Δείτε πως φαίνεται ο Ήλιος από τους άλλους πλανήτες

Η μέρα στη Γη είναι φωτεινή γιατί είμαστε ο τρίτος κατά σειρά πλανήτης από τον Ήλιο.
Πώς φαίνεται όμως ο Ήλιος στους άλλους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος και πόσο φωτεινή ή σκοτεινή είναι η «μέρα» τους;

Αμερικανός γραφίστας δημιούργησε μία εντυπωσιακή εικόνα χρησιμοποιώντας στοιχεία της NASA σχετικά με την απόσταση των πλανητών από τον Ήλιο και έχοντας ως βάση πώς βλέπουμε εμείς από τη Γη τα μακρινά αστέρια, υπολόγισε πώς θα φαίνεται ο Ήλιος από τους άλλους πλανήτες.
Παράλληλα με την απόσταση, ο φωτισμός θα είναι επίσης διαφορετικός, έτσι χρησιμοποίησε ένα αντικείμενο στο κάτω μέρος της εικόνας, για να δείξει πόσο φωτεινή ή σκοτεινή είναι μία μέρα στον κάθε πλανήτη.

 

Η ιστορία των λέξεων ιδέα και ιδεολογία

Οι ιδεολογίες κάποτε θα προκαλούν τόσο μεγάλο βαθμό αποστροφής μέχρι του σημείου που θα αποβληθούν για λόγους υγιεινής από την συλλογική μνήμη των ανθρώπων.
Η λέξη ιδεολογία δεν αναφέρεται στην ελληνική γραμματεία. Πουθενά και ποτέ. Ούτε μια φορά.
Τι πάει να πει ιδέα, τουλάχιστον στην ελληνική γλώσσα;
Προτείνω λοιπόν να εξετάσουμε τι ακριβώς περιλαμβάνουν οι έννοιες της λέξης ιδέα. Μάλιστα επειδή τυχαίνει η λέξη αυτή να είναι μάλλον παγκόσμια και επί πλέον να γράφεται και κατά γράμμα ελληνιστί (idea), καλό είναι να κυττάξουμε με προσοχή και το γιατί είναι ελληνική και δεν είναι, ας πούμε, αιγυπτιακή ή χαλδαϊκή φερ’ επείν.
Πριν λοιπόν σκαλίξουμε το ζήτημα τι πάει να πει ιδέα, γνωρίζει κάποια ή κάποιος την απάντηση στο ερώτημα: γιατί η λέξη ιδέα/idea προέρχεται από την ελληνική γλώσσα, ανάμεσα στις τόσες και τόσες άλλες! Δεν το γνωρίζει. Γιατί δεν το γνωρίζει; Δηλαδή οι υπόλοιποι άνθρωποι της υφηλίου δεν είχαν ιδέες; Κι αν είχαν δεν θα απέδιδαν σ’ αυτές ένα κάποιο όνομα! Κι ας πούμε ότι έχουν τέτοια λέξη και οι Κινέζοι –σίγουρα θα έχουν -  που είναι και τόσοι πολλοί, γιατί δεν παγκοσμιοποιήθηκε η δική τους αντί της ελληνικής;
Αφήνουμε την εκκρεμότητα της προηγουμένης παραγράφου και πάμε παρακάτω.
Τι σημαίνει λοιπόν η λέξη ιδέα;
Δεν το συζητάω ότι πρέπει να ξεκινήσουμε την έρευνα από την ετυμολογική της βάση. Ξέρω, εκ των προτέρων, ότι οι περισσότεροι θα ξινίσουν τα μούτρα τους, εξ αιτίας της επιλογής αυτής, επειδή όχι μόνο δεν έχουν παίξει ποτέ μπάλα στο γήπεδο αυτό, αλλά ότι ούτε καν έχουν δει από μακριά το τι λογής είναι.
Η λέξη ιδέα έχει λίγα γράμματα και στην ελληνική γλώσσα πολύ βαθιά χαραγμένη στάμπα. Πρόκειται για μια από τις λίγες λέξεις που ουδέποτε σχεδόν εγέρθηκαν αντιρρήσεις για την ετυμολογικής της προέλευση και ταυτότητα.
Πριν όμως καταπιαστούμε με την ετυμολογική προσέγγιση της λέξης ιδέα, θα κάνουμε μια χρήσιμη διευκρίνιση. Να προσέξουμε δηλαδή τι επακριβώς εννοεί η λέξη.
Να λοιπόν τι εννοεί: την μορφή, το φαινόμενο, την όψη, το είδος και στην ρητορική σημαίνει τόπος.
Προσέξτε παρακαλώ ότι ουδεμία σχέση έχει με φαντασίες και νομιζόμενα. Κοντολογίς η «ιδεολογία» (η λέξη αυτή δεν υπήρχε μέχρι τον 18ο αιώνα) είχε να κάνει με την περιγραφή πραγμάτων. Να μιλάει δηλαδή κανείς γι’ αυτό που είδε κι όχι γι’ αυτό που φαντάστηκε ή που νόμισε ότι είδε.
Η προηγούμενη παράγραφος τελειώνει με την λέξη είδε (ε-ιδε). Πρόκειται για την μαμά της λέξης ιδέα (ιδε-α), επίσης και για την γιαγιά αλλά και την προγιαγιά της.
Απ’ εδώ και πέρα επί της ετυμολογίας της λέξης ιδέα:

Κατεβαίνουμε το πρώτο σκαλοπάτι της ετυμολογικής εξέλιξης της λέξης ιδέα, στο οποίο βλέπουμε ότι γράφει πάνω του την λέξη ιδείν (ιδε-ίν). Πρόκειται για κάποιο από τα απαρέμφατα του ρήματος είδω. Πιο συγκεκριμένα, για το απαρέμφατο του είδον, ο οποίος είναι ο β΄αόριστος του είδω.
Το είδω σημαίνει: θεωρώ, διακρίνω, βλέπω, παρατηρώ, γνωρίζω, εξετάζω. Σημαίνει κοντολογίς επιστημονική έφεση. Καμμιά σχέση με την τεμπέλικη νοοτροπία του ομφαλοσκόπου, ο οποίος γνωρίζει πάρα πολλά ξύνοντας το αιδοίο του. Ή εκείνου του κατ’ εξοχήν τεμπελόσκυλου θρήσκου που νομίζει ότι ξέρει τα πάντα επειδή προσκυνά τον παντογνώστη θεό του, ο οποίος εξ αποκαλύψεως του μεταλαμπάδευσε την απόλυτη γνώση επί παντός θέματος και ζητήματος.
Μέχρι στιγμής μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η λέξη ιδέα έχει να κάνει με την περιγραφή κάποιου πράγματος το οποίο είδε ή βλέπει κανείς είτε με γεγονός το οποίο έζησε ή ζει. Για το ό,τι φαντάστηκε για κάποιο πράγμα ή γεγονός η ελληνική γλώσσα διαθέτει την λέξη φαντασία.
Επομένως η ιδέα έχει να κάνει κυρίως με την διατύπωση υπαρκτών πραγμάτων και γεγονότων. Και καθόλου περίεργη δεν είναι η απόπειρα των ανθρώπων να επιχειρούν να προβλέψουν πώς θα είναι κάποια πράγματα στο μέλλον ή ποια πιθανώς γεγονότα πρόκειται μάλλον να συμβούν, αφού «τα πάντα ρει».
Από την στιγμή όμως που το ενδιαφέρον προχωρήσει στην απόπειρα προβλέψεων, τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Για ποιόν λόγο; Διότι η πρόβλεψη είναι αδύνατον να μη επηρεαστεί καθοριστικά από τις επιθυμίες του επίδοξου μάντη. Η πρόβλεψη είναι μια κυρία της οποίας ο εγκέφαλος απαρτίζεται από ένα συνονθύλευμα επιθυμιών. Επειδή όμως οι επιθυμίες του καθενός εκπληρώνονται κυρίως εις βάρος άλλων (κάτι που το αντιλαμβάνεται ακόμη και ο πιο κουτός άνθρωπος), ο επίδοξος επιθυματίας επιχρυσώνει τις επιθυμίες του ονομάζοντάς τες ιδέες.
Επίσης λογικό είναι να προβάλλονται προτάσεις για λύσεις προβλημάτων, οποιουδήποτε είδους όπως ας πούμε πολιτικών. Στην τελευταία αυτή περίπτωση των πολιτικών προτάσεων όταν πρόκειται για μια οργανωμένη και ολοκληρωμένη πρόταση τότε την ονομάζουμε πολιτικό σύστημα. Είναι γνωστό ότι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι ανάλυσαν στοιχειωδώς σχεδόν όλα τα πολιτικά συστήματα. Ουδέποτε όμως τα χαρακτήρισαν ως πολιτικές ιδεολογίες, επειδή αναφέρονταν σε πολιτεύματα τα οποία είχαν εφαρμοστεί εδώ κι εκεί.
Ατράνταχτη απόδειξη ότι η λέξη ιδεολογία δεν υπήρχε πουθενά στην ελληνική γραμματεία είναι η απουσία της από το λεξικό LIDDELL & SCOTT, το οποίο περιλαμβάνει όλες τις λέξεις μέχρι και τον 16ο αιώνα.
Η λέξη χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Κόμη Antoine Destutt de Tracy στα τέλη του 18ου  αιώνα. Ήταν ένας από τους ιδρυτές (1790) της κλασικής φιλελεύθερης ρεπουμπλικανικής ομάδας, γνωστής ως « Ιδεολόγοι » (η οποία περιελάμβανε τους Cabanis, Condorcet, Constant, Daunou, Say, Madame de Staël). Η «Ιδεολογία» ήταν μια φιλελεύθερη κοινωνική και οικονομική φιλοσοφία που αποτέλεσε τη βάση για μια ισχυρή άμυνα της ατομικής ιδιοκτησίας, της ατομικής ελευθερίας, της ελεύθερης αγοράς, και τα συνταγματικά όρια στην εξουσία του κράτους.
Ως ιδεολογία λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί  ένα όραμα, ένα σύνολο ιδεών που προτείνουν κάποιοι για όλη την κοινωνία. Ο βασικός στόχος μιας ιδεολογίας είναι να φέρει αλλαγή στην κοινωνία (πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος). Οι ιδεολογίες έχουν την τάση να περιλαμβάνουν αφηρημένες έννοιες προς εφαρμογή στον πραγματικό κόσμο.
Η ιδεολογία διαφέρει από τη φιλοσοφία επειδή η φιλοσοφία είναι ένας τρόπος να ζήσει τη ζωή του κάποιος, ενώ η ιδεολογία είναι ένας σχεδόν ιδανικός τρόπος ζωής για όλη την κοινωνία.
Πολιτικές οργανώσεις και κόμματα που αγωνίζονται να αποκτήσουν εξουσία προσπαθούν να επηρεάσουν τους ανθρώπους με την ιδεολογία τους, έτσι ώστε να καταλάβουν την εξουσία ευκολότερα. Όταν οι εν λόγω οργανώσεις και τα σχετικά κόμματα, τα οποία διαπνέονται από την ιδεολογία τους σε ισχυρό βαθμό, δεν μπορούν να καταλάβουν την εξουσία μέσα από τις εκλογικές διαδικασίες τότε επιχειρούν να την καταλάβουν με την βία (Ναζί, Μπολσεβίκοι, φασίστες, δικτάτορες…).
Όλοι αυτοί οι ιδεολόγοι υπόσχονται το κοινωνικό καλό και  την προστασία της κοινωνίας από το κακό, το οποίο κακό δεν είναι άλλο από το αντίπαλό τους δέος. Οι Ναζιστές, οι φασίστες και οι δικτάτορες έχουν για διάβολό τους τον κομμουνισμό, οι κομμουνιστές τον καπιταλισμό, δηλαδή όλους τους άλλους και ούτω καθ’ εξής. Όλοι τους σχεδόν είναι σοσιαλιστές (εθνικοσοσιαλισμός, Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, δημοκρατία αποκαλούσε την Χούντα του ο Γ. Παπαδόπουλος).
Ποια είναι όμως η κοινή κινητήρια δύναμη όλων των ιδεολογιών, δηλαδή των ιδεολόγων!
Είναι η ίδια μ’ αυτή των θρησκειών, αλλά μεταφερμένη στο επίπεδο της πολιτικής. Πρόκειται για το μεγάλο χάρισμα της κατοχής της αλήθειας. Των μεν της θρησκευτικής των δε της πολιτικής. Αμφότεροι δεν δίστασαν να θυσιάσουν στον βωμό της αλήθειας τους εκατομμύρια ανθρώπους.
Ο άνθρωπος που κατέχει την αλήθεια, μέσα από την ιδεολογία του, παρέχει απλόχερα τον εαυτό του το δικαίωμα να την επιβάλλει σ’ όλους αυτούς που δεν τους κόφτει να την αποδεχτούν. Να την αποδεχτούν για το καλό τους δηλαδή. Κι οποιουνού δεν του κόφτει ποιο είναι το καλό του, αν επιμένει στην χοντροκεφαλιά του, τότε να πάει στον αγύριστο, για να μπορούν να κάνουν την δουλειά τους αυτοί που τους κόφτει, βρε αδελφέ. Τι δηλαδή, να αφήσουμε τους βλάκες να καταστρέψουν τους έξυπνους! Μη γένοιτο σύντροφοι.
Ο κομμουνιστής Γερμανός δεν πιστεύει στην ιδεολογία της ανωτερότητα της Άριας φυλής. Ε, να μη του πάρουν το κεφάλι οι Ναζί. Ο αγρότης της Ουκρανίας δεν πιστεύει στην ιδεολογία της εργατικής τάξης και δεν μπαίνει με τίποτε στη στρούγκα του κολχόζ. Ε, να μην τον αφήσει ο μπολσεβίκος να ψοφήσει από πείνα. Ναι αλλά τους περισσότερους ανθρώπους δεν τους «κόφτει» κύριοι ιδεολόγοι. Τι θα κάνουμε με όλους αυτούς! Θα τους ξεκάνουμε όλους; Όπως τους κουλάκους το ΚΚΣΕ! Όπως του Εβραίους και τους κομμουνιστές οι Ναζί!
Στην ελληνική γλώσσα, όπως προαναφέρθηκε εδώ, ιδέα πάει να πει μορφή, φαινόμενο, όψη, είδος και στην ρητορική σημαίνει τόπος. Κι όλα αυτά που φαίνονται και τα βλέπουμε, ήρθε ο Πλάτων να τα διαβάλλει και να τα υποβαθμίσει ανεπανόρθωτα, αφού όπως ισχυρίστηκε δεν είναι τίποτε περισσότερο από τις σκιές και τα φαντάσματα ενός άλλου κόσμου, ο οποίος είναι και ο μόνος αληθινός, τον οποίο ονόμασε «Κόσμος των Ιδεών». Δηλαδή ότι ο Κόσμος, και ο,τι αυτός περιέχει, είναι ατελές αντίγραφο μιας ιδέας ή ενός σχεδίου που έχει ο Δημιουργός στο μυαλό του. Για να πάμε σε ανώτερες πραγματικότητες πρέπει να αποδράσουμε από τα δεσμά της αισθητηριακής εμπειρίας.
Ο μόνος αληθινός κόσμος είναι λοιπόν ο κόσμος των ιδεών. Ποιος μπορεί να αντιληφθεί καλύτερα τον κόσμο των ιδεών; Ασφαλώς η ψυχή. Αυτός ο θρησκόληπτος κακούργος μαγάρισε για τα καλά την έννοια της ιδέας, οστρακίζοντάς την από τον πραγματικό κόσμο σ’ ένα φανταστικό, τον οποίο έπλασε η αρρωστημένη του φαντασία.
Η τάξη και η ορθολογικότητα του κόσμου επιβάλλεται από το Δημιουργό. Ο Δημιουργός είναι αγαθός τεχνίτης, έλλογος θεός, αγωνίζεται ενάντια στους εγγενείς περιορισμούς των υλικών, παραλαμβάνει το χάος και επιβάλλει την τάξη σύμφωνα μ’ ένα ορθολογικό σχέδιο, είναι υπερφυσικό ον και βρίσκεται εκτός του κόσμου που κατασκεύασε.
Η θρησκεία του Πλάτωνα συνίσταται στην περιπαθή ανύψωση του νου προς εκείνη τη βασιλεία της τελειότητας, µε την οποία η αληθινή φύση της ψυχής συγγενεύει.
Αυτή την βασιλεία της τελειότητας, η οποία κατά Πλάτωνα μπορεί να επιτευχθεί σε κάποιον άλλον ασφαλώς κόσμο, στον οποίο μεταβαίνει η ψυχή μετά θάνατον, οι πολιτικές ιδεολογίες προτείνουν να την κατορθώσουμε σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο. Οι ιδεολογίες αυτές μπορεί να προσγειώθηκαν στον εδώ κόσμο αλλά άφησαν εντελώς άθικτη την ιδέα της «τελειότητας», η οποία τελειότητα μπορεί να υπήρχε σ’ εκείνον τον φανταστικό κόσμο από τον οποίο μεταφέρθηκε στον εδώ, αλλά διέφυγε της προσοχής των ιδεολόγων ότι η τελειότητα αυτή ψόφησε εντελώς αμέσως μόλις αντίκρισε τον εδώ υλικό κόσμο.
ο κουσούρι αυτό της υπόσχεσης της τελειότητας ουδέποτε θεράπευσαν οι ιδεολογίες παντός τύπου. Και παρ’ όλες τις παταγώδεις και επώδυνες αποτυχίες τους, εξακολουθούν να επιμένουν στην υπόσχεση της τελειότητας, και προ παντός στην ηλίθια προοπτική της ολοκληρωτικής της επιβολής και επιτυχίας («όλη η γη θα γίνει κόκκινη, Χριστέ μου», λέει ένα επαναστατικό τραγούδι).
Ο ιδεολόγος σιχαίνεται την δημοκρατία. Εννοείται την οποιαδήποτε δημοκρατία, με τα πάμπολλα προβλήματά της. Για ποιόν όμως λόγο; Διότι ακόμη και η πιο κουτσή δημοκρατία επιτρέπει να ακούγονται όλες οι απόψεις. Ε, αυτό ο ιδεολόγος δεν μπορεί να το χωνέψει όσες σόδες κι αν πιεί.
Όσες φορές πέτυχαν ιδεολόγοι να καταλάβουν την εξουσία ποτέ δεν παράλειψαν να έχουν και τα Κυνοβούλιά τους. Εκεί όλα τα σκυλιά ήταν της ίδιας ράτσας και γάβγιζαν όλα στον ίδιο τόνο. Όποιος σκύλος φάλτσαρε απέναντι στον ιδεολογικό τόνο, η τιμωρία του ήταν ο ψόφος.
Κάποτε σ’ ένα τέτοιο κοινοβούλιο, δημιουργήθηκε το εξής πρόβλημα. Όταν τελείωσε τον λόγο του ο Κύναρχος δεν φαινόταν καθόλου πιθανόν να σταματήσουν κάποια στιγμή τα χειροκροτήματα των βουλευτών. Ποιος ήταν ο λόγος; Ότι όποιος σταματούσε πρώτος το χειροκρότημά του, κινδύνευε θανάσιμα να τον φάει η μαρμάγκα. Αυτός που ανάλαβε την ευθύνη της παύσης των χειροκροτημάτων ισχυρίστηκε μετά ότι έπαθε κράμπα το δεξί του χέρι. Και μάλλον ο άνθρωπος είπε την αλήθεια. Το τέρας αυτό ο Στάλιν, ούτε καν που έκανε την απλή χειρονομία να σηκώσει κάποια στιγμή το χέρι του ώστε κατεβάζοντάς το αμέσως να εκτονώσει την σιχαμερή αμηχανία.
Νομίζω ότι δεν βρίσκεται και πολύ μακριά μας η εποχή, όπου θα ντρέπεται κανείς από μόνος του ακόμη και στην ιδέα ότι εμφιλοχώρησε μέσα στο τσερβέλο του έστω και ένα μόριο από κάποια οποιαδήποτε ιδεολογία.
Η Δικαιοσύνη δεν θα βασιλέψει ποτέ στον κόσμο των ανθρώπων απόλυτα. Πάντοτε όμως θα κερδίζει, έστω και με πολύ βραδύ ρυθμό, πόντους στα κοινωνικά αγωνίσματα των ανθρώπων της υφηλίου. Ο εξανθρωπισμός των κτηνών του ανθρώπινου είδους είναι το μόνο άθλημα από το οποίο λείπει η λύτρωση του τερματισμού.
Οι ιδεολογίες κάποτε θα προκαλούν τόσο μεγάλο βαθμό αποστροφής μέχρι του σημείου που θα αποβληθούν για λόγους υγιεινής από την συλλογική μνήμη των ανθρώπων. Κάπως όπως σαν να λέμε ότι η επιστήμη της ιατρικής ανακοίνωσε σήμερα ότι σκότωσε και τον τελευταίο ιό της χολέρας.

