η Κβαντική Βαρύτητα Βρόχων έχει μια θεμελιώδη διαφορά σε σχέση με τη Θεωρία Χορδών/Θεωρία-Μ καθώς, αν και περιλαμβάνει την ύλη και τις δυνάμεις, δεν ασχολείται με την ενοποίηση όλων των δυνάμεων και δεν απαιτεί επιπλέον χωρικές διαστάσεις.

Μη-μεταθετική γεωμετρία
Η Μη-Μεταθετική Γεωμετρία εκφράζει τη δυαδικότητα γεωμετρίας και άλγεβρας με έναν εντυπωσιακό παραλληλισμό ανάμεσα στους αλγεβρικούς και στους γλωσσικούς κανόνες. Στον γραπτό λόγο δεν χρησιμοποιούμε ποτέ τη μεταθετικότητα που θα μας επέτρεπε να μεταθέτουμε ελεύθερα τα γράμματα μιας λέξης.
Η ιδιότητα αυτή δεν ισχύει και στη Μη-Μεταθετική Γεωμετρία, η οποία οδηγεί σε ένα θεωρητικό μοντέλο στο οποίο η ύλη και η βαρύτητα προκύπτουν καθαρά από τη γεωμετρία. Ενα βασικό στοιχείο αυτής της θεωρίας είναι ο προσδιορισμός της γεωμετρίας όχι βάσει της απόστασης μεταξύ των σημείων μιας επιφάνειας αλλά σύμφωνα με τις συχνότητες που ακούμε όταν η επιφάνεια δονείται.
Κατ” επέκταση, το ίδιο το Σύμπαν μπορεί να θεωρηθεί μια δονούμενη μεμβράνη, ένα ντέφι, το οποίο προκύπτει από έναν ειδικά επιλεγμένο τετραδιάστατο χωρόχρονο που συμπεριλαμβάνει την ύλη. Αθροίζοντας όλες τις συχνότητες των δονήσεων αυτού του τυμπάνου μπορούμε να υπολογίσουμε τις αποστάσεις μεταξύ των σημείων της επιφάνειάς του και, κατά συνέπεια, τελικά να ακούσουμε το σχήμα του Σύμπαντος.
Προκειμένου να εξετάσουμε την ορθότητα των διαφόρων υποψήφιων θεωριών για την Κβαντική Βαρύτητα, μπορούμε να συγκρίνουμε τις κοσμολογικές προβλέψεις τους με τα σημερινά διαθέσιμα αστροφυσικά και κοσμολογικά δεδομένα.
Και αυτό επειδή το πρώιμο Σύμπαν προσφέρει ίσως το μοναδικό εργαστήριο για έλεγχο θεωριών οι οποίες περιγράφουν φαινόμενα σε ενέργειες τόσο υψηλές που δεν θα μπορέσουν ποτέ να επιτευχθούν σε έναν επιταχυντή.
Αναμφισβήτητα, κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί ποια απο αυτές τις θεωρίες είναι η σωστή και δυστυχώς προς το παρόν οποιαδήποτε απο αυτές μπορεί να είναι η σωστή ή μπορεί να είναι μόνο εν μέρει σωστή, όπως μπορεί εξίσου να είναι και εντελώς εσφαλμένη. Μόνο η φύση μπορεί να δώσει την οριστική απάντηση σε αυτό το ερώτημα.

Πανάρχαιο πλανητικό σύστημα στο Γαλαξία

Ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου του Μπέρμπινγκχαμ στη Βρετανία ανακάλυψε ένα πανάρχαιο πλανητικό σύστημα στον γαλαξία μας που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

 

Η ανακάλυψη
Οι ερευνητές μελετώντας δεδομένα του διαστημικού τηλεσκοπίου Kepler εντόπισαν την παρουσία πέντε πλανητών γύρω από το άστρο KOI-3158 που βρίσκεται σε απόσταση 117 ετών φωτός από εμάς στον αστερισμό της Λύρας.

Το άστρο αυτό είχε υποδειχθεί από το Kepler ως υποψήφιο να διαθέτει πλανήτες αλλά μέχρι σήμερα δεν είχε υπάρξει επιβεβαίωση για αυτό το ενδεχόμενο. Οι ερευνητές εντόπισαν την παρουσία πέντε βραχωδών πλανητών να κινούνται γύρω από το άστρο αλλά σε αρκετά κοντινή απόσταση από αυτό γεγονός που τους καθιστά πιθανότατα αφιλόξενους για τη ζωή.

Μοναδικό
Η ανακάλυψη είναι εξαιρετικά σημαντική για τρεις λόγους. Πρώτον δεν έχει μέχρι σήμερα εντοπιστεί ένα πλανητικό σύστημα που να διαθέτει τόσο μεγάλο αριθμό βραχωδών πλανητών και επιπλέον να μην έχει εντοπιστεί, ακόμη τουλάχιστον, ένας πλανήτης αερίων.

Δεύτερο εντυπωσιακό εύρημα είναι η ηλικία του εν λόγω πλανητικού συστήματος. Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι η ηλικία των πλανητών είναι πέριξ των 11 δισ. ετών. Αυτό σημαίνει ότι το εν λόγω σύστημα είναι αν όχι το αρχαιότερο πάντως από τα αρχαιότερα του γαλαξία μας, πιθανώς και από τα αρχαιότερα ολόκληρου του Σύμπαντος. Σημειώνεται ότι το ηλιακό μας σύστημα έχει ηλικία περίπου 4,5 δις. ετών.

