Γιατί δεν μιλάμε για τις σχέσεις μας;

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ τους ανθρώπους, τις σχέσεις ή αυτές που θέλουν να ονομάζονται «συντροφικές σχέσεις». Τα πράγματα είναι τραγικά συμβατικά, άχαρα και αποκαρδιωτικά.

Δεν χρειάζομαι στατιστικές ή γκάλοπ για να γνωρίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι με αυτούς που επέλεξαν να είναι μαζί στη ζωή. Τα μάτια της καρδιάς βλέπουν αυτά που ο νους θέλει να αγνοεί.

Σχέσεις συμβατικές, εαυτοί κρυμμένοι, ζωές άχαρες και ρουτινιάρικες, μικρές διακοπές χαράς σε ένα σύνολο θλίψης, ενοχής και εσωτερικού πόνου. Και είναι τραγικό…

Ο καθένας μας κάνει «τον έξυπνο» στη ζωή και στον περίγυρό του, συζητώντας για πολιτική, επιστήμη, φιλοσοφία, περιβαλλοντική συνείδηση, εναλλακτικό τρόπο ζωής κλπ, αλλά τα θεμελιώδη θέματα της ζωής του, δεν τα έχει λύσει, δεν έχει βρει απαντήσεις… εν τέλει, δεν είναι ενιαίος, ευτυχισμένος και συνδεδεμένος με το «άλλο του μισό».

Δεν είναι τόσο δύσκολο να εντοπίσεις τα θλιμμένα μάτια πίσω από το χαμόγελο, την άγνοια πίσω από το απλανές βλέμμα στο κενό, τη δυστυχία πίσω από γεμάτες ζωές με πράγματα, στόχους, σχέδια και προγραμματισμούς, μεγάλα λόγια και φιλοσοφίες, όταν το βίωμα απουσιάζει.

Σύμβουλοι, θεραπευτές, ειδικοί και μη… όλοι έχουν αποτύχει στο πρωταρχικό ζητούμενο που θεμελιώνει κάθε άλλη δραστηριότητα του ανθρώπου. Κάποια στιγμή θα πρέπει να το παραδεχτούν αυτό. Αλλά πιο σημαντικό είναι να παραδεχτούμε εμείς οι ίδιοι, ο καθένας στον εαυτό του, ότι δεν ζει πραγματικά, ότι απλά επιβιώνει… και έχει τεράστια διαφορά!

Είναι τραγικά αποκαλυπτικό το ότι έχουμε εκπαιδευτεί να θεωρούμε οτιδήποτε άλλο σημαντικότερο από τις σχέσεις μας. Κυνηγάμε διάφορα, ορίζουμε αναγκαίες και «ώριμες» τις επιλογές καριέρας, οικονομικής ανεξαρτησίας, κοινωνικής ένταξης, οικογενειακής σταθερότητας κλπ, άλλα όμως, όχι τις σχέσεις μας. Αυτές μπαίνουν στο περιθώριο γρήγορα ή συνεχίζουμε την αναζήτηση χωρίς να βρίσκουμε, χωρίς να φτάνουμε, χωρίς να αισθανόμαστε πραγματικά ποτέ πλήρεις, ευτυχισμένοι, σε τέλεια αρμονία με τον άλλον.

Πού πήγε το πάθος, η αφοσίωση, ο θαυμασμός, η κατανόηση, η φροντίδα και όλα όσα νομίζουμε πως ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας ή σε κάποια συγκεκριμένη βιολογική ηλικία; Όλοι έχουμε μια «έξυπνη» απάντηση για να διώχνουμε τις δύσκολες προσωπικές ερωτήσεις του εαυτού μας. Όλοι μιλάμε στον πληθυντικό εννοώντας εμάς και την πολύ προσωπική ζωή μας. Όλοι συμβουλεύουμε άλλους ενώ εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε βρει τις κατάλληλες, διαχρονικές απαντήσεις.

Δεν μ’ ενδιαφέρει να αναλύσω το θέμα… το κάθε «θέμα», η κάθε σχέση είναι εντελώς ξεχωριστή.

Δεν ασχολούμαι με τη συμβουλευτική… συνεχίζοντας την παρανοϊκή πεποίθηση ότι οι άνθρωποι είμαστε μικροί και αδύναμοι για να βρίσκουμε μόνοι μας τις απαντήσεις.

Δεν πέφτω στην παγίδα να δίνω απαντήσεις υπεκφυγής, φιλοσοφικοθεωρίες ή «ουράνια λόγια» κούφιας πνευματικής σύνδεσης.

Το όλο σκηνικό – συλλογικό επίπεδο – είναι τουλάχιστον αποκαρδιωτικό!

Σώζονται οι σχέσεις; Φυσικά… το θέλεις;

Μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι μαζί; Φυσικά… το αντέχεις;

Υπάρχει ο «ιδανικός» σύντροφος; Φυσικά… τον αναγνωρίζεις;

Πρώτα όμως χρειάζεται να παραδεχτείς ότι ΕΙΝΑΙ το σημαντικότερο θέμα της ζωής σου και το έχεις αφήσει τελευταίο, το έχεις παραμελήσει, το έχεις υποτιμήσει... και ουσιαστικά κάνεις κύκλους (αν προσέξεις) γύρω από το θυμό, την ενοχή, τις ανικανοποίητες προσδοκίες, τη ματαιότητα και την έλλειψη πάθους.

Οι κοντινές μας σχέσεις

Αυτές που είναι οι σημαντικότερες.

Αυτές που υποφέρουν περισσότερο.

Αυτές που είναι οι δυσκολότερες…

 

Γιατί εκεί βλέπουμε τον εαυτό μας καλύτερα.

Γιατί εκεί δοκιμάζεται η γνώση και η άγνοιά μας.

Γιατί εκεί λυτρώνουμε και τον εαυτό μας και τον άλλον ταυτόχρονα.

 

Οι οποιεσδήποτε σχέσεις πέφτουν σε αυτήν την κατηγορία:

Οι γονεϊκές

Οι αδελφικές

Οι ερωτικές

Είναι οι κοντινότερες σχέσεις μας, ο πρώτος εξωτερικός κύκλος του Είναι μας.

 

Μπορούμε (και καλό θα ήταν) να μιλήσουμε για την καθεμιά ξεχωριστά. Άλλωστε έχουν ιδιαιτερότητες που χρησιμεύουν στη διεύρυνση της αντίληψής μας. Όμως έχουν μια σφαιρική οπτική που τις κάνει μαγικές, προκλητικές και απόλυτα καθοριστικές στην πορεία μας.
 

Ξεκινάμε συνήθως ανάποδα (όχι λογικά, μα συναισθηματικά). Ξεκινάμε με «τις καλύτερες προϋποθέσεις»: ερωτευόμαστε, κάνουμε παιδιά, με την προσδοκία να ζήσουμε το διαφορετικό, να επιτύχουμε το ακατόρθωτο, να ξεπεράσουμε οποιοδήποτε αρνητικό πρότυπο αντιλαμβανόμαστε γύρω μας ή ζήσαμε. Χωρίς, και πριν καλά το καταλάβουμε, βρισκόμαστε να πλέουμε σε πελάγη δυστυχίας, βρισκόμαστε μπροστά σε αδιέξοδα, με μόνες πιθανές λύσεις τον χωρισμό, τις αντιπαραθέσεις, την απομάκρυνση και τη σκοτεινή σιωπή.
 