MΑΡΤΙΟΣ (στην αρχαιότητα ΕΛΑΦΗΒΟΛΙΩΝ)

Η προέλευση της λέξης «μήνας», εξέλιξη της αρχαιοελληνικής «μην», με πρώτη καταγραφή στη συλλαβική γραφή των αρχαίων Μηκυναίων (me-no, του μηνός), είναι αρχαιότατη. Η λέξη «μην» σήμαινε αρχικά τη Σελήνη (άλλη αρχαιοελληνική ονομασία: μήνη), αλλά και το διάστημα μιας πλήρους περιφοράς της Σελήνης γύρω από τη Γη. Το διάστημα αυτό αντιστοιχεί σε 29 ή 30 μέρες, τον λεγόμενο σεληνιακό μήνα. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι χρησιμοποίησαν από πολύ νωρίς στην ιστορία τους τον κύκλο της Σελήνης για να μετρούν το χρόνο, αντανακλάται στην κοινή ρίζα της λέξης «μην» (=έλλειψη).

Μάρτης, Αττικός μηνας   21 Μαρτίου – 19 Απριλίου Μάρτης, γδάρτης, παλουκοκαύτης και... δίγαμος. 

 

Ετυμολογία: Οι Ρωμαίοι τoν βάφτισαν Martius (Άρειο) από το θεό του πολέμου Mars (Άρη). Όπως λέει η ρωμαϊκή ιστορία οι ιδρυτές της Ρώμης, Ρώμος και Ρωμύλος, ονόμασαν αυτόν τον πρώτο μήνα Μάρτιο, προς τιμή του πατέρα τους και γενάρχη των Ρωμαίων του θεού Άρη. Για τούτο και κατά τον Πλούταρχο (Βίος Νουμά, 19) αναφέρεται πως ο Μάρτιος απεικονίζεται ως άνδρας ενδεδυμένος με δέρμα λύκαινας. Επίσης τον πρώτο μήνα της άνοιξης οι Ρωμαίοι άρχιζαν τις πολεμικές επιχειρήσεις. Και... Ελαφηβολιών (από τις έλαφος, βάλλω). Στην αρχαιότητα τα ιερά Ελαφη-βόλια <έλαφος, βάλλω> τα γιόρταζαν προς τιμήν της Αρτέμιδος.

Αγροτική ονομασία:  Φυτευτής. Λαϊκά ονόματα: λέγεται και Μάρτης, Παλουκοκαύτης (ανάγκαζε, με το απρόοπτο κρύο του, να καίνε ακόμα και τα παλούκια για να ζεσταθούν), Πουλιαντέρης, Ανοιξιάτης (είναι ο πρώτος μήνας της άνοιξης), Φυτευτής (γιατί φυτεύουμε). Ποντιακή ονομασία: Μαρτς.

 

Τον λέγανε και Δίγαμο:  Μάρτης έχει δύο γυναίκες, τη μία πολύ όμορφη και φτωχή, την άλλη πολύ άσχημη και πολύ πλούσια. Ο Μάρτης κοιμάται στη μέση. Όταν γυρίζει από την άσχημη, κατσουφιάζει, μαυρίζει και σκοτιδιάζει όλος ο κόσμος, γι' αυτό παλουκοκαύτης. Όταν γυρίζει από την όμορφη, γελάει, χαίρεται και λάμπει όλος ο κόσμος.  

 

Άλλοι υποστηρίζουν πως ο Μάρτης τη γυναίκα που παντρεύτηκε, από μπροστά ήταν πολύ άσχημη, ενώ από πίσω ήταν πολύ όμορφη! Όταν ο Μάρτης τη βλέπει κατά πρόσωπο κλαίει και ο καιρός χαλάει. Όταν την κοιτάζει από τις πλάτες ευχαριστιέται και ο καιρός καλοσυνεύει. Γι αυτό και η παροιμία λέει:

 «Ο Μάρτης πότε κλαίει και πότε γελάει». Επειδή είναι άστατος λέγεται πεντάγνωμος «Ο Μάρτης ώρα βρέχει και χιονίζει κι ώρα μαρτολουλουδίζε».

Έθιμα παραμονής: Θέμα τους είναι η αποπομπή του Χειμώνα, καθ' όσον... από Μάρτη, καλοκαίρι. 

 

«Το Φεβρουάριο τον υποδύεται άνθρωπος χωλός καβάλα εις γάιδαρον... Η πομπή των παιδιών που τον συνοδεύουν τραγουδάει... Οξω, Κουτσοφλέβαρε / να 'ρθη ο Μάρτης με χαρά και με πολλά λουλούδια. Οι νοικοκυρές αναφωνούν... βγαίνει ο Κακόχρονος / μπαίνει ο Καλόχρονος / μέσα Μάρτης και χαρά / και καλή νοικοκυρά...» (Γ. Α. Μέγα, Ελληνικαί εορταί, Αθήναι 1979, σ. 131).

Εθιμο της 1ης Μαρτίου ήταν: Την πρώτη μέρα του Μάρτη συνηθιζόταν από τα παλιά χρόνια νέοι και νέες να βγαίνουν στα χωράφια και με τη δρόσο των σπαρτών έπλεναν το πρόσωπό τους για να μη μαυρίσουν. Απέφευγαν τη δρόσο των σπαρτών κριθαριού, γιατί αυτή φέρει σπυριά (κριθαρκά) κάτω από τα βλέφαρα.

 

Άλλο έθιμο ήταν να δένουν γύρω από τον καρπό του δεξιού χεριού τους και γύρω από το λαιμό τους κλωστή από χρωματιστά νήματα στριμμένα, κόκκινα, λευκά και χρυσά. Η κλωστή λέγεται «Μάρτη» ή «Μαρτιά» ή «Μαρτίτση» και όποιος τη φοράει δεν μαυρίζει από τον ήλιο του Μάρτη και φοριέται μέχρι τον Μάη.

Η περιφορά της χελιδόνας με φύλλα κισσού που συμβολίζει την αειθαλή βλάστηση. Αρχαίο χελιδόνισμα: «Ηλθ' ήλθε χελιδών / καλάς ώρας άγουσα / καλούς ενιαυτούς...». Νέο χελιδόνισμα: «... Μέσα Μάρτης, έξω ψύλλοι, έξ' οχτροί, σας τρών' οι σκύλοι...».
Την 1η-7η Μαρτίου οι ποιμένες οδηγούσαν τα αιγοπρόβατα από τα χειμαδιά στα ορεινά μέρη λέγοντας: «Κούρευε, κουδούνωνε και στα όρη ανέβαινε». 

25 Μαρτίου τα Ιερά Ελευθέρια: Εορτή πάνδημος. Στην Ηπειρο ανάβουν φωτιές και χτυπούν κουδούνια. 

Αυτά και καλό μήνα να έχουμε.!