Το τρίτο ενδιαφέρον δεδομένο είναι ότι ένας πλανήτης εκ των πέντε έχει παρόμοιο μέγεθος με αυτό της Γης και οι υπόλοιποι μικρότερο. Αυτό σύμφωνα με τους ειδικούς σημαίνει ότι πλανήτες με μέγεθος σαν της Γης (που θεωρούνται ιδανικοί για την ανάπτυξη ζωής) είχαν αρχίσει να σχηματίζονται πολύ νωρίς ενώ μέχρι σήμερα πιστευόταν ότι οι πλανήτες μικρού μεγέθους άργησαν να κάνουν εμφάνιση τους.

Η παρουσία πλανητών με μέγεθος σαν αυτό της Γης οδηγεί τους ειδικούς στην εκτίμηση η ζωή πιθανότατα έκανε την εμφάνιση της στο Σύμπαν πολύ νωρίτερα από όσο πιστεύαμε.

Τρία ακατάλληλα τραγούδια γραμμένα από τον Μότσαρτ

Λίγο-πολύ ο κόσμος ξέρει ποιος ήταν ο Μότσαρτ και τις συνθέσεις του. Ελάχιστοι όμως μπορεί να γνωρίζουν ότι έγραψε και τραγούδια με βωμολοχίες!

Μερικοί πιστεύουν ότι ο Μότσαρτ έπασχε από το Σύνδρομο Τουρέτ, αν και η διάγνωση έχει καταρριφθεί ξανά και ξανά.

Είναι πιο πιθανό να του άρεσαν βρώμικα αστεία, κάτι που δεν ήταν ασυνήθιστο την εποχή του. Η κοπροφιλία ήταν πολύ δημοφιλής τότε, αν και ήταν ιδιαίτερα ισχυρή στο γερμανικό πολιτισμό.
Μετά την εκτύπωση της Βίβλου, το επόμενο σχέδιο του Γουτεμβέργιου ήταν ένα καθαρτικό χρονοδιάγραμμα που ονομαζόταν «Purgation Calendar» (Ημερολόγιο Κάθαρσης).
Ο Μαρτίνος Λούθηρος ήταν εξαιρετικά χυδαίος. Ο Γκαίτε κάποτε ανέφερε αστεία με κόπρανα για να επιτεθεί σε έναν κριτικό. Ούτε ο Μότσαρτ διέφερε. «Έκλεψε» πολλούς από τους άσεμνους στίχους του από φράσεις της εποχής του.

1. Leck mich im Arsch (K. 231)

Ο Μότσαρτ έγραψε τον εν λόγω κανόνα το 1782. Μάλλον ήταν για την γιορτή κάποιων φίλων του. Ο τίτλος μεταφράζεται σε «Γλείψε μου τον κώλο», ένας παλιός γερμανικός ιδιωματισμός που μοιάζει με το σύγχρονη «Kiss my ass». Όταν ο εκδότης του Μότσαρτ έλαβε το κομμάτι, συγκλονίστηκε βλέποντας την ανήθικη γλώσσα και εξευγένισε τους στίχους κάνοντας τους, «Ας χαρούμε!»

2. Bona Nox (K. 561)

Σε αυτόν τον κανόνα, ο Μότσαρτ ανακυκλώνει κάποιες χυδαίες εκφράσεις που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στις επιστολές που έστειλε στην οικογένειά του, τις οποίες μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ (αγγλικά).

3. Difficile Lectu (K. 559)

Αυτός ο κανόνας είναι γεμάτος με διασκεδαστικά δίγλωσσα λογοπαίγνια. Οι στίχοι είναι στα λατινικά, αλλά αν κάποιος τους μεταφράσει θα δει ότι δεν βγάζουν και πολύ νόημα.
Και αυτό γιατί ο Μότσαρτ έγραψε το κομμάτι για τον φίλο του Johann Nepomuk Peyerl, έναν βαρύτονο με παχιά βαυαρική προφορά. Ο Μότσαρτ ήξερε ότι όταν ο Peyerl θα πρόφερε το λατινικό «lectu mihi mars», θα ακουγόταν σαν το γερμανικό «leck du mich im Arsch» που είδαμε ήδη τι σημαίνει στο #1.
Στο κομμάτι επαναλαμβάνεται αδιάκοπα η λέξη «jonicu». Αυτό επειδή, όταν ειπωθεί ξανά και ξανά, ακούγεται σαν το ιταλικό «cujoni». Ίσως μερικοί να το ξέρω καλύτερα στα ισπανικά ως «Cojones», που σημαίνει όρχεις!

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΣΩΜΑ

«ἀκολασίας δέ καί νόσων πληθυουσῶν ἐν πόλει
ἄρ’ οὐ δικαστήρια τε καί ἱατρεῖα πολλά ἀνοίγεται…
τῆς δέ κακῆς τε καί αἰσχρᾶς παιδείας ἐν πόλει…
μεῖζον… τεκμήριον… τό δεῖσθαι ἱατρῶν καί δικαστῶν».(Πλάτων, Πολιτεία, 405α.)

Δεν υπάρχει τίποτε θειότερο, το οποίο να μπορούσε να σκεφθεί ο άνθρωπος, από την παιδεία αυτού του ίδιου και των οικείων του». Δεν βρίσκω προσφορότερη φιλοσοφική εισαγωγή στην παιδεία από αυτή του Πλάτωνος στον διάλογο Θεάγης 1221), κι αυτό για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί ανταποκρίνεται στο πιστεύω μου ότι η γνήσια φιλοσοφία είναι αναζήτηση του θειότερου, δηλαδή, προσπάθεια υπέρβασης από το απλώς υπάρχειν, ολό-πλευρης ψυχοπνευματικής ανάπτυξης του ανθρώπου, και δεύτερον γιατί κατηγορηματικά εκφράζεται εδώ η άρνηση της δυνατότητας σύγκρισης της παιδείας με άλλες αξίες, εφόσον το θειότερον, που της ανήκει ουσιαστικά, λειτουργεί ως κατηγόρημα της αξιακής υπεροχής της.

