Με υφαρπαγή των περιουσιών των αφελών πιστών από τα ιερατεία ξεκίνησε την πορεία του ο Χριστιανισμός

Η συμμορία του χριστιανικού ιερατείου γνώριζε καλά όπως όλοι οι επιτήδειοι ότι δίχως μπόλικο παραδάκι τίποτε δεν πετυχαίνει κανείς και προπαντός τίποτε δεν μπορεί να έχει διάρκεια δίχως να τροφοδοτείται συνεχώς με χρήμα (παγκάρι, δωρεές, μισθοδοσία, αμοιβές για τα μυστήρια, μπόλικες γιορτές χρηματοφόρες, κληροδοτήματα, κατοχή γης κλπ).

Χρήμα που να εισέρχεται στα ταμεία της συμμορίας άνευ εξόδων παραγωγής. Όποιος βγάζει χρήματα πρέπει να υποστεί διαφόρων ειδών έξοδα, ρίσκα, αποτυχίες, κακές καιρικές συνθήκες, αρρώστιες των ζώων του, κλεψιές εις βάρος του, φορολογίες του κράτους και βάλε. Απ’ όλα αυτά τα βάσανα μόνο μια συμμορία είναι εντελώς απαλλαγμένη. Η συμμορία του ιερατείου.
Και στα δύσκολα για όλους χρόνια η συμμορία αυτή γεμίζει τα ταμεία της με περισσότερα χρήματα, διότι τότε οι αφελείς πιστοί προσφεύγουν μαζικότερα στην ανύπαρκτη βοήθεια του θεού.
Και ο κόσμος ακόμη να γυρίσει ανάποδα, η καλοπέραση των ιερατείων καθόλου δεν επηρεάζεται στο παραμικρό. Να είναι καλά τα δίποδα πρόβατα του ποιμνίου τους, τα οποία σπεύδουν στην στρούγκα τους να τους παράσχουν το γαλατάκι τους. Πρώτα να γεμίσει η καζανοκοιλιά του Δέσποτα και των παρατρεχάμενών του (γιουσουφάκια…) κι έχει ο θεός για μας.

Αποστολικά «διδάγματα» κοινοκτημοσύνης και αδελφότητας – Η μετουσίωση τού «τα δικά σου δικά μου και τα δικά μου δικά μου»

Στις πράξεις απάτης των πρώτων χριστιανών πατέρων, η κοινοκτημοσύνη αποτέλεσε το κύριο πρόσχημα της υφαρπαγής των περιουσιών των αφελών πιστών. Για τον σκοπό αυτό δε, άλλοτε χρησιμοποιήθηκαν δόλιοι τρόποι κι άλλοτε η βία και η τρομοκρατία. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και του αποστόλου Πέτρου και της υπόλοιπης «παρέας» των μαθητών, οι οποίοι μόλις έστησαν την οργάνωσή τους, φρόντισαν να βάλουν χέρι στις περιουσίες των οπαδών τους. Δεν τα λέμε εμείς, αλλά η «Καινή Διαθήκη».Ανατρέχοντας κανείς στις «Πράξεις των Αποστόλων» (δ΄ 32-37) διαβάζει ότι το πλήθος των πιστευσάντων είχε μία καρδιά και μία ψυχή, και κανείς τους δεν ισχυριζόταν πλέον ότι είχε δικά του υπάρχοντα, αλλά έλεγαν ότι «άπαντα κοινά». Και ενώ αυτό φαίνεται ως κοινοκτημοσύνη, στο επόμενο εδάφιο (δ΄ 34) αποκαλύπτεται ότι με το πρόσχημα της «αδελφοσύνης» (όπως κάνουν και πολλές βλαβερές σέχτες σήμερα) οι Απόστολοι είχαν στήσει μία επικερδή επιχείρηση εις βάρος των οπαδών τους. Πως; Μεταφράζει ο Τρεμπέλας: «Διότι όσοι ήσαν ιδιοκτήται χωραφιών ή σπιτιών, τα επώλουν και έφερον την εις χρήματα αξίαν των πωλουμένων κτημάτων και έθετον αυτήν κατά γης κοντά εις τα πόδια των Αποστόλων».Λες και ήταν οι «θεόπνευστοι» Απόστολοι τίποτα σατράπες που τους κατέβαλαν οι δουλοπάροικοί τους, γονατιστοί, δίπλα στα «θεία» πόδια τους το αντίτιμο των ξεπουλημένων περιουσιών τους. Και ύστερα μάς φταίνε οι διάφοροι περιφερόμενοι τσαρλατάνοι, γκουρού, μέντιουμ και χαρτορίχτρες που τρώνε τις περιουσίες τού κοσμάκη… Βλέπετε, αν οι απατεώνες βρίσκονται εκτός Εκκλησίας ή υπηρετούν άλλη θρησκεία από τη χριστιανική είναι κατακριτέοι. Όταν όμως τα ίδια γίνονται από τους «θεόπνευστους», τότε το έγκλημα και η οικονομική απάτη καθαγιάζονται. Στις «Πράξεις» μάλιστα αναφέρεται επωνύμως και ένα τέτοιο θύμα, ο Ιωσής, Ιουδαίος από την Κύπρο, ο οποίος «είχε στην κυριότητά του ένα αγρόν. Και αφού τον επώλησεν, έφερε το χρήμα, που εισέπραξε, και το έθεσεν εμπρός εις τα πόδια των Αποστόλων» («Αι Πράξεις», δ΄37).Δεν ήταν όμως όλοι οι νεοφώτιστοι Ναζωραίοι κορόιδα. Ο Ανανίας και η γυναίκα του Σαπφείρα ήταν δύο από αυτούς που πείστηκαν ή πιέστηκαν (ένα γιώτα αλλάζει θέση μεταξύ των δύο λέξεων) να πουλήσουν το χωράφι τους. Όπως αναφέρεται στις «Πράξεις» (ε΄ 1-11) ο Ανανίας αποφάσισε να μην παραδώσει όλα το αντίτιμο της πώλησης μπροστά στα πόδια των Αποστόλων, αλλά ένα μέρος και το άλλο να το κρατήσει για λογαριασμό του. Δικό του δεν ήταν στην τελική; Έτσι, «και αφού έφερε το υπόλοιπο ποσό από τα χρήματα, το έθεσε κατά γης εμπρός εις τα πόδια των Αποστόλων, προσποιούμενος ότι αυτό ήταν ολόκληρο το αντίτιμο του αγρού»(«Πράξεις», ε΄ 2). Ο Πέτρος όμως μόλις αντιλήφθηκε ότι δεν εισέπραττε όσα έπρεπε, επιτέθηκε κατά του δυστυχούς ανθρωπάκου με φράσεις τρομερές, όπως: «Ανανία, γιατί άφησες τον Σατανά να γεμίσει την καρδιά σου; Λες ψέματα στο Άγιο Πνεύμα κατακρατώντας ένα ποσό από την πώληση του χωραφιού σου!» («Πράξεις», ε΄ 3). Και ακόμα του επεσήμανε ότι δεν λέει ψέματα σε ανθρώπους, αλλά στον ίδιο τον Θεό! Με αυτά και τα άλλα, ο Ανανίας «μυστηριωδώς» απεβίωσε επί τόπου, εκεί μπροστά στα πόδια των Αποστόλων, δίπλα στα χρήματα που είχε ακουμπήσει!Αλλά η ανάκριση των, στην κυριολεξία, «θεόπνευστων» δραχμοφονιάδων δεν σταμάτησε εκεί. Τρεις ώρες μετά εμφανίζεται ενώπιον της σύναξης των Αποστόλων η γυναίκα του νεκρού, η οποία αγνοούσε τον «κεραυνοβόλο» θάνατο του ανδρός της. Ο «φιλεύσπλαχνος» Πέτρος αντί να παρηγορήσει τη χήρα, ή έστω να τη συλλυπηθεί, αρχίζει αμέσως, χωρίς να της αποκαλύψει το χαμό του άνδρα της, να την ανακρίνει και εκείνη με τη σειρά της:
«“Ειπέ μου, εάν αντί τόσου ποσού χρημάτων επωλήσατε τον αγρόν”. Αυτή δε είπε: “Ναι, τόσον ποσόν εισεπράξαμεν”. Ο δε Πέτρος είπε τότε προς αυτήν: “Διατί έγινε συμφωνία μεταξύ σου και του ανδρός σου να προβήτε εις πράξιν, η οποία ισοδυναμεί με το να δοκιμάσετε το Πνεύμα του Κυρίου, εάν πράγματι γνωρίζη τα πάντα και δεν θα εξαπατηθεί με το ψεύδος σας; Ιδού τα πόδια εκείνων, που έθαψαν τον άνδρα σου, ακούονται κοντά εις την πόρταν, καθ’ όσον επιστρέφουν ούτοι ευθύς τώρα και θα μεταφέρουν και σε έξω της πόλεως δια να σε θάψουν”. Έπεσε δε και αυτή αμέσως και κατά την ιδίαν στιγμήν κοντά εις τα πόδια του Πέτρου και εξεψύχησεν. Όταν δε εμβήκαν οι νέοι, που επανήλθον από την ταφήν του Ανανίου, εύρον αυτήν νεκράν και αφού την μετέφεραν έξω από την πόλιν, την έθαψαν πλησίον του συζύγου της. [...] Και εκυρίευσε μεγάλος φόβος όλην την Εκκλησίαν και όλους όσοι ήκουον ταύτα».Και έτσι, με μεθόδους που θυμίζουν μαφία, τιμωρήθηκε με θάνατο το ζευγάρι επειδή δεν θέλησε να καταθέσει όλη του την περιουσία παρά πόδας των αποστόλων! Και ο μεγάλος φόβος που κυρίευσε την πρώτη χριστιανική Εκκλησία, στάθηκε αρκετός για να μη διανοηθεί άλλο πρόβατο να κρύψει ούτε μία δραχμή από τους δραχμοφονιάδες!Ωστόσο, παραμένει ένα ερώτημα. Ποιος δολοφόνησε το ζευγάρι; Μήπως ο «πανάγαθος» Θεός; Αυτό μοιάζει εξωφρενικό. Τότε ποιος;Ο φιλόσοφος Πορφύριος κατηγορεί ευθέως τον Πέτρο ως φονιά:
«Ετούτος ο Πέτρος και σ’ άλλες περιπτώσεις έχει διαπράξει εγκλήματα. Έναν άνδρα που τον έλεγαν Ανανία και τη γυναίκα του, ονόματι Σάπφειρα, επειδή δεν του κατέβαλαν ολόκληρο το χρηματικό ποσό από την πώληση του χωραφιού τους και ξεχώρισαν ένα μέρος για τις ανάγκες τους, τους θανάτωσε, ενώ δεν είχαν βλάψει κανένα. Αν δεν θέλησαν να χαρίσουν ολόκληρη την περιουσία τους, που είναι το έγκλημά τους; Κι αν νόμιζε ότι έκαναν αδίκημα, θα έπρεπε να θυμηθεί τις εντολές του Ιησού που του δίδαξε να υπομείνει μέχρι και τετρακόσια ενενήντα αδικήματα, και να συγχωρέσει εκείνο το ένα –αν βέβαια υπήρχε αμάρτημα στην πράξη τους εκείνη».Έχοντας λοιπόν την αποστολική Εκκλησία ως πρότυπο, το χριστιανικό ιερατείο διατήρησε τις ίδιες άνομες μεθόδους πλουτισμού, απαράλλακτες για ολόκληρους αιώνες έως και σήμερα.

 

Τα παγκάρια στήθηκαν στις εκκλησίες, για να «διευκολύνουν τους πιστούς να μην αμαρτάνουν, παραβαίνοντες την εντολή του θεού,να μην εμφανίζονται μπροστά του με ΑΔΕΙΑ χέρια, και «όχι» για να θησαυρίζουν η εκκλησία και το παπαδαριό.
ΕΞΟΔΟΣ ΛΔ’, 19-20. 19 « παν διανοίγον μίτρα ΕΜΟΙ, τα αρσενικά, παν πρωτότοκον μόσχω, και πρωτότοκον προβάτου. 20 και πρωτότοκον υποζυγίου λυτρώση προβάτω, εάν δε μη λυτρώση αυτό, τιμήν δώσεις. Παν πρωτότοκον των υιών σου λυτρώση, ουκ οφθήση ενώπιον μου ΚΕΝΟΣ. ( 19 Όλα τα πρωτότοκα δικά μου, τα αρσενικά, όλα τα πρωτογέννητα μοσχάρια και πρόβατα. 20 και τα πρωτογέννητα υποζύγια θα τα εξαγοράσεις με πρόβατα, εάν δεν το εξαγοράσεις θα δώσεις(πληρώσεις) την τιμή(αξία) του. Όλα τα πρωτότοκα των υιών σου, θα τα εξαγοράζεις. Δεν θα εμφανίζεστε μπροστά μου με ΑΔΕΙΑ ΧΕΡΙΑ) ».

Και οι απειλές:

« Αν κάποιος δεν σας δεχτεί κι ούτε ακούσει τα λόγια σας, βγαίνοντας έξω από το σπίτι εκείνο ή την πόλη εκείνη, τινάξτε ακόμη και τη σκόνη από τα πόδια σας. Πράγματι, σας λέω, επιεικέστερη θα είναι η τιμωρία στις πόλεις των Σοδόμων και των Γομόρρων την Hμέρα της Kρίσης, παρά στην πόλη εκείνη». (Ματθαίον 10: 14-15).
«Αγαπάτε αλλήλους»
Αυτές οι δυο λέξεις αποτελούν μια παροιμιώδη χριστιανική φράση την οποία χρησιμοποιούν πολλοί για να μας αποδείξουν ότι το μήνυμα του Χριστιανισμού είναι η αγάπη· ότι η εντολή της αγάπης είναι η υπέρτατη εντολή και ότι ο Χριστιανισμός είναι η κατ’ εξοχήν θρησκεία της αγάπης.
Αυτή η φράση, ως έχει, εμφανίζεται μόνον στα εξής δύο κείμενα του «Κατά Ιωάννην» ευαγγελίου (το πως διέφυγε απ’ τους άλλους ευαγγελιστές μια τόσο σημαντική επιθυμία του Ιησού, είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο) όπου ο Ιησούς εν μέσω «θεολογικών» λόγων στα κεφάλαια 13 και 15 λέει: «Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγά­πη­σα υμάς ίνα και υμείς αγαπάτε αλλήλους. εν τούτω γνώ­σονται πάντες ότι εμοί μα­θη­ταί έστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις» (Κατά Ιωάννην 13: 34-35).
[Απόδοση: «Σας δίνω μια καινούργια εντολή, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως σας αγάπησα εγώ, έτσι ακριβώς να αγαπάτε κι εσείς ο ένας τον άλλο. Aπ’ αυτό θα μάθουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη μεταξύ σας».]
Και: «Ταύτα λελάληκα υμίν ίνα η χαρά η εμή εν υμίν μείνη και η χαρά υμών πληρωθή. Αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμάς» (Κατά Ιωάννην 15: 11-12).
[Απόδοση: «Σας τα έχω πει αυτά, ώστε η χαρά η δική μου να παραμείνει μέσα σας, κι έτσι η χαρά σας να ολοκληρωθεί. Tούτη είναι η δική μου εντολή: N' αγαπάτε ο ένας τον άλλον, όπως ακριβώς σας αγάπησα».]
Ας κοιτάξουμε προσεκτικά τα κείμενα αυτά. Απ’ αυτά βλέπουμε ότι, την εντολή αυτή ο Χριστός την δίνει στους μαθητές του, και ότι είναι μια καινούργια εντολή: «Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον όπως και εγώ αγάπησα εσάς. Έτσι θα γνωρίζουν όλοι ότι είστε μαθητές μου». Περίεργο! Δεν την ήξεραν νωρίτερα;

