Και η θρησκευτική πίστη έχει το μέτρο της - Είσαι πιστός χριστιανός; Απόδειξη!

Ένα απ' τα κύρια επιχειρήματα των Εβραιοχριστιανών, όταν βρίσκονται σε δύσκολη θέση και αδυνατούν να δώσουν πειστικές -και κυρίως, λογικές- εξηγήσεις στις αντιφάσεις και τις τερατολογίες της «θεόπνευστης» Αγίας Γραφής (ας παραβλέψουμε το γεγονός, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των «πιστών» δεν γνωρίζει ούτε ένα εδάφιό της -κι όμως την επικαλούνται!), είναι ότι αυτοί που την αμφισβητούν και την κριτικάρουν (άθρησκοι, άθεοι κλπ.), δεν έχουν «πίστη», γι' αυτό και δυσκολεύονται να κατανοήσουν το «θεόπνευστο» περιεχόμενό της και τα «θεάρεστα» μηνύματα που εκπέμπει.

Θα μπορούσε βέβαια κάποιος, να αναρωτηθεί: Μα πως στο καλό υπολογίζεται και συγκρίνεται αυτή η πίστη; Ποια είναι τα κριτήρια;

Ίσως φανεί απίστευτο, αλλά η Αγία Γραφή, ειδικά σ' αυτό το σημείο, ως εκ του θαύματος, είναι αρκετά σαφής:
«Σημεῖα δὲ τοῖς πιστεύσασι ταῦτα παρακολουθήσει· ἐν τῷ ὀνόματί μου δαιμόνια ἐκβαλοῦσι· γλώσσαις λαλήσουσι καιναῖς· ὄφεις ἀροῦσι· κἂν θανάσιμον τι πίωσιν, οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει· ἐπὶ ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι, καὶ καλῶς ἕξουσιν».
Κατά Μάρκον 16, 17-18

Δηλαδή:
«Και τα θαύματα που θα συνοδέψουν εκείνους που θα πιστέψουν είναι τούτα: Στ' όνομά μου θα αποβάλλουν δαιμόνια, θα μιλούνε καινούργιες γλώσσες, θα εξουδετερώνουν φίδια, κι αν πιουν κάτι θανατηφόρο καθόλου δε θα τους βλάψει (τολμάνε;). Θα βάζουν τα χέρια τους πάνω σε αρρώστους και θα τους θεραπεύουν».

Και:
«...ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν. Τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ».
Κατά Ματθαίον 17, 20-21

Δηλαδή:
«...πραγματικά, σας λέω, αν έχετε πίστη ίση μ' έναν κόκκο σιναπιού, θα πείτε στο βουνό αυτό: Πήγαινε απ' εδώ εκεί, και θα πάει. Και τίποτε δε θα είναι αδύνατο για σας. Kαι το γένος αυτό δε βγαίνει, παρά με προσευχή και νηστεία».

Με βάση αυτά τα κριτήρια-πειστήρια, εγώ τουλάχιστον, ομολογώ και παραδέχομαι δημοσίως, ότι ο βαθμός πίστης μου είναι υπό του μηδενός. Δικαιολογούμαι όμως, κατά κάποιον τρόπο, διότι δεν δηλώνω ούτε χριστιανός, ούτε πιστός...

Μάλλον όμως τώρα, οι περισσότεροι κάνουν στον εαυτό τους, το αυθόρμητο ερώτημα: Άραγε, τί αποτελέσματα θα είχαν τα παραπάνω «τεστ» πάνω σ' αυτούς που κατέχουν εργολαβικά την πίστη και ειδικά στους «επαγγελματίες» έμπορους της πίστης, τους κληρικούς; Πόσοι απ' αυτούς έχουν δοκιμάσει τον βαθμό της πίστης τους, με βάση τις ανωτέρω ρήσεις του Ιησού;

Προσωπικά, πολύ υποψιάζομαι, πως αν επιχειρούσαν π.χ. να μετακινήσουν ένα βουνό με κινητήριο μοχλό την «πίστη» τους, δύο τινά θα μπορούσαν να συμβούν:
1. Να μην συμβεί απολύτως τίποτα... (λέτε;...).
2. Να μετακινηθεί όντως το βουνό και να...πέσει στα κεφάλια τους!

Γι' αυτό αγαπητοί «πιστοί», όταν θα νιώσετε κάποια στιγμή την ανάγκη, να επικαλεστείτε την «πίστη» σας, θυμηθείτε κι αυτά τα εδάφια της «θεόπνευστης» (για να μην ξεχνιόμαστε) Αγίας Γραφής. Και μην μπείτε στην διαδικασία να τα υποβαθμίσετε ή να τα ερμηνεύσετε κατά το δοκούν (συνήθης πρακτική των Ιουδαιοχριστιανών), γιατί δεν τα «λέει» ο οποιοσδήποτε, αλλά ο «Κύριος υμών Ιησούς Χριστός»...

Εν τέλει, καθώς «η πίστη μετακινεί βουνά» και για να παραφράσουμε την γνωστή ρήση «Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα»: Ιδού το όρος, ιδού και η μετακίνηση λοιπόν...

Λεξικό όρων της οικονομικής κρίσης

Επειδή, στις μέρες μας, πολλές λέξεις έχουν χάσει την πραγματική τους σημασία, ας επιχειρήσουμε έναν επαναπροσδιορισμό...

Ανταγωνισμός (ή «Ανταγωνιστική οικονομία»): Η δυνατότητα μια επιχείρισης, να απασχολεί Είλωτες, με κρατική ενθάρρυνση. Επίσης, η δυνατότητα του εργοδότη, να απολύει τους Είλωτες, ή να πετσοκόβει τους μισθούς τους, όποτε το θελήσει και μάλιστα χωρίς συνέπειες.
Ευέλικτη εργασία: Η δυνατότητα του εργαζόμενου, να ξυπνάει χαράματα και να δουλεύει μέχρι τα μεσάνυχτα, σε διάφορες εργασίες 4ωρης απασχόλησης (ενίοτε ανασφάλιστος), για να βγάλει ένα κομμάτι ψωμί.
Άνεργος: Κάποιος, που έμαθε από πρώτο χέρι τι σημαίνει «ανταγωνιστική οικονομία» και αδυνατεί να έρθει σε επαφή με την «ευέλικτη εργασία». Για λίγους μήνες θα πρέπει να μάθει να ζει με 350 ευρώ, ενώ θα πρέπει να πληρώνει, τουλάχιστον εις το διπλούν, διάφορα...αντισταθμιστικά οφέλη στο κράτος. Μετά, έχει...ο Θεός.
Αλβανικό μεροκάματο: Ξεπερασμένος υποτιμητικός όρος, που δηλώνει πλέον το μεροκάματο ενός Έλληνα.
Κρατική πρόνοια: Το δικαίωμα να ψάχνει κάποιος για τροφή στα σκουπίδια, να κοιμάται σε παγκάκι, να πεθαίνει χωρίς γιατρό και φάρμακα και να κηδεύεται δημοσία δαπάνη.
Κρατικός έλεγχος: Όρος που δηλώνει την απουσία κάθε κρατικού ελέγχου.
Ειδικό τέλος: Επιστημονικοφανής όρος, που δηλώνει τις αρπαχτές, προκειμένου να αποπληρωθούν τα γαμησιάδικα των εθνοπατέρων και των λοιπών παρακοιμώμενων και τρωκτικών, τα οποία πληρώνουν ακόμη κι αυτοί που δεν έγλυψαν ούτε ένα κοκαλάκι.
Χαράτσι: Υπενθύμιση, πως οι Έλληνες δεν έχουν απαλλαγεί από τα τουρκικά κατάλοιπα και τους...πασάδες.
Πατρίδα και έθνος: Όροι που χρησιμοποιούνται καταχρηστικά, από ανθρώπους της πολιτικής -αρκετοί εκ των οποίων, προηγουμένως έβγαζαν φλούμπες και μόνο στο άκουσμα αυτών των λέξεων-, για να προσδώσουν εθνική σημασία και πατριωτικό χαρακτήρα, σε ποινικά κολάσιμες πράξεις που επιτέλεσαν οι ίδιοι.
Φοροδιαφυγή: Η δυνατότητα να ληστεύει κάποιος το κράτος, χωρίς ιδιαίτερες συνέπειες. Μάλιστα, όσο πιο μεγάλο είναι το ποσό της ληστείας, τόσο πιο ευυπόληπτος θεωρείται ο ληστής. (Διευκρινίζεται, πως άλλο κλοπή και άλλο ληστεία. Η κλοπή γίνεται εν απουσία του θύματος, ενώ η ληστεία παρουσία του).
Πάταξη της φοροδιαφυγής: Νέοι φόροι στα αδύναμα οικονομικά στρώματα (και εύκολα θύματα), λόγω ανικανότητας και απροθυμίας συλλογής φόρων από τους έχοντες και φοροδιαφεύγοντες.
Δίκαια κατανομή βαρών: Εξομοίωση των εντίμων με τους ανέντιμους· των νομοταγών με τους παράνομους· των αθώων με τους ενόχους.
Θωράκιση οικονομίας: Καταλήστευση του πολίτη από το κράτος, με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί να φανταστεί κάποιος. Κοινώς, γαμήσι δίχως σάλιο.
Καταπολέμηση της διαφθοράς: Μέθοδος, με την οποία, ο διεφθαρμένος επιχειρεί να συλλάβει τον...εαυτό του, κυνηγώντας τη σκιά του. Έως τώρα, δεν έχει αποδώσει αποτελέσματα -και ούτε πρόκειται φυσικά.
Χρεοκοπία: Η περίπτωση, όπου γίνονται αντιληπτά τα αποτελέσματα της θρυλικής ατάκας του ελληνικού κινηματογράφου: «Έφαγαν, έφαγαν, έφαγαν...».
Έξοδος στις αγορές: Η δυνατότητα να δανείζεται κάποιος από εγχώριους και διεθνείς τοκογλύφους, για να μπορεί στη συνέχεια ν' αγοράζει απ' αυτούς υπερτιμημένα προϊόντα.
Προμήθεια: Εξευγενισμένος όρος της παραδοσιακής...μίζας.
Τραπεζικό σύστημα: Ένα συνονθύλευμα οικονομικών παρασίτων, που πουλάει εικονικό χρήμα και εισπράττει πραγματικό.
Ανάπτυξη και τόνωση της οικονομίας (ή «Ρευστότητα αγοράς»): Τάισμα των καρχαριών με φρέσκο κρέας.
Διεθνείς οίκοι αξιολόγησης: Κερδοσκόποι με δίπλωμα.
Τρόικα (ή «Δανειστές»): Αποικιοκράτες τοκογλύφοι.
Έλληνες: Ιθαγενείς κάτοικοι αποικίας, βορείως της Αφρικής.
Μνημόνιο: Σύμφωνο παράδοσης άνευ όρων, των ιθαγενών στους αποικιοκράτες.
Αγγλικό δίκαιο: Εναλλακτικός όρος του «οθωμανικού δικαίου», το οποίο εφαρμόζεται σε περίπτωση που ο ιθαγενής διανοηθεί να παραβιάσει το σύμφωνο παράδοσης και να σηκώσει το κεφάλι στον αποικιοκράτη.
Αναδιάρθρωση χρέους: Ευκολίες πληρωμής του κεφαλικού φόρου, που προσφέρει ο αποικιοκράτης στον ιθαγενή, με αντίτιμο την επιμήκυνση της αποικιοκρατίας του.
Ιδιωτικοποιήσεις: Πουλάμε όσο κι όσο (ακόμα και τη μάνα μας) για να πάρουμε τη...δόση μας.
Χρηματιστήριο: Σχήμα Πόντσι (κοινώς, «πυραμίδες») με κρατική νομιμοποίηση.
Χρηματιστές: Διακινητές αέρα κοπανιστού.
Μικροεπενδυτές: Μαριδούλες, που βαρέθηκαν να παίζουν Λόττο και σκέφτηκαν να τα 'κονομήσουν, κολυμπώντας σε νερά που δεν γνωρίζουν και είναι γεμάτα καρχαρίες.
Χρηματιστηριακός έλεγχος: Καταμέτρηση κλεμμένων, καθαρά για εγκυκλοπαιδικούς λόγους.
ΜΜΕ: Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης.
Δημοσιογράφοι: Παπαγαλάκια, τα οποία με τους ψιττακισμούς τους, προσπαθούν να πείσουν τον καθένα πως βρίσκεται σε μια όαση και όχι στη μέση της ερήμου.
Δημοκρατία: Όρος που δηλώνει μια ουτοπική κατάσταση. Οι πολίτες, μέσω αυθυποβολής και καταιγιστικής επανάληψης του όρου, καλούνται να πιστέψουν ότι ζουν σ' ένα καθεστώς παρόμοιο με αυτό που εφηύραν οι αρχαίοι Έλληνες και όχι σε ένα καθεστώς δικτατορίας που φέρει τον μανδύα της δημοκρατίας. Μάλιστα, ο όρος «δημοκρατία», στις μέρες μας, τείνει να θεωρείται προσβλητικός για την δικτατορία.
Ανακατανομή εργατικού δυναμικού: Κομμουνιστικός όρος που δηλώνει τις...απολύσεις εργαζομένων. Το λήμμα, αναφέρεται, καθαρά λόγω ευρηματικότητας.

Η αγία εφεύρεση των μυστηρίων

Στη διαδικασία του σχηματισμού χριστιανικού ποιμνίου εντάσσονται τα εκκλησιαστικά μυστήρια. Η λέξη «μυστήριο», έχει πολλαπλές ερμηνείες και σημασίες· σημαίνει απόκρυφη διδασκαλία, ιεροτελεστία, μυστικό ή και ακόμη κάτι το ανεξήγητο. Όλα αυτά καλύπτουν τις σημασίες που δίνει ο Χριστιανισμός. Ας εξετάσουμε με την σειρά τα πράγματα.

