Ιστορίες για ήμερους

Δεν είναι τυχαίο ότι η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων αποδεχόταν και συντηρούσε ανέκαθεν τις πατρώες αξίες.

Εκείνες τις πρακτικές των παλαιών διδασκάλων που τραβούσαν αυτί που βαρούσαν με βέργα και έχωναν μούτρα για τιμωρία στον τοίχο (οι παλαιότεροι ενθυμούνται).

Εκείνες τις δοκίμως* αρεστές που ομιλούν σθεναρώς και αδιαπραγματεύτως περί θρησκείας πατρίδος και οικογένειας. Βασιλικό και ψαλμωδία.

Δεν μάχομαι τίποτα των ανωτέρω (βιαστικός εξηγούμαι), αλλά δικαιούμαι -ακεραίαν ευθύνην- να ερευνώ και να τροποποιώ αναλόγως. Ας μην λησμονούμε ότι οι περισσότεροι ημών θα αριστεύαμε ως εξαιρετικοί αιρετικοί και όχι μόνο σε θέματα θρησκείας αλλά και πλείστων άλλων.

Η αίρεση δεν είναι κάτι το κακό. Είναι απλά μία διαφοροποίηση, μια επανάσταση ελαφράς ή βαρυτέρας μορφής (αναλόγως), αλλά και δικαίωμα του κάθε πολίτη. Του κάθε σκεπτόμενου πολίτη και ενδεχομένως και ηθική υποχρέωση.

Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε στο σημείο αυτό, εάν υπάρχει ελευθερία μέσα στην απόλυτη δημοκρατία και θα ήταν ένα καλό ερώτημα με πολλές παραμέτρους, αλλά για σήμερα θα ήθελα να αναρωτηθώ εάν η ελευθερία απολαμβάνει του δημοκρατικού της εύρους όταν θίγει παγιωμένες, ντε φάκτο καταστάσεις. Όταν θίγει ταμπού θέματα βαλμένα σε κορνίζες στις ψηλές γωνιές των δωματίων.

Η απάντηση είναι πως όχι. Δεν ξεριζώνεται η εμμονή. Μπορεί ο φόβος, μπορεί η έλλειψη ανάγκης, μπορεί το βόλεμα, μπορεί και ακόμα και η αγνή και καθ’ όλα ορθή πίστη. (δεν μιλώ απαραίτητα για θρησκεία, ακόμα και όταν αναφέρω τη λέξη ‘’θεός’’ . Άλλως θα ανέφερα Θεός.)

Η επιστημονική ανάλυση, η απομυθοποίηση της κάθε μεταφυσικής** κατάστασης υποβιβάζει το ρόλο των αδιαπραγμάτευτων ιδεών και των Θεών, δίδοντας στον άνθρωπο περισσότερες ελευθερίες (αυτό είναι ευκόλως κατανοητό), στερώντας τους από δυναστεύσεις. Ο Επίκουρος ένας από τους πρώτους διδάξαντες.

Η απάντηση είναι πως όχι.

Πολλοί εξ’ ημών έχουμε τη δύναμη να αφήνουμε κατά μέρος όλα εκείνα που έχουμε εγχάρακτα στο νου αποστασιοποιούμενοι του τρόμου της αμαρτίας και να κοιτούμε την άλλη πλευρά. Το απέναντι επιχείρημα. Πολλοί άλλοι δε, όχι.

Επαναλαμβάνω, δεν ομιλώ μονάχα περί θρησκείας αλλά περί πλείστων άλλων θεμάτων. Της ομοφυλοφιλίας για παράδειγμα, της (ευγενούς) γηροκόμησης των γονέων, της ιδέας της διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Υπάρχουν χιλιάδες ιδέες που έχουν κακώς ή καλώς ρίζες βαθιές και άξιο αντίλογο.

Μπορεί να μην συμφωνούμε με όλα μα διαλεγόμεθα και ετούτο είναι επίτευγμα.

Ένας εχθρός δεν είναι εξ’ ορισμού κακός. Μπορεί να μην είναι άριστος όμως πριν αμετακλήτως κατηγορήσουμε την απέναντι μεριά του ποταμού ας μπούμε στον κόπο να επιλέξουμε με προσοχή την δική μας.

Το λάθος των απέναντι φαντάζει ομοίως ορθό στα μάτια τους με το δικό μας πρέπον και σωστό.

Θα ήμαστε τα λαμπρά παραδείγματα εγωισμού εάν δεν αφήναμε στον αντίδικο το δικαίωμα που και εμείς απαιτούμε για τον εαυτό μας.

Ας μην ξεχνάμε ότι το δικαίωμα του ενός, είτε περί Θεού πρόκειται, είτε περί μονάρχη, εμπίπτει ακέραια στην Χομπσιανή θεωρία όπου οι άνθρωποι μια και είναι φύσει θηρία που ένα θα κατασπάρασσε το άλλο, συνομολόγησαν και παρέδωσαν την εξουσία, την δικαιοσύνη, την ελευθερία τους σε ένα αρχηγό. Σε ένα μονάρχη που θα είχε πάντα τα δικαιώματα επάνω τους αλλά και μία και μόνη υποχρέωση. Να μην τους επιτρέπει να σκοτώνονται μεταξύ τους. Να άρει από τους ώμους τους το βάρος, το άγχος της αλληλοεξόντωσης.