Εδώ ο Ιησούς τονίζει καθαρά και μόνο στους μαθητές του (όπως, παρομοίως ο Θεός δίνει τις «Δέκα Εντολές», που απευθύνονται στους Εβραίους και μόνο σ’ αυτούς), «αγαπάτε αλλήλους». Δεν τους είπε να αγαπάνε όλο τον κόσμο αδιακρίτως, αυτούς που δεν γνωρίζουν και αυτούς που διαφέρουν! Η νέα εντολή είναι σαφής και δεν έχει να κάνει με τον καθολικό χαρακτήρα της γενικής αγάπης ως Πλατωνικής Ιδέας. Ούτε υπονοείται η αγάπη όλων των ανθρώπων για όλους τους ανθρώπους. Στο «Κατά Λουκάν» ευαγγέλιο λέει: «Πλην τους εχθρούς μου εκείνους, τους μη θελήσαντάς με βασιλεύσαι επ’ αυτούς, αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου» (Κατά Λουκάν 19: 27).
[Απόδοση: «Όσο για τους εχθρούς μου εκείνους, που δεν με θέλησαν για βασιλιά τους, φέρτε τους εδώ και σφάξτε τους μπροστά μου».]
Είναι λοιπόν μια εσωτερική εντολή, δηλαδή εντολή για τους εντός της ομάδος των μαθητών. Εκ των υστέρων και κατ’ επέκταση γίνεται εντολή και γι’ αυτούς που θέλησαν να γίνουν μαθητές κατά τις επιταγές του Χριστιανισμού. Είναι δηλαδή εντολή προς τους χριστιανούς και για τους χριστιανούς.
Μπορεί η εντολή αυτή, όπως ανακοινώνεται, να ήταν καινούργια γι’ αυτήν την ομάδα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν την είχαν σκεφτεί και προφέρει πριν από την χριστιανική μεσσιανική κίνηση. Οι στωικοί, οι πλατωνικοί, ο Κικέρων και άλλα φιλοσοφικά ρεύματα είχαν διακηρύξει την αγάπη πολύ πριν από τα ευαγγέλια είτε με μερικό είτε με καθολικό ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Η έννοια της αγάπης είτε εντός μιας ομάδας είτε καθολικά υπήρχε ήδη. Δεν την πρωτοδίδαξε ο Χριστός στην ανθρωπότητα. Η ιδέα της αγάπης ήταν ήδη γνωστή. Όλα αυτά ήταν ήδη πολύ γνωστά και μεταξύ των Εβραίων και δεν χρειαζόταν πλέον κάποιον Ιησού για να τους τα κάνει πιο γνωστά. Ο Ιησούς σ’ αυτά τα χωρία δεν τους είπε κάτι καινούργιο. Απλώς αναμασάει τα ήδη από πολλών αιώνων γεγραμμένα.
Στην «Επί του Όρους Ομιλία» ο Ιησούς για να νεωτερίσει κάπως, ξεπερνά τα όρια των σχετικών χωρίων της Παλαιάς Διαθήκης και διδάσκει μια ασυγκράτητη και άνευ όρων αγάπη και καμία αντίδραση κατά του κακού: «Ηκούσατε ότι ερρέθη, οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος· Εγώ δε λέγω υμίν μη αντιστήναι τω πονηρω· αλλ’ όστις σε ραπίσει επί την δεξιάν σιαγόνα, στρέψον αυτώ και την άλλην· και τω θέλοντί σοι κριθήναι και τον χιτώνα σου λαβείν, άφες αυτώ και το ιμάτιον· και όστις σε αγγαρεύσει μίλιον εν, ύπαγε μετ’ αυτού δύο· τω αιτούντι σε δίδου και τον θέλοντα από σου δανείσασθαι μη αποστραφής» (Κατά Ματθαίον 5: 38-42).
[Απόδοση: «Ακούσατε πως ειπώθηκε: Mάτι σου έβγαλαν, μάτι να βγάλεις· δόντι σου έβγαλαν, δόντι να βγάλεις. Eγώ όμως σας λέω να μην αντιστέκεστε στον κακόβουλο, αλλά όποιος σε χτυπήσει στο δεξί μάγουλο, στρέψε του και το άλλο. Kαι σ' εκείνον που θέλει να σε πάει στο δικαστήριο και να σου πάρει τον χιτώνα, άφησέ του και το πανοφώρι σου. Kαι όποιος σε αγγαρέψει ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δυο μίλια. Σ' εκείνον που σου ζητά, δίνε, κι εκείνον που θέλει να δανειστεί από σένα μην τον αποστραφείς».]
Ο ίδιος ο Ιησούς όμως, όταν δέχθηκε ράπισμα από έναν υπηρέτη του αρχιερέα, δεν έστρεψε και το άλλο μάγουλο, και ούτε δέχθηκε το χαστούκι αδιαμαρτύρητα: «Ει κακώς ελάλησα, μαρτύρησον περὶ του κακού· ει δε καλῶς, τι με δέρεις;» (Κατά Ιωάννην 18: 23).
[Απόδοση: «Αν μίλησα άσχημα, απόδειξέ το. Aν όμως μίλησα σωστά, γιατί με χτυπάς;».]
Επιστρέφοντας στο «Κατά Ματθαίον» ευαγγέλιο, διαβάζουμε: «Ος εάν μη δέξηται υμάς μηδέ ακούση τους λόγους υμών, εξερχόμενοι έξω της οικίας ή της πόλεως εκείνης εκτινάξατε τον κονιορτόν των ποδών υμών. Αμήν λέγω υμίν, ανεκτότερον έσται γη Σοδόμων και Γομόρρας εν ημέρα κρίσεως ή τη πόλει εκείνη» (Ματθαίον 10: 14-15 και παρομοίως και στα άλλα ευαγγέλια).
[Απόδοση: « Αν κάποιος δεν σας δεχτεί κι ούτε ακούσει τα λόγια σας, βγαίνοντας έξω από το σπίτι εκείνο ή την πόλη εκείνη, τινάξτε ακόμη και τη σκόνη από τα πόδια σας. Πράγματι, σας λέω, επιεικέστερη θα είναι η τιμωρία στις πόλεις των Σοδόμων και των Γομόρρων την Hμέρα της Kρίσης, παρά στην πόλη εκείνη».]
Η Ιστορία μάς διδάσκει ότι η αγάπη των χριστιανών για τους χριστιανούς είναι ότι χειρότερο παράδειγμα υπάρχει κατά της έννοιας της αγάπης. Με αυτό βεβαίως εννοούμε όλα όσα συνέβησαν ανάμεσα στις διάφορες χριστιανικές αιρέσεις και σχίσματα. Η δε αγάπη των χριστιανών για μη χριστιανούς ξεπέρασε κάθε όριο φαντασίας σε εκδίκηση και θηριωδία. Και πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει, αν λάβει κανείς υπόψιν του την «θεϊκή αγάπη», που «ακτινοβολά» μέσα από την Παλαιά Διαθήκη…
Περιττό να αναφερθούν λεπτομέρειες από την «Αποκάλυψη του Ιωάννη». Διαβάστε την. Γέμει από κάθε είδους ασχήμιες, πληγές, απειλές, φόνους, φόβους, τρόμους, διαστροφές, επιβλαβή έντομα, καταστροφές, λίμνες με πυρ και θείον και με μια μανιακή συμπλεγματική εκδικητικότητα ενός παντοδυνάμου και παναγάθου Θεού, για τον οποίον ο Ιωάννης έχει δηλώσει ότι «ο Θεός αγάπη εστίν» (Α΄ Ιωάννου 4: 16)!
«Πάτερ, άφες αυτοίς»
Όπως την αγάπη έτσι και την συγχώρεση επικαλούνται πολλοί χριστιανοί απολογητές ως ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματα του Χριστιανισμού. Μας λένε μάλιστα ότι αγάπη και συγχώρεση πάνε μαζί και ότι μόνο στον Χριστιανισμό υπάρχει καθολική και άνευ όρων συγχώρεση. Οπότε πρέπει να εξετάσομε εδώ κατά πόσον αυτά ισχύουν και με το ζήτημα της συγχώρεσης.
Πρώτα απ’ όλα στον Ιουδαϊσμό, την πατρική θρησκεία του Χριστιανισμού δηλαδή, δεν υπάρχει συγχώρεση αλλά σκληρή και ωμή ανταπόδοση, σύμφωνα με τον ακρογωνιαίο λίθο της θεϊκής νομοθεσίας που ο ίδιος ο Θεός έδωσε στον φίλο του και προφήτη Μωυσή. Πρόκειται για τον ίδιο Θεό του Χριστιανισμού, ο οποίος χάραξε στην πέτρα τον Νόμον της Ανταποδόσεως ή Αντεκδικήσεως και μάλιστα τρεις φορές ( Έξοδος 21: 23-25, Λευιτικόν 24: 17-21 και Δευτερονόμιον 19: 21): «Θα δώσεις ψυχήν αντί ψυχής, οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος, χείραν αντί χειρός, πόδαν αντί ποδός, έγκαυμα αντί εγκαύματος, μώλωπα αντί μώλωπος».
Μετά όμως ο ίδιος Θεός διά του Υιού του, Ιησού Χριστού, μας προτρέπει -όπως προαναφέρθηκε- να στρέφουμε και το άλλο μάγουλο, αν και ο ίδιος δεν τήρησε αυτή τη διδαχή (δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις, δηλαδή).
Αυτό που λένε πολλοί χριστιανοί, ότι μόνο στον Χριστιανισμό υπάρχει συγχώρεση, είναι τουλάχιστον λάθος, αν δεν είναι ψέμα. Εκτός του ότι συγχώρεση υπάρχει σε πολλές φιλοσοφίες και θρησκείες, στον Χριστιανισμό η συγχώρεση δεν είναι ούτε καθολική ούτε άνευ όρων. Η χριστιανική δογματική το δηλώνει απεριφράστως: «Το προπατορικό αμάρτημα το φέρει κάθε άνθρωπος ερχόμενος εις τον κόσμο». Εξαιτίας αυτού του φρικιαστικού, ανηθίκου, αχαρακτηρίστου και αντιφατικού αξιώματος (και ορισμένων άλλων ακόμα) οι χριστιανοί θεολόγοι χρειάστηκαν να δημιουργήσουν το δόγμα της «αμώμου συλλήψεως» του Ιησού Χριστού. Ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος, που τελικά ήταν Θεός και αυτός ο ίδιος, ακόμα και ως άνθρωπος έπρεπε να είναι αναμάρτητος και ως εκ τούτου να μην φέρει το προπατορικό αμάρτημα του Αδάμ και της Εύας! Έτσι η Εβραιοπούλα Μαριάμ έπρεπε να καταστεί έγκυος όχι διά της πεπατημένης οδού αλλά διά του Αγίου Πνεύματος του Θεού Γιαχβέ και να παραμείνει παρθένος τόσο κατά τη σύλληψη όσο και κατά τη γέννηση (στον Χριστιανισμό η ερωτική συνεύρεση είναι βαρύτατη αμαρτία, η παρθενία υπέρτατη αρετή, ενώ τα γεννητικά όργανα αποκαλούνται στις «ιερές» γραφές, ως «ασχημοσύνη»). Η Καθολική Eκκλησία απαίτησε «άμωμο σύλληψη» όχι μόνο για τον Ιησού Χριστό αλλά και για την ίδια τη μητέρα του, την Παναγία Θεομήτορα Μαριάμ. Μόνο έτσι απέφυγαν και οι δύο το αβάσταχτο βάρος του προπατορικού αμαρτήματος.
Το προπατορικό αμάρτημα, συγχωρείται μόνο με το βάπτισμα, την απόταξη του Σατανά και με το να παραμείνεις ακράδαντα πιστός χριστιανός! Όσα μωρά γεννιούνται πεθαμένα και όσα (ή όσοι) πεθάνουν πριν βαπτιστούν γίνονται «διαβολάκια» και καταδικάζονται στην αιώνια κόλαση, λόγω του προπατορικού αμαρτήματος. Από την άλλη πλευρά ισχυρίζονται ότι, όσα νήπια πεθάνουν μετά το βάπτισμα και προτού ενηλικιωθούν γίνονται αγγελάκια δίπλα στον Θεό Γιαχβέ! Σε κάνουν δηλαδή να παρακαλείς να πεθάνεις όσο πιο μικρός γίνεται για να μην σου δοθεί χρόνος να διαπράξεις αμαρτίες και έτσι να γίνεις αγγελάκι του Γιαχβέ! Καταστροφική θρησκεία από πάσης απόψεως!
Πέραν του προπατορικού αμαρτήματος έχομε και την εξής αμαρτία που είναι η μόνη παντελώς ασυγχώρητη. Αυτή είναι η «βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος». Αν και δεν είναι σαφές σε τι ακριβώς συνίσταται αυτή η βλασφημία και αμαρτία, οι διάφοροι κληρικοί την απέδιδαν στους λαϊκούς κατά το δοκούν. Εξαιτίας αυτής της αόριστης και ασαφούς αμαρτίας κατεστράφησαν εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, προσωπικότητες και υπάρξεις ανά τους αιώνες. Αυτή συμπληρώνει το προπατορικό αμάρτημα γιατί αποδίδονταν και σε πολλούς γονείς που είχαν την κακοτυχία να χάσουν αβάπτιστα παιδιά. Οι λαϊκοί αυτοί για να εξιλεωθούν, παρ’ όλο που σύμφωνα με το εκκλησιαστικό δόγμα αυτό δεν ήταν πλέον δυνατόν, δώριζαν όλη την περιουσία τους, ό,τι είχαν και δεν είχαν, στις εκκλησίες και έτσι μετατρέπονταν σε πάμφτωχους επαίτες με εξαθλιωμένες οικογένειες. Με αυτούς τους εκφοβισμούς και την επιβολή ενοχών οι εκκλησίες καταλήστευαν τον δεισιδαίμονα κοσμάκη και συσσώρευαν αμύθητα πλούτη και ακίνητη περιουσία. Καταστροφική θρησκεία λοιπόν σε όλο της το μεγαλείο!
Κακή τύχη είχαν και απειράριθμοι χριστιανοί πιστοί κατά το μυστήριο της εξομολογήσεώς τους. Ανάλογα με τις αμαρτίες για τις οποίες ζητούσαν συγχώρεση και ανάλογα με τους εκκλησιαστικούς κανόνες και πολλές φορές με την διάθεση του εξομολόγου ιερέως έπρεπε να υποστούν πολλά σκληρά επιτίμια. Μερικά τέτοια επιτίμια επί παρατεταμένα χρονικά διαστήματα ήταν: Τεράστιος αριθμός μετανοιών, χρονοβόρα επανάληψη προσευχών, επιβλαβείς νηστείες, αγρυπνίες, εκφοβισμοί, αναθέματα, απαγόρευση της θείας μεταλήψεως, βαρύτιμα τάματα, κλπ. Τα επιτίμια αποτελούσαν μια μέθοδο πλύσεως εγκεφάλου και θρησκευτικού παραληρήματος των πιστών των οποίων η προσωπικότητα καταρρακωνόταν από τις ενοχές που αυτά υποκινούσαν. Όλα αυτά είναι καταγραμμένα στα πολλά και διάφορα δογματικά βιβλία του Χριστιανισμού.
Με τα τάματα αυτά πολλές οικογένειες επτώχευσαν και οι εκκλησίες πλούτησαν. Για πολλούς αιώνες είχαμε και τον θαυμάσιο θεσμό των «συγχωροχαρτίων». Αυτός ο θεσμός κατά εποχές και κατά τόπους υπήρχε τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή. Είναι ψέμα το ότι τα συγχωροχάρτια ήταν εφεύρημα μόνο της Δυτικής Εκκλησίας. Ο πιστός πλήρωνε όσα σου ζητούσαν οι κληρικοί των διαφόρων βαθμίδων και πατριαρχείων και αναλόγως αγόραζε τη συγχώρεση που ήθελε ή αυτήν που αυτοί του έταζαν. Αν δεν είχε να πληρώσεις τότε αγόραζε μερική λιγότερη συγχώρεση ή δεν του πωλούσαν καθόλου. Να κόψει τον λαιμό του δηλαδή, αν δεν έχει να πληρώσει… Υπήρχαν ακριβά συγχωροχάρτια πολυτελείας και φτωχικά φτηνά. Να τί θα πει εκκλησία που θεμελίωσε ο Ιησούς και καθοδηγείται από το Άγιο Πνεύμα του Γιαχβέ…
Ο ίδιος ο Χριστός, όπως αναφέρεται μόνο στο «Κατά Λουκάν» («Πατέρα συγχώρεσέ τους· δεν ξέρουν τι κάνουν», [23: 34]), συγχώρεσε τους διώκτες του από τον σταυρό. Ακόμα λένε ότι συγχώρεσε την πόρνη, μόνο στο «Κατά Ιωάννην (8: 1-11). Δεν έκανε όμως το ίδιο με τους Αρχιερείς, Γραμματείς και Φαρισαίους προς τους οποίους συχνά και με ξέφρενη οργή εξαπολύει τρομερές ύβρεις και απειλές σε όλα τα ευαγγέλια. Όπως σε όλα τα χριστιανικά θέματα έτσι και σε τούτο πρυτανεύει η αντίφαση.
Στην παραβολή του αχάριστου και απάνθρωπου δούλου «οφειλέτου μυρίων ταλάντων», ο κύριός του θα τον παραδώσει στους βασανιστές μέχρις ότου να του επιστρέψει τα ωφειλόμενα χρήματα και καταλήγοντας ο Ιησούς λέει: «Tο ίδιο θα κάνει και ο Πατέρας μου ο ουράνιος σ’ εσάς, αν δεν συγχωρήσετε ο καθένας σας τον αδελφό του, μέσα από την καρδιά του, τα παραπτώματά του» (Κατά Ματθαίον 18: 23-35). Όπως ακριβώς με το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού…κ.λπ.» του θεϊκού Μωσαϊκού Νόμου. Βλέπουμε δηλαδή εν προκειμένω ότι η συγχώρεση τελείται υπό ορισμένες συνθήκες. Δεν αποδίδουμε εδώ δίκιο ή άδικο, αλλά να μην μας διατυμπανίζουν οι διάφοροι αδαείς ή εκ προθέσεως ιεροκήρυκες ότι η χριστιανική συγχώρεση και αγάπη είναι τυφλή, καθολική και χωρίς συνθήκες.
Η συγχώρεση όπως λαμβάνει χώρα στον Χριστιανισμό είναι ουσιαστικά ένα χριστιανικό τέχνασμα εξαιρετικά αποδοτικό και καταστροφικό συνάμα. Έχοντας κατατάξει σχεδόν τα πάντα στον κατάλογο των αμαρτιών, -π. χ. το τί και πόσο τρώει ή πίνει κανείς (επικίνδυνες και ανθυγιεινές νηστείες), να είσαι εθνικός ή τελώνης, να είσαι πλούσιος, το διαζύγιο και το να ξαναπαντρευτείς (Ματθαίος 5: 32, 19: 1-12, Μάρκος 10: 1-12, Λουκάς 16: 18), την ιδέα του ερωτισμού (Ματθαίος 5: 28 «Εγώ δε λέγω υμίν ότι πας ο βλέπων γυναίκα προς το επιθυμήσαι αυτήν ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού»), το να σκέπτεσαι τον αύριο, κ.λπ.- είναι σίγουρο ότι ο Χριστιανισμός δεν θα αποκτούσε οπαδούς ακόμα και από τα περιθωριακά στοιχεία και αποβράσματα της κοινωνίας που προσείλκυσε στην αρχή. Δεν θα είχε παραμείνει κανείς εκεί μέσα. Αλλά όπως καθόρισε σχεδόν τα πάντα ως αμαρτίες έτσι απέδιδε και τη συγχώρεσή τους κάτω από κατάλληλες συνθήκες όταν αυτές κρίνονταν ικανοποιητικές.
Οι εκκλησίες με τις φρούδες υποσχέσεις, συγχωρήσεις και τα συγχωροχάρτια τους απέκτησαν αμέτρητους σκλάβους και συσσώρευσαν αμύθητα πλούτη και περιουσίες. Οι ενοχές, λύπες, συντριβές και οι νευρώσεις, ακόμα και μετά την συγχώρεση, έγιναν το καθημερινό σαράκι της κοινωνίας και της ψυχολογικής υγείας των ανθρώπων. Από την άλλη πλευρά όμως πολλοί βρίσκουν πολύ βολικό μέσο την συνεχή εξομολόγηση και συγχώρεση έστω και με όλα τα επιτίμια για να διαπράττουν παντός είδους αμαρτίες, αφού στο τέλος θα συγχωρηθούν όσες φορές και αν αμαρτήσουν και ό,τι και αν κάνουν. Έτσι λένε: «Θα κάνω ό,τι θέλω και όταν πλησιάζει το τέλος θα εξομολογηθώ, θα κοινωνήσω και θα συγχωρεθώ» (τρανό παράδειγμα ο αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος, ο οποίος αν και μέγας εγκληματίας στο τέλος «άγιασε»).
Σε όλη την ιστορία και θεολογία του Εβραιοχριστιανισμού ο διαχωρισμός πιστών και απίστων τίθεται κατηγορηματικώς, είναι σαφής και αδιάλλακτος. Οι άπιστοι δεν θα βρούνε καμία συγχώρεση και έχει ήδη αποφασισθεί ότι κατά την κρίση θα βρεθούν ένοχοι. «Εν δε το άδη ουκ έστι μετάνοια»· δεν υπάρχει συγχώρεση και δεύτερη ευκαιρία. Θα καταδικαστούν αιωνίως. Στην ιστορία της χριστιανικής λαίλαπας δεν υπήρχε καμία συγχώρεση, λύπη, οίκτος, κατανόηση, κ.λπ., προς κάθε αλλόθρησκο, μέλος άλλου πολιτισμού, ή όποιον δεν πείθονταν για να υπακούει τις χριστιανικές επιταγές, διδασκαλίες και δεισιδαιμονίες.
Εσχάτως διάφοροι ιερωμένοι και απολογητές δεν μπορούν να καλύψουν τη σχιζοφρενική αντίφαση μεταξύ της αγάπης και φιλευσπλαχνίας ενός παντοδυνάμου, φιλευσπλάχνου και παναγάθου Θεού και της ατελεύτητης τιμωρίας, της μη συγχωρήσεως, του εκφοβισμού, της καταδίκης στην αιώνια κόλαση της φωτιάς των βασανιστηρίων και των διαβόλων και όλα όσα αναφέρομε εδώ. Έτσι βρήκαν διάφορα πονηρά και δόλια μέσα για ψευτοδικαιολογίες. Π. χ. λένε: «Καταδικάζομε την κακή πράξη και την αμαρτία, αλλά όχι τον πράξαντα και τον αμαρτωλό». Μα καλά, γίνεται πράξη και αμαρτία χωρίς υποκείμενο; Έτσι βγαίνει μια πράξη μόνη της χωρίς κανείς να την έχει σκεφθεί και μετά να την διαπράξει; Δηλαδή πώς τιμωρείται μόνο η κακή πράξη και η αμαρτία; Απλώς ως ιδέα και αφήνεται ο αμαρτωλό ελεύθερος και όπως ήταν και πριν αμαρτήσει; Τότε γιατί συνεχώς αναγγέλλονται αιώνιες τιμωρίες και τα φρικτά βασανιστήρια; Γιατί επαναλαμβάνονται φράσεις όπως: «Θα σε τιμωρήσει ο Θεός», «Θα έχεις να δώσεις απολογία επί του φοβερού βήματος του Χριστού», και «καλήν απολογίαν την επί τού φοβερού βήματος τού Χριστού αιτησόμεθα» κλπ; Γιατί εκφοβίζεται ο κόσμος με τέτοιες φράσεις;
Η ιστορία του Χριστιανισμού από το 313 μέχρι και σήμερον διδάσκει κάθε άλλο από συγχώρεση και αγαθή ή ανυπόκριτη αγάπη που τα πάντα υπομένει. Όταν ο μονοκράτορας Κωνσταντίνος έδωσε το πράσινο φως στους χριστιανούς, η επιλογή κάθε ανθρώπου που βρέθηκε κοντά τους ήταν, ή χριστιανός ή νεκρός. Τα εγκλήματα των χριστιανικών εκκλησιών είτε μεταξύ των είτε εναντίον των άλλων θρησκειών και λαών είναι το χειρότερο κακό που συνέβη ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο υπερχιλιετής Μεσαίωνας, το σφαγείο της Σκυθόπολης, η ολοκληρωτική αμορφωσιά, η καύση των μάγων και μαγισσών, οι σταυροφορίες, η Ιερά Εξέταση, η σωματική και η ηθική τυραννία των ατόμων, οι εξοντώσεις των αιρετικών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι, ο εκχριστιανισμός της Ευρώπης και της αμερικανικής ηπείρου, η εναντιότητά του κατά της επιστήμης, της φιλοσοφίας και της προόδου και πάρα πολλά άλλα τοιαύτα αποτελούν τις πλέον φρικιαστικές σελίδες της ιστορίας.
Επίλογος
Πολλοί αμαθείς ή πιθηκίζοντες θα ρωτήσουν: Αν δεν είναι η αγάπη, τότε ποιο είναι το μήνυμα του Χριστιανισμού στον κόσμο;
Η απάντηση είναι σύντομη και απλή: Ο Χριστιανισμός δεν μας είπε τίποτα για την εδώ ζωή ή για την αγάπη που δεν το είχαμε σκεφτεί, συζητήσει, αναπτύξει, και φιλοσοφήσει πριν απ’ αυτόν. Αν υπάρχει κάτι που να καθορίζει την κεντρική ιδέα και το άξονα περιστροφής της θεολογίας του Χριστιανισμού αυτό είναι η άνευ ορίων οργή του «Παντοδυνάμου και Παναγάθου Γιαχβέ» και ο συνεχής και άκρατος εκφοβισμός μαζί με τον αέναο αγώνα κατά του σατανά και την από στιγμή σε στιγμή εσχατολογική κρίση. Οργή, φόβος, τρόμος, σατανάς, διάβολοι, την προσμονή της εσχάτης κρίσεως από στιγμή σε στιγμή… Πάνω απ’ όλα όμως ο εκφοβισμός: «…και εγένετο φόβος μέγας εφ’ όλην την εκκλησίαν και επί πάντας τους ακούοντας ταύτα» (Πράξεις 5: 11).
Αντί του εντός των χριστιανικών ομάδων περιορισμένου ή του γενικώς αορίστου «αγαπάτε αλλήλους» η κεντρική ιδέα του Χριστιανισμού, πέραν από εκδίκηση κατάρα και έσχατη τιμωρία, αντιπροσωπεύεται πλήρως με το «εκφοβίζετε αλλήλους». Στον Χριστιανισμό παντού και πάντοτε διαχέεται ένας διαρκής, έντονος και αγχώδης φόβος, γεγονός κυριολεκτικά αποδεδειγμένο από τη θεωρία, τη διδασκαλία και την ιστορική διαδρομή του. Ο απροκάλυπτος και άκρατος εκφοβισμός δηλαδή…

Friedrich Nietzsche
«…Οι Έλληνες δεν έβλεπαν τους ομηρικούς θεούς σαν κυρίους από πάνω τους, ή τους εαυτούς τους κάτω απ’ τους θεούς σαν υπηρέτες, όπως έκαναν οι Εβραίοι.