Το κάθετο σινεμά της Ολλανδίας που επαναπροσδιορίζει την έννοια του κινηματογράφου

 

Επανάσταση στα μέχρι τώρα δεδομένα του κινηματογράφου έφερε η Ολλανδία, η οποία αποφάσισε να αντιστρέψει τις οθόνες προβάλλοντας τις ταινίες κάθετα.
Σύμφωνα με τον Independent, εκατοντάδες λάτρεις του κινηματογράφου πρόκειται να απολαύσουν το Σαββατοκύριακο ένα πρόγραμμα με 10 ταινίες μικρού μήκους που θα προβληθούν σε μια τεράστια οθόνη σε μουσείο σύγχρονης τέχνης στην Ολλανδία.
Οι προβολές είναι μέρος του «Vertical Cinema» -ένα έργο που έλαβε χώρα τον περασμένο μήνα στην Arminius Church του Ρότερνταμ ενόψει του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της πόλης.
Οπως δηλώνει το όνομα του έργου, το Vertical Cinema αψηφά τους οριζόντιους κανόνες του κινηματογράφου, αποτελώντας ένα ενδιαφέρον κινηματογραφικό πείραμα.
Σύμφωνα με τον Lucas van der Velden, επιμελητή της Sonic Acts, η οποία παράγει το πρόγραμμα, «το έργο προσελκύει την προσοχή, διότι κάνει τους ανθρώπους να επανεξετάσουν τον κινηματογράφο, και αποτελεί έναν επαναπροσδιορισμό για τα μάτια, τα αυτιά και το μυαλό».
Οι 10 ταινίες μικρού μήκους, που περιγράφονται ως ένα μοναδικό μείγμα του αφηρημένου κινηματογράφου έχουν ως στόχο να διερευνήσουν την ιδέα ότι η μορφή θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η κρίσιμη πτυχή της συνολικής οπτικοακουστικής εμπειρίας.

Mικροπράγματα που όμως έχουν μεγάλη σημασία σε μια σχέση

Πριν καταλάβω πώς διαφέρει η γυναικεία οπτική από τη δική μου, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί η γυναίκα μου συγχυζό­ταν κάθε φορά που ξεχνούσα να κάνω κάτι που εγώ χαρακτή­ριζα μικροθελήματα - όπως ν’ αγοράσω εφημερίδα επιστρέφο- ντας στο σπίτι, να πάρω τα ρούχα απ’ το καθαριστήριο, να επι­σκευάσω το παράθυρο, να βάψω τα ντουλάπια της κουζίνας ή να της πω ότι κάποιοι μας κάλεσαν σε πάρτι. Κατά τη δική μου άποψη, σημαντικά πράγματα είναι να κερδίζει κανείς χρήματα, να λέει την αλήθεια, να είναι μονογαμικός, να είναι παρών σε μια ώρα ανάγκης, να πληρώνει το δάνειο, κ.λπ.

Καμιά φορά όταν ξεχνούσα κάτι, ερχόταν σε μένα άκεφη, πολλές φορές για να μου παραπονεθεί ότι πίστευε πως δεν την αγαπούσα. Αναρωτιόμουνα, πώς είναι δυνατό να εκλαμβάνει σαν ένδειξη ότι δεν την αγαπώ το γεγονός ότι ξέχασα ν’ αγο­ράσω εφημερίδα;

 

Στο τέλος κατέληξα να συνειδητοποιήσω ότι από τη δική της άποψη, το να θυμάμαι τα διάφορα μικροπράγματα είναι ένα είδος έκφρασης αγάπης. Αυτά τα «μικροπράγματα», εφόσον τα χρειαζόταν, είχαν άμεση σχέση μαζί της. Όταν τα ξεχνούσα, της ήταν πολύ δύσκολο να μην το πάρει σαν ένδειξη έλλειψης εν­διαφέροντος κι αγάπης για κείνη. Όταν πάλι τα θεωρούσα ασή­μαντα, την έκανα στην πραγματικότητα να νιώσει ότι εκείνη δεν ήταν σημαντική.

Όταν ένας άντρας αγνοεί κάτι που η γυναίκα θεωρεί σημα­ντικό, εκείνη νιώθει σαν να αγνοεί την ίδια. Βρήκα ότι η ανταπόκρισή μου καν η υπευθυνότητα για τα μικρά πράγματα ήταν ένας αποτελεσματικός τρόπος για να εκφράσω την αγάπη μου στη γυναίκα μου και να της δώσω σιγουριά. Μια και στην πραγ­ματικότητα είναι το σημαντικότερο πλάσμα στη ζωή μου, όταν κατάλαβα τη σημασία που έχουν τα “μικροπράγματα”, χωρίς να το σκέφτομαι άρχισα να προσέχω τις επιθυμίες της. Απ’ τη στιγμή που κατάλαβα ότι αυτό ήταν μια εύλογη ανάγκη της, κατάφερα να συγκεντρώσω την αντρική μου ενόραση για να λύ­σω το πρόβλημα.

Τώρα που κατάλαβα πόσο επηρέαζε τη γυναίκα μου η αφη­ρημάδα ενός καθηγητή, μπόρεσα ν’ αντιληφθώ τι ένιωθε κάθε φορά που ξεχνούσα διάφορα πράγματα. Δεν ένιωθα πια την υποχρέωση να της λέω να μην συγχύζεται, Εκείνη πάλι απ’ την άλλη μεριά, έφτασε να καταλάβει την αντρική μου τάση για συ­γκέντρωση και δεν παίρνει προσωπικά την αφηρημάδα μου.

Αν ήξεραν οι άντρες πόσο σημαντικά είναι αυτά τα “μικρο­πράγματα” για τις γυναίκες, σίγουρα θα υπήρχαν πολύ περισ­σότερες ευτυχισμένες γυναίκες. Μερικές γυναίκες νιώθουν άσχημα ν’ αφήσουν τον άντρα να καταλάβει πόσο σημαντικός είναι για κείνες. Πάντως, αν κάνετε την προσπάθεια να μην ξε­χνάτε τα “μικροπράγματα” που χρειάζεται μια γυναίκα, θα δεί­τε τη διαφορά.

Αυξάνοντας την Αντρική Δημιουργικότητα

Η επιβεβαίωση της γυναίκας δεν είναι ο μόνος λόγος για να δί­νουμε σημασία στα μικροπράγματα. Όταν άρχισα να ικανοποιώ περισσότερο τις επιθυμίες και ανάγκες της γυναίκας μου, ανα­κάλυψα ότι μερικές φορές το να κάνω διάφορα μικροπράγματα με βοηθούσε να εξοικονομώ χρόνο για να σκεφτώ άλλα πράγ­ματα που ίσως να είχα αναβάλει. Τέτοιες αλλαγές της συγκέ­ντρωσής μου με βοηθούν ν’ απελευθερωθώ από την υπερβολι­κή συγκέντρωση σε ασχολίες που μπορεί να με καταβάλουν.

Η αλλαγή της συγκέντρωσης είναι επίσης μια δυναμική τε­χνική για τη λύση των προβλημάτων. Αν, αφού συγκεντρωθεί­τε για πολύ σε κάτι, μπορείτε να το εγκαταλείψετε και πρόσωρινά να κατευθύνετε τη συγκέντρωσή σας σε κάτι διαφορετικό και λιγότερο απαιτητικό -σ’ ένα απ’ τα “μικροπράγματα” που η σύντροφός σας χρειάζεται, για παράδειγμα- αυτό δίνει στο υπο­συνείδητο μια ευκαιρία να λύσει το πρόβλημά σας. Η λύση πι­θανότατα θα βγει στην επιφάνεια τη στιγμή που ούτε καν θα σκέφτεστε το πρόβλημα.

Στις Γυναίκες Αρέσει η Ειδική Μεταχείριση

Στις γυναίκες αρέσει στη ζωή τους να ξεχωρίζουν και οι άντρες να τους φέρονται με κάποια ιδιαιτερότητα. Πλήρωσα μεγάλο τί­μημα για να το μάθω αυτό, όταν κάναμε στο σπίτι μας το πρώ­το οικογενειακό πάρτι. Όση ώρα η γυναίκα μου ετοίμαζε το σπίτι, εγώ πήγα στο γραφείο μου. Όταν επέστρεψα, ήμουνα πο­λύ περήφανος για τον εαυτό μου γιατί είχα θυμηθεί να πάρω μαζί μου την κάμερα για βιντεοσκόπηση. Αν και το να παίρνω σε βίντεο τα οικογενειακά πάρτι είναι κάτι που μ’ ενδιαφέρει, θα μπορούσα με μεγάλη ευκολία να είχα απορροφηθεί απ’ τη δουλειά μου και να είχα ξεχαστεί.

Όταν επέστρεψα σπίτι, όλοι οι καλεσμένοι μας ήταν ήδη εκεί. Πήγα κατευθείαν στο σαλόνι για να τακτοποιήσω το πικάπ, τα φώτα και την κάμερα. Την ώρα που στριφογύριζα ανάμεσα στο πικάπ και στην κάμερα, τα παιδιά έτρεξαν να με καλωσορί­σουν. Τελικά όλα τα μέλη της οικογένειας εγκαταστάθηκαν στο σαλόνι ανταλλάσσοντας αγκαλιές και φιλιά και λέγοντας τα νέα τους, ενώ εγώ συνέχιζα να συναρμολογώ τα εξαρτήματα της κά­μερας για τη βιντεοσκόπηση.

Όταν τελείωσα, πήγα στην κουζίνα να χαιρετίσω τη γυναί­κα μου. Φυσικά, περίμενα η Μπόνι να είναι ενθουσιασμένη μα­ζί μου που είχα θυμηθεί την κάμερα και την είχα συναρμολο­γήσει. Συνέβη όμως ακριβώς το αντίθετο - ήταν απόμακρη και μουτρωμένη. €ίπε ότι έπρεπε πρώτα να είχα χαιρετήσει εκείνη και μετά να είχα συναρμολογήσει την κάμερα. Ενώ εγώ τη χαι­ρέτησα τελευταία. Εμεινα άναυδος γιατί σύμφωνα με τη δική μου, αντρική γνώμη, αν θα ήθελε να με δει, δεν είχε παρά να έρθει στο σαλόνι.

Ayunerda: Η επικίνδυνη διατροφή για τους Αρχαίους Έλληνες που εμείς αγνοούμε

Ένα τεράστιο θέμα, ίσως το σημαντικότερο πεδίο στο οποίο μπορεί ο καθένας να κάνει αποφασιστικές αλλαγές που να έχουν άμεση σχέση με τη βελτίωση της υγείας του, είναι το θέμα της διατροφής. Σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν συζήτηση σε κάποια παρέα ανθρώπων, στην οποία να μην τίθεται κάποια στιγμή και το πρόβλημα της διατροφής, καθώς όλοι αναγνωρίζουν το ότι υπάρχει μία (επιεικώς…) άναρχη κατάσταση στον χώρο αυτόν.

Οι σύγχρονοι διαιτολόγοι και διατροφολόγοι είναι πελαγωμένοι μέσα σε μία φουρτουνιασμένη θάλασσα από ατελείωτα νούμερα που τους πνίγουν (αριθμός θερμίδων, περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες, επί τοις εκατό αναλογία λευκωμάτων, λιπών και υδατανθράκων, συντηρητικές ουσίες, χρωστικές, αριθμοί Ε, κλπ) και παράλληλα η σύγχρονη παραγωγή τροφίμων (ειδικά με τις επεμβάσεις σε επίπεδο γενετικού υλικού από τον ταχύτατα αναπτυσσόμενο κλάδο της Μοριακής Βιολογίας και Γενετικής) δείχνει να ξεφεύγει τελείως από όλα όσα γνωρίζαμε σαν "φυσικά", μέχρι πριν από μόλις δέκα με δεκαπέντε χρόνια.

Οι εντατικές μέθοδοι για την επίτευξη όλο και μεγαλύτερης γεωργικής παραγωγής (υπερεντατικές καλλιέργειες, ειδικά λιπάσματα, ορμόνες στο πότισμα ή και στον ψεκασμό των φυτών, φυτοφάρμακα, ζιζανιοκτόνα και όλα τα συναφή) και η αναζήτηση μεθόδων για γρηγορότερη και φθηνότερη απόδοση στον τομέα της κτηνοτροφίας, μπορεί να αρχίζει να παραβιάζει πλέον τις ανοχές της φύσης.

Έχουμε ήδη αναφέρει ότι όπως ένα αμορτισέρ στο αυτοκίνητο μπορεί να αποσβέσει τους κραδασμούς από τις μικρές ανωμαλίες του εδάφους, αλλά θα σπάσει όταν θα φθάσει στη λακκούβα με το μισό μέτρο βάθος, έτσι και η φύση μπορεί να "συγχωρεί" κάποιες ενέργειες του ανθρώπου, αλλά όταν αυτός ο βιασμός των φυσικών ρυθμών ξεπεράσει κάποια όρια, τότε η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Είναι πολύ πρόσφατο, στα τέλη του 20^ου Αιώνα, το τεράστιο θέμα από τη νόσο B.S.E., δηλαδή τη σπογγώδη εγκεφαλοπάθεια των βοοειδών (η περίφημη πλέον νόσος των ...τρελών αγελάδων) και τη γνωστή υστερία που ξέσπασε λόγω της πιθανότητας συσχετισμού της με την εγκεφαλοπάθεια Creutzfeldt – Jacobs των ανθρώπων. Η προσεκτική ανασκόπηση των δεδομένων από την ειδησεογραφία της εποχής, μας δείχνει ότι διάφορα "πρωτεϊνούχα συμπληρώματα" που εχορηγούντο στις βρετανικές (και όχι μόνο...) αγελάδες για τον δεκαπλασιασμό της παραγωγής γάλακτος από κάθε ζώο, περιείχαν και πολτοποιημένα εντόσθια, κόκαλα, δέρματα, σπονδύλους, βλέφαρα, κλπ στοιχεία από πρόβατα, κοτόπουλα, αλλά και από ...άλλες αγελάδες.

Η προσπάθεια δηλαδή της αύξησης της παραγωγής γάλακτος, έκανε τον άνθρωπο να σπρώξει τις αγελάδες προς την ...κρεοφαγία. Είναι βέβαιο γεγονός ότι η αλλαγή των διατροφικών συνηθειών των αγελάδων με αυτόν τον τρόπο (τα συμπληρώματα αυτά μεταβάλλουν τις χορτοφάγες αγελάδες σε σαρκοβόρες), πολλαπλασιάζει την παραγωγή γάλακτος.