Μόρφωση του ανθρώπου, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της παιδείας, σημαίνει κυρίως δύο επιτεύξεις:

α) ακριβή γνώση και περιορισμό της άγνοιας, γνώση όμως που δεν είναι πανουργία, αλλά δύναμη διανοητική και συνάμα ηθική δύναμη μετατροπής της ζωής σε βίον, του ζην στο ευ ζην – αυτό σημαίνει όχι απλώς συσσώρευση γνώσεων, αλλά φρόνηση, αρμονία των μερών της ανθρώπινης ψυχής και ηγεμονία του λογικού και,

β) μάθηση του μέτρου, της αναλογίας, ιδέας που έχει εφαρμογή παντού, στη φύση, στο ανθρώπινο σώμα και στην ανθρώπινη ψυχή, στην κοινωνία – πολιτεία.

Οι προηγούμενες, γνωστές, φιλοσοφικές θέσεις, είναι προϋποθέσεις μιας τρίτης βα-σικής αρχής, που η φιλοσοφία ονομάζει εγκράτεια κι εγώ συνηθίζω ν’ αποκαλώ αρχοντιά, με την αρχαία σημασία του όρου, τη δηλωτική ότι είναι κάποιος άρχοντας του εαυτού του, ελεύθερος από τα πάθη του, γνώστης των τρόπων που εναρμονίζουν κατά το δυνατόν τη σχέση του σώματος και της ψυχής του. Οι έννοιες αρχοντιά και αρμονία δεν παραπέμπουν τόσο σε μέρη που αξιολογικά διαφέρουν, αλλά σε μέρη που συνταιριάζονται και, υπακούοντας στην αρχή του καλύτερου, λειτουργούν ως όλο. Αυτή την ιδέα θα επιχειρήσω να δείξω μέσα από το θέμα μου για το άγιον, στη φιλοσοφική του σύλληψη, σώμα και με ε-μπνευστική πηγή τον Πλάτωνα.

Είναι γνωστό ότι ήδη στην ιπποκρατική ιατρική -τουλάχιστον στα έργα «Περί ιερής Νούσου» και στο 4ο βιβλίο του «Περί διαίτης», δεν ισχύει η διάκριση της ψυχής από το σώμα. Και για τον Πλάτωνα το σώμα δεν είναι μόνο σήμα, τάφος για την ψυχή, όπως λέγεται στην ορφικής προέλευσης πλατωνική θεώρηση του Φαίδωνος. Το ίδιο το σώμα δεν είναι κακόν, αφού ο Αθηναίος φιλόσοφος στο μεγάλο παιδευτικό του έργο, την Πολιτεία, επιτάσσει παράλληλα την άσκηση του σώματος με τη γυμναστική και της ψυχής με τη φιλοσοφία, ενώ στον διάλογο Τίμαιος προσθέτει στη φροντίδα της ψυχής και τη μουσική -όλα αυτά αν θέλει κάποιος να αποκαλείται δίκαια καλός – ωραίος – και αγαθός (88ο), και τόσο στον Φαιδρό όσο και στην Πολιτεία με το ερωτικό του λεξιλόγιο της σχέσης της ψυχής με τις ιδέες, ο Πλάτων καθαγιάζει την κατ’ εξοχήν σωματική αίσθηση, την αφή.

Η αξία του σώματος δηλώνεται ήδη στον Φαίδρο με τη θεώρηση του ως όλου. Ο Πλάτων, μολονότι μόνο δύο φορές σ’ όλο του το έργο κάνει μνεία του Ιπποκράτη, στον Φαίδρο επιλέγει να αναφερθεί στον μεγάλο Κώο γιατρό μέσα από την κατανόηση του σώματος ως όλου: «Εἰ μέν Ἱπποκράτει γε τῶν Ἀσκληπιαδῶν δεῖ τι πιθέσθαι, οὐδέ περί σώματος ἄνευ τῆς μεθόδου ταύτης» (Φαίδρος 270ο). Αυτό δεν είναι απλή υιοθέτηση της βασικής αρχής της ιπποκρατικής μεθόδου, όταν στην αναφορά αυτή ο λόγος που διακρίνει την τριβήν ή εμπειρίαν από την τέχνην είναι διερευνητικός της φύσης του σώματος παράλληλα με εκείνην της ψυχής, που είναι για τον Πλάτωνα ουσία του ανθρώπου (βλ. π.χ. Αλκιβιάδης 130&).

Παρατηρήθηκε πρόσφατα (L.Ayache, Hippocrate, Paris, PUF 1994, σ. 119), ότι ο Πλάτων δεν κατανόησε την ιπποκρατική αρχή του όλου, καθόσον θεμελίωσε την αναλογία ιατρικής και ρητορικής στη διάκριση ανάμεσα στο σώμα, αντικείμενο της πρώτης και στη ψυχή, αντικείμενο της δεύτερης. Και συζητείται (Δ. Λυπουρλής, Ιπποκρατική ιατρική, Θεσσαλονίκη, Περιηγητής, 1983, σ. 59) το αν το χωρίο αποτελεί υπαινιγμό στην αληθινή μέθοδο του Ιπποκράτη, «αν με το όλον εννοεί ο Πλάτων το παν, τότε… ο Ιπποκράτης βάσιζε την ιατρική του σε μια γενικότερη γνώση της φύσης».
Επειδή έμαθα να σκέπτομαι εφαρμόζοντας την πλατωνική αρχή ότι συχνά η αλήθεια είναι πολυδιάστατη, ότι, όταν σου προτείνουν δυο, είναι ορθότερο να κάνεις όπως τα παιδιά, να πάρεις και τα δύο, θα υποστηρίξω ότι με το όλον, όπως στον Ιπποκράτη, έτσι και στον Πλάτωνα νοούνται και η συζυγία σώματος και ψυχής και η συζυγία με την όλη φύση.