«Τα μυστήρια εισίν τελεταί αισθητικοί, δι' ων αοράτως και μυστικώς, ενεργείται διά της χάριτος και επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος, η του ανθρώπου σωτηρία και υιοθεσία... Τα μυστήρια εισί κατ' ουσίαν πράξεις ιεραί μεταδοτικοί χάριτος και αγιασμού και σύμβολα των θείων επαγγελιών» (Άγιος Νεκτάριος σ. 47-48).
Κατ' αυτή την άποψη, το μυστήριο εισάγει τον πιστό στο βασίλειο του Θεού. Η απορία είναι, αν δεν εισαγόταν που θα έμενε, σε ποιό βασίλειο, του Σατανά; Μήπως όσοι δεν ακολουθούν τα μυστήρια είναι καταδικασμένοι; Από ποιόν και γιατί εν τοιαύτη περιπτώσει;
Όπως διαφαίνεται από τον ανωτέρω ορισμό του Αγίου Νεκταρίου, τα μυστήρια προϋπέθεταν δύο πράγματα, έναν άνθρωπο αμαρτωλό που έπρεπε να σωθεί, και ένα Άγιο Πνεύμα που καραδοκεί να τον σώσει. Αν αφαιρέσεις αυτές τις δύο υποθέσεις, τότε δεν χρειάζονται μυστήρια. Ποιός όμως καθόρισε ότι οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί και χρειάζονται υιοθεσία από τον Γιαχβέ σωτήρα; Ασφαλώς οι χριστοπατέρες. Δημιούργησαν πρώτα τον Θεό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους, κατόπιν το Άγιο Πνεύμα που έχει την χάρη και την διάθεση να υιοθετεί ανθρώπους, και τέλος ταπεινά και αμαρτωλά ανθρωπάκια, τα οποία, πάση θυσία, πρέπει να σωθούν από τις αμαρτίες που οι άλλοι όρισαν. Βεβαίως υπάρχει μια αξιοθαύμαστη συνοχή και αλληλουχία, και σ' αυτό είναι όντως νοήμονες οι χριστοπατέρες. Γιατί, πώς θα υπήρχε υιοθεσία του πιστού αν δεν υπήρχε το Άγιο Πνεύμα; Πώς θα υπήρχε σωτηρία αν οι άνθρωποι δεν θεωρούντο αμαρτωλοί, αν δεν είχαν το προπατορικό αμάρτημα; Όλα αυτά έπρεπε να συνυπάρχουν, γιατί αλλιώς σπάζει η αλυσίδα και η λογική.
Λέγεται ότι ο κατασκευασθείς θεάνθρωπος «παρέδωσε» επτά μυστήρια: Το βάπτισμα, το χρίσμα, την ευχαριστία, την ιερωσύνη, τη μετάνοια, τον γάμο και το ευχέλαιο. Πότε όμως έγινε η πράξη της παραδόσεως και πότε έγιναν αποδεκτά αυτά σαν ενιαίο δόγμα;
Επί πολλούς αιώνες, δεν είχε κατασταλάξει η ποιμαντορία ποια τέλος πάντων ήταν μυστήρια και ποια όχι. Ο Μέγας Βασίλειος ονομάζει μυστήρια, «πάσας τας εκ της αποστολικής παραδόσεως εγγράφους, ή αγράφως παραδοθείσας ιεράς συνήθειας και έθιμα, άτινα η Εκκλησία εν μυστηρίω παρεδέξατο». Ο Βασίλειος θεωρεί μυστήρια όλες τις ιεροτελεστίες και λειτουργικές παραδόσεις, οι οποίες δεν υπήρχαν εξ αρχής, αλλά γεννήθηκαν συν τω χρόνω και με το πέρασμα των αιώνων. Άρα τα συμβόλαια του Σωτήρος δεν ήταν τόσο καθαρά για τα επτά μυστήρια εξ αρχής, ώστε κάθε αυτοσχέδια τελετουργία των παπάδων ονομαζόταν μυστήριο. Αυτό δεν ήταν βέβαια παράξενο, αφού σαν υιοθετημένοι του Θεού και εμπλουτισμένοι από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, είχαν αντιπροσωπευτικό δικαίωμα να ονομάζουν μυστήριο κάθε φαντασία, αυθαιρεσία και ευρεσιτεχνία κινήσεων και πράξεων. Και φυσικά το Άγιο Πνεύμα δεν θα είχε αντίρρηση, αφού και αυτό ήταν δικό τους δημιούργημα.
Με την πάροδο όμως πολλών αιώνων, σκέφτηκαν τελικώς να βάλουν κάποια τάξη. Επικαλέστηκαν, ως συνηθίζουν, την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, το οποίο ουδέποτε τους χαλάει τη διάθεση, και συνήλθαν σε μια τοπική σύνοδο στα Ιεροσόλυμα το 1672, επί πατριάρχου Δοσιθέου. Εκεί ανακηρύσσονται επτά μυστήρια ως «παρά του ιερού Ευαγγελίου νομοθετούμενα και συναγόμενα. Εξ εκείνου δε του χρόνου κατέστη κοινή εν τη ημετέρα ορθοδόξω Εκκλησία η διδασκαλία αύτη» (Νεκτάριος, «Ποιμαντική», σ. 51). Συνεπώς ο Κύριος καθυστέρησε 1672 χρόνια για να κάνει τα τελικά συμβόλαια και να καθορίσει ποια είναι τα ιερά μυστήρια. Αλλά επειδή ο Κύριος ιδέα δεν έχει περί αυτών, η ιερή ποιμαντορία τα καθιέρωσε στο όνομα του Χριστού, λόγω αντιπροσωπείας. Η ιερή ποιμαντορία βγαίνει κάθε τόσο και λέει, ότι έτσι θέλει ο Κύριος, όπως η χήρα του άρρωστου Μάο Τσε Τουνγκ εξερχόταν από τον κοιτώνα του και απήγγελε τις θελήσεις του.
Ο γάμος δεν αποτελεί μυστήριο! Μέχρι τον 8ο αιώνα Κ.Ε. ήταν καθαρά Ρωμαϊκή πολιτική πράξη, έπειτα το ιερατείο άρχισε να μπαίνει σαν μάρτυρας στα προικοσύμφωνα και να δίνει την ευχή της. Τον 12ο μόλις αιώνα Κ.Ε. η Δυτική εκκλησία τον αναγνώρισε σαν μυστήριο, ενώ η Ανατολική, ποτέ και σε καμία οικουμενική ή τοπική σύνοδο, δεν τον αναγνώρισε ως μυστήριο παρά μόνο σαν τελετή τρίτης κατηγορίας μετά την παρθενία (κουρά), και την αδελφοποίηση (γάμος μεταξύ αντρών-ομοφυλοφιλικός).
Μυστήρια, ονομάζονται επίσης από την ποιμαντορία όλες οι μυστηριώδεις και παράλογες πράξεις. «Μυστήρια Θεού εισί και εμπνεύσεις και αι προψητείαι και αποκαλύψεις και των νεκρών αναστάσεις και άπαντα τα εν τη Παλαιά και Καινή Διαθήκη μυστικό χαρακτήρα φέροντα και θείας ενεργείας μαρτυρούντα» (Νεκτάριος σ. 49). Όλοι οι χριστιανικοί παραλογισμοί, που υποβιβάζουν την έλλογη οντότητα και προσωπικότητα, όπως οι νεκραναστάσεις, χαρακτηρίζονται μυστήρια. Δηλαδή, η λέξη «μυστήριο» εδώ χρησιμοποιείται, ως είναι κατανοητό, για να ξεφεύγουν οι ποιμένες από τη λογική των ανθρώπων, διότι ό,τι πιο παράλογο και αφύσικο εξηγείται με τη λέξη «μυστήριο». Πώς; Απλώς βαπτίζεται σαν μυστήριο που ξεπερνά τα όρια του πεπερασμένου ανθρωπίνου νου, όπως λέγεται, κι εκεί θαυμάσια τελειώνει η αναζήτηση και συζήτηση.
Θέλεις, να χαζέψεις ένα ποίμνιο που σε πιστεύει; Διηγήσου ό,τι πιο αφύσικο και παράδοξο, ονόμασέ το «μυστήριο» και θα γίνεις άγιος και σοφός. Αυτή η τακτική έχει αποδειχθεί πολύ αποτελεσματική. Αν ρωτήσεις κάποιο χριστοπατέρα, πως είναι δυνατόν να μοιράζεται ο Θεός στα τρία και να σχηματίζεται η περίφημη Αγία Τριάδα, σου απαντά ότι πράγματι είναι μυστήριο, διότι άγνωστες και συνεπώς μυστήριο είναι οι βουλές και πράξεις του Κυρίου. Κατ' αυτόν τον τρόπο, εξέρχεται νικητής, χωρίς καν να πει τίποτα, και το ποίμνιο ευχαριστιέται από την εξήγηση, γιατί ποιός χριστιανός μπορεί να τα βάλει με τον Γιαχβέ ή τον Χριστό, να γίνει θεομάχος; Μόνο οι Έλληνες έστηναν τους θεούς στον τοίχο και τους πολιορκούσαν με την οξύνοιά τους και την λογική τους. Γιατί ο Έλληνας δεν ικανοποιούταν με την σφραγίδα του μυστηρίου, δηλαδή του απορρήτου και πάντοτε ο ίδιος έψαχνε τον λόγο των πραγμάτων, ακόμη και των θεών. Όταν οι Έλληνες έχασαν την ταυτότητά τους και μετατράπηκαν σε Ρωμιούς και ποίμνια, έχασαν την ψυχική ρώμη να πολεμούν τους θεούς και υποτάχτηκαν σαν δούλοι του Γιαχβέ, αφού πρώτα τον παραδέχθηκαν ως αδυσώπητο, οργισμένο, δεσπότη και αφέντη.
Θ' αναφερθεί ένα εκ των επτά μυστήρια, το βάπτισμα, το οποίο θεωρείται πολύ σπουδαίο, αλλά και έχει μεγάλη κοινωνική σημασία. Στους τύπους του βαπτίσματος υπάγεται η περιτομή, η «προβατική» κολυμβήθρα και η βάπτιση εντός του ύδατος, ακολουθεί δε το μυστήριο τον χρίσματος. Την περιτομή, μια καθαρά ιουδαϊκή παράδοση, την ακολούθησαν οι πρώτοι χριστιανοί που ήταν φυσικά Εβραίοι. Όπως αναφέρεται στις «Πράξεις» των Αποστόλων, ο Παύλος ο ίδιος, ένας καλός χειρουργός της μεμβράνης όντως, περιέτεμνε τον Τιμόθεο, για να μπορεί να μπαίνει στις εβραϊκές συναγωγές, γιατί φαίνεται πως γινόταν έλεγχος στο πέος και αυτό ήταν απόδειξη Ιουδαϊσμού. Ο Παύλος θεωρούσε την περιτομή μάλιστα, απαλλαγή των αμαρτιών της σάρκας και λέγει, «αυτός εστίν η κεφαλή πάσης αρχής και εξουσίας, εν ω και περιτμήθητε περιτομή αχειροποιήτω, εν τη απεκδύσει του σώματος των αμαρτιών της σαρκός, εν τη περιτομή του Χριστού» («Προς Κολοσσαείς», 2: 9-11). Την ίδια άποψη εκθέτει ο Ιωάννης Χρυσόστομος στον λόγο του «Περιτομή του Χριστού». Θεωρεί ότι δεν κάνουν την περιτομή τα χέρια, αλλά το Άγιο Πνεύμα, το οποίο δεν τέμνει μέρος ανθρώπου, αλλά όλον τον άνθρωπο πνευματικώς. Κατ' αυτόν τον τρόπο, αποβάλλονται τα αμαρτήματα. Θ' αναρωτιέται κάποιος βέβαια, ποια αμαρτήματα έχουν τα παιδιά. Ασφαλώς το μεγάλο εύρημα, το προπατορικό. Επίσης ο μέγας Αθανάσιος, στον λόγο «Περί περιτομής», λέει «τύπος ην η περιτομή του βαπτίσματος». Όλοι οι πρώιμοι χριστοπατέρες Εβραίοι έδωσαν βέβαια μεγάλη σημασία στην περιτομή, σαν τρόπο καθάρσεως και υποτάξεως των ανθρώπων στον Γιαχβέ. Πώς άραγε δεν σοφίστηκαν να περιτέμνουν την κλειτορίδα των γυναικών, όπως ακόμη συμβαίνει στο Σουδάν και αλλαχού; Ίσως επειδή οι γυναίκες ήταν υποταγμένες ούτως ή άλλως.
Όταν όμως εισήλθαν στον Χριστιανισμό τα άλλα έθνη, δεν δέχτηκαν την περιτομή και ο θεσμός έμεινε τυπικός. Εξακολουθεί να παραμένει ως τύπος του «ιερού» βαπτίσματος και διά συμβολικών κινήσεων ασκείται πνευματική πλέον περιτομή. Συμβολικά αποβάλλεται κάθε άλλη αντίληψη, κάθε άλλη δοξασία, κάθε άλλη πίστη και αφοσιώνεται ο πιστός στον «μοναδικό και αληθινό Θεό». Γι' αυτό, έχει τεράστια σημασία για την ποιμνιοποίηση των ανθρώπων, αν και αυτοί δεν το καταλαβαίνουν αμέσως. Το νόημα είναι να αποβάλλουν τα παιδιά την προσωπικότητά τους, να μετατραπούν σε δούλους του Θεού, και ασυνειδήτως αυτό επιτυγχάνεται.
Δεύτερος τύπος είναι η «προβατική κολυμβήθρα κατά τον “θείον” Χρυσόστομον» (Νεκτάριος σ. 57), η οποία περιέχει «αγιασμένο» ύδωρ. Βέβαια, δεν είναι τυχαίο που η κολυμβήθρα ονομάζεται προβατική. Έχει και την σημασία του προβάτου, αφού ο πιστός θεωρείται ένα πρόβατο. Μέσα στο βάπτισμα υποτίθεται ότι καθαρίζονται οι αμαρτίες, που φέρει εκ γενετής, ή κατόπιν απέκτησε ο πιστός. Αλλά η βάπτιση στο νερό έχει παλιά καταγωγή στην ιουδαϊκή παράδοση. Συμβολίζει την διάβαση της Ερυθράς θαλάσσης, «διότι διελθόντες δι' αυτής οι Ισραηλίται του θανάτου και της δουλείας του Φαραώ ελυτρώθησαν» (Νεκτάριος σ. 57). Γι' αυτό το γεγονός ο Παύλος λέει, «πάντες υπό την νεφέλην ήσαν και πάντες διά της θαλάσσης διήλθον, και πάντες εις τον Μωυσήν εβαπτίσαντο εν νεφέλη και εν θαλάσση» («Προς Κορινθίους Α'», 10: 1-2). Αυτή την ιστορική παράδοση φαίνεται να ακολούθησε ο Ιωάννης Βαπτιστής, και αυτή δέχτηκαν οι Έλληνες για να ενταχθούν στον οίκο Ισραήλ και δοξάζουν τον Κύριο για την λύτρωση του περιούσιου λαού. Το ποίμνιο δε, χαίρεται και ευφραίνεται από την παράδοση, την οποία θεωρεί δική του πλέον, ενώ δεν γνωρίζει ποιες αναφορές έχει. Χωρίς να το καταλαβαίνει, ξαναθυμάται την ιουδαϊκή ιστορία και εξιουδαΐζεται. Εκεί γίνεται δούλος του πνευματικού Ισραήλ, γίνεται Ιουδεοδούλος.
Τέλος, μαζί με το βάπτισμα τελείται και το μυστήριο του χρίσματος, «δι' ου ο χρισμένος τω Αγίω Μύρω λαμβάνει την σφραγίδα της υιοθεσίας και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος» (Νεκτάριος σ. 57). Λέγεται ότι παρεδόθη από τους αποστόλους και ετελείτο διά της εναποθέσεως της χειρός επί της κεφαλής του βαπτιζομένου και επερχόταν η χάρη του Αγίου Πνεύματος. Αργότερα αντικαταστάθηκε από ένα περισσότερο ιουδαϊκό εύρημα, το Άγιο Μύρο. Για ποιόν λόγο χρειάζεται το Μύρο; Διότι «αναδείκνυται νοσημάτων αλεξιτήριον, πλημμελημάτων καθαρτήριον και δαιμόνων φυγαδευτήριον» (Το Άγιον Μύρον εν τη Ορθοδόξω Ανατολική Εκκλησία). Είναι δηλαδή όπλο κατά του Σατανά. Οι θαυμάσιοι κατασκευαστές της απάτης εφεύραν τον Σατανά και κατόπιν τα όπλα εναντίον του, με την διαφορά ότι τα όπλα πουλιούνται από την ποιμαντορία, ενώ ο Σατανάς είναι αόρατος. Έτσι κάνουν το ποίμνιο να πιστεύει την ύπαρξη του τρομερού αυτού κακού όντος, που συνεχώς καραδοκεί να αρπάξει την ψυχή του ανθρώπου. Αλλά ευτυχώς έδωσαν την λύση και την λύτρωση από τα απαίσια νύχια του.
Για να σωθείς λοιπόν πρέπει να χριστείς, γιατί έτσι γίνεσαι αλεξίσφαιρος. Κατ' αυτόν όμως τον «ιερό» τρόπο επέρχεται και η αποβλάκωση των ανθρώπων.
Πώς προέκυψε το Άγιο Μύρο, αφού όλα έχουν νόημα και σημασία; Το Άγιο Μύρο πρωτοπαρουσιάζεται στην Παλαιά Διαθήκη, «όπερ ο Μωυσής πρώτος παρά Θεού κελεύσας εποίησε διά την των αρχιερέων και ιερέων χρίσιν» (Νεκτάριος σ. 62). Λένε πως την «αγία συνταγή» κατείχε μόνο ο Μωυσής, γιατί την παρέλαβε από τον Θεό στο Σινά. Ξεχνούν όμως ότι ο Μωυσής μεγάλωσε μέσα στα αρώματα και μύρα των Φαραώ και από εκεί έκλεψε πολλά. Η συνταγή πέρασε στο ιερατείο και, σαν «γνήσιος» συνεχιστής του ιουδαϊκού ιερατείου, την κατέχει σήμερα το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, που κατασκευάζει μια ορισμένη ποσότητα κατά τακτά διαστήματα και πουλάει στις Εκκλησίες. Την παράδοση του Μωυσή να χρίζει τους ιερείς του, δηλαδή τους επιτελείς του και τον αρχιερέα στρατηγό Ααρών, συνεχίζουν οι χριστοπατέρες να χρίζουν τα Ελληνόπουλα, προς ανάμνηση εκείνης της εκστρατείας για την από τους Εβραίους κατάληψη της Χαναάν, που κατεχόταν από τους ελληνικής καταγωγής Φιλισταίους. Φαντάσου πόσο άγιο είναι το χρίσμα και πως υποδουλώνεται η εθνική ψυχή των Ρωμιών στον οίκο Ισραήλ.
Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, δηλαδή μυστήριο ως θεία επικοινωνία και μυστήριο ως απόρρητο και άγνωστο, ο πιστός είναι ποίμνιο. Στη δεύτερη περίπτωση βλακοποιείται και στην πρώτη δουλοποιείται. Το μυστήριο ως άγνωστο και απόρρητο συνοδεύεται με την απαγόρευση της λογικής εξηγήσεως, διότι τότε παρεμβαίνεις στο ιερό σχέδιο και στα χωράφια του Θεού. Δεν έχεις παρά να αποδεχτείς το μυστήριο ως έχει. Αυτό, ως είναι φυσικό, καταρρίπτει κάθε ανθρώπινο λόγο και αποβλακώνει τον άνθρωπο, αφού του αφαιρεί την ικανότητα της σκέψεως. Έτσι όταν κάποιος εισάγεται σε κάποιο μυστήριο, συμβάλλει ασυνειδήτως στη αποβλάκωσή του, όσο και αν αυτό φαίνεται λίγο και ασήμαντο. Μέσα στο ασυνείδητο περνάει η κατάργηση του λόγου, όσο και να νομίζεις ότι έχεις τον έλεγχο και, βαθμιαίως σε κάνει να δέχεσαι την βλακεία και σε άλλους τομείς της ζωής.
Η δουλοποίηση όμως προέρχεται από δύο αιτίες...
Πρώτον, γιατί σε κάθε μυστήριο εισάγεται το ποίμνιο ως δούλος του Θεού. Είτε βάπτιση, είτε γάμος, είτε θάνατος, δούλος αρχίζεις τη ζωή και δούλος την τελειώνεις. Δεν είναι τυχαία τα λόγια του ποιμένα, «βαπτίζεται» ή «στέφεται ο (η) δούλος του Θεού», ή «την ψυχή του κεκοιμημένου δούλου σου σώτερ ανάπαυσον». Θ' αναρωτιέσαι βέβαια αν ο Θεός έχει ανάγκη από τόσους δούλους, αφού έχει στη διάθεσή του άπειρες στρατιές αγγέλων. Αν τα εκκλησιαστικά έργα είναι θεόπνευστα, τότε ο Θεός έχει πράγματι ανάγκη από πολλούς δούλους, ως ένας αρχιπασάς τους υποτακτικούς του. Αν όμως αυτή η δουλοποίηση είναι εύρημα της ποιμαντορίας, τότε τα έργα τους δεν είναι θεόπνευστα, όπως ισχυρίζονται και βάζουν τον Θεό να απαιτεί δούλους, γιατί αυτοί οι ίδιοι έχουν την ανάγκη δούλων. Σ' αυτή την περίπτωση είναι θεοκάπηλοι, γιατί, υπό το πρόσχημα της θεϊκής θελήσεως, δουλοποιούν τους πιστούς τους. Είναι δε περισσότερο εύλογο να μην ασχολείται ο Θεός ούτε με δούλους, ούτε με δουλεμπόρια, ούτε με ψυχοεμπόρια. Μ' αυτά ασχολούνται οι αντιπρόσωποί του οι ποιμένες, οι οποίοι έχουν κάθε συμφέρον από την πνευματική και υλική υποδούλωση του ποιμνίου.
Η δεύτερη αιτία υποδουλώσεως του ποιμνίου είναι η αφαίρεση της άμεσης επικοινωνίας με τον Θεό. Η καθιέρωση τυπικών των μυστηρίων έχουν ακριβώς αυτό τον θαυμάσιο σκοπό, δηλαδή την περιχαράκωση ή μάντρωμα του ποιμνίου μέσα στον τύπο και στο δόγμα. Μόνο ο χρισμένος χριστοπατέρας έχει δικαίωμα να ασκεί τα τυπικά των μυστηρίων, λόγω της αντιπροσωπείας και των αρχαίων συμβολαίων που έχει με τον Θεό. Είναι δε ύβρις προς τον Θεό αν ένας μη χρισμένος ασκεί μυστήρια, και αυτή μεταφράζεται σε ύβρη κατά της ποιμαντορικής εξουσίας και των επιγείων συμφερόντων της πολύ βαθιάς τσέπης τους. Γιατί, τα μυστήρια των χριστιανών έχουν καταστεί η πλέον προσοδοφόρα επιχείρηση, μια επιχείρηση χωρίς έξοδα παρά μόνο με έσοδα. Απλώς πουλάνε το χρίσμα τους και τον Θεό. Η θεία επικοινωνία και ο Θεός είναι στην ουσία εμπορεύματα στην υπηρεσία της ποιμαντορίας. Έκαναν την διακονία αξιώματα και την λειτουργική προνόμια!
Το ποίμνιο απλώς σκύβει το κεφάλι, γονατίζει και σταυροκοπιέται, ενίοτε αναστενάζει και αναμένει την ευλογία Κυρίου και το έλεος της χάριτος να έλθει και να τον περιλούσει. Ένας Έλληνας πατέρας της αρχαιότητας, αντιθέτως προς τους χριστιανούς, ήταν ο ίδιος ιερέας και ονοματοδοτούσε τα παιδιά του ή μπορούσε να νυμφεύει τον γιο του, χωρίς την παρέμβαση τυπικού και ιερέα. Ο κάθε Έλληνας ήταν ελεύθερος να επικαλείται τους Θεούς της ελευθερίας, όποτε και όπως επιθυμούσε. Στον Χριστιανισμό όμως, έγινε η τυποποίηση της λατρείας, η οποία έφερε ένα πολύ καλοστημένο ιερατείο, που ζει και αναπαράγεται από την τυποποίηση και τα μυστήρια. Το δε ποίμνιο, πνευματικό πρόβατο εισέρχεται και πρόβατο εξέρχεται από το μυστήριο, ακολουθώντας το τυπικό και ευχαριστείται από την ποιμνιοποίησή του, στο όνομα δήθεν της παραδόσεως και των πατρώων χριστιανικών θεσμών. Μόνο που η παράδοση αυτή είναι ξενόφερτη και διά της βίας επεβλήθη στη χώρα των Ελλήνων για να την κάνει τελικούς Ρωμανία.
Η βλακοποίηση και δουλοποίηση εκ των μυστηρίων έχει μεγάλες κοινωνικές επεκτάσεις. Ο νέος, εισαγόμενος από πολύ νωρίς στη ζωή του στα χριστιανικά μυστήρια, εισάγεται εντέχνως στη βλακεία και δουλεία, όπως ανωτέρω έχει οριστεί, και αυτή η πνευματική υποβάθμιση περνάει στο ασυνείδητο, χωρίς να έχει επίγνωση της αθλιότητάς του. Τα παιδιά μαθαίνουν ότι ο Θεός και οι πράξεις του είναι μυστήριο, δηλαδή απόρρητα πράγματα και η επικοινωνία με τον Θεό είναι ένα μυστήριο, που γίνεται μέσω ενός ανωτέρου όντος, του θεοαντιπροσώπου. Σ' εκείνη την τρυφερή ηλικία που σχηματίζεται το συναίσθημα, η πνευματική οξυδέρκεια και το ασυνείδητο, γαλουχείται ο άνθρωπος να είναι ποίμνιο για όλη του τη ζωή. Επειδή δε, η χριστιανική πνευματική υποδούλωση ξεπερνά τα όρια του ενός ατόμου, δημιουργείται δια των μυστηρίων μία συλλογική βλακοποίηση και δουλοποίηση, ώστε το συλλογικό ασυνείδητο των Ρωμιών να βλακοκρατείται και δουλοκρατείται, για να μη μπορέσουν ποτέ να γίνουν ελεύθεροι γίγαντες, δηλαδή Έλληνες.
Αυτό το βλακοκρατούμενο συλλογικό ασυνείδητο αποτελεί μεγάλο μέσο αναπαραγωγής της ποιμνιοποιήσεως και τροχοπέδη για κάθε κοινωνική αλλαγή έξω από τον «άγιο» χώρο της ποιμαντορίας και των συμφερόντων της. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός όταν για κάποια κοινωνική αλλαγή φέρει αντίρρηση η ποιμαντορία, σιωπούν και υποχωρούν οι κυβερνήτες. Το ποίμνιο ανήκει πρωτίστως στην ποιμαντορία και ύστερα στον κυβερνήτη, και ο λόγος της ποιμαντορίας περνάει αμέσως στο ποιμνιωμένο και δουλοκρατούμενο ασυνείδητο του ατόμου και του συνόλου. Ο λόγος ποιμένος είναι λόγος Θεού, αλλά όχι οποιουδήποτε Θεού, είναι του οργισμένου και τιμωρού, του Θεού της αγάπης και των βασανισμών. Ποιό θύμα τα βάζει με τον θύτη του και ποιο γαλουχημένο ποίμνιο αντιστέκεται στον αιώνιο ποιμνίτη του; Θα σηκωθεί μέσα από το ασυνείδητό του ο Χριστός και θα τον πνίξει την νύχτα στον ύπνο, όπως ο δράκουλας το ηδονιζόμενο θύμα του.