Πολλά κοινά μπορεί να βρει κανείς σε πολιτικά συστήματα και θρησκευτικές θεωρίες από το μεσαίωνα μέχρι σήμερα που όλα είχαν και έχουν τον περιορισμό των ελευθεριών (έστω και πλαγίως). Θα έλεγε κανείς ότι πλέουν αγαστά.

Και που θα βαδίζαμε δίχως νόμους (ηθικούς και μη) θα αναρωτηθούν κάποιοι.

Η αναρχία είναι ένα πολιτικό σύστημα, μια ιδέα, μια φιλοσοφία.

Στην αναρχία λοιπόν;

Και πώς θα μπορούσαμε τα προστατευθούμε από την υπερβολή της ελευθερίας, από την αλόγιστη δημοκρατική παρέκκλιση;

Και με τους νόμους τόσα χρόνια (από τον Μεσαίωνα και δώθε) τι έχουμε πετύχει από πλευράς δίκαιης μεταχείρισης; Οι λαοί πού δικαίωσαν τους κόπους τους; Πού βρήκαν το δίκαιά τους;

Αναλογιστείτε την σημερινή μας κατάσταση. Όπου καταργώντας το δικαίωμα της ιδιοκτησίας αποσκοπούν σε δημιουργία βιομηχανικών πόλεων. Παροχή στέγης και εργασίας σε οικογένειες πλησίον βιομηχανικών μονάδων. Σε πενήντα ή σε εκατό χρόνια. Όχι αύριο. Το σχέδιο όμως εξυφαίνεται.

Εφαρμόζουμε πλήρως το κοινωνικό συμβόλαιο του Λοκ. Το απόλυτο εγχειρίδιο της ιδιοκτησίας. Από την καλή όπου είναι συμφέρον και από την ...ανάποδη όπου δεν είναι.

Τη Λοκιανή λογική:

Όλα είναι δημόσια. Όλα ανήκουν σε όλους! (άριστο)

Όλα. Εκτός από εμένα που ανήκω στον εαυτό μου! (αρχίζει η εκ των ...έσω η εδραίωση του καπιταλισμού)
Και τα χέρια μου βεβαίως που ανήκουν σε μένα. Και τα πόδια μου ομοίως που με πάνε όπου τα προστάξω. Και η εργασία των χεριών μου. Και αυτή μου ανήκει. Και το ελάφι που σκότωσαν, τα χέρια μου και τα χειροτεχνήματα που έφτιαξαν. Και η γη που όργωσα πρώτος! Και ο χρόνος μου το ίδιο. Τον οποίο χρόνο μου μπορώ να τον δανείζω σε εκείνο που άρωσε για πρώτη φορά τη γη*** έναντι συμφωνηθέντος τιμήματος. Γη που θα του ανήκει μέχρι να πεθάνει και μεταβιβάζεται στα παιδιά και στα εγγόνια του. Εγώ όμως μπορώ να νοικιάσω τον εαυτό μου ακόμα και ως δούλο στη δούλεψή του και εκείνος μπορεί να απολαμβάνει των υπηρεσιών μου δίχως τύψεις. Μπορώ ακόμα και να στερήσω το δικαίωμα της ελευθερίας από εμένα χωρίς να απαιτώ οίκτο από τον κάτοχο της γης...

Δεν χρειάζεται λοιπόν απλά, αλλά απαιτείται η ξέχωρη ματιά.

Όχι ότι θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τον κόσμο που είναι καμωμένος να μην αλλάζει αλλά τουλάχιστον να λέμε μεταξύ μας ότι από εδώ φεύγουμε γνώστες και όχι κοιμισμένοι αγκαλιά με το παραμύθι της γιαγιάς που μεγάλωσε γενιές και γενιές.
------------------------------------
*υπάρχουν και οι ‘’αδόκιμες’’ ασφαλώς, -εσφαλμένως βεβαίως- διότι επ’ ουδενί θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι εκείνο που αρέσει σε κάποιον και δεν βλάπτει ευθέως ή πλαγίως τον επόμενο τρίτο, θα μπορούσε να είναι κατακριτέο ή έστω και ελαφρώς αδόκιμο…
** Μεταφυσική είναι το δεύτερο βιβλίο του Αριστοτέλη. Το μετά το πρώτο του βιβλίο που ονομαζόταν ‘’φυσικά’’, επομένως λανθασμένα έχει καθιερωθεί η σημερινή ερμηνεία του όρου.
*** Και πόση γη θα πρέπει να έχει ο κάθε ένας; Μόνο τόση όση θα του επιτρέπει να ζει. Να συντηρείται. Εφ’ όσον όμως έχει το δικαίωμα της ενοικίασης των εργατών τότε μπορεί να έχει και περισσότερη εφ’ όσον την έχει αρώσει. (Στους ινδιάνους που ήταν λαός τροφοσυλλέκτης –όχι γεωργικός- δεν αναγνώρισαν ποτέ το δικαίωμα της ιδιοκτησίας της γης!) Ακόμα και όση μπορεί να κερδίζει με όποιο τρόπο θελήσει…

Θηλυκότητα

Θηλυκότητα είναι η τέχνη του να συντηρείς εσκεμμένα κάποια χαρακτηριστικά, που για αιώνες έχουν συνδεθεί με το γυναικείο φύλο, είτε ως μύθοι είτε ως παράδοση είτε ως προσδοκία, χωρίς να διακυβεύεται η προσωπικότητα και οι επιλογές, τη στιγμή, που η μάζα τα απαξιώνει ως αναχρονιστικά.