Στον διάλογο Τίμαιος ο Πλάτων δεν αποκαθιστά μόνο, ως προς την ίδια την προηγούμενη φιλοσοφία του, τη φύση, τον αισθητό κόσμο στο σύνολο του, προβάλλοντας τον, παρά τη θεώρηση του ως αντιγράφου του νοητού κόσμου, ως πρότυπο διάρκειας και αρμονίας που πρέπει να μιμηθούν ο άνθρωπος και η πολιτεία, αλλά διατυπώνει και ορισμένες απόψεις για τη σχέση σώματος – φύσης, σώματος – ψυχής ιδιαίτερα επίκαιρες ή και προφητικές για τη ζωή μας σήμερα, θα τις παραθέσω με μια σειρά που στοιχειοθετεί την απόδειξη της προηγούμενης θέσης μου.

Οι αρρώστιες είναι συνέπεια της διατάραξης της κατάστασης των τεσσάρων στοιχείων, της γης, της φωτιάς, του νερού και του αέρα, που συνιστούν το ανθρώπινο σώμα. Υπερβολή – πλεονεξία – ή έλλειψη -ένδεια-, βασικές έννοιες της φιλοσοφίας και της ιατρικής, αντίμαχες στην θεμελιακή έννοια του μέτρου (μέτριου), είναι αιτίες νόσων, όπως και η μετάβαση του ενός στοιχείου από την οικεία θέση του σε αλλότρια, ή η κακή κατανομή των στοιχειακών συστατικών (Τίμ. 82).

Γιατί μια είναι η αρχή της υγείας του σώματος, η ίδια που ισχύει και για την ψυχή: να είναι καλόν, δηλαδή να είναι ωραίο, και το ωραίο δεν είναι ποτέ άμετρο∙ το ζωντανό ον για να είναι καλόν και αγαθόν πρέπει να είναι σύμμετρο. Σε ό, τι αφορά την υγεία και την αρρώστια, την αρετή και την κακία καμμία συμμετρία και αμετρία δεν είναι σημαντικότερη από εκείνη της ίδιας της ψυχής προς το ίδιο σώμα (87c). Όταν μια πολύ ισχυρή ή πολύ μεγάλη ψυχή συσταθεί σ’ ένα πολύ αδύναμο ή πολύ μικρό σώμα ή αντίστροφα, τότε, καθώς απουσιάζει η συμμετρία, χάνεται η ωραιότητα, αλλά και βρίσκει πρόσφορο έδαφος η νόσος.

Ό, τι στη φιλοσοφία ισχύει, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, η αρχή της ένωσης της αφετηρίας με το τέλος -με την έννοια ότι κάθε διερεύνηση μπορεί να έχει μια προεξάρχουσα ιδέα στην οποία και καταλήγει- επαληθεύεται ακόμη μια φορά: μετά τον πρώτο εκφραστή της, τον γιατρό και φιλόσοφο από τον Κρότωνα της Κάτω Ιταλίας, πρώτο επίσης διδάξαντα την ιδέα της ισονομίας των στοιχείων του σώματος, Αλκμαίωνα. Η ιδέα επανέρχεται με τον Αθηναίο Πλάτωνα. Εδώ ο λόγος για την αρρώστια της ψυχής επαναφέρει στο προσκήνιο της προβληματικής της υγείας την αξία της γνώσης. Υπάρχουν αρρώστιες της ψυχής «δια σώματος έξιν», η άνοια, η μανία, οι ηδονές, οι λύπες, η αμάθεια -η μέγιστη νόσος (881). Κατηγορική προσταγή -θεραπεία η φροντίδα και της ψυχής και του σώματος: «Μία δή σωτηρία πρός ἄμφω, μήτε ψυχήν ἄνευ σώματος κινεῖν μήτε σῶμα ἄνευ ψυχῆς γίγνησθον ἰσορρόπω καί ὑγιῆ» (885).

Ο Πλάτων – κι εδώ θα τον ακολουθήσει ο Αριστοτέλης (περί γενέσεως και φθοράς 336 b10) – ήξερε πως για όλα τα είδη υπάρχει μια ορισμένη διάρκεια ζωής «τεταγμένοι χρόνοι του βίου» (89ο). Πρώτος συνέλαβε την ιδέα του χρονοδιακόπτη του βίου. Για τούτο και, εκτός από τα νοσήματα που έχουν μεγάλους κινδύνους, δεν συνιστούσε τα φάρμακα. Ό, τι έχει μέγιστη σημασία είναι η ισορροπία της σχέσης σώματος και ψυχής, η ευεξία του πρώτου – που επιτυγχάνεται με την κίνηση και την άσκηση, όπως υποστηρίζει ο φιλόσοφος και στους Νόμους (789ο), με τη μεσότητα των ηδονών (Νόμοι 792d) – και η καλή κατάσταση της ψυχής που επιτυγχάνεται με τη διαρκή παίδευση της.

