Η Μυθολογίες των Θρησκειών Παραπλανούν και Διαφθείρουν

«Όλες οι θρησκείες φαίνονται στους αμαθείς θεϊκές, στους πολιτικούς χρήσιμες και στους φιλοσόφους γελοίες» Λουκρήτιος, 97-55 π.κ.ε.

Πρέπει να απαλλαγεί ή ανθρωπότητα από τη μυθολογία των θρησκειών και να προσανατολίζεται πάντοτε στην αληθινή παγκόσμια ιστορία χωρίς παραχαράξεις, ψευδολογίες, απάτες και αχρειότητες
πού παραπλανούν και διαφθείρουν τους πολίτες του πλανήτη.

Στην ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα ή εξουσία υποτασσόταν στις θρησκείες.

Ό αφανισμός των αρχαίων δυναστειών προκάλεσε και την εξαφάνιση των θρησκειών. Κατά τη βυζαντινή περίοδο το κράτος ήταν θρησκευτικό και τα δόγματα της θρησκείας αποτελούσαν κρατική πολιτική.

Ή φεουδαρχική οργάνωση της Εκκλησίας οδήγησε, διαμέσου της θρησκείας, στην ιεροποίηση των κάθε λογής δυναστειών. Ή προτεσταντική μεταρρύθμιση του ΙΣΤ αιώνα αντιστοιχούσε στη μεταλλαγή της φεουδαρχικής κοινωνίας σε καπιταλιστική. Στον Μεσαίωνα ή θρησκεία κυριαρχούσε στον κοινωνικό και πολιτικό βίο παρά τις συγκρούσεις μεταξύ Εκκλησίας και δυναστών και κυρίως μεταξύ πάπων και αυτοκρατόρων. Αργότερα, ο Λούθηρος και ο Καλβίνος, θα διακηρύξουν την υπεροχή της θρησκείας και την υποταγή των εξουσιών στη χριστιανική πίστη. Θα ακολουθήσει ή ευτέλεια διανοουμένων πού υποστήριζαν την υποταγή της θρησκείας στην πολιτική.

Στον Μεσαίωνα επικρατούσε ή άποψη ότι δεν πρέπει να θεραπεύονται οι ασθένειες επειδή οφείλονται στη θέληση τον θεού, στην τιμωρία των … αμαρτωλών! Στη Γενεύη, ο Καλβίνος πυρπόλησε 14 άτομα πού έπασχαν από πανούκλα. Ή Καθολική Εκκλησία αντιμετώπιζε με σιωπή την ιατρική. Από τις αρχές του ΙΒ αιώνα απαγορευόταν στους κληρικούς παρέμβαση για ιατρική βοήθεια. (Claude Allegre: Dieu face a la science. Paris 1997 σ. 150)

Στον ΙΘ αιώνα η Καθολική Εκκλησία απαγόρευε τους εμβολιασμούς για αντιμετώπιση των επιδημιών. Ισχυριζόταν ότι ο θεός συγχωρεί και σώζει όποιον θέλει! «Ό Θεός δημιούργησε τη φύση με τις επιδημίες, ο άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να παρεμβαίνει στη θεϊκή δημιουργία»! Το 1832 ή επιδημία της χολέρας χαρακτηριζόταν από τον πάπα «θεϊκή τιμωρία»! Ό άνθρωπος πρέπει να υποφέρει για να πληρώνει τις αμαρτίες του. Κάθε θρησκεία ήταν εχθρός των άλλων θρησκειών. Επομένως δεν υπήρχε «αληθινή» θρησκεία.

Οι χριστιανοί της ρωμαϊκής εποχής ονομάζονταν «άθεοι» επειδή δεν προσκυνούσαν τους ρωμαϊκούς θεούς.

Σε όλα τα θρησκευτικά συστήματα, στον ινδουισμό, στον ιουδαϊσμό, στον χριστιανισμό, στον ισλαμισμό, οι γυναίκες απωθούνται στο περιθώριο. Ή τελετουργική άσκηση ανήκει αποκλειστικά στους άνδρες. Υποτίμηση των γυναικών, περιφρόνηση από όλες τις θρησκείες, ανισότητα, καταπίεση, εξάρτηση.

Στις «Ευμενίδες» του Αισχύλου ο Απόλλων διακηρύσσει ότι ή γυναίκα αποτελεί αντικείμενο και όχι ανθρώπινη ύπαρξη. Τρέφει απλώς το σπέρμα όπως το χώμα των χωραφιών τους σπόρους της καλλιέργειας. Ό άντρας σπέρνει, αυτός … γεννάει! Ή έγκυος δεν είναι μητέρα. Το μητρικό αίμα δεν κυλάει στις φλέβες του βρέφους!

Και κατά τον Αριστοτέλη ο ρόλος του θηλυκού είναι παθητικός.
Ή ενεργητική λειτουργία ανήκει στους άρρενες!

Στην αρχή τον κόσμου δεν υπήρχε διαφορά ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ζώα. Όλα τα πλάσματα ζούσαν στη γη. Ό άνθρωπος, κατά τη μυθολογία, μπορούσε να μεταμορφωθεί σε ζώο αν επιθυμούσε και το ζώο μπορούσε να γίνει ανθρώπινη ύπαρξη! Δεν υπήρχε διαφορά. Τα πλάσματα ήταν άλλοτε ζώα και άλλοτε άνθρωποι. Όλος ο κόσμος μιλούσε μια μόνο γλώσσα. Αυτή ήταν, κατά τη μυθολογία, ή δημιουργία τον κόσμου.

Ο βίαιος εκχριστιανισμός των ευρωπαϊκών λαών δεν έσβησε τις ειδωλολατρικές παραδόσεις. Από τη νεολιθική εποχή υπήρχε θρησκευτική λατρεία των υδάτων, των φυτών και των λίθων. Ό αρχαίος μύθος των ηρώων πού εξόντωναν δράκοντες εντάχθηκε στον μύθο τον αγίου Γεωργίου. Εξεικονίζεται έφιππος να θανατώνει με λόγχη ένα τερατώδες ερπετό. Ή παρθενογένεση πού αναφέρεται στις αρχαίες θρησκείες υιοθετήθηκε από τη χριστιανική μυθολογία για τη μητέρα του Ιησού. Το ίδιο και ή ανάσταση. Πάμπολλα μυθολογικά περιστατικά των αρχαίων θρησκειών έχουν ενταχθεί στον χριστιανισμό.

Οι καλικάντζαροι, αποκρουστικά και δύσμορφα όντα, πού εμφανίζονται από τα Χριστούγεννα ως τα Θεοφάνια, τέρατα πού εκτινάσσονται από τη γη, αποτελούν προέκταση των Κενταύρων της αρχαιοελληνικής μυθολογίας. Από το αρχαϊκό βάδισμα πάνω στη φωτιά επιβιώνουν τα σύγχρονα Αναστενάρια. Τα Καρναβάλια αποτελούν επανάληψη των διονυσιακών τελετών της αρχαιότητος και των αθηναϊκών «Ανθεστηρίων». Μερικά θέματα πού καταγράφονται στα ομηρικά έπη ανανεώνονται στη βαλκανική λαϊκή παράδοση. Σε θρησκευτική μυθολογία της ρουμανικής Τρανσυλβανίας αναφέρεται ότι ο θεός κατεβαίνει από τον ουρανό με μια σκάλα από … κερί, με πολυτελή ενδυμασία στολισμένη με άστρα!

Ή ουτοπία στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας οδηγεί στη φθορά.

Στην κοινωνία κυριαρχεί η ιστορική μυθολογία πού συνεχίζεται από την αρχαιότητα εξαιτίας της διαφθοράς των εξουσιών της υφηλίου. Στον χώρο του πολιτισμού, στον κύκλο των διανοουμένων, συνεχίζεται ή εξάρτηση, ή ευτέλεια και ή ψευδολογία των ΜΜΕ, υποδουλωμένων στους οικονομικούς «άρχοντες» και τις πολιτικές εξουσίες. Ή μυθολογία επεκτείνεται και στη λογοτεχνία και κυρίως στον χώρο των μυθιστορημάτων πορνογραφίας και φαντασιώσεων.

Κατά το Νίτσε, ο «πιστός» δεν είναι ελεύθερος άνθρωπος επειδή έχει προσδεθεί σε ένα θεό.

Αν το «θεϊκό» είναι συνώνυμο της ελευθερίας, ο άνθρωπος πρέπει να κατανοήσει αυτή την Ιδιότητα και πρέπει αυτός να είναι θεός! Και ό Σάρτρ σχολιάζοντας τις παρατηρήσεις τον Νίτσε, γράφει: «Το να είσαι άνθρωπος σημαίνει πως πρέπει να επιδιώκεις να γίνεις θεός. Αν κάποιος προτιμά την ανθρώπινη ιδιότητα πρόκειται για βαθιά επιθυμία πού αποβλέπει στη θεοποίηση του!»

Στην εποχή μας, μερικοί διανοούμενοι και επιστήμονες μεταθέτουν τη θεολογία και τη μεταφυσική στην ανθρωπολογία. Αυτό επιβάλλει ή λογική και ή αρετή. Ό άνθρωπος σκέπτεται και φροντίζει να αποκτήσει τα αναγκαία προσόντα και το ήθος. Υποστηρίζουν μάλιστα ότι ή θρησκευτική μυθολογία δεν ανήκει στην ανθρώπινη φύση της οντολογίας. Ή θρησκεία δεν θεμελιώνει ούτε καθορίζει την μοίρα του άνθρωπου.

Ή αντίληψη ότι ο «θεός» είναι παντοδύναμος, εμποδίζει την οντολογική προσέγγιση της θρησκείας. Εντάσσεται ο άνθρωπος στη μεταφυσική αντίληψη. Ή δύναμη συνδέεται αποκλειστικά με τα φυσικά φαινόμενα. Ή άσκηση της ελευθερίας αποκλείει την εξάρτηση και την υποδούλωση. Εκείνο πού είναι αναγκαίο για τους ανθρώπους είναι ή ελευθερία και ή υπευθυνότητα του ατόμου.
Οι θρησκευτικές δυνάμεις της οικουμένης αντιδρούν στην ιδεολογία της ελευθερίας.

Για την αλληλεγγύη των εθνών απαιτείται παγκόσμια ηθική για όλους τους ανθρώπους, χωρίς επιρροή των θρησκειών. Απαιτείται οικουμενισμός της αλήθειας και της αρετής. Κατά τους τελευταίους δύο αιώνες ή ανάπτυξη της επιστήμης απεκάλυψε τη θρησκευτική μυθολογία και τα θεολογικά ψεύδη. Ό κλήρος όμως όλων των θρησκειών καταφρονεί τις επιστημονικές αποκαλύψεις και εμμένει στην πίστη για τα «θεϊκά θαύματα» που καταγράφουν οι αρχαίοι φαντασιόπληκτοι. Καταφρονεί την επιστήμη στον χώρο της αστρονομίας, της γεωλογίας, της βιολογίας, της ψυχολογίας, των κοινωνιών και της παιδείας.

Τα μυθώδη «θαύματα» ταυτίζονται με την αλήθεια και καταγράφονται ως ιστορικά γεγονότα! Οι σεισμοί στην Ινδία ερμηνεύονταν από τον Μαχάτμα Γκάντι ως καταστροφικές ενέργειες των θεών, ως τιμωρία για την «αμαρτωλή» συμπεριφορά του λαού! Όταν η Εταιρεία Προστασίας του Ζωικού Κόσμου ζήτησε τη συνηγορία και υποστήριξη του Βατικανού, ο πάπας απεφάνθη ότι ή κακομεταχείριση των ζώων δεν αποτελεί αδικία επειδή τα ζώα δεν έχουν ψυχή!

Ή αγιοποίηση του σώματος αποτελούσε, κατά την αρχαιότητα, μια γενικής παραδοχής αντίληψη. Σ’ αυτή την ψευδαίσθηση οφείλεται και ή μουμιοποίηση των σωμάτων στην Αίγυπτο. Αυτό συνέβαινε και στην Κίνα όπου απαγορευόταν σε Δυτικούς Ιατρούς να προχωρήσουν σε θεραπευτικές εγχειρήσεις.

Ως τον ΙΗ αιώνα επικρατούσε στην Ευρώπη ή αντίληψη ότι ή παραφροσύνη οφειλόταν στην κατοχή της ανθρώπινης ψυχής από τους διαβόλους! Ακόμη και ή ασθένεια αποδιδόταν σε παρέμβαση των δαιμόνων! Στις Ην. Πολιτείες απαγορεύεται με νόμο ή μετάγγιση αίματος από νέγρους! Χαρακτηρίζεται επικίνδυνο! Στη Γερμανία του ναζισμού θεωρούσαν επικίνδυνη τη μετάγγιση αίματος από Εβραίους!

Οι μονάρχες χαρακτηρίζονται σε όλες τις ηπείρους ως ανώτατα και μάλιστα θεϊκά όντα.

Οι λευκοί άνθρωποι υπερτερούν των εγχρώμων και κυρίως των νέγρων! Στην Ιαπωνία, το κίτρινο αποτελούσε το υπέροχο χρώμα. Στην Αϊτή έστησαν άγαλμα του Σατανά. Ό Χριστός μαύρος και ο Διάβολος λευκός! Ή αναγνώριση της κυριαρχίας αυτοκρατόρων, μοναρχών κ.λπ. αλλά και της ανωτερότητας των λευκών, οφείλονται στην «υπεροχή» τους, στην άσκηση δηλαδή εξουσίας στους λαούς και στην ανθρωπότητα.

Όταν κατέκτησαν οι Άραβες ρωμαϊκές περιοχές, το μεγαλύτερο τμήμα των λαών εγκατέλειψε τον χριστιανισμό και εγκολπώθηκε τον Ισλαμισμό.

Ό διαχωρισμός Ευρώπης σε Καθολικούς και Προτεστάντες οφείλεται στην πολιτική των κυβερνήσεων κατά τον ΙΣΤ αιώνα. Ή εξουσία κυριαρχούσε στη θρησκευτική πίστη. Στον ΙΕ, ΙΣΤ καί ΙΖ αιώνα επικρατούσε στην Ευρώπη ή μαγεία. Χιλιάδες μάγοι και μάγισσες ρίχνονταν στην πυρά και σήμερα το ίδιο γίνεται απλά τώρα δεν τους καίνε !!!

Κατά τον Πλάτωνα ο Σωκράτης ισχυριζόταν ότι μετά θάνατον θα συμβίωνε στον άλλο κόσμο «με τους θεούς και τους ήρωες» περιτριγυρισμένος από πνεύματα. Ισχυριζόταν ακόμη ότι ο «μεταθανάτιος κόσμος» πρέπει να ενισχύεται από την κρατική εξουσία, όχι επειδή είναι υπαρκτός αλλά ως όργανο των πολέμων! Οι στρατιώτες θα επιδιώκουν τον θάνατο στις μάχες με την προσδοκία ευδαιμονίας στον κόσμο των νεκρών! Πολύ βολικό και ταυτόσημο με το Ισλάμ.

Οι Θεοί όλων των θρησκειών είναι προϊόντα και ευρήματα της ανθρώπινης φαντασίας.