Θηλυκότητα είναι η τέχνη του να γίνεσαι ποθητή, αλλά όχι προκλητική, παίζοντας με τις ιδιότητες και αφήνοντας το αίσθημα του ανικανοποίητου, που θα κορεσθεί μόνο σταδιακά, αν κάποιος αποδειχθεί ικανός να σε κερδίσει.

Θηλυκότητα είναι η τέχνη της φιλαρέσκειας, δίχως έπαρση, της καλαισθησίας χωρίς εμμονή, της επίγνωσης των θέλω, χωρίς φλυαρία, ο συνδυασμός της τρυφερότητας με το δυναμισμό, της ευφυίας με την αφέλεια, η ικανότητα να κάνεις όσους πλησιάζουν να φαντάζονται και να μαντεύουν, ξέροντας πως ποτέ δε θα σε κατέχουν.

Θηλυκότητα είναι οι εμπειρίες, που δεν κατονομάζονται, τα αντίθετα που συναινούν με το χρόνο, η αγνότητα που έγινε σύνεση, η ευγένεια, όταν οι υπόλοιπες γίνονται αθυρόστομες, η προθυμία εκεί που οι άλλες επικαλούνται δικαιώματα και η διεκδίκηση, όταν κάποιες δειλιάζουν παρά τις μεγαλοστομίες τους.

Θηλυκότητα είναι η τέχνη του να χαρίζεσαι ως δώρο αποκλειστικά σε εκείνους που για σένα αγωνίστηκαν, η μαγεία του να αποκαλύπτεις λίγα και να πυροδοτείς πολλά, ο ρομαντισμός, που δε γίνεται γλυκανάλατος, η αυτοπεποίθηση, που δε μετατρέπεται σε θρασύτητα.

Θηλυκότητα είναι η σεξουαλική διαθεσιμότητα με τη σωφροσύνη της άρνησης, η αυτονομία, που γίνεται συγκατάβαση, το κάλλος, που εμποτίζεται από το μέτρο...

Η θηλυκότητα είναι, δυστυχώς, μια ξεχασμένη από τις πολλές τέχνη...

Ξεκινήστε τώρα να μεταμορφώνετε τον κόσμο στον οποίο ανήκετε. Μαζί με αυτόν άλλωστε, θα μεταμορφώνεστε κι εσείς

Σε μια περίοδο που από πολλούς περιγράφεται σκοτεινή και δυσοίωνη, οι συνειδητοί άνθρωποι καλούνται να θέσουν στην πράξη όλα όσα πρεσβεύουν. Η εποχή αυτή είναι η πρόσκληση, το μήνυμα, το καμπανάκι, το σημάδι, η κατάλληλη στιγμή, για να μπουν υγιή θεμέλια στον πολιτισμό μας. Όλοι οι πραγματικοί αναζητητές, σε όποιον χώρο κι αν βρίσκονται, κατανοούν ότι βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη στιγμή αλλαγής. Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να υπενθυμίσει σε όλους τους συνειδητούς ανθρώπους ότι τώρα είναι η ώρα που πρέπει να διαφοροποιηθούν από το πλήθος και να θέσουν ένα καινούργιο όραμα.
Παρακάτω περιγράφονται 10 απλοί – καθημερινοί τρόποι που μπορείτε να εφαρμόσετε ώστε, με το παράδειγμά σας, να αλλάξετε την κοινωνία σας, σε όποια κοινωνία κι αν βρίσκεστε:

1. Αποκοπείτε από το Σύστημα αλλά Παρακολουθείστε το

Κλείστε την τηλεόραση και οποιοδήποτε μέσο χρησιμοποιείται για να περιορίζει τη συνειδητότητά σας και να σας βυθίζει στο φόβο. Ο φόβος παραλύει και θολώνει τη σκέψη. Όπου υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει χώρος για όραμα. Είναι σημαντικό ωστόσο να παρακολουθείτε τι συμβαίνει και να είστε πλήρως ενήμεροι. Γι αυτό, επιλέξτε μέσα και τρόπους ενημέρωσης που δεν χρησιμοποιούν ήχο και κινούμενη εικόνα. Έτσι δεν θα είστε πια, τόσο εύκολα χειραγωγήσιμοι.

2. Ανεξαρτητοποιηθείτε αλλά να Συμμετέχετε

Είναι ζωτικής σημασίας να μην εξαρτάστε. Όποιος εξαρτάται, χάνει την αυτοκυριαρχία του. Είναι σημαντικό να προσπαθήσετε στο μέτρο του δυνατού να ανεξαρτητοποιήσετε την εργασία σας, το σπίτι σας, τη διατροφή σας και ό,τι άλλο θεωρείτε ότι είναι εφικτό. Όση λιγότερη η εξάρτηση, τόσο πιο εύκολα θα μπορείτε να παίρνετε πρωτοβουλίες. Η ουσία όμως, δεν είναι η περιθωριοποίηση. Απεναντίας, το σημαντικό είναι να παραμένετε στις καρδιές των κοινωνιών σας για να τις μεταμορφώσετε από μέσα. Εάν όμως η φωνή του συστήματος (ΜΜΕ) δεν σας βρίσκει και εάν εξαρτάστε ολοένα και λιγότερο από αυτό, τότε, θα μπορέσετε να κάνετε θαυμαστές αλλαγές.