Η τελευταία πλατωνική αλήθεια που θέλω να αναφέρω εδώ, παρμένη από το τελευταίο έργο του μεγάλου φιλοσόφου, τους Νόμους, αφορά την άσκηση της παιδείας και την υγεία, το έργο του παιδαγωγού και του γιατρού, και συνάμα τη σχέση των δύο αυτών με τον άνθρωπο ως παιδαγωγούμενο ή έχοντα ανάγκη ιατρικής βοήθειας. Μη δίνεις, υποστηρίζει ο Πλάτων, συμβουλή, παιδευτική ή ιατρική, αν δεν στη ζητήσουν. Παραλλάσσοντας μια αρχή ενός σύγχρονου ξένου παιδαγωγού και φιλοσόφου – που λέει ότι: πρέπει να θέλεις να είσαι ευτυχισμένος και να βάλεις γι’ αυτό το δικό σου μερίδιο προσπάθειας – θα έλεγα πως η ελευθερία της προσωπικότητας εκφράζεται μέσα από την ίδια τη συνεργία του ανθρώπου στο ορθό, το υγιές, την αυτοσυνείδητη προσφυγή του στον ειδήμονα. Και αυτό είναι ήδη παιδευτική πράξη.

Τάντρα: από το σαρκικό έρωτα στο διαλογισμό και την έκσταση

Το “τάντρα” κάνει το σεξ θέμα διαλογισμού

Πολλοί από εμάς διδαχτήκαμε πριν γίνουμε ανάπηροι ή στην εφηβεία ότι το σεξ πρόκειται για έναν ενθουσιασμό που γίνεται όλο και πιο έντονος μέχρι να φτάσει στο αποκορύφωμα. Ο στόχος συνήθως βλέπεται ως τον οργασμό και την απελευθέρωση συγκεντρωμένης σεξουαλικής έντασης.

Μάθαμε για το σεξ σε μια κουλτούρα που το αντιμετωπίζει ως αμαρτωλό και ακατανόμαστο, αλλά συγχρόνως χρησιμοποιεί το ιατρικό μοντέλο για να το περιγράψει. Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο του σεξ και του οργασμού, η συγκέντρωση μυικής έντασης οδηγεί στη κορύφωση, και ακολουθείται από μια “ανακούφιση”- την εκσπερμάτωση για τους άντρες και τις συστολές των μυών που περιβάλλουν το αιδοίο για τις γυναίκες. Καθώς αυτό που μπορεί να μετρήσει η επιστήμη είναι κυρίως σωματικό, ο οργασμός βλέπεται βασικά ως ένα αυτόματο αντανακλαστικό, ένας απλός σπασμός γενετικών συστολών.

Το ιατρικό μοντέλο δεν ισχύει για όλους. Όταν οι αναπηρίες συνοδεύονται από μια απώλεια της αίσθησης των γενητικών οργάνων, από περιορισμένη κίνηση ή από ανικανότητα εκσπερμάτωσης ή γενετικών συστολών, ίσως νιώθουμε τη τάση να εγκαταλείψουμε την ιδέα ολοκληρωτικά. Η σεξουαλική ευχαρίστηση που είχαμε μάθει ή γνωρίζαμε κάποτε έχει γίνει απροσπέλαστη.

Το ταντρικό σεξ- βασισμένο σε εσωτερικά διδάγματα αρκετών ανατολικών θρησκειών- παρέχει έναν εναλλακτικό τρόπο στην εμπειρία της σεξουαλικής ευχαρίστησης και φέρνει ένα καινούριο νόημα στις ερωτικές σχέσεις. Ο ταντρικός οργασμός είναι αντίθετος στη κοινή λογική του ιατρικού μοντέλου. Στο Τάντρα, ο ενθουσιασμός είναι απλά η αρχή, παρά το μέσο για τον σκοπό. Αντί να βιαστεί προς την αποκορύφωση, ο ασκητής του Τάντρα πηγαίνει πιο σιγά, μένοντας στη στιγμή, και ταξιδεύοντας σε μια βαθιά χαλάρωση. Στο ιατρικό μοντέλο, η σεξουαλική ενέργεια συγκεντρώνεται, και μετά χάνεται. Στο τάντρα, η ενέργεια δεν χάνεται αλλά μεγαλώνει. Αντί να χρησιμοποιούν τον σύντροφο για τη προσωπική τους ευχαρίστηση, οι ταντρικοί εραστές παρέχουν ζωτική ενέργεια ο ένας στον άλλον.

Το σεξ μεταμορφώνεται

Ο Ray Stubbs, εκπαιδευτής και συγγραφέας πάνω στη σεξουαλικότητα και μασάζ-θεραπευτής, καθώς και κάπως πρόσφατος τετραπληγικός, έχει αυθόρμητους οργασμούς ενώ διαλογίζεται, παρά τη κάκωσή του, και περιγράφει τις εκστατικές του εμπειρίες. Έχει γράψει αρκετά βιβλία, με το τελευταίο του να ονομάζεται “Η Ουσία του Τάντρα: Ένας σύγχρονος οδηγός στη Πνευματική Σεξουαλικότητα”.

Οι εξαιρετικές εμπειρίες του Stubb δεν συμβαίνουν έτσι απλά, από το πουθενά. Ακολουθούν μετά από πολλά χρόνια συνειδητής αναζήτησης και μελέτης με δασκάλους του Τάντρα και ιθαγενείς Αμερικάνους σαμάνους. Έχει επίσης εξασκήσει και διδάξει σύγχρονο διαλογισμό στη μορφή του μασάζ που εσωκλείει τη σεξουαλική ενέργεια.

Ο Gary Karp, συγγραφέας του “Life On Wheels” και παράλυτος από τη μέση και κάτω, ενδιαφέρεται επίσης για το τανρικό σεξ. Λέει ότι μετά τον τραυματισμό του, ένα βιβλίο πάνω στο Τάντρα τον ώθησε να θεωρήσει ότι ο “φυσιολογικός” οργασμός μπορεί να μην είναι τελικά όλα αυτά που θεωρείται ότι είναι. Του άρεσε ιδιαίτερα το τανρικό δίδαγμα ότι δυο εραστές με την “κατάλληλη ενέργεια” έχουν συμπληρωματικές πολικότητες. “Το να κάνεις έρωτα”, λέει ο Karp, επίσης συμμετέχων στο iCan, “είναι μια πράξη εκπλήρωσης και σύνδεσης για το κάθε άτομο με ένα βαθύ, εξελικτικό και έμφυτο πνευματικό επίπεδο”.