Αδυνατούμε – γιατί αρνούμαστε – να δούμε το αντίστροφο που μας τρομάζει. 
 

Ό,τι οι σχέσεις δημιουργούνται, παρόλα τα φαινόμενα, στην κόλαση, στην ψευδαίσθηση, στο δήθεν και στην προσδοκία. Αδύνατον να συλλάβουμε πως οι σχέσεις πάνε στον παράδεισο, ζούμε τη μαγεία, βιώνουμε την πραγματική ενότητα, μόνο αν τις πάμε ΕΜΕΙΣ, ΜΑΖΙ, εκεί: ισότιμα, παράλληλα, περνώντας από σκοτάδια, γκρεμούς και τούνελ, με κίνδυνο να χάσουμε το φως, την παρουσία (του Άλλου και τη Δική μας), χωρίς να αφήνουμε ούτε λεπτό τα χέρια, χωρίς να παγώνουμε ούτε δευτερόλεπτο την καρδιά, χωρίς να παραιτούμαστε από τον μοναδικό σκοπό της ύπαρξής μας.

 

Οι κοντινές μας σχέσεις… ο δρόμος και η πρόκληση του Εαυτού μας…

 

Το εγώ σου θα είναι πάντα απέναντί μου, ενόσω δεν το βλέπεις εσύ.

Αντίστοιχα, το εγώ μου θα με βάζει πάντα απέναντί σου αν δεν το βλέπω εγώ.

Το τραγικό είναι να μπερδεύουμε το εγώ με τον εαυτό μας.

 

Στην Αγάπη βρισκόμαστε με την αξία μας, μαζί, όχι με υποτέλεια, αντιπαράθεση και ανταγωνισμό.

 

Με σεβασμό στον καθένα και στις σχέσεις μας, με ευγνωμοσύνη για τις κοντινές μας σχέσεις.

Συντροφικές (ερωτικές) σχέσεις

Γιατί οι συντροφικές σχέσεις δεν πετυχαίνουν;

Γιατί δεν είμαστε «ευτυχισμένοι μαζί»;

Επειδή φτιάχνονται με γνώμονα την ασφάλεια, όπως κι αν ξεκινάνε, όποιες κι αν είναι οι νοητικές μας προθέσεις. Στο βάθος κυνηγάμε την ασφάλεια, την απαλλαγή από το φόβο και το άγνωστο, αναζητώντας τη λύτρωση στον άλλον, στη σχέση.

Αυτή είναι η απλή, ευθεία απάντηση. Στην πράξη, τα πράγματα είναι πολύ πιο πολύπλοκα γιατί τίποτα απ’ όλα αυτά δεν φαίνεται ξεκάθαρα ή άμεσα.

Γιατί όμως, από την άλλη, οι συντροφικές σχέσεις είναι τόσο σημαντικές για μας;

Γιατί όλοι ψάχνουμε «το άλλο μας μισό», τον «έρωτα της ζωής μας», τη «μια και μοναδική» σχέση που θα μας απογειώσει και θα μπορούμε έτσι να «εγκαταλείψουμε το ψάξιμο, μα παράλληλα να αισθανόμαστε μόνιμο πάθος, σιγουριά και ευτυχία, όλα σε ένα;

Μου κάνει εντύπωση που πολλοί δεν τολμούν καν τις ερωτήσεις μέσα τους, που δεν στέκονται δευτερόλεπτο για να αναρωτηθούν πού πάνε και για ποιο λόγο και πώς ψάχνουν ό,τι νομίζουν πως θέλουν.

Δεν πετυχαίνουν οι σχέσεις και είναι αδύνατον να πετύχουν με τον συνηθισμένο τρόπο που εκπαιδευόμαστε να σκεφτόμαστε. Σαν πειθαρχημένα ρομπότ όμως, επιμένουμε να εμπιστευόμαστε τον ίδιο τρόπο σκέψης που μας φέρνει μόνο επαναλήψεις, ανασφάλεια και περισσότερη δυστυχία καθώς και σύγχυση.

Το δύσκολο εδώ είναι πως δεν υπάρχουν «κανόνες» που μπορούμε να υπακούσουμε ούτε κατευθυντήριες γραμμές που αν ακολουθήσουμε θα εξασφαλίσουμε την τέλεια συντροφική σχέση (όσα κι αν γράφονται, όσα σχετικά σεμινάρια κι αν παρακολουθούμε). Από όλες τις σχέσεις που έχουμε στη ζωή μας με πρόσωπα, το περιβάλλον μας, τους στόχους μας, με οτιδήποτε άλλο, οι συντροφικές σχέσεις είναι οι πιο απαιτητικές, οι πιο απαραίτητες αλλά και οι πιο μυστήριες.

Ναι, τα γνωστά… «οι σχέσεις μας δείχνουν τον εαυτό μας» και «οι σχέσεις δηλώνουν το πού βρισκόμαστε εμείς οι ίδιοι πνευματικά/νοητικά/συναισθηματικά», και άλλα παρόμοια που προσπαθούμε να βγάλουμε νόημα διαβάζοντάς τα από ειδικούς, από διδασκαλίες, από διάφορες πλευρές και θεωρήσεις.

Μα σίγουρα, κάτι δεν λειτουργεί εδώ, γιατί ακόμα οι σχέσεις μας δεν λειτουργούν.

Δες τις δικές σου σχέσεις, κοίταξε γύρω σου. Βλέπεις πολλούς ευτυχισμένους ανθρώπους μέσα στις σχέσεις τους; Βλέπεις ανθρώπους να καταφέρνουν να μένουν μαζί, ευτυχισμένοι; Πόσους; Εσύ είσαι ένας από αυτούς; Μπορείς να πεις στον εαυτό σου με βεβαιότητα και απόλυτη ειλικρίνεια πως έχεις βρει τον άνθρωποι της ζωής σου, εφόσον η σχέση έχει εξεταστεί στο χρόνο και σε όλα τα επίπεδα; Ζεις με πάθος, με έρωτα, με επιλογή, την ευτυχία και την αρμονία, κάθε στιγμή, μέσα στη σχέση σου;

Πρέπει όμως να σταματήσουμε να παριστάνουμε τους ευτυχισμένους για να τολμήσουμε να δούμε την αλήθεια μας. Πρέπει να σταματήσουμε να προσπαθούμε να κρυφτούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό, για να τολμήσουμε τα ερωτήματα που πονάνε, γιατί δεν έχουμε ουσιαστικά απαντήσεις σε αυτά.

Όμως, όταν συμβεί αυτό, όταν επιτέλους θέλουμε να πούμε την αλήθεια στον εαυτό μας, εκεί ακριβώς ξεκινά ένα άλλο ταξίδι, πολύ διαφορετικό από το προηγούμενο απ' ό,τι έχουμε συνηθίσει να λέμε, να πιστεύουμε και να κάνουμε μέχρι στιγμής. Και είναι ουσιαστικά ένα ταξίδι στο άγνωστο, σε μια αφοσιωμένη και πειθαρχημένη περιπέτεια, να βρούμε απαντήσεις.