3. Προνοήστε

Είναι γεγονός ότι η ευρύτερη περίοδος την οποία διανύουμε χαρακτηρίζεται από το στοιχείο του απρόβλεπτου. Ανά πάσα στιγμή τα πάντα μπορούν να αλλάξουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Μη θεωρείτε απολύτως τίποτα δεδομένο. Προνοήστε για όσα θα μπορούσαν να συμβούν αλλά μη ζείτε με φόβο. Φτιάξτε σχέδια και μετά ξεχάστε τα στο συρτάρι σας. Μπορεί να μη χρειαστούν ποτέ ή μπορεί και να χρειαστούν. Ας είστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο.

4. Βρείτε τους συνοδοιπόρους σας

Βρείτε τους ομοϊδεάτες σας, τους πνευματικούς αδερφούς σας και δημιουργήστε πυρήνες φωτός. Οι περισσότεροι αισθάνονται ότι βρίσκονται στο σκοτάδι και περπατούν ολομόναχοι. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Ο κάθε άνθρωπος πορεύεται μόνος στο δρόμο του αλλά οι φίλοι και οι συνοδοιπόροι είναι απαραίτητα κομμάτια του δρόμου. Κάνετε συναντήσεις, έστω και σε αραιά διαστήματα. Η απομόνωση είναι ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς σας. Η αποκοπή από τους συνοδοιπόρους σας, σας αποδυναμώνει. Ενώ η αλληλεπίδραση ενισχύει τη συνειδητότητά σας.

5. Χρησιμοποιήστε τη δύναμη του θετικού σοκ

Σε μια περίοδο που οι συνάνθρωποί σας βυθίζονται σε λήθαργο, το σοκ ή αλλιώς το νοητικό χαστούκι είναι ένα από τα πιο αποτελεσματικά μέσα για την αφύπνισή τους. Πείτε μια ζεστή κουβέντα σε κάποιον άγνωστο, αγκαλιάστε κάποιον, φωνάξτε “Σ’ αγαπώ” στο μετρό. Το σημαντικό είναι να γίνει κάτι, ατομικά ή ομαδικά που να εκπλήξει ευχάριστα και απροσδόκητα τους άλλους. Πάντα με σεβασμό…

6. Χρησιμοποιήστε τα χρήματά σας

Τα χρήματα είναι η ενέργεια που κινεί το υλικό πεδίο μας. Εσείς, οι συνειδητοί άνθρωποι γνωρίζετε ότι η ψήφος την οποία καλείστε να δώσετε κάθε 4 χρόνια είναι στάχτη στα μάτια. Η πραγματική ψήφος λαμβάνει χώρα καθημερινά. Και η μεγαλύτερή σας δύναμη είναι η διοχέτευση του χρήματος. Αν θέλετε πραγματικά να δείτε τι ψηφίζετε, θεωρήστε ότι κάθε ευρώ σας είναι μία ψήφος, παρατηρήστε πού τα διαθέτετε και θα καταλάβετε… Στηρίξτε αποκλειστικά οργανισμούς, εταιρείες και ανθρώπους που πιστεύετε ότι είναι υγιή στοιχεία. Δυναμώστε τους! Δεν χρειάζεται απαραίτητα να συμφωνείτε με τις απόψεις τους, αρκεί να πιστεύετε ότι μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Μη δίνετε ούτε ένα ευρώ ασυνείδητα.

7. Δυναμώστε τη φωνή σας

Δημιουργήστε αντάρτικο στην ελεγχόμενη πληροφόρηση. Δημιουργήστε μπλογκς, ενώστε τη φωνή σας με τους ομοϊδεάτες σας και παρουσιάστε την πληροφορία που ΕΣΕΙΣ θεωρείτε σημαντική και όχι να λαμβάνετε αυτό που τα ΜΜΕ επιλέγουν για εσάς. Μην μπείτε όμως στον πειρασμό να αναπαράγετε τον φόβο. Θα παρατηρήσετε ότι όσο πιο πολύ τρόμο εκπέμπει μια πληροφορία, τόσα περισσότερα “κλικ”, δηλαδή επισκέψεις, δέχεται. Αυτό συμβαίνει γιατί ο φόβος είναι το πραγματικό ναρκωτικό του σύγχρονου ανθρώπου και θα κάνει τα πάντα για να αναζητήσει τη δόση του, όσο κι αν την αναθεματίζει μετά. Ενημερώστε αλλά πείτε όχι στο φόβο.

8. Αποστασιοποιηθείτε από τις μεγάλες οντότητες

Οι μεγάλοι οργανισμοί, όπως πολυεθνικές εταιρείες, θρησκείες, μεγάλοι επιστημονικοί και κρατικοί οργανισμοί είναι συνήθως βαθιά διεφθαρμένοι. Μην γίνεστε ποίμνια κανενός ποιμένα. Η επίδρασή τους είναι έμμεση αλλά πανίσχυρη διότι έχουν τεράστια εμπειρία διαχείρισης και χειραγώγησης των ανθρώπων. Ασπαστείτε συνειδητά οτιδήποτε θέλετε αλλά μην ανήκετε πουθενά. Τα υγιή στοιχεία υπάρχουν παντού. Αμφισβητήστε τα πάσης φύσεως “ιερατεία” (θρησκευτικά και μη) αλλά αναζητήστε τους αγίους (θρησκευτικούς και μη), γιατί αυτοί πραγματικά έχουν πολλά να σας διδάξουν.