Στην αρχαιότητα δεν υπήρχε αθεϊσμός εξαιτίας της αγωνίας και του τρόμου πού προκαλούσε ή άγνοια σχετικά με τη λειτουργία των φυσικών φαινομένου. Αμφισβητήσεις για τις «θεότητες του ουρανού» παρατηρούνται μόνο σε διανοούμενους υψηλού επιπέδου, φιλοσόφους κ.ά. Στο Ποινικό Δίκαιο των Αθηναίων υπήρχε ο όρος «ασέβεια», ή έλλειψη δηλαδή πίστης και αφοσίωσης στο Δωδεκάθεο και το ίδιο υπάρχει μέχρι σήμερα με τον χριστιανισμό.

Στον Δ’ αιώνα π.κ.ε. μερικοί διανοούμενοι κατηγορούνται για άρνηση της παρουσίας των θεών και για βλασφημία. Οι φιλόσοφοι Καρνεάδης και Πρωταγόρας είχαν κατηγορηθεί για ασέβεια επειδή ισχυρίζονταν ότι δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη θεών. Ή θεωρητική, ωστόσο, άρνηση της ύπαρξης θεών, δεν αντιμετωπιζόταν με εχθρότητα και διωγμούς, επειδή οι φιλόσοφοι συμμετείχαν, παρά τις προσωπικές διαφωνίες, στις τελετές για τη λατρεία του Δωδεκαθέου.

Στη Ρώμη, όμως, όσοι αμφισβητούσαν την καθιερωμένη θρησκευτική λατρεία αντιμετώπιζαν διωγμούς. Όταν, κατά τη ρωμαιοκρατία, σύρονταν στο δικαστήριο χριστιανοί και δέχονταν συμμετοχή σε εκδηλώσεις λατρείας και θυσιών για «αυτοκράτορες – θεούς» και για τις ειδωλολατρικές θεότητες, οι δικαστές έσπευδαν να τους αθωώσουν!

Μερικοί Αθηναίοι φιλόσοφοι κατονομάζονταν «άθεοι», ως επώνυμο.
Ανάμεσα στους φιλοσόφους που αμφισβητούσαν τη λατρεία «θεοτήτων» περιλαμβάνονται ο Ξενοφάνης, ο Αναξαγόρας, ο Πρωταγόρας, ο Πρόδικος, ο Κριτίας, ο Αντισθένης, ο Θεόφραστος, ο Στίλπων, ο Επίκουρος, ο Βίων και ο Ευμενής. Αναφερόταν επίσης ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης ως φιλόσοφοι με επιφυλάξεις στη λατρεία των θεών του ελληνισμού.

Οι κοινωνικοοικονομικές αλλαγές οδηγούσαν στη μεταμόρφωση των θρησκευτικών αντιλήψεων. Ή ποίηση και η τέχνη συνέβαλαν στην αλλαγή των παλαιών θεολογικών ιδεών. Παρατηρείται άσκηση κριτικής στις παραδοσιακές λαϊκές αντιλήψεις για τις θεότητες. Παράδειγμα τα σχόλια τον Ευριπίδη στις τραγωδίες του.

Στους προκλασσικούς χρόνους ασκούσε κριτική για τους θεούς ο φιλόσοφος και ποιητής Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος (ΣΤ αϊ π.κ.ε.). Ήταν ένας από τους πιο τολμηρούς διανοουμένους της αρχαιότητος, πρόδρομος των ελληνικών επιστημονικών διαλογισμών και ερευνών. Κατηγορεί τον Όμηρο και τον Ησίοδο για την επιπόλαιη μυθολογική ποιητική περιγραφή των φανταστικών θεοτήτων. Και οι δύο απέδιδαν στους θεούς πολλές αχρειότητες ανάμεσα τους, όπως κλοπή, μοιχεία και απάτη.

Οι άνθρωποι, γράφει ο Ξενοφάνης, πιστεύουν ότι οι θεοί γεννήθηκαν με τα δικά τους χαρακτηριστικά. «Αν τα βόδια, τα άλογα και οι λέοντες μπορούσαν να ζωγραφίσουν, θα αποτύπωναν τους θεούς με τη δική τους μορφή». «Οι νέγροι πιστεύουν ότι οι θεοί είναι μαύροι, οι Θράκες ότι έχουν γαλάζια μάτια και κόκκινα μαλλιά». Κατηγορεί τη λαϊκή πίστη για τον ανθρωπομορφισμό των θεών. Απορρίπτει τη λαϊκή άποψη ότι οι θεοί καθορίζουν τη ζωή και το μέλλον των ανθρώπων.

Κατά την ελληνιστική εποχή και τη ρωμαιοκρατία παρατηρούνται πολιτικοθρησκευτικές αλλαγές. Από την Ανατολή εισβάλλουν στην Ελλάδα πολλές θρησκείες και εντάσσονται στις τοπικές παραδόσεις. Πρόκειται για δυσαρέσκεια σχετικά με τους παλαιούς θεούς και επιθυμία αλλαγής του πολυθεϊσμού χωρίς να επηρεάζεται η λαϊκή πίστη. Στην πολιτική σκέψη και τους κοινωνικούς αγώνες του Αθηναίου ρήτορα Δημοσθένη οι θεοί παραμερίζονται.

Κυρίαρχος παράγων του λαϊκού βίου είναι, η πολιτική συμπεριφορά των εξουσιών. Κατά την ελληνιστική εποχή παρατηρείται περιορισμός της λαϊκής θρησκευτικής πίστης. Αυτό οφείλεται στη διαφθορά των χρησμών των μαντείων. Ένα από τα τραγικά περιστατικά είναι ο «ιερός πόλεμος» (356-346 π.κ.ε.), όταν οι Φωκείς κατέλαβαν τους Δελφούς και χρησιμοποίησαν τους θησαυρούς του μαντείου για εξαγορές κατά τη διάρκεια των πολεμικών συγκρούσεων.

Οι Στωικοί θα επισημάνουν ότι η θεολογία αποτελεί μια μυθολογική ανθρώπινη επινόηση. Ήταν μία αφελής ερμηνεία των φυσικών φαινομένων. Οι Έπικούριοι δίδασκαν ότι οι θεοί αποτελούν προσωπικά ευρήματα ατόμων. Πολεμική κατά της «λαϊκής πίστης» ασκούσαν οι Κυνικοί φιλόσοφοι στον Α αιώνα π.κ.ε. Δεν αποδεχόταν ο Διογένης ο Κυνικός τη λαϊκή λατρεία του Δωδεκαθέου. Οι θεοί δεν προσφέρουν τίποτα. Ό Κυνικός φιλόσοφος Βίων ο Βορνσθενίτης (Γ αι. π.κ.ε.) αρνείται την ύπαρξη θεών.

Ένας άλλος Κυνικός φιλόσοφος, ο Μένιππος από τα Γάδαρα (Β. Παλαιστίνη), απορρίπτει τη λαϊκή προσήλωση στις θεότητες. Αναφέρεται στις παλαιές επικρίσεις για τη θρησκευτική μυθολογία και υπενθυμίζει τις φιλοσοφικές κατακραυγές για τη λαϊκή θρησκοληψία.

Στη Ρώμη ο Βάρρων και ο Σενέκας ευθυγραμμίζονταν με τον Μένιππο αλλά και με τον Λουκιανό, για τις τολμηρές του επικρίσεις. Ό φιλόσοφος Ευήμερος (Γ αϊ. π.κ.ε.) μάχεται εναντίον της αρχαίας ελληνικής προσήλωσης στους μυθικούς θεούς. Διακηρύσσει την ανυπαρξία των θεοτήτων. Επαναστατική και ή διακήρυξη του Εκαταίου από τα Αβδηρα πού θεωρούσε θεούς μόνο τους ανθρώπους με αξία, διανοητικό εμπλουτισμό και αρετή. Υπήρχαν και αχρειότητες κατά τη ρωμαιοκρατία. Ό Κικέρων, όταν πέθανε ή κόρη του Τullia (45 π.κ.ε.), επιχειρούσε με διασυνδέσεις και διακηρύξεις να την κατατάξει μεταξύ των… θεών! Αξίωσε μάλιστα και ανέγερση ναού για την λατρεία της!

Ό Αγγλος ποιητής Μίλτων (ΙΖ αϊ.) ταυτίζει τον Σατανά με τους αγγέλους. Και θεωρεί τους αγγέλους διαβόλους. Ό συγγραφέας C. Voss (ΙΖ αι.), φρονεί ότι η αρχαία ειδωλολατρία αποτελεί έργο τον διαβόλου και ότι ο παγανισμός ταυτίζεται με τη λατρεία του Σατανά. Ό Θωμάς Άκουϊνος, στη μελέτη τον για την ειδωλολατρία, αναφέρεται στη «δαιμονολατρία» πού κυριαρχούσε στην αρχική περίοδο τον χριστιανισμού. O Dante αποκαλεί τον θεό των χριστιανών «Μεγάλο Αία».
Περιγράφοντας τη χριστιανική Κόλαση εντάσσει και τον Χάροντα του Αδη της αρχαιοελληνικής θρησκείας, Ό Ρωμαίος ποιητής Statius, στο έργο τον «Θηβαΐς», γράφει ότι ο Ζευς και ή Έρινύς Τισιφόνη υπήρξαν στην πραγματικότητα … διάβολοι, όπως και οι άλλοι αρχαίοι θεοί!

Υπάρχουν όμως και αντιθεϊστικές εκδηλώσεις στην Αφρική. Ιδού μια «προσευχή» απελπισίας μιας αφρικανικής φυλής: «Θεοί, είσαστε άχρηστοι, δεν κάνετε τίποτα άλλο από το να μας βασανίζετε. Μ’ όλο πού σας προσφέρουμε θυσίες δεν μας προσέχετε, δεν ακούτε τις δεήσεις μας. Λείπουν από όλους μας τα πάντα και συγκεντρώνετε το μίσος μας».

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ αριθμός των θρησκειών στην οικουμένη, ιδού ο αριθμός των πιστών των σημερινών θρησκειών της υφηλίου: Χριστιανοί, 1.870.000.000 (Καθολικοί 1.042.000.000, Προτεστάντες 505.000.000, Ορθόδοξοι, 174.000.000), Μουσουλμάνοι 1.060.000.000, Ινδουιστές 751.000.000, Εβραίοι 14.000.000) καλλιεργεί τις αντιθέσεις, τα μίση και τις βαρβαρότητες. [Κινεζικα φιλοσοφικά ρεύματα 360.000.000, Βουδιστές που δεν είναι θρησκεία αλλά φιλοσοφία 341.000.000].

Επιβάλλεται ή δημιουργία και καθιέρωση μιας κοινής, πανανθρώπινης «θρησκείας», μιας παγκόσμιας κοινοτικής ανθρωπιστικής ιδεολογίας που θα προκαλέσει την ενότητα όλων των εθνών της υφηλίου. Ή «πραγματική θρησκεία» μια σύγχρονη ιδεολογία, θα συμφιλιώσει λαούς και ανθρώπους ώστε ή ανθρωπότητα και των πέντε ηπείρων να εξελιχθεί σε μια παγκόσμια οικογένεια. Πρέπει να κυριαρχεί ή λογική, η επιστημονική αλήθεια και η αξιοποίηση όλων των δραστηριοτήτων για την ευδαιμονία των εθνών.

Επιβάλλεται η γνώση από όλους της αλήθειας και η αξιοποίηση της στον καθημερινό βίο. Ή γνώση και ή εφαρμογή της αλήθειας θα διασφαλίσει την ευτυχία του ανθρώπινου γένους και την καταπολέμηση της αδικίας, των αχρειοτήτων και της διαφθοράς.

Οι θρησκείες της οικουμένης, θεμελιωμένες στους πασίγνωστους μύθους, προβάλλονται με τα λεγόμενα «θαύματα», τις μεγαλοπρεπείς εμφανίσεις και τις εντυπωσιακές τελετές. Ή νέα «θρησκεία» — ιδεολογία μιας υφηλίου θεμελιωμένης στην αλήθεια και την αρετή— θα εξαφανίσει, σε παγκόσμια κλίμακα, τις αντιθέσεις, τα μίση, τις πολεμικές αναμετρήσεις και τις συμφορές.

Μοναδικός στόχος για το παρόν και το μέλλον πρέπει να είναι η ευτυχία της ανθρωπότητας με την καθιέρωση, σε παγκόσμια κλίμακα, της λογικής, της αλληλεγγύης, της διεθνούς γαλήνης, της προστασίας της ζωής και της γενίκευσης των ηθικών και ενάρετων κοινωνιών του πλανήτη. Επιβάλλεται η θεμελίωση μιας νέας κοινωνίας όπου θα κυριαρχούν ή επιστημονική αλήθεια, το ήθος, η πρόοδος και κυρίως ή αλληλοβοήθεια των λαών.

Σ αυτή τη νέα «θρησκεία», την κοινωνική, πολιτική οικονομική και πολιτιστική παγκόσμια ιδεολογία, πρέπει, να κυριαρχούν η διεθνής ειρήνη, η ελευθερία, η αδελφοσύνη όλων των εθνών της οικουμένης, η αλληλεγγύη των πολιτών, η ευημερία των λαών και των πέντε ηπείρων, η ισότητα, η ηθική και η εξαφάνιση των όπλων καταστροφής. Κι’ ακόμη ή καταπολέμηση της πενίας, των ασθενειών και επιδημιών και η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Το πεπρωμένο μας το φτιάχνουμε εμείς και πρέπει να είναι προσαρμοσμένο στις συνθήκες

Τα ευέλικτα άτομα έχουν την ικανότητα να προσαρμόζονται στον μέσο όρο κι έπειτα να μεταστρέφουν τις συνθήκες υπέρ τους για να επιτύχουν τους στόχους τους, όπως ο παλαιστής του τζούντο που κατευθύνει τη δύναμη του αντιπάλου του προς ίδιον όφελος.

 

Η υπομονή, η ηρεμία και η δυνατότητα προσαρμογής είναι ισχυρότερα όπλα. Μπορεί μία αιχμηρή πέτρα να είναι απειλητική, αλλά όταν το νερό εισχωρήσει στις σχισμές της και παγώσει, θα την κάνει κομμάτια. Η πέτρα θα σπάσει.

 

Ο δρόμος μας μπορεί να μας οδηγήσει σε πολλά μέρη, αλλά για να μάθουμε για αυτά, χρειάζεται να είμαστε σαν το νερό, να προσαρμοζόμαστε στην κοίτη των γεγονότων. Δεδομένου ότι ο κόσμος ποτέ δεν θα προσαρμοστεί σ’ εμάς, οφείλουμε να είμαστε ευέλικτοι σαν το μπαμπού, που λυγίζει με τον άνεμο αλλά δεν σπάει.

 

Κάθε φορά που ένα ποτάμι περνάει από έναν τόπο, μαζεύει στην κοίτη του ό,τι έχει ζήσει σε αυτό τον τόπο, όλα όσα έχουν συμβεί. Αυτά το πλουτίζουν. Με τον ίδιο τρόπο, ό,τι συναντάμε στον δρόμο μας μας τρέφει και μας προσφέρει σοφία, πάντα και εφόσον δεν θέλουμε να το καταστρέψουμε, να το καθυποτάξουμε ή να το περιφρονήσουμε.

 

Σε πολλές σχέσεις, ένα από τα μέλη του ζευγαριού ή και τα δύο προσπαθούν να αλλάξουν τον άλλον, να τον σμιλέψουν, ώστε να γίνει όπως θα τους άρεσε πραγματικά να είναι. Προσπαθούν να εξαναγκάσουν τον άλλον να είναι κάτι που δεν είναι.