Η σύνδεση του Stubbs είναι με το θεϊκό, για τον Karp είναι με τον άλλον σύντροφο. Και οι δύο προσεγγίσεις είναι πνευματικές. Στη πραγματικότητα το Ταντρα δεν πρόκειται καθόλου για το σεξ. Ενώ το αποτέλεσμα του Ταντρικού σεξ μπορεί να είναι μια παρατεταμένη σεξουαλική ευχαρίστηση, αυτός δεν είναι ο σκοπός. Το σεξ είναι ένα όχημα. Το σεξ μετατρέπεται σε αγάπη, η αγάπη σε διαλογισμό, σε φως, στη γνώση του θεϊκού, σε έκσταση, σε ευτυχία.
Σύμφωνα με τον Bhagwan Shree Rajneesh, στο “Τάντρα, Πνευματικότητα και Σεξ”, από τη στιγμή που γνωρίσεις αυτή την ευτυχία, βρίσκεσαι στην πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι ότι στον βαθύ σεξουαλικό οργασμό, δεν είναι το σεξ που σου δίνει την ευτυχία. Για άλλη μια φορά το σεξ είναι μόνο το όχημα. Κάτι άλλο παράγει αυτή την ευφορία, την έκσταση. Αυτό το κάτι άλλο, σύμφωνα με τον Rajneesh, μπορεί να χωριστεί σε τρία στοιχεία- την απώλεια αίσθησης του χρόνου, του εγώ σου, και το ότι επιστρέφεις στη φυσική σου κατάσταση. Αυτά είναι τα στοιχεία που παράγουν την έκσταση και την ευτυχία.

Το ξέρω ότι όλα αυτά μπορεί να ακούγονται παράξενα ή απλά τετριμμένα, αλλά κάντε υπομονή. Ακόμα και οι δάσκαλοι του Τάντρα λένε ότι η εξάσκηση και η εμπειρία πρέπει να προηγούνται της πίστης. Η μεταστροφή έρχεται με την εμπειρία όχι με την ιδεολογία. Η πρόκληση που θέτω σε εσάς είναι να αρχίσετε να σκέφτεστε τη σεξουαλική ευχαρίστηση και τον οργασμό με διαφορετικό τρόπο.

Μέσα στη στιγμή

Για να συμβεί ένας τανρικός οργασμός, δεν είναι ανάγκη να υπάρξει η κορύφωση της σεξουαλικής έντασης, για την επαφή, την εκσπερμάτωση ή για τις μυικές συστολές. Στη πραγματικότητα, δεν υπάρχει καθόλου η ανάγκη για σεξ, από τη στιγμή που ανακαλύψεις ότι ο οργασμός μπορεί να είναι ένας βαθιά χαλαρωτικός διαλογισμός, μια κατάσταση που συνδυάζει τα τρία στοιχεία του Rajneesh την απώλειας αίσθησης του χρόνου, του εγώ σου, και το βρεθείς στη φυσική σου κατάσταση.
Όταν δεν έχεις την αίσθηση του χρόνου, είσαι μονάχα στη στιγμή που ζεις, χωρίς να συγκρίνεις με παλιές αναμνήσεις ή να εστιάζεις σε προσδοκίες του μέλλοντος.
Όταν δεν έχεις αίσθηση του εγώ σου, γίνεσαι ένα με τον σύντροφό σου ή το σύμπαν, δεν είσαι πια ένα άτομο περιορισμένο από σωματική αναπηρία ή αρνητικές σκέψεις.
Όταν είσαι στη φυσική σου κατάσταση, με τα λόγια του Rajneesh,

“Το μη-πραγματικό χάνεται, η πρόσοψη, το πρόσωπο, χάνονται. Η κοινωνία, η κουλτούρα, ο πολιτισμός χάνονται. Είσαι μέρος της φύσης- όπως είναι τα δέντρα, τα ζώα, τα αστέρια. Είσαι μέρος από κάτι μεγαλύτερο και σημαντικότερο- τον κόσμο”.
Ακόμα σας φαίνεται τραβηγμένο; Λοιπόν, σκεφτείτε αυτό: Οι Drs. Beverly Whipple, Gina Ogden και Barry Komisaruk έχουν δείξει σε εργαστηριακές μελέτες στο Πανεπιστήμιο του ότι οι γυναίκες μπορούν να έχουν οργασμούς μόνο με τις φαντασιώσεις τους, χωρίς καμιά σωματική διέγερση. Μερικοί από τους οργασμούς των γυναικών δεν συνδέονταν με μυικές συστολές.
Ακόμα είστε σκεπτικοί; Νομίζετε ότι αυτό ισχύει μόνο στις γυναίκες χωρίς αναπηρίες;

Η πρόσφατή μου έρευνα με άντρες και γυναίκες με κάκωση νωτιαίου μυελού καταγράφει εμπειρίες που αναγνωρίστηκαν ως οργασμό από τους συμμετέχοντες αλλά δύσκολα θα περιγραφόντουσαν ως οργασμοί σύμφωνα με το ιατρικό μοντέλο. Ενώ κάποιοι συμμετέχοντες είχαν ακόμα παραδοσιακούς οργασμούς, άλλοι- και από τα δυο φύλα- είπαν ότι οι οργασμοί τους ήρθαν “ως έκπληξη”. Δεν υπήρχε η συνήθης κορύφωση της μυικής έντασης, παρόλα αυτά εκστατικά συναισθήματα συνέβησαν στο κεφάλι τους ή σε ολόκληρα τα σώματά τους, ακόμα και για αυτούς χωρίς καθόλου αίσθηση κάτω από το σημείο της κάκωσης.
Αρχίζει μήπως το μυαλό σας να ανοίγεται σε καινούριες συνατότητες;