9. Χρησιμοποιήστε επιχειρήματα

Απευθυνθείτε στη λογική των ανθρώπων. Χρησιμοποιήστε τη δύναμη του δήθεν “ορθολογισμού” που τους έχει ευνουχίσει. Τεκμηριώστε τις απόψεις σας. Δεν είναι εύκολο, διότι οι περισσότερες μελέτες και επιστημονικές έρευνες χρηματοδοτούνται και ελέγχονται ασφυκτικά από τις γνωστές εταιρείες, όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Υπάρχει μια ολοένα ταχέως αυξανόμενη βιβλιογραφία που δεν είναι πια ελεγχόμενη. Αναζητήστε την και υποστηρίξτε τις απόψεις σας με αποδείξεις και λογικά επιχειρήματα. Εκτός κι αν έχετε την ικανότητα, ο λόγος σας να αγγίξει απευθείας την καρδιά του συνανθρώπου σας.

10. Αγάπη – Αγάπη – Αγάπη

Η συνειδητή αγάπη είναι το μεγαλύτερο όπλο σας. Προσοχή όμως, είναι η συνειδητή αγάπη αυτή που κάνει τη διαφορά και όχι αυτό που αποκαλείται αγάπη σαν καραμέλα από όλους. Για να φτάσετε όμως στη συνειδητή αγάπη χρειάζεται αυτογνωσία. Άρα είναι πολύ σημαντικό να αναπτύσσεστε διαρκώς και να αναγνωρίζετε τις αιτίες σας. Τότε, η αγάπη σας θα μεταμορφώνει όποιον σας πλησιάζει, χωρίς κηρύγματα, χωρίς λόγια, απλά με ένα χαμόγελο από καρδιά σε καρδιά.

Αξίζει αγαπητοί φίλοι να ξεκινήσετε τώρα να μεταμορφώνετε τον κόσμο στον οποίο ανήκετε. Μαζί με αυτόν άλλωστε, θα μεταμορφώνεστε κι εσείς.

Να θυμάστε ότι τα θαύματα βρίσκονται στα πάνω ράφια της ζωής

Έχουμε μάθει , μας έχουνε μάθει, να μιλάμε με έναν τρόπο που τελικά οδηγεί στο αντίθετο αποτέλεσμα απ ότι φαινομενικά η δράση μας είχε τη πρόθεση να κάνει. Εκεί που θα "ακουμπήσουμε" τη συνείδηση μας , σε ότι συγκεντρώνεται η δύναμη του ανθρώπινου νου, αυτό διαστέλλεται. Έτσι λοιπόν μια "διαμαρτυρία" κατά στην ουσία δίνει ενέργεια στο υποκείμενο αντί να το εξασθενίσει. Σε ότι είμαστε ενάντιοι στην ουσία το δυναμώνουμε εν αγνοία μας. Ακόμη κι αν εκδηλώσουμε δράση σε βάρος αυτού του θέματος επίσης το "ενεργοποιούμε".

Αυτό που "σκοτώνει" είναι η απαξίωση του αρνητικού κι η εστίαση στο αντίστοιχο θετικό του. Η σκέψη ως αόρατο δημιουργικό εργαλείο δε πρέπει να εκχωρείται σε αυτό που δεν θέλουμε αλλά σ' αυτό που πραγματικά επιθυμούμε. Είμαστε υπέρ της ειρήνης αλλά μιλάμε για τον πόλεμο,είμαστε υπέρ της αφθονίας αλλά διαδηλώνουμε κατά της φτώχειας. Παγκόσμιες ημέρες κατά , σε βάρος κλπ. Δε ξέρω αν όλα αυτά έχουν γίνει σκόπιμα αλλά το αποτέλεσμα είναι πολύ πιο σοβαρό απ ότι φαίνεται και δεν είναι μόνο ότι το τελικό αποτέλεσμα συντηρεί τελικά ακριβώς αυτό που θέλουμε να εξαλείψουμε αλλά ταυτόχρονα χαμηλώνουμε τις δονήσεις μας και τις επιτρέπουμε να σέρνονται σε όλα τα αρνητικά.

Η δόνηση είναι η μουσική νότα που εκπέμπουμε και σύμφωνα με τη ποιότητα της έλκουμε στη ζωή μας τα πάντα Καθώς λοιπόν διαδηλώνουμε "κατά" συντονιζόμαστε άθελα μας στην άρνηση , στο συναίσθημα που αυτό εμπεριέχει κι η δόνηση μας χαμηλώνει εξαιρετικά. Το ίδιο γίνεται με τη διασπορά αρνητικών ειδήσεων κυρίως όταν πρόκειται για εντυπωσιασμό , χρησιμοποιώντας βαρύγδουπες φράσεις που φοβίζουν το πλήθος. Όλα στο βωμό του καλού και της προφύλαξης του κόσμου. Σας υπενθυμίζω ότι ο Δούρειος Ίππος δεν ήταν δώρο.

Τα μισά και πλέον άρθρα που κυκλοφορούν κινδυνολογώντας είναι αβάσιμα γεμάτα παραπληροφόρηση με ελλειπή στοιχεία και περιέχουν ένα μικρό ποσοστό αλήθειας που τελικά πνίγεται απ το ψέμα.

Έχω διασταυρώσει πάρα πολλά αλλά δε θα τα ονομάσω. Ο καθένας ας τα ερευνήσει κι ας τα εξακριβώσει μόνος του στην ώρα του. Το σημαντικό όμως είναι να μη γινόμαστε "παπαγαλάκια" των παπαγάλων, κανάλια διασποράς αρνητικών δονήσεων εξυπηρετώντας έτσι τα σχέδια της μαύρης πλευράς.