Η καταπληκτική δύναμη των λέξεων…

 

Η ιστορία που θα παρακολουθήσετε στο ακόλουθο βίντεο είναι απλή, συνηθισμένη και καθημερινή: Ένας τυφλός ηλικιωμένος έχει καθίσει στο δρόμο με ένα άδειο μεταλλικό δοχείο μπροστά του και ένα κομμάτι χαρτί δίπλα του που γράφει «Είμαι τυφλός, βοηθήστε με». Ο κόσμος πηγαινοέρχεται μπροστά του, ένας δυο σταματάνε και ρίχνουν κάτι, αλλά οι περισσότεροι προσπερνούν αδιαφορώντας. Μέχρι που εμφανίζεται μια νεαρή γυναίκα, κάτι γράφει στο χαρτί του τυφλού και φεύγει. Και ω του θαύματος, τα κέρματα αρχίζουν να πέφτουν… βροχή και ο γεράκος, όπως είναι φυσικό, έχει παραξενευτεί. Όταν, όμως, επιστρέφει η κοπέλα, όλες οι απορίες λύνονται… Γιατί πραγματικά η δύναμη των λέξεων είναι τόσο μεγάλη που δεν το βάζει ο νους σας…

Οι 7 Σοφοί της αρχαιότητας

O ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΒΙΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

Από που προέρχονται τα «κακά πνεύματα»;

Φαίνεται σαν ανόητη αυτή η ερώτηση, έτσι δεν είναι;
Αυτό είναι βέβαιο για τους περισσότερους πιστούς της Αγίας Γραφής. Έχουν όλοι την πεποίθηση ότι τα κακά πνεύματα είναι έργο του Σατανά και όχι του πανάγαθου θεού Γιαχβέ.
Αν ερευνήσουν την Αγία τους Γραφή (όπου είναι σίγουρο πως οι περισσότεροι από αυτούς δεν έκαναν ποτέ), το θεόπνευστο βιβλίο της απόλυτης αλήθειας του εβραιοχριστιανικού ακραίου παραδοξολογήματος, θα απορήσουν και θα σοκαριστούν προφανώς, στο πως είναι δυνατόν να αναφέρονται μέσα στις άγιες σελίδες, τόσα απίστευτα πράγματα.
Μέσα από μια αναζήτηση στην Αγία Γραφή, της φράσης «κακό πνεύμα ή πνεύματα», εμφανίζεται συνολικά σε 11-12 εδάφια, σε 6-7 από τα οποία τα κακά αυτά πνεύματα, είχαν αποσταλεί απ ευθείας με εντολή του Γιαχβέ.
Σας φαίνεται απίστευτο… Ναι, με εντολή από τον Γιαχβέ!
Ας δούμε, αρχής γενομένης πρώτα τα εδάφια της γνησίως εβραϊκής Παλαιάς διαθήκης:
1) Το πρώτο κακό πνεύμα εστάλη από τον Θεό για να σκοτώσει ανθρώπους στον πόλεμο. Οι σατανάδες κάτω από τις εντολές του δημιουργού τους. «Και ο Θεός έστειλε ένα πονηρό πνεύμα ανάμεσα στον Αβιμέλεχ και τους άνδρες τής Συχέμ· και οι άνδρες τής Συχέμ στασίασαν ενάντια στον Αβιμέλεχ» (Κριτές 9: 23).
2) Ο αγαθός Γιαχβέ έστειλε το επόμενο κακό πνεύμα, να προκαλέσει ψυχική ταραχή στον βασιλιά Σαούλ. Στη συνέχεια ο Δαυίδ παίζει την κιθάρα του προκειμένου να ανακουφίσει τον Σαούλ και να το ξορκίσει εν τέλει· το κακό πνεύμα, που του εμφύτευσε ο «πανάγαθος» Γιαχβέ. Άξιο όμως απορίας παραμένει, γιατί; Ο ειδικός στην εκβολή δαιμόνων Γιεσούα, δεν εφάρμοσε αυτή την μέθοδο εξαγωγής δαιμόνων. Φαίνεται πως ίσως δεν ήξερε κιθάρα ο χριστιανός…

Να λοιπόν μια συνταγή για θεραπεία δαιμονισμένων, κιθάρες και νταούλια να πάνε οι σατανάδες στο διάβολο ή το αντίθετο: «Και το Πνεύμα τού Κυρίου αποσύρθηκε από τον Σαούλ, και ένα πονηρό πνεύμα από τον Κύριο τον τάραζε. Και οι δούλοι τού Σαούλ είπαν σ” αυτόν: Δες, τώρα, ένα πονηρό πνεύμα από τον Θεό σε ταράζει· ας προστάξει τώρα ο κύριός μας τους δούλους σου, που είναι μπροστά σου, να αναζητήσουμε έναν άνθρωπο ειδήμονα στο να παίζει κιθάρα· και όταν το πονηρό πνεύμα από τον Θεό είναι επάνω σου, να παίζει με το χέρι του, και θα σου κάνει καλό». (Α” Σαμουήλ 16: 14-16 ).
«Και όταν το πνεύμα από τον Θεό ήταν επάνω στον Σαούλ, ο Δαβίδ έπαιρνε την κιθάρα, και έπαιζε με το χέρι του· τότε, ο Σαούλ ανακουφιζόταν, και αναπαυόταν, και το πονηρό πνεύμα αποσυρόταν απ” αυτόν». (Α” Σαμουήλ 16: 23 ).
3) Επιμένει εδώ ο Θεός να στέλνει κακό πνεύμα και να προκαλεί τον Σαούλ: «Και την επόμενη ημέρα ήρθε επάνω στον Σαούλ ένα πονηρό πνεύμα από τον Θεό, και προφήτευε μέσα στο σπίτι· και ο Δαβίδ έπαιζε με το χέρι του κιθάρα, όπως κάθε ημέρα· και υπήρχε ένα μικρό δόρυ στο χέρι τού Σαούλ· και ο Σαούλ έρριξε το μικρό δόρυ, λέγοντας: Θα χτυπήσω τον Δαβίδ μέχρι και στον τοίχο. Αλλά, ο Δαβίδ παρεξέκλινε δύο φορές από μπροστά του». (Α” Σαμουήλ 18: 10 ).
4) Ξανά πάλι, πιο κάτω το ίδιο παραμύθι: «Και το πονηρό πνεύμα από τον Κύριο στάθηκε επάνω στον Σαούλ, ενώ καθόταν στο σπίτι του με το μικρό δόρυ στο χέρι του· και ο Δαβίδ έπαιζε με το χέρι του το όργανο. Και ο Σαούλ ζήτησε να χτυπήσει τον Δαβίδ με το μικρό δόρυ και μέχρι τον τοίχο· ξέκλινε, όμως, από μπροστά από τον Σαούλ, και χτύπησε με το μικρό δόρυ τον τοίχο· και ο Δαβίδ έφυγε, και διασώθηκε εκείνη τη νύχτα». (Α” Σαμουήλ 16: 14, 18: 10, 19: 09).
Στη συνέχεια τα επόμενα έξη «κακά πνεύματα», εμφανίζονται στα εδάφια της Καινής Διαθήκης: «Και κατά την ώρα εκείνη θεράπευσε πολλούς από αρρώστιες και βασανιστικές παθήσεις, και από πονηρά πνεύματα, και σε πολλούς τυφλούς χάρισε το φως για να βλέπουν». (Λουκάς 7: 21).
«…και μερικές γυναίκες, που είχαν θεραπευθεί από πονηρά πνεύματα και ασθένειες, η Μαρία, που λεγόταν Μαγδαληνή, από την οποία είχαν βγει επτά δαιμόνια» (Λουκάς 8: 02).
«…ώστε και επάνω στους ασθενείς φέρνονταν από το σώμα του μαντήλια ή περιζώματα, και έφευγαν απ” αυτούς οι ασθένειες, και τα πονηρά πνεύματα έβγαιναν απ” αυτούς. Και μερικοί από τους περιερχόμενους εξορκιστές (σκεφτείτε πόσοι ακόμη από αυτούς υπήρχαν) των Ιουδαίων επιχείρησαν να προφέρουν το όνομα του Κυρίου Ιησού επάνω σ” αυτούς που είχαν τα πονηρά πνεύματα, λέγοντας: Σας ορκίζουμε στον Ιησού, που ο Παύλος κηρύττει. Και εκείνοι που το έκαναν αυτό ήσαν επτά γιοι κάποιου Ιουδαίου αρχιερέα, που ονομαζόταν Σκευάς. Και το πονηρό πνεύμα, απαντώντας είπε: Τον Ιησού τον γνωρίζω, και τον Παύλο τον ξέρω· εσείς, όμως, ποιοι είστε; Και πηδώντας επάνω τους ο άνθρωπος, στον οποίο ήταν το πονηρό πνεύμα, και αφού τους κατανίκησε, υπερίσχυσε εναντίον τους, ώστε γυμνοί και τραυματισμένοι έφυγαν από το σπίτι εκείνο» (Πράξεις 19: 12-16 ).
Η Αγία Γραφή δεν ξεκαθαρίζει την σαφή προέλευση των κακών πνευμάτων, αλλά συνήθως τα συνδέει με κάποιο είδος ασθένειας, αλλά από πού προέρχεται η ασθένεια;
Δεν προέρχεται και αυτή όπως τα πάντα από τον δημιουργό Θεό, έτσι δεν είναι;
Κι αν δεν προέρχεται από τον παντοδύναμο Θεό, γιατί αυτός την επιτρέπει;
Έτσι καταλήγοντας, η Βίβλος γίνεται αρκετά σαφής ως προς την προέλευση των κακών πνευμάτων:
α) Αποστέλλονται απευθείας από τον Θεό (αφού έχουμε τις συγκεκριμένες αναφορές απ” αυτού),
β) ή επιπροσθέτως (για να μην είμαστε απόλυτοι) να υποθέσουμε (χωρίς καμιά τέτοια ένδειξη), ότι η πηγή τους παραμένει άγνωστη.
Αν δεν λάβουμε υπ όψιν την εκδοχή της αγνώστου αυτής προέλευσης του φαινομένου, μας απομένουν οι απ” ευθείας αναθέσεις, από το χέρι του Γιαχβέ που λαμβάνουν χώρα, μέσα από την Βίβλο.
Έτσι. Στην απάντηση του ερωτήματος, «από πού προέρχονται τα κακά πνεύματα;» και λαμβάνοντας πολύ σοβαρά υπ’ όψη μας την απουσία της οποιασδήποτε αναφοράς στην Αγία Γραφή περί της προέλευσης των κακών πνευμάτων από τον Σατανά δεν μένει άλλη απάντηση. O Γιαχβέ! Ο ΚΑΤΑ ΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ

Kόλπα για να κρατήσετε το μυαλό σας σε φόρμα!

 

Οι ερευνητές πίστευαν, μέχρι σήμερα, ότι οι άνθρωποι χάνουν 30% των νευρώνων τους μεγαλώνοντας. Τώρα, οι νευροεπιστήμονες λένε ότι, αν είμαστε υγιείς, θα κρατήσουμε τους νευρώνες μας για όλη μας τη ζωή. Ας δούμε κάποιους από τους καλύτερους τρόπους για να κρατάμε τα εγκεφαλικά κύτταρα σε άριστη κατάσταση».

Αναζητείστε διαφορετικές ιδέες Μέχρι τη μέση ηλικία, ο εγκέφαλός μας αναπτύσσει εκατομμύρια δίκτυα και νευρώνες, «μονοπάτια» που ενδυναμώνονται κάθε φορά που ανακαλούμε μια συγκεκριμένη ανάμνηση. Αυτές οι «διαδρομές» του εγκεφάλου μάς βοηθούν να λύσουμε προβλήματα, με τα οποία είμαστε εξοικειωμένοι, πιο εύκολα από ότι οι νεότεροι σε ηλικία. Αν, όμως, χρησιμοποιούμε πάντα την ίδια οδό για την επεξεργασία συγκεκριμένων πληροφοριών, ο εγκέφαλός μας γίνεται όλο και λιγότερο ικανός να δημιουργήσει νέα δίκτυα.
Προκαλέστε τον εαυτό σας Μπορείτε να δώσετε κίνητρα στον εγκέφαλό σας μέσω ενός «αποπροσανατολιστικού διλήμματος», όπως το ονομάζει ο Jack Mezirow, ειδικός στην εκμάθηση ενηλίκων, δηλαδή ακολουθώντας ο,τιδήποτε ανακινεί τη σκέψη μας. Δοκιμάστε, για παράδειγμα, να διαβάσετε ένα βιβλίο που αμφισβητεί τις μακροχρόνιες αντιλήψεις σας γύρω από ένα θέμα, εντρυφήστε σε διαφορετικές πολιτικές απόψεις από τις δικές σας ή ξεκινήστε να μαθαίνετε ένα νέο μουσικό όργανο ή μια ξένη γλώσσα. Το κλειδί είναι να βγείτε εκτός των γνωστών σας ορίων στα οποία κινήστε και νιώθετε ασφαλείς.
Χρησιμοποιείστε τη φαντασία σας Αν θέλετε να θυμηθείτε να αγοράσετε γάλα και ψωμί στην επιστροφή από τη δουλειά, φανταστείτε ότι έχετε ήδη κάνει τη διαδικασία που απαιτείται: διαλέξατε το γάλα από το ράφι και το πληρώσατε στο ταμείο. Μελέτες της νευροεπιστήμονα Denise Park, από το Πανεπιστήμιο του Τέξας, έδειξαν ότι η οπτικοποίηση των δραστηριοτήτων που πρόκειται να κάνουμε στο μέλλον, στέλνει πληροφορίες σε περισσότερες διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου μας, εξασφαλίζοντάς μας με αυτόν τον τρόπο και περισσότερους τρόπους να θυμηθούμε ο,τι χρειάζεται να φέρουμε σε πέρας.

Δώστε προσοχή από την αρχή Από μαγνητικές τομογραφίες του εγκεφάλου φαίνεται ότι μέχρι τη μέση ηλικία, ο εγκέφαλος τείνει να έχει μεγαλύτερη δυσκολία να αγνοήσει περισπασμούς και να συγκεντρωθεί στην απορρόφηση νέων πληροφοριών, όπως η πρώτη γνωριμία με έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζαμε. Αυτή η αδυναμία του εγκεφάλου μας μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα το όνομα αυτού του ατόμου να μην αποθηκευθεί καλά στη μνήμη μας. Για να αποφύγετε λοιπόν την αμηχανία την επόμενη φορά που θα συναντήσετε κάποιον, προσπαθήστε να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί από την αρχή.
Ασκηθείτε ξανά και ξανά Όπως και η καρδιά σας, ο εγκέφαλός σας χρειάζεται καλή ροή αίματος για να παραμένει ζωτικός. Ο καλύτερος τρόπος για να την εξασφαλίσετε είναι η συστηματική άσκηση. Ο νευροβιολόγος Fred Cage, από το Ινστιτούτο Βιολογικών Μελετών Salk, έχει αποδείξει ότι η σωματική δραστηριότητα μπορεί ακόμη και να ωθήσει στη δημιουργία νέων εγκεφαλικών κυττάρων. Σύμφωνα με τον Cage, τα νέα κύτταρα μάς βοηθούν να απολαύσουμε νέες εμπειρίες.

Ο ανώτατος άθλος του ανθρώπου

 

Αρχικώς θα τονίσουμε ότι αφενός το ισχυρότερο όπλο του ανθρώπου, η σημαντικότερη δυνατότητα, που του δόθηκε στον αγώνα του να προσεγγίσει του “Είναι” (όντως ύπαρξη), την τελειότητα & το όλον, είναι ο Έρως : Άλλωστε όπως λέγει ο Σωκράτης του «Συμποσίου, 192.e.10 – 193.a.1» : «Του ολοκλήρου η επιθυμία και η ορμή έχει το όνομα έρως – τοῦ ὅλου οὖν τῇ ἐπιθυμίᾳ καὶ διώξει ἔρως ὄνομα»!.

Άλλωστε ο αιώνας του σύμπαντος αισθητοποιεί την κίνησή του απάνω στην διαδοχική ταλάντωση που ενεργεί το φαινόμενο του αφανισμού και της ξαναδημιουργίας. Έτσι το σημείο που σχεδόν συναγγίζεται η ανθρώπινη ύπαρξη με έναν απο τους βαθύτερους νόμους της φύσης είναι το ενικό γεγονός του έρωτα και του θανάτου. [1]

Αφετέρου ότι η ουσία της ανθρώπινης φύσης συνοδεύεται σταθερά από την «αρχή του Αντιθέτου». Άλλωστε «ἐκ τῶν διαφερόντων καλλίστην ἁρμονίην» έλεγε ο Ηράκλειτος(απ. Νο.8).

Ο αυθεντικός έρωτας, δηλ., προϋποθέτει την υποταγή στην αρχή της κοσμικής αντίφασης.

Το ίδιο όμως και ο ίμερος, η αντιφατική σύσταση της ερωτικής ορμής, χαρακτηρίζεται από δύο συστατικές αρχές : την ηδονή και τη οδύνη ως στέρηση & κορεσμός μαζί, λαχτάρα και αποστροφή μαζί, δάκρυ και γέλωτας μαζί – «δακρυόεν γελάσασα» στον Όμηρο![2]

Μάλιστα η Σαπφώ – η αιολική ποιήτρια που ο ερωτικός της άθλος ταυτίζεται με τα έργα του Ηρακλή - είχε εφεύρει νέα μονάδα μέτρησης του ίμερου, την οποία δίνει η οργανική σύγκραση του “πόθου” και του “πόνου”. Όλη η ποίηση της Σαπφώς είναι αυτό το αρχιμήδειο «εύρηκα» της ερωτικής Φυσικής.

Κατά αυτή την έννοια η ουσία του Ίμερου είναι ο «πόθος» ως αμφίσημο έρεισμα του «πάθους». Από το «ποθώ» που αντιστοιχεί στο «έχειν και μη έχειν» (που ως άλλο σωκρατικό «Ἐν οἶδα, ὅτι οὐδέν οἶδα» καταδεικνύει την γνώση της απουσίας και την άγνοια της παρουσίας, ή την παρουσία της άγνοιας και την απουσία της γνώσης.) και στο «πάσχω» που δηλοί το Ηρακλείτειο «εἶμέν τε καὶ οὐκ εἶμεν – είμεθα και δεν είμεθα» (που καταδεικνύει την οντολογική πραγματικότητα του ανθρώπου : είμαστε της στιγμής : μια αείροη παρουσία – απουσία.). Μάλιστα ο ίμερος στον Όμηρο, στην Ιλιάδα ραψωδία Ψ’ σ. 14, είναι γείτονας του θρήνου : «και μεταξύ τους η Θέτις τον ίμερο του γόου όρθωσε – μετὰ δέ σφι Θέτις γόου ἵμερον ὦρσε».

Ως εκ τούτων μόνο ο ερωτικός δεσμός που πληρούται από την οδύνη του θανάτου είναι γνήσιος, μιας και μόνο τότε η ερωτική πλησμονή είναι ευγένεια της πενίας και αρχέγονη στέρηση απέναντι στο τέλειο και στο απόλυτο, στις αρχετυπικές καταβολές του όντος. Με άλλα λόγια μόνο ο ερωτικός δεσμός που στο σμίξιμο έχει την ένταση και την ποιότητα που μετριέται και βρίσκεται ισόμετρη προς την ένταση και τη σκληρότητα του θανάτου! Άλλωστε η ταύτιση του έρωτα και του θανάτου, κατά το ηρακλείτειο «Άδης και Διόνυσος εν και το αυτό - ὡυτὸς δὲ Ἀίδης καὶ Διόνυσος», πρακτικά σημαίνει ότι η ερωτική ζωή είναι συνυφασμένη με τον πόνο. Ένα είδος πόνου ζωντανού, που δεν γαυριά, αλλά ούτε πραΰνεται ούτε μετριάζεται ούτε τελειώνει [3]– (εξ ου και η συνηθισμένη μορφή του έρωτα της υπερ-πλειοψηφίας των ανθρώπων είναι ολονυκτία καρικών γυναικών & σκηνοπηγία πτωμάτων).

Μάλιστα, για του λόγου το αληθές, μέσα στην ιστορία της παγκόσμιας τέχνης υπάρχουν πάμπολα παραδείγματα που το αποδεικνύουν. Υπάρχει, όμως, ένα παράδειγμα που το δείχνει με ξεκάθαρο τρόπο: είναι η συναπαντή του Φάουστ και της Μαργαρίτας. Με αυτή, ο Γκαίτε θα χτίσει έναν μεγάλο έρωτα στην ιστορία της παγκόσμιας τέχνης. Έναν έρωτα που θα τον εξορύξει από τα κρύσταλλα της μεγάλης έμπνευσης. Τα υλικά του θα τα λάβει από τη στέρνα του Ομήρου με την Ανδρομάχη, του Δάντη με τη Βεατρίκη, του Πλάτωνα με τη Διοτίμα, του Σαίξπηρ με την Ιουλιέττα, του Ευριπίδη με την Μήδεια και την Άλκηστη. Και όχι αλλιώτικα, παρά καθώς όλοι εκείνοι οι μεγάλοι ερωτολόγοι, την ουσία του έρωτα θα την αποκαλύψει στην καταστροφή και την οδύνη.

Εν ολίγοις, ο Γκαίτε μας ξαναέδωσε με τη σειρά του το απόσταγμα της παλαιής σοφίας: ο έρωτας που δε φέρνει μέσα του σπόρο τη συφορά και το θάνατο είναι θέμα της κωμωδίας!

Έτσι καθώς θα τελειώσει η τρυφερή ιστορία, η μικρή Μαργαρίτα θα βρεθεί χρεωμένη με πολλαπλό άγος. Θα σκοτώσει το εξώγαμο μωρό της. Θα φαρμακώσει τη μητέρα της. Θα σταθεί αφορμή να σφαχτεί ο στρατιώτης αδερφός της. Θα δικάσει τον εαυτό της να της κοπεί το κεφάλι από τον ουδέτερο δήμιο. Και όλα αυτά τα φοβερά θα τα κάνει η Μαργαρίτα. Η παιδίσκη η ακηλίδωτη. Που πριν απαντήσει τον έρωτα, έζησε καθαρή όσο μια σταγόνα δροσιάς στο κύπελλο της αυγής.

Ο ορισμός, λοιπόν, που δόθηκε στον έρωτα, και που όλοι οι ποιητές τον διατύπωσαν με τα δικά τους λόγια ο καθένας, είναι ο ακόλουθος : έρωτας είναι τέχνη του να φεύγεις, έτσι που η σφαγή που νιώθεις να είναι πολύ πιο σφαγερή από την σφαγή που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις. Αν εκείνος πονάει τρεις, εσύ να πονέσεις εννιά.[4]

Φανταστείτε μια ερωτευμένη γυναίκα (ή έναν ερωτευμένο νέο αντίστοιχα) που περιμένει τον εραστή/αγαπημένο της (ή την ερωμένη/αγαπημένη του αντίστοιχα), ο πόνος της έλλειψης που νιώθει….. δεν συγκρίνεται με τίποτα.

Η γυναίκα όμως είναι η ευνοημένη της ερωτικής εκλογής, οι δεσμοί της με τον ίμερο/έρωτα είναι πολύ πιο οικείοι και ισχυροί από τους δεσμούς του άντρα και η μετοχή της στο ερωτικό αγαθό της χορηγεί ηγεμονικά προνόμια. Ακόμα και σε καθαρά υλική σφαίρα την ευαισθησία της στις προσβολές του ρίγους, που συνοδεύει την γενετήσια πράξη, χαρακτηρίζει εύνοια. Η Ελληνική μυθολογία μας παραδίδει την σχετική διένεξη των φύλων και την κρίση του ερμαφρόδιτου Τειρεσία, ο οποίος ελεεινολόγησε την ηδονιστική πενία του αρσενικού. «Αν είναι δέκα τα μερίδια ευχαρίστησης κατά την συνουσία, το ένα ανήκει στον άνδρας και τα υπόλοιπα στην γυναίκα – δέκα μοιρῶν περὶ τὰς συνουσίας οὐσῶν τὴν μὲν μίαν ἄνδρας ἥδεσθαι, τὰς δὲ ἐννέα γυναῖκας» είπε ο Τειρεσίας. [5]

Στον έρωτα δηλ. όλα γίνονται για το θηλυκό! Η Φύση ορίζει το αρσενικό να γίνεται ατελείωτη προσφορά, και θεία στέρηση για το θηλυκό. Πάντα, όταν φεύγει η γυναίκα, θα φταίει ο άντρας : γιατί όταν το θηλυκό είναι θηλυκό, την ευθύνη για να γίνει και να μείνει ως το τέλος σωστή η ερωτική σμίξη, την έχει ο άντρας. Στην διαλεκτική με τον έρωτα η γυναίκα λαμβάνει 1 μέρος ερωτικής απουσίας & 9 μέρη ερωτικής παρουσίας, ενώ ο άνδρας το αντίστροφο (εξ ου και άλλοτε ο ένας και άλλοτε ο άλλος δεν “χορταίνουν” την πείνα τους, και το αποτέλεσμα είναι γνωστό).