 

Το μυστικό των ευτυχισμένων ζευγαριών, όπως και κάθε είδους διαπροσωπικής σχέσης, είναι το να αθροίζουν ελευθερίες.

 

Το πεπρωμένο μας το φτιάχνουμε με τη φαντασία μας και με τις πρωτοβουλίες μας, αλλά κάθε πράξη μας χρειάζεται να είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των μεταβλητών συνθηκών.

 

Πρέπει να παρατηρούμε και να αντιλαμβανόμαστε πρώτα και μετά να πράττουμε.

Τα βασικά στοιχεία της ενεργητικής ακρόασης

Υπάρχουν ορισμένες συμπεριφορές που χρειάζεται να ακολουθείτε όταν ακούτε ενεργά τα παιδιά σας κάτι που είναι πολλές φορές αρκετά δύσκολο. Μπορεί να έχετε ήδη τη δική σας ατζέντα για το πώς θέλετε να επιλύονται οι διάφορες καταστάσεις, μπορεί να αισθάνεστε άβολα όταν τα παιδιά σας αντιμετωπίζουν κάτι δυσάρεστο ή μπορεί να μην σας αρέσει όταν τα παιδιά σας βιώνουν συγκεκριμένα αρνητικά ή οδυνηρά συναισθήματα.

 

Ακόμα μπορεί να σας είναι ιδιαίτερα δυσάρεστο  όταν χρειάζεται να ξεχωρίσετε τα δικά σας συναισθήματα από αυτά των παιδιών σας. Σε μια πολυάσχολη ζωή ο χρόνος σας είναι πολύτιμος και οι εύκολες και γρήγορες λύσεις σίγουρα είναι πολύ πιο επιθυμητές από το να αφιερώνετε χρόνο για να ακούσετε ενεργά τα παιδιά σας. Παρόλα αυτά οι παρακάτω συμπεριφορές της ενεργητικής ακρόασης είναι σημαντικές για μακροπρόθεσμα αποτελέσματα:

• Να είστε προετοιμασμένοι να αποδεχθείτε τα συναισθήματα και τις αντιλήψεις του παιδιού σας ως αληθινά για το ίδιο, ακόμα και αν δεν συμφωνείτε μαζί του.
• Να είστε αντικειμενικοί και να διαχωρίζετε τα συναισθήματά από το παιδί σας, καθώς θα χρησιμοποιείτε τις γνώσεις για το παιδί σας ώστε να διαισθανθεί ποια είναι τα συναισθήματα του.
• Επιτρέψτε στο παιδί σας να είναι υπεύθυνο για τα δικά του συναισθήματα – διατηρήστε την εμπειρία σας ξεχωριστή από την εμπειρία τους παιδιού σας.
• Να έχετε τον απαραίτητο χρόνο – όταν μπορείτε, να σταματήσετε αυτό που κάνετε για να δώσετε στο παιδί σας την πλήρη προσοχή σας, όταν εκείνο χρειάζεται να σας μιλήσει.
• Αναγνωρίστε ότι τα συναισθήματα είναι συχνά παροδικά – συχνά, όταν ένα παιδί είναι σε θέση να εκφράσει τα συναισθήματά του, χάνουν την έντασή τους και το παιδί είναι σε θέση να προχωρήσει πολύ πιο γρήγορα. Τα θετικά συναισθήματα δεν μπορούν να έρθουν έως ότου τα αρνητικά συναισθήματα απελευθερωθούν. Μετά από αυτό, το παιδί σας θα είναι περισσότερο σε θέση να επικεντρωθεί σε λύσεις.
• Επιτρέψτε η ανταλλαγή να γίνει σε τέτοιο βαθμό όσο το παιδί σας επιθυμεί– μην το πιέσετε να συνεχίσει να μιλάει εφόσον φαίνεται ικανοποιημένο ή εφόσον θέλει να σταματήσει να συζητάει.
• Να είστε υπομονετικοί και επιτρέψτε στο παιδί σας να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
• Καλό είναι να μην έχετε κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα στο μυαλό σας. Συχνά οι γονείς σε μια ενεργητική ανταλλαγή ακρόασης με το παιδί τους θα πουν «δεν λειτούργησε», εννοώντας ότι δεν επιτεύχθηκε καμία λύση ή η λύση που ο γονέας είχε στο μυαλό του. Ωστόσο, ο πραγματικός στόχος της ενεργητικής ακρόασης είναι για τον ομιλητή να αισθανθεί ότι εισακούστηκαν αυτά που ήθελε να πει, ότι έχει ένα ασφαλές μέρος για να εκφραστεί και να μιλήσει, καθώς επίσης και η εμβάθυνση στη σχέση μεταξύ του ομιλητή και ακροατή. Μερικές φορές, πραγματικά δεν υπάρχει κάποιος τρόπος για να διορθωθεί η κατάσταση, όμως, και μόνο που δίνετε τη προσοχή για να ακούσετε το παιδί σας, εκείνο γνωρίζει ότι τουλάχιστον ένα άτομο στον κόσμο νοιάζεται γι ‘αυτό και είναι στο πλευρό του.

Υπάρχουν ορισμένες φορές όπου η Ενεργητική Ακρόαση είναι το καλύτερο εργαλείο που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε  στην ανατροφή των παιδιών σας:

• όταν αισθάνεστε έντονα συναισθήματα από τη πλευρά του παιδιού σας.
• όταν διαισθάνεστε ότι το παιδί σας χρειάζεται να απελευθερώσει συναισθήματα, να νιώσει ότι κάποιος το καταλαβαίνει ή χρειάζεται να έχει την ευκαιρία να αποσαφηνίσει τις σκέψεις του μιλώντας με ένα άτομο που το αποδέχεται.
• όταν δεν εμπλέκεστε προσωπικά στην κατάσταση – η κατάσταση δεν είναι δικό σας πρόβλημά και μπορείτε να διαχωρίσετε τη θέση σας και να παραμείνετε αντικειμενική.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν φορές όπου η  Ενεργητική Ακρόαση δεν είναι η πιο κατάλληλη όπως για παράδειγμα:

• όταν το παιδί σας χρειάζεται πληροφορίες και όχι κάποιον να το ακούσει. Για παράδειγμα, αν το παιδί σας ρωτάει τι ώρα πρέπει να είναι στο σπίτι για το βράδυ, δεν θα απαντήσετε: “Θα αναρωτιέσαι τι ώρα θα πρέπει να είσαι στο σπίτι για το βράδυ”. Απλά θα απαντήσετε στην ερώτηση του.
• όταν το παιδί σας έχει περισσότερο την ανάγκη για επιβεβαίωση, έπαινο ή πειθαρχία. Προφανώς, αν το παιδί σας είναι έτοιμο να χτυπήσει το μικρότερο αδελφάκι του με ένα παιχνίδι, δεν θα πείτε: «Είσαι πραγματικά θυμωμένος με την Άννα τώρα” αλλά αντίθετα θα αναλάβετε δράση για να εξασφαλίσετε την ασφάλεια της Άννας. Μετά, μπορείτε να ακούσετε πόσο θυμωμένος είναι ο γιός σας.
• όταν αισθάνεστε αντίσταση και ότι το παιδί σας δεν θέλει να μιλήσει. Σε τέτοιες στιγμές μπορείτε να πείτε, “θα είμαι εδώ όποια στιγμή θέλεις να μιλήσεις”.
• όταν έχετε επενδύσει σε κάποιο συγκεκριμένο συμπέρασμα για την κατάσταση ή για την απόφαση που έχει πάρει το παιδί σας. Στο 1^ο σενάριο η μητέρα ήθελε η κόρη της να πάει στο σχολείο, έτσι δεν ήταν σε θέση να ακούσει τίποτα πέρα από τη δήλωση της κόρης της ότι δεν ήθελε να πάει.
• όταν έχετε έντονα συναισθήματα για την κατάσταση με αποτέλεσμα να μην μπορείτε να διαχωρίσετε τη θέση σας και να παραμείνετε αντικειμενικοί. Στο 2^ο σενάριο, η μητέρα δεν ήταν σε θέση να ακούσει τα αρνητικά συναισθήματα του παιδιού της που βαριόταν και δεν της άρεσε το σχολείο. Το εξέλαβε ως προσωπική προσβολή το ότι η δασκάλα δεν παρέχει αρκετή διέγερση για την πολύ έξυπνη κόρη της.
• όταν αισθάνεστε πολύ φορτισμένοι και κουρασμένοι για να αφιερώσετε χρόνο και ενέργεια που χρειάζεται για να επικεντρωθείτε στο παιδί σας. Μην πιέζετε τον εαυτό σας. Είναι προτιμότερο να είστε ειλικρινείς και να εκφράσετε ότι είστε κουρασμένοι για να δώσετε την πλήρη προσοχή σας στο παιδί σας από το να είστε ‘αλλού’ όταν σας μιλάει το παιδί σας και να το λάβει ως έλλειψη ενδιαφέροντος. Για παράδειγμα: “ Ακούω πόσο θυμωμένος είσαι με τον αδερφό σου. Πραγματικά είχα μια πολύ απαιτητική (ή δύσκολη) μέρα και δεν μπορώ να προσέξω αυτή τη στιγμή αυτά που θέλεις να μου πεις. Χρειάζομαι να ξεκουραστώ και μετά μπορώ να σε ακούσω και να μου πεις τι ακριβώς συνέβη”.

Να θυμάστε ότι η Ενεργητική Ακρόαση για τα παιδιά σας είναι ένα από τα πιο σημαντικά δώρα που μπορείτε να τους δώσετε. Μπορεί να σας βοηθήσει να δημιουργήσετε ένα πολύ ιδιαίτερο και υποστηρικτικό δεσμό με τα παιδιά σας, όπου μπορείτε να νιώθετε και οι δυο πλευρές υψηλό αίσθημα αυτοεκτίμησης και εγγύτητας. Με το να γίνετε ένα ασφαλές καταφύγιο για τα παιδιά σας, θα σας βλέπουν σαν κάποιον στον όποιον θα μπορούν να απευθυνθούν σε δύσκολες καταστάσεις, ακόμα και κατά τη διάρκεια της εφηβείας, όταν πιθανότατα θα αντιμετωπίζουν δύσκολες και περίπλοκες επιλογές ζωής. Με το να είστε μη επικριτικοί και με το να αποδέχεστε αυτά που σκέπτονται, θα αισθάνονται πιο άνετα να ανοιχτούν σε σας και θα νιώθουν ότι έχουν ένα αξιόπιστο μέρος όπου μπορούν να εξερευνήσουν ελεύθερα τις αντιδράσεις και τα συναισθήματά τους.

Κανόνες επίλυσης προβλημάτων

•    Αφήστε τον άλλον να μιλήσει και να πει το πρόβλημά του. Όταν μιλάτε, να χρησιμοποιείτε πρώτο πρόσωπο και να λέτε αυτό που νιώθετε εσείς κι όχι αυτό που νομίζετε ότι νιώθει ο άλλος. Καλύτερα να λέτε: «Είμαι θυμωμένος», παρά «με θύμωσες».

•    Αναγνωρίστε το πρόβλημα του άλλου, χωρίς να είστε αναγκασμένος να του πείτε ότι έχει δίκιο. Μη χρησιμοποιείτε επίθετα, ούτε και διασταυρούμενα παράπονα, του τύπου: «Και μένα το ίδιο μου συμβαίνει» και μην απαντάτε μ’ ένα παράπονο στο δικό του παράπονο. Να μιλάτε για ένα-ένα θέμα κι όχι για όλα μαζί.

•    Αφήστε τον άλλο να μιλήσει κι ακούστε τον, χωρίς να τον διακόπτετε. Δώστε του, με νεύματα, να καταλάβει ότι τον ακούτε και είστε εκεί. Δώστε αναπληροφόρηση, κάνοντας παράφραση αυτών που λέει και κοιτάξτε τον στο πρόσωπο.

•    Κάντε διευκρινιστικές ερωτήσεις: «Γιατί, Γιατί όχι, Τι θα γίνει αν…» και όχι ερωτήσεις που, μέσα από αυτές, εμμέσως τον κατηγορείτε. Κάντε σωστή χρήση της σιωπής.

•    Μείνετε στο παρόν, εγκαταλείψτε το παρελθόν και ενδιαφερθείτε για το μέλλον. Όχι εκφράσεις, του τύπου: «Όα έπρεπε…, όφειλες…» κ.λπ. Ό,τι έχει γίνει, δεν ξαναγίνεται, ούτε και αλλάζει. Άλλο η ανάλυση του παρελθόντος κι άλλο το κόλλημα, οι εξηγήσεις και ερωτήσεις, του τύπου ΓΙΑΤΙ. Το «γιατί» κάνει τον άλλο να συμπεριφέρεται με αμυντικότητα και η κατάσταση οδηγείται σε αδιέξοδο.

«Τύχη είναι το σημείο όπου η προετοιμασία συναντά την ευκαιρία»

•    Μείνετε προσκολλημένος στο θέμα σας και μην πετάγεστε από το ένα θέμα στο άλλο.

•    Ψάξτε να βρείτε σε τι συμφωνείτε κι όχι σε τι διαφωνείτε.

•    Αν η συζήτηση κλιμακώνεται, αποσυρθείτε, αλλά πριν το κάνετε αυτό, πρέπει να υπάρξει κοινή συμφωνία, για συγκεκριμένη επανάληψη της συζήτησης.

•    Προσπαθήστε να επαναλάβετε τη θέση σας ήρεμα, αν υποψιάζεστε, ή καταλάβετε ότι δεν γίνατε κατανοητός.

•    Όλες οι αλλαγές που ζητάτε να γίνουν από την άλλη πλευρά, θα πρέπει να αφορούν μόνο αλλαγές συμπεριφοράς, οι οποίες είναι δυνατόν να συμβούν κι όχι αλλαγές για πράγματα που δεν γίνονται. Για παράδειγμα, ζητήστε αυτό που θέλετε μ’ ένα πρακτικό τρόπο δράσης, τι θέλετε, δηλαδή, να κάνει ο άλλος, ή να πάψει να κάνει.

•    Προσέξτε τη γλώσσα του σώματος. Πρέπει να έχει συνέπεια η γλώσσα και ο λόγος σας, μ’ αυτό που λέει το σώμα σας.

•    Όταν εκφράζετε αρνητικά συναισθήματα προσπαθήστε να το κάνετε με λέξεις κι όχι εκφράσεις. Δείξτε εμπιστοσύνη, ηρεμία και σταθερή φωνή.

Κρεμάστε αυτούς τους κανόνες στο γραφείο σας και ν’ αναφέρεστε σ’ αυτούς, όταν βρίσκεστε σε κατάσταση σύγκρουσης και φυσικά, το ίδιο μπορούν να κάνουν και οι άλλοι.

 

Σε δύο γραμμές

«Όλοι σκέφτονται ν’ αλλάξουν τις καταστάσεις και τους άλλους, ποτέ τον εαυτό τους»

•   Ελέγξτε τις προσδοκίες σας, σε σχέση με την πραγματικότητα (μήπως περιμένετε περισσότερα, απ’ όσα είναι έτοιμοι οι άλλοι να δώσουν)

•   Αν ο «λογαριασμός» εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας με τον άλλο δεν είναι ισοσκελισμένος, η πιθανότητα σύγκρουσης μεγαλώνει.