Θέλουμε την πληροφόρηση για να λάβουμε τα μέτρα μας αλλά χρειαζόμαστε και την προφύλαξη, δε θέλουμε να μάθουμε τι θα μας "δηλητηριάσει" θέλουμε και το αντίδοτο. Συνεπώς πριν διαδώσουμε μια "επικίνδυνη" είδηση ας φροντίσουμε να ερευνήσουμε και ποια είναι η ασπίδα μας. Τίποτε στη φύση δεν είναι μόνο αρνητικό άρα κάπου υπάρχει και το αντίστοιχο θετικό της, γιατί εμείς στεκόμαστε μόνο στον ένα πόλο κι ειδικά τον καταστροφικό;

Αν θέλουμε τη χαρά ας μιλάμε γι αυτήν, αν θέλουμε την ειρήνη ας μιλάμε γι αυτήν,αν θέλουμε την αφθονία ας μιλάμε γι αυτήν. Ας μάθουμε να μιλάμε γιατί ο τρόπος που μιλάμε και σκεφτόμαστε χτίζει τις αξίες μας ,πολλές φορές ενεργειακές κι αόρατες αλλά όλα είναι αόρατα πριν γίνουν ορατά. εν τούτοις ισχυρές.

Αν θέλουμε να συντονιστούμε και να έλξουμε το θετικό πρέπει να "κοιτάξουμε" προς τη πλευρά του κι ας αφήσουμε οπίσω τον "σατανά"

Να θυμάστε ότι τα θαύματα βρίσκονται στα πάνω ράφια της ζωής

Παιδική ευφυία

Πως μειώνουμε την παιδική ευφυία στο 50%
Τα παιδιά στο νηπιαγωγείο έχουν ευφυΐα που φτάνει στο 98%. Με την συνεχή εκπαίδευση πάνω σε συγκεκριμένα πρότυπα, μειώνεται στο 50%
Άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα βασισμένο σε καταστροφική μεθοδολογία. Ο Σερ Κεν Ρόμπινσον κάνει μια διασκεδαστική και έντονα συγκινητική πρόταση για τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που να γαλουχεί (αντί να υπονομεύει) τη δημιουργικότητα.
Παρακολουθήστε το βίντεο:

Είναι η Γη σφαιρική;

Από πότε γνωρίζουμε ότι η Γη είναι σφαιρική: Κατ΄ αρχήν θα πρέπει να έχουμε υπ΄ όψη μας ότι η σφαιρικότητα του πλανήτη μας δεν είναι προφανής με γυμνό μάτι και παρόλο που το σχήμα του συμπεραίνεται «εύκολα» από τις εκλείψεις της σελήνης, καθώς πάνω της προβάλλεται η «φιγούρα» του, ούτε έτσι μπορεί κανείς να είναι σίγουρος, αν δεν υπάρχει μια προηγούμενη γνώση.

Η τάση να πιστεύουμε ότι η ανθρωπότητα κατέκτησε ορισμένες επιστημονικές γνώσεις μέσα από τον απλό δρόμο της παρατήρησης των φυσικών στοιχείων, μας κάνει τελικά να αγνοούμε το πρακτικό μέρος του προβλήματος, θυσιάζοντας την αλήθεια στο βωμό των κυρίαρχων συστημάτων, τα οποία, για να διαιωνίσουν την ισχύ τους, κάνουν τον άνθρωπο να πιστεύει, ότι αυτός μόνο με τη νόηση και τον υλισμό κατόρθωσε να γκρεμίσει τα τείχη της άγνοιάς του.

Με το αμφίβολο φως αυτών τω φαναριών, μπορεί κανείς να πιστέψει ότι, από τις πυραμίδες της Αιγύπτου μέχρι τη συγγραφή της «Μαχαμπαράτα» – λαμπρός πυρήνας της οποίας είναι η «Μπαγκαβάτ Γκίτα» – τα πράγματα εξελίχτηκαν και αποκτήθηκαν γνώσεις από σύμπτωση και όχι από ένα σύνολο νόμων, που η δύναμή τους μεγεθύνθηκε από τη φαντασία. Μήπως δεν δημιουργήθηκε η εντύπωση στον 20ο αιώνα, ότι οι ζωγραφιές στα σπήλαια της Αλταμίρα, ήταν καρικατούρες κάποιου Γάλλου καλλιτέχνη; Και ότι οι πυραμίδες της Αμερικής ήταν απλές συσσωρεύσεις χώματος για τη προφύλαξη ενός μικρού ναού από κάτω;

Όταν ένας ερευνητής αντιμετωπίζει το πρόβλημα του πώς η ανθρωπότητα κατόρθωσε να λύσει τα πρώτα αινίγματα και να διαμορφώσει την ύλη σ΄ ένα υπάκουο εργαλείο ενός νου με φαντασία, δεν μπορεί να μη του περάσει η ιδέα ότι ορισμένες γνώσεις και εργαλεία, τέλεια σε σχήμα, όπως η βελόνα ή το αγκίστρι, δόθηκαν στον άνθρωπο από ανώτερα όντα.

Πραγματικά από «κάτι» μπορεί να παραχθεί ένα τεράστιο φάσμα φυσικών και μεταφυσικών προϊόντων. Το να ισχυριστεί όμως κάποιος, ότι όλα αυτά έγιναν από το τίποτα, είναι αντίθετο στη λογική και στους νόμους της φύσης που μας κυβερνούν. Γι΄ αυτό το λόγο είναι κατανοητό το πώς διατυπώθηκαν ορισμένες νεο-υλιστικές αντιλήψεις σύμφωνα με τις οποίες κάποια πολιτισμένα όντα, από απόμακρα σημεία του διαστήματος, έφτασαν με τα σκάφη τους στη γη και έδωσαν στον πρωτόγονο άνθρωπο τα πρώτα στοιχεία του πολιτισμού.