Έβλεπαν μόνο την αντανάκλαση των πιο επιτυχημένων δειγμάτων της ίδιας τους της κάστας, δηλαδή ένα ιδανικό, όχι μια αντίθεση προς την ίδια τους τη φύση.
Ένιωθαν συνδεδεμένοι μαζί τους, υπήρχε ένα αμοιβαίο ενδιαφέρον, ένα είδος συμμαχίας.»
«Ο άνθρωπος σκέφτεται τον εαυτό του ως εγγενή όταν δίνει στον εαυτό του τέτοιους θεούς, και βάζει τον εαυτό του σε μια σχέση μ’ αυτούς όμοια μ’ εκείνη που υπάρχει ανάμεσα στην κατώτερη και στην ανώτερη αριστοκρατία. Εκεί όπου αποτύχαιναν να κυριαρχήσουν οι Ολύμπιοι θεοί, η ελληνική ζωή ήταν πιο ζοφερή και πιο γεμάτη από αγωνία.
Ο χριστιανισμός, από την άλλη μεριά, συνέθλιψε και κατακερμάτισε τον άνθρωπο πλήρως, και τον βύθισε σα σε παχιά λάσπη. Τότε ευθύς, μέσα στο συναίσθημα της πλήρους πτώσης, αφέθηκε να λάμψει το φως της θεϊκής συμπόνιας, κι έτσι ο έκπληκτος άνθρωπος, εμβρόντητος απ’ αυτήν την πράξη ελέους, έβαλε φωνή έξαλλης χαράς και για μια στιγμή πίστεψε ότι έφερε όλο τον ουρανό μέσα του.
Όλες οι ψυχολογικές εφευρέσεις του χριστιανισμού δουλεύουν γι’ αυτήν την άρρωστη υπερβολή του συναισθήματος, για τη βαθιά διαφθορά του κεφαλιού και της καρδιάς που είναι απαραίτητη γι’ αυτήν. Ο χριστιανισμός θέλει να καταστρέψει, να κατακερματίσει, να αποβλακώσει, να προκαλέσει μέθη. Μόνο ένα πράγμα δεν θέλει: το μέτρο, και γι αυτόν το λόγο είναι στη βαθύτερή του έννοια βάρβαρος, ασιατικός, χυδαίος, μη ελληνικός.»
Απόσπασμα από το «Ανθρώπινο πολύ Ανθρώπινο»Ποιος έχει λόγους να ξεφύγει από την πραγματικότητα μ’ ένα ψέμα; Εκείνος που υποφέρει απ’ αυτήν:Στον Χριστιανισμό ούτε η ηθική ούτε η θρησκεία έχουν κάποια σημεία επαφής με την πραγματικότητα. Τίποτε άλλο εκτός από φανταστικά αίτια («Θεός», «ψυχή», «εγώ», «πνεύμα», «ελεύθερη βούληση» -ή και «ανελεύθερη βούληση»), τίποτε άλλο εκτός από φανταστικά αποτελέσματα («αμαρτία», «λύτρωση», «χάρη», «τιμωρία», «άφεση των αμαρτιών»). Νίτσε
Σχέσεις μεταξύ φανταστικών όντων («Θεός», «πνεύματα», «ψυχές»)· μια φανταστική φυσική επιστήμη (ανθρωποκεντρική· απόλυτη έλλειψη της έννοιας των φυσικών αιτίων)· μια φανταστική ψυχολογία (τίποτε άλλο εκτός από αυτο-παρεξηγήσεις, ερμηνείες ευχάριστων ή δυσάρεστων γενικών αισθημάτων, με τη βοήθεια της συνθηματικής γλώσσας της θρησκευτικό-ηθικής ιδιοσυγκρασίας: «Μεταμέλεια», «τύψεις συνειδήσεως», «πειρασμός από τον Διάβολο», «παρουσία του Θεού»)· μια φανταστική τελεολογία («βασιλεία του Θεού», «έσχατη κρίση», «αιώνια ζωή»).
Τούτος ο καθαρά φανταστικός κόσμος είναι πολύ κατώτερος από τον κόσμο των ονείρων στο μέτρο που ο τελευταίος αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, ενώ ο πρώτος την παραποιεί, την υποτιμά και την αρνείται.
Από τη στιγμή που επινοήθηκε η έννοια «φύση» ως αντίθετο του «Θεού», το «φυσικό» έγινε συνώνυμο του «αξιοκατάκριτου» ολόκληρος ο φανταστικός αυτός κόσμος ριζώνει στο μίσος για το φυσικό (για την πραγματικότητα!) είναι η έκφραση της βαθιάς δυσαρέσκειας που προκαλείται από την πραγματικότητα… Αλλά αυτό εξηγεί τα πάντα.
Ποιος έχει λόγους να ξεφύγει από την πραγματικότητα μ’ ένα ψέμα; Εκείνος που υποφέρει απ’ αυτήν. Αλλά το να υποφέρεις από την πραγματικότητα σημαίνει ότι είσαι μια αποτυχημένη πραγματικότητα… Η υπεροχή των αισθημάτων δυσαρέσκειας έναντι των αισθημάτων ευχαρίστησης είναι η αιτία αυτής της πλασματικής ηθικής και θρησκείας. Αλλά τούτη η υπεροχή δίνει τη συνταγή της παρακμής…

 

Ο καλός Θεός και ο κακός Διάβολος: Δύο εξαμβλώματα της παρακμής.

Πώς είναι δυνατόν να ενδίδει κανείς σήμερα στην απλοϊκότητα των χριστιανών θεολόγων μέχρι σημείου να επιμένει μαζί τους ότι η εξέλιξη της έννοιας του Θεού από τον «Θεό του Ισραήλ», τον Θεό ενός λαού, στον χριστιανικό Θεό, την πεμπτουσία όλων των καλών, αντιπροσωπεύει πρόοδο;… Κι αυτός ο ίδιος τόσο αναιμικός, τόσο αδύναμος, τόσο παρακμιακός…. Ακόμη και οι αναιμικότεροι των αναιμικών έγιναν αφέντες του: Οι κύριοι μεταφυσικοί μας… Άπλωσαν τα δίχτυα τους γύρω του, κι αυτός, υπνωτισμένος απ’ τις κινήσεις τους, κατάντησε αράχνη…
Η χριστιανική αντίληψη του Θεού -ο Θεός ως Θεός των αρρώστων, ο Θεός ως αράχνη, ο Θεός ως πνεύμα- είναι μια από τις πιο διεφθαρμένες αντιλήψεις του Θεού που εμφανίστηκαν ποτέ στη γη. Ίσως να αντιπροσωπεύει το χαμηλότερο δείκτη της καθοδικής εξέλιξης των θεϊκών τύπων.
Ο Θεός εκφυλίστηκε σε αντίθεση της ζωής, αντί να είναι η εξύμνηση της και το αιώνιο ΝΑΙ της! Ο Θεός ως κήρυξη πολέμου εναντίον της ζωής, εναντίον της φύσης, εναντίον της θέλησης για ζωή! Ο Θεός· η συνταγή για κάθε συκοφαντία «αυτού του κόσμου»… Ο Θεός· η θεοποίηση του μηδενός, η θέληση του μηδενός που εκφράζεται με άγια λόγια!…
Όταν ο Χριστιανισμός εγκατέλειψε το πρώτο του έδαφος, τα κατώτερα στρώματα, τον υπόκοσμο του αρχαίου κόσμου, όταν άρχισε να αναζητά τη δύναμη ανάμεσα σε βαρβαρικούς λαούς, δεν αντιμετώπιζε πια βαριεστημένους ανθρώπους, αλλά αποκτηνωμένους ανθρώπους, ανθρώπους ωμούς -δυνατούς αλλά χοντροκομμένους ανθρώπους…

Ο Χριστιανισμός χρειαζόταν βαρβαρικές έννοιες και αξίες, για να γίνει κύριος των βαρβάρων· τέτοιες είναι η θυσία του πρωτότοκου, η πόση αίματος στη «Θεία Ευχαριστία», η περιφρόνηση προς το πνεύμα και τον πολιτισμό, το μαρτύριο σ’ όλες τις μορφές του, σωματικό και πνευματικό και η μεγαλοπρέπεια της λατρείας…

Οι Εβραίοι είναι ο πιο περίεργος λαός της παγκόσμιας ιστορίας, γιατί στο ερώτημα «να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν», διάλεξαν, μετά από μια ανησυχαστική προμελέτη, να υπάρχουν με οποιοδήποτε τίμημα. Τούτο το τίμημα ήταν η ριζική παραποίηση όλης της φύσης, όλης της φυσικότητας, όλης της πραγματικότητας, ολόκληρου του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμου.
Οχυρώθηκαν εναντίον όλων των συνθηκών που επέτρεπαν ως τότε σ’ έναν λαό να ζει· από τον εαυτό τους δημιούργησαν μια έννοια αντίθετη προς τις φυσικές συνθήκες· μετέτρεψαν τη θρησκεία, τη λατρεία, την ηθική, την ιστορία, την ψυχολογία, τη μια μετά την άλλη, σε ανεπανόρθωτες αντιθέσεις προς τις φυσικές τους αξίες.
Συναντάμε το ίδιο φαινόμενο για μια ακόμη φορά και σε πολύ μεγαλύτερες αναλογίες. Μολαταύτα δεν είναι παρά ένα αντίγραφο: Η χριστιανική εκκλησία δεν μπορεί να εγείρει την παραμικρή αξίωση πρωτοτυπίας όταν συγκριθεί με τον «ιερό λαό». Γι’ αυτόν τον λόγο οι Εβραίοι είναι ο πιο καταστροφικός λαός της παγκόσμιας ιστορίας:
Με τη μετεπίδρασή τους έκαναν τόσο κίβδηλη την ανθρωπότητα, που ακόμη και σήμερα ο χριστιανός μπορεί να νιώθει αντιεβραίος χωρίς να συνειδητοποιεί ότι αυτός ο ίδιος είναι η έσχατη εβραϊκή συνέπεια… Από ψυχολογική άποψη ο ιουδαϊκός λαός είναι προικισμένος με την πιο σφριγηλή ζωτική ενέργεια. Όταν βρεθεί σε δυσκολότατες περιστάσεις παίρνει πρόθυμα το μέρος όλων των ενστίκτων της παρακμής, δείχνοντας μια εκπληκτική τάση για αυτοσυντήρηση.
Κι αυτό δεν το κάνει επειδή κυριαρχείται απ’ αυτά τα ένστικτα, αλλά επειδή μαντεύει την ύπαρξη μιας δύναμης εκεί, με την οποία θα μπορούσε κανείς να κυριαρχήσει στον κόσμο. Οι Εβραίοι είναι η αντίθεση όλων των παρακμιακών: Μπόρεσαν να παραστήσουν τους παρακμιακούς μέχρι σημείου αυταπάτης· μπόρεσαν, μ’ ένα «non plus ultra» θεατρινίστικου ταλέντου, να μπουν στην κορυφή όλων των κινημάτων παρακμής (όπως ο Χριστιανισμός του Παύλου), ώστε να δημιουργήσουν κάτι ισχυρότερο από οποιοδήποτε καταφατικό μέρος της ζωής. Η παρακμή είναι μόνο μέσο για τον τύπο ανθρώπου του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού που θέλει να αποκτήσει δύναμη, τον ιερατικό τύπο.
Τούτος ο τύπος ανθρώπου έχει ζωτικό ενδιαφέρον να κάνει άρρωστη την πραγματικότητα και να αναποδογυρίσει τις έννοιες του καλού και του κακού, του αληθινού και του ψεύτικου, έτσι ώστε να εκθέσει σε κίνδυνο τη ζωή και να συκοφαντήσει τον κόσμο…
Η έννοια του Θεού γίνεται εργαλείο στα χέρια ιερέων ταραχοποιών, που ερμηνεύουν κάθε μορφή ευτυχίας ως ανταμοιβή, κάθε μορφή δυστυχίας ως τιμωρία για ανυπακοή στο Θεό, ως «αμαρτία». Επινοούν τον πιο ψευδολόγο τρόπο ερμηνείας, την υποτιθέμενη «ηθική τάξη», με την οποία αντιστρέφονται μια για πάντα οι φυσικές έννοιες του αίτιου και του αποτελέσματος…
Τί σημαίνει «ηθική τάξη»; Ό,τι υπάρχει, μια για πάντα· μια θέληση του Θεού που αποφασίζει τί πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει ο άνθρωπος· ότι η αξία ενός λαού, ενός ατόμου μετριέται ανάλογα με τον βαθμό με τον οποίο υπακούει στη θέληση του Θεού· ότι η θέληση του Θεού αποδεικνύεται κυρίαρχη στο πεπρωμένο ενός λαού ή ενός ατόμου, δηλαδή, τιμωρεί και ανταμείβει ανάλογα με το βαθμό υπακοής.
Στη θέση του θλιβερού αυτού ψεύδους, η πραγματικότητα λέει: Ένα παρασιτικό είδος ανθρώπου, που ευδοκιμεί μόνο σε βάρος όλων των υγιεινών μορφών ζωής, ο ιερέας, κάνει κατάχρηση του ονόματος του Θεού: Ονομάζει «βασιλεία του Θεού» μια κατάσταση πραγμάτων όπου ο ιερέας είναι εκείνος που καθορίζει τις αξίες· ονομάζει «θέληση του Θεού» τα μέσα με τα οποία μπορεί να επιτευχθεί ή να διατηρηθεί μια τέτοια κατάσταση· με ψυχρό κυνισμό μετράει τους λαούς, τις εποχές, τα άτομα ανάλογα με το αν ευνόησαν ή αντιστάθηκαν στην επικυριαρχία των ιερέων.
Πρέπει να τους δει κανείς επί το έργον: Στα χέρια των Εβραίων ιερέων, η μεγάλη εποχή στην ιστορία του Ισραήλ έγινε μια εποχή κατάπτωσης· η «Έξοδος», η μακρόχρονη δυστυχία, μετατράπηκε σε μια αιώνια τιμωρία για τη μεγάλη εποχή -μια εποχή, στην οποία ο ιερέας δεν ήταν ακόμη τίποτα. Ανάλογα με τις ανάγκες τους, οι ιερείς μετάτρεψαν τις ισχυρές, τις πολύ ελεύθερες μορφές της ιστορίας του Ισραήλ σε άθλια ανθρωπάκια και υποκριτές ή σε «άθεους»· απλούστευσαν την ψυχολογία κάθε μεγάλου γεγονότος ανάγοντας το στην ηλίθια φόρμουλα «υπακοή ή ανυπακοή στον Θεό»…

Πρέπει να καταλάβουμε το εξής: Κάθε φυσική συνήθεια, κάθε φυσικός θεσμός (κράτος, δικονομία, γάμος, μέριμνα για τους άρρωστους και τους φτωχούς), κάθε αίτημα εμπνευσμένο από το ένστικτο της ζωής -κοντολογίς, καθετί που φέρει μέσα του την αξία του, χάνει την αξία του, γίνεται αντίθετο προς την αξία του από τον παρασιτισμό του ιερέα (ή της «ηθικής τάξης»).

Η χριστιανική εκκλησία δεν άφησε τίποτε άθικτο με τη διαφθορά της,  μετάτρεψε κάθε αξία σε μη αξία, κάθε αλήθεια σε ψέμα, κάθε ακεραιότητα σε ποταπότητα της ψυχής. Ας τολμήσει κανείς να μου μιλήσει για τα «ανθρωπιστικά» της αγαθά! Η εξάλειψη μιας συμφοράς ήταν αντίθετη προς τη βαθιά χρησιμοθηρία της· ζούσε από τη συμφορά, δημιουργούσε τη συμφορά για να διαιωνίσει τον εαυτό της… Το σαράκι της αμαρτίας, για παράδειγμα, αυτήν την συμφορά έδωσε πρώτα πρώτα η εκκλησία στην ανθρωπότητα!
Η «ισότητα ψυχών μπροστά στον Θεό», αυτή η ψευτιά, αυτό το πρόσχημα για το μίσος όλων των αποβρασμάτων, αυτή η εκρηκτική ύλη μιας έννοιας που κατάληξε να γίνει επανάσταση, σύγχρονη ιδέα, και η αρχή της παρακμής ολόκληρης της τάξης της κοινωνίας, είναι χριστιανικός δυναμίτης… Τα «ανθρωπιστικά» αγαθά του Χριστιανισμού! Να δημιουργείς μεσ’ από την «humanitas» (την ιδιότητα να είσαι άνθρωπος) μια αυτοαντίφαση, μια τέχνη αυτοβεβήλωσης, μια θέληση για ψέματα με οποιοδήποτε τίμημα, μια αποστροφή, μια περιφρόνηση για όλα τα καλά και τίμια ένστικτα! Αυτά είναι μερικά από τα αγαθά του Χριστιανισμού!

Ο παρασιτισμός, η μοναδική πρακτική της Εκκλησίας, που ρουφάει, με το ιδανικό της αναιμικότητας, της «αγιότητας», όλο το αίμα, όλη την αγάπη, όλη την ελπίδα για ζωή· το επέκεινα, ως θέληση για άρνηση κάθε πραγματικότητας· ο σταυρός, ως αναγνωριστικό σημάδι για την πιο υποχθόνια συνωμοσία που υπήρξε ποτέ εναντίον της υγείας, της ομορφιάς, ο,οτιδήποτε καλοφτιαγμένου, εναντίον του θάρρους, του πνεύματος, της καλοσύνης της ψυχής, εναντίον της ίδιας της ζωής…
Θέλω να γράψω σ’ όλους τους τοίχους, όπου υπάρχουν τοίχοι, αυτήν την αιώνια κατηγορία εναντίον του Χριστιανισμού· έχω γράμματα για να κάνω ακόμη και τους τυφλούς να δουν… Ονομάζω τον Χριστιανισμό μοναδική μεγάλη μάστιγα, μοναδική μεγάλη εσωτερική διαφθορά,μοναδικό μεγάλο ένστικτο εκδίκησης, που δεν βρίσκει μέσο αρκετό δηλητηριώδες,αρκετά ύπουλο, αρκετά υποχθόνιο, αρκετά ποταπό.
Τον ονομάζω μοναδικό και αθάνατο στίγμα της ανθρωπότητας… Και ο χρόνος μετριέται από την καταραμένη μέρα από την οποία άρχισε τούτη η συμφορά -από την πρώτη μέρα του Χριστιανισμού! Γιατί να μη τον μετρούμε από την τελευταία μέρα του Χριστιανισμού; Γιατί όχι από σήμερα; Επαναξιολόγηση όλων των αξιών!

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ

Πρωτοχρονιάτικο. Κ. Βάρναλη
Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ με λαδωμένες μπούκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι και βρώμιες ποδαρούκλες
ξετσίπωτοι, ακαμάτηδες, τσιμπούρια και κορέοι
ντυμένοι στα μαλάματα κ᾿ επίσημοι κι ωραίοι.

Σαράντα λύκοι με προβιά (γι᾿ αυτοὺς χτυπά η καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι απέ ρεβάμενοι βαθιά ξαπλώσανε στο τζάκι,
κι αβάσταγες ενιώσανε φαγούρες στο μπατζάκι.

Όξ᾿ ο κοσμάκης φώναζε: «Πεινάμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και μητέρες
κ᾿ οι των επίγειων αγαθών σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ανοίξαν τα παράθυρα και κράξαν: «Είστε αθέοι».