•    Οι άνθρωποι δεν δέχονται εύκολα την κριτική, ακόμα κι όταν δηλώνουν το αντίθετο. Η κριτική είναι βόμβα. Ψάξτε καλά τις προθέσεις σας, πριν την εκστομίσετε.

•    Αυτός με τον οποίο τσακώνεστε, πιθανότατα να επιθυμεί, όσο κι εσείς, να σταματήσει η σύγκρουση.

•   Αναγνωρίστε τις πραγματικές αιτίες – παγίδες της καθημερινότητας, που πιθανόν δημιουργούν ένταση (κυκλοφοριακό, τρεξίματα, οικονομικές δυσκολίες, πολλή δουλειά…)

•    Προσέξτε τον εσωτερικό διάλογο, που συμβαίνει τη στιγμή της σύγκρουσης. Μη λέτε ψέματα στον εαυτό σας και μην αρνείστε τα πραγματικά σας συναισθήματα.

•    Αν χρειαστεί, μιλήστε για τα προβλήματά σας σε ειδικούς και ακούστε αυτά που θα σας πουν.

•    Προσεγγίστε τη σύγκρουση σαν ένα πρόβλημα, που πρέπει να λυθεί και όχι απλά να συζητηθεί.

•    Ψάξτε για αμοιβαία αποδεκτό στόχο ή τελικό αποτέλεσμα και μην περιμένετε πάντα συμφωνία 100%.

•    Αντίπαλος σας δεν είναι ο άλλος, αλλά το πρόβλημα.

•    Συνεχίστε την προσπάθεια, ακόμη κι αν αποτύχετε την πρώτη φορά. Πολλοί πόλεμοι κερδίζονται τελικά, αφού χαθούν κάποιες μάχες στην αρχή.

•    Διερευνήστε εναλλακτικές λύσεις και κρατήστε όλες τις θέσεις ανοιχτές. Κρατήστε ανοιχτή και μια δεύτερη λύση, αν η πρώτη δεν πάει καλά.

•    Μη χρησιμοποιείτε πίεση. Όλα θέλουν το χρόνο τους.

•    Να μαθαίνετε από τα λάθη σας και στο μέλλον να κάνετε καινούργια, κι όχι τα ίδια διαρκώς.

•    Δώστε την ευκαιρία να εκτονωθεί κι ο άλλος.

•    Μάθετε να συγχωρείτε.

•    Μην προσπαθείτε να επιβάλλετε τις ιδέες σας, αλλά να τις προσφέρετε.

•    Μετά από «απρόσεκτα» σχόλια, δώστε τις απαραίτητες διευκρινίσεις.

•    Επενδύστε χρόνο στη γνωριμία και μη βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα.

Η «κατάρα» του να είσαι έξυπνος -10 μειονεκτήματα που φέρνει η ευφυΐα

Παρ ότι η ευφυΐα αντιμετωπίζεται από όλους μας ως ένα σημαντικό πλεονέκτημα όσων την διαθέτουν, υπάρχουν αρκετά χαρακτηριστικά που εμφανίζουν οι πολύ έξυπνοι άνθρωποι και που ίσως να τους δυσκολεύουν τη ζωή.

1) Ιδιοφυΐα και ευτυχία σπάνια πάνε μαζί
Όπως είπε και ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ «Η ευτυχία στους έξυπνους ανθρώπους είναι το πιο σπάνιο πράγμα που γνωρίζω». Πολλές έρευνες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι με υψηλό IQ είναι πιο επιρρεπής στην κατάθλιψη, στην μελαγχολία και στην «αρνητική σκέψη». Ξέραμε λοιπόν μέχρι τώρα ότι «τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία», τώρα μπορούμε να προσθέσουμε πλέον και το μυαλό σε αυτό το ρητό.

2) Η εξυπνάδα είναι αγχωτική
Υψηλά επίπεδα στρες έχουν παρατηρηθεί σε μελέτες στα άτομα με υψηλή διανοητική ικανότητα και μάλλον είναι κάτι το αυτονόητο, καθώς όσο πιο πολύ σκέφτεσαι, τόσο πιο πολύ προβληματίζεσαι. Έρευνα του Alexander Penney του Πανεπιστημίου του Καναδά έδειξε εντονότερες και συχνότερες αγχωτικές εμπειρίες για τους πιο έξυπνους ανθρώπους.

3) Η ευφυΐα φέρνει μοναξιά
Πολλοί από τους ανθρώπους που σκοράρουν υψηλή βαθμολογία στα τεστ IQ είναι εργένηδες ή δηλώνουν μοναχικοί ως άνθρωποι. Επομένως, μην ανησυχείς, μπορείς πια με εγκυρότητα να υποστηρίζεις ότι «Είσαι μόνος γιατί δεν σε καταλαβαίνουν».

4) Οι υψηλές προσδοκίες για το μυαλό σου φέρνουν απογοήτευση
Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που ένιωσαν την ματαίωση των προσδοκιών, είτε των δικών τους είτε του περιβάλλοντος τους , που είχαν όταν χαρακτηρίστηκαν ως ιδιοφυΐες στην νεότερη ηλικία τους. Τα «child-ren prodigy» όπως είναι γνωστά (παιδιά θαύματα) πολλές φορές καταλήγουν «αποτυχημένοι» σε μεγαλύτερη ηλικία, σε σχέση με αυτό που οι περισσότεροι περίμεναν όταν ήταν μικρά.

5) Η ευστροφία σου δεν σημαίνει και σοφές αποφάσεις
O Keith Stanovich του Πανεπιστημίου του Τορόντο ανακάλυψε ότι οι αντικειμενικές και δίκαιες αποφάσεις δεν συνδέονται απαραίτητα με το υψηλό IQ. Επίσης, οι ευφυείς άνθρωποι δεν είναι πάντα τόσο σίγουροι για αυτές τους αποφάσεις, γιατί όπως είπε και ο Μπουκόφσκι «οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολίες, ενώ οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι βεβαιότητες». Πολλοί πια επιστήμονες υποστηρίζουν ότι πρέπει να διαχωρισθούν οι έννοιες της «εξυπνάδας» όπως καταγράφεται στα IQ tests από την «σοφία», καθώς δεν ταυτίζονται.

6) Τα «τυφλά σημεία» ενός έξυπνου μυαλού
Μελέτες έχουν δείξει ότι οι εξυπνότεροι άνθρωποι έχουν ένα «τυφλό σημείο» στην αντιληπτική τους ικανότητα και αυτό είναι το να βλέπουν τα δικά τους λάθη. Επίσης, συχνά διακατέχονται από αυτό που έχει γίνει γνωστό ως «gambler fallacy» και κατά το οποίο η αισιοδοξία για την επανάληψη ενός θετικού αποτελέσματος στερεύει γρηγορότερα σε έναν ευφυή άνθρωπο, οδηγώντας τον συχνά σε βιαστικές και λανθασμένες αποτιμήσεις.

7) Το μυαλό έχει έξοδα
Έρευνα έχει δείξει ότι οι άνθρωποι που πετυχαίνουν βαθμολογία στα τεστ IQ από 140 και πάνω είναι δυο φορές πιο πιθανόν σε σχέση με τους υπόλοιπους να υπερ-χρεώσουν τις πιστωτικές τους κάρτες. Προφανώς θα μπορούσαμε να πούμε ότι όσο πιο πολύ σκέφτεσαι τόσο πιο πολύ ξοδεύεις.

8) Η πολλή εξυπνάδα ίσως σε ρίξει στο πιοτό και τα ναρκωτικά
Φινλανδοί ερευνητές απέδειξαν με μελέτη τους σε δίδυμα αδέρφια, ότι οι ευφυείς άνθρωποι το «τσούζουν» λίγο παραπάνω, με πολλούς να δηλώνουν προβλήματα αλκοολισμού. Οι ερευνητές υπέθεσαν ότι η νοημοσύνη συσχετίζεται με την περιέργεια και την επιθυμία για νέες εμπειρίες. Επίσης εκτός από το αλκοόλ είναι επιρρεπείς και στα ναρκωτικά, αφού τα αγόρια με IQ άνω του 107 έχουν διπλάσιες πιθανότητες να κάνουν χρήση ναρκωτικών ως ενήλικες, ενώ οι για τα κορίτσια με IQ>107 οι ίδιες πιθανότητες τριπλασιάζονται.

9) Ο εγκέφαλος σου μπορεί να σε στείλει στο «τρελάδικο»
Μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2009 στο επιστημονικό περιοδικό «Neuron» έδειξε ότι μια πρωτεΐνη που παράγεται στον εγκέφαλο (neuronal calcium sensor-1 protein) συνδέεται τόσο με τη δημιουργικότητα και τη λειτουργική μνήμη όσο και με τη σχιζοφρένεια και τη μανιοκατάθλιψη. Περισσότερες από 30 ακαδημαϊκές μελέτες έχουν υποδείξει την άμεση σχέση της ευφυΐας με τη διπολική διαταραχή – και άλλες σχετικές διαταραχές.

10 Η εξυπνάδα σου προκαλεί τον φθόνο τους
Χωρίς να υπάρχει κάποια επιστημονική έρευνα που να επιβεβαιώνει αυτό το τελευταίο συμπέρασμα μας, είναι σχεδόν σίγουρο ότι αν είστε πολύ εξυπνος άνθρωπος θα αντιμετωπίσετε την ζήλια των γύρω σας, με όλες τις δυσκολίες που αυτό συνεπάγεται. Για αυτό αν είστε ιδιαίτερα ευφυείς θα πρέπει να εξοπλιστείτε και με πολλή δύναμη για να αντιμετωπίσετε τον φθόνο τους.

Γνώση, αυτογνωσία και σοφία...

Τι είναι πραγματικά ο άνθρωπος; Ποιοι είμαστε, ποιος ο προορισμός μας; Από που ερχόμαστε, και που πάμε; Oι ερωτήσεις αυτές απασχολούν τον άνθρωπο από την αρχαιότητα, και συνεχίζουν να απασχολούν κάθε ειλικρινή οδοιπόρο της Γνώσης. Ποιο είναι το στοιχείο εκείνο που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο;

Eίναι προφανές πως ο «λόγος» και η νόηση αποτελούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό του ανθρώπου, γι’ αυτό και ο Αριστοτέλης όρισε τον άνθρωπο ως «έλλογο ον».

Νόηση είναι η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε και να διαχωρίζουμε τη συμπεριφορά, τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας από αυτά των άλλων, καθώς επίσης να κατανοούμε τα κίνητρα των πράξεων μας καθώς και των ανθρώπων γύρω μας. Νόηση είναι επίσης η ικανότητα να κάνουμε περίπλοκους υπολογισμούς, να προσπαθούμε να ανακαλύψουμε και να γνωρίσουμε τα μυστήρια της φύσης. Η νόηση επιτρέπει την γνώση, η οποία αποτελεί μία συσσωρευτική στον χρόνο διαδικασία.

Από την αρχαιότητα ήδη οι πανεπιστήμονες φιλόσοφοι προσπαθούσαν να εξηγήσουν με διάφορους τρόπους τον κόσμο. Το ζήτημα όμως πάντα ήταν πως να τον αλλάξουμε προς το καλύτερο, τόσο προς όφελος του ανθρώπου (περισσότερο) , αλλά και της βιόσφαιρας στο σύνολο της (λιγότερο έως καθόλου).

Σήμερα ως άνθρωποι καλούμαστε να διαχειριστούμε το μεγαλύτερο κεφάλαιο γνώσης, που κατείχε ποτέ η ανθρωπότητα, εκ του αποτελέσματος όμως είναι προφανές πως η γνώση δεν εξασφαλίζει και την ευημερία. Και αυτό διότι ακόμα και σήμερα, την εποχή της ψηφιακής νανο- τεχνολογίας η συσσωρευμένη γνώση, δεν απέτρεψε τον κίνδυνο να βρεθούμε αντιμέτωποι μία σειρά εξαιρετικά σοβαρών και πολύπλοκων κρίσεων που αφορούν τόσο τις ανθρώπινες κοινωνίες, (κρίσεις οικονομικές, πολιτικές, αξιών και συστημάτων διαχείρισης καταστάσεων) όσο και το περιβάλλον.

Και αυτό διότι ο άνθρωπος βρέθηκε να χειρίζεται δυνάμεις πολύ ισχυρές και δυνητικά καταστροφικές, δίχως την ανάλογη συνειδητοποίησης της υπευθυνότητας που του αναλογεί σε σχέση με το φυσικό περιβάλλον στο οποίο δρα. Ο άνθρωπος είναι ο μέγας «μεγαποιητής» καθώς είναι σε θέση να μεταβάλει δραστικά το περιβάλλον με τις δράσεις και τις επιλογές του.

Το ζητούμενο της κάθε ύπαρξης, είναι η εξέλιξη και η εμπειρία. Η εμπειρία, μας αναγκάζει να χρησιμοποιούμε τις δυνατότητες μας και έτσι ανακαλύπτουμε τις δυνάμεις μας. Τα εκάστοτε εξωτερικά γεγονότα, μας αναγκάζουν να κινητοποιήσουμε τους μηχανισμούς, που όλοι διαθέτουμε, αλλά δεν το κάνουμε από μόνοι μας, γιατί όλοι θέλουμε την βολή και την σιγουριά αυτού που κατακτούμε κάθε φορά. Έτσι, γαντζωνόμαστε από τις εκάστοτε κατακτήσεις μας, γιατί νομίζουμε ότι θα τις έχουμε για πάντα. Ιδού ή πλάνη που πέφτουμε όλοι, που νομίζουμε δηλαδή, ότι τα εκάστοτε κεκτημένα θα τα έχουμε για πάντα.

Σε κανένα δεν αρέσουν οι ξαφνικές αλλαγές, γιατί κάθε αλλαγή απαιτεί και καινούργιες υποχρεώσεις, και καινούργιες προσπάθειες. Σε όλους μας, αρέσει η ηρεμία και η στασιμότητα. Όλοι προτιμάμε την γνωστή δυστυχία καμιά φορά, από την άγνωστη ευτυχία. Όμως και η δυστυχία έχει την χρησιμότητά της . Πως θα αξιολογούσαμε την ευτυχία αν δεν υπήρχε η δυστυχία. Η αλλαγή λοιπόν έχει την χρηστικότητα της, όσο και αν την φοβόμαστε, αφού κουβαλάει το άγνωστο και το απροσδιόριστο, αυτό που δεν μπορούμε να ελέγξουμε.

Την ιστορική περίοδο που διανύουμε, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, της ραγδαίας τεχνολογικής εξέλιξης και του υπερκαταναλωτισμού, ο μέσος σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει ούτε τον χρόνο, ούτε την απαραίτητη παιδεία για να ασχοληθεί με τον «εσωτερικό» του εαυτό, και τις πνευματικές του ανάγκες.

Ίσως σε τελική ανάλυση, το πραγματικό τεστ για την ανθρωπότητα, δεν είναι πόσο καλά παίζει στη ζωή το «ρόλο» που η ίδια επινόησε για τον αυτήν, αλλά πόσο καλά παίζει το «ρόλο» που «η μοίρα» της ανέθεσε ως την κορωνίδα της δημιουργίας. Αυτό βέβαια ισχύει ως ερώτημα μόνο στην περίπτωση που κάποιος θεωρεί πως η ανθρωπότητα έχει έναν προορισμό που υπερβαίνει τον ανθρώπινο χωροχρόνο...

Η γνώση για την οποία θα κάνουμε λόγο παρακάτω αφορά, όχι την επιστημονική η τεχνολογική γνώση, αλλά την «αυτογνωσία».