Όμως o έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί και ομοιότητες, είναι συμπληρώματα, και οι δυο όψεις του ίδιου προσώπου : επί παραδείγματι ένας δημοτικός 15-σύλλαβος που λέγει: «Τι έρωτας, τι θάνατος, δεν έχει να διαλέξεις» αλλά κυρίως ο Ηράκλειτος που έλεγε: «Άδης και Διόνυσος εν και το αυτό - ὡυτὸς δὲ Ἀίδης καὶ Διόνυσος» το επικυρώνει και κάνει τον Έρωτα να είναι η ιερογλυφική ονομασία του θανάτου και αντίστροφα! Ως εκ τούτου, και παραφράζοντας τα λόγια του Τειρεσία, αν «είναι δέκα τα μερίδια ερωτικού πόνου (μικρού θανάτου), το ένα ανήκει στον άνδρα και τα υπόλοιπα στην γυναίκα» : η σφαγή που βιώνει η γυναίκα, ο πόνος που νιώθει, ο βαθμός που πάσχει είναι ανάλογος.

Στην διαλεκτική με τον ερωτικό πόνο - ως μικρό θάνατο – η γυναίκα λαμβάνει 1 μέρος θανατηφόρου παρουσίας και 9 μέρη θανατηφόρου απουσίας, ενώ ο άνδρας το αντίστροφο – εξ ου και τον θάνατο οι γυναίκες τον αντιμετωπίζουν ξεσκίζοντας τα μάγουλά τους, κυρίως όμως με γοερά μοιρολόγια που σε ένταση και δυναμική δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα την ερωτική κορύφωση!

Εξ όλων αυτών συμπεραίνουμε ότι ο ερωτικός πόνος της «απαρνημένης» είναι ο ανώτατος άθλος του ανθρώπου και μόνο αυτός αρκεί για να την ανυψώσει ως τα γόνατα των θεών !! [6]

Κατά αυτή την έννοια λέμε ότι το τιμιότερο έργο που θα είχε να παρουσιάσει ο άνθρωπος σαν απολογία μπροστά στην θεότητα και να το επικαλεσθεί για να μαρτυρήσει την αγωνιστική προθυμία του, δεν είναι ούτε η αρχιτεκτονική ούτε η μουσική τέχνη, αλλά μια ερωτευμένη γυναίκα, που ατενίζει ήρεμα από το παράθυρό της τη νύχτα και διαλέγεται με τα σκοτάδια της ερωτικής απουσίας της![7]

*******Μάλιστα τα ερωτικά έργα της γυναίκας αντιπροσωπεύουν την ανώτερη επίδοση του ανθρώπου και ουδέποτε θα μπορέσουμε να τα υμνήσουμε άξια! Και ακόμη πιο πέρα: τα μεγάλα έργα του ανθρώπου, που καθρεφτίζουν την ανεξάντλητη δυνατότητα της ανδρικής φύσης, δεν ημπορούν να υπομείνουν τη δοκιμασία της σύγκρισης με τα ερωτικά έργα της γυναίκας, εφόσον είναι αληθινά. Μάλιστα από την άποψη της ανδρείας ότι είναι ο ήρωας άνδρας ανάλογο και αντίστοιχο του είναι η ερωτευμένη γυναίκα, τα μεγάλα όμως κατορθώματα του ήρωα άνδρα υστερούν μπροστά σε θαυμάσια έργα εκείνης. Άλλωστε γνωστό είναι ότι η γυναίκα υπήρξε η μούσα της δημιουργίας. Οι μεγάλοι διδάσκαλοι του ανθρώπου δεν εζήτησαν να τους φωτίσουν οι θεοί, για να κάμουν το όραμά τους έργο. Εζήτησαν ταπεινά την συμπαράσταση και την εύνοια της γυναίκας, της μούσας! Η γυναίκα ανοίγει τις πύλες της ανδρικής ψυχής, αποσφραγίζει τους καταρράκτες του ίμερου/έρωτα, φέρνει τον άντρα σε φωτισμό και του διδάσκει του έρωτα. Είναι η σωκρατική Διοτίμα. Ταυτόχρονα όμως κατευθύνει την ερωτική του ορμή, καθοδηγεί την πορεία, εξευγενίζει το ήθος και ημερώνει την πράξη του. Αυτή την φορά είναι η φαουστική Μαργαρίτα. Ο έρωτάς της συνενώνει τη γνώση και την πράξη στη μεγαλειώδη σύνθεση, που ανεβάζει τον άντρα επάνω : το αιώνιο θηλυκό μας τραβάει ψηλά – όπως έλεγε ο Φάουστ! Η γυναίκα συνοδοιπόρος του άνδρα στην οδυνηρή του πορεία, εμπνεύστρια, φρουρός και οδηγήτρια, θα μεταλλάξει την οργή καταστροφής σε πνοή δημιουργίας. Ο μεγάλος, μάλιστα, λυρικός ποιητής & πεζογράφος Ράινερ Μαρια Ρίλκε (Rainer Maria Rilke) γνώρισε τη βαθειά φύση της γυναίκας όσο λίγοι και περιέγραψε το χρέος της προς τον άνδρα και τον Κόσμο με τρόπο απλό : συγκράτα τον! Έτσι η αντίληψη που θέλει το έργο του πολιτισμού να κατοπτρίζει τη δημιουργία του άντρα μόνο [ήρωες, νομοθέτες, φιλόσοφοι, ποιητές], είναι παντελώς λάθος, μιας και παραβλέπει το γεγονός ότι η παρουσία της γυναίκας υπήρξε όρος εκ των «sine qua non, δηλαδή απαραίτητη προϋπόθεση»). Εξίσου λανθασμένο όμως είναι και το σύγχρονο κίνημα για την αποκατάσταση της γυναίκας (φεμινισμός), ανεξάρτητα αν εκφράζει τη δίκαιη αντίδραση στην πολυαιώνια υποτίμησή της, και αυτό διότι στηρίζεται στην εξωτερική όψη της δύναμης της γυναίκας αλλά παραβλέπει την πηγή της. Δυστυχώς. Και αυτό είναι μέγα λάθος. Ο φεμινισμός σήμερα κινδυνεύει να περιπέσει στη χονδροκόπο και άκριτη εξομοίωση των φύλων με την αγνόηση της φυσικής διαφοράς τους. Εκείνης της διαφοράς που καθρεπτίζεται στην μακάρια σύμπλεξη του αρχαίου γυμνού, που ηρεμεί ανάμεσα στον κοίλο Ερμή και στην κυρτή Αφροδίτη. Ο φεμινισμός αξιώνει και οι δύο θεοί να ευρίσκονται στην ίδια στάση. Εν ολίγοις η γυναίκα αντί να επιδιώκει την επανενθρόνιση της στο θρόνο της μούσας, κυνηγά μετά μανίας αφενός ανούσια και αφετέρου επικίνδυνα πράγματα!).[8] *******

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κατά μία εκδοχή απαρνημένη και εγκαταλελειμμένη από τον Θησέα στην νήσο Δία/Νάξο Αριάδνη. Έπειτα ο Διόνυσος παντρεύεται την απαρνημένη που λαμβάνει δώρο από την Αφροδίτη και τις Ώρες ένα χρυσό στεφάνι. Η Αριάδνη μετά τον θάνατό της καταστερίζεται από τον Διόνυσο μαζί με το στεφάνι της ως Βόρειος Στέφανος (Γκέμμα)!!

Μια άλλη μορφή με την ίδια όμως ποιότητα και δυναμική είναι η Πηνελόπη, που ζει το κλίμα της απουσίας είκοσι έτη. Μάλιστα η Πηνελόπη δεν αποτελεί απλά ένα οικοδομικό εράνισμα στο γενικό σχέδιο της Οδύσσεια. Εάν το κεντρικό πρόβλημα του ομηρικού έπους είναι η δραματική κίνηση του ήρωα πάνω από καταιγίδες και κατακλυσμούς, που μέλλουν να τον οδηγήσουν στην τελική του υπαρκτική αυτό-βεβαίωση, την ίδια πορεία πρέπει να περπατήσει και η Πηνελόπη στην σιωπή και την απουσία – η άλλη μορφή των κινδύνων και των τεράτων του ομηρικού ήρωα – για να φθάσει στην δική της υπαρκτική αυτό-βεβαίωση, στην επιστροφή του αγαπημένου. Η Πηνελόπη πρέπει να καταταχθεί στις «απαρνημένες» και αξίζει περισσότερο από τον Οδυσσέα, τον ήρωα!![9]

Παράδειγμα είναι και η Ηρώ, η κόρη που με τον λύχνο (το άστρο) καθοδηγεί κατά την ενύπνιο διαδικασία τον αγαπημένο της να έρθει προς αυτή : η παρθένος κόρη που από τον πύργο της στην Σηστό του Βοσπόρου/Ελλήσποντου αγναντεύει τα αντικριστά ασιατικά παράλια και την εκεί πόλη της Αβύδου, περιμένοντα τον αγαπημένο της «ἱμερόει Λέανδρο – θελκτικό Λέανδρο» να έρθει κολυμπώντας από την μία άκρη στην άλλη, καθώς ήτο κάτοικοι αντικριστών πόλεων και κατά συνέπεια πολικά αντίθετα!

Το σπουδαιότερο όμως παράδειγμα είναι η Μαγδαληνή : Η Μαγδαληνή, η νύφη στα νερά. Συντροφιά με Νημερτή και Κυμοθόη, με Δωτώ και Πρωτώ, με Δεξαμένη και Φέρουσα. Είναι η σύνοδος και η συμβολή σε πολιτείες και πύλες παλαιές. Το Δίπυλο, η Τρίπολη, η Πεντάπολη, το Σεπτιμόντιο, ο Επτάλοφος. Στην μορφή της Μαγδαληνής συρρέουν και όρχουνται όλες οι θεμελιώδεις κατηγορίες του θηλυκού στην διαλεκτική του με τον άντρα: Η αγία μητέρα Ιοκάστη. Η σταμνοφόρος στο φιλιατρό του πηγαδιού. Η μοιχαλίδα, που κυνηγιέται να λιθασθεί από τον όχλο στην πλατιά ρούγα. Η πόρνη στο πανδοχείο της νύχτας, που δίνει τους μαύρους κρίκους των ματιών της, για να πάρει τα δηνάρια του στρατιώτη της λεγεώνας των Αγριοχοίρων. Η μυροφόρος, όταν πλένει με αλόη τα πόδια του άντρα εραστή, και τα σπογγίζει με το λαιμό και τα μαλλιά της. Και η άλλη Μαρία, που γονατίζει σιωπηλή μπροστά στα μάτια του δασκάλου, και διαλέγει την αγαθή μερίδα. Να ακούει. Να ακούει τα λόγια του, την ώρα που στάζει τη δροσιά της αυγής το περιβόλι. Η Μαγδαληνή δεν προπέμπει τον Ιησού στον Άδη, όπως έκαμε η Κίρκη, η Σίβυλλα και η Λιβιδώ. Αντίθετα, υποδέχεται τον άντρα που αγάπησε στους κήπους και στις ελιές, όταν εκείνος θα γυρίσει από την έκπληξη του θανάτου. Υποδέχεται, δηλ., και φιλοξενεί τον αιώνιο χωρισμό, ζωντανό και λειτουργικό και νύσσοντα στη συνείδηση της. Και τον μεταμορφώνει σε βασική θυρίδα των διαλογισμών της, όσο χρόνο της μέλλεται να ζήσει. Της μένει τώρα α θυμάται. Να θυμάται τον κλονισμό του φευγαλέου, και τους δονητούς οίστρους. Την στάση την αρχαία με τα ανοιχτά γόνατα και τα ανοιχτά μάτια. Και τις φωνές της, καθώς ανέβαινε στην παραλαλιά, όταν τις μεθούσε το σπίρτο του ονείρου. Έτσι στέκεται, και έτσι παντυχαίνει. Τον ζητεί καθισμένη στο λευκό μνημείο της απουσίας. Και σιγά – σιγά μαθαίνει να τρώει και να πίνει τη θύμηση του, όπως οι άλλοι τρώνε και πίνουν το κρασί και τον άρτο. Και κλαίει. Κλαίει ήσυχα, τραβηγμένη σε παράμερο μέρος. Γιατί τώρα είναι που έμαθε ότι δε θα τον ξαναγγίξει ποτέ. Εκείνο το αγρίμι, που αγκάλιαζε τρέμοντας κάτω από τα αγκάθια του λευκού θάμνου στους λόφους, έγινε το λευκό σημείο στα βάθη του σύμπαντος. Είναι και στέκει εκεί με το θάνατο του άστρου, τον αφεγγή και παγωμένο στους αιώνες αιώνων. Στην Μαγδαληνή ότι μένει είναι η μνήμη. Μονιά και μνημείο στο μυαλό της. Μέσα της έχει το λατομείο του μαρμάρου για τα αγάλματα, και την αλωνιά του σταριού για τους άρτους. Την σκηνή του κήπου τη σκέπασαν τα στερνά του λόγια : Μαρία με τα γλαρά μάτια, δεν θα μ’ αγγίξεις πια![10]

---

[1] Βλ. Λιαντίνης Δημήτριος «Ο Νηφομανής – η ποιητική του Σεφέρη, σελ. 37».
[2] Βλ. Λιαντίνης Δημήτριος «Έξυπνον Ενύπνιο – Οι Ελεγείες του Duino του Rilke», σελ. 190.

[3] Βλ. Λιαντίνης Δημήτριος «Έξυπνον Ενύπνιο – Οι Ελεγείες του Duino του Rilke», σελ. 201 & 351 – σχόλιο 212,12 – 26 & σχόλιο 213,22.

[4] Βλ Λιαντίνης Δημήτριος «Γκέμμα», σελ. 170.

[5] Βλ. Λιαντίνης Δημήτριος «Έξυπνον Ενύπνιο – Οι Ελεγείες του Duino του Rilke», σελ. 202 – 203.

[6]Βλ. Λιαντίνης Δημήτριος «Έξυπνον Ενύπνιο – Οι Ελεγείες του Duino του Rilke», σελ. 200.

[7]Βλ. Λιαντίνης Δημήτριος «Έξυπνον Ενύπνιο – Οι Ελεγείες του Duino του Rilke», σελ. 202.

[8]Βλ. Λιαντίνης Δημήτριος «Έξυπνον Ενύπνιο – Οι Ελεγείες του Duino του Rilke», σελ. 201 – 208

[9] Βλ. Λιαντίνης Δημήτριος «Έξυπνον Ενύπνιο – Οι Ελεγείες του Duino του Rilke», σελ. 195.

[10] Βλ. Λιαντίνης Δημήτριος «Γκέμμα», σελ. 197-198.

 

Η Χρυσή Τομή Φ!

ΟΤΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΟ ΘΕΙΟ
Ο Χρυσός Λόγος Φ ή Χρυσή Τομή Φ ή Χρυσός Κανόνας Φ ή Θεϊκή Αναλογία ορίζεται ως το πηλίκο των θετικών αριθμών όταν ισχύει που ισούται περίπου με 1,618. Δίνει αρμονικές αναλογίες και για το λόγο αυτό έχει χρησιμοποιηθεί στην αρχιτεκτονική και τη ζωγραφική, τόσο κατά την Αρχαία Ελλάδα όσο και κατά την Αναγέννηση.
Την χρυσή τομή εισήγαγε και υπολόγισε ο Πυθαγόρας, (-585 έως -500) που γεννήθηκε στη Σάμο, και ίδρυσε σημαντικότατη φιλοσοφική σχολή στον Κρότωνα της Μεγάλης Ελλάδας (Κάτω Ιταλία). Η χρυσή τομή συμβολίζεται με το γράμμα Φ προς τιμήν του Φειδία, ίσως τον γνωστότερο γλύπτη της Ελληνικής Αρχαιότητας, και τον σημαντικότερο της κλασικής περιόδου.