Blackjack: H ιστορία του αγαπημένου παιχνιδιού

ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

Οι Νεϋορκέζοι θα πλημμυρίσουν την Times Square για να παρακολουθήσουν την πτώση της μπάλας, οι Λονδρέζοι θα μαζευτούν στην Trafalgar Square για να ακούσουν τις καμπάνες του Big Ben, και οι περισσότεροι από εμάς, εδώ στην Ελλάδα, θα καλωσορίσουμε τη νέα χρονιά με τον παραδοσιακό μας τρόπο: παίζοντας χαρτιά.


Blackjack: H ιστορία του αγαπημένου παιχνιδιού της Πρωτοχρονιάς

Το έθιμο αυτό – όπως και η βασιλόπιτα και το κρατικό λαχείο -  είναι βασισμένο σε παλιές παραδόσεις, κατά τις οποίες, αν κάποιος κερδίσει κάτι την Πρωτοχρονιά θα συνεχίσει να είναι τυχερός και για τον υπόλοιπο χρόνο. Και το παιχνίδι που προτιμούν οι περισσότερες ελληνικές οικογένειες για εκείνες τις ημέρες δεν είναι άλλο από το blackjack, γνωστό και ως “21”.

Αν και τα στοιχεία που υπάρχουν για το πού και πώς ακριβώς ξεκίνησε το blackjack είναι πολύ λίγα, οι θεωρίες γύρω από τις ρίζες του είναι πολλές. Σύμφωνα με μια από αυτές, ένα παιχνίδι παρόμοιας λογικής με το “21” παιζόταν στην αρχαία Ελλάδα και την αρχαία Ρώμη, όπου όμως αντί για τραπουλόχαρτα χρησιμοποιούσαν ξύλινες πλάκες με διαφορετικές αριθμητικές αξίες.

Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι γεννήθηκε στην Κίνα γύρω στο 900 πΧ. Το κινέζικο blackjack είναι γνωστό και ως 21-point ή ban-nag και είναι παρόμοιο με αυτό που παίζεται στον δυτικό κόσμο. Μάλιστα, παρόλο που πρόκειται για μια πολύ διαφορετική κουλτούρα, οι Κινέζοι έχουν το ίδιο έθιμο με εμάς, και παραδοσιακά παίζουν blackjack την Πρωτοχρονιά καθώς κι εκείνοι πιστεύουν ότι φέρνει τύχη για το νέο έτος.

Οι περισσότεροι μελετητές, ωστόσο, συμφωνούν ότι πιθανότατα οι ρίζες του παιχνιδιού βρίσκονται στα γαλλικά καζίνο του 1700. Εκεί το blackjack ήταν γνωστό ως Vingt-et-Un (που σημαίνει 21), και πιθανολογείται ότι ήταν απόγονος δυο άλλων παιχνιδιών με χαρτιά που ήταν της μόδας την εποχή εκείνη, του Chemin de Fer, και του French Ferme.
Blackjack: H ιστορία του αγαπημένου παιχνιδιού της Πρωτοχρονιάς

Από εκεί, το Vingt-et-Un συνέχισε να κερδίζει δημοτικότητα και να εξαπλώνεται σε άλλες χώρες της Ευρώπης, και αργότερα και την Αμερική. Κατέληξε να γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλές στη Νεβάδα της Αμερικής, η οποία το 1931 έγινε και η πρώτη πολιτεία που νομιμοποίησε τα τυχερά παιχνίδια.

Εκεί πήρε και την τελική του μορφή και ονομασία: ονομάστηκε blackjack επειδή όταν κάποιος παίκτης έπαιρνε ένα βαλέ (jack) σπαθί και έναν άσσο σπαθί για δυο πρώτα χαρτιά, πληρωνόταν έξτρα. Έτσι, επειδή τα σπαθιά είναι μαύρα (black) και ο Jack ήταν ένα ζωτικής σημασίας χαρτί, το παιχνίδι ονομάστηκε blackjack.

Τα πιο περίεργα έθιμα της Πρωτοχρονιάς σε όλο τον κόσμο

                

Στην Αργεντινή, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς φοράνε ένα καινούργιο ροζ εσώρουχο προκειμένου να προσελκύσουν την αγάπη, στη Βραζιλία πηδούν επτά κύματα για καλή τύχη και στη Χιλή τρώνε μια κουταλιά φακές για να έχουν όλο το χρόνο δουλειά και χρήματα…
Αυτά είναι μερικά μόνο από τα πιο παράξενα έθιμα της Πρωτοχρονιάς σε όλο τον κόσμο.
Με αυτά, οι άνθρωποι θεωρούν ότι… διώχνουν τα κακά πνεύματα και δημιουργούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις, προκειμένου να έχουν μια νέα χρονιά, γεμάτη πλούτο, ταξίδια, αγάπη και καλή τύχη.
Διαβάστε μερικές από τις πιο παράξενες παραδόσεις.
Αργεντινή
Φορούν ένα καινούργιο ροζ εσώρουχο, για να έχουν αγάπη

Στις 12:00 ακριβώς, κάνουν το πρώτο τους βήμα με το δεξί πόδι
Βραζιλία
Φορούν άσπρα ρούχα για να τρομάξουν τα κακά πνεύματα

Πηδούν επτά κύματα – ένα για κάθε μέρα τις εβδομάδας- για καλή τύχη

Προσφέρουν δώρα στη Θεά Lemanja, τη θεά του νερού, η οποία τρελαίνεται για δώρα, ειδικά λουλούδια.

Χιλή
Τρώνε μια κουταλιά φακές τα μεσάνυχτα για να έχουν όλο το χρόνο δουλειά και χρήματα

Σκουπίζουν το σπίτι μέσα-έξω για να διώξουν την αρνητική ενέργεια


Κολομβία
Περπατούν το τετράγωνο της συνοικίας τους με μια άδεια βαλίτσα, για ένα χρόνο γεμάτο ταξίδια


Σκωτία
Μόλις το ρολόι δείξει 12:00, αρχίζουν να πηγαίνουν στα σπίτια φίλων και γειτόνων για να είναι οι πρώτοι που θα περάσουν το κατώφλι τους.

Ισπανία
Τρώνε σταφύλια σε κάθε χτύπημα του ρολογιού τα μεσάνυχτα, για ευημερία

Νέα Ζηλανδία
Χτυπούν τηγάνια και κατσαρόλες όσο πιο δυνατά μπορούν

Ρωσία 
Γράφουν μια ευχή σε ένα κομμάτι χαρτί, το καίνε, το ρίχνουν μέσα στο ποτήρι με τη σαμπάνια και το πίνουν πριν τις 12:01.

Πρωτοχρονιά 2014

Πρωτοχρονιά 2014 - Καλή χρονιά

Ο ΕΡΕΒΟΚΤΟΝΟΣ ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΙ ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΕΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΓΙΝΟΥΝΕ ΧΑΡΕΣ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ...ΕΛΠΙΔΕΣ

Ας ευχηθούμε ότι το 2014 θα είναι μια τυχερή χρονιά που θα κάνει τα όνειρα όλου του κόσμου πραγματικότητα σκορπώντας υγεία ευτυχία και ευημερία.
Όσα χιλιάδες κύματα τη χώρα μας χτυπούνε, τόσες να είναι οι ευχές που φέτος να μας βρούνε...!
…..Πρωτοχρονιά - 2014, νέα χρονιά, νέο ξεκίνημα, νέες ελπίδες και αναζωογονημένα όνειρα.
Πρωτοχρονιά - 2014 να ταξιδέψεις… στους κόσμους που έχεις ονειρευτείς, στους κόσμους που είναι προσδοκία ζωής.
Πρωτοχρονιά - 2014 να είμαστε υγιείς πάνω απ’ όλα, χαρούμενοι και γελαστοί…
Πρωτοχρονιά - 2014 να πραγματοποιηθεί η πιο κρυφή σου επιθυμία…το πιο τρελό σου όνειρο… να ζήσεις στιγμές μαγικές!
Πρωτοχρονιά - 2014 να είναι η ζωή σου μελωδική σαν ένα όμορφο τραγούδι και να κυλάει σαν ξέφρενος χορός!
Πρωτοχρονιά - 2014 να μην ξεχνάς την αγάπη που κρύβεται στην καρδιά σου και να την μοιράζεσαι με όλους!
Πρωτοχρονιά - 2014 να είναι μια τέλεια χρονιά, να αφήνεις στην άκρη τους καημούς και να χαίρεσαι τα καλά πράγματα στη ζωή.
Κάθε χρονιά έρχεται μόνο μια φορά. Ζήσε την στο έπακρο και απόλαυσε την κάθε στιγμή. Ευτυχισμένο το 2014.
Το 2014 να φέρει στη ζωή μας νέα ελπίδα, νέες προσδοκίες και να αφήσει στο παρελθόν τις πίκρες. Να βλέπουμε μπροστά και να χαμογελάμε!
Το 2014 να μας φέρει υγεία, ευημερία και ευτυχία και πολλές αγκαλιές. Δυνατές αγκαλιές ...από εκείνες που σου κόβουν την ανάσα!
...Πρωτοχρονιά - 2014, νέα χρονιά, νέες στιγμές μας περιμένουν. Ας τις απολαύσουμε με υγεία και ευτυχία.

 

 

 

 

 

Ευτυχισμένο το νέο έτος.

Ευτυχισμένο το νέο έτος. 

Πατήστε ΤΩΡΑ την έναρξη του βίντεο να αρχήσει το ρολόι!

 

Χρόνια Πολλά!!!! Καλή Χρονιά!!! ευτυχισμένο το 2014!!!

Το φαινόμενο Einstein μέσα από τα μεγαλύτερα αποφθέγματά του

Ο ιστορικός επιστήμονας δεν ήταν υπόδειγμα συζύγου, τουλάχιστον έτσι υποστηρίζει το βιβλίο “Einstein: His Life and Universe”, ( Αϊνστάιν: Η ζωή του και το Σύμπαν), του Walter Isaacson. Δεν μπορεί κανείς μας όμως να μην παραδεχτεί ότι τόσο η συμβολή του στις θετικές επιστήμες, όσο και οι κάτι παραπάνω από ευφυείς ατάκες που άφησε πίσω του έχουν χαραχτεί στην αιωνιότητα.

Επιλέξαμε τις πιο χαρακτηριστικές του.

Einstein Vs Einstein
“Αν είχα καταλάβει από πριν την έννοια του χρόνου, θα είχα γίνει ωρολογοποιός”.
“Για να με τιμωρήσει για την περιφρόνησή μου στις αυθεντίες, η μοίρα έκανε κι εμένα μια αυθεντία”.
“Ποτέ δεν σκέφτομαι το μέλλον. Έρχεται αρκετά σύντομα”.
Για τις ανθρώπινες σχέσεις
“Μόνο αν ζεις για τους άλλους αξίζει να ζεις”.
“Ο γάμος είναι σκλαβιά που την έκαναν να φαίνεται εκλεπτυσμένη”.
“Όποιος δεν ξεγελάστηκε ποτέ από ένα ψέμα, δεν γνωρίζει τι θα πει μακαριότητα”.
Με αφοπλιστική ειλικρίνεια
“Δεν ενδιαφέρομαι για διδακτορικά… τη βαρέθηκα όλη αυτή την κωμωδία”.
“Ο καθένας είναι μεγαλοφυΐα, αλλά αν κρίνεις ένα ψάρι από την ικανότητά του να σκαρφαλώσει σ’ ένα δέντρο, θα περάσει όλη του τη ζωή πιστεύοντας πως είναι ηλίθιο”.
Άνθρωπος που δε συμβιβαζόταν εύκολα…
“Ποτέ μην κάνεις κάτι εναντίον της συνείδησης σου ακόμη και αν το απαιτεί το κράτος”.
“Ο χωρίς σκέψη σεβασμός προς την εξουσία είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της αλήθειας”.
Φυσικός και φυσιολάτρης
“Η φύση κρύβει τα μυστικά της επειδή είναι μεγαλειώδης, όχι επειδή είναι κατεργάρα”.
Γνωστός για το καλλιτεχνικό του πνεύμα
“Ένα τραπέζι, μια καρέκλα, ένα δοχείο με φρούτα και ένα βιολί. Τι άλλο χρειάζεται κανείς για να είναι ευτυχισμένος;”
“Η φαντασία είναι πιο σημαντική από τη γνώση”.
Το πριν, το τώρα και το μετά για τον Einstein
“Ο κόσμος είναι επικίνδυνος, όχι εξαιτίας αυτών που κάνουν το κακό, αλλά εξαιτίας αυτών που τους κοιτάζουν χωρίς να κάνουν τίποτα”.
“Δεν ξέρω με τι όπλα θα γίνει ο 3ος Παγκόσμιος Πόλεμος, αλλά ο 4ος θα γίνει με πέτρες και ρόπαλα”.

Μερικές ακόμη φράσεις του Einstein που έμειναν -και θα μείνουν- στην ιστορία
“Όποιος δεν έκανε ποτέ λάθος, δεν έχει δοκιμάσει ποτέ κάτι καινούργιο”.
“Οι ευφυείς άνθρωποι λύνουν τα προβλήματα. Οι μεγαλοφυείς τα προβλέπουν”.
“Ένα σωστά προσδιορισμένο πρόβλημα έχει λυθεί κατά 50%”.
” Η δύναμη ελκύει πάντα ανθρώπους με χαμηλή ηθική”.
“Η πραγματικότητα είναι απλά μια ψευδαίσθηση, αν και πολύ επίμονη”.
“Θέλω να ξέρω τις σκέψεις του Θεού. Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες”.
“Μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα: Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, αν και δεν είμαι σίγουρος σχετικά με το σύμπαν”.
“Η τεχνολογική πρόοδος μοιάζει με τσεκούρι στα χέρια ενός παρανοϊκού εγκληματία”.

Υπέρμαχος της ειρήνης και των ελευθεριών, πνευματικών και μη, ο Einstein ήταν μια δυναμική προσωπικότητα που έδινε μαθήματα ζωής, αλλά χωρίς ποτέ να παραδεχτεί ότι είναι μια πραγματική ιδιοφυΐα. Tουλάχιστον δημόσια.
“Αν Α = επιτυχία, τότε η εξίσωση είναι: Α = Χ + Υ + Ζ, Χ είναι δουλεία, Υ είναι διασκέδαση και Ζ είναι κράτα το στόμα σου κλειστό”.

Θάργηλος άρτος: Η μετέπειτα Βασιλόπιττα

 

Η αναζήτηση για τις ρίζες του εθίμου της βασιλόπιτας, μας οδηγεί πίσω, στην αρχαιότητα, στις προσφορές άρτου ή και μελιπήκτων των αρχαίων ημών προγόνων, προς τους θεούς, κατά τη διάρκεια εορτών. 
Το κόψιμο της βασιλόπιτας είναι από τα ελάχιστα αρχέγονα έθιμα που επιβιώνουν.

Οι Λαογράφοι αναζητούν τη ρίζα του εθίμου στην αρχαιοελληνική παράδοση. Οι Αρχαίοι Έλληνες προσέφεραν στους θεούς σε κάθε μεγάλη καμπή του χρόνου ή της ζωής τους «εορταστικούς άρτους». ..
Κάθε Αθηναίος στρατιώτης, πριν ξεκινήσει για τον πόλεμο, αφιέρωνε στον Άρη, το θεό του πολέμου,τρία ψωμάκια. Ένα για να πάει καλά, ένα για να νικήσει και το τρίτο για να γυρίσει γερός και αρτιμελής.
Οι κυνηγοί, για να έχουν πλούσιο κυνήγι αφιέρωναν παρόμοια ψωμάκια στη θεά Άρτεμη, την προστάτιδα του κυνηγιού.

Οι θεριστάδες της γης αφιέρωναν αρτίδια στη θεά Δήμητρα, που τα ονόμαζαν «θαλύσια αρτίδια» στη γιορτή της συγκομιδής και απλώς «άρτους» ή «πλακούντες» στη γιορτή των Θεσμοφορίων.
Ο λαογράφος Φίλιππος Βρεττάκος στο βιβλίο του “Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των” αναφέρει:
“Οι πρόγονοί μας εις την αρχαιότητα κατά τας μεγάλας αγροτικάς εορτάς προσέφεραν εις τους θεούς, ως απ αρχήν, έναν άρτον. Επί παραδείγματι κατά την εορτήν του θερισμού, που ελέγετο Θαλύσια και ήτο αφιερωμένη εις την Δήμητρα, κατασκευάζετο από το νέον σιτάρι ένας μεγάλος εορταστικός άρτος (ένα καρβέλι), που ελέγετο “Θαλύσιος άρτος”, κατά δε την προς τιμήν Απόλλωνος εορτήν των Θαργηλιώνεψήνετο, κατά το έθιμον,ο “θάργηλος άρτος”.

Τα Θαργήλια γιορτάζονταν την 16η και την 7η ημέρα του μηνός Θαργηλιώνος προς τιμή του Απόλλωνος Δηλίου στην Αθήνα, τη Μίλητο, τη Δήλο και πολλές άλλες Ιωνικές πόλεις.
Η γιορτή άρχιζε με θυσία μιας άμναδος και ενός κριού. Ακολουθούσε πομπή και μετά μουσικοί αγώνες από κυκλικό χορό, όπου ο νικητής έπαιρνε ως βραβείο τρίποδα, τον οποίο αφιέρωνε στο «Πύθιον» Ιερό του Θεού που είχε ιδρυθεί από τον Πεισίστρατο.
Στη συνέχεια τα παιδιά τοποθετούσαν στις εξώθυρες των οικιών τους την «ειρεσιώνη» δηλαδή κλαδί ελιάς παγκάρπου. Προσφέρονταν θυσίες και καρποί, ενώ από τους πρώτους ώριμους σπόρους ζύμωναν τον άρτο «Θάργηλο».
Επίσης υπάρχουν αναφορές ότι  παρόμοιοι άρτοι δίνονταν  και κατά την διάρκεια της Αρχαιοελληνικής εορτής των  «Κρονίων» και αργότερα των ρωμαϊκών «Σατουρναλίων».
Οι Ρωμαίοι υιοθέτησαν τις συνήθειες των Αρχαίων Ελλήνων.


Στα Σατουρνάλια, γιορτή των Ρωμαίων αφιερωμένη στο θεόΣατούρνου, ο οποίος αντιστοιχεί στον ελληνικό θεό Κρόνο και τον θεωρούσαν θεό της γονιμότητας, καθιέρωσαν  τυπικές θυσίες και διάφορα έθιμα, όπως την ανταλλαγή μικρών δώρων, υπαίθριες αγορές και τυχερά παιχνίδια ακόμα και για τους δούλους.
Ανάμεσα στα έθιμα της γιορτής ήταν  και η συνήθεια να ζυμώνουν πλακούντες, που στη συνέχεια τους έτρωγαν, για να πάρουν δύναμη. 

Οι πλακούντες ήταν οι μακρινοί πρόγονοι των πιτών και τωνκέικ. Η ζύμη τους ήταν παρόμοια με τη ζύμη των ψωμιών, αλλά ήταν εμπλουτισμένη με γάλα, λίπος, μυρωδικά, μπαχαρικά κ.α.Οι Ρωμαίοι είναι οι πρώτοι που καθιέρωσαν στους πλακούντεςεκείνους το μεταλλικό νόμισμα για υγεία και καλή χρονιά.

Πρόσθεταν μάλιστα και μικρό κομμάτι πάπυρο, που αν τύχαινε σε δούλο του σπιτιού, του χάριζαν την ελευθερία. Τα επόμενα χρόνια  παρέλαβαν οι Φράγκοι το έθιμο, οι οποίοι το διέδωσαν, αν και υπάρχει η αναφορά ότι για πολλούς αιώνες δεν τοποθετούνταν νόμισμα αλλά ένα φασόλι μέσα στη πίτα και αυτός  που το έβρισκε, ανακηρυσσόταν  ο «Βασιλιά της βραδιάς» ή «Φασουλοβασιλιάς»

Γιόρταζαν οι αρχαίοι Έλληνες την Πρωτοχρονιά;

Πρέπει κατ' αρχάς να ειπωθεί ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν φαίνεται να γιόρταζαν την Πρωτοχρονιά.

Γι' αυτούς μεγαλύτερη σημασία είχε η αρχή κάθε μήνα που ονομαζόταν νουμηνία.

Στην Αθήνα, ωστόσο, μια επιγραφική μαρτυρία μας πληροφορεί για μια θρησκευτική τελετή που γινόταν στην αρχή του νέου έτους ή, σωστότερα, την τελευταία ημέρα του απερχομένου, αφορούσε όμως περιορισμένο αριθμό ατόμων.

Επρόκειτο για μια θυσία των απερχόμενων αξιωματούχων στον Δία Σωτήρα και την Αθηνά Σωτήρα και απέβλεπε στην εξασφάλιση της εύνοιας των θεών αυτών για τη νέα χρονιά.

Μόλις στα ρωμαϊκά χρόνια και κάτω από την επίδραση της ίδιας της Ρώμης άρχισε ο εορτασμός της Πρωτοχρονιάς, ο οποίος επεκτάθηκε σε όλη την επικράτεια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, επομένως και στον ελληνικό χώρο.