Σύμφωνα με τον Σωκράτη άνθρωπος ανακαλύπτει τον εαυτό του, όταν φτάσει στο χώρο όπου η συνείδηση «ομολογεί» με τον εαυτό της. Στην κατάκτηση του «γνώθι σαυτόν», φτάνει κανείς μόνο όταν με άγρυπνη την προσοχή, με στερεή τη στοχαστική λογική διάκριση έχει τη δύναμη να απορρίπτει τα εσφαλμένα και παραπλανητικά, και δέχεται μόνο τα ουσιώδη και σωστά.

Για τον Σωκράτη γνώθι σαυτόν», σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι τα συναισθήματά σου μόλις γεννηθούν μέσα σου. Είναι η κατάσταση της συνεχούς προσοχής του ατόμου στις εσωτερικές του καταστάσεις. Η αυτοεπίγνωση δεν είναι μια προσοχή που παρασύρεται από τα συναισθήματα, αντιθέτως προϋποθέτει την αυτοκυριαρχία, την κυβέρνηση με άλλα λόγια του ανθρώπου από την αλήθεια, από τον ανιδιοτελή έρωτα για την αλήθεια, που αποτελεί την πραγματική ουσία του είναι του, την πνευματική του ουσία.

«Αυτογνωσία» σημαίνει γνωριμία και επίγνωση των αντιδράσεων του εαυτού. Είναι η γνώση που έχει το άτομο για τη συμπεριφορά του, τις στάσεις, τις αξίες, τις πεποιθήσεις και τα συναισθήματά του.

Δε βρίσκονται όλοι οι άνθρωποι στο ίδιο επίπεδο αυτογνωσίας. άλλοι γνωρίζουν τον εαυτό τους περισσότερο και άλλοι λιγότερο. σημαντικό ρόλο στην αυτογνωσία παίζει ο αριθμός, η ποιότητα, η ποικιλία και η διάρκεια της επικοινωνίας που έχει κάθε άνθρωπος με τα άλλα άτομα του περιβάλλοντός του.

Για να αποκτήσει κάποιος αυτογνωσία, πρέπει να έχει και την εμπειρία του πως αντιδρούν οι άλλοι μαζί του. Μπορεί να πιστεύει μερικά πράγματα για τον εαυτό του, τα οποία όμως θα επιβεβαιωθούν ή θα απορριφθούν από τις αντιδράσεις των άλλων απέναντί του. Η επικοινωνία επικυρώνει ή καταρρίπτει τη γνώση που πιστεύει κανείς ότι έχει για τον εαυτό του. Οι αντιδράσεις των άλλων δεν επικυρώνουν ή απορρίπτουν μόνο αλλά βοηθούν και στη γνωριμία με τον εαυτό.

Ο Σωκράτης χωρίς να χρησιμοποιεί τη λέξη «εαυτό» καθόρισε την αναζήτησή του μέσα από την ενδοσκόπηση και τη διαλεκτική, τόνισε ότι ο εαυτός ανακαλύπτεται κατά την επικοινωνία και τη συζήτηση με του άλλους. Με το γνώθι σαυτόν δείχνει ότι ο εαυτός περιβάλλεται από ένα μυστήριο και από μια πολυπλοκότητα, δηλ. ότι είναι μια άγνωστη περιοχή.

Ορισμός Αντίληψης: Σαν αντίληψη χαρακτηρίζεται η σύνθετη ψυχολογική διαδικασία με την οποία το άτομο αναλύοντας τα χαρακτηριστικά ενός ερεθίσματος, συνθέτοντάς τα, συσχετίζοντας τα και με τις προηγούμενες εμπειρίες του ερμηνεύει ή αντιλαμβάνεται τα μηνύματα του εξωτερικού κόσμου. Είναι μια κατεξοχήν γνωστική λειτουργία και σαν τέτοια επηρεάζεται, τόσο από τους εσωτερικούς του ατόμου παράγοντες όσο και από τους εξωτερικούς περιβαλλοντολογικούς. Ο άνθρωπος δέχεται ένα σύνολο ερεθισμάτων και από αυτά επιλέγει και πράγματι αντιλαμβάνεται ό,τι θέλει, ό,τι επιθυμεί, ό,τι νομίζει ότι δίνει απάντηση στα ενδιαφέροντα και τις ανάγκες του.

Υπό ποιες προϋποθέσεις συνεπώς μπορεί - από μόνη της η γνώση -, να αποτελέσει την λύση στα προβλήματα της ανθρωπότητας;

Ο Φρόιντ έλεγε πως «η Γνώση οδηγεί στην Μεταμόρφωση», πως η θεωρία και η πράξη δεν πρέπει να διαχωρίζονται, πως η γνώση του εαυτού μας σημαίνει και την μεταμόρφωση του. Αυτό κάνει και την διαφορά μεταξύ της πραγματικής γνώσης και της θεωρητικής, που δεν έχει κανένα μεταμορφωτικό αποτέλεσμα.

Πίστευε πως η συνειδητή σκέψη είναι ένα μικρό μέρος της όλης ψυχικής πορείας, που γίνεται μέσα μας, ένα ασήμαντο μέρος σε σχέση με τις τρομαχτικές δυνάμεις των σκοτεινών πηγών που κρύβονται μέσα μας. Η επιθυμία του Φρόιντ ήταν να φτάσει στο εσωτερικό, στην αληθινή φύση του ατόμου, ήθελε να σπάσει το συνειδητό σύστημα σκέψης, με την μέθοδο του ελεύθερου συνειρμού, που είναι να προσπεράσουμε την λογική συνειδητή παραδοσιακή σκέψη και να οδηγηθούμε προς μια νέα πηγή της προσωπικότητας μας.

Συνεπώς η γνώση δεν σημαίνει τίποτα αν δεν γίνει προσωπικό βίωμα, αν δεν μεταστοιχειωθεί σε σοφία. Στην πραγματικότητα, σοφία σύμφωνα με τον Χόρχε Μπουκάι είναι όλα εκείνα που μένουν από τις γνώσεις κάποιου, όταν ο ίδιος αποποιείται όλα αυτά που έχει μάθει. Ξεκινάμε από ένα σταθμό που ονομάζεται άγνοια. Είναι ο σταθμός, στον οποίο μένουν όλοι εκείνοι που ούτε καν γνωρίζουν ότι δεν γνωρίζουν και, επομένως, δεν έχουν καμία ανάγκη να μάθουν. Αν κάποιος αποφασίσει να ανέβει στο τρένο, είναι επειδή κάποιος τού έχει απλώσει το χέρι. Αν ανέβει στο τρένο και ακολουθήσει τον σωστό δρόμο, θα φτάσει στον τόπο των ερευνητών. Αν το κάνει καλά και δεν χάσει τον δρόμο του, θα φτάσει και στον επόμενο σταθμό.

Τον σταθμό των δασκάλων. Κάποιοι από τους δασκάλους αποφασίζουν να διδάξουν, ενώ ορισμένοι θέλουν να μείνουν μόνοι με τις γνώσεις τους. Αν ένας δάσκαλος ζήσει πολλά πράγματα για πολλά χρόνια, ίσως καταφέρει να ανέβει ξανά στο τρένο για να φτάσει στον σταθμό της σοφίας, που είναι ο τελευταίος. Είναι ο τόπος όπου ζουν όλοι αυτοί που ούτε καν γνωρίζουν ότι γνωρίζουν. Είναι αστείο, αλλά, αν ρωτήσεις έναν πραγματικά σοφό, θα σου απαντήσει «δεν γνωρίζω αν γνωρίζω», όπως ακριβώς θα σου απαντούσε ένας αδαής. Ίσως γι΄ αυτό σε αυτή την κοινωνία που ζούμε θεωρούμε αδαείς κάποιους σοφούς και κάποιους αδαείς τούς θεωρούμε σοφούς.

Ο άνθρωπος είναι όπως ο αλχημιστικός στατήρας που μεταστοιχειώνει τη material prima της γνώσης στο χρυσό της (προσωπικής του) σοφίας. Και δεν ξέρω πόσο ωφελεί εντέλει να μένει κανείς παγιωμένος σε μια διδασκαλία, όσο σοφή κι αν είναι, όταν το ταξίδι προς τη φώτιση έχει να κάνει με το πώς να εγκαταλείψουμε τις προσκολλήσεις μας, πώς να επιστρέψουμε στη ροή και να μη μείνουμε στην κατάσταση του πάγου, πώς να γίνουμε ξανά τρεχούμενο νερό…

Θα μπορούσαμε να συμβολίσουμε την διαδικασία αυτή με το σκάψιμο ενός πηγαδιού. Για να σκάψει κανείς ένα πηγάδι, πρώτα πρέπει να βγάλει το χώμα και τις πέτρες κι ύστερα αρχίζει το νερό να τρέχει από τις πλευρές του πηγαδιού και να το γεμίζει. Το νερό βρισκόταν ήδη εκεί, δεν χρειαζόταν να μεταφερθεί από κάπου αλλού. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να μετακινηθούν οι πέτρες και το χώμα.

Υπήρχαν εμπόδια και μόλις αυτά μετακινήθηκαν, εμφανίστηκε το νερό. Δεν χρειαζόταν να μεταφερθεί νερό μέσα στο πηγάδι. Το νερό βρισκόταν ήδη εκεί, απλώς έπρεπε να απομακρυνθούν τα εμπόδια.

Η γνώση βρίσκεται ήδη μέσα μας, δεν χρειάζεται να την πάρουμε από κάπου αλλού. Οι πηγές της είναι κρυμμένες μέσα μας, πρέπει απλώς να απομακρυνθούν με το σκάψιμο τα εμπόδια που βρίσκονται ανάμεσα — οι πέτρες και το χώμα. Τότε Θα αρχίσουν να εμφανίζονται οι πηγές της γνώσης.

Εκτός από πηγάδι όμως, μπορεί κανείς να φτιάξει και δεξαμενή. Το να φτιαχτεί μια δεξαμενή είναι κάτι διαφορετικό. Λεν χρειάζεται να αναζητήσουμε τη φυσική πηγή του νερού, για να φτιάξουμε μια δεξαμενή.Ο τρόπος για να φτιαχτεί μια δεξαμενή είναι εντελώς αντίθετος από αυτόν που φτιάχνεται ένα πηγάδι.

Για να φτιάξεις μια δεξαμενή, δεν χρειάζεται να σκάψεις και να βγάλεις έξω τις πέτρες και το χώμα. Πρέπει να φέρεις πέτρες και χώμα από κάπου αλλού και να φτιάξεις ένα τοίχο. Κι όταν φτιαχτεί ο τοίχος, το νερό δεν έρχεται από μόνο του. Πρέπει να το φέρεις από τα πηγάδια των ανθρώπων και να το βάλεις μέσα στη δεξαμενή.

Μπορεί να βλέπεις το νερό μέσα στη δεξαμενή και να το βλέπεις και μέσα στο πηγάδι, η διαφορά όμως ανάμεσα στη δεξαμενή και το πηγάδι είναι όση διαφορά υπάρχει ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Η πρώτη διαφορά είναι ότι η δεξαμενή δεν έχει δικό της νερό.

Ό,τι βρίσκεται μέσα στη δεξαμενή είναι δανεικό. Σύντομα μουχλιάζει και λιμνάζει, επειδή αυτό που είναι δανεικό, δεν είναι ζωντανό, είναι νεκρό. Το νερό που στέκεται μέσα στη δεξαμενή λιμνάζει, σαπίζει και σύντομα θα αρχίσει να βρομάει.

Το πηγάδι όμως έχει τη δική του πηγή νερού. Το νερό δεν μουχλιάζει ποτέ. Το πηγάδι έχει τη δική του πηγή ροής.

Με τη δεξαμενή και το πηγάδι συμβαίνουν δύο διαφορετικές διαδικασίες. Η δεξαμενή φοβάται ότι κάποιος θα της πάρει το νερό, επειδή αν φύγει το νερό, η δεξαμενή αδειάζει. Το πηγάδι όμως θέλει κάποιον να του πάρει το νερό του, ώστε να μπορεί να γεμίσει με πιο φρέσκο και ζωντανό νερό.

Το πηγάδι φωνάζει: «Πάρε το νερό μου! Θέλω να το μοιραστώ!» Η δεξαμενή φωνάζει: «Μην πλησιάζεις! Μην αγγίζεις το νερό μου! Μη μου παίρνεις το νερό μου!» Η δεξαμενή Θέλει κάποιον που έχει νερό να της το φέρνει, να το χύνει μέσα της και να τη γεμίζει, ώστε να μπορεί να μεγαλώνει η περιουσία της.

Αν όμως κάποιος έχει έναν κουβά, το πηγάδι θέλει αυτόν τον άνθρωπο να πάρει από το νερό του, ώστε να μπορέσει να ξεφορτωθεί το παλιό νερό και να βγάλει καινούργιο. Το πηγάδι θέλει να μοιράζεται, η δεξαμενή θέλει να συσσωρεύει. Το πηγάδι έχει ρυάκια, που συνδέονται με τον ωκεανό. Το πηγάδι μπορεί να φαίνεται μικρό, στο βάθος όμως συνδέεται με το άπειρο.

Όσο μεγάλη όμως κι αν φαίνεται μια δεξαμενή, δεν συνδέεται με κανέναν. Τελειώνει και κλείνει στον εαυτό της. Δεν έχει κανένα ρυάκι. Δεν έχει κανένα τρόπο να συνδεθεί με το άπειρο.

Ο νους του ανθρώπου μπορεί να γίνει είτε πηγάδι είτε δεξαμενή. Αυτές είναι οι δύο πιθανότητες για το νου του ανθρώπου. Και ο άνθρωπος που ο νους του γίνεται δεξαμενή, σιγά- σιγά θα τρελαθεί.

Όλων μας ο νους έχει γίνει δεξαμενή. Δεν έχουμε φτιάξει πηγάδια, έχουμε φτιάξει δεξαμενές. Μαζεύουμε πράγματα από όλο τον κόσμο, από βιβλία, από ιερά κείμενα, από διδασκαλίες, τα μαζεύουμε όλα αυτά και νομίζουμε πως έχουμε γίνει γνώστες.

Κάνουμε το ίδιο λάθος που κάνει και η δεξαμενή. Η δεξαμενή νομίζει πως είναι πηγάδι, επειδή και στα δύο μπορείς να δεις νερό μέσα τους. Μπορείς να βρεις γνώση σε ένα διανοούμενο και σε ένα συνειδητό άνθρωπο. Ο διανοούμενος όμως είναι δεξαμενή και ο συνειδητός άνθρωπος είναι πηγάδι. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους δύο. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο θεμελιώδης και βαθιά είναι αυτή η διαφορά. Η γνώση του διανοούμενου είναι δανεική, σάπια, μουχλιασμένη...

Ο μύθος της Ατλαντίδος και της νήσου Αζτλάν των Αζτέκων

Η χαμένη Ατλαντίδα αποτελεί έναν από τους πλέον αμφιλεγόμενους μύθους από την αρχαιότητα. Ο μύθος αυτός έχει διεγείρει τη φαντασία και το ενδιαφέρον πάρα πολλών ερευνητών, οι οποίοι προσπαθούν με ιστορικά δεδομένα να αποδείξουν ή να αποκλείσουν την ύπαρξη αυτής της χαμένης ηπείρου.