Δεν υπάρχουν κάπου γραμμένες, δεν μπορεί να μας τις δώσει κανένας με τρόπο που θα τις καταλάβουμε και θα τις εφαρμόσουμε, αν δεν τολμήσουμε εμείς οι ίδιοι τις ερωτήσεις, την αμφισβήτηση μέσα μας, έχοντας την προθυμία να τις βρούμε με τον τρόπο που θα ταιριάζει σε μας, μόνο σε μας: στην δική μας κατανόηση, στον δικό μας τρόπο σκέψης και λειτουργίας, στον δικό μας κώδικα επικοινωνίας.

Μέχρι τότε, δεν θα πετυχαίνουν οι σχέσεις μας, όσους συντρόφους κι αν αλλάξουμε, όσες συμπεριφορές κι αν διορθώσουμε, όσες καλές προθέσεις κι αν έχουμε, όσο κι αν αγωνιζόμαστε να μην επαναλάβουμε τα ίδια λάθη, τις ίδιες ελλείψεις, τις ίδιες φοβίες που μας καθήλωναν στο παρελθόν.

Γιατί όμως οι συντροφικές/ερωτικές μας σχέσεις είναι τόσο σημαντικές... ό,τι άλλο κι αν κάνουμε, σε ό,τι κι αν πετυχαίνουμε, σε όσα άλλα κι αν επιχειρούμε; 

Ξεχωριστά και μαζί

Δεν προσπαθείς μια σχέση. Το μόνο που προσπαθείς είναι να μάθεις λίγα περισσότερο για τον Εαυτό σου μέσα από αυτήν.

Η σχέση όμως που έρχεται εφόσον έχεις συλλέξει τα κομμάτια σου, έχεις απαγκιστρωθεί από τα δεδομένα σου και έχεις απαλλαγεί από τις επίπλαστες ανάγκες σου, δεν μπορεί να προγραμματιστεί, να πιεστεί, να ελεγχθεί.Έχει δική της ζωή, δική της πορεία.

Σε ξεσηκώνει, σε οδηγεί, σε αναγεννά και σε απελευθερώνει. Δεν την καθορίζεις γιατί τα πάντα αλλάζουν και δεν είσαι ο ίδιος αλλά γίνεσαι κάτι άλλο μαζί της.

Σε μια κοινωνία που όλα έχουν στηθεί ανάποδα και βλέπουμε τον κόσμο μέσα από την παραμόρφωση που αγνοούμε, δεν βιώνουμε τέτοιες σχέσεις. Τις βιώνουμε μόνο εφόσον επιστρέψουμε στην πρωταρχική σχέση με τον Εαυτό μας, που είναι η βάση όλων των υπολοίπων.

Εκπαιδευμένοι από νωρίς, συνήθως μένουμε στο να προσπαθούμε, να έχουμε εμμονές, να απαιτούμε, να απογοητευόμαστε. Κάνουμε συμβόλαια ψεύτικα που δεν διαρκούν, ακόμα και προτού τα υπογράψουμε. Πολύ γρήγορα αντικαθιστά ο "έρωτας" που θεωρούμε πως υπάρχει από ανία, ρουτίνα, συνήθεια, απομάκρυνση και νέες αναζητήσεις ή παραίτηση. Μέσα μας, μένουμε ακάλυπτοι.

Δεν είναι καμία σχέση "κακή" ή "λάθος" αφού όλες μας οδηγούν πιο κοντά στον Εαυτό μας, πιο κοντά στην αλήθεια μας, πιο κοντά στην ουσία μας. Όχι αυτόματα όμως! Όχι τόσο απλά....

Κοιτάζοντας γύρω μας, το σύνηθες που ονομάζουμε "φυσιολογικό", οι περισσότεροι παραμένουν στον συμβιβασμό, στην απογοήτευση, στην αναζήτηση ή την αντικατάσταση συντρόφου ή άλλου υποκατάστατος, που έρχεται υπό μορφή ενδιαφέροντος, σκοπού, κοινωνικού έργου ή κάποιας καλλιτεχνικής έκφρασης, εξάρτησης.... οποιασδήποτε μορφής ανακύκλωσης του πόνου και της ευχαρίστησης και της φυγής.

Γιατί είναι αδύνατον να μάθουμε από τις σχέσεις μας, να πάρουμε όλα όσα αυτές έχουν να μάς δώσουν, να προχωρήσουμε, απελευθερώνοντας το παρελθόν και τους ανθρώπους της ζωής μας, αν δεν αρχίσουμε κάποια στιγμή, παράλληλα και πρωτίστως, το δικό μας εσωτερικό ταξίδι προς τον Εαυτό μας. Διαφορετικά, οι σχέσεις μας, μάς αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση, ενώ το εσωτερικό κενό δεν γεμίζει ποτέ και η μοναξιά παραμένει. Συνεχίζουμε να αγνοούμε τον Έρωτα, ενώ τον ψάχνουμε και (κρυφά ή φανερά) τον αναζητούμε.

Η μια και μοναδική σχέση όμως, που φτιάχνεται με μαγεία, έμπνευση, σύνδεση σε όλα τα επίπεδα και μάς δίνει φτερά, υπάρχει! Είναι εφικτή! Δεν χρειάζεται τα γήινα συμβόλαια, δεν ταξιδεύει στο φόβο και με εξαρτήσεις. Δεν χρειάζεται καμιά προσπάθεια, δεν απειλείται από τίποτα.

Έρχεται εκεί που δεν την περιμένεις, όταν έχεις ήδη εγκαταστήσει τα δικά σου θεμέλια στον Εαυτό σου και σε απογειώνει, ακόμα ψηλότερα. Ζει ελεύθερη και μοναδική, πέρα από οτιδήποτε συνηθισμένο και προηγούμενο που έχουμε ποτέ αισθανθεί.  Συνεχίζουμε να υπάρχουμε ξεχωριστά και μαζί, όπου πλέον δεν υπάρχει διαχωρισμός, διαίρεση ή αφαίρεση.

Είναι η "χώρα των θαυμάτων" και είναι τώρα. Το αιώνιο παρόν, που συνθέτει τα πάντα όλα!

Αυτές οι σχέσεις...

Αυτές τις σχέσεις που δεν επιλέγουμε εμείς συνειδητά,
που δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα ή υπόνοια πως μπορούσαν να υπάρχουν.

Αυτές οι σχέσεις που δεν υπήρχε περίπτωση να συμβούν τυχαία ή λογικά,
που χρειάστηκε να μετακινηθούν πολλές καταστάσεις, να ενωθούν και να διαλυθούν κόσμοι  για να συμβεί η μοιραία συνάντηση.

Αυτές οι σχέσεις που ανάμεσα στο χάος, το θόρυβο και όλα τα άλλα που συμβαίνουν γύρω σου,
συμβαίνουν απλά, αθόρυβα, αβίαστα και φυσικά.