Το τεράστιο θέμα βέβαια είναι ποιός ή μάλλον ποιοί θα πληρώσουν το λογαριασμό της όλης ιστορίας, όχι μόνο σήμερα, αλλά μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

Για την όλη υπόθεση ενοχοποιείται μία πρωτεΐνη (prion) η οποία συμπεριφέρεται σαν να έχει η ίδια κάποια μορφή ...αυτόνομης ζωής. Η ασθένεια αυτή δηλαδή (Creutzfeldt – Jacobs), δεν προέρχεται από κάποιους ιούς βραδείας δράσης, αλλά από μολυσματικά τεμάχια πρωτεϊνών ανώμαλης στερεομορφής, τα οποία μπορούν και μεταβάλλουν τη στερεομορφή άλλων, υγιών πρωτεϊνών. Και όχι μόνο αυτό, αλλά οι πρωτεΐνες αυτές μπορούν να αναπαράγουν εαυτές, σαν να έχουν δηλαδή μια αυτόνομη δυνατότητα για ζωή. Ήδη έχει ξεσπάσει μία τεράστια διαφωνία μεταξύ των ειδικών για το πώς ακριβώς συμπεριφέρεται  και αναπαράγεται αυτή η πρωτεΐνη, αλλά το τελικό συμπέρασμα είναι ότι τα αποτελέσματα για την υγεία των ανθρώπων που κατανάλωσαν προϊόντα "μολυσμένα", είναι εξαιρετικά δυσάρεστα. 

Υπάρχει σήμερα πλέον μία πρόβλεψη από Βρετανούς καθηγητές (με επικεφαλής τον Dr Lacey), η οποία, στην πλέον αισιόδοξη εκδοχή της, λέει ότι ήδη στη Μεγάλη Βρετανία, μεταξύ 100,000 και 1,000,000 ανθρώπων πιθανόν να είναι φορείς της ασθένειας (ύπαρξη της λανθασμένης πρωτεΐνης prion στον οργανισμό τους) και υπολογίζεται ότι σε διάστημα δέκα έως δεκαπέντε ετών από τότε που έφαγαν το "μολυσμένο" κρέας, το 1% από αυτούς θα είναι σοβαρά άρρωστοι, ή και νεκροί (δηλαδή από 1,000 έως 10,000 άτομα).

Σύμφωνα όμως με το δεύτερο και πιο απαισιόδοξο σενάριο της ίδιας ομάδας επιστημόνων, σε δεκαπέντε με είκοσι χρόνια από σήμερα, μισό περίπου εκατομμύριο Βρετανοί θα πεθαίνουν από την ασθένεια αυτή κάθε χρόνο. Κανείς μέχρι στιγμής δεν έχει διαψεύσει επίσημα τα στοιχεία της ομάδας των Βρετανών καθηγητών, και οι προοπτικές γενικά είναι εξαιρετικά απαισιόδοξες.

Και βέβαια θα αναζητηθούν ευθύνες, και βέβαια θα γίνουν οι κατάλληλες ενέργειες προς πάσα κατεύθυνση, και βέβαια θα γίνει προσπάθεια το μαχαίρι να φτάσει έως το κόκκαλο, αλλά η ιστορία με τις αγελάδες είναι δυστυχώς μόνο το σύμπτωμα μίας ασθένειας και όχι η ίδια η ασθένεια η οποία έχει να κάνει με την αλόγιστη συμπεριφορά του ανθρώπου σε σχέση με τη φύση. Στη συγκεκριμένη αυτή περίπτωση οι "εκπρόσωποι της ανθρωπότητας" ήταν οι Βρετανοί κτηνοτρόφοι και οι τεχνολόγοι τροφίμων οι οποίοι δεν πρέπει να αισθάνονται και πολύ περήφανοι για την εν γένει συμπεριφορά τους.

Ο Dr Kim Laing, καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιου του Λονδίνου, ανέφερε χαρακτηριστικά:

"Εάν επιτρέψαμε τη χρησιμοποίηση κρέατος τέτοιας υποβαθμισμένης ποιότητας στις τροφές μας, τότε αξίζουμε τις συνέπειες. Οι καταναλωτές βέβαια δεν το ήξεραν, αλλά οι βιομηχανίες τροφίμων το γνώριζαν. Πιστεύω ότι είναι ένοχες".

Οι ίδιες βέβαια οι βιομηχανίες αποποιούνται κάθε σχέση με παρόμοια προϊόντα κρέατος, λέγοντας ότι δεν γνώριζαν τίποτε. Ήδη ...χαριτολογώντας, ορισμένα στελέχη της Επιτροπής Γεωργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης όταν αναφέρονται στη νόσο B.S.E.  και την εν γένει συμπεριφορά των Βρετανικών αρχών πάνω στο θέμα αυτό, αποδίδουν τα αρχικά αυτά στην φράση "Blame Someone Else", δηλαδή "εγώ δεν φταίω, κατηγορείστε κάποιον άλλο".

Είναι καταπληκτικό το γεγονός ότι η όλη ιστορία είχε περιγραφεί στην τραγωδία του Αισχύλου "Γλαύκος Ποτνιεύς" και ίσως να είχαμε λιγότερα προβλήματα αν οι Βρετανοί κτηνοτρόφοι διάβαζαν αρχαίους Έλληνες συγγραφείς...!

Στο έργο αυτό δεν υπάρχουν βέβαια τρελές αγελάδες, αλλά ...τρελά άλογα. Η ύβρις προς τους Θεούς ήταν και τότε ακριβώς η ίδια: οι άνθρωποι τάιζαν με κρέας ζώα που ήταν αποκλειστικά φυτοφάγα από τη φύση τους, παραβιάζοντας τους φυσικούς νόμους.

Ο Γλαύκος έτρεφε μάλιστα τα άλογά του με ανθρώπινες σάρκες για να αποδίδουν καλύτερα στη μάχη, με αποτέλεσμα βέβαια να προκαλέσει την οργή των Θεών του Ολύμπου, και να προκληθεί στα άλογα αυτά μία "θεόπεμπτη τρέλα" που τα οδήγησε μάλιστα σε μία αρματοδρομία να ανατρέψουν το άρμα και αφηνιασμένα να κατασπαράξουν τον ίδιο τον αφέντη τους. Από το επεισόδιο αυτό, ο Γλαύκος ονομάστηκε "Ταράξιππος" (αυτός που τρομάζει και δημιουργεί ταραχή στα άλογα) και πίστευαν μάλιστα ότι αργότερα (μετά τον θάνατό του),  σαν δαίμονας κυνηγούσε τα άλογα.

Για να αφήσουμε λίγο το βοδινό κρέας, ας προχωρήσουμε σε άλλες δύο δημοφιλείς πηγές ζωικής πρωτεΐνης στον Δυτικό Κόσμο, δηλαδή το χοιρινό και τα πουλερικά. Η προσθήκη ορμονών και αντιβιοτικών στο διαιτολόγιο τους, είναι γεγονός ότι επιταχύνει την ανάπτυξη των κοτόπουλων και των χοίρων έτσι ώστε να αποδοθούν πολύ νωρίτερα στην αγορά για κατανάλωση. Οι μακροπρόθεσμες όμως συνέπειες αυτών των εξελίξεων είναι ακόμη τελείως άγνωστες.

Σήμερα οι ειδικοί επιστήμονες υποστηρίζουν ότι αυτές οι αλλαγές έχουν επεκτείνει και πολλαπλασιάσει μία νέα ομάδα κινδύνων:

1.-      Νέα και πιο ανθεκτικά στελέχη του επικίνδυνου μικρόβιου της σαλμονέλας στα πουλερικά και τα αυγά,

2.-      Ανθεκτικά σε όλα σχεδόν τα αντιβιοτικά κλωστηρίδια, και

3.-      Τεχνητές – συνθετικές ορμόνες (οι οποίες μάλιστα παραμένουν στο κρέας των ζώων, δεν αλλοιώνονται με το μαγείρεμα και περνούν και στον ανθρώπινο οργανισμό προκαλώντας από πεπτικές διαταραχές μέχρι πτώση της παραγωγής σπέρματος στους άνδρες και καρκίνο του μαστού στις γυναίκες). 

Σε αντίθεση με το παρελθόν (και λέγοντας παρελθόν εννοούμε ουσιαστικά όλη την χρονική περίοδο από την ...αρχαιότητα μέχρι πριν από είκοσι με τριάντα χρόνια), που τα όποια προβλήματα από τη γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή περιορίζονταν σε τοπικό επίπεδο (στο αγρόκτημα, το χωριό ή την κοντινή πόλη), η ευρεία και κυριολεκτικά διεθνής διάσταση της αγροτικής βιομηχανίας αλλά και μεταφοράς και παγκόσμιας διάθεσης των τροφίμων, συνεπάγεται τη δημιουργία προβλημάτων υγείας σε πολλή μεγάλη έκταση, επηρεάζοντας ακόμη και ανθρώπους σε άλλες χώρες, πολύ μακριά από την αρχική εστία των όποιων προβλημάτων.

Το πρόσφατο (μέσα του 2008) τεράστιο πρόβλημα με την παρουσία μελαμίνης στο γάλα που προοριζόταν (κυρίως) για κατανάλωση από βρέφη και μικρά παιδιά, αλλά και σε πληθώρα από προϊόντα γάλακτος στην Κίνα είναι πολύ χαρακτηριστικό:

Η προσθήκη μελαμίνης στο γάλα και σε άλλα τρόφιμα (όπως στα αυγά μέσα από την προσθήκη μελαμίνης στην τροφή των πουλερικών), βελτιώνει μεν την περιεκτικότητά τους σε πρωτεΐνες, αλλά μπορεί να δημιουργήσει στους ανυποψίαστους καταναλωτές προβλήματα στη λειτουργία των νεφρών που σε ορισμένους καταλήγει σε νεφρική ανεπάρκεια και ανάγκη για τεχνητό νεφρό ή και μεταμόσχευση νεφρού.

Υπάρχει βέβαια η γνωστή υστερία στην αγορά: άνθρωποι (και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό), οι οποίοι ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν ουσιαστικά με το τί τρώνε, ξαφνικά πανικοβάλλονται. Όλοι αυτοί που αναγνωρίζουν ότι "η ντομάτα πια είναι άγευστη", "άλλοτε καθάριζα αγγουράκι για τη σαλάτα και μύριζε όλο το σπίτι" και "ποιός ξέρει τι να χρησιμοποιούν για την παραγωγή τροφίμων", δείχνουν τεράστια έκπληξη όταν ακούν τα πραγματικά γεγονότα.

Και φυσικά ακολουθεί ο γνωστός πανικός στην αγορά από "ανήσυχους καταναλωτές" και οι σχετικές ανακοινώσεις από τα Μ.Μ.Ε., τα παράθυρα των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων και τις κυβερνήσεις, μέχρις ότου κάποιο άλλο θέμα τραβήξει την προσοχή του κοινού.

Η όλη ιστορία συσκοτίζεται πολλές φορές ηθελημένα από άτομα και εταιρίες που έχουν κυριολεκτικά τεράστια συμφέροντα από το όλο κύκλωμα της διατροφής. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός (με την ευκαιρία των ...τρελών αγελάδων), ότι γνωστή εταιρία παιδικών τροφών (συσκευασμένων σε γυάλινα βαζάκια) διαβεβαίωνε το ελληνικό καταναλωτικό κοινό την άνοιξη του 1996 ότι τα προϊόντα της παράγονται στην Αμερική και ουδεμία σχέση έχουν με το Ηνωμένο Βασίλειο (και άρα με τις τρελές αγελάδες), αλλά το Υπουργείο Εμπορίου και τα τελωνεία της χώρας μας δεν είχαν ποτέ εγκρίνει και καταγράψει εισαγωγές αυτών των παιδικών τροφών από τις Η.Π.Α. από το 1992 έως το 1995!

Ήδη αρχίζουν να εμφανίζονται στις αγορές άλλων (προς το παρόν) χωρών τα προϊόντα της "βιοτεχνολογίας", αποτελέσματα της έρευνας στα εργαστήρια της μοριακής βιολογίας και γενετικής. Η επιστήμη αυτή έχει τη δυνατότητα να αλλάξει τη φυσική κληρονομικότητα των φυτών, των ζώων, των μικροοργανισμών, αλλά δυστυχώς και των ανθρώπων, με επέμβαση στο γενετικό υλικό (γονίδια) των κυττάρων.

 Υπάρχουν λοιπόν σήμερα διαθέσιμα τα εξής καταπληκτικά προϊόντα (προσοχή, δεν είναι επιστημονική φαντασία...):

 Κοτόπουλο με γονίδια μοσχαριού:         Είναι το κοτόπουλο που μεγαλώνει πιο γρήγορα, γίνεται πιο μεγάλο σε όγκο και βάρος και περιέχει λιγότερο λίπος...

 Πατάτα με γονίδια σκορπιού:                Το φυτό γίνεται πιο ανθεκτικό στα έντομα...

 Λάχανο με γονίδια βακτηριδίων:            Το φυτό έχει μεγαλύτερη προστασία από τις κάμπιες και διάφορα άλλα παράσιτα...

 Ντομάτα με γονίδια ψαριών:                 Με την ενσωμάτωση γονιδίων από το ψάρι "γλώσσα", το φυτό γίνεται πιο ανθεκτικό στο κρύο και έτσι οι Σκανδιναβοί μπορούν άφοβα πλέον να καλλιεργούν ντομάτες στον κήπο τους...

 Σπαράγγια με γονίδια αρουραίου:          Είναι πιο ανθεκτικά στα ζιζανιοκτόνα και αντέχουν στον κρύο καιρό...