Δεν υπάρχει όμως καμιά σαφής ένδειξη για μια τέτοια θέση, ενώ, από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με τις ίδιες τις παραδόσεις των αρχαιότερων λαών, οι πρώτες γνώσεις αποδίδονται σε θεούς και πνεύματα που ακόμα κατοικούν ανάμεσά μας, αν και τώρα πια δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την παρουσία τους με την ίδια ευκολία όπως στη Χρυσή Εποχή.

Οι υποστηρικτές των νέο-υλιστικών αντιλήψεων μπορούν να αντιτείνουν ότι, για ένα πρωτόγονο άνθρωπο, ένα διαστημικό σκάφος και κάποια όντα με σκάφανδρα, θα φαίνονταν σαν «θεοί» και θα έπαιρναν αυτό τον χαρακτηρισμό. Όμως αυτός ο χωρίς νόηση «πρωτόγονος άνθρωπος» δεν βρέθηκε ποτέ στις απαρχές της σημερινής ανθρωπότητας. Σ΄ όλες τις εποχές υπήρχαν «άγριοι» σε διάφορες αναλογίες πληθυσμού.

Ποτέ όμως δεν εκφράστηκε απ΄ αυτούς κάποια θέληση για πρόοδο, αλλά το αντίθετο. Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο επιστρέφουμε στην Πρώτο-ιστορία, τόσο ανακαλύπτουμε ότι, οι μεγάλοι πολιτισμοί προέρχονταν πάντα από κάποιους άλλους, και αυτό μας οδηγεί στο να θεωρήσουμε ότι ο άνθρωπος έχει πολύ μεγαλύτερη ηλικία απ΄ ό,τι πιστεύεται, αν και έχουν σημειωθεί κάποιες ελάχιστες μεταβολές στην όψη του κατά τα τελευταία δεκάδες χιλιάδες χρόνια.

Έτσι, σαν φιλόσοφοι, χωρίς να απορρίπτουμε εντελώς καμιά δυνατότητα, αλλά ούτε και να δεχόμαστε σαν θετικό αυτό που δεν έχει αποδειχθεί, μπορούμε να επισημάνουμε, με τα πολύ φτωχά δεδομένα που διαθέτουμε, ότι η ανθρωπότητα απέκτησε, έχασε και επανέκτησε τη γνώση για τη σφαιρικότητα της γης αρκετές φορές, αν και πρέπει να σκεφθούμε ότι ένας πυρήνας «Μυημένων» διατήρησε κρυφό το φως της γνώσης στη διάρκεια των γκρίζων εποχών.

Σε αναζήτηση αποδεικτικών στοιχείων που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν σαν «ανακαλύψεις» ούτε σαν «πρωτότυπα», αλλά μάλλον σαν αντανακλάσεις άλλων παλαιότερων, μπορούμε να επισημάνουμε τη «Σούρια Σιντχάντα», ινδουιστικό κείμενο του 20ου αιώνα π.κ.ε., το οποίο περιλαμβάνει ένα ποίημα με τίτλο «Κυκλώνοντας τη Γη» στο οποίο εκφράζεται η αντίληψη για το σφαιρικό σχήμα της Γης.

Από την άλλη μεριά, στο επικό ποίημα του Ετάνα, συλλαμβάνεται η ιδέα ενός πλανήτη που πλέει σ΄ ένα μέσο με χαρακτηριστικά λεπτότερα του αέρα. Στο ποίημα αυτό υπάρχουν στοιχεία από σουμεριακές παραδόσεις του 27ου αιώνα π.κ.ε. Ανάλογες αντιλήψεις εκφράζονται και στο αιγυπτιακό «Βιβλίο του Κρυφού Οίκου», του 15ου αι. π.κ.ε. καθώς και στο μεταγενέστερο εβραϊκό «Βιβλίο του Ενώχ», του 2ου αιώνα.

Ερωτικά Υποτελείς

Η ασφυκτική αγάπη, οι σχέσεις εξάρτησης, μας κλέβουν τις αληθινές σχέσεις.
Ωραίος σαν θεός και μέγας κυνηγός. Ο Ενδυμίων. Μια μέρα παρασύρθηκε και συνέχισε να κυνηγά ως αργά. Ο ήλιος έδυσε κι εκείνος εξακολουθούσε να καταδιώκει το θήραμά του μέχρι που η λαμπερή σελήνη ανέβηκε στον ουρανό. Και καθώς αρμένιζε γαλήνια στο στερέωμα έστρεψε το βλέμμα της στη Γη. Κοίταξε κάτω και τον είδε. Κι εκείνος αυτήν. Και τότε συνέβη κάτι παράξενο. Δέθηκαν με κάτι σαν μάγια. Έναν έρωτα που καθήλωσε τον Ενδυμίωνα.