Αυτές οι σχέσεις που δεν τις κυβερνά η λογική μα ούτε το συναίσθημα,
αλλά κάτι μεγαλύτερο, βαθύτερο,
που δεν είναι καινούργιο, γιατί το έχεις καλλιεργήσει όλη σου τη ζωή,
μα τώρα αποκτά περιεχόμενο, περιγραφή,
και μια συνεχόμενη αποκάλυψη πολλών ακόμα αισθήσεων, επιγνώσεων,
μιας νέας χημείας, ενός άλλου είδους επικοινωνίας.

Μπροστά σ' αυτές τις σχέσεις ο νους υποκλίνεται,
η καρδιά ελευθερώνεται,
το σώμα ζωντανεύει.
Τα αντίθετα συμπληρώνονται, τα συναισθήματα γαληνεύουν, οι αισθήσεις οξύνονται.
Η διαίσθηση κυβερνά και η εμπιστοσύνη γαληνεύει τα βήματά σου.
Καμία αγωνία, αμφιβολία, φόβος ή κρυφό δεν μπορεί να ταράξει αυτό που καμία ψευδαίσθηση δεν επέλεξε.

Αυτές οι σχέσεις που ενώνουν τα επίπεδα ύπαρξης,
και βρίσκουν έκφραση αυθεντική, μοναδική, ενώνοντας όλες τις άλλες σχέσεις,
το χρόνο, τη μνήμη, την πορεία,
σε κάθε μαγικό παρόν, όσο απλοϊκό κι αν φαίνεται σε όσους το αγνοούν.

Είναι το δώρο της ζωής,
ο θησαυρός μετά από ένα μακρύ και κουραστικό ταξίδι.
Που δεν φοβήθηκες, δεν δείλιασες, δεν κατηγόρησες,
μα συνέχισες θαρραλέα,
με παιδική ψυχή,
με συνέπεια, πειθαρχία και αγάπη για τη ζωή, να διεκδικείς.

Ανάμεσα σε όλα κράτησες την αθωότητά σου,
διατήρησες την καρδιά σου ανοιχτή.
Διαφύλαξες τη φλόγα ζωντανή,
και τίμησες το κάθε σου βήμα με ταπεινότητα και σεβασμό.
Μάθαινες, κατακτούσες, επέμενες,
χωρίς να περιμένεις ανταμοιβή.

Μα αυτή ήρθε...

Δεν μιλάς γι' αυτές τις σχέσεις,
ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο,
ανοίγουν νέες διαστάσεις, αλλάζουν τις έννοιες, μαγεύουν τις λέξεις,
αποκαλύπτουν τη σύνθεση,
δημιουργούν νέα δεδομένα, που εμπλουτίζονται κάθε λεπτό,
και τις ζεις τώρα, εδώ,
όπου δεν υπάρχει τίποτα συνηθισμένο,
και το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον γίνονται ΕΝΑ!

Όλα Αναγκαία

Κάνε αυτό, ακολούθησε το άλλο. Μην κάνεις αυτό, μην κάνεις το άλλο. Στην πλειονότητά τους μοιάζουν, έστω κι αν φαίνονται διαφορετικά, έστω κι αν υπόσχονται λύτρωση.

Στο τέλος της μέρας, της κάθε μέρας, παραμένουμε μόνοι με τον εαυτό μας... ή όχι;

Όχι βέβαια! Είναι ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου. Να παραμείνει μόνος με τον Εαυτό του!

Τον έχει αντικαταστήσει βέβαια... πολλά τα είδωλα, οι αντιπρόσωποι, οι εικονικότητες, οι φαντασιώσεις. Η ικανότητα της δημιουργίας μέσα από τη φαντασία μας είναι πραγματικά εκπληκτική. Αν καταφέρεις να σταθείς σε κάποια απόσταση και να δεις αντικειμενικά ό,τι συναντάς, σκέφτεσαι, αισθάνεσαι, πιστεύεις, ακολουθείς, νομίζεις, δεν μπορείς να μη γελάσεις αλλά και να θαυμάσεις.

Αλλά μόνο η απουσία φόβου, η απουσία εμμονής της υπεράσπισης μπορεί να το προσφέρει αυτό. Ποιο το όφελος;

 

Απερίγραπτα μαγικό!

Η απλή, ολοκληρωτική φανέρωση όλων των κατευθύνσεων αλλάζει τα πάντα. Τα πάντα! Αλλά χρειάζεται θάρρος. Απερίγραπτο θάρρος για να μην πέσεις στην άλλη πολικότητα της ολοκληρωτικής απόρριψης ή της βολικής συγκεκριμένης επιλογής. Με άλλους κανόνες, διαφορετικές λίστες, άλλα σύμβολα και ερμηνείες.

 

Αλλά μόνο έτσι επιστρέφεις στο δέος, στην αναγέννηση που είναι τόσο απαραίτητη! Τότε μόνο μπορείς να αρχίσεις να βλέπεις, να ακούς, να αισθάνεσαι, έναν κόσμο που παρέμενε κρυμμένος, μπροστά στα μάτια σου. 

 

Πριν από αυτό, δεν μπορείς να αισθανθείς βαθιά μέσα στην ύπαρξή σου πως ζεις. Μοιάζεις βέβαια, εντάσσεσαι φυσικά, ακολουθείς συνηθισμένη πορεία αναπόφευκτα (ακόμα κι όταν πιστεύεις πως ξέφυγες), αλλά δε ζεις!

 

Η Ζωή είναι άλλη! Δεν μπορείς να της δώσεις πλαίσιο, κανόνες, μορφή, γιατί είναι ατομική, διαχρονική, πολυδιάστατη, μεγαλόπρεπα χαοτική για τις περιορισμένες μας αισθήσεις. Και τη δημιουργείς συνεχώς. 

 

Αλλά μπορείς να την αισθανθείς, να την ανακαλύπτεις, να τη βιώνεις πέρα από το ασφυκτικό κέλυφος του σώματος και του φυσικού νου σου, ενώ τιμάς και εκτιμάς αυτά, εντελώς διαφορετικά. Και να τη μοιραστείς! Ω, αυτό το μοναδικό μοίρασμα/δόσιμο, που δεν μοιάζει με τίποτα που νόμιζες πως ήξερες πριν...

 

Πέρα από τα όρια των κοσμικών άρθρων, των κοσμικών θεωριών και των κοσμικών δασκάλων/οδηγών, υπάρχουν όλα όσα χρειάζεται αλλά πρέπει εσύ να ανακαλύψεις. Μόνος; Όχι βέβαια, αλλά δικαιούσαι να προσπαθήσεις. ΠΡΕΠΕΙ να προσπαθήσεις. 

 

Πρέπει να εξαντλήσεις κάθε άρθρο, κάθε μέθοδο, κάθε διδασκαλία, κάθε ακολουθία, κάθε άποψή σου, μέχρι να μη μείνει τίποτα. Μέχρι να μείνεις με τις ίδιες απορίες, την ίδια άγνοια, το ίδιο μετέωρος, όπως ήσουν αρχικά. Όταν άρχισες να μαθαίνεις, να ακολουθείς, να επιλέγεις, να υποστηρίζεις, να διαχωρίζεις.