Το όλο κύκλωμα της διατροφής σήμερα είναι γενικά προβληματικό και υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι οι οποίοι αναγνωρίζοντας τον κεφαλαιώδη ρόλο που παίζει για την υγεία μας η ποιότητα των τροφίμων, αναζητούν τρόπους διαφυγής είτε καλλιεργώντας οι ίδιοι ορισμένα απλά κηπευτικά, είτε ενισχύοντας τις οργανικές καλλιέργειες, οικολογικές οργανώσεις αλλά και καταστήματα που προωθούν προϊόντα όσο γίνεται πιο αγνά και πιο κοντά στη φυσική τους κατάσταση.

Στο επόμενο άρθρο μας ο ιατρός κύριος Τσουρουκτσόγλου θα μας ενημερώσει για τους βασικούς κανόνες υγιεινής διατροφής, που ισχύουν για όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από την ιδιοσυγκρασία τους, την ηλικία τους, την εποχή του χρόνου, την κατάσταση της υγείας τους.

Μπορούν τα όνειρα να προβλέψουν το μέλλον;

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Όταν κάποιος αφυπνιστεί στο στάδιο ΡΕΜ, είναι πολύ πιθανό να αναφέρει ότι έβλεπε ένα όνειρο. Φαίνεται ότι κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου του ύπνου, ταξινομούνται οι εμπειρίες του προηγουμένου διαστήματος εγρήγορσης. Δηλαδή όλες οι εμπειρίες της ημέρας, φαίνεται ότι κρατούνται σε μια προσωρινή μνήμη. Αυτή κάποια στιγμή γεμίζει και δεν μπορεί να επεξεργαστεί άλλες νέες πληροφορίες.

Ανάλογα μπορούμε να φανταστούμε, ότι τα δεδομένα που συλλέγει ο υπολογιστής μας, αποθηκεύονται πρόχειρα στην «επιφάνεια εργασίας». Κάποια στιγμή η επιφάνεια εργασίας γεμίζει και πλέον δεν μπορούν άλλα δεδομένα να αποθηκευθούν και να επεξεργαστούν. Πρέπει τα δεδομένα που συλ-λέξαμε να πάνε στα αρχεία, στους διαφόρους φακέλους που έχουμε στη μακροχρόνια μνήμη μας, για να μείνει χώρος κενός στην επιφάνεια εργασίας ώστε να μπορέσουν να έρθουν νέα δεδομένα.

Όταν λοιπόν η επιφάνεια εργασίας γεμίσει, ο εγκέφαλος νυστάζει και οδηγείται στον ύπνο. Κατά τη διάρκεια λοιπόν του ύπνου RΕΜ, φαίνεται ότι ανοίγουν οι φάκελοι των «αποθηκών» μακροχρόνιας μνήμης και αποθηκεύονται οι πληροφορίες, που συλλέχθηκαν κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Το χρονικό διάστημα της ενεργητικής αυτής διαδικασίας, αποθήκευσης και ταξινόμησης, μνήμες του παρελθόντος αναδύονται, συνδυάζονται με τις πρόσφατες εμπειρίες και επαναταξινομούνται. Όταν αφυπνιστεί επομένως ο άνθρωπος, μπορεί να θυμάται κομμάτια εμπειριών και εικόνων του πρόσφατου, αλλά και του απώτερου παρελθόντος. Κομμάτια που συνήθως έχουν σχέση με τις εμπειρίες της προηγουμένης ημέρας. Έτσι αν την προηγούμενη ημέρα, μας απασχολούσε ένα συγκεκριμένο θέμα, στον ύπνο RΕΜ, θα επεξεργαστούμε ανάλογες εμπειρίες του παρελθόντος, άγχη και φοβίες που σχετίζονται με αυτές τις εμπειρίες, καθώς και προτάσεις λύσεων που έχουμε στη μνήμη μας.

Δεν έρχεται λοιπόν στον ύπνο μου κάποιος ακάλεστος. Προφανώς εγώ, την προηγούμενη ημέρα τον είχα σκεφτεί και έτσι το βράδυ στον ύπνο μου, έπρεπε αυτή η παράσταση να ταξινομηθεί. Αυτός ήταν ο λόγος που τον «είδα» στα όνειρά μου. Γι' αυτόν και μόνο τον λόγο τα όνειρα έχουν αξία. Γιατί «προδίδουν» τις σκέψεις της προηγούμενης, δηλαδή προδίδουν τις αγωνίες και τις επιδιώξεις μας. Ακόμα και εκείνες που δεν θέλουμε να ομολογήσουμε, ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό. Ακόμα και αυτές δηλαδή, που προσπαθούμε να θάψουμε, γιατί είναι ανεπίτρεπτες και μας αναστατώνουν.

 

Στο όνειρο εμφανίζονται εικόνες ασύνδετες, οι οποίες όμως συνήθως έχουν κάποια σύνδεση με τις εμπειρίες, αλλά και τις σκέψεις που έχουμε κάνει την προηγούμενη ημέρα. Μέσα από αυτές τις ασύνδετες εικόνες, πολλοί προσπαθούν να εκμαιεύσουν πληροφορίες για το μέλλον. Και είναι αναμενόμενο, αφού οι εικόνες που εμφανίζονται στα όνειρά μας έχουν σχέση με ό,τι μας απασχολεί. Όμως όπως γίνεται αντιληπτό, τα όνειρα δεν έχουν καμία προβλεπτική ικανότητα. Απλώς μέσα σε αυτήν την ελλειπτική, τυχαία και ασύνδετη παράθεση εικόνων, προβάλουμε ό,τι θα θέλαμε να ακούσουμε για το μέλλον μας.

ΤΟ ΠΟΛΥΚΕΦΑΛΟ ΘΗΡΙΟ

Όπως λέγει ο Πρόκλος, στο «Εις τον Πλάτωνος πρώτον Αλκιβιάδη, βιβλίο Β’, 244.3 – 251.2», μέσα στον καθένα μας υπάρχει ένα «πολυκέφαλον θηρίον» (Πλάτων «Πολιτεία, 588.c»), όπως έχει πει ο ίδιος, που είναι αντίστοιχο του πλήθους. Αυτό, πράγματι, είναι ότι ο όχλος μέσα στην πόλη, «τὸ ποικίλον καὶ ἄλογον καὶ ἔνυλον εἶδος τῆς ψυχῆς», το πεζότατο (το πιο χαμηλό) στοιχείο μέσα μας.

Ο Σωκράτης λοιπόν προτρέπει προς την απομάκρυνση από την ατέρμονη επιθυμία και τη διάλυση του πλήθους της ζωής μας και του όχλου που υπάρχει μέσα μας, με το σκεπτικό ότι ο τελευταίος δεν είναι αξιόπιστος κριτής για την φύση των πραγμάτων ούτε γενικά δεκτικός κάποιας επιστήμης. Είναι γεγονός ότι κανένα άλογο στοιχείο δεν μπορεί, από την φύση του, να μετέχει στην επιστήμη, πολύ περισσότερο το υποδεέστερο από τα άλογα στοιχεία, αυτό που ενυπάρχει στον όχλο. Πρέπει δηλ. να αποφεύγουμε όχι μόνο το εξωτερικό πλήθος αλλά κι αυτό που είναι μέσα στην ίδια την ψυχή, και να μην καταργούμε μόνο αυτό αλλά και το οποιοδήποτε.

Αρχίζοντας λοιπόν από την κατώτερη περιοχή, πρέπει να αποφεύγουμε το πλήθος των ανθρώπων των «ἀγεληδὸν ἰόντων» (που πηγαίνουν σαν αγέλη), όπως λέει ο χρησμός, και να μην ερχόμαστε σε επαφή ούτε με τις ζωές τους (με τον τρόπο ζωής τους) ούτε με δόξες τους (τις απόψεις τους). Πρέπει να αποφεύγουμε τις πολυειδής ορέξεις (επιθυμίες) που απευθύνονται γιατί μας μερίζουν περί το σώμα και μας κάνουν να στρεφόμαστε προς τα εξωτερικά πράγματα, άλλοτε προς το ένα κι άλλοτε προς το άλλο, τη μια προς τις άλογες ηδονές, την άλλη προς πράξεις αναίτιες και αλληλοσυγκρουόμενες. Αυτές, πραγματικά, μας κάνουν συνέχεια να αλλάζουμε γνώμη, μας γεμίζουν με το κακό. Πρέπει να αποφεύγουμε «τὰς συντρόφους ἡμῖν αἰσθήσεις τὰς τὴν διάνοιαν ἀπατώσας». Πολύμορφες, δηλ. καθώς είναι χρησιμοποιούν διαφορετικά κάθε φορά αισθητά, χωρίς να λένε τίποτα το υγιές και τίποτα ακριβές, όπως λέει ο ίδιος ο Σωκράτης.

Πρέπει να αποφεύγουμε τις υποκείμενες δοξασίες, διότι κι αυτές είναι ποικιλόμορφες και ατελείωτες, οδηγούνται προς τα εξωτερικά πράγματα και, αναμεμειγμένες με την φαντασία και την αίσθηση, δεν είναι ούτε και αυτές, απαλλαγμένες από την αντιφατικότητα. Πράγματι, και μέσα μας, νομίζω, συγκρούονται οι δοξασίες μεταξύ τους, όπως η μία φαντασία με την άλλη, η μία αίσθηση με την άλλη. Αποφεύγοντας λοιπόν όλα τούτα τα μεριστά και ποικιλόμορφα είδη ζωής, ας ανατρέξουμε ακριβώς στην επιστήμη, κι εκεί ας συναγάγουμε σε ένωση το πλήθος των θεωρημάτων και ας περιλάβουμε σε ένα συνδετικό δεσμό την πολλαπλότητα των επιστημών. ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΟΥΤΕ ΕΞΕΓΕΙΡΟΝΤΑΙ ΟΥΤΕ ΠΟΛΕΜΟΥΝ Η ΜΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ, ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΟΙ ΚΑΤΩΤΕΡΕΣ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΙΣ ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΕΣ.

Έτσι, λοιπόν, αν θέλουμε να πορευτούμε στη βάση των γνώσεων, θα δούμε ότι η προτροπή του Σωκράτη είναι σωστή.

Βλέποντας όλα αυτά καταλαβαίνουμε πόσο σημαντική είναι η προτροπή του Σωκράτη να απομακρυνθούμε από το πλήθος, και πως αυτή η προτροπή συντελεί στην σωτηρία συνολικά της ψυχής αν καταλάβουμε την σημασία του πλήθους που διαπερνά όλα τα όντα. Εισηγείται λοιπόν ο Σωκράτης την κάλλιστη αρχή για την τελείωση μας, το να χωρίσουμε δηλ. τους εαυτούς μας από τους πολλούς, από τα εξωτερικά πράγματα, από αυτά που ενυπάρχουν στις ορέξεις της ψυχής και στις απροσδιόριστες κινήσεις των αόριστων δοξασιών.

Αντίθετα, η ίδια η ψυχή πρέπει να προχωρεί και να αναζητάει εντός της το αληθές και το αγαθό και τους αΐδιους των όντων λόγους. Διότι η ουσία της είναι πλήρης από τα παραπάνω, αλλά σκεπάζεται εκ της γενεσιουργού λήθης, έτσι ώστε να κοιτάζει αλλού αναζητώντας την αλήθεια, την οποία κατέχει στην ουσία της, και εξετάζει σε άλλες περιοχές το αγαθό αφήνοντας τον εαυτό της. Από εδώ «καὶ τῆς ἑαυτῶν γνώσεως ἡμῖν ἀρχὴ παραγίνεται».

Αν δηλαδή προσβλέπουμε στο πλήθος των ανθρώπων, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να δούμε το ένα και μοναδικό τους είδος, καθώς θα επισκιάζεται από το πλήθος, τον μερισμό, τη διάσταση και την παντοία μεταβολή ων όσων υπόκεινται σε αυτά.

Με την επιστροφή, αντίθετα, στον εαυτό μας, «ἐκεῖ καὶ τὸν λόγον τὸν ἕνα καὶ τὴν φύσιν τὴν μίαν τῶν ἀνθρώπων» θα θεωρήσουμε αθάμπωτη. Δικαιολογημένα, συνεπώς, ο Σωκράτης αποτρέπει ευθύς εξαρχής από το να στρέψει το βλέμμα της προς το πλήθος την ψυχή η οποία πρόκειται να γνωρίσει ποιος είναι ο αληθινός άνθρωπος, και αποκαθαίρει εκ των προτέρων τις δόξες (υποκειμενικές αντιλήψεις) που στέκονται εμπόδιο στην εν λόγω θέαση. Πράγματι, το πλήθος εμποδίζει «τὴν εἰς αὐτοὺς ἡμᾶς ἐπιστροφὴν καὶ πρὸς τὴν γνῶσιν τοῦ ἑνὸς εἴδους», διότι «ἐν τοῖς ἐνύλοις πράγμασιν» η πολυμορφία επισκιάζει την ενότητα, η ετερότητα επισκιάζει την ταυτότητα και η ανομοιότητα την ομοιότητα. Διότι εκεί τα Είδη δεν υπάρχουν χωρίς να συγχέονται το ένα με το άλλο, χωρίς τα καλύτερα να αποφεύγουν την ανάμειξη με τα χειρότερα. ΈΤΣΙ, ΟΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΚΑΘΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΑΘΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΥΝ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΞΕΝΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΓΑΘΑ ΑΥΤΑ.