Ο χρυσός λόγος ήταν γνωστός στους Πυθαγορείους. Στο μυστικό τους σύμβολο, την πεντάλφα, ο χρυσός λόγος εμφανίζεται στις πλευρές του αστεριού. Με βάση το χρυσό λόγο δημιουργήθηκαν πολλά έργα της κλασσικής εποχής, όπως ο Παρθενώνας, και της αναγεννησιακής εποχής, όπως είναι ζωγραφικά έργα του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ακόμη και σήμερα χρησιμοποιείται για την απόδοση της αρμονίας σε έργα, ή στην πλαστική χειρουργική για την ωραιοποίηση του ανθρώπινου προσώπου.
Αν οι άνθρωποι επιλέγουν τη Χρυσή Τομή για αισθητικούς λόγους, τι μπορούμε να πούμε για τη φύση, που επιλέγει τη λογαριθμική σπείρα για να «κατασκευάσει» μια πληθώρα από δομές;
Οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει με έκπληξη ότι η λογαριθμική σπείρα εμφανίζεται σε σχήματα φυσικών αντικειμένων με εντελώς διαφορετικές ιδιότητες. Στη μικρότερη κλίμακα εμφανίζεται στα όστρακα πολλών θαλάσσιων οργανισμών, όπως για παράδειγμα είναι ο ναυτίλος.
Στην ενδιάμεση κλίμακα εμφανίζεται στο σχήμα των κυκλώνων, όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στις φωτογραφίες των μετεωρολογικών δορυφόρων. Τέλος στη μεγαλύτερη δυνατή κλίμακα εμφανίζεται στο σχήμα των σπειροειδών γαλαξιών, τεράστιων σχηματισμών από εκατοντάδες δισεκατομμύρια αστέρια, τους οποίους μπορούμε να απολαύσουμε στις φωτογραφίες των σύγχρονων τηλεσκοπίων.
Ποιος είναι άραγε ο βαθύτερος λόγος που κάνει έναν αριθμό, κατασκευασμένο με βάση μια αφηρημένη μαθηματική ιδιότητα, να έχει τόσο σημαντικές εφαρμογές στη φύση, και μάλιστα σε τόσο διαφορετικά συστήματα; Τα όστρακα, οι κυκλώνες και οι γαλαξίες δεν έχουν καμία κοινή ιδιότητα και διέπονται από εντελώς διαφορετικούς φυσικούς νόμους. Η ανάπτυξη των οστράκων επηρεάζεται από τον διαθέσιμο χώρο. Η δημιουργία των κυκλώνων οφείλεται στη ροή του υγρού αέρα από περιοχές υψηλής πίεσης σε περιοχές χαμηλής.
Λόγω της περιστροφής της Γης, τα ρεύματα του αέρα αποκλίνουν από την ευθεία, έτσι ώστε στο βόρειο ημισφαίριο όλοι οι κυκλώνες να περιστρέφονται αντίθετα από τη φορά των δεικτών του ρολογιού ενώ στο νότιο ημισφαίριο αντίστροφα.
Τέλος οι σπείρες είναι περιοχές ενός γαλαξία όπου υπάρχει συγκέντρωση αστέρων, σκόνης και αερίων, οι οποίες δημιουργούνται όταν κάποιος άλλος γαλαξίας περάσει σε κοντινή απόσταση. Φαίνεται λοιπόν ότι η Χρυσή Τομή αποτελεί έναν αριθμό με «παγκόσμιες»ιδιότητες, παρόμοιο με τον αριθμό π = 3,14 ο οποίος ισούται με το πηλίκο της περιφέρειας ενός κύκλου δια τη διάμετρο του.

ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟ ΛΟΓΟ Φ
Οι Αρχαίοι Έλληνες για τις αποστάσεις χρησιμοποιούσαν σαν μονάδα μέτρησης το "στάδιο".Υπάρχει μία απίστευτη Γεωγραφική συμμετρία των αποστάσεων ή των γεωμετρικών σχημάτων που σχηματίζουν σημαντικά μνημεία της Ελληνικής Αρχαιότητας π.χ
Σχηματίζεται ένα ισοσκελές τρίγωνο μεταξύ της Ακρόπολης της Αθήνας, με τον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο και τον ναό της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα με απόσταση 242 στάδια.

Σε κάθε γνωστό μνημείο της Αρχαίας Ελλάδας (π.χ μαντείο των Δελφών, το ιερό νησί της Δήλου , το ιερό της Δωδώνης κ.λπ.) όταν "χαράξουμε" Κύκλο με κέντρο το μνημείο και ακτίνα ένα άλλο μνημείο , τότε η νοητή περιφέρεια του κύκλου θα περάσει και από άλλο ένα μνημείο ή πόλη ! (πχ κέντρο "την Δωδώνη" και ακτίνα κύκλου "την Αθήνα" .... τότε η περιφέρεια του Κύκλου θα περάσει από την Σπάρτη! Κέντρο η "οι Δελφοί" - ακτίνα η Αθήνα - θα περάσει η περιφέρεια και από την Ολυμπία..., Δήλος - Αργος - Μηκύνες .... και πάρα πολλά άλλα παραδείγματα...) .
Η Χαλκίδα απέχει απ' την Θήβα και το Αμφιάρειο, 162 (Φ*100) στάδια (το ίδιο). Η απόσταση Θήβας - Αμφιαρείου είναι 262 στάδια (162 x 1.62 = 2.62 αλλά και 100 x φ2= 262) το τρίγωνο υπακούει στην αρμονία του χρυσού αριθμού φ. Η Χαλκίδα ισαπέχει επίσης απ' την Αθήνα και τα Μέγαρα 314 στάδια. Δηλαδή παρουσιάζονται ο χρυσός αριθμός φ και το π εκατονταπλασιασμένα.

Η Σμύρνη ισαπέχει απ' την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη (1620 στάδια). (Φ x 1000) . Εκτός από την Ιερή Γεωγραφία της Αρχαίας Ελλάδος, είναι γνωστό ότι το Παρθενώνας έχει κατασκευαστεί με αναλογίες και συνδυασμούς του ΧΡΥΣΟΥ αριθμού Φ = 1,618034 και του π =3,1415927.
Είναι τυχαίο ότι θεωρείται από το πιο λαμπρά μνημεία στην ιστορία της ανθρωπότητας;
Είναι τυχαία και συμπτωματική η χρήση στην κατασκευή του ναού, του ΧΡΥΣΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ Φ;

Παΐσιος, Άγιος-προφήτης γιατί......

3D ΛΑΚΟΥΒΕΣ

10 παράξενα φαινόμενα του μυαλού

Όλοι έχουμε μια εμπειρία από διάφορα συναίσθηματα και σκέψεις που βιώνουμε περιστασιακά.

Μερικά πράγματα που λέμε ή κάνουμε, την ίδια στιγμή έχουμε την αίσθηση ότι τα έχουμε ξαναπεί ή ότι τα έχουμε ξανακάνει. Νιώθουμε ότι έχουμε ξαναζήσει τη στιγμή ή ότι γνωρίζουμε τι θα πει ο άλλος πριν το πει, και άλλα παρόμοια.

Ας δούμε τα 10 πιο παράξενα φαινόμενα που συμβαίνουν κάποιες στιγμές στο μυαλό μας!

1) Deja vu

Το Déjà vu είναι η εμπειρία του να έχετε βιώσει ή δει μια νέα κατάσταση στο παρελθόν. Να νιώσετε σαν το γεγονός να έχει ήδη συμβεί ή να επαναλαμβάνεται. Η εμπειρία συνήθως συνοδεύεται από μια έντονη αίσθηση οικειότητας και μια αίσθηση παραδοξότητας ή παραξενιάς. Η “προηγούμενη” εμπειρία συνήθως αποδίδεται σε ένα όνειρο, αλλά μερικές φορές υπάρχει μια σταθερή αίσθηση ότι έχει πραγματικά συμβεί στο παρελθόν.

2) Deja Vecu

Το Déjà vécu είναι αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι δοκιμάζουν όταν νομίζουν ότι βιώνουν το deja vu. Déjà vu είναι η αίσθηση που έχει κάποιος όταν έχει δει κάτι πριν, ενώ déjà vécu είναι η εμπειρία του να έχει δει ένα γεγονός στο παρελθόν, αλλά με μεγάλη λεπτομέρεια, όπως το να αναγνωρίσει μυρωδιές και ήχους. Αυτό, επίσης, συνήθως συνοδεύεται από μια πολύ ισχυρή αίσθηση γνώσης για το τι πρόκειται να γίνει στη συνέχεια.

3) Deja Visite

Το Déjà visite είναι μια λιγότερο κοινή εμπειρία και περιλαμβάνει μια παράξενη γνώση ενός νέου τόπου. Για παράδειγμα, ίσως γνωρίζετε την τοποθεσία γύρω σας (μια νέα πόλη ή ένα τοπίο) παρά το γεγονός ότι ποτέ δεν την έχετε επισκεφτεί. Γνωρίζετε, δηλαδή, ότι είναι αδύνατο για σας να έχετε αυτή τη γνώση και όμως την έχετε.

4) Deja Senti

Το Déjà senti είναι το φαινόμενο του να έχεις ήδη νιώσει κάτι. Η φράση “αυτό το έχω ξανανιώσει” αποτυπώνει απόλυτα το Deja Senti. Αυτό είναι αποκλειστικά και μόνο ένα ψυχικό φαινόμενο και σπάνια παραμένει στη μνήμη μας αργότερα. Αρκετοί επιληπτικοί ασθενείς βιώνουν συχνά το deja senti.
 

5) Jamais Vu

Το Jamais Vu περιγράφει μια γνώριμη κατάσταση την οποία δεν αναγνωρίζουμε. Συχνά θεωρείται ότι είναι το αντίθετο του déjà vu. Ο παρατηρητής δεν αναγνωρίζει την κατάσταση αν και είναι γνωστό ότι παρευρισκόταν σε αυτή. Όπως όταν ένα άτομο προς στιγμήν δεν αναγνωρίζει ένα πρόσωπο, μια λέξη, ή έναν τόπο παρά το γεγονός ότι στην ουσία τα γνωρίζει.
 

6) Presue Vu

Το Presque Vu είναι πολύ παρόμοιο με την αίσθηση στην “άκρη της γλώσσας”. Όταν κάποιος είναι έτοιμος να πει μια λέξη αλλά κολλάει το μυαλό του και δεν του βγαίνει.
 

7) L’esprit de l’escalier

L’esprit de l’escalier είναι όταν μας έρχεται μια ιδέα, μια έξυπνη σκέψη όταν είναι πολύ αργά. Είναι το γνωστό σε εμάς “κατόπιν εορτής”.

8 ) Capgras Delusion

Το Capgras Delusion είναι το φαινόμενο κατά το οποίο ένα άτομο πιστεύει ότι ένας στενός φίλος ή ένα μέλος της οικογένειας του έχει αντικατασταθεί από ένα πανομοιότυπο και αναζητεί αυτόν που τον εξαπάτησε. Αυτή την αυταπάτη την συναντάμε σε άτομα που πάσχουν από σχιζοφρένεια.

9) Fregoli Delusion

Το Fregoli Delusion είναι ένα σπάνιο φαινόμενο του εγκεφάλου στο οποίο ένα άτομο έχει την πεποίθηση ότι διαφορετικοί άνθρωποι είναι το ίδιο πρόσωπο σε ποικίλες μεταμφιέσεις. Συχνά συνδέεται με την παράνοια και την πεποίθηση ότι το άτομο που είναι μεταμφιεσμένο προσπαθεί να τους καταδιώξει.

10) Prosopagnosia

Η Prosopagnosia είναι ένα φαινόμενο στο οποίο ένα άτομο αδυνατεί να αναγνωρίσει πρόσωπα των ανθρώπων ή αντικειμένων που έπρέπει να γνωρίζει. Οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν αυτή τη διαταραχή είναι συνήθως σε θέση να χρησιμοποιούν άλλες αισθήσεις τους για να αναγνωρίσουν τα άτομα – όπως αρώματα ενός προσώπου, το σχήμα ή το στυλ των μαλλιών τους, τον ήχο της φωνής τους, ή ακόμα και το περπάτημα τους. Μια κλασική περίπτωση αυτής της διαταραχής παρουσιάστηκε σε ένα βιβλίο το 1998 που ονομάζεται “Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη σύζυγό του με ένα καπέλο».

Σκιτσάροντας την Αθήνα στα… γρήγορα!

Ένας φοιτητής της Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας ζωγραφίζει με το πενάκι του την Αθήνα καταγράφοντας τη διαδικασία σε video! Έτσι σε fastforward ανακαλύπτουμε την ομορφιά της πόλης σε άσπρο και μαύρο.

Ο Παντελής Τρομπούκης είναι ο καλλιτέχνης που είχε την ιδέα για το Athensketch. Όπως λέει στην Athens Voice, «Αποφάσισα να απομονώσω ένα τμήμα της Αθήνας και να πειραματιστώ πάνω του. Αφορμή ήταν και μια άσκηση της σχολής, και εδώ θέλω να επισημάνω τα σημαντικά ερεθίσματα που μας δίνει η σχολή Καλών Τεχνών για ένα βήμα παραπάνω στους τρόπους έκφρασής μας. Για το τελικό αποτέλεσμα της προοπτικής πρόσθεσα και κάποιες δικές μου εικόνες από τις γωνίες της Αθήνας.»

Ελλάδα Τα μυστικά του παρελθόντος

Βαρέα μέταλλα στο πιάτο μας

Ένας ανερχόμενος διατροφικός κίνδυνος! Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται σε σημαντικό βαθμό η συσσώρευση βαρέων μετάλλων στα γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα - και μάλιστα χωρίς κάποια ιδιαίτερη μείωση, σε αντίθεση με άλλες τοξικές οργανικές ενώσεις.

Αφού αυτά τα προϊόντα αποτελούν το βασικότερο κρίκο στην τροφική αλυσίδα, η είσοδος των βαρέων μετάλλων στα αγροτικά οικοσυστήματα θεωρείται, από τους επιστήμονες, θεμελιώδους σημασίας, καθώς η επιβάρυνση της υγείας του καταναλωτή είναι ιδιαίτερα σημαντική, αθροιστικά.

Βαρέα μέταλλα είναι τα μέταλλα εκείνα που... έχουν ειδικό βάρος μεγαλύτερο από αυτό του σιδήρου και είναι τοξικά σε χαμηλές συγκεντρώσεις. Τα βαρέα μέταλλα τα ανευρίσκουμε στη φύση είτε διαλυμένα ως ιόντα στο νερό, είτε ως μεταλλεύματα στους βράχους, είτε ακόμα προσκολλημένα σε μόρια του αέρα (πήγε το μυαλό σας στα chemtrails;).

Τα βαρέα μέταλλα, σε γενικές γραμμές δεν αποβάλλονται από τον οργανισμό, όση αποτοξίνωση και να κάνει κάποιος, και θεωρούνται μια από τις αιτίες για πολλές χρόνιες ασθένειες όπως πονοκέφαλοι, σκλήρυνση κατά πλάκας, αλζχάιμερ, κλπ

Η επιβάρυνση της τροφικής αλυσίδας με βαρέα μέταλλα οφείλεται στη ρύπανση του περιβάλλοντος από τις ανθρωπογενείς δραστηριότητες, όπως η διάθεση ανεπεξέργαστων λυμάτων στους υδάτινους αποδέκτες, καύση στερεών απορριμμάτων, η ανεξέλεγκτη διάθεση στερεών απορριμμάτων (περιέχοντα βαρέα μέταλλα) στο έδαφος, η καύση συμβατικών καυσίμων κ.α.

Δεδομένου ότι τα βαρέα μέταλλα δεν αποικοδομούνται, συσσωρεύονται στο έδαφος και τα νερά (γλυκά και αλμυρά), με αποτέλεσμα να περνούν στην τροφική αλυσίδα. Η τοξικότητά τους εξαρτάται από το είδος του βαρέως μετάλλου, τη συγκέντρωσή του, την συνύπαρξη του με άλλα βαρέα μέταλλα, και το είδος του μεγαοργανισμού.

 

Επιπτώσεις

Αρσενικό: Το ανόργανο αρσενικό συγκεντρώνεται στους μύες, τον εγκέφαλο, τον σπλήνα, τους νεφρούς, την καρδιά, τα μαλλιά και τα νύχια. Δηλητηρίαση από αρσενικό προκαλεί παράλυση του νευρικού συστήματος, κώμα και θάνατο, ενώ χρόνια έκθεση προκαλεί μυϊκή ατονία, απώλεια όρεξης, απώλεια βάρους, τριχόπτωση και καρκινογένεση.

Κάδμιο: Το κάδμιο σε τοξικές συγκεντρώσεις και χρόνια έκθεση, είναι δυνατόν να προκαλέσει νεφρικές και ηπατικές βλάβες, υπογονιμότητα στους άνδρες, και καρκινογένεση.