Η αρχή

Ο Stubbs γράφει στο βιβλίο του “Η Ουσία του Τάντρα” ότι το Τάντρα είναι βασικά ένα δίδαγμα αποδοχής και απελευθέρωσης.
Όταν προσπαθούμε να πιάσουμε κάτι, είμαστε δέσμιοι. Δεν υπάρχει ελευθερία.
Όταν αποφεύγουμε κάτι, είμαστε δέσμιοι. Δεν υπάρχει ελευθερία.
Είναι μέσα από την αποδοχή των πάντων όπως είναι που γινόμαστε ελεύθεροι.
Η αποδοχή δεν είναι υποταγή ή εγκατάλειψη. Εδώ, αποδοχή σημαίνει αποδέσμευση. Τι σημαίνει αυτό για μας; Σημαίνει να δεχτούμε τον εαυτό μας όπως είμαστε και να αφήσουμε τις προκαταλήψεις γύρω από το σεξ και τον οργασμό. Σημαίνει να αναγνωρίσουμε μόνο τα συναισθήματα και τις αισθήσεις που έχουμε, όσο επιφανειακά και να φαίνονται στην αρχή. Με την ολοκληρωτική αποδοχή, με την αποδέσμευση, υπάρχει η μεταμόρφωση.

Ο Stubbs μας προειδοποιεί να μην παρασυρθούμε από τις αισθησιακές απεικονίσεις του Ταντρα από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης που το μεταδίδουν ως ένα “πακέτο” σεξουαλικής ευχαρίστησης. Η ουσία του Τάντρα δεν είναι το να κάνεις σεξ σε μια συγκεκριμένη στάση ή το να έχεις μια παρατεταμένη επαφή. Η αλήθεια του Τάντρα βρίσκεται στην ικανότητα να χαλαρώνεις, να απελευθερώνεσαι, να μετατρέπεις τη σωματική εμπειρία σε στοχαστική. Είναι η προσοχή στις αισθήσεις, η συνείδηση του παρόντος. Ο Stubbs προσθέτει ότι όταν μπορούμε να μετατρέψουμε την ενέργεια κατά βούληση τότε είμαστε απελευθερωμένοι.

Για μένα, ένας απλός φοιτητής, το Τάντρα είναι ένας τρόπος για να παγιδεύω την ενέργεια του σώματος μου την οποία γνώριζα ότι είχα αλλά δεν μπορούσα να εκφράσω. Παρέχει έναν άλλον τρόπο για μένα και τη γυναίκα μου να παραμένουμε σεξουαλικά και πνευματικά συνδεδεμένοι ανάμεσα στις φορές που κάποιοι θα ονόμαζαν συνηθισμένο σεξ.

Το να κατακτήσεις το Τάντρα χρειάζεται πολλά χρόνια μελέτης και εξάσκησης. Όλοι μας, παρόλα αυτά, μπορούμε να λάβουμε τα πλεονεκτήματα αυτής της πνευματικής προοπτικής με το να εξασκούμαστε σε μερικές απλές ασκήσεις που μπορούν να ενσωματοθούν στις καθημερινές μας ζωές.

1. Αναπτύξτε την αυτοσυνείδησή σας. Εάν είστε συνηθισμένοι στο να φοράτε ένα ρολόι στον αριστερό σας καρπό, φορέστε το στο δεξί. Κάθε φορά που πάτε να κοιτάξετε την ώρα στον αριστερό καρπό, αντί για το δεξί, πείτε “‘Εχω συνείδηση”.

2. Εστιάστε τη προσοχή σας στην αναπνοή σας. Οι περισσότεροι από εμάς δεν αναπνέουμε βαθιά. Η βαθιά χαλάρωση ξεκινάει με την πιο βαθιά αναπνοή. Κάθε φορά που περνάτε από μια πόρτα ελέγξτε την αναπνοή σας. Πάρτε μια βαθιά αναπνοή εάν μπορείτε, κρατήστε την και εκπνεύστε ολοκληρωτικά. Σε μετέπειτα στάδιο θα μπορέσετε να μάθετε να εναρμονίζετε αυτά τα τρία στάδια της αναπνοής.

3. Ώστε να αποκτήσετε καλύτερη αίσθηση της ενέργειας του σώματός σας, εστιάστε στην δεξιά παλάμη σας. Προσέξτε τις αισθήσεις σας. Μετά, εστιάστε στην αριστερή παλάμη. Αλλάξτε την προσοχή σας από τη μια παλάμη στη άλλη. Ύστερα προσεγγίξτε τα χέρια μεταξύ τους μέχρι να ακουμπήσουν σχεδόν. Προσέξτε καλά τις αλλαγές και τί αισθάνεστε ανάμεσα στις παλάμες σας. Εάν δεν έχετεαίσθηση στα χέρια σας τότε εστιάστε στο ένα αυτί, και μετά στο άλλο. Έπειτα μετακινήστε, ή πείτε σε κάποιον άλλον να μετακινήσει, την παλάμη σας σε απόσταση ενός εκατοστού από το αυτί σας. Θα δείτε ότι η σωματική σας ενέργεια εκτείνετε πέρα από το σώμα σας.