 

Και όταν θα έχεις εντοπίσει τους δασκάλους που δε νόμιζες πως ήταν, τις πληροφορίες που δεν εμφανίζονταν πριν, την αλήθεια πέρα από ΚΑΘΕ θεωρία, μέθοδο, κανόνα, τρόπο ή διδαχή, τότε θα αρχίσει η πραγματική έρευνα, η πραγματική ατομικότητα. Που σκέφτεται δημιουργικά. Που απαλλάσσεται εύκολα από όλα τα πέπλα, ένα, ένα.  

 

Τότε αρχίζεις να πετάς τα δεκανίκια, να αφήνεις πίσω σου όλα όσα πήρες στην πορεία σου (και σού χρησίμευσαν). Αρχίζεις να βασίζεσαι στον εαυτό σου, αλλά πρώτη φορά καταλαβαίνεις τι ακριβώς σημαίνει αυτή η φράση και πολλές άλλες. 

 

Δεν είναι εύκολο. Τίποτα δεν είναι. Διαλέγεις κάθε φορά το είδος της δυσκολίας που θέλεις και το λόγο που την επιλέγεις. Το να υποφέρεις όμως είναι επιλογή. Πάντα ήταν, πάντα θα είναι!

 

Θα κυνηγάς όμως το νόημα, την ευτυχία, την αγάπη, όσο χρειαστεί, ό,τι κι αν κάνεις πριν από αυτά. Με τις δικές μας παραλλαγές ο καθένας, όλοι ακολουθούμε παρόμοια πορεία, αρχικά στα τυφλά. Άλλοι κολλώντας εδώ, άλλοι εκεί και άλλοι αναβάλλοντας. 

 

Όμως "το ταξίδι εντός" δεν έχει καμία σχέση με ό,τι προβάλλεται ευρέως, ό,τι υπήρξε σε οποιοδήποτε παρελθόν. Δεν το μιμείσαι. Κανείς δεν έχει ποτέ περπατήσει το δικό ΣΟΥ ταξίδι, αυτό που οφείλεις ΕΣΥ! Ούτε κανένα βιβλίο υπάρχει που το περιγράφει.

Έρωτας ή αγάπη;

Ποιος δεν το έχει αναρωτηθεί, είτε είναι στην αρχή, τη μέση, ή ακόμα και το τέλος μιας ερωτικής σχέσης; Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην αγάπη και τον παράφορο έρωτα; Είναι χρήσιμο να το γνωρίζει κανείς αυτό, για να ξέρει ποιο κομμάτι της σχέσης του χρειάζεται περισσότερη δουλειά…

 

Ανάλογα με το αν κάποιος νιώθει αγάπη ή τρελό έρωτα, μπορεί να κανονίσει και την πορεία του, να αντιληφθεί τις λεπτές αποχρώσεις στη σχέση του και να μπορέσει να χαράξει το μονοπάτι της ζωής του βάσει του τι έχει στα χέρια του και τι ακριβώς επιθυμεί…

 

Ο παράφορος έρωτας είναι μια ξαφνική λαίλαπα που εισβάλλει ξαφνικά στη ζωή του ανθρώπου. Είναι το έντονο συναίσθημα της ανάγκης να βρίσκεσαι με το άλλο άτομο, να το αγγίζεις, να του μιλάς, να το μυρίζεις, να το αισθάνεσαι με όλες σου τις αισθήσεις. Ο παράφορος έρωτας είναι τόσο έντονος που στο διάβα του παρασέρνει υποχρεώσεις, καθήκοντα, εργασίες, και καταλύει την έννοια της λογικής. Οι παράφορα ερωτευμένοι συχνά παραμελούν τους φίλους ή την εργασία τους, παίρνουν παρορμητικά αποφάσεις και επιδεικνύουν συμπεριφορές άγνωστες μέχρι τότε γι’ αυτούς. Στον παράφορο έρωτα επικρατεί η φυσική έλξη και το πώς αισθάνεται ο ερωτευμένος. Στον παράφορο έρωτα δε μπορείς να ζήσεις χωρίς τον άλλο, γιατί σημασία έχει το πώς νιώθεις εσύ, και όχι πώς αισθάνεται ο άλλος. Πρόκειται για μια ορμονική έκρηξη που σε συνεπαίρνει και σε στροβιλίζει σε άλλα επίπεδα από τα συνηθισμένα.

 

Η αγάπη πάλι είναι ένα γλυκό αεράκι από το οποίο περιβάλλεσαι, το αναπνέεις βαθιά μέσα σου και είναι ζωοδόχος πνοή. Αλλά δεν σε αναποδογυρίζει, δεν σου ανατρέπει τη ζωή. Η αγάπη αποτελεί τη σταθερά που σε οδηγεί και που δίνει νόημα στη ζωή σου και ότι άλλο υπάρχει σε αυτή. Στην αγάπη υπάρχει φυσική έλξη αλλά επίσης συνυπάρχει διανοητική και ψυχική έλξη, και είναι εξίσου σημαντικά τα αισθήματα του/της συντρόφου. Στην αγάπη μπορείς να ζήσεις χωρίς τον άλλον, διότι το άλλο άτομο έχει αξία μέσα στη σχέση και τιμάς την αξία και την αυτονομία του. Η αγάπη είναι μια ορμονική συμφωνία που έχει μέσα της νοιάξιμο, συναισθηματικό ‘δέσιμο’, αφοσίωση και αντοχή στο χρόνο.

 

Τι επιθυμείτε;

Ας μην ξεχνάμε ότι «πειρασμός» είναι το άλλο όνομα του παράφορου έρωτα! Και όπως ξέρουμε, είναι εύκολο να παρασυρθούμε από πειρασμούς. Όχι ότι αυτό είναι κάτι αρνητικό από μόνο του. Σημασία έχει τι είναι αυτό που αναζητά κανείς στη ζωή του. Το ζήτημα τελικά είναι τι επιθυμεί καθένας: επιθυμείτε μια μακροχρόνια, ζεστή, ικανοποιητική σχέση; Τότε δεν ψάχνετε για παράφορο έρωτα! Και αν αυτός σας έχει χτυπήσει την πόρτα, ίσως θα ήταν χρήσιμο να εξετάσετε που βρίσκεστε, τι θέλετε και να κανονίσετε τις πράξεις και τις συμπεριφορές σας ανάλογα. Ή μήπως θέλετε πάθος και ένταση; Τότε δεν είστε σε φάση για ρομαντική αγάπη. Ό,τι και να είναι αυτό που επιθυμείτε, καλό είναι να το θέσετε ξεκάθαρα στον εαυτό σας για να είστε τίμιοι μαζί του καταρχήν και, στη συνέχεια, και με το άτομο με το οποίο σχετίζεστε.