Ήταν ο Ιούλιος Καίσαρας που το 46 π.Χ. καθιέρωσε την 1η Ιανουαρίου ως αρχή του έτους, κάτι που έκτοτε γνώρισε ευρεία διάδοση στη Δύση με λιγοστές και περιορισμένες τοπικά και χρονικά εξαιρέσεις, όπως π.χ. στην εποχή του Καρόλου του Μεγάλου (ο τελευταίος επειδή συνέβη να ανεβεί στον θρόνο τα Χριστούγεννα του 800 μ.Χ. όρισε για την επικράτειά του ως αρχή του χρόνου τις 25 Δεκεμβρίου.)

Στον Ιούλιο Καίσαρα και στις γνώσεις του περίφημου αστρονόμου από την Αλεξάνδρεια Σωσιγένη, τη συνδρομή του οποίου είχε ζητήσει, οφείλουμε και την προσαρμογή του έτους στη διάρκεια της περιστροφής της Γης γύρω από τον Ήλιο. Η σειρά των μηνών που ισχύουν σήμερα, η διάρκεια και οι ονομασίες τους οφείλονται εν πολλοίς στη διορατικότητα του ρωμαίου στρατηλάτη και πολιτικού.

Στην αρχαία Ελλάδα το έτος το αποτελούσαν δώδεκα σεληνιακοί μήνες, οι οποίοι είχαν συνήθως 29 και 30 ημέρες εναλλάξ (πρόκειται για τους «κοίλους» και «πλήρεις» μήνες, αντίστοιχα, των Αρχαίων). Τα όρια κάθε μήνα τα σηματοδοτούσε η εμφάνιση δύο νέων φεγγαριών, επομένως η διάρκειά του ήταν περίπου 29 ½ ημέρες.

Ωστόσο η καθιέρωση ενός έτους 354 ημερών δημιουργούσε πρόβλημα και, αν δεν λαμβάνονταν μέτρα, συνεχώς θα διογκωνόταν, αφού ένα ηλιακό έτος έχει 365 ημέρες.

Για να εκμηδενίσουν τη διαφορά αυτή πρόσθεταν κατά διαστήματα, συνήθως ανά διετία, έναν εμβόλιμο μήνα διάρκειας περίπου 22-23 ημερών. Πιθανότατα οι Έλληνες χρησιμοποίησαν ημερολογιακό έτος 12 μηνών περίπου τον 8ο αι. π.Χ., αφού μνεία της ύπαρξής του εντοπίζεται στον Ησίοδο, αν και ορισμένοι αμφισβητούν την αξία της μαρτυρίας αυτής.

Πρέπει επίσης να αναφέρουμε ότι η σχέση ανάμεσα στο ημερολογιακό έτος και στις γιορτές ήταν για τους Έλληνες στενή, όπως αποδεικνύεται από το ότι τα ονόματα των περισσοτέρων μηνών τους προέρχονταν από ονομασίες γιορτών που τελούνταν κατά τους μήνες αυτούς.

Οι γιορτές αυτές σπάνια σχετίζονται με επεισόδια από τη ζωή των ίδιων των θεών (παράδειγμα ο μήνας Γαμηλιώνας (Ιανουάριος), κατά τον οποίο γιορταζόταν ο ιερός γάμος του Δία και της Ήρας, οι ανθρώπινοι γάμοι θεωρούνταν επανάληψη του γάμου αυτού) και συνήθως έχουν να κάνουν με τις αγροτικές ασχολίες που ελάμβαναν χώρα κατά το αντίστοιχο χρονικό διάστημα και με τις οποίες ο άνθρωπος εξασφάλιζε τη σοδειά του συνεπώς και την ύπαρξη και διαιώνισή του.

Το ότι σε αρκετά μέρη του αρχαίου ελληνικού κόσμου τα ονόματα των μηνών δεν σχετίζονται με τις γιορτές των σημαντικότερων θεών τους αλλά συνήθως με αυτές του Απόλλωνα σημαίνει ότι στην καθιέρωσή τους πρέπει να έχει συμβάλει αποφασιστικά ένα ιερό του θεού αυτού με πανελλήνια αποδοχή, όπως αποδεδειγμένα ήταν αυτό στους Δελφούς.

Στον πίνακα που ακολουθεί αναλύεται το αρχαιοελληνικό ημερολόγιο, το οποίο διαφοροποιούνταν σε κάθε πόλη:

Οι μήνες και οι αντιστοιχίες τους με τους σημερινούς αναφέρονται παρακάτω:

Εκατομβαίων (30 ημέρες) 16 Ιουλίου - 15 Αυγούστου
Μεταγειτνιών (29 ημέρες) 16 Αυγούστου - 15 Σεπτεμβρίου
Βοηοδρομιών (30 ημέρες) 16 Σεπτεμβρίου - 15 Οκτωβρίου
Πυανεψιών (29 ημέρες) 16 Οκτωβρίου - 15 Νοεμβρίου
Μαιμακτηριών (30 ημέρες) 16 Νοεμβρίου - 15 Δεκεμβρίου
Ποσειδεών (29 ημέρες) 16 Δεκεμβρίου - 15 Ιανουαρίου
Γαμηλιών (30 ημέρες) 16 Ιανουαρίου - 15 Φεβρουαρίου
Ανθεστηριών (29 ημέρες) 16 Φεβρουαρίου - 15 Μαρτίου
Ελαφηβολιών (30 ημέρες) 16 Μαρτίου - 15 Απριλίου
Μουνιχιών (29 ημέρες) 16 Απριλίου - 15 Μαϊου
Θαργηλιών (30 ημέρες) 16 Μαϊου - 15 Ιουνίου
Σκιροφοριών (29 ημέρες) 16 Ιουνίου - 15 Ιουλίου

Γάϊδαρος

« Στην Ελλάδα υπήρχαν 508.000 γαϊδούρια το 1950, 95.000 το 1995 και λιγότερα από 16.000 το 2008. Μιλάμε βέβαια για τον Equus asinus γιατί τα μεταφορικώς νοούμενα γαϊδούρια αυξάνονται με εκθετικό τρόπο »

Κάποτε τα γαϊδούρια, στεναχωρημένα που τα φόρτωναν διαρκώς και από την ταλαιπωρία τους, έστειλαν πρεσβεία στο Δία καϊ τον παρακαλούσαν νά βάλει τέλος στά βάσανά τους. Κι΄ ο θεός, θέλοντας νά τούς απόδειξη πώς αυτό είναι αδύνατο, τούς απάντησε πώς τότε θα γλυτώσουν άπό τις κακοπάθειες όταν μέ τό κατούρημά τους φτιάξουν ένα ποτάμι. Καί τά γαϊδούρια, νομίζοντας πώς τους τό είπε αληθινά, άπό τότε και μέχρι σήμερα όταν ιδούν ούρα από τό σινάφι τους, στέκουν εκεί καί κατουρούν κι’  αυτά.
Ο αρχαίος όνος.
Ο μεσαιωνικός αείδαρος^[311.28]
O γάιδαρος, γάδαρος ή γαϊδούρι, στο θηλυκό γένος γαϊδάρα,γαδάρα ή γαϊδούρα και στην καθαρεύουσα όνος, είναι κατοικίδιο εξημερωμένο θηλαστικό ζώο που ανήκει στην τάξη περισσοδάκτυλα. Η επιστημονική του ονομασία είναι Equus asinus, είναι δηλαδή ένα είδος του γένους «άλογο» (Equus). Πρόκειται για ζώο που φημίζεται για την παροιμιώδη υπομονή του. Από τη διασταύρωση αλόγου (συγκεκριμένα φοράδας) και γαϊδάρου προέρχεται το μουλάρι, ενώ από τη διασταύρωση αλόγου και θηλυκού γαϊδάρου προέρχεται ο γίννος. Παλαιότερα οι άνθρωποι τον χρησιμοποιούσαν σαν μεταφορικό μέσο.
Στην Ελλάδα υπήρχαν 508.000 γαϊδούρια το 1950, 95.000 το 1995 και λιγότερα από 16.000 το 2008. Μιλάμε βέβαια για τον Equus asinus γιατί τα μεταφορικώς νοούμενα γαϊδούρια αυξάνονται με εκθετικό τρόπο.
Πρωταγωνιστής σε πολλούς μύθους, παροιμιόμυθους και σάτιρες.
π.χ. Στέφανου Σαχλίκη «Γαδάρου, λύκου κι αλωπούς διήγησις ωραία».

Ετυμολογία

Απο τα Γάδαρα της Συρίας όπου μετά από πολλές διασταυρώσεις ονάγρων έφτειαξαν τον πρότυπο γάϊδαρο. Μαλλον η ορθότερη γραφή είναι γάδαροςαντί του συνηθισμένου γάιδαρος.
Αλλη περίεργη ετυμολογία μας δίνει ο Charles Du Cange στο Glossarium ad scriptores mediae et infimae Graecitatis – Tome I, 1688 [311] σελ 28 .

Μιά τέτοια ερμηνεία είναι γιά γέλια. Το «γ» πως προστέθηκε;

Ζωγραφική

Ένα εύρημα είναι ένα graffito του 200 μ.Χ. περίπου , που βρέθηκε στα τείχη της Παλατίνου Λοφου τη Ρώμη. Πρόκειται για ένα σχέδιο ενός σταυρωμένου γάιδαρου. Μια παρωδία ενός χριστιανού φυλακισμένου ο οποίος λατρεύει τον Χριστό. Οι Ρωμαίοι ήταν αναμφίβολα διασκέδαζαν με την ιδεα ότι οι Χριστιανοί λάτρευαν τον Ιησού που είχε σταυρωθεί.  »
Βασει τέτοιων δεδομένων κατηγορήθηκαν οι Ναϊτες ότι λατρεύουν κάποιο σταυρωμένο με κεφάλι γαιδουριού.

LeBrun

Πλήν του Αλογομούρη ο ΛεΜπρέν έκανε τή ερευνά του και για τον γαίδουρομούρη.
Φαίνεται πως οι θεοί, απο αρχαιοτάτων χρόνων, καταδεχόντουσαν το γάιδαρο γιά καβάλα. Στην εικόνα μας ο Ηφαιστος.
Το συνήθειο κληροδοτήθηκε και στά παιδιά τους. Βλ. τηνθριαμβική είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα καθημένου επί μιας όνου.

Δεξιά, το ίδιο θέμα γελοιοποιημένο με τον Σειληνό φορτωμένο και ερεθισμένο εν είδει γαϊδάρου.^[759.24]
Δημήτρης Σαπρανίδης – Ιστορία της Πολιτικής Γελοιογραφίας στην Ελλάδα σελ. 24

Πού μένει το ζώον

Κατοικίδιον ο γάιδαρος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μένει μέσα στο σπίτι. Ουτε καν επί τής στέγης (πβλ. Γάιδαρος στα κεραμίδια). Εχει δικό του οίκημα, και εκεί συγκατοικεί με το άλογο, το μουλάρι και τα βοοειδή. Το αχούρι! Η λεξη ετυμολογείται απο το αχυρών (καθομιλουμενη αχυρώνας). Αρχικά λέγοταν αχύριος [ενν. χώρος]> αχύριον. Κάνουν λάθος όσοι το ετυμολογούν απο τό Τουρκικό ahir. Μάλλον οι Τούρκοι το πήραν απο τους Βυζαντινούς. Πριν ήσαν νομάδες και δεν είχαν μόνιμα οικήματα για τους εαυτούς τους, πόσω μάλλον για τα υποζύγια.
Το αχούρι ειναι πρότυπο ακατάστασιας και γι” αυτό λεμε ακομα για τον ακατάστατο ανθρωπο που έχει ατακτοποίητο το δωμάτιο του: « Πως ζείς σ΄αυτό το αχούρι« .
Χρησιμοποιούμε ομως και το « σε σταβλο γεννήθηκες;« . Ο στάβλος ειναι συνώνυμη λέξη με το αχούρι. Το λεξικό ΣΟΥΙΔΑ αναφέρει Όνείον εν ω οι όνοι ίστανται, ειδικό οίκημα για γαιδούρια. Εκεί, αλλά και καθ΄οδόν κάνει τιςονίδες του (τα των όνων αποπατήματα^ΣΟΥΙΔΑ).
Βιβλ ΦΙΛΙΣΤΩΡ ΤΟΜ 1. ΣΕΛ. 89 – Ετυμολογία – Δ. Ι. Μαυροφρύδης

Που τρώει το ζώον;

Σε ένα ξύλινο κατασκεύασμα ή κοίλωμα σε χονδρό ξύλο, που βρίσκεται μέσα στο στάβλο (αχούρι), στο οποίο και τοποθετείται η τροφή των υποζυγίων (κυρίως άχυρα ή κριθάρι).
Η φάτνη λεγεται και τό παχνί. πορά το φαγεϊν φάγνη > φάτνη. ΚΔ Λουκ.2,7 « έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκσν, και άνέκλινεν αυτόν έν τη φάτνη« , και Λουκ. 13,15 «ου λύει τον βούν αύτοϋ ή τόν όνον άπό της φάτνης και άπαγαγών ποτίζει» πρβλ. Κάλαντα Χριατουγέννων « έν τω σπηλαίω τίκτεται, έν φάτνη των άλογων ». Αργότερα, κατά συνεκδοχήν, όλο το σπήλαιο-στάβλο όπου υποτίθεται ότι εγεννήθη ο Ιησούς το λέμε (κακώς) φάτνη. βλ. μαλιστα το http://el.thefreedictionary.com “οπου το λήμα φάτνη ξεδιάντροπα ερμηνεύεται ως « η σπηλιά με ζώα όπου γεννήθηκε ο Χριστός « .
καὶ τὴν σκηνὴν τὴν Μαρδονίου οὗτοι ἦσαν οἱ διαρπάσαντες͵ τά τε ἄλλα ἐξ αὐτῆς καὶ τὴν φάτνην τῶν ἵππων͵ ἐοῦσαν χαλκέην πᾶσαν καὶ θέης ἀξίην. Τὴν μέν νυν φάτνην ταύτην τὴν Μαρδονίου ἀνέθεσαν ἐς τὸν νηὸν τῆς Ἀλέης Ἀθηναίης Τεγεῆται
(Ηρόδοτος, 9.70)

Τι φοράει το ζώον

Κατ” ακρίβειαν τι του φοράνε του ζώου:σαμάρι. (από σαγμάριον < Σάγμα) Στο αλογο φοράνε σέλα. Το σαμάρι το κατασκευάζει οσαμαράς ή σαγματοποιός στοσαγματοποιείο ή σαμαράδικο. (Ο Σαμαράς δεν ξέρουμε τι κατασκευάζει. Είναι πολλα υποσχόμενος νέος ή νέος του υπόσχεται πολλά;).Ενα χράμι η μια χοντρή τσὀχα (σαμαροσκούτι) τοποθετείται κάτω από το σαμάρι. Το γαιδούρι με σαμάρι έχει στιγματισσθεί και συσχετισθεί με την υποτέλεια. Ο σαμαρωμένος γάιδαρος επιδεικνύει και γαιδουρινή υπομονή. Γι” αυτό ο αναίσχυντος χαρακτηρίζεται «γαιδούρι ξεσαμάρωτο» (αγριο, ασελγές, ατιθασο, βρωμερο).
Του φοράνε και χάμουρα ή γκέμια ή χαλιναρι ή ηνία, λαιμαριά,παρωπίδες, ακομα και ματόχαντρα για την αποφυγή της βασκανίας.
Ολα αυτά τά παραφερνάλια ονομαζονται με το γενικό ονομα σαγή.

Παρομοιώσεις

Τον γάιδαρο τον χαρακτηρίζει το γαιδουρινό πεισμαη περίφημη γαιδουρινή υπομονή, και η γαιδουρινή συμπεριφορά (βλ. παροιμία 1 παρακάτω). Αντίστοιχοι χαρακτηρισμοί δίνονται σε όμοιους ανθρώπους.


Η ιδιότητα ή η συμπεριφορά του γαιδάρου λέγεται «γαιδουριά». (κατά το ανθρωπιά) πχ. «Ηταν μεγάλη γαϊδουριά να μην του ευχηθεί στην γιορτή του».
Σπανίως δίνονται ονόματα στις συμπεριφορές ζώων. Μιλάμε για «λεονταρισμούς» και «στρουθοκαμηλισμούς» αλλα οχι βοδισμούς, γατισμούς (αν και έχουμε «γατήσια μάτια») ή σκυλισμούς (αν και δουλευουμε «σκυλίσια»).
Οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν το γαϊδούρι σέ παρομοιώσεις για να χαρακτηρίσουν κάποιον βραδύ : Χορός: πάνυ γὰρ βραδύς ἐστί τις ὥσπερ ὄνος. Πισθέταιρος: Μανῆς γάρἐστι δειλός. Αριστοφάνης – Όρνιθες 1325

Ανταγωνισμός υπάρχει για τον γάϊδαρο σε όλες τις παρομοιώσεις: Εχουμε ισότιμα:

• Μουλαρίσιο πείσμα και ρήμα μουλαρώνω=πεισματώνω
• Ιώβειο υπομονή (απο τον Βιβλικό Ιώβ)
• Κτηνώδη συμπεριφορά που ξεπερνάει την γαϊδουρινή.

Παροιμίες

1. Ο που ακλουθάει γάιδαρο ακούει και τις πορδές του.
2. Δεν μπορεί να δείρει το γάϊδαρο, δέρνει το σαμάρι
3. Κάλλιο γαϊδουρόδενε παρα γαϊδουρογύρευε
4. Που να σε δω στο στο γάϊδαρο καβάλα
   βλ. Α. Στουγιαννίδη «Η Βυζαντινή διαπόμπευση …»
5. Οποια δεν κάθεται καλά και κάνει εργολαβία στο γάϊδαρο και στον παπά και στη αστυνομία
   βλ. Α. Στουγιαννίδη «Η Βυζαντινή διαπόμπευση …»
6. Δυο γάϊδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα.^[9181.1Γ]
7. Κάποιου χαρίζαν γάϊδαρο και τον κοίταγε στα δόντια.
8. Τι ξέρει ο γάϊδαρος απο σφουγγάτο;
9. Μεγάλωσε το γαιδουράκι, μίκρυνε το σαμαράκι.
10. Αλλιώς λογιάζει ο γάιδαρος κι αλλιώς ο γαϊδουριάρης170.25
11. Ό βασιλιάς της Γερμανίας βασιλιάς τών βασιλιάδων, ό βασιλιάς της Γαλλίας βασιλιάς τών γαϊδάρων, ό βασιλιάς της Ισπανίας βασιλιάς τών ανθρώπων, ό βασιλιάς της Αγγλίας Βασιλιάς των τρελλών (ΓΑΛ)^[244.113]
12. Γάιδαρος στή Γερμανία, καθηγητής στή Ρώμη (ΓΕΡ)^[244.130]
13. Δώδεκα Μυτιληναίοι φορτώνανε ένα γάιδαρο καί πάλι φώναζαν, «ανάθεμα τή μοναξιά». (ΕΛΛΗΝΙΚΗ)^{[244.48][9181.174Δ]}
14. Εκατό Καρδαμυλίτες ένα γάιδαρο φόρτωναν. (ΕΛΛΗΝΙΚΗ)^[244.49]
15. Αντι να σειέται ο γάϊδαρος, σειέται το σαμάρι.^[241.414]
16. Εγω “μαι κι γαδάρα μου και τρία κουβέλια στάρι^[9181.29Ε]
17. Δεμένος ο γάϊδαρος, αναπαυμένος ο νοικοκύρης.^[9181.20Δ]
18. Δεν μπορεί να δείρει τον γάδαρο και δέρνει το σαμάρι^[9181.66Δ]
19. Δεν το χω για τον ψόφο του γαδάρου μου, οσο για τά ρωτήματα του κοσμου^[9181.94Δ]
20. Εδέθη ο γάϊδαρος κ΄ελύθη κ΄εδέθη οπου του μοιάζει^[9181.37Ε]Για ανθρώπους ανίκανους που δεν μπορούν να διατηρήσουν μια θέση και γυρνάνε στα ίδια.
21. Εδεσε το γάϊδαρό του^[9181.38Ε]Διασφαλίσθηκε
22. Είπε ο γάϊδαρος τον πετεινό κεφάλα.^[9181.88Ε]
23. Ο γάϊδαρος στο γάμο ή για νερό ή γιά ξύλα
24. Σιγά μη στάξει η ουρά του γαιδάρου, 170.2
25. Εκανα τον γάϊδαρο και ετούρλωσε τ΄ αυτιά του, και πήρε το σαμάρι του και πηγε στήν κυρά του^[9181.121Ε]
26. Γάϊδαρος ειν΄ο γάϊδαρος αν εφορεί και σέλλα,
    κι η γρα κι αν ομορφίζεται δεν γίνεται κοπέλλα. ^[9181.2Γ]
27. Μεγαλώνει το γαϊδούρι και κονταίνει το σαμάρι^[9181.60Μ]
28. Μικρό γαδούρι πάντα πουλάρι ^[9181.236Μ]
29. Μισοκουρεμένη ουρά, του γαδάρου πεθερά^[9181.243Μ]
30. Ξερακιανός γάδαρος, ξαλειμός στον αχερώνα^[9181.36Ξ]