4. Για να αυξήσετε την αναγνώριση των εκτεταμένων σας αισθήσεων, τρώτε αργά. Γευτείτε πραγματικά τη γεύση του φαγητού και του ποτού. Προσέξτε την υφή και τη θερμοκρασία. Κρατήστε τη προσοχή σας στις αισθήσεις σας καθώς κατεβαίνει το φαγητό στον οισοφάγο. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που κάνω κάθε πρωί με χυμό πορτοκάλι.

Η εξάσκηση είναι απαραίτητη καθώς ξαναμαθαίνουμε να νιώθουμε όλη την ενέργεια των σωμάτων μας. Σύμφωνα με τον Stubbs, ο αισθησιασμός, η σεξουαλικότητα και η πνευματικότητα ξεκινούν από εμάς. Είναι όλα μέσα μας. Τα εμπόδια σε αυτές τις εμπειρίες κατά τη διάρκεια του σεξ περιλαμβάνουν την υπερβολική συγκέντρωση στην επιδεξιότητα και όχι αρκετά στις αισθήσεις, τη κριτική άλλων, και οι συγκρίσεις με το παρελθόν που ακυρώνουν το παρόν, και η εστίαση σε προσδοκίες αντί για τον πλούτο που υπάρχει στη στιγμή. Για να υπερβούμε όλα αυτά τα εμπόδια, πρέπει να απελευθερωθούμε από τις προσδοκίες. Το να επιτρέπουμε, αντί να προσπαθούμε υπερβολικά, είναι το κλειδί στο να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε δέσμιοι του ιατρικού μοντέλου του οργασμού.
 
Αξίζει λοιπόν να κρατήσουμε το γεγονός πως στην ταντρική παράδοση, ο οργασμός δεν είναι ο σκοπός κάθε σεξουαλικής συνεύρεσης. Η ανταλλαγή, η σωματική και πνευματική ένωση είναι τα στοιχεία εκείνα που οδηγούν στην έκσταση. Η βασική παραδοχή είναι ότι ο έρωτας δεν σχετίζεται αποκλειστικά με το σώμα, αλλά και με το πνεύμα και την ψυχή. Είναι ένα μέσον για να φτάσει κανείς στην απόλυτη ένωση και εναρμόνιση όχι μόνο με το σύντροφό του, αλλά και με τη φύση και τον κόσμο.

 Στα πλαίσια αυτά αναφέρω και την παρακάτω πρακτική, που δείχνει την πρωταρχική εστίαση στα άλλα, μη υλικά επίπεδα αποδοχής:

«Το κοίταγμα των ψυχών»

«Το κοίταγμα των ψυχών» είναι μια ταντρική πρακτική, που βοηθά να ξεπεράσετε τυχόν αναστολές σας, να αποβάλετε τα αρνητικά σας συναισθήματα και να ανοιχτείτε ο ένας στον άλλο.

Το κοίταγμα των ψυχών εναρμονίζει τα ενεργειακά πεδία και θα μπορούσε κανείς να το παρομοιάσει με την προετοιμασία των μουσικών και το κούρδισμα των οργάνων, πριν από μια συναυλία.

Εφαρμογή:

1. Χαλαρώστε το λαιμό σας κουνώντας δεξιά αριστερά το κεφάλι σας. ''Τινάξτε'' τους ώμους και πάρτε μερικές βαθιές ανάσες.

2. Καθίστε ο ένας απέναντι στον άλλο, σε καρέκλα ή οκλαδόν.

3. Κρατηθείτε απαλά από τα χέρια, κλείστε τα μάτια και αναπνεύστε αργά και βαθιά.

4. Ταξιδέψτε νοερά μέσα στο σώμα σας. Αισθανθείτε τα σημεία εκείνα που είναι σφιγμένα, αλλά αγνοείστε τα.

5. Αφήστε τις σκέψεις να έρχονται και να φεύγουν. Παρακολουθείστε τις από μακριά.

6. Όταν θα είστε έτοιμοι, δώστε σήμα ο ένας στον άλλο σφίγγοντας ελαφρά τα χέρια και ανοίξτε τα μάτια σας.

7. Καθώς τα βλέμματά σας θα συναντηθούν, κοιτάξτε χαλαρά στο αριστερό μάτι του συντρόφου σας. Σύμφωνα με τις ανατολίτικες αντιλήψεις, είναι το δεκτικό μάτι που αφήνει την εξωτερική ενέργεια να εισχωρήσει μέσα μας.

8. Αφήστε την προσοχή σας να απορροφηθεί στο να κοιτάτε ο ένας τον άλλο και προσηλωθείτε στο παρόν. Νιώστε τα μάτια σας να γίνονται παράθυρα στην ψυχή σας. Η ακινησία του βλέμματος θα αδειάσει σταδιακά το μυαλό σας. Θα αναγνωρίσετε τον άλλο πέρα από την ατομικότητά του, διεισδύοντας στην ουσία της ανθρώπινης υπόστασής του, ενώ ταυτόχρονα θα νιώσετε και τη δική σας υπόσταση. Βαθμιαία οι αναπνοές σας θα συγχρονιστούν. Θα εισπνέετε και θα εκπνέετε ταυτόχρονα.

Απολαύστε την αίσθηση της αφοσίωσης που φέρνει αυτή η αναγνώριση και συνειδητοποιήστε ότι μπορείτε να δεχθείτε ακόμα και τις ατέλειες του συντρόφου σας. Το κοίταγμα των ψυχών είναι μια διαδικασία βαθμιαίας εξοικείωσης. Ξεκινήστε, λοιπόν, κάνοντάς το επί πέντε λεπτά για πέντε συνεχόμενες ημέρες και μετά αυξήστε το χρόνο στα δέκα, δεκαπέντε και είκοσι λεπτά, ακολουθώντας το δικό σας ιδιαίτερο ρυθμό...