 

Μια άλλη, εξίσου σημαντική παράμετρος με το τι νιώθετε εσείς είναι βέβαια και το τι αισθάνεται και τι επιθυμεί το άλλο άτομο στη σχέση σας. Αν μπορείτε να διακρίνετε τα σημάδια που σας φανερώνουν αν το άλλο άτομο είναι παράφορα ερωτευμένο ή αισθάνεται αληθινή αγάπη, τότε μπορείτε να κρίνετε πώς θέλετε να συνεχίσετε προκειμένου να αποφύγετε οδυνηρές εκπλήξεις και στεναχώριες. Θυμηθείτε ότι η εξελικτική βιολογία μας λέει ότι ο παράφορος έρωτας είναι ‘καλωδιωμένος’ να διαρκεί περίπου δύο χρόνια (βιολογικά όσο χρειάζεται για δυο ζώα να είναι μαζί και να φροντίζουν το μικρό τους μέχρι να γίνει αυτόνομο).

 

Υπάρχουν όμως τρόποι για να ξεχωρίσει κανείς αν πρόκειται για παράφορο έρωτα ή για αληθινή αγάπη;

 

Τα σημάδια του παράφορου έρωτα

Βλέπεις τον άλλο ως το τέλειο άτομο

Θέλεις να ικανοποιήσεις τις ανάγκες σου

Εξαντλείς όλο σου το χρόνο με το άλλο άτομο

Παραμελείς τις φιλικές σου σχέσεις

Αποκτάς εξάρτηση από το άλλο άτομο

Ζηλεύεις

Η σχέση έχει μικρή διάρκεια

Η απόσταση ή άλλες δυσκολίες τερματίζουν τη σχέση

Υπάρχουν συχνοί και έντονοι καυγάδες

 

Τα σημάδια της αγάπης

Βλέπεις τα ελαττώματα του άλλου ατόμου, αλλά εξακολουθείς να το αγαπάς

Θέλεις να ικανοποιήσεις τις ανάγκες του άλλου ατόμου

Έχεις χρόνο για φίλους και συγγενείς

Δίνεις το χρόνο που χρειάζεται για να κτιστεί η σχέση

Υπάρχει εμπιστοσύνη και κατανόηση, άρα λιγότερη ζήλεια και λιγότεροι καυγάδες

Η σχέση επιβιώνει παρά την απόσταση που μπορεί να υπάρχει ή άλλα εμπόδια

Υπάρχουν λίγοι και όχι σοβαροί καυγάδες

Οι λίγοι καυγάδες χαλυβδώνουν τη σχέση

 

Αγάπη και αποδοχή του εαυτού

Η πραγματική αγάπη έχει να κάνει με τη βασική αγάπη και αποδοχή του εαυτού μας. Μόνο όταν κάποιος έχει βρει τον εαυτό του και είναι σε ισορροπία και αρμονία με τον εαυτό του μπορεί να αγκαλιάσει –κυριολεκτικά και μεταφορικά!- το άλλο άτομο στη σχέση όπως ακριβώς είναι αυτό. Επίσης, όταν κανείς έχει αποδεχτεί και αγαπά τον εαυτό του μπορεί να βρει αγάπη στη ζωή του πολύ πιο εύκολα.

Ένα εξαίσιο μοντέλο γνώσης

Στην Πολιτεία. ο Πλάτων αναπτύσσει την πιο φιλόδοξη ίσως θεωρία της γνώσης που παρουσίασε ποτέ ένας φιλόσοφος. Τώρα, όποιος φιλοδοξεί να είναι γνώστης θα πρέπει να ολοκληρώσει μία πολυετή μαθητεία στα μαθηματικά. Τα μαθηματικά (και ως «μαθηματικά» έχει κατά νου το είδος της συστηματικής γεωμετρίας, της οποίας έχουμε ένα μεταγενέστερο παράδειγμα, τον Ευκλείδη) είναι εντυπωσιακά για την ακρίβεια, το σύστημα και την σαφήνειά τους. Εντυπωσίασαν τον Πλάτωνα ως το τέλειο παράδειγμα ενός δομημένου σώματος γνώσης, την οποία ανέκαθεν έθετε ως προϋπόθεση το «πρότυπο ειδημοσύνης». Επιπλέον, όλα τα γνωρίσματα του προτύπου ειδημοσύνης φαίνεται να ταιριάζουν με τα μαθηματικά, με τρόπο ξεκάθαρο και εντυπωσιακό. Τα μαθηματικά δεν είναι ένας σωρός από επιμέρους αποτελέσματα’ συγκεκριμένα θεωρήματα ολοφάνερα εξαρτώνται από άλλα αποτελέσματα, που αποδεικνύονται με τη σειρά τους. Το όλο σύστημα ξεκινά από ένα σαφές και περιορισμένο σύνολο εννοιών και αξιωμάτων. Εξίσου διαυγής και αυστηρός είναι τρόπος με τον οποίο, από αυτές τις πρώτες αρχές, οδηγούμαστε σε επιμέρους αποτελέσματα. Εύκολα καταλαβαίνουμε γιατί ο Πλάτων ανακάλυψε, σε μια πρώιμη εκδοχή του Ευκλείδη, ένα εξαίσιο μοντέλο γνώσης – ένα δομημένο και ενοποιημένο σύστημα, όπου είναι απόλυτα σαφές τι γνωρίζει ο γνώστης και πώς το γνωρίζει, πώς το σύστημα διατηρεί τη συνοχή του και τι σημαίνει να δίνεις μια λελογισμένη εξήγηση αυτού που γνωρίζεις – δηλαδή μια απόδειξη.

Τα μαθηματικά ως μοντέλο γνώσης επίσης εισάγουν δύο νέα στοιχεία. Το πρώτο είναι πως τα μαθηματικά αποτελέσματα είναι αδιαμφισβήτητα. Δεν σπαταλούμε χρόνο επιχειρηματολογώντας ότι το Πυθαγόρειο θεώρημα είναι λάθος. Έχουμε δει ότι η βεβαιότητα και η δικαιολόγηση αυτού που γνωρίζουμε δεν προέχουν στην δέσμη των ζητημάτων στα οποία επικεντρώνεται το πρότυπο ειδημοσύνης, όπου σημασία έχει η κατανόηση που μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη. Ωστόσο τον Πλάτωνα, είναι φανερό, τον μαγνητίζει η ιδέα ενός σώματος γνώσης που δεν θα εκτίθεται σε σοβαρές αμφισβητήσεις.

Το δεύτερο στοιχείο προκύπτει από το γεγονός ότι τα μαθηματικά μάς προσφέρουν ένα σώμα στέρεης γνώσης, που δεν φαίνεται με κανέναν ευλογοφανή τρόπο να έχει ως αντικείμενό της τον κόσμο που βιώνουμε καθημερινά μέσω των αισθήσεων. Το Πυθαγόρειο θεώρημα δεν ανακαλύφθηκε με μετρήσεις αληθινών, χαραγμένων στο χώμα, τριγώνων και των γωνιών τους, και οι τυχόν ακανόνιστες πλευρές και γωνίες είναι προφανώς άσχετες με αυτό. Ο Πλάτων γοητεύεται από την ιδέα ότι μπορεί να υπάρξει ένα σώμα γνώσης στο οποίο θα έχουμε πρόσβαση χρησιμοποιώντας μόνο το νου και τη λογική μας. Δεν είναι ο τελευταίος φιλόσοφος που δελεάστηκε από την άποψη ότι οι δυνάμεις του φιλοσοφικού στοχασμού είναι -πιο εξελιγμένες- εκδοχές της ικανότητάς μας να σκεφτόμαστε μαθηματικά.