Μόλυβδος: Ο μόλυβδος προκαλεί βλάβες στο νευρικό σύστημα (και κυρίως στον παιδικό πληθυσμό σχετίζεται με προβλήματα πνευματικής καθυστέρησης), ηπατικές και νεφρικές βλάβες, ευνοεί την εμφάνιση καρδιαγγειακών παθήσεων, και καρκινογένεση.

Υδράργυρος: Ο υδράργυρος ανιχνεύεται κατά κύριο λόγο στα αλιεύματα που προέρχονται από ρυπασμένες περιοχές, και συγκεντρώνεται στο ήπαρ και τους νεφρούς προκαλώντας αντιστοίχως βλάβες, προσβάλει το κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλεί προβλήματα που σχετίζονται με την πνευματική ανάπτυξη των παιδιών, και καρκινογένεση.

Χρώμιο: Το εξασθενές χρώμιο προκαλεί καρκινογένεση, ηπατικές και νεφρικές διαταραχές, δερματίτιδες, και όταν εισέρχεται από την αναπνευστική οδό είναι δυνατόν να προκαλέσει εκτός από καρκίνο των πνευμόνων και χρόνια βρογχίτιδα.

Χαλκός: Ο χαλκός είναι ένα μέταλλο το οποίο είναι απαραίτητο στον ανθρώπινο οργανισμό αφού συμμετέχει στην ανάπτυξη του αγγειακού και σκελετικού συστήματος, βοηθά στην απορρόφηση του σιδήρου, βοηθά στη λειτουργία του νευρικού συστήματος, όμως αν υπερβούμε την ημερήσια διαιτητική πρόσληψη σε χαλκό είναι δυνατόν να εμφανιστούν νεφρικές και ηπατικές διαταραχές. (Για τα άλλα βαρέα μέταλλα... τσιμουδιά!)

Τα βαρέα μέταλλα συσσωρεύονται σε πρωτεϊνικούς ιστούς και τα οστά. Έτσι οι καταναλωτές θα πρέπει να αποφεύγουν την κατανάλωση ύδατος από ρυπασμένες περιοχές, καθώς και την κατανάλωση συκωτιού και νεφρών από μεγάλης ηλικίας ζώα, και ζώα που προέρχονται από ρυπασμένες περιοχές, καθώς επίσης και τρόφιμα βολβούς (πατάτες, κρεμμύδια, καρότα), που παρήχθησαν σε επιβαρυμένες με βαρέα μέταλλα περιοχές.

Γιατί οι άνδρες δεν καταλαβαίνουν τις γυναίκες…

 

Γυναίκες, προσοχή: την επόμενη φορά που θα θελήσετε να παραπονεθείτε στον σύντροφό σας ότι δεν σας καταλαβαίνει πάρτε μια βαθιά ανάσα και σκεφτείτε το ξανά: ίσως του ζητάτε κάτι παραπάνω από τις δυνάμεις του. Αυτό υποστηρίζει μια νέα μελέτη η οποία διαπίστωσε ότι οι άνδρες δεν είναι «προγραμματισμένοι» ώστε να «διαβάζουν» τα συναισθήματα των γυναικών – τουλάχιστον στα μάτια τους.

Αντιθέτως ο εγκέφαλός τους φαίνεται να είναι δικτυωμένος με τρόπο ώστε να αποκρυπτογραφούν ευκολότερα τα συναισθήματα των άλλων ανδρών. Αν και δεν ξέρουμε ακόμη αν δικαιώνει το άλλο παράπονο-κλισέ περί της «αλληλοσυνεννόησης των κολλητών», το χαρακτηριστικό αυτό θεωρείται ότι είχε σημαντική εξελικτική χρησιμότητα αφού θα πρέπει να αποτελούσε «κλειδί» για την επιβίωση στους άγριους καιρούς της επικράτησης του ισχυρότερου αρσενικού.
Παρά το γεγονός ότι ανατομικά δεν παρουσιάζουν κάποια εμφανή διαφορά, αρκετές μελέτες έχουν εντοπίσει τα τελευταία χρόνια διαφοροποιήσεις στη μορφολογία και στη λειτουργία των εγκεφάλων των ανδρών σε σχέση με των γυναικών. Πρόσφατα μάλιστα ειδικοί του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου είχαν δει σε πειράματα ότι οι άνδρες δεν είναι σε θέση να εεμηνεύσουν τα συναισθήματα των άλλων από την έκφραση του προσώπου τους.
Στη νέα μελέτη ερευνητές από πανεπιστήμια της Γερμανίας συγκεκριμενοποιούν περισσότερο αυτή την «ανικανότητα» εξετάζοντάς περαιτέρω μια τάση που έχει αναφανεί σε άλλες έρευνες – το ότι οι άνδρες δυσκολεύονται περισσότερο να κατανοήσουν την έκφραση των γυναικών από ό,τι των εκπροσώπων του φύλου τους.
Προκειμένου να διαπιστώσουν κατά πόσον οι άνδρες είαι ικανοί να αποκρυπτογραφήσουν τα συναισθήματα των δυο φύλων από ένα κατ’ εξοχήν εκφραστικό «μέσο», τα μάτια τους, ο Μπόρις Σίφερ, ψυχίατρος του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου LWL στο Μπόχουμ της Γερμανίας, και οι συνεργάτες του έβαλαν στον λειτουργικό μαγνητικό τομογράφο 22 άνδρες ηλικίας 21 ως 52 ετών (η μέση ηλικία των εθελοντών ήταν τα 36 έτη).
Οι ειδικοί έδειξαν στους εθελοντές εικόνες που απεικόνιζαν 36 ζευγάρια μάτια και τους ζήτησαν να περιγράψουν τα συναισθήματα των «κατόχων» τους. Στις μισές φωτογραφίες απεικονίζονταν μάτια γυναικών και στις άλλες μισές μάτια ανδρών, με θετικά, αρνητικά και ουδέτερα συναισθήματα και οι συμμετέχοντες στο πείραμα έπρεπε να αξιολογήσουν το κάθε βλέμμα περιγράφοντάς το ως «δύσπιστο» ή «τρομοκρατημένο».
Οι εθελοντές χρειάστηκαν πιο πολλή ώρα και δυσκολεύτηκαν περισσότερο να ερμηνεύσουν τα συναισθήματα των ματιών που ανήκαν σε γυναίκες – συγκεκριμένα οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο βαθμός δυσκολίας στο «διάβασμα» των γυναικείων ματιών ήταν διπλάσιος σε σχέση με των ανδρικών ματιών. Επί πλέον η εγκεφαλική δραστηριότητα που απεικονίστηκε στις εγκεφαλικές τομογραφίες ήταν διαφορετική στις δυο περιπτώσεις.
Οταν έπρεπε να αποκρυπτογραφήσουν την έκφραση ματιών που ανήκαν σε άνδρες η δραστηριότητα ήταν πιο έντονη στην αμυγδαλή (περιοχή που συνδέεται με τα συναισθήματα, την ενσυναίσθηση και τον φόβο) καθώς και σε σημεία του εγκεφάλου που σχετίζονται με παλαιότερες εμπειρίες και συναισθήματα. Τα μοτίβα της δραστηριότητας φάνηκαν να υποδηλώνουν ότι όταν έπρεπε να αξιολογήσουν τα «ανδρικά» συναισθήματα οι εθελοντές ανέτρεχαν σε δικές τους παρόμοιες εμπειρίες και στα συναισθήματα που τους είχαν προξενήσει ενώ όταν η αξιολόγηση αφορούσε γυναίκες προσπαθούσαν να θυμηθούν πότε είχαν ξαναδεί παρόμοιες γυναικείες εκφράσεις και τι σήμαιναν αυτές.
Αυτή η λιγότερο προσωπική προσέγγιση των γυναικείων εκφράσεων σημαίνει, σύμφωνα με τους επιστήμονες, όχι μόνο ότι οι άνδρες δυσκολεύονται περισσότερο να τις ερμηνεύσουν αλλά και ότι η ενσυναίσθηση των ανδρών είναι μικρότερη απέναντι στις γυναίκες από ό,τι απέναντι σε εκπροσώπους του φύλου τους.
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι ο συγκεκριμένος «προγραμματισμός» του εγκεφάλου έχει μια καθ’ όλα λογική ερμηνεία, αφού θα πρέπει να υπήρξε πολύ χρήσιμος στο παρελθόν, όταν η γρήγορη αξιολόγηση των αντιπάλων αποτελούσε σημαντικό «όπλο» για την επικράτηση – αν όχι και για την επιβίωση – των αρσενικών.
«Καθώς οι άνδρες ασχολούνταν περισσότερο με το κυνήγι και εμπλέκονταν σε καβγάδες για την εδαφική επικράτηση θα πρέπει να ήταν σημαντικό για αυτούς να μπορούν να διαβλέπουν και να προβλέπουν τις προθέσεις και τις ενέργειες των αρσενικών ανταγωνιστών τους» τονίζεται στη σχετική μελέτη η οποία δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «PLoS One».

"Η Μεγάλη Έκρηξη δεν χρειαζόταν τον Θεό"

Συνεχίζει τον κύκλο διαλέξεων που δίνει στις ΗΠΑ ο διάσημος αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ προκαλώντας, όπως κάθε φορά, πολλές συζητήσεις με τα λεγόμενά του. Η τελευταία του διάλεξη έγινε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας (Caltech) και είχε θέμα με τίτλο «Η καταγωγή του Σύμπαντος». Αναπτύσσοντας τις θεωρίες του για το πώς γεννήθηκε το Σύμπαν ο κορυφαίος επιστήμονας επανέλαβε την άποψη του ότι δεν υπήρξε καμία θεϊκή παρέμβαση. «Η Μεγάλη Εκρηξη δεν χρειαζόταν τον Θεό» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Χόκινγκ.
Ενα και «αυτοφυές»
Ο Στίβεν Χόκινγκ ξεκίνησε την ομιλία του αναφερόμενος σε μυθολογικές και θεολογικές προσεγγίσεις σχετικά με την ύπαρξη του Κόσμου καθώς και σε υπαρξιακά ερωτήματα όπως: «Γιατί βρισκόμαστε εδώ;», «Τι έκανε ο Θεός πριν τη γέννηση του Σύμπαντος; Μήπως προετοίμαζε την κόλαση για όσους κάνουν τέτοιες ερωτήσεις;».
Στη συνέχεια ο διάσημος αστροφυσικός έκανε αναφορά σε διάφορες κοσμολογικές θεωρίες και εστίασε σε εκείνη που έχουν αναπτύξει οι Φρεντ Χόιλ και Τόμας Γκολντ. Αυτή κάνει λόγο για ένα αιώνιο Σύμπαν που υπήρχε ανέκαθεν και δεν έχει τέλος μέσα στο οποίο γεννιούνται συνεχώς γαλαξίες από ύλη που σχηματίζεται «αυθόρμητα».
Αναφέρθηκε επίσης στις θεωρίες που κάνουν λόγο για μια διαδικασία κατά την οποία μια Μεγάλη Εκρηξη δημιουργεί ένα Σύμπαν και όταν αυτό πεθαίνει εκδηλώνεται εκ νέου μια Μεγάλη Εκρηξη που γεννά ένα καινούργιο. Ο Χόκινγκ παρέθεσε μια σειρά από επιστημονικά δεδομένα τα οποία, όπως υποστήριξε, αποδομούν όλες αυτές τις θεωρίες. «Ο χρόνος ξεκίνησε τη στιγμή της ιδιομορφίας και αυτό πιθανότατα έχει συμβεί μόλις μια φορά» είπε.
Η Ιερά Εξέταση
Ο Χόκινγκ θυμήθηκε μάλιστα ότι στη δεκαετία του 1980 δημοσίευσε ένα άρθρο για τη στιγμή της γέννησης του Σύμπαντος. Την ίδια περίοδο ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ είχε αποκηρύξει τις επιστημονικές προσπάθειες που μελετούσαν τη στιγμή που γεννήθηκε το Σύμπαν, τη στιγμή της Δημιουργίας, αναφέροντας ότι πρόκειται για ένα ιερό θέμα που δεν πρέπει να αγγίζεται. «Ενιωσα ανακούφιση που δεν με οδήγησαν στην Ιερά Εξέταση» είπε ο Χόκινγκ που ολοκλήρωσε τη διάλεξη αναφερόμενος στη λεγόμενη θεωρία-Μ της οποίας είναι θιασώτης. Η συγκεκριμένη θεωρία προσπαθεί να ενοποιήσει την κλασική και την κβαντική φυσική, να γίνει δηλαδή η λεγόμενη «θεωρία των πάντων».

Η απομυθοποίηση των θρησκειών: Ισλαμισμός

Ο Ισμαήλ είναι ο γιος του Αβραάμ που απέκτησε με την Άγαρ και γι αυτό, ο τελευταίος, θεωρείται γενάρχης των Αράβων (Βλέπε Γεν. 16). Ο Ισμαήλ έφυγε στην έρημο Φαράν που έζησε νομαδική ζωή. Παντρεύτηκε μια Αιγύπτια και έκανε 12 παιδιά από τα οποία προήλθε το μεγάλο έθνος των Αράβων (Βλέπε σχετικά Γεν. 17.20).

Η γέννηση του Μωάμεθ ήταν καθορισμένη απ’ το θεό γιατί, απ’ τον 6ο μήνα ακόμα της εγκυμοσύνης της Ανιμέ, της μητέρας του, ο αρχάγγελος Γαβριήλ της ανήγγειλε το χαρμόσυνο γεγονός, λέγοντάς της ότι το παιδί που θα φέρει στον κόσμο θα ονομαστεί Μωάμεθ (ένδοξος), αλλά για την ώρα πρέπει αυτό να κρατηθεί μυστικό. Τρεις μήνες μετά, η Ανιμέ με θαυματουργικό τρόπο και άμωμα, γέννησε τον Μωάμεθ περιτμημένο! Ο ουρανός φωτίστηκε και η γη σείστηκε. Τα άστα υποκλίθηκαν μπροστά του και όλα τα είδωλα στον κόσμο γκρεμίστηκαν. Ένας άγγελος του άνοιξε το στήθος, πλένοντας την καρδιά του νεογέννητου από τα μαύρα στίγματα του προπατορικού αμαρτήματος. Μετά τη γέμισε με ουράνια σοφία και την επανατοποθέτησε στη θέση της! Από κείνη τη στιγμή ο Προφήτης έλαμπε από Φως!

Στην παιδική του ηλικία τα ζώα που συναντούσε τον προσκυνούσαν και κάποια από αυτά μιλούσαν με ανθρώπινη φωνή.

Όταν πια έγινε άνδρας, τον επισκέφτηκε ο αρχάγγελος Γαβριήλ και του είπε να διαβάσει ένα μήνυμα του θεού. Αυτός του είπε πως δεν ξέρει γράμματα και τρεις φορές επανειλημμένα τον πρόσταξε να διαβάσει. Όταν κατάλαβε ότι μπορεί να διαβάσει ο θεός του έστελνε όλο και περισσότερα μηνύματα που τον κατεύθυναν σ’ ολόκληρη τη ζωή του. Κατάφερε να ειρηνεύσει τις φυλετικές διαφορές των αράβων και σαν ηγέτης εδραίωσε την μεγάλη ισλαμική αυτοκρατορία για να υπερασπιστεί το θεό από τους εχθρούς του. Ο Μωάμεθ ήταν ένας μεγάλος προφήτης, όπως ήταν ο Μωυσής και ο Χριστός. Αυτούς όμως οι άνθρωποι τους παρανόησαν και γι’ αυτό ο θεός (Αλλάχ) έστειλε τον τελευταίο του προφήτη, για να αποκαταστήσει την αρχική καθαρότητα της πίστης στο μοναδικό θεό που όχι μόνο ξεχάστηκε αλλά και διαστρεβλώθηκε απ’ τους Ιουδαίους και χριστιανούς. Αυτός ήταν ο εκλεκτός του θεού που ήρθε να συμπληρώσει ό,τι οι προηγούμενοι προφήτες (Μωυσής και Ιησούς) άφησαν κενό, συμπληρώνοντας την αποκάλυψη.

Ο Μωάμεθ θεράπευσε πολλούς ανθρώπους και γι αυτό οι «βιογράφοι» του αναφέρουν μύρια θαυμαστά πράγματα που συνέπαιρναν τα μυαλά των πιστών. Για παράδειγμα, ο Μωάμεθ έκανε τη σελήνη να μπει στο δεξί του μανίκι και να βγει απ’ το αριστερό ή να γυροφέρνει πάνω απ’ το ναό Καάμπα της Μέκκα! Όπως και στην περίπτωση του Μωυσή και των 10 εντολών που πήρε απ’ το θεό, έτσι και εδώ, ένας άγγελος έδωσε στο Μωάμεθ ένα μεταξωτό ρολό. Σ’ αυτό ήταν γραμμένος ο λόγος του θεού (Καλάμ Αλλάχ) που αργότερα αποτέλεσε τον ιερό λόγο του Κορανίου. Στο ιερό αυτό κείμενο, τα πάντα είναι γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο και αποτελούν το Α και το Ω της αστικής και ποινικής τους νομοθεσίας.