1. Μαντζουράνα στο κατώι, γάιδαρος στα κεραμίδια
   Γάιδαρος στα κεραμίδια Η φράση στα λατινικά ήταν asinus in tegulis και λέγονταν για να δηλώσει κάτι το παράξενο. Πετρώνιος – Satyricon 45.8
   Η ελληνικη έκδοση λέγεται για τις ασυνάρτητες ομιλίες και εν γένει για κάθε ασυναρτησία – συμπεριλαμβανομένων και των ασυνάρτητων ανθρώπων που δεν μπορούμε να τους έχουμε εμπιστοσύνη.
2. Bρήκε ο γάιδαρος βρακί να φορέσει στο Δαφνί(=τρελοκομείο)
3. Γάιδαρος είν” ο γάιδαρος, αν εφορεί και σέλλα, κ” η γριά κι αν εμορφίζεται, δεν γίνεται κοπέλα. (Κεφαλονίτικη)
4. Έκαμα τον γάιδαρο κι ετσούλωσε τ” αυτιά του
   κι επήρε το σαμάρι του και πήγε στην κυρά του.
5. Ήταν στραβό το κλήμα, το ’φαγε κι ο γάϊδαρος κι αποστράβωσε.
6. Μητ” ο σκύλος τρώει τ” άχυρο μήτε το γάιδαρο αφήνει.
7. Να σηκωθεί ο άνθρωπος να κάτσει ο γάιδαρος.
8. Να σωπάσει ο άνθρωπος να μιλήσει το γαϊδούρι.
9. Ο γάιδαρος είν’ γάιδαρος και ας φορεί και σέλα.
10. Ο κουζουλός ο γάιδαρος, πάντα πουλάρι δείχνει.
11. Όλοι με χρυσά βελούδα, ποιος τα βόσκει τα γαϊδούρια;
12. Οποίος κεντάει το γάιδαρο μυρίζεται τις πορδές του.
13. Όταν δεν μπορεί να δείρει το γάιδαρο, δέρνει το σαμάρι.
14. Όταν ψοφήσουν τ” άλογα, έχουν τιμή τα γαϊδούρια.
15. Σε ξένο γάιδαρο καβάλα γρήγορα και κατέβα γρήγορα.
16. Σου χαρίζουν γάιδαρο και τον κοιτάς στα δόντια;
17. Καποιανού του χαρίζαν γάιδαρο και τον κοίταγε στα δόντια.
18. Τον γάιδαρο, όσο και να τον στολίσεις, άλογο δεν γίνεται.
19. Τον άρχοντα και γαϊδούρι να τον δείς  μην τον καβαλικέψεις ^{[1022.300.1039]}
20. Το μισιακό γαιδούρι το τρώει ο λύκος.^{[1022.296.993]}

και άλλες αρχαίες

• Ονος άγει μυστήρια^[211.291]Το γαϊδούρι μεταφέρει τα Μυστήρια.
  Κατά τα Ελευσίνια Μυστήρια τα γαιδούρια μετέφεραν τα χρειαζούμενα από την Αθήνα στήν Ελευσίνα. Για ανθρώπους που δεν ξέρουν κάτι και όμως καταπιάνονται με αυτό.
• Ο όνος ακροάται σάλπιγγος ή όνος λύρας ακουων
  Ενα γαιδούρι ακούει σάλπιγγα και
• “Ονος λύρας ουκ επαϊει, ουδέ σάλπιγγος ύς^[211.292]ο γαιδαρος δεν ξέρει απο λύρα ούτε το γουρούνι από σάλπιγγα.
  Γι΄αυτούς που δεν σκαμπάζουν τιποτε από μουσική.
• Όνος εις Αθήνας^[211.293]Γαϊδούρι στην Αθήνα, Για απαίδευτο που βρίσκεται σε χώρο που δεν του ταιριάζει^[449.383]
• Από όνων εφ΄ιππους 
  Δηλώνει κάποια προαγωγή
• Όνος εις άχυρα ^[211.294]Για τους αχόρταγους. Ανάλογη «Αλεπού στο κοτέτσι»
• Τα μακρά ώτα όνον δηλούσι.
• Άλλα μεν Λεύκωνος όνος φέρει, άλλα δε Λεύκων^[449.380]Ανάλογη της νεοελληνικής «Αλλιώς λογιάζει ο γάιδαρος κι αλλιώς ο γαϊδουριάρης»
• Περί όνου σκιάς
  Κάποιος νοίκιασε ένα γαϊδούρι για να πάει στους Δελφούς· και, μόλις έπιασε μεγάλη ζέστη, πήγε στη σκιά του γαϊδουριού αυτός που το νοίκιασε, ο ιδιοκτήτης όμως του γαϊδάρου τα “βαλε μαζί του, λέγοντας του ότι «τον γάιδαρο σου νοίκιασα, όχι και τη σκιά του». Από εδώ και η παροιμία για όσους τσακώνονται για πράγματα ευτελή.
• Ωτα όνου λαβείν (απο την ιστορία του Μίδα).

Καρίων: νὴ τοὺς θεοὺς Μίδαις μὲν οὖν, ἢν ὦτ᾽ ὄνου λάβητε.
Μετάφραση: Να! Ο καθένας Μίδας σωστός. Γαιδουρινά μονάχα αφτιά βγάλει.
(Αριστοφάνης – «Πλούτος» 288)

• Αφ΄ιππων επ’ όνους^[211.70]Αντίστοιχη της Νεοελληνικής «Από δήμαρχος κλητήρας» ή «απ΄τα ψηλά στα χαμηλά κι΄απ τα πολλά στα λίγα».
• Απ΄ ονου καταπεσείν . 
  Για κάποιον που μπλέκει με υπαιτιοτητά του. Ωραίο λογοπαιγνιο γιατι διαβάζεται και
  « απο νού καταπεσείν », « απο το ξερό του το κεφάλι » όπως θα λέγαμε σήμερα.
• Ει μη δὐναιο βοῦν ἔλαυνε ὂνον(αρχ)
  Αν δεν μπορείς να έχεις βόδι πάρε γαϊδούρι^[449.390]
• Ἡ κάμηλος ψωριῶσα πολλῶν όνων ἀνατίθεται φορτία (αρχ)
  Η ψωριάρα γκαμήλα σηκώνει φορτώματα πολλών γαιδουριών
• Ὑπό τῆ λεοντῆ πάλιν πάλιν ὀ ὂνος ὀγκήσεται^[449.383]Το γαιδουρι κι” αν μασκαρευτεί λιοντάρι πάλι θα γκαρίζει
• Ονῳ τις ἒλεγε μῦθον ὁ δε τὰ ὦτα ἐπέσειεν.^[449.383]Στο γαιδούρι λέγανε ένα παραμύθι κί αυτό κούναγε τ΄αυτιά του
• Όνος ύεται
  Το γαιδούρι βρέχεται. Πλήρης αδιαφορία. Ανάλογο με το σημερινό πέρα βρέχει
• Ονου πόκες ή όνον κείρεις 
  Αντιστοιχο του σημερινού « πιασ΄τ΄ αυγό και κούρεψ΄το »
• Ονος με ελακτισεν καγώ λακτίσω τούτον;

Με κλώτσησε ενα γαϊδούρι, πρέπει και εγώ να το κλωτσήσω; Εισηγείται ανεκτικότητα και υψηλόφρονη συμπεριφορά στις κακές συμπεριφορές χυδαίων ανθρώπων. Το διηγείται ο Διογένης ο Λαέρτιος* επικαλούμενος τον Δημήτριο τον Βυζάντιο που το θεωρούσε ότι ο Σωκράτης είχε πεί εἰ δέ με ὄνος ἐλάκτισε, δίκην ἂν αὐτῷ ἐλάγχανον; ».
Διογένης ο Λαέρτιος – ΒΙΟΙ ΚΑΙ ΓΝΩΜΑΙ ΤΩΝ ΕΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑι ΕΥΔΟΚΙΜΗΣΑΝΤΩΝ

Νεοελληνικοί Παροιμιόμυθοι

Φράσεις

Μου φέρθηκε γαιδουρινά ἠ Επέδειξε γαιδουρινή συμπεριφορά
Δεν ξερει να μοιράσει δυο γαιδάρων άχυρα^[170.243]
Δείγμα πλήρους ανικανότητας. Αντίστοιχες είναι οι φράσεις της ομιλουμένης: «Δεν ξέρει τί του γίνεται» και «Δεν ξέρει που του παν τα τέσσερα»*.
Σχετική είναι η αρχαία «οὐδὲ τὰ τρία Στησιχόρου  γνῶναι»,  χαρακτηρισμός αγράμματου ανθρώπου όπως μας αναφέρει ο Διογενειανός.7.14. Δηλαδή την στροφή, την αντιστροφή, και την επωδή.
Δες και «άλογο»

Σάτιρα
Υπαρχει και μια τάση για ζωώνυμες σατιρικές εφημερίδες. Πολύ πριν από το σημερινό Ελληνικό «Ποντίκι» και το Γαλλικό «Canard enchaîné» (αλυσοδεμένη πάπια) κυκλοφόρησε στην Αθήνα η βραχύβια εβδομαδιαία σατιρική εφημεριδα «Ο ΓΑΙΔΑΡΟΣ» του Αντ. Χαλούλου στα 1869 ως το 1872. Μετά δεκα χρόνια εβγαλε άλλα έξη τεύχη. Και μετά τίναξε οριστικά τα πέταλα.
Δημήτρης Σαπρανίδης – Ιστορία της Πολιτικής Γελοιογραφίας στην Ελλάδα σελ. 84

Τι λέει μωρέ το Ζώον

Ο όνος ογκάται και η φωνή του λέγεται ογκηθμός,
ο γάιδαρος γκαρίζει και η φωνή του λέγεται γκαρίσμα.

Διασκεδαστικό επεισόδιο στη Βουλή

Η Δεξια εκμεταλλεύεται την επέμβαση των Σοβιετικων στην Ουγκαρία, για αντι-Σοβιετική προπαγάνδα, με δημοσιεύματα, λόγους, ρητορίες στην βουλή κλπ. Οργισμένος γιατί το πράγμα έχει ξεφύγει από κάθε μέτρο, ο τότε Πρόεδρος της ΕΔΑ Γιάννης Πασαλίδης αναφωνεί : «Εως πότε θα Ουγκαρίζετεκύριοι συνάδελφοι! »

Μύθοι Αισώπου

• ΣΞΒ’ – Ὄνοι πρὸς τὸν Δία
• ΣΞΓ’ – Ὄνον ἀγοράζων
• ΣΞΔ’ – Ὄνος ἄγριος καὶ ὄνος ἥμερος
• ΣΞΕ’ – Ὄνος ἅλας βαστάζων
• ΣΞΣΤ’ – Ὄνος βαστάζων ἄγαλμα
• ΣΞΖ’ – Ὄνος ἐνδυσάμενος λεοντῆν καὶ ἀλώπηξ
• ΣΞΗ’ – Ὄνος ἵππον μακαρίζων
• ΣΞΘ’ – Ὄνος καὶ ἀλεκτρυὼν καὶ λέων
• ΣΟ’ – Ὄνος καὶ ἀλώπηξ καὶ λέων
• ΣΟΑ’ – Ὄνος καὶ βάτραχοι
• ΣΟΒ’ – Ὄνος καὶ ἡμίονος ἐξ ἴσου ἐμπεφορτισμένοι
• ΣΟΓ’ – Ὄνος καὶ κηπουρός
• ΣΟΔ’ – Ὄνος καὶ κόραξ καὶ λύκος
• ΣΟΕ’ – Ὄνος καὶ κύων συνοδοιποροῦντες
• ΣΟΖ’ – Ὄνος καὶ ὀνηλάτης
• ΣΟΣΤ’ – Όνος και κύων συνοδοιπορούντες
• ΣΟΗ’ – Ὄνος καὶ τέττιγες
• ΣΟΘ’ – Ὄνος νομιζόμενος λέων εἶναι
• ΣΠ’ – Ὄνος παλιούρους ἐσθίων καὶ ἀλώπηξ
• ΣΠΑ’ – Ὄνος πατήσας σκόλοπα καὶ λύκος

ΜΥΘΟΙ ΑΙΣΩΠΟΥ σε Νεοελληνική απόδοση

262
Oι   γάιδαροι   στόν   Δία
Κάποτε τα γαϊδούρια, στεναχωρημένα που τα φόρτωναν διαρκώς και από την ταλαιπωρία τους, έστειλαν πρεσβεία στο Δία καϊ τον παρακαλούσαν νά βάλει τέλος στά βάσανά τους. Κι΄ ο θεός, θέλοντας νά τούς απόδειξη πώς αυτό είναι αδύνατο, τούς απάντησε πώς τότε θα γλυτώσουν άπό τις κακοπάθειες όταν μέ τό κατούρημά τους φτιάξουν ένα ποτάμι. Καί τά γαϊδούρια, νομίζοντας πώς τους τό είπε αληθινά, άπό τότε και μέχρι σήμερα όταν ιδούν ούρα από τό σινάφι τους, στέκουν εκεί καί κατουρούν κι’  αυτά.
Ό μύθος σημαίνει πώς κανείς δέν μπορεί ν” άποφύγη τή μοίρα του.

263 Ό   αγοραστής   του   γαϊδάρου

« Ενας, σκοπεύοντας ν” άγοράση ένα γάιδαρο, τόν πήρε νά τόν δοκιμάση κι” αφού τόν έμπασε στό παχνί, τόν άφησε δίπλα στους άλλους  πού είχε. Ό γάιδαρος, παρατώντας τούς άλλους, πήγε κοντά στόν πιό τεμπέλη καί τόν πιό λαίμαργο. Και επειδή δέν πρόσφερε τίποτα, ό άνθρωπος τόν έδεσε καί τόν έδωσε πίσω στό αφεντικό του. Στήν ερώτηση αν ή δοκιμή πού έκανε ήταν Ικανοποιητική, ό άνθρωπος απάντησε: Δέν μού χρειάζεται άλλη. Κατάλαβα οτι μοιάζει μέ κεΐνον πού διάλεξε γιά φίλο του ανάμεσα στους άλλους  γαϊδάρους  μου.
Ό μύθος δηλοί ότι  καθένας κρίνεται από τήν ευχαρίστηση πού βρίσκει στίς συναναστροφές του.

264 Ό   άγριος   και   ο   ήμερος   γάιδαρος

« Ένας άγριος  γάιδαρος βλέποντας ένα ήμερο σ” ενα προσήλιο, πλησίασε καί τόν μακάριζε πού ήταν καλοθρεμμένος και πλούσια ταϊσμένος. Άλλα αργότερα, καθώς τόν είδε φορτωμένο και τόν αγωγιάτη άπό πίσω νά τόν κοπανάη μέ τό ματσούκι, λέει: Τώρα, βέβαια, δέν σέ λέω καλότυχο, γιατί βλέπω πώς τήν αφθονία πού απολαμβάνεις τήν συνοδεύουν κάμποσα κακά.
« Ετσι καί τά κέρδη μέ κίνδυνο καί ταλαιπωρία κανείς δέν τά ζηλεύει.

265 Γάιδαρος   φορτωμένος   αλάτι

Ενας γάιδαρος φορτωμένος αλάτι περνούσε ενα ποτάμι, αλλά γλίστρησε κι” έπεσε στό νερό. Τό αλάτι έλειωσε καί ό γάιδαρος σηκώθηκε ελαφρότερος. Αυτό τόν ικανοποίησε κι΄ δταν μια άλλη φορά έφθασε στό ποτάμι φορτωμένος σφουγγάρια, νόμισε πώς άν πέση πάλι στό νερό θά σηκωθή ελαφρότερος.  Επεσε λοιπόν με τή θέληση του, άλλα τά σφουγγάρια ρούφηξαν νερό καί. μή μπορώντας νά σηκωθή, πνίγηκε.
Ετσι καί μερικοί άνθρωποι κάνουν λάθη καί άπό τις δικές τους πονηριές πέφτουν σέ συμφορές.

266 Ό γάιδαρος ό φορτωμένος μέ ένα άγαλμα

Ενας φόρτωσε στο γάιδαρο του ένα άγαλμα καί τραβούσε γιά τήν πόλη. « Οσοι τούς συναντούσαν στό δρόμο προσκυνούσαν τό άγαλμα καί ό γάιδαρος νομίζοντας πώς προσκυνούσαν αυτόν, πήρε ύφος καί γκάριζε καί αρνούνταν νά προχώρηση. Ό αγωγιάτης τό κατάλαβε καί  τόν άρχισε στό ματσούκι  λέγοντας: «Κακοκέφαλε, αυτό μας  έλειπε, νά προσκυνούν οι άνθρωποι τό γάιδαρο».
Ό μύθος δηλοΐ πώς οσοι ξιππάζονται γιά ξένα πλούτη γίνονται καταγέλαστοι σ” εκείνους πού τούς ξέρουν.

267 Ό γάιδαρος μέ τή λεοντή και ή αλεπού

Ενας γάιδαρος ντύθηκε μέ τό δέρμα λιονταριού καί περιφέρονταν φοβίζοντας τά ζωντανά. Βλέποντας μιά αλεπού θέλησε να τήν κάνη κι  αυτή νά φοβηθή, μά εκείνη ,  πού είχε ακούσει πρωτύτερα τό γάιδαρο νά γκαρίζει, τοΰ λέει: «Γνώριζε πώς κι έγώ θά σέ φοβόμουν, άν δέν είχα ακούσει τό γκάρισμά σου».
« Ετσι καί μερικοί απαίδευτοι φαντάζουν γιά σπουδαίοι μέ τό εντυπωσιακό εξωτερικό τους, άλλα ή φλυαρία τους τους αποκαλύπτει.

268 Ό   γάιδαρος   πού   μακάριζε   τό   άλογο

« Ενας γάιδαρος μακάριζε Ινα άλογο επειδή τό τρέφανε καλά και για τήν περιποίηση πού είχε, ένώ αυτός, παρά τούς κόπους του, δέν είχε οϋτε άχυρο αρκετό. « Ήρθε ωστόσο εποχή πολέμου και ό στρατιώτης καβάλησε: ένοπλος τό άλογο καί τό τριγύριζε παντού ώσπου τόρριξε ανάμεσα στους εχθρούς.  Τό άλογο πληγώθηκε καί σωριάστηκε στή γη. « Οταν τό είδε αυτό ο γάιδαρος μετανοησε καί κακοτύχιζε τό άλογο.
Ό μύθος δηλοϊ πώς δέν πρέπει να φθονούμε τούς άρχοντες καί τούς πλούσιους. « Ας σκεπτόμαστε πόσο κινδυνεύουν και πόσο τούς φθονούν καί ας αγαπάμε τήν πενία μας.

269 Ό γάιδαρο ς, ο πετεινός και το λιοντάρι

Μια φορά ενας γάιδαρος έβοσκε μαζύ μ” ενα πετεινό. « Ενα λιοντάρι τότε επετέθη εναντίον τοϋ γαϊδάρου, οπότε ο  κόκκορας λάλησε δυνατά. Τό λιοντάρι, για τό όποιο λέγεται πώς φοβάται τή φωνή τοΰ πετεινού, τδβαλε στα πόδια καί ό γάιδαρος, νομίζοντας οτι έξ αιτίας του λάκισε, ρίχτηικε αμέσως πίσω άπό λιοντάρι. Τό κυνήγησε πολύ μακριά, ώς εκεί πού δέν έφθανε ή φωνή τοΰ πετεινού καί τότε τό λιοντάρι γύρισε πίσω καί τόν έφαγε τό γάιδαρο. Κι” αυτός, ξεψυχώντας, λέει: «Τί απαίσιος βλάκας πού είμαι! Άφού δέν κρατώ άπό πολεμική γενιά, τί μ” Ιπιασε καί ρίχτηκα στή μάχη;».
Ό μύθος σημαίνει πώς πολλοί επιτίθενται κατά των έχθρων πού υποκρίνονται τόν αδύνατο καί ετσι καταστρέφονται άπ” αυτούς.

270 Ό γάιδαρος, ή αλεπού και τό λιοντάρι

« Ενας γάιδαρος καί μια αλεπού έκαναν κολλεγιά καί βγήκαν στο κυνήγι. Παρουσιάστηκε τότε Ινα λιοντάρι καί ή αλεπού, βλέποντας τόν κίνδυνο μπροστά της, ζύγωσε τό λιοντάρι καί τουταξε, πώς θά τοΰ παράδινε τόν γάιδαρο, άν της δήλωνε πώς ή ίδια δέν θά κινδύνευε. Τό λιοντάρι της είπε τότε πώς θά τήν άφηνε ελεύθερη καί τότε αυτή παρέσυρε τό γάιδαρο σέ μιά παγίδα καί κατάφερε να τόν ρίξη μέσα. Καί τό λιοντάρι βλέποντας πώς ό γάιδαρος δέν μπορούσε νά φύγη, έπιασε πρώτα τήν αλεπού καί κατόπι στράφηκε προς τόν γάιδαρο.
« Ετσι καί δσοι στήνουν παγίδα στους συντρόφους τους χάνονται πολλές φορές αστόχαστα κι” οί ίδιοι.