Η Αφύπνιση της Πίστης στο Απόλυτο Ως Έχει

Η Πραγματικότητα Είναι Μία, Χωρίς Ιδιότητες Κενότητα. Ο Χαρακτήρας Της δεν Αλλοιώνεται από την «Ύπαρξη Φαινομένων», γιατί όλα αυτά δεν είναι κάτι διαφορετικό από το Σώμα της Κενότητας. Η Βίωση της Μίας Πραγματικότητας, της Κενότητας της Ουσίας, της Ενότητας των Πάντων σαν Μιας Ουσίας, που μόνο φαινομενικά (από τον αφώτιστο νου) διαχωρίζεται σε πολλαπλότητα, είναι Γνώση.

 

Η «Εμμονή» στα Φαινόμενα, και η Αντίληψη των Φαινομένων σαν πραγματικότητα, δημιουργεί την αντίληψη μιας άλλης «παράλληλης πραγματικότητας» (μιας «εικονικής πραγματικότητας» παρ’ όλα αυτά). Τότε, δεν γίνεται αντιληπτό το Υπόβαθρο της Κίνησης αλλά μονάχα η Κίνηση. Αυτό είναι η Άγνοια που οικοδομεί σιγά-σιγά έναν εικονικό κόσμο. Αυτός ο «εικονικός κόσμος» δεν είναι ανύπαρκτος. Υφίσταται σαν φαινόμενο, αλλά δεν έχει την σημασία και την «αξία» που του αποδίδει ο αφώτιστος νους.

 

Η Απόσπαση από την Κίνηση, η Κατανόηση ότι η Κίνηση ανήκει μόνο στο Φαινομενικό, Βαθαίνει την Συνειδητοποίηση Αυτού που Είναι Πίσω από την Κίνηση και τα Φαινόμενα. Αυτός που Βιώνει το Χωρίς Ιδιότητες Ακίνητο που Είναι Πίσω από την Κίνηση και τα Φαινόμενα Είναι Φωτισμένος. Αντιλαμβάνεται την Μία Πραγματικότητα, που δεν έχει Διττότητα, και δεν διακρίνει διαφορά ανάμεσα στην Ακινησία και την Κίνηση, αφού Όλα Είναι Μία Ουσία, Κενότητα… Αυτός που απορροφιέται σε μια τοπική χρονική δραστηριότητα ζει ένα όνειρο. Δεν Βιώνει Αυτό που Υπάρχει, αλλά ζει μόνο την Κίνησή Του. Σχηματίζει την λανθασμένη εντύπωση του διαχωρισμού της Πραγματικότητας σε Απόλυτο και Απατηλό, κι επιδιώκει το όραμα μιας φώτισης στα πλαίσια του ονείρου.

 

Το Απόλυτο Ως Έχει, το Χωρίς Ιδιότητες, Αποτελεί την Πραγματική Βάση πάνω στην Οποία αναδύονται εμμένουν κι εξαφανίζονται όλα τα φαινόμενα. Τα φαινόμενα είναι Αυτό το Ίδιο το Χωρίς Ιδιότητες, δεν είναι κάτι διαφορετικό. Η εμφάνισή τους δεν είναι η ουσία τους (μια ανεξάρτητη ουσία), είναι μόνο συμβάντα, και σαν τέτοια είναι παροδικά. Μόνο η Βάση, το Χωρίς Ιδιότητες Παραμένει.

 

Όλα αυτά που εμφανίζονται στο Φόντο της Κενότητας δεν έχουν περισσότερη αξία από την Κίνηση που δεν αφήνει «Ίχνη».

 

Μέσα στην Ίδια την Παρούσα Συνείδηση (που είναι η Μήτρα του Απολύτου, το Ταθαγκαταγκάρμπα), Πέρα από όλα τα Φαινόμενα και τις Καταστάσεις Άγνοιας, Υπάρχει Μια Έσχατη Βάση, που Γεννά και Στηρίζει τα Φαινόμενα. Αυτό όμως Πραγματοποιείται Μέσω της Κατανόησης και δεν κατακτιέται με «εξωτερικές» δραστηριότητες. Η αναζήτηση Μιας Τέτοιας Βάσης μέσα από προσωπική προσπάθεια είναι μια λανθασμένη δράση γιατί μας ωθεί να αναζητάμε το «είδωλο» που κατασκευάζει η σκέψη. Κάθε μεταφυσική επιδίωξη (από το εγώ, την σκέψη) πρέπει να εγκαταλειφθεί.

 

Ο Αληθινός Δρόμος για την Αυτογνωσία, για την Πραγματική Αυτοπραγμάτωση, για την Βίωση της Πραγματικότητας, της Αλήθειας, δεν είναι η επιδίωξη της Αλήθειας αλλά η εγκατάλειψη όλων των σφαλερών αντιλήψεων. Τότε μόνο, στην Ησυχία του Νου Αναδύεται το Καθαρό Φως της Πραγματικότητας.

 

Η Αληθινή (Αληθινή Όμως) Πραγμάτωση Έρχεται όταν πραγματικά εγκαταλείπουμε κάθε δραστηριότητα κι η Κατανόηση Εγκαθίσταται στην Σιωπή και Μετουσιώνεται σε Πλήρη Προσοχή σε Αφυπνισμένη Όραση, σε Ζωντανή Επαφή με την Πραγματικότητα, σε Πραγματικότητα. Αυτή η Κατάσταση που Μόνο Βιωματικά Προσεγγίζεται είναι η Ουσία των Πάντων, το Σώμα της Αλήθειας.

 

Αυτό που Υπάρχει Ως Έχει (με τον Τρόπο Που Υπάρχει) Είναι Χωρίς Ιδιότητες, Χωρίς Χώρο ή Τόπο, Χωρίς Χρόνο, Ζωντανό, Ρέον, Χωρίς να Εξελίσσεται ή να Αλλοιώνεται.

 

Ό,τι Εμφανίζεται (σαν Δημιουργία) είναι μονάχα Κίνηση Αυτού του Χωρίς Ιδιότητες. Η Φύση της Κίνησης (η «Ουσία» της) είναι Αντίληψη. Η Κίνηση υπάρχει μόνο σαν Αντίληψη. Η Ζωντανή Κίνηση Υπάρχει μόνο στο Απόλυτο Παρόν, στον Μόνο Πραγματικό Χρόνο. Η Κίνηση δεν αφήνει «Ίχνη».

 

Επειδή η Κίνηση είναι Αντίληψη, Φαινόμενο, οι όποιες ιδιότητες αποδίδονται στην «κίνηση», στο φαινόμενο, είναι ουσιαστικά χωρίς πραγματική ύπαρξη, κενές, χωρίς ιδιότητες.