Ορισμένοι μάλιστα από αυτούς διατυπώνουν την άποψη ότι η καταστροφή του μινωικού πολιτισμού και η έκρηξη του ηφαιστείου της αρχαίας Θήρας σχετίζονται με την ύπαρξη της ηπείρου αυτής, σε κάποια ιστορική περίοδο.

Ο Μύθος της Ατλαντίδος έγινε γνωστός από τον Πλάτωνα, ο οποίος στα βιβλία του "Τίμαιος" και "Κριτίας" (350 π.Χ), περιγράφει υπό μορφή διαλόγου, πολλά στοιχεία για τον πολιτισμό, τον τρόπο ζωής, τα τεχνικά επιτεύγματα, και την οργάνωση της πολιτείας των Ατλάντων.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, οι Ατλαντες ήταν ένας λαός με υπερφυσικές ικανότητες και θεϊκή καταγωγή, που ζούσαν ειρηνικά σε ένα έφορο νησί, πέρα από τις Πύλες των Ηρακλειδών. Στην αρχαιότητα οι Πύλες αυτές ήταν τα στενά του Γιβραλτάρ. Επομένως, κατά τον Πλάτωνα, η Ατλαντίδα πιθανότατα βρισκόταν κάπου ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αμερική, στη γεωγραφική περιοχή του Ατλαντικού ωκεανού.

Η έκταση της γης που κατείχε το νησί αυτό μπορούσε να λέγεται ήπειρος. Ο Πλάτωνας (427-347 π.Χ.) παρουσιάζει την Ατλαντίδα στενόμακρη, από ανατολή και δύση. Μπορούσε, γράφει, να τη διασχίσει, όποιος ήθελε, περπατώντας 18 μερόνυχτα. Περνώντας ύστερα με πλοίο από μερικά άλλα νησιά, να φτάσει στην απέναντι ήπειρο. Εννοεί την Αμερική. Ο Πλάτωνας βέβαια δεν ηξερε την Ατλαντίδα. Αυτά που περιγράφει στα βιβλία του, ήταν σημειώσεις που του τις έδωσε ο Κριτίας, ο οποίος τις είχε από το παππού του που τις πήρε από το Σόλωνα.

Ο Σόλωνας (639 - 559 π.Χ.) είχε επισκεφτεί τη Αίγυπτο, όπου εκεί οι ιερείς της Σάιδας του αποκάλυψαν τα πανάρχαια μυστικά που ήταν γραμμένα σε πλάκες με ιερογλυφικά αρχαιογράμματα. Οι ιερείς της Σάιδας, αρχαιοτάτης θρησκευτικής πρωτεύουσας της Αιγύπτου, είπαν στο Σόλωνα ότι οι Άτλαντες, ήρθαν από τα Δυτικά, από το μεγάλο ωκεανό.

Το ισχυρό έθνος των Ατλάντων, έγραφαν οι πλάκες που διάβαζαν οι ιερείς, κατέκτησε σχεδόν όλα τα παράλια των χωρών της Μεσογείου από βορρά και νότο κι΄ έφτασε μέχρι το Περσικό κόλπο. Οι Άτλαντες δεν κατόρθωσαν να κατακτήσουν την Αττική, γιατί τα στρατεύματά τους νικήθηκαν από τους Αθηναίους...

'Ολα αυτά τα μαρτυρεί και ο αρχαίος ιστορικός Πλούταρχος στο "βίο του Σόλωνα". Στο έργο του "Βίοι Παράλληλοι" και στη μελέτη του "περί Ίσιδος και Οσίριδος" ο Πλούταρχος μας δίνει αρκετά στοιχεία για την Ατλαντίδα και μάλιστα χρησιμοποιεί τη λέξη ιστορία όταν αναφέρεται σ' αυτήν. Επίσης σε πολλά σημεία των έργων του αναφέρεται σε διάφορες δοξασίες των αρχαίων που "καθώς λέει η παράδοση και τα γραπτά ξεκινάνε από τη χαμένη Ατλαντίδα".

 Τις πλάκες αυτές ο Πρόκλος βεβαιώνει ότι τις είδε όταν ταξίδεψε στην Αίγυπτο κι επισκέθηκε το ναό της Νηήθ (Αθηνάς). Ο Πρόκλος στο βιβλίο του "Υπομνήματα στο Πλατωνικό έργο" προσθέτει:
 "Υπήρξε νήσος παμμεγέθης του Ατλαντικού ωκεανού εις παρωχημένους χρόνους. Ήταν έθνος εκτάκτως πολιτισμένο και ισχυρόν. Κατέκτησε μέγα μέρος της Αφρικής μέχρι την Αίγυπτο και της Ευρώπης μέχρι Τυρρηνίας...".

Ο Πρόκλος ισχυρίζεται ότι οι ιερείς της Νηίθ του έδειξαν αρχαιότατες στήλες με ιερογλυφικές επιγραφές και του είπαν ότι είναι αφηγήσεις για την Ατλαντίδα. Του επιβεβαίωσαν ότι κατά την τελευταία θεομηνία, όταν καταποντίστηκε η Ατλαντίδα, η Αττική και άλλες περιοχές της Ελλάδας συγκλονίστηκαν από σεισμούς. Μερικά παράλια κατακλύστηκαν από τη θάλασσα και έγιναν καταστροφές.

Ήταν μεγαλύτερη από τη Λιβύη και την Ασία μαζί επιβεβαιώνει ο Κράντωρας (σχόλια στον Τίμαιο).Οι Άτλαντες εξουσίαζαν πολλά νησιά γύρω από την Ήπειρό τους, στον Ατλαντικό ωκεανό, γράφει ο Διόδωρος Σικελιώτης στο έργο του "Βιβλιοθήκη Ιστορική" και επεκτάθηκαν και στις Μεσογειακές χώρες. Αυτά τα βεβαιώνουν, συμπληρώνει εκτός από τον Πλάτωνα και οι Όμηρος, Ησίοδος, Ηρόδοτος, Αισχύλος, Φίλωνας, Αρίσταρχος, Κράτης, Απολλόδωρος

 Ο Ποσειδώνιος, δάσκαλος του Κικέρωνα, γράφει: "υπήρχαν θρύλοι πως πιο πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες βρισκόταν μια μεγάλη έκταση στεριάς που αποκαλούνταν "Ποσειδωνίς" ή "Ατλάντα", πλάτους 3000 σταδίων και μήκους 2000 σταδίων .

Ο γεωγράφος Μάρκελλος στη "Συλλογή αφηγήσεων Ταξιδιωτών" μιλάει για 7 νησιά του Ατλαντικού ωκεανού, το ένα από τα οποία ήταν ιερό, του Ποσειδώνα. Οι κάτοικοι ενός από τα μικρά νησιά που σώθηκαν, διατηρουσαν από τους προγόνους τους την ανάμνηση ενός εξαιρετικά μεγάλου βασιλείου που αναμαζόταν Ατλαντίδα. Αυτό κυβερνούσε όλα τα άλλα νησιά του Ατλαντικού ωκεανού.

Ο Στράβωνας στα "Γεωγραφικά" του δέχεται ότι "η Ατλαντίς νήσος εις τα απώτατα δυσμικά μέρη..." ήταν πραγματικότητα. Τα τοπωνύμια Άτλας - Αντιάτλας (βουνά Μαρόκου), Ατιτλάν (Γουατεμάλας), Τλακοπάν, Τενοτσιτλάν, Μίτλα, Έτλα (Μεξικού) κλπ είναι όλα παράγωγα του ;A-τλα.

Οι φυλές Αζτλάν, Ναχουατλακάτλοι, πρόγονοι των Αζτέκων, Τολτέκων και Μάγιας και οι Θεοί τους Κουετζαλκοάτλ (ιπτάμενος), Μιξκοάτλ και Τλαλόκ και οι παραδοσιακοί τους γίγαντες Ατλάν και Τείτάνι (Τιτάνες) γνωστοί από τα πανάρχαια χρόνια και στο Μεσογειακό χώρο. Οι παραδόσεις των λαών της Κεντρικής Αμερικής και της Β.Δ. Αφρικής, για καταποντισμό ενός μεγάλου νησιού του Ατλαντικού. 

Μία από τις μυθολογικές αναφορές που συγκλίνουν με τις αναφορές του Πλάτωνα είναι οι αναφορές των συγκλίνουν για την χώρα προέλευσης τους που ήταν ένα νησί με το όνομα Αζτλάν.

Η ιστορία της ανόδου των Αζτέκων είναι μια από τις πιό αξιοπρόσεκτες ιστορίες στην παγκόσμια ιστορία. Λίγα είναι γνωστά για τους πρώτους Αζτέκους, δεν διατήρησαν ένα γραπτό αρχείο. Σύμ­φω­να με τους δι­κούς τους μύ­θους η ι­στο­ρί­α τους ξε­κί­νη­σε στις αρ­χές του 12ου αι. σε έ­να νη­σί που λε­γό­ταν Άζ­τλαν (νή­σος των ε­ρω­διών), που δεν έ­χει ε­ντο­πι­σθεί α­κό­μη. Υ­πό την προ­στα­σί­α του φύ­λα­κα θε­ού τους Χου­ϊ­τζι­λο­πό­χτλι, πε­ρι­πλα­νή­θη­καν ως νο­μά­δες (τσι­τσι­μέ­κας) ε­πί δύ­ο αί­ώ­νες με κα­τεύ­θυν­ση το νό­το, και έ­φθα­σαν στο λε­κα­νο­πέ­διο του Με­ξι­κού γύ­ρω στα 1300. Το 1325 ί­δρυ­σαν την πρω­τεύ­ου­σα πό­λη τους στη λί­μνη Τε­τζκό­κο καθ’ υ­πό­δει­ξιν του προ­α­να­φερ­θέ­ντος προ­στά­τη και ύ­ψι­στου θε­ού. Ε­κεί, στην Τε­νο­χτί­τλαν, χτί­στη­κε και ο πρώ­τος να­ός (Tέ­μπλο Μα­γιόρ).

 Oι θε­οί για τους Αζ­τέ­κους ή­ταν πα­ντα­χού πα­ρό­ντες. Τους α­πει­κό­νι­ζαν συν­δυά­ζο­ντας ποι­κί­λα υ­λι­κά: λί­θο και κε­ρα­μει­κά, ο­ψι­δια­νό, ξύ­λο, ρη­τί­νη, σπό­ρους α­μά­ραν­θου, σε ποι­κι­λί­α με­γέ­θους και ποιό­τη­τας των α­γαλ­μά­των. Κά­ποια γλυ­πτά εί­ναι ε­ξαι­ρε­τι­κά λε­πτο­με­ρή και κα­λο­φτιαγ­μέ­να. Τα πε­ρισ­σό­τε­ρα λί­θι­να α­γάλ­μα­τα τα στο­κά­ρι­ζαν με έ­να εί­δος γύ­ψου και τα δια­κο­σμού­σαν με χρώ­μα­τα φυ­τι­κής ή ο­ρυ­κτής προ­έ­λευ­σης.

 Σύμφωνα με μύθο των Ναχουάτλ, υπήρχαν επτά φυλές που ζούσαν κάποτε στο Chicomoztoc - «την περιοχή των επτά σπηλαίων». Αυτές οι φυλές εκπροσωπούνται από τις επτά ομάδες Ναχούα: Acolhua, Chalca, Mexica, Tepaneca, Tlahuica, Tlaxcalan, και Xochimilca (διαφορετικές πηγές παρέχουν διαφοροποιήσεις σχετικά με τα ονόματα των επτά ομάδων). Οι επτά ομάδες, παρόμοιων γλωσσικών ομάδων, άφησαν τις σπηλιές τους και εγκαταστάθηκαν ως μία ομάδα κοντά στην Aztlan.

Σύμφωνα με ορισμένους αναφορές, η άφιξη των επτά ομάδων στην Aztlan προηγήθηκε από την άφιξη μιας ομάδας γνωστής ως Chichimecas, η οποία θεωρείται ότι είναι λιγότερο πολιτισμένη από τις επτά ομάδες Ναχούα. Η Mexica ήταν η τελευταία ομάδα που ταξίδεψε στην Aztlan, και μπορεί να επιβραδύνθηκε λόγω της μακράς περιόδου ξηρασίας μεταξύ 1100 και 1300 μ.Χ.

<Αυτός ο ασυνήθιστος χάρτης του 1704, του Giovanni Francesco Gemelli Careri, είναι η πρώτη δημοσιευμένη αναπαράσταση της θρυλικής μετανάστευσης των Αζτέκων από την Aztlan, ένα μυστηριώδη παράδεισο κάπου στα βορειοδυτικά του Μεξικού, στο Chapultepec Hill, την σημερινή Πόλη του Μεξικού. Η λέξη Aztlan σημαίνει "η γη στα βόρεια, η γη από όπου εμείς, οι Αζτέκοι, ήρθαμε".

Λέγεται ότι τελικά, οι άνθρωποι που κατοίκησαν την Aztlan έγιναν γνωστοί ως Αζτέκοι, οι οποίοι στη συνέχεια μετανάστευσαν από την Aztlan στην κοιλάδα του Μεξικού. Σε μερικές ιστορίες, η Aztlan θεωρείται ως ένας επίγειος παράδεισος για όλους τους κατοίκους της. Στον Codex Aubin, η Aztlan ήταν ένα μέρος όπου οι Αζτέκοι υπόκεινται στους Azteca Chicomoztoca -μια τυραννική ελίτ.

Για να ξεφύγουν από τους Chicomoztoca, οι Αζτέκοι έφυγαν από την Aztlan, με επικεφαλής τον ιερέα τους. Στο μύθο, ο θεός Huitzilopochtli τους είπε ότι δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το όνομα Azteca, και θα γίνουν γνωστοί ως Mexica. Η μετανάστευση των Αζτέκων από την Aztlan στο Tenochtitlán είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ιστορίας των Αζτέκων. Άρχισε στις 24 Μαΐου 1064, το οποίο ήταν το πρώτο ηλιακό έτος των Αζτέκων.

<Οι Mexica αναχωρούν από την Aztlan. Από τον Codex Boturini του 16ου αιώνα. Δημιουργήθηκε από άγνωστο καλλιτέχνη των Αζτέκων τον 16ο αιώνα

Αν και Aztlan δεν έχει ποτέ εντοπιστεί φυσικά, περιγράφεται ως νησί. Αντί για νησί μέσα στη θάλασσα, είναι νησί μέσα σε μια λίμνη. Οι μελετητές έχουν κάνει πολλές προσπάθειες για να εντοπίσουν την Aztlan, με την ελπίδα να βρουν τον τόπο από όπου οι Αζτέκοι, αργότερα γνωστοί ως Mexica, προήλθαν.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η αναζήτηση για την Ατλαντίδα και η αναζήτηση για Aztlan είναι το ίδιο και το αυτό, ότι αυτά είναι απλώς δύο διαφορετικά ονόματα για την ίδια χώρα. Ωστόσο, αυτό έχει αμφισβητηθεί, και πολλοί μελετητές, που ψάχνουν για την Aztlan, πιστεύουν ότι είναι μια διαφορετική χώρα από τη χαμένη πόλη της Ατλαντίδας.