Μάλιστα, όπως εξηγεί ο Πρόκλος, στο «Εις τον Πλάτωνος πρώτον Αλκιβιάδη, βιβλίο Β’, 255.  11 – 18», σε πολιτικό επίπεδο, δεν μπορούμε να βρούμε αγαθή και σπουδαία Δημοκρατία, διότι κάθε πολιτεία «εὖ τυγχάνειν ὅταν τὸ ἄρχον ἐν αὐτῇ τὴν προσήκουσαν ἐπιστήμην ἔχῃ». ΕΥΗΜΕΡΕΙ ΔΗΛ. ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΟΤΑΝ Η ΑΡΧΟΥΣΑ ΤΑΞΗ ΤΗΣ ΚΑΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΠΡΕΠΟΥΣΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ. Στις Δημοκρατίες όμως άρχουσα τάξη είναι ο δήμος, και ο δήμος από τη φύση του δεν δύναται να κατέχει την επιστήμη ούτε να ζει κατ’ επιστήμη,  έτσι δεν θα μπορούσε να υπάρχει ποτέ σπουδαία Δημοκρατία.  Πρέπει επίσης, στρέφοντας το βλέμμα στο σύμπαν, να πούμε ότι και σε αυτό νου και φρόνηση διαθέτουν τα κατεξοχήν «ἑνικώτατα», όσα όμως έχουν χαρακτήρα μερικό, είναι διαφοροποιημένα και άτακτα, αυτά είναι άμοιρα αληθούς γνώσεως και επιστήμης. Σωστά λοιπόν και ο γενναίος Ηράκλειτος «ἀποσκορακίζει τὸ πλῆθος ὡς ἄνουν καὶ ἀλόγιστον». Λέει στο απ. Νο.104 : «ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΥΣ Η Η ΣΚΕΨΗ ΤΟΥΣ; ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΑΟΙΔΟΥΣ ΤΩΝ ΔΗΜΩΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΔΑΣΚΑΛΟ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΦΑΥΛΟΙ ΕΝΩ ΟΙ ΛΙΓΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΑΘΟΙ - τίς αὐτῶν, νόος ἢ φρήν; δήμων + αἰδοῦς ἠπιόων τε + καὶ διδασκάλῳ χρείωνται ὁμίλῳ, οὐκ εἰδότες ὅτι οἱ πολλοὶ κακοί, ὀλίγοι δὲ ἀγαθοί». Αυτά λέγει ο Ηράκλειτος, εξ ου σιλλογράφος «ὀχλολοίδορον αὐτὸν ἀπεκάλεσεν».

Και δεν πρέπει να απορούμε αν, ενώ λέμε ότι το κατά φύση είναι ισχυρότερο του παρά φύση και ότι το δεύτερο είναι περιορισμένο, ενώ το κατά φύση επικρατεί στο σύμπαν, ωστόσο λέμε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αδαείς και κακοί και ότι ελάχιστοι είναι οι επιστήμονες. Διότι δεν είναι κατά φύσει για τις ψυχές ο μετά των σωμάτων βίος ούτε η γενεσιουργός ζωή, αντίθετα αυτό που τους αρμόζει είναι η χωριστή, άυλη και ασώματη ζωή.

Όταν βρίσκονται εν τη γενέσει, ομοιάζουν με εκείνους που ζούνε σε ένα νοσηρό τόπο, ενώ, όταν βρεθούν έξω της γενέσεως, μοιάζουν ακριβώς με αυτό που λέει ο Πλάτων, με εκείνους που κατοικούν «ἐν λειμῶνι». Όπως λοιπόν δεν είναι καθόλου παράδοξο που στους νοσηρούς τόπους πιο πολλοί είναι οι άρρωστοι παρά αυτοί που βρίσκονται σε κατάσταση σύμφωνη με τη φύση, έτσι δεν είναι καθόλου παράδοξο που και «εν τη γενέσει» περισσότερες είναι οι εμπαθείς και φαύλες ψυχές – οι πλείστοι των ανθρώπων είναι «ἀνεπιστήμονες» και κακοί ενώ ελάχιστοι είναι επιστήμονες. Για αυτό και ο γενναίος Ηράκλειτος «ἀποσκορακίζει τὸ πλῆθος ὡς ἄνουν καὶ ἀλόγιστον».

Παράδοξο θα ήταν, αντιθέτως, αν κάποιες ψυχές «ἠμφιεσμέναι» [ενδεδυμένες] τέτοια σώματα, περιβεβλημένες τέτοια δεσμά και περιστοιχισμένες από τέτοια μεταβολή παραμένουν νηφάλιες και διατηρούνται απαθείς και καθαρές από τα πάθη. Ένας ανόητος κριτής, μάλιστα, θα μπορούσε να πει προς τις τέτοιου είδους ψυχές και προς αυτόν που ζει με τέτοιο τρόπο – άυλα μεταξύ των υλικών και θεϊκά μεταξύ των θνητών: «Εκπλήσσομαι πως μαγεύτηκες χωρίς να πιείς τα φαρμάκια αυτά». Πράγματι, Η ΛΗΘΗ, Η ΠΛΑΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΝΟΙΑ μοιάζουν με φαρμάκια που παρασύρουν τις ψυχές προς τον τόπο της ανομοιότητας. Δεν πρέπει, λοιπόν, να εκπλησσόμαστε  που πολλοί είναι «λύκοι κατὰ τὴν ζωήν, πολλοὶ δὲ σύες», και πολλοί άλλο άλογο είδος ζωής, τη στιγμή που της Κίρκης, «ὄντος καταγωγίου», είναι η κατοικία της και οι ψυχές στην πλειονότητα τους κυριεύενται από το πιοτό της εξαιτίας της άμετρης επιθυμίας τους.

Αντίθετα πρέπει να εκπλησσόμαστε αν κάποιοι στον εδώ τόπο μένουν απρόσβλητοι από τα φαρμάκια και τα γητέματα, φύσεις Ερμαϊκές, που κατατείνουν στον Λόγο και την Επιστήμη. Όπως λοιπόν δεν πρέπει να παραξενευόμαστε αν δούμε ψυχές να κολάζονται στον Τάρταρο, έτσι δεν πρέπει να παραξενευόμαστε αν εν τη γενέσει οι πολλές ψυχές υποκύπτουν στα πάθη, και γίνονται «ἄνους καὶ ἀμαθεῖς». Διότι τέτοιου είδους ψυχές απαιτεί η γένεσις. Όπως, λοιπόν, στον ουρανό όλες είναι αγαθοειδείς, όπως στον Τάρταρο είναι όλες μοχθηρές, έτσι και εν τη γενέσει οι περισσότερες είναι μοχθηρές και οι λιγότερες σπουδαίες. Πράγματι η γένεσις τείνει προς το χειρότερο των άκρων, όχι προς το θεϊκότερο και το ανώτερο.

Θα τονίσουμε βέβαια ότι και σύμφωνα με τον Πρόκλο, στο «Εις τον Πλάτωνος πρώτον Αλκιβιάδη, βιβλίο Β’, 265.  8 – 13», ο υπερήφανος για την προικισμένη φύση του, που του έλαχαν  σπουδαία έμφυτα χαρίσματα («τὸν ἐπ᾽ εὐγενείᾳ καὶ φύσιν λαχόντα γενναίαν»), πρέπει να μη φαίνεται ανάξιος της φύσεως του αυτής, να μην «ἐπιδιώκειν τὰς τῶν πολλῶν δόξας» [αντιλήψεις], ούτε να «συναριθμεῖν ἑαυτὸν τοῖς χείροσιν», την κυριαρχία επί των οποίων του παραχώρησε η Φύση.

Το κύκνειο άσμα του Περικλή

ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΝΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ

Ενώ η Αθήνα μαστιζόταν από τον λοιμό, οι Πελοποννήσιοι εισέβαλαν για δεύτερη φορά στην Αττική και προχωρώντας νότια λεηλάτησαν την περιοχή του Λαυρίου. Οι Αθηναίοι με τη σειρά τους λεηλάτησαν την Επίδαυρο και παραλιακές πόλεις της Πελοποννήσου, απέτυχαν, ωστόσο, να βοηθήσουν ουσιαστικά όσους πολιορκούσαν την Ποτίδαια, καθώς οι στρατιώτες που στάλθηκαν εκεί μετέδωσαν στους συμπολεμιστές τους την ασθένεια. Σε αυτό το σημείο ο ιστορικός αφηγείται το “κύκνειο άσμα” του Περικλή.



Μετά τη δεύτερη εισβολή των Πελοποννησίων, καθώς και η γη τους ήταν ρημαγμένη και η αρρώστια τούς θέριζε μαζί με τον πόλεμο, είχε αλλάξει η διάθεση των Αθηναίων κι από τη μια μεριά κατηγορούσαν τον Περικλή γιατί τους έκανε να μπούνε στον πόλεμο, κ’ έφταιγε αυτός για τις συμφορές που είχαν πέσει, κι από την άλλη έκλιναν να κάνουν υποχωρήσεις προς τους Λακεδαιμονίους· και τους έστειλαν κάτι αντιπροσώπους, αλλά δεν έφεραν αποτέλεσμα.

Και μη βρίσκοντας διέξοδο από πουθενά καθώς τα συλλογίζονταν όλ’ αυτά, εχτρεύονταν τον Περικλή περισσότερο. Αυτός, βλέποντάς τους ν’ αγανακτούνε και να βαρυγκομούν για όλα όσα είχε ο ίδιος υπόψη του πως θα συνέβαιναν, κάλεσε σύναξη του λαού (γιατί ήταν ακόμα στρατηγός) θέλοντας να τους εγκαρδιώσει και να μαλακώσει την οργισμένη τους διάθεση, και συνάμα να τους βγάλει από την ψυχή τους το μεγάλο τους φόβο· και πρόβαλε στο βήμα και είπε απάνω–κάτω τα ακόλουθα.

Περίμενα τα αισθήματα του θυμού σας ενάντιά μου (γιατί νιώθω καλά τις αιτίες), και γι’ αυτό το λόγο κάλεσα τη σύναξη για να σας θυμίσω και να σας μαλώσω αν είτε άδικα αγαναχτείτε μαζί μου, είτε υπερβολικά σας λύγισαν οι συμφορές. Εγώ δηλαδή θεωρώ πως όταν η πολιτεία στο σύνολό της βρίσκεται σε καλή κατάσταση, ωφελεί κάθε πολίτη περισσότερο παρά όταν ευημερεί σχετικά με τον κάθε πολίτη της, όμως η πολιτεία όλη μαζί παίρνει τον κατήφορο. Γιατί ένας άντρας ευκατάστατος σχετικά με τις δικές του υποθέσεις, αν καταστραφεί η πατρίδα του, δε χάνεται λιγότερο κι ο ίδιος· αν όμως κακοτυχήσει σε πολιτεία που ακμάζει, είναι πολύ πιο πιθανό να σωθεί.

Αφού λοιπόν η πολιτεία μεν μπορεί ν’ ανεβαστάξει τις δυστυχίες του κάθε πολίτη, ο καθένας όμως χωριστά δεν μπορεί ν’ ανεβαστάξει τις δικές της, πώς μπορεί να μην το θεωρήσουν όλοι χρέος τους να τη συντρίψουν, και να μην κάνουν ό,τι κάνετε τώρα σεις, που, χτυπημένοι από τις συμφορές του σπιτιού σας είστε έτοιμοι να παρατήσετε τη σωτηρία του συνόλου, και ρίχνετε την αιτία, τόσο σε μένα που σας ορμήνεψα να πολεμήσετε, όσο και στον εαυτό σας, που συμφωνήσατε μαζί μου, και πήρατε την απόφαση; Κι όμως τα βάζετε με μένα, άντρα παράξιο, που, νομίζω, δεν είμαι χειρότερος από κανένα τόσο στο να διακρίνω τι χρειάζεται σε κάθε περίσταση, όσο ανώτερος από κάθε πειρασμό κέρδους και να σας τα αναπτύξω καθώς πρέπει, και είμαι αφοσιωμένος στην πολιτεία και απολύτως αδέκαστος.

Γιατί εκείνος που τα καταλαβαίνει και δεν μπορεί να τα εξηγήσει καθαρά είναι στην ίδια μοίρα με όσους ούτε τα βάζουνε στο νου τους· κι όποιος, έχοντας και τις δυο ικανότητες, όμως δεν έχει καλή προαίρεση προς την πολιτεία δε θα μιλήσει με την ίδιαν έγνοια για τις δουλειές της σα να ‘τανε δικές του· αλλ’ αν έχει ακόμα κι αυτό, αν αγαπάει δηλαδή την πολιτεία, αλλά δεν μπορεί ν’ αντισταθεί στον πειρασμό του κέρδους, θα πουληθούν απ’ αυτόν όλα για το ένα τούτο. Ώστε αν, νομίζοντας πως έχω ολ’ αυτά τα προσόντα περισσότερο από άλλους έστω και σε μέτριο βαθμό, πειστήκατε στα λόγια μου κι αποφασίσατε να πολεμήσετε, δε θα ήτανε λογικό να ‘χω τώρα την κατακραυγή πως έπραξα άδικα.

Γιατί όσοι μπορούν να διαλέξουν ενώ πηγαίνουν όλα τ’ άλλα καλά, θα ήταν ανόητοι αν διάλεγαν τον πόλεμο· αφού όμως ήταν ανάγκη ή ευθύς να υποχωρήσομε στους ξένους και να τους υποδουλωθούμε, ή να αναλάβομε τον κίντυνο και να νικήσομε, όποιος θέλει ν’ αποφύγει τον κίντυνο αξίζει να κατηγορηθεί περισσότερο από κείνον που στέκεται να τον αντιμετωπίσει. Όσο για μένα, είμαι πάντα ο ίδιος, και δεν το κουνώ από την άποψή μου· εσείς όμως αλλάξατε, γιατί έτυχε, όταν δεχτήκατε τα λόγια μου να μην έχετε πάθει ακόμα τίποτα, αλλ’ άμα κακοπάθατε μετανιώσατε και τα επιχειρήματά μου, τώρα που εξασθένησε το φρόνημά σας δε σας φαίνονται πια σωστά.

Γιατί κείνο που σας βασανίζει είναι αδιάκοπα αισθητό, αλλά την καθαρή απόδειξη της ωφέλειας από τον πόλεμο δεν μπορεί να την πιστέψει κανείς, κ’ επειδή άλλαξαν τα πράματα πολύ προς το χειρότερο, και μάλιστα σε μικρό χρονικό διάστημα, έχει καταπέσει η ψυχική σας διάθεση να εξακολουθήσετε να υπομένετε για κείνα που αποφασίσατε. Γιατί το ξαφνικό και απροσδόκητο κακό, και κείνο που συμβαίνει ενάντια σε κάθε λογική εικασία, υποδουλώνει το νου των ανθρώπων. Κι αυτό ακριβώς σας προκάλεσε κοντά στ’ άλλα, και κατά μεγάλο μέρος, η αρρώστεια.