271 Ό   γάιδαρος   και   οί   βάτραχοι

« Ενας γάιδαρος μ” ένα φόρτωμα ξύλα στήν πλάτη του περνούσε μιά λίμνη. Γλίστρησε τότε κι” έπεσε καί μή μπορώντας νά σηκωθή οδύρονταν καί στέναζε. Οί βάτραχοι της λίμνης ακούγοντας τά βογγητά του είπαν: «Φιλαράκο, εσύ βρέθηκες για λίγο στό νερό καί κλαις ετσι  άν εμενες έδώ δσο καιρό κι” έμεΐς τί θάκανες;».

Ταιριάζει σέ άνθρωπο καλομαθημένο πού διαμαρτύρεται γιά ασήμαντες δυσκολίες, δταν άλλοι άντέχουν  σε μεγαλύτερες.

272 Ό   γάιδαρος   καi   το   μουλάρι με   τό   ίδιο  φορτίο

« Ενας γάιδαρος κι” ενα μουλάρι οδοιπορούσαν παρέα. Ό γάιδαρος, βλέποντας πώς τά φορτία τους ήταν ίσα, αγανάκτησε καί γκρίνιαζε γιατί τάχα τό μουλάρι νά μή σηκώνη βαρύτερο, άφού έτρωγε διπλή μερίδα. Άφοΰ πήραν λίγο δρόμο, ό αγωγιάτης είδε πώς ό γάιδαρος δέν βαστούσε- πήρε ένα μέρος άπό τό φορτίο του και τό τοποθέτησε στο μουλάρι. Προχώρησαν παραπέρα και βλέποντας τδν γάιδαρο πιδ εξουθενωμένο ακόμα, έβαλε στο μουλάρι κι” άλλο άπό τό φορτίο του, ώσπου τελικά τό πήρε όλο καί τό φόρτωσε στό μουλάρι, αφήνοντας τό γάιδαρο χωρίς φορτίο. Τότε τό μουλάρι ερριξε μια ματιά στό γάιδαρο και λέει:
«Φιλαράκο, τί λές, δέν μοϋ αξίζει ή διπλή μερίδα;».
Κι” έμεΐς λοιπόν ας κρίνουμε τή θέση τοϋ καθενός άπό τήν κατάληξη κι” δχι άπό την άρχή.

273 Γάιδαρος   καi   κηπουρός

« Ενας γάιδαρος δούλευε σ ένα κηπουρό. « Ετρωγε λίγο καΐ κόπιαζε πολύ. Γι΄ αυτό παρακάλεσε τό Δία νά τόν γλυτώση άπό τόν κηπουρό και νά πουληθή σέ άλλον αφέντη. Ό Ζεύς τόν άκουσε καί  έδωσε εντολή νά πουληθή σ” ένα κεραμέα. Άλλά καί πάλι στενοχωριόταν καί μάλιστα περισσότερο άπό πρίν, κουβαλώντας τόν πηλό καί τά κεραμίδια. Πάλι λοιπόν παρακάλεσε τό Δία νά τοΰ άλλάξη αφεντικό και τότε τόν πουλούν σ” ενα βυρσοδέψη. « Επεσε σέ χειρότερο αφεντικό άπό πρίν καί βλέποντας τις αγγαρείες πού έκανε, στέναζε καί έλεγε: «Άλοίμονό μου τοΰ φουκαρά, καλύτερα νάμενα στά πρώτα αφεντικά μου. Αυτός, όπως πάει τό πράμα, θά μοϋ άργάση καί τό τομάρι».
Ό μΰθος δηλοΐ δτι οι υπηρέτες τότε μόνο νοσταλγούν τά παλιά αφεντικά τους όταν δοκιμάσουν τά χειρότερα.

274 Γάιδαρος,   κόρακας   καί   λύκος

« Ενας γάιδαρος, πληγωμένος στην πλάτη, έβοσκε σ” ένα λιβάδι. « Ενα κοράκι έκατσε στή ράχη του καί τοΰ τσιμπούσε τήν πληγή καί δ γάιδαρος γκάριζε καί τσινοΰσε. Ό αγωγιάτης στεκόταν άπό μακριά καί γελούσε κι” ενας περαστικός λύκος, βλέποντας τή σκηνή είπε μέσα του: «Τί άτυχοι πού είμαστε! Καί μόνο νά μας άντικρύσουν μας κυνηγούν, ένώ τούτους εδώ καί κοντά τους όταν ζυγώνουν τους δέχονται μέ τό γέλιο».
Ό μύθος σημαίνει πώς οί κακούργοι διακρίνονται κι” άπό τό ίδιο τό μούτρο τους και είναι φανεροί άπό μακριά.

275 Γάιδαρος καi σκυλάκι  ή   σκύλος   και   αφεντικό

Ενας είχε ενα σκύλο μαλτέζικο καθώς καί ένα γάιδαρο κι” ολο έπαιζε μέ τό σκύλο. Μάλιστα οταν έτρωγε έξω άπό τό σπίτι, τούφερνε πάντα κάτι καί τόρριχνε μπροστά του δταν τόν έβλεπε νά τόν ζυγώνη κουνώντας τήν ουρά του. Ό γάιδαρος ζήλεψε κι” έτρεξε κοντά του, άλλα καθώς πηδοΰσε κλώτσησε τό αφεντικό καί τότε αυτό θύμωσε καί πρόσταξε νά αρχίσουν στό ξύλο τό γάιδαρο καί νά τον δέσουν στή φάτνη.
Ό μύθος δηλοΐ δτι δέν είναι δλοι καμωμένοι γιά όλα.

276 Γάιδαρος   και   σκύλος   συνοδοιπόροι

« Ενας γάιδαρος κι” ενας σκύλος ταξίδευαν παρέα. Βρίσκοντας χάμω στό έδαφος ενα σφραγισμένο γράμμα, το πήρε ό γάιδαρος, εσπασε τή σφραγίδα, τό ξετύλιξε καί τό διάβασε γιά νά τ” άκούη ο σκύλος. Τό γράμμα έλεγε γιά βοσκοτόπια, γιά χορτάρι, γιά κριθάρι καί άχυρο. « Οσο τό διάβασε δ γάιδαρος δ σκύλος άκουγε μέ δυσαρέσκεια καί λέει κατόπι στό γάιδαρο: «Γιά πήδα, φιλαράκο-κάμποσες αράδες μήπως βρής τίποτα νά λέη καί γιά κρέατα ή κόκκαλα». Ό γάιδαρος τό διάβασε όλο τό γράμμα καί δέν βρήκε τίποτε άπ” όσα ζητούσε ο σκύλος. Και τότε ό σκύλος τοΰ λέει καί πάλι: «Πέταξε το, φίλε, δέν αξίζει πεντάρα».

277 Γάιδαρος   και    αγωγιάτης

Ενας γάιδαρος πού τον τραβούσε ο αγωγιάτης του, μόλις  προχώρησε λίγο στό δρόμο, άφησε το ίσιο μονοπάτι καί πήρε τους γκρεμούς. Κινδύνευε να γκρεμιστη καί ο αγωγιάτης τον έπιασε από τήν ουρά και προσπαθούσε νά τόν τραβήξη πίσω, μα βλέποντας τον ν” αντιστέκεται γερά, τοΰ λέει, αφήνοντας τον: «Νίκησε, λοιπόν. Κακή νίκη κερδίζεις».
Ό μύθος ταιριάζει σέ άνθρωπο φιλὀνεικο.

278 Γάιδαρος   και   τζιτζίκια

« Ενας γάιδαρος ακούγοντας τά τζιτζίκια νά τραγουδούν ζήλεψε τήν ωραία φωνή τους και ρωτούσε τί τρώνε ώστε νά βγάζουν τέτοια φωνή.
«Δοσοσταλίδες», τοΰ λένε εκείνα κι” ο γάιδαρος περιμένοντας νά ζήση μέ δροσοσταλίδες ψόφησε από τήν πείνα.
« Ετσι και δσοι επιθυμούν αταίριαστα πράγματα, δεν τά πετυχαίνουν και υφίστανται μεγάλα κακά.

279 Τό γαϊδούρι πού το πήραν για λιοντάρι

« Ενας γάιδαρος, ντυμένος μέ δέρμα λιονταριού, περνούσε σέ ὀλους για λιοντάρι και τόσο οι άνθρωποι, δσο καί τά ζώα τὀβαζαν στα πόδια. Κάποτε φύσηξε αέρας, τοϋφυγε τό τομάρι καί έμεινε δ γάιδαρος γυμνός. Τότε δλοι τοΰ έπετέθηκαν μέ ξύλα καί ρόπαλα καί τόν έκαναν τοΰ αλατιού.
« Οταν είσαι φτωχός και άσημος, μή μιμείσαι τούς πλούσιους γιά νά μή γίνης γελοίος και κινδυνεύσης. Κάθε ξένο είναι αταίριαστο.

280 Ό   γάιδαρος   πού   έτρωγε   αγκάθια και   ή   αλεπού

Ό γάιδαρος έχαφτε κοφτερά αγκάθια τόν είδε ή αλεπού καί τόν πειράζει τότε:
«Πώς μέ τήν τρυφερή και  απαλή σου γλώσσα, μασάς καί τρώς τόσο σκληρό προσφάγι;».Ό μύθος ταιριάζει σ” αυτούς πού προφέρουν μέ τή γλώσσα τους σκληρούς καί επικίνδυνους λόγους.
 81 Ό   γάιδαρος   πού   εκανε   τον   κουτσό και   ό  λύκος
« Ενας γάιδαρος βόσκοντας σ” ένα λειβάδι, βλέποντας ένα λύκο νά του επιτίθεται, προσποιήθηκε τον κουτσό. Τον πλησίασε εκείνος καί τον ρώτησε γιατί κουτσαίνει κι” αύτός τοΰ αποκρίθηκε πώς καθώς περνούσε ένα φράχτη πάτησε ένα αγκάθι. Καί τον συμβούλεψε πρώτα νά τοΰ βγάλη το αγκάθι καί κατόπι νά τον χάψη γιά νά μή τοΰ καθήση στο λαιμό καθώς θά τον τρώη. Πείστηκε αύτος καί σήκωσε τό πόδι του γαϊδάρου, έχοντας τήν προσοχή του στήν οπλή, ενώ ο γάιδαρος τον κλώτσησε στο στόμα καί τοΰ πέταξε τά δόντια. Ό λύκος σέ κακά χάλια, λέει τότε: «Καλά νά πάθω. Ό πατέρας μου μέ σπούδασε χασάπη κι” εγώ ήθελα νά κάνω τό γιατρό».
Ετσι καί οί άνθρωποι πού καταπιάνονται μέ δουλειές πού άγνοοΰν δυστυχούν, δπως είναι φυσικό.

Ιστορίες για Γαϊδάρους

Πάρα πολλές ιστορίες υπάρχουν για τον Γάιδαρο του Νασρεντίν Χότζα.
Σήμερα όταν λέμε «σαν τον γάιδαρο του χότζα» υπεθυμίζουμε ή θυμώμαστε το «Πάνω που ο γάιδαρος του χότζα έμαθε να μη τρώει, ψόφησε»
Παραθέτω άλλη μια ιστοριούλα σχετική με τον γάιδαρο:
Η ΜΑΚΑΡΙΤΙΣΑ ΚΑΙ Ο ΜΑΚΑΡΙΤΗΣ ΓΑΙΔΑΡΟΣ
Η γυναίκα και ο γάιδαρός του ήταν οι μεγάλες αγάπες του Χότζα. Όμως, μέσα σε μια χρονιά έχασε και τους δύο. Πρώτα πέθανε η γυναίκα του. Την πένθησε για λίγο και, πάνω που η ζωή του άρχισε να κυλάει κανονικά, χάνει και το αγαπημένο του ζωντανό. Μετά το δεύτερο χαμό πια, ήταν απαρηγόρητος. Δεν έτρωγε, δε γελούσε, δε μίλαγε σε κανένα. Έμενε διαρκώς κλεισμένος στο σπίτι και πενθούσε. Οι συγχωριανοί του τον ρωτάνε «Χότζα μου, γιατί τόσο μεγάλη στενοχώρια για το γάιδαρό σου; Έτσι δεν πένθησες ούτε τη γυναίκα σου!» «Πώς να μην πενθώ;» λέει με παράπονο. «Όταν πέθανε η γυναίκα μου, τρέξατε αμέσως όλοι, με παρηγορήσατε, μου είπατε πως ήταν θέλημα Θεού και να μη στενοχωριέμαι, μου υποσχεθήκατε πως θα μου βρείτε άλλη γυναίκα, και ξεκινήσατε να μου κάνετε προξενιά για να ξαναπαντρευτώ. Όταν όμως έχασα τον γάιδαρό μου, κανένας ούτε με παρηγορήσε, ούτε καινούργιο γάιδαρο μου έταξε!»

Παραδόσεις – Προλήψεις

Ο Μαϊος θεωρείται ο μήνας που ζευγαρώνουν τα γαϊδούρια και γι΄αυτό αποφεύγονται οι γάμοι τον Μαϊο. Ο λαός λέει την συμβουλή: Μάη μήνα μη φυτέψεις, Μάη μη στεφανωθείς, Μάη μήνα μη δουλέψεις, Μάη μη ταξιδευτείς.
Ο γάιδαρος διαθέτει, πλην της υπομονής, σημαντικά προσόντα ανδρισμού. Εαν κρίνουμε απο το μέγεθος του πέους του γαϊδάρου θα πρέπει και ο κόλπος της γαϊδούρας να είναι εξ΄ίσου βαθύς. Ετσι η φραση «γκαστρώνει γαϊδούρα στον ανήφορο» (λεγομένη για κάποιον πολύ σέξυ) δήλωνει οτι όχι μόνον ευμέγεθες πέος διαθέτει αλλά και ισχύ εκσπερμάτωσης εντονότατη.
Το μέγεθος του πέους παίζει ρόλο! Είχε εντυπωσιάσει τους αρχαίους Έλληνες που θυσίαζαν γαϊδάρους στους θεούς της Γονιμότητας (Πάνα, Πρίαπο) στους γάμους και στις σχετικες εορτές (Πριάπεια)
Μερικά χαρακτηριστικά μεγέθη πέους: ταύρος = 91 cm, ελέφαντας = 152 cm, η γαλάζια φάλαινα = 213 cm με 244 cm, και χοίρος, κατοικίδιος ή άγριος = 46 cm.

Λογοτεχνία

Ο Κ. Βάρναλης εμπνεύσθηκε την «Θυσία» από αυτή την παραπάνω παράδοση
Τὸ μυτερό σου τὸ σκουφί,
Μίδ᾿ ἀπ᾿ τὴν ἄτριχη κορφὴ πέτα κάτω
κι΄αμε να φέρεις ἀπ᾿ τ᾿ ἀχούρι
τὸ διχρονίτικο γαϊδούρι τὸ βαρβάτο!
Ποῦ λάμπ᾿ ἡ πέτσα του γιαλὶ
κι΄αφέντης δὲν τὸ καβαλλεῖ
καὶ τὴ νιότη τὴν ἀπερνάει
στὰ πισινά του ὁλόρθο,
κ᾿ εἶναι τ᾿ ἀχαμνά του ὅλο ἀξιότη!
Φέρτο στὴ μέση τ᾿ ἁλωνιοῦ
καὶ στὸ ριζὸ τοῦ πλατανιοῦ ρίχτο χάμου,
εἶν᾿ ἡ σειρά του νὰ δοξάσει τοὺς γόνιμους θεούς,
νὰ πιάσ᾿ ἡ προσφορά του!
῾Πόψε παντρεύομαι, γι᾿ αὐτὸ
σοῦ ἄξιζει τέτοιο ἕνα σφαχτὸ κοτσονάτο,
ἐσένα, Πρίαπε, ἀσκημομούρη,
ποὖσαι κι᾿ ἐσὺ σὰν τὸ γαϊδοῦρι, τὸ βαρβάτο!

Asinus Aureus

Ο Λούκιος Απουλήιος (123 – 170) ο επιλεγόμενος Πλατωνικός και Σοφιστής, υπήρξε φιλόσοφος, ποιητής και ρήτορας.
Εργο του το Asinus Aureus [Ο Χρυσός Γάϊδαρος] (ή Μεταμορφώσεις)
Στίς Μεταμορφώσεις, ό ήρωας του βιβλίου ονομάζεται Λούκιος, είναι Έλληνας καί ταξιδεύει στήν Ελλάδα γιά δουλειές. Ό χώρος πού περιγράφει είναι ό ελληνικός, οί πόλεις ελληνικές. Στήν άρχή του βιβλίου τόν συναντάμε στή Θεσσαλία, «πρωτεύουσα της μαγείας». Εκεί θά γυρέψει νά μυηθεί κι αυτός στά μυστικά μιάς μάγισσας, κι η περιέργεια του αυτή θα του κοστίσει ακριβά: αντί νά μεταμορφωθεί γιά μιά νύχτα σέ πουλί,
όπως επιθυμούσε, εξαιτίας ενός ολέθριου λάθους θα μεταμορφωθεί σε γάιδαρο. Άπό τό σημείο αυτό θ” αρχίσουν τα βάσανα κι οι περιπέτειές του, πού θά τελειώσουν όταν θά ξαναποκτήσει τήν ανθρώπινη μορφή του, χάρη στή σωτήρια επέμβαση τής θεάς “Ισιδας. Αυτή είναι μέ δυό λόγια ή πλοκή του έργου.

Η Μπαλάντα του κυρ-Μέντιου

Ο Κώστας Βάρναλης αφιέρωσε στο γάϊδαρο (σύμβολο του καρτερικού και μοιρολάτρη λαού) την «Μπαλάντα του κυρ-Μέντιου»*.
 Ο Κώστας Βάρναλης απαγγέλει την «Μπαλάντα του κυρ-Μέντιου»http://youtu.be/v018Oz-brfU

 Ο Νίκος Ξυλούρης τραγουδάει την «Μπαλάντα του κυρ-Μέντιου»
http://youtu.be/hU4h3pMNXfA

…

Και ζευγάρι με το βόδι άλλο μπόι κι άλλο πόδι
όργωνα στα ρέματα τ αφεντός τα στρέμματα
Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί για τ” αφέντη το φαΐ

Ο Γεώργιος Σουρής ειχε γράψει το περίφημο:

Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Ο Ανδρέας Λασκαράτος εύχεται:

Να ΄ν καλορίζικο το νιό γαϊδούρι
και του εύχομαι όση δύνεται ανθρωπιά
μα όχι οχ” την ντόπια γιατί τότε δα
είναι καλύτερα νάναι γαϊδούρι.

Ανδρεας Λασκάρατος – «Συχαριάσματα εις γενέθλια γαϊδάρου»
Σε μουσική Χατζηδάκη και στίχους Σακελλάριου η εθνική ηθοποιός Βουγιουκλάκη τραγουδούσε το ελαφρόν:

Ντε βρε γαϊδαράκο ντε!
ντε με τα γαϊδούρια τ” άλλα
γαϊδαράκο κουτεντέ
Ντι βρε γαϊδαράκο ντι
τι την θέλεις την τρεχάλα
τρέχουν μόνο οι κουτοί

---

*) Ο Μέντιος ειναι ο «Μένδιος ή Μενδαίος όνος» από την αρχαία ποληΜένδη που βρίσκεται στη δυτική παραλία της χερσονήσου Παλλήνης, στη Χαλκιδική και ιδρύθηκε από Ερετριείς αποίκους κατά τον 8ο αι. π.Χ. Η χρονολογία ίδρυσής της δεν είναι γνωστή, η παρουσία των Ερετριέων και Χαλκιδέων ωστόσο στον βόρειο ελλαδικό χώρο ανάγεται γενικά στo πλαίσιο του Β” αποικισμού, τον 8ο αι. π.Χ. Η πόλη οφείλει το όνομά της στο αρωματικό φυτό μίνθη, ένα είδος μέντας, που φύεται ακόμη στην περιοχή. Η πλούσια ξυλεία, το εύφορο έδαφος, τα πλούσια κοιτάσματα μεταλλευμάτων σε χρυσό, ασήμι και μολύβι, και το εμπόριο ανάμεσα σε πόλεις της Νότιας Ελλάδας και του Ελλήσποντου ώθησαν πολλές πόλεις να ιδρύσουν αποικίες. Γύρω στις αρχές του 6ου αι. οι παραπάνω πόλεις ελέγχουν το εμπόριο στην περιοχή της Μακεδονίας και οι εμπορικές συναλλαγές φτάνουν μέχρι την Κάτω Ιταλία.
Οι όνοι ήταν το κύριο εξαγωγικό προιόν της Μένδης : Η μεγάλη οικονομική της άνθηση, ήδη από τις αρχές του 6ου αι., επιβεβαιώνεται από την μεγάλη κυκλοφορία των νομισμάτων της και οφείλεται κυρίως στις εξαγωγές του περίφημου « Μενδίου οίνου ». Φαίνεται δε ότι και τα νομίσματα έφεραν εικόνα γαϊδάρου για την προβολή του προιόντος, στην εικόνα (πάνω αριστερά) νόμισμα της Μένδης του 450 πΧ. με τον επιβάτη τον Διόνυσο. Ο τρόπος που κάθεται ο Διόνυσος χρειάζεται παραπέρα έρευνα γιατί αργότερα δεν θεωρείται καθόλου τιμητικός: «ανάστροφα, στόν γάϊδαρο καβάλα». Αλλο νομισμα (κάτω δεξιά) δείχνει τον γαϊδαρο εν στύσει και την επιγραφή « ΜΕΝΔΑΙΩΝ ».