Ένα μεγάλο μυστήριο που περιβάλλει την Aztlan είναι ακριβώς πόσο μακριά στον Βορά θα εντοπιστεί η περιοχή. Με έρευνες που εκτείνονται σε όλη την πορεία μέχρι την Γιούτα, είναι πιθανό ότι οι Αζτέκοι να μην κατάγονται εντελώς από το Μεξικό, αλλά ότι ο πολιτισμός τους, διαμορφώθηκε σε μια περιοχή που βρίσκεται τώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, πριν από τη μετανάστευση τους στην κοιλάδα του Μεξικού. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι αν αυτό ήταν αλήθεια, οι απόγονοι των Αζτέκων που βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα μπορεί να προσπαθήσουν να ισχυριστούν ότι δεν είναι μετανάστες χωρίς χαρτιά, αλλά απόγονοι των Αζτέκων που απλώς επιστρέφουν στην πατρίδα τους.

<Το Chicomoztoc -η θέση των επτά σπηλαίων. Η μυθική προέλευση των φυλών nahuatlaca.

Σε κάθε περίπτωση, το μυστήριο της χαμένης Ατλαντίδας παραμένει ένας μύθος, με αμέτρητα αναπάντητα ερωτήματα ο οποίος εξακολουθεί και εξάπτει την ανθρώπινη φαντασία..

Το χρώμα του εσώρουχου μιλά για την προσωπικότητά της στο SEX

Είναι γνωστό ότι τα χρώματα που επιλέγουμε στην ένδυσή μας, λένε πολλά για τον χαρακτήρα και την ψυχολογική μας διάθεση. Βρετανική έρευνα έρχεται τώρα να δείξει ότι ακόμα περισσότερα λένε τα χρώματα που επιλέγουμε για τα εσώρουχά μας.

Ειδικά όσον αφορά τις γυναίκες, το λευκό ή το μαύρο, το κόκκινο ή το ροζ, φαίνεται πως αποκαλύπτει τον χαρακτήρα τους και τις προτιμήσεις τους στον σεξουαλικό τομέα.

 

Επικεφαλής της έρευνας ήταν η ψυχολόγος Donna Dawson, η οποία ανέλυσε στοιχεία από επιμέρους έρευνα που είχε κάνει η αλυσίδα καταστημάτων ένδυσης "Debenhams", σχετικά με τις προτιμήσεις των γυναικών σε ρούχα, εσώρουχα και υποδήματα.

Η δρ Dawson διαπίστωσε ότι το 72% των γυναικών που συμμετείχε στην έρευνα έδειξε προτίμηση σε χρώματα εσωρούχων που ήταν "στο χρώμα του δέρματος" ή σε εσώρουχα που είναι σχεδόν διαφανή και έχουν έναν πολύ ελαφρύ χρωματισμό. Αυτές οι δύο κατηγορίες εσωρούχων εμφάνισαν αύξηση στις πωλήσεις του πολυκαταστήματος σε ποσοστό 38% σε ένα χρόνο.

Σύμφωνα με την δρ Dawson, η επιλογή μιας γυναίκας στο χρώμα των εσωρούχων της αποκαλύπτει στοιχεία του χαρακτήρα της όσον αφορά την ερωτική της διάθεση και τις σεξουαλικές της προτιμήσεις.

 

Συγκεκριμένα:

Τα "ζεστά" χρώματα (πορτοκαλί, κίτρινο) δημιουργούν συναισθήματα έξαψης και ζωντάνιας και μπορούν να αυξήσουν την πίεση του αίματος, των καρδιακών παλμών και του ρυθμού της αναπνοής.

Το "διάφανο" εσώρουχο ή εκείνο που είναι στο χρώμα του δέρματος, δείχνει μια προσωπικότητα που είναι φυσική, χαλαρή, προσγειωμένη και "ανοιχτό βιβλίο". Αυτό το χρώμα επιλέγουν γυναίκες που είναι ήρεμες και δεν έχουν τίποτα να κρύψουν.

 

Το έντονο κόκκινο χρώμα αποκαλύπτει την προσωπικότητα μιας γυναίκας που είναι παθιασμένη, δραστήρια, με ελαφρά τάση προς το μελόδραμα και την υπερβολή, αλλά που ξέρει να ζητάει αυτό που θέλει.

Το ροζ χρώμα υποδηλώνει ρομαντισμό και στοργικότητα, καθώς και μια ανάγκη για πιο στενή επαφή. Το επιλέγουν γυναίκες που είναι πιο "θηλυκές", αισθηματικές και δεν επιλέγουν κατά κανόνα να πάρουν τον έλεγχο της σχέσης ή της σεξουαλικής πράξης στα χέρια τους.

Το μαύρο δείχνει μια γυναίκα που είναι αυτοδύναμη, με ισχυρή προσωπικότητα, αλλά η οποία ταυτόχρονα δεν διστάζει να δοκιμάσει νέα πράγματα και είναι ανοιχτή σε νέες ιδέες.

Το λευκό χρώμα στα εσώρουχα φανερώνει μια γυναίκα που είναι αθώα αλλά "ανοιχτή" σε προτάσεις που αφορούν το σεξ και τις σχέσεις. Το λευκό, το επιλέγουν γυναίκες που είναι πρόθυμες να μάθουν νέα πράγματα στο σεξ.

Χωρίς εσώρουχα: Η γυναίκα που προτιμά να μη φορά εσώρουχα έχει πολλή αυτοπεποίθηση στο σεξ και έχει ανοιχτό χαρακτήρα

Κάνε ένα συμβόλαιο με τον εαυτό σου

Να είσαι ακριβής με τις λέξεις σου.
Μίλα με ακεραιότητα.
Λέγε μόνο ότι εννοείς.
Απόφευγε να χρησιμοποιείς τις λέξεις για να μιλήσεις άσχημα για τον εαυτό σου ή να κουτσομπολέψεις τους άλλους.
Χρησιμοποίησε την δύναμη των λέξεων στην κατεύθυνση της αλήθειας και της αγάπης.
Μην παίρνεις τίποτα προσωπικά.

Για τίποτα που οι άλλοι κάνουν δεν είσαι αιτία εσύ.
Ό,τι λένε και κάνουν οι άλλοι είναι μια προβολή της δικιάς τους πραγματικότητας.
Όταν δεν σε επηρεάζουν οι απόψεις και οι πράξεις των άλλων δεν θα γίνεις θύμα αχρείαστου πόνου.
Μην βγάζεις συμπεράσματα

Βρες το κουράγιο να κάνεις ερωτήσεις και να εκφράζεις ακριβώς αυτό που θες.
Να επικοινωνείς με τους γύρω σου όσο πιο ξεκάθαρα μπορείς για να αποφεύγεις παρεξηγήσεις και άγχος. Πάντα κάνε το καλύτερο
Το καλύτερο θα αλλάζει από στιγμή σε στιγμή.
Θα είναι διαφορετικό αν είσαι υγιής ή ασθενής.
Κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, κάνε το καλύτερο και θα αποφύγεις να μετανιώνεις και να φταις.

Την Αγάπη Θα Την Βρεις Μέσα Σου Πρώτα...

 

H Αγάπη είναι πολύ κοντά...

Έχεις σκεφτεί... γιατί ότι κι αν κάνεις, υπάρχει πάντα μέσα σου, ένα αίσθημα κενού?

Γιατί παρόλο, που οι επιτυχίες στη ζωή σου, μπορεί να διαδέχονται η μία την άλλη, δεν είσαι απόλυτα ικανοποιημένος μέσα σου?

Γιατί παρόλο, που μπορεί να τα έχεις όλα, νιώθεις ότι κάτι σου λείπει?

Γιατί απλά, δεν έχεις βρει την αληθινή αγάπη!

Γιατί ψάχνεις την αγάπη, χωρίς να γνωρίζεις τι "είναι αγάπη"...

Πως θα βρεις κάτι, που δεν ξέρεις να το αναγνωρίζεις?

Η αγάπη είναι ορατή και αόρατη.
Η αγάπη είναι φως, το πρωταρχικό φως...
Η αγάπη είναι σκοπός, ο πρωταρχικός σκοπός...

"Η αγάπη βρίσκεται παντού μέσα μας, και παντού γύρω μας, και για να νιώσεις την πληρότητα της αγάπης, θα πρέπει να τη βιώσεις μέσα σου πρώτα, μέσα στον Εσώτερο Αληθινό Εαυτό σου".

Σκέφτηκες ποτέ, πόσο κοντά μπορεί να βρίσκεται η αγάπη?

Μείνε λίγο στη σιωπή... κλείσε απαλά τα μάτια...
Πάρε μια βαθιά εισπνοή, και μετά απελευθέρωσέ τη με ευχαρίστηση...
Αυτό είναι η αγάπη!!!

Η Πνοή, η Ενέργεια, το Φως...

Αυτό το δώρο της ύπαρξης, που απελπισμένα ψάχνουμε μάταια να το βρούμε έξω από εμάς, δεν είναι τίποτα άλλο από την ίδια μας την υπόσταση! 

Το δώρο της ζωής!

Την αγάπη, θα τη βρεις μέσα σου πρώτα...

Και όταν θα την συναντήσεις, όταν θα την αγγίξεις, όταν θα τη νιώσεις... 

Τότε Μόνο θα μπορείς να την αναγνωρίζεις παντού γύρω σου, και κάθε τι που θα συναντάς στο δρόμο σου, θα σου λέει: "Είμαι η Αγάπη..."

"Μην ψάχνεις κάπου εκεί έξω για την αγάπη...
Η αγάπη είσαι εσύ, και ο αέρας που αναπνέεις κάθε δευτερόλεπτο..."

Και όταν κατανοήσεις αυτή την αλήθεια, τότε θα μπορείς να είσαι, αληθινά ευγνώμων, και ικανοποιημένος και με ένα αίσθημα πληρότητας, σε ότι κι αν κάνεις, με ότι κι αν έχεις, και όπου κι αν βρίσκεσαι"...

Η εξέλιξη της Συνειδητότητας

Υπάρχουν τρεις μεταμορφωτικές διεργασίες για την εξέλιξη της Συνείδησης. Είναι τρία επίπεδα ανάπτυξης. Σε αυτά τα διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης η κατάσταση και οι λειτουργίες της συνείδησης είναι τελείως διαφορετικές. Αν έχουμε επίγνωση αυτών των χαρακτηριστικών διαφορετικών σημείων, μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε σε ποια κατάσταση ανάπτυξης της συνείδησης βρισκόμαστε: τυπική Συνείδηση, αφύπνιση ή στο επίπεδο της πλήρους ελευθερίας.

Το επίπεδο της τυπικής συνείδησης

Πρόκειται για το χαμηλότερο επίπεδο της εξελικτικής διαδικασίας της Συνείδησης. Η τυπική συνείδηση έχει τις ρίζες της σε, και τρέφεται με, το παρελθόν. Η παρούσα στιγμή είναι λιγότερο σημαντική γι 'αυτήν, είναι μόνο μια πύλη που οδηγεί σε ένα μέλλον που επιθυμούμε. Το μέλλον δεν είναι παρά μια βελτιωμένη και ωραιοποιημένη εκδοχή του παρελθόντος, ένα μέλλον στο οποίο θα είμαστε επιτυχείς σε όλα τα πράγματα στα οποία έχουμε αποτύχει στο παρελθόν. Για την τυπική συνείδηση υπάρχουν μόνο παρελθόν και μέλλον, ζει απ’ αυτά και τρέφεται με αυτά.

Σε αυτήν την κατάσταση της συνείδησης η εκτίμηση και η γνώμη των άλλων είναι πολύ σημαντικά για εμάς. Θέλουμε να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των άλλων, μας αρέσει να παίζουμε τους ρόλους που υπαγορεύονται από το περιβάλλον μας. Προσπαθούμε να είμαστε καλοί γονείς, καλοί σύζυγοι, χρήσιμοι εργαζόμενοι και νομοταγείς πολίτες. Η προθυμία μας να αναλάβουμε ρόλους προκαλείται από την απόλυτη ταύτιση μας με αυτούς τους ρόλους. Ολόκληρη η ταυτότητά μας βασίζεται σε αυτούς τους ρόλους. Δεν αναζητούμε αληθινές απαντήσεις στο ερώτημα «Ποιος είμαι;". Είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό που θα μας πουν οι άλλοι.

Στην κατάσταση της τυπικής συνείδησης, ο κυρίαρχος χαρακτήρας της ζωής μας είναι το Εγώ. Θέλουμε να γίνει μεγαλύτερο, πιο φωτεινό και πιο ξεχωριστό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μαθαίνουμε, συλλογή γνώσεων από τους άλλους, μέχρι το τέλος της ζωής μας, με την πεποίθηση ότι γινόμαστε όλο και πιο ευφυής. Παρόλα αυτά, συμβαίνει το αντίθετο, χάνουμε την αυτοπεποίθηση μας και δεν έχουμε αρκετό θάρρος για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της ζωής. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, έναν οδηγό, ένα στήριγμα. Δεν έχουμε καιρό για πλήρη ελευθερία, προτιμάμε να ακολουθούμε προκαθορισμένους κανόνες και να δείχνουμε σεβασμό σε κάποια αρχή.

Το επίπεδο της αφύπνισης

Η έλευση αυτού του επιπέδου υποδεικνύεται από στιγμές στην ζωή μας, που ξυπνάμε από την καθημερινή μας ζωή και να αναγνωρίζουμε την πραγματικότητα, ότι ζούμε στην αιχμαλωσία των σκέψεών μας, των συναισθημάτων και των κοινωνικών μας ρόλων. Υπό την επίδραση αυτών των στιγμών, μια βαθιά επιθυμία για ελευθερία και αλήθεια αναβλύζει μέσα μας. Στη συνέχεια, αρχίζουμε να ψάχνουμε για τα μονοπάτια που οδηγούν στην πολυπόθητη ελευθερία. Πρόθεσή μας είναι να γίνουμε πιο συνειδητοί και αφυπνισμένοι για να βρούμε την αλήθεια του εαυτού μας, ποιοι είμαστε και ποια είναι η αποστολή μας στον κόσμο.

Δεν θέλουμε πλέον να υπακούμε σε παλιούς κανόνες, παλιούς ηγέτες, στις παραδόσεις και στις αρχές. Δεν δεχόμαστε πλέον ετοιματζίδικες, πολυφορεμένες θεωρίες και εξηγήσεις. Δεν θέλουμε να εξαρτόμαστε από τη γνώμη των άλλων πια. Αντί αυτού, θέλουμε να αποκτήσουμε γνώσεις και εμπειρίες από τον κόσμο για τους εαυτούς μας. Μας αρέσει να ανακαλύπτουμε νέα πράγματα και παίρνουμε καινούριους δρόμους χωρίς φόβο.

Σε αυτό το επίπεδο ο πραγματικός αυτο-έλεγχος δημιουργείται μέσα μας. Αυτός ο αυτο-έλεγχος δεν έχει τις ρίζες του στον φόβο της τιμωρίας ή στην ελπίδα της ανταμοιβής. Πολλοί άνθρωποι είναι σε θέση να αναπτύξουν έναν υψηλό βαθμό αυτο-έλεγχου με τον φόβο της κόλασης ή την ελπίδα του παραδείσου, ή απλώς επειδή θέλουν να συνεργαστούν με κάτι που θεωρούν μεγαλύτερο από τον εαυτό τους. Αυτό το είδος αυτο-ελέγχου, ωστόσο, παράγει μόνο προσωρινά αποτελέσματα, δεδομένου ότι βασίζεται στην καταστολή. Η συντήρησή του απαιτεί συνεχή προσπάθεια από εμάς. Αν, για κάποιο λόγο, ο βαθμός προσπάθειας μας μειωθεί, απωθημένα, θυμός και συναισθήματα ξεσπάνε, προκαλώντας μας ακόμα περισσότερο πόνο.