Την τελευταία νύχτα της ζωής του στη γη εμφανίστηκε μπροστά του ένα άσπρο ιπτάμενο άλογο πάνω στο οποίο ο Μωάμεθ αναλήφθηκε στους ουρανούς. Μια στάση μόνο έκανε στην Ιερουσαλήμ, όπου και σήμερα ακόμα φαίνονται οι οπλές του αλόγου και το αποτύπωμα του χεριού του στον ιερό Θόλο του Βράχου! Εκεί συναντήθηκε με τον Μωυσή και τον Ιησού που του αναγνώρισαν τον ρόλο του Μεγαλύτερου εκ των Προφητών και ιδρυτή της καλύτερης θρησκείας. Μετά αναλήφθηκε στους ουρανούς και έκτοτε βρίσκεται δεξιά του θεού για να κρίνει τους νεκρούς!

Η απομυθοποίηση

Δεν χωρά καμιά αμφιβολία ότι όλα αυτά ήταν παρμένα απ’ την Ιουδαϊκή και Χριστιανική παράδοση την οποία την έζησαν για χρόνια. Οι Άραβες είχαν στενούς θρησκευτικούς δεσμούς και με τους Ιουδαίους και με τους χριστιανούς. Οι Ισλαμιστές θεωρούν την Παλαιά και Καινή Διαθήκη ιερά βιβλία. Θεωρώντας ότι στα εδάφια Δευτ. 18.15 και Κατά Ιωάννη 14.16 ο αναφερόμενος προφήτης ήταν ο Μωάμεθ. Ας σημειώσουμε ακόμα ότι ο βασιλιάς Dhu Nuwas (Δαμιανός) του αραβικού βασιλείου των Ομηριτών (λέγονταν και Μακρίβιοι) υιοθέτησε τον Ιουδαϊσμό σαν επίσημη θρησκεία στο νότιο εκείνο κρατίδιο της Αραβίας, απ’ όπου εξαπέλυσε μάλιστα και επίθεση ενάντια σε χριστιανούς Άραβες, τους Νεγράνους.

Ο Ιουδαϊσμός είχε πάντα φυλετικό χαρακτήρα που κάτω απ’ την απειλή γειτονικών λαών πήρε έντονα εθνικιστικό χαρακτήρα.
Ο εθνοχριστιανισμός, σαν εξέλιξη του Ιουδαιοχριστιανισμού, κάτω απ’ την επιρροή μιας πολυφυλετικής αυτοκρατορίας πήρε κοσμικό χαρακτήρα, επιδιώκοντας, μέσω του συγκρητισμού, να εξελιχθεί σε παγκόσμια θρησκεία. Η μελέτη των αρχαίων δοξασιών μας πλούτισε με συγκρητικό υλικό αποδεικνύοντας πανηγυρικά την ομοιότητα των μύθων, των δοξασιών, των λατρειών και των θρησκευτικών συνηθειών ακόμα και μεταξύ πολύ διαφορετικών λαών. Όμοια και ο Ισλαμισμός, η νέα θρησκεία των Αράβων, διαμορφώθηκε κάτω απ’ την ανάγκη που επέβαλλε η ένωση των Αραβικών φυλών. Η συνειδητοποίηση της κοινής τους καταγωγής επέβαλλε την φυλετική ένωση, κάτω από μια κοινή ιδέα, προκειμένου να αντιμετωπίσει, όπως και στους Ιουδαίους, την απειλή των γειτονικών λαών, που έθιγαν τα συμφέροντά τους.

Ο εμπορικός δρόμος που συνέδεε τη Μέκκα με τη Συρία εκτός των άλλων ήταν και ένας πνευματικός δρόμος που συνέδεε τις τρεις εξ’ αποκαλύψεως θρησκείες. Η έντονη Ιουδαϊκή παρουσία άλλωστε στην περιοχή της Αιθρίβου και ο αξιόλογος αραβικός πληθυσμός της Συρίας και Περσίας, καταλυτικά επέδρασαν επάνω τους αφομοιώνοντας τον Ιουδαϊσμό και το Ζωροαστρισμό. Οι ρίζες του Ισλαμισμού άλλωστε βρίσκονται στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Αβραάμ (Ibrahim στα αραβικά) είναι ο πρώτος άνθρωπος που άκουσε και υποτάχτηκε στο θεό. Islam σημαίνει υποταγή και αυτοί που υποτάσσονται στο θεό λέγονται Muslims (Μουσουλμάνοι). Γι’ αυτό ο προφήτης Μωάμεθ σφράγισε το λόγο του θεού και ονομάστηκε «Σφραγίδα των Προφητών». Οι Εβραϊκές και Χριστιανικές ιστορίες που άκουγε στον εμπορικό δρόμο Μέκκας - Συρίας τον έκαναν να ευαισθητοποιηθεί στις κοινωνικές αδικίες των ανειρήνευτων αραβικών πατριών. Σαν προνοητικός, μελλοντικός ηγέτης, αναζητώντας τρόπο να τους ενώσει, τάχθηκε με τους φτωχούς, τους δούλους, τις χήρες και με κάθε καταπιεσμένο, μιμούμενος την πολιτική του «Ιησού».

Μεταναστεύοντας στη νέα Πόλη, η πράξη είχε και συμβολικό χαρακτήρα, γιατί εγκατέλειπε τον πλούτο των εμπόρων της Μέκκας, υποστηρίζοντας τους αδύνατους και καταφρονεμένους αγρότες της Αιθρίβου. Η Αίθριβος ονομάστηκε Medinat um nabi (Πόλη του Προφήτη). Οι Άραβες, μιμούμενοι αργότερα την συνήθεια των Βυζαντινών για την πρωτεύουσά τους, την ονόμασαν κι’ αυτοί απλά Medinat (Μεδίνα) δηλαδή Πόλη! Οι παραδοσιακές αραβικές επιδρομές υιοθετήθηκαν και από το στρατό του Μωάμεθ. Λαφυραγωγούσε τα εμπορικά καραβάνια των μη Μουσουλμάνων με την αιτιολογία ότι πολεμά τους ειδωλολάτρες της Μέκκας, μοιράζοντας τα λάφυρα στους φτωχούς, σαν ένας «Ρομπέν των Ερήμων»!

Ο ιερός πόλεμος ονομάστηκε jihad και εκτός απ’ τον πλούτο της λαφυραγωγίας έφερνε καινούριους προσήλυτους. Στην Αίθριβο, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στράφηκε στον προσηλυτισμό των Ιουδαίων. Έχοντας μέρα ανάπαυσης οι χριστιανοί την Κυριακή και οι Ιουδαίοι το Σάββατο, ο Μωάμεθ επέλεξε την «Παρασκευή» μέρα λατρείας για τους Μουσουλμάνους. Αρχικά θεώρησε τα Ιεροσόλυμα, άγια πόλη για τον προσανατολισμό των προσκυνητών, υιοθέτησε την Ιουδαϊκή νηστεία απέχοντας με βδελυγμία το χοιρινό κρέας και διατήρησε την περιτομή και για τους Μουσουλμάνους. Το μιμούμενο αυτό ιουδαϊκό πρότυπο θεωρήθηκε απ’ τους Εβραίους παρωδία και προσβολή της θρησκείας τους. Έτσι ήρθαν σε ρήξη και διώχτηκαν απ’ την Μεδίνα, αντικαθιστώντας αργότερα την ιερή πόλη των Ιεροσολύμων με τη Μέκκα.

Η πίστη στη μοναδικότητα του Αλλάχ κάνει το μονοθεϊσμό των Ισλαμιστών αυστηρότερο και απ’ τον Γιαχβισμό των Ιουδαίων και από τον τριαδικό θεό των χριστιανών. Μόνο η αυστηρή υποταγή του Μουσουλμάνου στο αυστηρό μονοθεϊστικό σχήμα του Ισλάμ μπορούσε να συνενώσει τόσο ανόμοιους πολιτισμούς. Φυλές της πόλης και νομαδικές φυλές της ερήμου δεν ήταν εύκολη υπόθεση να υποταχθούν σ’ ένα ενιαίο πολιτιστικό σύνολο και κοινό κώδικα συμπεριφοράς. Μόνο ένα ιδιαίτερα αυστηρό θεοκρατικό πολιτικό σύστημα μπορούσε να επιβάλλει οργάνωση και πειθαρχία, ασκώντας νομοθετική και εκτελεστική εξουσία, σ’ ένα ιδιόρρυθμο νομαδικό λαό. Μέσα σε οκτώ χρόνια ο Μωάμεθ επιβλήθηκε σ’ ολόκληρο τον αραβικό κόσμο και σ’ ένα αιώνα το Ισλάμ άπλωσε την αυτοκρατορία του από τις Ινδίες μέχρι την Ισπανία. Το Ισλάμ έγινε κυρίαρχο, υποτάσσοντας χριστιανούς και Ιουδαίους επιβάλλοντάς τους να πληρώνουν φόρο υποταγής. Οι μουσουλμάνοι δέχτηκαν τέσσερα βασικά αντικείμενα πίστης α) Τη μοναδικότητα του θεού, β) τους απεσταλμένους του Νώε, Αβραάμ, Μωυσή, Ιησού και το Μωάμεθ σαν επισφράγιση των προφητών γ) τους αγγέλους (Γαβριήλ, Μιχαήλ, Αζραήλ, Ισραφήλ) και άλλους μικρούς και δ) στη μετά θάνατο Ανάσταση και τη Μέρα της Κρίσης.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι στους αγγέλους υπήρχε κάποτε και ο Αζαζίλ ή Λούσιφερ, ο πιο ένδοξος όλων, όμως επαναστάτησε ενάντια στο θεό και όπως στους Ιουδαίους και χριστιανούς έτσι κι εδώ έγινε Σατανάς δηλαδή Ιμπλίς ή Αντούβ Αλλάχ (εχθρός του θεού). Η πράξη υποταγής στους Μουσουλμάνους, επίσης, εκτιμάται περισσότερο απ’ την απλή πίστη των Ιουδαίων και χριστιανών. Οι «πέντε κολώνες του Ισλάμ» μπορεί να είναι απλές υποχρεώσεις, όμως απαιτούν αυστηρή εφαρμογή απ’ τους πιστούς Μουσουλμάνους, γιατί μέσα απ’ αυτές εκφράζεται το «σύμβολο υποταγής. Όπως κάθε θρησκεία, έτσι και στον Ισλαμισμό, τα δόγματά του δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά ούτε ασπάστηκαν συνολικά χωρίς διαφωνία. Κάθε νοητικό δημιούργημα προϋποθέτει και την άρνηση, τη διαφωνία που εμφανίζεται στους κόλπους της θρησκείας σαν έριδα και αίρεση.

Μετά τη μάχη στη Σίφινα, το 657, ανάμεσα στο γαμπρό και ξάδερφο του Μωάμεθ Αλή (γιο του Αμπού Ταλέμ) που παντρεύτηκε την Φατιμέ και το Μωαβία, το Ισλάμ διαιρέθηκε σε τρεις ομάδες. Οι περισσότεροι είναι οι Σουνίτες που δέχονται σαν νόμιμους διαδόχους τους τρεις πρώτους χαλίφηδες (Αβουβεκίρ, Ομάρ και Οθμάν). Αυτούς οι Σιΐτες τους θεωρούν σφετεριστές και δέχονται ότι το χαλιφάτο αρχίζει με τον Αλή, το γιο του Αμπού Ταλέμ. Ανάμεσα στους Σουνίτες και Σιΐτες υπάρχει τέτοια έχθρα και μίσος που συχνά τους έφερε σε αιματηρές συγκρούσεις.

Αδιαφορώντας στη μελέτη αυτή για τις αιρετικές και διασπαστικές ισλαμικές τάσεις, κάνοντας αναφορά στους «ανθρώπους της παράδοσης» (αχλ ασσούνα) τους σουννίτες, σιγά-σιγά πλάι στον ιστορικό Μωάμεθ εμφανίστηκε και ο θρύλος, που με τις γνωστές θρησκευτικές υπερβολές του, πλούτισε το Ισλάμ με τα στοιχεία που έκαναν τη νέα θρησκεία ανταγωνιστική με τις άλλες δύο «εξ’ αποκαλύψεως» θρησκείες, τον Ιουδαϊσμό και το Χριστιανισμό.

Οι σημαντικότερες πηγές της ζωής του Μωάμεθ (γέννηση, ζωή και θάνατος) βρίσκονται στα έργα του Ίμπν Ισάκ (704-767). Η βιογραφία του Μωάμεθ γραμμένη πάνω από εκατό χρόνια μετά το θάνατό του, θεωρείται επισφαλής, στην οποία προστέθηκε κάθε θρύλος που τον καιρό εκείνο κυκλοφορούσε ανάμεσα στους πιστούς του Ισλάμ. Οι πληροφορίες που καταγράφουν τη ζωή του προφήτη, ο Ιμπν Ισάκ συνέλεξε απ’ τον πατέρα του και δυο θείους του, καθώς και από πληροφοριοδότες που συναντούσε στα ταξίδια που έκανε ανάμεσα στη Βαγδάτη και την Αίγυπτο, όπου σπούδασε. Η έκδοση αυτή, μισό αιώνα αργότερα, αναθεωρήθηκε απ’ τον Ίμπν Χισχάμ που πέθανε το 827 και φυσικά διαστρεβλώθηκε ακόμα πιο πολύ.
Η γέννηση της δογματικής αλήθειας σαν κόρη οφθαλμού θα διαφυλαχτεί και θα βιωθεί απ’ τους μελλοντικούς πιστούς κόντρα σε κάθε διαφορετική γνώμη και αιρετικό λόγο. Ίσως ο πρώτος αιρετικός λόγος ήταν αυτός των Μουταζιλιτών που απέδιδαν την ιερότητα του Κορανίου όχι στο γράμμα αλλά στο πνεύμα, θεωρώντας όχι μόνο δυνατή αλλά και απαραίτητη την αλληγορική ερμηνεία του Κορανίου. Οι ιδέες τους αφομοιώθηκαν καλύτερα όταν γνώρισαν την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, που την μετέδωσαν από τα δυτικά (Ισπανία) ασκώντας σημαντική επίδραση και στην ευρωπαϊκή σχολαστική φιλοσοφία.

Επίλογος

Τα λόγια του Προφήτη, ότι η μέρα της κρίσης δεν θα έρθει μέχρι να αφανιστεί και ο τελευταίος Εβραίος, κάνουν τους Μουσουλμάνους να τους συμπεριφέρονται με ιδιαίτερη έχθρα, κάνοντας την ειρήνη στην περιοχή όνειρο θερινής νυχτός και την τιμή του πετρελαίου να ανεβοκατεβαίνει αναστατώνοντας όλο τον κόσμο! Ο φτωχός φονταμενταλιστής πιστός αυτό δεν θα το συνειδητοποιήσει ποτέ, γιατί η πίστη του αλλού αποσκοπεί: στην μετά το θάνατο ημέρα! Έτσι νομίζει!

Η Ισλαμική εσχατολογία, ουσιαστικά, δεν έχει μεγάλες διαφορές απ’ την εσχατολογία των άλλων δυο θρησκειών. Όπως και οι άλλοι, έτσι και οι Μουσουλμάνοι, πιστεύουν στη μέλλουσα κρίση, ίσως όχι με τόση ζοφερότητα όσο οι χριστιανοί περιγράφουν την κόλασή τους. Όμως με πολύ μεγαλύτερη λαμπρότητα περιγράφουν τον παράδεισό τους οι Ισλαμιστές, κάνοντας τους Μουσουλμάνους να πιστεύουν ότι αφού θα αποκτήσουν ξανά το σώμα που είχαν, θα ζήσουν πλουσιοπάροχα στους κήπους του με φαγητά που δεν γεύτηκαν ποτέ και γυναίκες παρθένες (!) πίνοντας χωρίς να μεθούν και απολαμβάνοντας μια ζωή ανεμελιάς χωρίς άγχος και ατέρμονο τέλος.
Αυτές οι δοξασίες φυσικά δεν εμφανίστηκαν απ’ την μια μέρα στην άλλη. Είναι η συνισταμένη των δοξασιών που υπήρχαν και αυτών που με το χρόνο προστέθηκαν αργότερα.