 

Έτσι, ό,τι εμφανίζεται δεν διαφέρει ουσιαστικά από το Χωρίς Ιδιότητες, από το Κενό. Έτσι η Πραγματικότητα Είναι Μία, Χωρίς Κίνηση, ή με Κίνηση. Είναι το Ίδιο. Η Μία Πραγματικότητα τα Αγκαλιάζει Όλα (και τα Φαινόμενα) Χωρίς να «Αντιλαμβάνεται» Διαχωρισμό. Η Μια Πραγματικότητα Είναι Ουσιαστική Κενότητα.

 

Κατανοεί Κάποιος Ορθά όταν Βιώνει την Μια Πραγματικότητα, την Ενότητα της Πραγματικότητας, την Μη Διττότητα (όπου δεν γίνεται διάκριση Απολύτου – κοσμικού). Οποιαδήποτε αντίληψη διαφέρει από αυτή την Κατανόηση είναι Άγνοια, Όνειρο, Φαντασία.

Ομορφιά

Δύο πράγματα μπορούν να αλλάξουν έναν άνθρωπο!
Η ομορφιά και ο πόνος.
Το ένα σας αγγίζει ακόμα και τούτη τη στιγμή και το άλλο ίσως και να το έχετε ξεχάσει…
Τον πόνο όλοι τον έχουμε γνωρίσει. Μας έχει σημαδέψει, μας έχει καθορίσει και στον κάθε ένα έχει αφήσει κάτι διαφορετικό.
Την αληθινή ομορφιά όμως την έχουμε ξεχάσει… και είναι τόσο σημαντική…
Ακόμα και σαν λέξη μοιάζει να δείχνει την ολοκληρωμένη μορφή (ο-μορφή). Σαν να σε οδηγεί στον κύκλο που είναι ένα τέλειο γεωμετρικό σχήμα. Τόσο τέλειος που μοιάζει άσπιλος και αμόλυντος. Άλλωστε οι αρχαίοι Έλληνες το ήξεραν καλά γι’ αυτό και την προσφωνούσαν ως ευμορφία και κάλλος.

Όταν ήμασταν μικροί ακούγαμε συχνά ότι είμαστε όμορφοι, μεγαλώνοντας το ξεχάσαμε γιατί δεν μας έμαθαν να το αναγνωρίζουμε και να το λέμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας. Ίσως επειδή δεν μας έμαθαν πώς να αναγνωρίσουμε, πώς να ψάχνουμε και πώς να ανακαλύπτουμε την ομορφιά στην ουσία της.

Φυσικά η ομορφιά δεν είναι μόνο ότι φαίνεται. Είναι ένα σύνολο γεμάτο από δυναμικά στοιχεία που στην ένωσή τους δημιουργούν αρμονία. Μια αρμονία που όταν τη συναντάς, ανεξαρτήτως της εξωτερικής αντικειμενικής βιτρούβιας ομορφιάς, προκαλεί θαυμασμό, έμπνευση και μια υπόσχεση ότι στις μέρες μας τίποτε δεν έχει χαθεί αν κάποιος βρεθεί στον κύκλο της όμορφης αρμονίας. Σκέψου… ακόμα και η ποίηση είναι η ρυθμική δημιουργία της ομορφιάς.

Όμως ο άνθρωπος κάπου ξεχάστηκε και έβαλαν πολλοί το χέρι τους σε αυτό.
Και κάπως έτσι και εμείς ως μέρη της ανθρωπότητας χάνοντας την αρμονία που μας χαρακτηρίζει όντας όμορφοι… ξεχαστήκαμε… και ξεχάσαμε την ομορφιά της ύπαρξης μας!
Την ομορφιά που πηγάζει από την μοναδικότητα της εσωτερικής σύνθεσης του καθενός!
Έτσι για να διατηρηθούμε σε αυτή την λήθη της ύπαρξης μας, αλλά και για να γεμίσουμε το κενό που εκείνη προκαλεί εφηύραμε την μόδα. Την μόδα που μας έβαλε σε εξωτερικά καλούπια εικόνας και συμπεριφοράς φτιάχνοντας μια βιτρίνα που κρύβει τόσο την εξωτερική μας ομορφιά, όσο και την εσωτερική, δημιουργώντας έναν κόσμο αντιγράφων χωρίς ουσία, χωρίς περιεχόμενο.

Εξαφανίστηκε η μοναδικότητα και τελικά φτάσαμε στο σημείο να νοσταλγούμε και να μας λείπει και το πιο απλό. Το να νιώθουμε όμορφοι για αυτό που είμαστε σήμερα και για αυτό που θα γίνουμε αύριο.
Πλέον η ομορφιά έχει χαθεί πίσω από τις σκιές της αδιαφορίας, των συμφερόντων, των προβλημάτων, των αδιεξόδων. Ακόμα και η εξωτερική ομορφιά, η βιτρίνα μας, εκπέμπει θαμπά αυτές τις σκιές. Και αν βρεις κάτι που να μοιάζει όμορφο στο τέλος διαπιστώνεις ότι δεν ήταν όμορφο αλλά ωραίο, δηλαδή πρόσκαιρο… της στιγμής.
Μόνο η ομορφιά είναι ανεξίτηλη, μόνο εκείνη νικάει ακόμα και το χρόνο, γιατί όποιος μπορεί να κοιτά την ομορφιά κατάματα δεν γερνάει ποτέ! Γιατί η ομορφιά είναι δύναμη και έχει για ξίφος την αρετή που ακτινοβολεί μέσα από τα βάθη της ψυχής και τα ύψη του πνεύματος.

Γι’ αυτό αν θες να την βρεις ψάξε στις όμορφες σκέψεις, στα όμορφα συναισθήματα που ντύνουν την εικόνα με χίλιες λέξεις που δεν θα χρειαστεί ποτέ να ειπωθούν.
Γίνε καλόγουστος γιατί το καλό γούστο είναι η συνείδηση του όμορφου!
Γίνε καλλιτέχνης και δημιούργησε ομορφιά!
Γιατί το να δημιουργήσεις ομορφιά είναι τέχνη!
Τι πιο ύψιστο να μεταμορφωθεί ο κάθε ένας σε καλλιτέχνη του εαυτού του, να δημιουργήσει και έπειτα να απλώσει την ομορφιά του! Αυτή είναι η αποστολή της αληθινής ομορφιάς… το να υπηρετήσει τη ζωή!

Όσες λέξεις και αν γράψουμε για την ομορφιά πάντα θα μοιάζουν φτωχές και λίγες γιατί τα όμορφα δεν περιγράφονται, αλλά θαυμάζονται!
Έτσι είσαι και εσύ όταν ακτινοβολείς την αληθινή ομορφιά σου… άξιος θαυμασμού!
Είσαι το ζωντανό χρώμα μέσα στο γκρι!
Μην κρύβεις την ομορφιά σου, μην αφήνεις την ντροπή να την επισκιάζει…
Είσαι η άνθιση στο άγονο τοπίο!
Είσαι το δυναμικό στοιχείο που θα μεταμορφώσει την ασχήμια του κόσμου σε ομορφιά ηθικής, ελευθερίας, δικαιοσύνης, αγάπης!
Δεν χρειάζεται να κλείσεις τα μάτια για να δεις την ομορφιά σου!
Άνοιξέ τα και κοίτα μέσα σου!