Όμως εσείς, πολίτες μιας μεγάλης πολιτείας, κι αναθρεμμένοι με συνήθειες ανάλογες μ’ αυτήν, χρέος έχετε και πρόθυμοι να είστε να υπομένετε τις πιο μεγάλες συμφορές, και να μην εξευτελίσετε την αξίωση του μεγαλείου της, (γιατί το ίδιο φαίνεται να καταφρονούν οι άνθρωποι τόσο εκείνον που από νωθρή δειλία πέφτει πιο κάτω από τη φήμη που επικρατεί γι’ αυτόν, όσο και να μισούν όποιον ορέγεται με αναίδεια μεγαλύτερη φήμη απ’ ό,τι του ταιριάζει), αλλά παραμερίζοντας τον πόνο για τις προσωπικές σας συμφορές, να καταπιαστείτε να σώσετε την πολιτεία.

Όσο τώρα για τους μόχτους και τις θυσίες του πολέμου, μην παραπληθύνουν και πάλι δεν ωφελήσουν για να νικήσομε, θα ‘πρεπε να σας φτάνουν οι αποδείξεις που πολλές φορές προτήτερα σας έδωσα πως δεν είναι σωστό να υποψιάζεστε κάτι τέτοιο. Θα σας πω όμως τώρα και το εξής σχετικά με το μεγαλείο της ηγεμονίας μας, που μου φαίνεται πως ούτε σεις οι ίδιοι το βάλατε ποτέ, ως τώρα στο νου σας πως το έχετε, ούτ’ εγώ το ανέφερα στους περασμένους μου λόγους, κι ούτε τώρα θα το μεταχειριζόμουν, γιατί μοιάζει πολύ ρητορικό και καυχησιάρικο, αν δε σας έβλεπα τόσο καταθλιμμένους, πέρ’ απ’ όσο δικαιολογείται λογικά.

Εσείς δηλαδή νομίζετε βέβαια πως είστε άρχοντες μόνο των συμμάχων σας· εγώ όμως ισχυρίζομαι ― και αποδείχνω πως από τα δυο μέρη του κόσμου πού είναι μπορετό να χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος, δηλαδή τη γη και τη θάλασσα, είστε σεις απόλυτοι κύριοι του ενός, σε όσην έκταση την εκμεταλλεύεστε τώρα, κι αν θελήσετε, ακόμα μακρύτερα και δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να σας εμποδίσει, με το ναυτικό που έχομε τώρα, να πάτε οπουδήποτε, ούτε ο Μεγάλος Βασιλιάς, ούτε κανένα άλλο κράτος απ’ όσα υπάρχουν σήμερα, ώστε η δύναμη αυτή δεν αναμετριέται με τη χρεία των σπιτιών και των χτημάτων σας, που τώρα νομίζετε πως χάσατε μεγάλα πράματα που τα στερηθήκατε· ώστε δεν είναι λογικό να βαρυγκομάτε γι’ αυτά τώρα, παρά να τ’ αψηφίσετε, θεωρώντας τα σα κηπαράκι, ή μικρό στολίδι του πλούτου μας αν τα συγκρίνετε μ’ αυτή τη δύναμη· και να καταλάβετε πως η ελευθερία, αν τη σώσομε με την αφοσίωσή μας σ’ αυτήν, εύκολα θα σας τα ξαναποχτήσει ολ’ αυτά, για κείνους όμως που υποδουλώνονται σε ξένους, εύκολα ξεπέφτουν και χάνονται και όσα είχαν προτήτερα.
Αποφασίστε λοιπόν να μη φανείτε κατώτεροι, κι από τις δυο πλευρές, από τους πατέρες σας, που τ’ απόχτησαν αυτά με κόπους και θυσίες και δεν τα βρήκαν έτοιμα από άλλους, κι ακόμα τα διατήρησαν και σας τα κληροδότησαν (γιατί είναι μεγαλύτερη ντροπή να του παίρνουν κανενός αυτά που έχει, παρά ν’ αποτύχει στην προσπάθεια ν’ αποχτήσει καινούργια πλεονεχτήματα) και να πολεμήσετε τους εχτρούς όλοι μαζί όχι μόνο με υψηλό το φρόνημα, μα και με καταφρόνεση γι’ αυτούς από την ανωτερότητά σας.

Γιατί κ’ ένας άναντρος ακόμα, αν τυχόν πετύχει η βλακεία του, μπορεί να το καυχηθεί, καταφρονεί όμως τον εχτρό όποιος έχει ενσυνείδητη πεποίθηση πως είναι ανώτερός του, πράμα που αληθεύει για σας. Κι όταν οι πιθανότητες είναι ίσες, η συναίσθηση της αξίας του που κάνει τον άνθρωπο περήφανο του στερεώνει την τόλμη, και στηρίζεται λιγότερο στην αόριστην ελπίδα που παίρνει δύναμη όταν λείπει κάθε άλλη διέξοδος, παρά στην έγκυρη γνώση των όσων έχει, που απ’ αυτή μπορεί πιο σίγουρα να προβλέψει το μέλλον.

Και είναι φυσικό να θέλετε να διαφεντέψετε τις τιμές που έχει η πολιτεία σας, αρχόντισσα των άλλων, και που τις χαίρεστε όλοι, και να μην αποφεύγετε τις θυσίες, ειδ’ άλλως να μην επιδιώκετε και τις τιμές. Και μη νομίζετε πως αγωνίζεστε για ένα πράμα μόνο, την ελευθερία ή την υποδούλωση, αλλά και για τη στέρηση της ηγεμονίας σας, και για τους κιντύνους που θα φέρει το μίσος που προελκύσατε εξ αιτίας της εξουσίας αυτής. Κι ούτε μπορείτε πια να παραιτηθείτε απ’ αυτήν, αν τυχόν κανείς από το φόβο του, την κρίσιμη τούτην ώρα, κάνει το σπουδαίο προτείνοντάς το από δειλία, για ν’ απαλλαγεί από τις ευθύνες.
Γιατί κρατείτε τώρα την ηγεμονία σας σαν τυραννίδα, που φαίνεται άδικο να την πάρει κανείς, να την αφήσει όμως είναι επικίντυνο. Τέτοιοι άνθρωποι, πολύ γρήγορα παρασύροντας και άλλους, θα έχαναντην πολιτεία τους, ακόμη κι αν είχαν κάπου αλλού αυτόνομη διοίκηση μόνοι τους· γιατί όσοι διστάζουνε μπρος στη δράση, δε σώζονται αν δε βρεθούνε δίπλα τους άλλοι, ενεργητικοί άνθρωποι, κι ούτε συμφέρει η απραξία σε πολιτεία ηγεμονική, παρά μόνο σε σκλαβωμένη, που μένει ασφαλισμένη στη δουλεία της.

Σεις όμως δεν πρέπει ούτε να παρασύρεστε από τέτοιους πολίτες ούτε να είστε αγαναχτισμένοι μαζί μου, αφού και σεις οι ίδιοι συμφωνήσατε με τη γνώμη μου ν’ αναλάβετε τον πόλεμo, επειδή τώρα ήρθαν οι εχτροί κ’ έπραξαν ό,τι ήταν επόμενο να πράξουν μια και δε θελήσατε να τους προσκυνήσετε, κ’ επειδή προστέθηκε σ’ αυτά και περ’ απ’ ό,τι περιμέναμε, τούτη η αρρώστεια, το μόνο πράμα απ’ όλα που ξεπέρασε τις λογικές εικασίες μας.

Και ξέρω πως εξ αιτίας της κατά μέγα μέρος με μισήσατε περισσότερο, άδικα, εξόν αν, κι όταν ευτυχήσετε σε κάτι χωρίς να το περιμένετε, το αποδώσετε κι αυτό σε μένα. Χρέος έχομε όμως να υπομένομε με καρτερία κατ’ ανάγκη όσα στέλνουν οι θεοί, και με παλληκαριά όσα μας κάνουν oι εχτροί.

Γιατί έτσι συνειθίζει κι άλλοτε να φέρνεται η πολιτεία τούτη, κι ας μη σταματήσει τώρα από σας. Συλλογιστείτε πως είναι πολυδοξασμένη σ’ όλον τον κόσμο, γιατί δε λυγίζει από τις συμφορές, κ’ έχει ξοδέψει πολλές ζωές και βάσανα στον πόλεμο κι απόχτησε την πιο μεγάλη δύναμη που στάθηκε ποτέ, που η θύμησή της θα μείνει αιώνια στους κατοπινούς, έστω κι αν κάποτε από δω κ’ εμπρός υποστούμε κάποια μείωση (γιατί όλα όσα υπάρχουν έρχεται ώρα που ξεπέφτουν).

Και θα θυμάται ο κόσμος πως Έλληνες εμείς, εξουσιάσαμε τους περισσότερους Έλληνες από κάθε άλλον, κι ανεβαστάξαμε τους πιο μεγάλους πολέμους και προς όλον τον κόσμο και προς πολλούς χωριστά, και πως φτιάξαμε και κατοικήσαμε την πιο μεγάλη και πλούσια σ’ όλα πολιτεία. Αν και σ’ όλα τούτα, θα βρει ψεγάδι ο μισερός κι οκνός· μα όποιος θέλει κι αυτός κάτι να κατορθώσει θα επιδιώξει να κάνει το ίδιο, κι όποιος δεν τα ‘χει, θα τα φθονήσει.

Κι’ άλλοι πολλοί, όσοι θέλησαν να εξουσιάσουν άλλους ανθρώπους, έγιναν μισητοί και βαρείς στους άλλους· όποιος όμως σηκώνει το βάρος του φθόνου για τα πιο μεγάλα επιτεύγματα, αυτός στοχάζεται κι αποφασίζει σωστά. Γιατί το μίσος δεν κρατάει πολύ, αλλά το τρανό μεγαλείο τώρα και η δόξα στο μελλούμενο χρόνο μένουν να τα θυμούνται για πάντα.

Εσείς λοιπόν, ξέροντας πως και το μέλλον θα είναι λαμπρό, κι αποφασίζοντας να μην ντροπιαστείτε στην τωρινή στιγμή, κερδίστε και τα δυο με το άμεσο θαρρετό σας φρόνημα, και μη στέλνετε πια αντιπροσώπους ζητώντας να συνάψετε ειρήνη με τους Λακεδαιμονίους, και μη δείχνετε πως σας βασανίζουν οι τωρινές συμφορές, γιατί εκείνοι που ελάχιστα επηρεάζεται το ηθικό τους από τις εξωτερικές ταλαιπωρίες και που με δύναμη αντιστέκονται με τις πράξεις τους σ’ αυτές, αυτοί είναι οι καλύτεροι και σαν πολιτεία όλοι μαζί απ’ όλες,τις πολιτείες του κόσμου, και σαν άτομα από κάθε άλλον άνθρωπο».

Βασικές Ενεργειακές Αρχές Ζωής

Για να πετύχεις σε ότι θελήσεις, δεν χρειάζεται να έχεις εξασφαλίσει τις σω­στές συνθήκες. Το μόνο που χρειάζεται είναι να έχεις εξασφα­λίσει την σωστή ΕΝΕΡΓΕΙΑ. Δεν έχει σημασία εάν οι καιροί είναι καλοί ή κακοί, αν υπάρχει κρίση οικονομική ή όχι. Το μόνο που έχει σημασία είναι να διαθέτεις την απαραίτητη ενέργεια για να μπορείς να πραγματοποιήσεις και απολαύσεις τα ΘΕΛΩ σου.

Αυτή τη στιγμή που γράφω, οι οικονομικοί δείκτες είναι αρνητικοί και σημειώνουν κατακόρυφη πτώση. Απ’ ό,τι λένε οι ειδικοί οικονομολόγοι αναλυτές –και άλλα τέτοια βαρύγδουπα ονόματα– βρισκόμαστε στο κέντρο μιας απόλυτης οικονομικής καταιγίδας, μιας οικο­νομικής λαίλαπας που παρόμοιά της έχουμε να δούμε από τη δε­καετία του 1930. Ωστόσο, αυτός ο αγώνας ενάντια στην κα­ταιγίδα θα αποτελέσει για κάποιους την τέλεια δικαιολογία. Πολλοί άνθρωποι θα χρησιμοποιήσουν αυτούς τους δύσκολους καιρούς ως άλλοθι, για να μείνουν άπραγοι, περιμένοντας να βελτιω­θούν οι συνθήκες. Είναι εκείνη η αναβλητικότητα που ταλανίζει όποιον δεν έχει ΘΕΛΗΣΗ και περιμένει όταν ΘΑ …τότε να …και ίσως… κλπ κλπ …. στο διηνεκές.

Στα επόμενα χρόνια, οι οικονομικές συνθήκες πιθανώς να βελτιωθούν, πιθανώς και να χειροτερέψουν. Πιθανώς επίσης οι άνθρωποι να μην μπορούν πια να χρησιμοποιούν το επιχείρημα ότι οι συνθήκες δεν είναι πρόσφορες για πρόοδο. Όμως τότε θα ισχυρίζονται ότι ο επιχειρηματικός στίβος είναι κορεσμένος και ο ανταγω­νισμός πολύ σκληρός. Ο αναβλητικός έχει εκατοντάδες δικαιολογίες για να μην κάνει και δεν μιλώ καν για τον τεμπέλη ή τον ανόητο, αν και θεωρώ πως όλες αυτές οι λέξεις στον στίβο της ζωής είναι ταυτόσημες έννοιες.

Η αλήθεια είναι, ότι η επιτυχία έχει περισσότερο να κάνει με τα εφόδια που έχει ο άνθρωπος μέσα του και λιγότερο με τα όσα συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο τη δεδομένη χρονική στιγμή. Οι επιτυχημένοι άνθρωποι αυτό το γνωρίζουν, όλοι οι υπόλοιποι απλά το παπαγαλίζουν και εμμένουν στις ασήμαντες δικαιολογίες τους.