Στρατιωτικό δίστιχο

Οι φαντάροι, οι φαντάροι
φορτωμένοι σα γαδάροι.

Αναφέρεται στήν Ζωή εν Τάφω του Μυριβήλη.

Γομάρι – Το φορτίο του γαιδάρου

ΥΠΕΡΦΟΡΤΩΣΗ ΓΑΙΔΑΡΟΥ ΛΟΓΩ ΤΗΣ
ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΖΩΟΥ.
Το γόμος (απο το γέμω) ελέγετο το φορτίο κυρίως πλοίου αλλά και των φορτηγών ζώων (γαιδούριων, μουλαριών). Απο τον γόμον του πλοίου το φορτίο του όνου δικαίως ονομάζονταν γομάριον δηλ. μικρός γόμος και αργότερα γομάριν>γομάρι. Κατά συνεκδοχήν το ίδιο το ζώο ονομάστηκε γομάρι. Ετσι λεει ο Βαρναλης στην Μπαλάντα του Κυρ-Μέντιου:

Είκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κι΄εκτισα στην εμπασιά
του χωριού την εκκλησιά.
 

Κατά την αρχαιότητα ισχυε και το αντιθετο :
Ο Λυτιέρσας έτρωγε τρείς όνους κανθήλιους  (δηλ. ον γόμον τριων  φορτηγών γαιδάρων).

Αθηναιου-  Δειπνοσοφισται 9057.13
Σήμερα λέμε έφαγα ένα κάρο και δεν πεινάω  και εννοούμε το φορτίο με τρόφιμα ενός κάρου.
Η ενα καράβι αλάτι.

Ο Γάιδαρος στήν πολιτική Γελοιογραφία

759 Δημήτρη Σαπρανίδη – Ιστορία της Πολιτικής Γελοιογραφίας στην Ελλάδα ΣΕΛ. 140

Ο Γάιδαρος ως επιβάτης

Οι Αρμένιοι κουβαλούσαν εμπορεύματα (στάρι και κρασί) μέσω του ποταμού Τίγρη ή Ευφράτη στη Βαβυλώνα. Επειδή δεν μπορούσαν να γυρίσουν πλέοντας κόντρα στο ρεύμα, κατασκεύαζαν δερμάτινες βάρκες σαν πελώριες ασπίδες. Ο σκελετός τους ήταν από ξύλα λυγαριάς. Τις γέμιζαν εμπορεύματα και έβαζαν και ένα ζωντανό γάιδαρο. Όταν έφθαναν στη Βαβυλώνα πουλούσαν το σκελετό της βάρκας και τα εμπορεύματα, φόρτωναν τα δέρματα στο γάιδαρο και γύριζαν δια ξηράς στον τόπο τους. Ο γάιδαρος δεν πετάει άλλα ταξιδεύει ως επιβάτης. Μετά του βγαίνει η πίστη. Τα σύγχρονα φουσκωτά δεν παίρνουν γαιδάρους πήραν όμως την ιδέα από αυτή την Αρμένικη εφευρεση.

Ο Γάιδαρος στην Χριστιανική παράδοση

Η είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα δεν ήταν καν ένδειξη ταπεινωσύνης οπως ισχυρίζονται οι θεολόγοι. Τι πιο ταπεινό να έμπαινε πεζός!
Επρεπε βλέπεις και να πραγματοποιηθεί η προφητεία (Ζαχαρίας 9 στ. 9-13).

9 Χαῖρε σφόδρα, θύγατερ Σιών· κήρυσσε, θύγατερ ῾Ιερουσαλήμ· ἰδοὺ ὁ βασιλεὺς σου ἔρχεταί σοι, δίκαιος καὶ σῴζων αὐτός, πραΰς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὑποζύγιον καὶ πῶλον νέον. 10 καὶ ἐξολοθρεύσει ἅρματα ἐξ ᾿Εφραὶμ καὶ ἵππον ἐξ ῾Ιερουσαλήμ, καὶ ἐξολοθρεύσεται τόξον πολεμικόν, καὶ πλῆθος καὶ εἰρήνη ἐξ ἐθνῶν· καὶ κατάρξει ὑδάτων ἕως θαλάσσης καὶ ἀπὸ ποταμῶν ἕως διεκβολῶν γῆς. 11 καὶ σὺ ἐν αἵματι διαθήκης σου ἐξαπέστειλας δεσμίους σου ἐκ λάκκου οὐκ ἔχοντος ὕδωρ. 12 καθήσεσθε ἐν ὀχυρώματι δέσμιοι τῆς συναγωγῆς, καὶ ἀντὶ μιᾶς ἡμέρας παροικεσίας σου διπλᾶ ἀνταποδώσω σοι· 13 διότι ἐνέτεινά σε, ᾿Ιούδα, ἐμαυτῷ εἰς τόξον, ἔπλησα τὸν ᾿Εφραὶμ καὶ ἐξεγερῶ τὰ τέκνα σου, Σιών, ἐπὶ τὰ τέκνα τῶν ῾Ελλήνων καὶ ψηλαφήσω σε ὡς ρομφαίαν μαχητοῦ·

Στην Ιερουσαλήμ δεν μπαίνανε άλογα ή γαιδούρια πλήν της βασιλικής όνου*. Αρα η είσοδος είχε χαρακτήρα μεγαλείου όπως φαίνεται και από τίς επευφημίες του οπλισμένου** πλήθους***.
Να τι μας λέει ο Ματθαίος στο κεφ.21 στ.1-6:
Καὶ ὅτε ἤγγισαν εἰς Ἰεροσόλυμα καὶ ἦλθον εἰς Βηθφαγὴ εἰς τὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, τότε Ἰησοῦς ἀπέστειλεν δύο μαθητὰς λέγων αὐτοῖς Πορεύεσθε εἰς τὴν κώμην τὴν κατέναντι ὑμῶν, καὶ εὐθὺς εὑρήσετε ὄνον δεδεμένην καὶ πῶλον μετ᾽ αὐτῆς: λύσαντες ἀγάγετέ μοι. καὶ ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ τι, ἐρεῖτε ὅτι Ὁ κύριος αὐτῶν χρείαν ἔχει: εὐθὺς δὲ ἀποστελεῖ αὐτούς. Τοῦτο δὲ γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος “ Εἴπατε τῇ θυγατρὶ Σιών Ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεταί σοι πραῢς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὄνον καὶ*** ἐπὶ πῶλον υἱὸν ὑποζυγίου. ”
Τους έστειλε εις την κώμην την κατέναντι, γιατί γαϊδούρι δεν βρισκότανε μέσα στα Ιεροσόλυμα στα οποία είχαν σχεδόν φθάσει.
*) βλ. – Ρ. Αμπελαίν – «Γολγοθας» – σ.291. Αυτό φαίνεται ότι ήταν γνωστό και σε όλη την περίοδο της Αναγέννησης. Πίνακες ζωγραφικής με έφιππους μέσα στην Ιερουσαλήμ είναι πολύ σπάνιοι.
**) Τα βάια ηταν κλαδοι φοινίκων μαδημένοι με μορφή ρόπαλου. Αρα επρόκειτο για μια ένοπλη συγκέντρωση οπαδών του Υιού Δαυίδ, διακαιωματικού βασιλέα του Ισραήλ. Ενα βάιο, δείγμα του οπλισμού των οπαδών του Ιησού κατά τήν φάση τής σύλληψης στο όρος των Ελαιών βλέπε παρακατω.

***) Η προσφώνηση «Υιέ Δαυίδ» δεν είναι και τόσο ταπεινωτική! Και ωσανα = «λυτρωσε μας» αυτόθι σ. 292. Η λέξη ωσαννά ετυμολογικά προέρχεται από την εβραϊκή hôšî’â-na . Η Χριστιανική χρήση έχει έρθει μέσα από την Ελληνική Γραφή, δίνοντάς της τη μορφή Ωσαννά, Ωσαννά τω … χ
Από το λεξικό Bauer: προέρχεται από τα Αραμαϊκά (הושע נא) από τα εβραϊκά (הושיעה נא) (Ψαλμός 118:25, הוֹשִׁיעָהנָּא), που σημαίνει « βοήθεια » ή « Σώσε με/μας, Δεομεθά σου », « μια έκκληση που έγινε μια λειτουργική φόρμουλα, ως μέρος του Χαλέλ οικεία σε όλους στο Ισραήλ.  »
Από το Λεξικό Friberg: ωσαννά, μια κραυγή που εκφράζει μια έκκληση για τη θεϊκή βοήθεια « σώσε μας Βοήθεια, προσευχόμαστε! » σε λειτουργική χρήση, μια κραυγή του επαίνου και της λατρείας « ωσαννά, σας επαίνους» (Κατά Ματθαίον 21,9).
Από το Λεξικό UBS: ωσαννά (στα αραμαϊκά), ένα επιφώνημα του επαίνου κυριολεκτικά έννοια, « Σε παρακαλούμε Σωσε μας ».
Την ώρα που το πλήθος επευφημεί τον Ιησού ως Υιόν Δαυίδ ο επι πώλου όνου Ιησους δεν σηκώνεται να πεί αυτό που είπε αργότερα στον Πιλάτο «  ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ». Αφήνει το πλήθος να πιστεύει ότι ε’ιναι ο κοσμικός βασιλέας. Δημιουργείται η υπόνοια πως αυτή η μεταστροφή είχε εκδηλωθει μετά και ήταν αιτία μεγάλης δυσαρέσκειας των πιο δυναμικών οπαδών του και ενδεχομένως και του Ιούδα.
***) το «και» ίσως να μην υπήρχε στα παλαιότερα κείμενα. Είναι πρακτικώς αδύνατον να καβαλήσει κανείς δύο ζώα ταυτόχρονα. Το όλο κείμενο της προφητείας του Ζαχαρια είναι ανεδαφικό, ύποπτο και ατεκμηρίωτο όπως το παραδέχεται και ο ίδιος ο συντάκτης του («υπό του Προφήτου» = Δεν αναφέρει τον Ζαχαρία και λεει λέγοντος και όχι γράψαντος). Ο Ζαχαρίας δεν αναφέρει το είσος του υποζυγίου. Την φράση θα την κόλλησαν αργότερα μοναχοί του τύπου των Αγιορειτών που δεν δέχονται ούτε θηλυκές γάτες στα μοναστήρια. Όμως υπήρχε μια λογική στην χρήση θήλειας όνου στα Ιεροσόλυμα, Ο γάιδαρος ήταν επικίνδυνο να κάνει διάφορες «γαϊδουριές» μέσα στην Αγία πόλη: κυρίως να έχει στύσεις. Και της όνου μπορεί να της έρθει σεξουαλική όρεξη δεν είναι όμως τόσον εμφανής όσο του αρσενικού. Απέφευγαν λοιπόν τον γάιδαρο ως ασελγέστερον. Γάιδαρος για την ταπεινότητα και θηλυκός γάιδαρος για τήν σεμνότητα.
Τη άποψη περι απαγόρευσης εισόδου και παραμονής γαδάρων ενισχύει και ο Ιερεμίας 22 στ. 18-19 υποδεικνύοντας τον τροπο που έθαβαν τους όνους:
διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος ἐπὶ ᾿Ιωακεὶμ υἱὸν ᾿Ιωσία βασιλέα ᾿Ιούδα· οὐαὶ ἐπὶ τὸν ἄνδρα τοῦτον· οὐ μὴ κόψονται αὐτόν· ὦ ἀδελφέ, οὐδὲ μὴ κλαύσονται αὐτόν· οἴμοι Κύριε. ταφὴν ὄνου ταφήσεται, συμψηθεὶς ριφ[θ]ήσεται ἐπέκεινα τῆς πύλης ῾Ιερουσαλήμ.

Ο Γαϊδαρος στη Διαπόμπευση

Ο γαιδαρος επαιζε πρωταγωνιστικο ρολο στη διαπομπευση. Ο ονοβάτης ή η ονοβάτις καθιζονταν αναστροφα στο γαϊδαρο και κρατούσε την ουράτου. Συνηθίζονταν στο Βυζάντιο αλλά επεζησε και μεχρις εσχάτων. Οι συνηθέστερες ονοβάτιδες ήσαν οι μοιχαλίδες. πρβλ . « οποια δεν καθεται καλα και κανει εργολαβια στον γαιδαρο και στον παπα και στην αστυνομια ». Βλ. την μελέτη μου ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ.

Ο Γαϊδαρος στη Ζωγραφική

Γαϊδαρος συνουσιάζεται με ημίονο
(ΣΣ Αραγε επειδή επιθυμεί να αποφύγει την τεκνοποϊα;)

Παιχνίδια

Η ουρά του γαιδάρου

Ολοι οι παικτες εφοδιάζονται με μια χάρτινη ουρά γαϊδάρου. Σε ένα τοίχο στήνεται αυτος που βγήκε (βλ. Λάχνισμα) κα κάνει το γάϊιδαρο με τουρλωμένα οπίσθια. Ενας – Ενας οι παίκτες προσπαθούν να κολήσουν τήν ουρά στον γαιδαρο εχοντας δεμένα τα ματια τους. Αν δεν βρει τον στοχο χάνει και παίζει αυτός το ρόλο του γαϊδάρου ή κατατάσεται στους επιλαχόντας γαϊδάρους. Στην δεϋτερη περίπτωση ο «ουρισθείς» γάϊδαρος αποστρατεύεται και την θεση του παίρνει ο πρώτος επιλαχών.

Η Μακρυά Γαιδούρα

Το παιχνίδι παίζεται με δύο ομάδες. Η κάθε ομάδα έχει 5-6 παίκτες. Η πρώτη ομάδα κάθεται σχεδόν κάτω και τα παιδιά της άλλης ομάδας πηδούν ένας ένας στην πλάτη των παιδιών της πρώτης ομάδας. Αν η πρώτη ομάδα δεν πέσει κάτω, τότε κερδίζει. Αν πέσει κάτω, κερδίζει η δεύτερη ομάδα.
Παιζόταν από 10 τουλάχιστον αγόρια σε δύο ομάδες. Η μία ομάδα έφτιαχνε την μακριά γαϊδούρα. Ένα παιδί στεκόταν στον τοίχο σκυμμένο και με το πρόσωπο γυρισμένο σ’ αυτόν. Το άλλο παιδί με τα δύο του χέρια κρατούσαν από τη μέση του πρώτου παιδιού. Στα πισινά του δεύτερου παιδιού έπιανε άλλο παιδί και ούτω καθεξής, ώσπου να σχηματιστεί ένα μακρύ ανθρώπινο σκυμμένο σώμα. Τα παιδιά προστάτευαν τα κεφάλια τους ανάμεσα στα πόδια του μπροστινού. Όταν ήταν έτοιμη η μακριά γαϊδούρα, ένα ένα τα παιδιά της άλλης ομάδας πηδούσαν, για να ανέβουν όλα επάνω στις πλάτες της μακριάς γαϊδούρας. Εάν δεν τα κατάφερναν, τότε ήταν χαμένοι. Εάν όμως τα κατάφερναν, η ομάδα της μακριάς γαϊδούρας κουνιόταν, προσπαθώντας να ρίξει κάτω αυτούς που ήταν καβάλα. Την ώρα εκείνη οι επάνω έλεγαν «Δέκα-δέκα την ημέρα και εκατό την εβδομάδα και σαράντα και πενήντα και το γαιδουράκι μου και το σαμαράκι μου, πουρ-πουρ» Και κατέβαιναν νικητές, εάν κατόρθωναν να παραμείνουν καβάλα.
Εγω θυμαμαι ομως αλλα επιφωνήματα κατα το σχηματισμο της μακρυας γαϊδούρας που ξεκινούσε με ενα παιδι. Οποιος πηδουσε το παιδι εμπαινε επικεφαλης της μακρυας γαιδουρας. αν δεν τα κατάφερνε στεκονταν στήν πλατη ενος αλλου μέλους και εμπόδιζε και τον επόμενο. Οι κραυγές ήταν

1. Πρωτελιά!
2, Δευτερη του Μπαρμπα-Λιά
3. Τριτη κι΄άγγιχτη
4. Τέταρτη και κωλοκτυπητή.
Στην εικόνα όργανο γυμαστικής για προπόνηση στο παιχνίδι.

Σύνθετα – Παράγωγα

• Γαϊδουροκαβαλαρία: Μετακινηση προσώπων με γαϊδούρια.
• Γαϊδουράγκαθο: φυτό με ακανθώδες άνθος.
• Γαϊδουριά: Συμπεριφορά γαιδάρου. Μετ. Ασεβής, ανάρμοστη συπεριφορά.
• Γαιδουρεύω: ρήμα συνώνυμο του αποθρασύνομαι.
• Γαϊδουροφωνάρα: Κακοηχη και δυνατή φωνή.
• Γαιδουροκαλόκαιρο: Καλοκαιρία στο Φθινόπωρο.
• Γαϊδουρόβηχας: Εντονος και οξύς βήχας
• Γαιδουρογαϊδαρος: Ο υπερθετικός του αναίσχυντου
• Γαϊδουριάρης: Αυτος που τραβάει το γαιδούρι, μεταφορέας.
• Ονηλάτης: Γαϊδουριάρης (όνος+ελαύνω)

Συνώνυμο

Μύκλος^{[ 1077.34]}

Φράσεις

• Κατά φωνή κι” ο γάιδαρος
• Περιμέναμε σαν τα γαιδούρια
  … στην ουρά χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτε
  Αντίστοιχη τούρκικη φράση esek gibi
• Βρε Γαιδούρι : Βρέ αναγωγε!
• Κυπρέικο Γαιδούρι: Μεγάλος γάιδαρος
• Τι γαϊδουροφωνάρες είναι αυτές;΄
• Τι γκαρίζεις; : Γιατι φωνάζεις;
• Ταφή όνου: Άτιμη ταφή
• Πετάει ο γαιδαρος;
  Ερώτηση που, αν υποβληθεί από υπαξιωματικό Κέντρου εκπαιδεύσεως νεοσυλλέκτων, απαιτεί την απάντηση «Πετάει και παίρνει και επιβάτες».

Ομόηχα

Όνος: Μηχάνημα ανύψωσης , Τροχαλία
Ονος¨Η επανω μυλόπετρα του μύλου (μύλος ονικός)
Ονος: Μεγάλο πλατύστομο ποτήρι. Αριοστοφάνης – Σφήκες 610.
τὸν ὄνον τόνδ᾽ ἐσκεκόμισμαι οἴνου μεστόν, κᾆτ᾽ ἐγχέομαι κλίνας:

Επώνυμα – Κύρια ονόματα

• Ονομάγουλος
• Ονούφριος

Βιβλιογραφία

311 Glossarium ad scriptores mediae et infimae Graecitatis – Tome I:Du Cange, Charles : Apud Amissonios : 1688

211: ΑΡΧΑΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ:Ν. ΜΟΥΛΑΚΑΚΗΣ : ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ : 1994

241 ΙΝΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ – ΛΙΑ ΜΠΟΥΣΟΥΝΗ – 1865 ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΚΑΙ ΓΝΩΜΙΚΑ – ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ – 2010

244 Κ. ΣΙΜΟΠΟΥΛΟΥ – « ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΚΟΙΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΩΝ ΠΑΡΟΙΜΙΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ » εκδ. 1996.

449 ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΟΥΛΟΥΜΑΚΟΣ -ΤΡΟΠΟΙ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΧΙΟΥΜΟΡ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ -ΖΗΤΡΟΣ -2003

759 Δημήτρης Σαπρανίδης – Ιστορία της Πολιτικής Γελοιογραφίας στην Ελλάδα – Εκδόσεις Παπαζήση – τομ. Α – 1975

1065 – Δημ. Λουκάτος – Νεοελληνικοί Παροιμιόμυθοι – Ερμής – 1972

9181 Ι. Βενιζέλος – Παροιμίαι Δημώδεις