Ο αληθινός αυτο-έλεγχος δεν δημιουργείται μέσω της καταστολής αλλά από την αναγνώριση και την κατανόηση του νοήματος της ζωής. Αυτό το είδος αυτο-ελέγχου απελευθερώνει την συνείδησή μας από την κατάσταση της ταύτισης με τον κόσμο των σχημάτων και των μορφών. Δημιουργεί έναν χώρο ανάμεσα σε εμάς και τις λειτουργίες του νου μας και σε αυτόν τον χώρο η ικανότητα να βλέπουμε και να κατανοούμε γεννιέται.

Ο αληθινός αυτο-έλεγχος δεν έχει κανόνες και δεν υπάρχει κανείς να μας πει πώς να το κάνουμε. Όλοι πρέπει να δημιουργήσουμε εκείνον τον αυτο-έλεγχο μέσα μας, χωρίς καμία εξωτερική πίεση, βάζοντας στην άκρη όλα τα είδη των εξωτερικών αρχών, χρησιμοποιώντας μόνο την προσωπική μας εμπειρία. Ό,τι δημιουργήθηκε από άλλους για μας είναι παροδικό, αλλά αυτό που δημιουργούμε εμείς για τους εαυτούς μας έχει διάρκεια και είναι μόνιμο.. Καθένας πρέπει να βρει αυτό που ψάχνει.

Το επίπεδο της πλήρους ελευθερίας

Αυτό είναι το υψηλότερο σημείο στην εξέλιξη της συνείδησης. Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό αυτού του επιπέδου είναι η αυτοσυγκέντρωση, η αποδοχή της παρούσας στιγμής, ένα άνοιγμα προς την ύπαρξη, και μια γιορτή της ζωής.

Σε αυτή την κατάσταση της συνειδητότητας, μια εντελώς νέα διάσταση της ύπαρξης ανοίγει για μας, μας δείχνει την Ύπαρξη από μια εντελώς νέα προοπτική. Η ενότητα πίσω από τις διαμάχες αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια μας και εμείς επιμένουμε όχι πλέον να αναζητούμε την ηλιόλουστη πλευρά της ζωής, μπορούμε να ανακαλύψουμε την ομορφιά στη σκοτεινή πλευρά, επίσης.

Δεχόμαστε τη ζωή όπως είναι, και δεν το κάνουμε υπό πίεση, δεδομένου ότι η αποδοχή είναι το αποτέλεσμα της πλήρους ελευθερίας μας. Η ελευθερία είναι με την σειρά της, καρπός της διαφυγής μας από τον κόσμο των σχημάτων και μορφών. Έχουμε κατανοήσει και βιώσει την διαδικασία της αφύπνισης. Ήρθε η ώρα για εμάς να αναλάβουμε τον έλεγχο του νου μας κάθε φορά που αυτό απαιτείται από τις περιστάσεις. Όταν δεν χρειαζόμαστε το έργο του νου άμεσα, ας του δώσουμε λίγο χρόνο για ξεκούραση.

Τα πάντα είναι ήσυχα και ειρηνικά μέσα μας. Είμαστε πέρα από το καλό και το κακό, είμαστε μια απλή συνείδηση που δεν αναλύει, ούτε δικάζει, εξετάζει μόνο.

Αντιλαμβανόμαστε ότι η ίδια ψυχή ζει μέσα σε όλους, οι διαφορές μεταξύ των ανθρώπων είναι μόνο επιφανειακές και βαθιά μέσα είμαστε όλοι το ίδιο. Βιώνοντας την ενότητα, βιώνουμε την έκσταση της Ζωής, την τέλεια ευτυχία της Ύπαρξης.

Συμβουλές για το πρώτο ραντεβού!

Το πρώτο ραντεβού μπορεί να προκαλέσει πονοκέφαλο στο ζευγάρι, για το πως θα φερθεί, τι πρέπει να κάνει για να κερδίσει το ενδιαφέρον του έτερον ήμισυ και τι πρέπει να αποφύγει για να μην γίνει ρεζίλι.
 

Για να αποφευχθούν όλα αυτά ο Rowan Atkinson μας δίνει συμβουλές σε ένα απολαυστικό βίντεο, όπου κάνει και συνδυάζει όλα εκείνες τις κινήσεις που θα κάνουν το πρόσωπο που σε ενδιαφέρει να το βάλει στα πόδια, χωρίς να κοιτάξει πίσω.

 

Οι σκοτεινές προβλέψεις του Stephen Hawking

O βραβευμένος αστροφυσικός Stephen Hawking, που γιόρτασε στις 8 Ιανουαρίου τα 74α γενέθλιά του, είναι γνωστός όχι μόνο για το επιστημονικό του έργο αλλά και για τις προειδοποιήσεις που συχνά απευθύνει στην ανθρωπότητα, σχετικά με τους κινδύνους που θα μπορούσαν να εξαφανίσουν το ανθρώπινο είδος στο μέλλον. Αυτές είναι οι πιο «σκοτεινές» προβλέψεις του θεωρητικού φυσικού.

«Δε νομίζω πως θα επιβιώσουμε για άλλα χίλια χρόνια χωρίς να εγκαταλείψουμε αυτό τον εύθραυστο πλανήτη».
(Ομιλία στην Όπερα του Σίδνεϊ, 27 Απριλίου 2015)

Ο Hawking επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία την σπουδαιότητα των διαστημικών ταξιδιών, ως μία εφεδρική «ασφάλεια ζωής» των ανθρώπινων κοινωνιών. Κατά τον Hawking, ταοικοσυστήματα της Γης κινδυνεύουν από μία ευρεία γκάμα διαφορετικών παραγόντων – από την ανθρώπινη αδιαφορία μέχρι την πρόσκρουση αστεροειδούς – και ως εκ τούτου είναι απαραίτητο «να μπορούμε να φύγουμε από εδώ αν χρειαστεί».

«Αν ποτέ μας επισκεφτούν εξωγήινοι, το αποτέλεσμα θα είναι παρόμοιο με την έλευση του Κολόμβου στην Αμερική που, όπως θυμάστε, δεν πήγε και πολύ καλά για τους ιθαγενείς Αμερικανούς».
(Συνέντευξη στην El Pais, 30 Σεπτεμβρίου 2015)

Αν και από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της αναζήτησης για εξωγήινη ζωή, ο Hawking είναι επίσης από τους πλέον διάσημους «προφήτες κακών» σε ό,τι αφορά μία ενδεχόμενη συνάντηση μας με εξωγήινο πολιτισμό. Αν οι εξωγήινοι είναι αρκετά εξελιγμένοι ώστε να μπορούν να ταξιδέψουν ως εδώ, πιθανότατα θα πρόκειται για «επικίνδυνους, διαστημικούς νομάδες σε αναζήτηση εκμεταλλεύσιμων πλανητών».

«Η ανθρώπινη επιθετικότητα είναι η πιο επικίνδυνη απειλή για όλους μας».
(Συνέντευξη στον Independent, 19 Φεβρουαρίου 2015)

«Η βία εξυπηρετούσε τις ανθρώπινες κοινωνίες όσον καιρό ήταν απαραίτητη για την εξεύρεση τροφής ή συντρόφου. Όμως με την εξέλιξη της τεχνολογίας, η επιθετικότητα λίγων αρκεί για να εξαφανίσει την ανθρωπότητα», δήλωνε ο διάσημος φυσικός στον Independent, τονίζοντας την ανάγκη για μία προσπάθεια «παγκόσμιας ευαισθητοποίησης» που ωστόσο δεν θεωρεί πιθανή.

«Η ανάπτυξη συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της ανθρωπότητας»
(Συνέντευξη στο BBC, 2/12/2015)

Ο καθηγητής εκτιμά πως σε περίπτωση που καταφέρουμε να δημιουργήσουμε συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, εκείνα θα βρουν αργά ή γρήγορα τρόπους να αυτο-βελτιωθούν, με άμεση συνέπεια την απομάκρυνση των στόχων τους από την ανθρώπινη λογική. Ο Hawking θεωρεί πως δεν κινδυνεύουμε από τις «ύπουλες» μηχανές αλλά από μία πιθανή αδιαφορία των συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης για το ανθρώπινο είδος.

«Το αληθινό ρίσκο με την Τεχνητή Νοημοσύνη δεν θα είναι η ‘κακία’ αλλά η αδιαφορία (…) Οι περισσότεροι από μας δεν μισούμε τα μυρμήγκια αλλά τα πατάμε κατά λάθος. Όταν όμως είσαι υπεύθυνος ενός υδροηλεκτρικού σταθμού η λειτουργία του οποίου θα πνίξει φωλιές εκατομμυρίων μυρμηγκιών, το πρόβλημα είναι των μυρμηγκιών, όχι δικό σου».
(Διαδικτυακή συζήτηση στο Reddit, 2/10/2015)

«Αν ο παραγόμενος πλούτος αναδιανεμόταν δίκαια, όλοι θα μπορούσαν θα απολαύσουν μία άνετη και ξεκούραστη ζωή. Όμως η συντριπτική πλειοψηφία κινδυνεύει να καταλήξει πάμφτωχη, σε περίπτωση οι ιδιοκτήτες των μηχανικών μέσων παραγωγής συμμαχήσουν κατά μιας ‘λογικής διανομής’. Η τρέχουσα τάση δείχνει πως το δεύτερο σενάριο είναι το πιο πιθανό, με την ανάπτυξη της τεχνολογίας να εντείνει επί τα χείρω τις ανισότητες».
(Διαδικτυακή συζήτηση στο Reddit, 2/10/2015)

Ακόμα και αν οι «σκεπτόμενες μηχανές» δεν μας αφανίσουν, η ανάπτυξή τους θα διαιωνίσει επιχειρηματικές πολιτικές που ενδέχεται να εντείνουν την φτώχεια και την εξαθλίωση, «καθιστώντας τον άνθρωπο, τον μεγαλύτερο εχθρό της ανθρωπότητας».

Βρέθηκε η πρώτη γαλαξιακή πολιτεία στα βάθη του Σύμπαντος και αποτελείται από χιλιάδες γαλαξίες

«Πριν από πολύ καιρό σε ένα γαλαξία πολύ πολύ μακριά» είναι το διαχρονικό moto του Πολέμου των Άστρων που σπάει ταμεία σε όλο τον κόσμο και θα μπορούσε να αποτελεί και το moto μιας εντυπωσιακής ανακάλυψης που έκανε ομάδα ερευνητών από μεγάλα αμερικανικά πανεπιστήμια.

Οι ερευνητές έδωσαν στη δημοσιότητα την παραπάνω εικόνα του γαλαξιακού σμήνους που ανακάλυψαν. Πρόκειται για μια σύνθεση εικόνων που ελήφθησαν από τα διαστημικά τηλεσκόπια Hubble, Spitzer και Chandra που παρατηρούν στο ορατό φως, στο υπέρυθρο του φάσματος και τις ακτίνες Χ.

Ερευνητές του MIT, του Πανεπιστημίου του Μιζούρι και του Πανεπιστημίου της Φλόριδα ανακάλυψαν ένα άγνωστο μέχρι σήμερα τεράστιο σμήνος γαλαξιών.

Η ανακάλυψη είναι πολύ σημαντική τόσο για την ηλικία του σμήνους όσο και για το εύρος του. Το γαλαξιακό σμήνος βρίσκεται σε απόσταση περίπου δέκα δισ. ετών φωτός από εμάς και πιθανώς διαθέτει χιλιάδες γαλαξίες.

Το σμήνος που έλαβε την κωδική ονομασία IDCS J1426.5+3508 σχηματίστηκε περίπου 4 δισ. έτη μετά την γέννηση του Σύμπαντος χρονικό διάστημα που θεωρείται από τους ειδικούς μικρό για να έχει σχηματιστεί ένα τέτοιο σμήνος.

Για αυτό και η παρατήρηση του τα επόμενα χρόνια αναμένεται να αποκαλύψει σημαντικά στοιχεία τόσο για την γέννηση των γαλαξιών όσο και για την εξέλιξη του Σύμπαντος. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το σμήνος έχει μάζα 250 τρισ. φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ηλιου ή χίλιες φορές μεγαλύτερη από αυτή του γαλαξία μας. Είναι το μεγαλύτερο γαλαξιακό σμήνος που δημιουργήθηκε μέσα στα πρώτα τέσσερα δισ. έτη ύπαρξης του Σύμπαντος. Η ανακάλυψη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «The Astrophysical Journal».

Ενα δισ. πλανήτες σαν τη Γη στον Γαλαξία υπολογίζει η αποστολή Kepler K2 που εντόπισε εκατοντάδες νέους εξωπλανήτες

Ερευνητές στις ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν εκατοντάδες νέους εξωπλανήτες αλλά προχώρησαν και σε μια εκτίμηση για τον αριθμό των πλανητών στον γαλαξία μας οι οποίοι έχουν μέγεθος παρόμοιο με αυτό της Γης. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι το μέγεθος της Γης είναι ιδανικό στην ανάπτυξη συνθηκών ευνοϊκών για την παρουσία της ζωής.

 

Πόσοι πλανήτες με μέγεθος σαν αυτό της Γης υπάρχουν στον γαλαξία; Οι ειδικοί λένε περίπου ένα δισ.

 

Η αποστολή

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler εκτοξεύτηκε το 2009 με αποστολή να εξερευνά τον γαλαξία μας και να εντοπίζει εξωπλανήτες. Μέχρι το 2012 όταν άρχισε να παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα λειτουργίας το τηλεσκόπιο είχε καταφέρει να υποδείξει περισσότερα από 4.600 κοσμικά σώματα που πιθανώς είναι πλανήτες. Μέχρι σήμερα έχει επιβεβαιωθεί η ύπαρξη περίπου δύο χιλιάδων εξωπλανητών και η έρευνα συνεχίζεται για την επιβεβαίωση (ή διάψευση) για τα υπόλοιπα.

Αρχικά οι επιτελείς της NASA αποφάσισαν ότι θα τερματίσουν την αποστολή όμως λίγο καιρό αργότερα επιστήμονες παρουσίασαν μια μέθοδο παρατήρησης του γαλαξία μας την οποία μπορούσαν να υποστηρίξουν τα όργανα του τηλεσκοπίου που βρίσκονταν ακόμη σε λειτουργία. Η NASA αποδέχτηκε την πρόκληση και η αποστολή ξεκίνησε το 2014 τη δεύτερη φάση της η οποία έλαβε την κωδική ονομασία Kepler K2.

 

Η ανακάλυψη

Ερευνητές του Κέντρου Αστροφυσικής Χάρβαρντ ανακοίνωσαν στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Αστροφυσικής Εταιρείας που διεξάγεται στη Φλόριδα ότι από τα στοιχεία που έχει συλλέξει το τηλεσκόπιο σε αυτή τη δεύτερη φάση υποδεικνύονται 234 νέοι εξωπλανήτες η ύπαρξη των οποίων πρέπει τώρα να πιστοποιηθεί με νεότερες έρευνες. Με βάση τα νέα ευρήματα οι ερευνητές προχώρησαν σε μια επιπλέον εκτίμηση. Αναφέρουν ότι στον γαλαξία μας ο αριθμός των πλανητών με μέγεθος παρόμοιο με αυτό της Γης αγγίζει το ένα δισ.