Δεν είναι οι εξωτερικές συνθήκες -είτε ευνοϊκές, είτε αρνητικές, είτε κάτι ενδιάμεσο- που οδηγούν στην επιτυχία, αλλά αυτές που υπάρχουν μέσα μας. Η βαρύτητα υπάρχει πάντα και εμποδίζει τον πύραυλο να απογειωθεί. Το μοναδικό ερώτημα; Εάν ο πύραυλος είναι εφοδιασμένος με αρκετή ΕΝΕΡΓΕΙΑ, για να μπορέσει να δραπετεύσει απ αυτήν. Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ μέσα στον πύραυλο είναι πιο σημαντική, από την έλξη της βαρύτητας και τους νόμους της.

Οι αναβλητικοί άν­θρωποι περιμένουν να εξαφανιστεί η βαρύτητα για να απο­γειωθούν ή κατηγορούν τη βαρύτητα που τους εμποδίζει να κινηθούν ανοδικά: «Άσε ρε φίλε, ας μην ήταν η βαρύτητα και θα πέ­ταγα ήδη στο διάστημα!». Δεν είναι καθόλου άξιο απορίας που δεν απογειώνονται ποτέ, μα σέρνονται κλαίγοντας την κακιά τους μοίρα και ταυτόχρονα κατηγορούν όσους πετούν αγνοώντας την βαρύτητα. Αντίθετες δυνάμεις υπάρχουν παντού και πάντα. Δεν πρόκειται να εξαφανιστούν. Παραμένουν εξίσου ισχυρές και στους καλούς και στους δύσκολους καιρούς. Το Σημαντικό Ερώ­τημα είναι: Έχεις αρκετή ΕΝΕΡΓΕΙΑ για να μπορέσεις να δραπέτευσεις από αυτές τις αντίθετες δυνάμεις;

Οι άνθρωποι δεν γίνονται επιτυχημένοι, όταν καταφέρ­νουν να τρυπώσουν μέσα από ένα «παραθυράκι» ή επειδή βρί­σκουν κάποιον εύκολο δρόμο, ούτε κλέβοντας υποτιμώντας, παραβλέποντας. Κατά κύριο λόγο, γίνονται επι­τυχημένοι επειδή μαθαίνουν πώς να γεμίζουν με ΕΝΕΡΓΕΙΑ το ντεπόζιτο της ζωής τους, ώστε να μπορούν να υπερνικούν τις αντίθετες δυνάμεις που τους κρατούν εγκλωβισμένους. Τόσο η επιτυχία όσο και τα επίπεδα της επιτυχίας τους οφείλονται στην ποσότητα της ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ που διαθέτουν και όχι στην απουσία δυσκολιών.

Αύξησε την ΕΝΕΡΓΕΙΑ σου: Ενώ απολάμβανα μια βόλτα με το αυτοκίνητο, συνέβη κάτι τελείως αναπάντεχο. Κάποια στιγμή ακούστηκε ένας ανεπαίσθητος ήχος από το ταμπλό. Αναβόσβηνε η ένδειξη «Βάλε καύσιμα» έπρεπε να ξαναγεμίσω το ντεπόζιτο με βενζίνη. Το αυτοκίνητο θα έπρεπε να έχει μια σειρά ηχητικών μηνυμάτων: «Οδηγέ, με την πρώτη ευκαιρία, καλό θα ήταν να βάλεις βενζίνη -ΕΝΕΡΓΕΙΑ». Παρακάτω στο δρόμο, το μή­νυμα μπορεί να γίνει λίγο πιο επιτακτικό, όπως: «Οδηγέ, σε συμβουλεύω να δώσεις προτεραιότητα στο γέμισμα του ντεπόζιτου, χρειάζομαι ΕΝΕΡΓΕΙΑ για να συνεχίσω». Εάν ο οδηγός αγνοήσει την προειδοποίηση, το μήνυμα μπορεί να γίνει ακόμα πιο πιεστικό: «Έι, κούκλα! Συγκεντρώσου και βάλε βενζίνη, διαφορετικά σύντομα θα πηγαίνεις με τα πόδια!» Το ιδανικό θα ήταν, όταν το αυτοκίνητο περνάει από ένα βενζινάδικο να σταματάει μόνο του, αλλά τότε πως θα παίρναμε το μάθημα « Περπατώ στην μέση του πουθενά και ψάχνω για βενζίνη μες την βροχή γιατί ήμουν αμελής;» …και ναι το χω πάθει.

Με τον ίδιο τρόπο καλό θα ήταν να υπάρχει ένα κόκκινο λαμπάκι που να υπενθυμίζει επίσης να μην ξεχάσω να βάλω ΕΝΕΡΓΕΙΑ στο Πνεύμα μου. Γιατί κάθε μέρα Η ψυχολογική ΕΝΕΡΓΕΙΑ που μας δίνει ώθηση συνεχώς μειώνεται, καθώς προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα με τις ισχυρές δυνάμεις που μπαίνουν ανάμεσα σε μας και το στόχο μας, όσο μικρός ή ασήμαντος κι αν είναι.

Να μην μιλήσω καν αν πρόκειται για τον ΣΚΟΠΟ της ΖΩΗΣ μας εκεί το καθημερινό χάσιμο ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ είναι τρομακτικό. Χρειάζεται όχι απλά ένα κόκκινο λαμπάκι, αλλά μια τεράστια καραμούζα δίπλα στο αυτί μας, να μας ενημερώνει κάθε φορά που χρειάζεται να γεμίσουμε το ρεζερβουάρ της ψυχής μας ή να σταματήσουμε να την σπαταλάμε σε ανοησίες.

Πάρα πολλοί άνθρωποι πα­ραδέχονται ότι έχουν ξεμείνει επικίνδυνα από ΕΝΕΡΓΕΙΑ, μόνο όταν είναι έτοιμοι να καταρρεύσουν ή όταν καταρρεύσουν. Εάν ο σκοπός της ζωής σου είναι σημαντικός και μεγάλος, δύσκολα τον πετυχαίνεις χάνοντας, διασκορπίζοντας και κατασπαταλώντας την τόσο πολύτιμη ΕΝΕΡΓΕΙΑ σου. Όλοι μας, και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου, το μα­θαίνουμε αυτό με σκληρό τρόπο, όταν κάποια στιγμή στη ζωή μας βγαίνουμε εκτός μάχης, λέγοντας από μέσα μας: «Δεν μπο­ρεί να μου συμβαίνει εμένα αυτό!».

Το να περιμένεις να ξεμείνεις από βενζίνη για να ξαναγε­μίσεις το ντεπόζιτο είναι πολύ βλακώδης τρόπος για να φτάσεις οπουδήποτε. Το μυστικό για να παραμείνεις δραστήριος και να υλοποιείς την Θέληση σου, βρίσκεται στον τρόπο διαχεί­ρισης της ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ σου -να ξέρεις από πού θα προμηθευτεί­ς καύσιμα, πόσο καλής ποιότητας είναι και με κάθε ευκαιρία να γεμίζεις το ρεζερβουάρ της ψυχής σου. Η μελέτη της δυναμικής της επιτυχίας, μπορεί να αποδει­χτεί πολύπλοκη και εξουθενωτική, ενώ όταν διαθέτεις την απαιτούμενη ΕΝΕΡΓΕΙΑ είναι εξαιρετικά απλή.

Μην ξεχνάς πως για να επιτευχθεί ένα Κβαντικό Άλμα το μόνο που χρειάζεται είναι Αυξημένη ΕΝΕΡΓΕΙΑ και τίποτε άλλο.

Βασικές Ενεργειακές Αρχές:
Σκοπός
Ανάληψη Ευθύνης
Ενθουσιασμός
Διάβασμα -Γράψιμο
Πόροι
Εστίαση
Πειθαρχία

Καθώς διαβάζεις το άρθρο, ίσως να σκεφθείς ότι δεν πε­ριέχει τίποτα καινούργιο, κάτι που να μην το γνωρίζεις ήδη. Ίσως, μάλιστα, να σκέφτεσαι « Καλά τα λέει, αλλά τα ‘χω δοκιμάσει όλα και εξακολουθώ να σέρνομαι». Το μυστικό δεν είναι να γνωρίζεις τις Βασικές Ενεργειακές Αρχές. Το μυστικό δεν είναι να τις έχεις κατά καιρούς εφαρμόσει. Το μυστικό δεν είναι να αναγνωρίζεις τη σπουδαιότητά τους. Το μυστικό για να αντλήσεις την απαιτούμενη ΕΝΕΡΓΕΙΑ που κρύβουν οι βασικές Ενεργειακές αρ­χές είναι η καθημερινή σου εξάσκηση σε αυτές, η καθημερινή, ασταμάτητη, πειθαρχημένη ΔΡΑΣΗ, πάνω σε αυτές τις αρχές.

Κάθε πρωί που σηκώνεσαι σκέψου αυτό, τον κατάλογο. Φαντάσου ότι καθεμία από αυτές τις βασικές αρχές αντι­στοιχεί σε έναν νοερό μετρητή. Όπως ακριβώς ο πιλότος ενός αεροσκάφους ελέγχει τις ενδείξεις στον πίνακα των οργάνων πριν από την απογείωση, έτσι κι εμείς πρέπει να έχουμε το νου μας στους μετρητές των βασικών αρχών. Γι αυτό και οι στατιστικές είναι απαραίτητες, για να βλέπουμε με μετρήσιμο τρόπο την πρόοδο μας. Ερωτήσεις σαν κι αυτές πρέπει να βρίσκονται συνεχώς στον νου μας μέχρι να γίνουν κτήμα μας.

> Ζω σύμφωνα με τον Σκοπό της ζωής μου;
> Αυτό που κάνω ΤΩΡΑ ενισχύει αυτόν τον Σκοπό ή τον αποδυναμώνει;
> Πόσο γνωρίζω στον εαυτό μου και όλα όσα αντι­προσωπεύω;
> Πώς είναι η αυτοπεποίθησή μου;
> Έχω κίνητρα;
> Μπορούν οι άλλοι να διακρίνουν τον ενθουσιασμό μου;
> Εστιά­ζομαι αποτελεσματικά;
> Ποια βιβλία διαβάζω τώρα, που μου προσθέτουν ενέργεια;
> Μήπως χάνω Ενέργεια απ αυτά που διαβάζω;
> Για ποιο θέμα γράφω; Γράφω;
> Μήπως να μην πάω στο γήπεδο, γιατί χάνω Ενέργεια;
> Φταίει το αφεντικό μου που με απέλυσε ή εγώ που κοιμόμουν αργά και δεν ξυπνούσα το πρωί με καμία δύναμη;

Η χθεσινή σου Ενέργεια πιθανόν δεν είναι αρκετή για να κινηθείς σήμερα. Ακόμα κι αν οι σκέψεις σου ήταν κατευθυνόμενες σε μια θετική στάση ζωής χθες, σήμερα η ΕΝΕΡΕΙΑ σου μπορεί να έχει στερέψει. Μπορεί να ξεκίνησες την ε­βδομάδα σου με ενθουσιασμό, όμως σήμερα είναι Παρασκευή και κατά πάσα πιθανότητα έχεις ξοδέψει πολύ ΕΝΕΡΓΕΙΑ προ­κειμένου να ξεπεράσεις μερικές από τις δυσκολίες των περασμένων ημερών και να χρειάζεσαι ενίσχυση.

Οι επιτυχημένοι άνθρωποι Εστιάζουν και Πειθαρχούν σε αυτές τις Βασικές Ενεργειακές Αρχές κάθε μέρα. Οι Ενεργειακές Αρχές είναι πάντα μεγά­λης σημασίας και όταν λέω ΠΑΝΤΑ εννοώ ΠΑΝΤΑ. Κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου, με κάθε σκέψη, κάθε αναπνοή σου, κάθε αμφιταλάντευση ή αυθορμητισμό, ΠΡΕΠΕΙ να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του Νου σου και κάθε σου απόφαση ή δράση πρέπει να υπαγορεύεται από αυτές.

Δεν πρόκειται για νοητικές ασκήσεις με τις ο­ποίες θα ασχοληθείς μέχρι να περάσεις σε ένα επίπεδο νιρβά­να, όπου δεν θα σου είναι πλέον απαραίτητες. Πολλοί από τους ανθρώπους, που κατάφεραν να φτάσουν σε μεγάλη ύψη επιτυχίας, έπεσαν κατακόρυφα επειδή πίστεψαν ότι δεν χρειάζεται να δίνουν πλέον προσοχή στις βασικές Ενεργειακές Αρχές. Φρόντισε να γίνεις ειδικός στον έλεγχο της ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ σου. Άραγε θα αναλάμβανε ένας πιλότος να κάνει μια πτήση χωρίς αρκετή Ενέργεια για να φτάσει στον προορισμό του; Χωρίς να κάνει τον απαιτούμενο έλεγχο του σκάφους του; Ή θα επιβιβαζόταν ένας αστροναύτης στον πύραυλο σκεπτόμενος: «Χμ, ένα τέταρτο του ντεπόζιτου είναι γεμάτο; Ναι, μάλλον φτάνει!».

Εάν ετοιμάζεσαι για μια συμφωνία, έρχεσαι σε επαφή με έναν πελάτη ή κάνεις τηλεφωνήματα πωλήσεων, ενώ αναβοσβήνει το «κόκκινο λαμπάκι βενζίνης» κινδυνεύεις να συντριβείς. Το μυστικό για να απο­φύγεις την πρόσκρουση είναι να εξασφαλίσεις το ότι έχεις αρκετή ΕΝΕΡΓΕΙΑ ώστε να καταφέρεις, να διασχίσεις τις αναπόφευκτες αναταράξεις ανάμεσα σε εσένα και στον ΣΚΟΠΌ σου, είτε πρόκειται για Σκοπό ζωής είτε για μια πώληση.

Δεν είναι λοιπόν μυστικό – φυσικό ή μεταφυσικό – η επιτυχία όσων εστιάζουν σε αυτήν, απλά εστιάζουν Καθημερινά και Συνεχώς στις Βασικές Ενεργειακές Αρχές, γιατί απο­τελούν σημαντική μορφή ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ, για κάθε άτομο που ΘΕΛΕΙ να πετύχει τους Σκοπούς του.