Όμως για να ενωθεί με την ουράνια αγαπημένη του έπρεπε να πέσει σε έναν παράξενο ύπνο, λέει ο μύθος, κι από εκείνη τη βραδιά εξακολουθούσε να κοιμάται ενώ μέσα στον ύπνο του ερωτοτροπούσε με τη θεά Σελήνη κάνοντας μαζί της 50 κόρες. Τόσες, όσοι οι σεληνιακοί μήνες που μεσολαβούσαν ανάμεσα σε κάθε αρχαία ολυμπιάδα. Ο έρωτας του Ενδυμίωνα και της Σελήνης έμεινε παροιμιώδης για την καθήλωση στην οποία τον οδήγησε. Ο κυνηγός είχε γίνει θήραμα.
Η συμβολική σημασία του αξύπνητου αλλά δραστήριου ερωτικά ύπνου του ήταν μια υπόμνηση γι αυτό που μας συμβαίνει όταν ερωτευόμαστε: μια υπνωτισμένη προσκόλληση του νου σε ένα ερωτικό αντικείμενο. Από μια άποψη όλοι οι έρωτες μας υπνωτίζουν και μας προκαλούν ένα είδος καθήλωσης τουλάχιστον όσο διαρκεί το πρώτο διάστημα, του μέλιτος. Όμως, όταν περάσει η πρώτη «τρέλα» ο ένας από τους δυο μισοξυπνάει. Και τότε αλίμονό του εκείνου που τα μάτια του είναι ακόμα θολά από τον ύπνο και εξακολουθεί να κοιτάζει μαγεμένος τον ερωτικό του σύντροφο. «Μέσα στη νύχτα μαγεμένος ο Ενδυμίων από την ετερόφωτη Σελήνη δεν υποψιάζεται ούτε τη σκοτεινή πλευρά της» γράφει ο ποιητής Νίκος Αντωνάτος περιγράφοντας μια πραγματικότητα που αφορά εκείνους που προσδένονται ασφυκτικά στο ερωτικό άρμα του συντρόφου τους και δεν καταφέρνουν να ξεκολλήσουν ακόμα και χρόνια μετά, όταν περάσει όλο το εύλογο και παράλογο διάστημα του έρωτα.
Λες και ζουν και υπάρχουν μόνο για τον άλλο. Οι δικές τους ανάγκες, τα δικά τους γούστα, ο εαυτός τους εξαφανίζονται. Ο άλλος αναγορεύεται σε παντοδύναμο θεό που έχει τη δύναμη να επιφέρει την πιο ακραία ευτυχία ή δυστυχία στον ψυχισμό του ερωτικά υποτελούς. Τον ανεβάζει στα ουράνια ή τον καταβαραθρώνει στα Τάρταρα με μια λέξη, μια κίνηση, μια άρνηση να σηκώσει το τηλέφωνο ή μια θερμή ματιά. Τα πάντα διογκώνονται και αποκτούν τεράστια σημασία, ακόμα και το πετάρισμα των βλεφάρων.

O άνθρωπος – Κισσός
Εκείνοι που αγαπούν ασφυκτικά αγκαλιάζουν σαν κισσός. Ταυτόχρονα διαπερνώνται από ριπές ζήλιας αν ο σύντροφός τους κοιτάξει αλλού και βυθίζονται στην πιο μαύρη απελπισία με την αδιαφορία του. Σαν βρέφη που αποκόπτονται βίαια από τον μαστό της μάνας τους θρηνούν σπαρακτικά με την απομάκρυνσή του. Πώς γεννιέται όμως αυτή η ασφυκτική αγάπη; Είναι βαθιά ψυχολογική εξάρτηση; Υπόλειμμα από την εποχή που είμαστε ένα με τη μητέρα μας; Απόπειρα να ξαναβρούμε έναν απωλεσθέντα παράδεισο; Ή μήπως πρόκειται για την αναβίωση μιας σχέσης από προηγούμενη ζωή; Σύμφωνα με τη θεωρία της μετενσάρκωσης όλοι έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς και ημιτελείς καταστάσεις από το παρελθόν, από άλλες ζωές.
Ανάμεσά τους υπάρχουν κάποιες συναισθηματικές εκκρεμότητες. Σχέσεις που έμειναν μετέωρες. Κάτι τις διέκοψε απότομα. Ο ένας από τους δυο πέθανε ή χρειάστηκε να φύγει μακριά ή εξαναγκάστηκε για διάφορους λόγους να εγκαταλείψει τη σχέση. Εκείνος που έμεινε πίσω κράτησε μέσα του το σοκ του χωρισμού και μια ανεκπλήρωτη βαθιά ανάγκη που καταγράφηκε στην ψυχή του αφήνοντας μια αίσθηση αγωνίας και ανασφάλειας. Έτσι, όταν ξανασυναντά σε επόμενη ζωή το αγαπημένο πρόσωπο έχει την τάση να προσδεθεί επάνω του για να μην το ξαναχάσει. Η θεωρία της μετενσάρκωσης δίνει με αυτόν τον τρόπο μια εξήγηση για τις έντονες σχέσης εξάρτησης.
Μια άλλη παρεμφερής προσέγγιση υποστηρίζει πως οι ασφυκτικές σχέσεις δημιουργούνται ανάμεσα σε αδελφές ψυχές που όταν ξανασυναντούν η μια την άλλη προσδένονται με ισχυρότατα δεσμά. Σαν αυτά που περιγράφει ο Πλάτων στο Συμπόσιό του για τους ανθρώπους που ήταν κάποτε στρογγυλοί και που ο Δίας διαχώρισε κι από τότε ψάχνουν το άλλο τους μισό που σαν το συναντήσουν το αγκαλιάζουν μεθυσμένοι από χαρά και δεν ξεκολλάνε πια. Πίσω από όλες τις θεωρίες και τους μύθους διαφαίνεται πάντα ένας ψυχολογικός παράγων. Μια ανάγκη για επανασύνδεση. Μια βαθύτερη λαχτάρα για έναν άρρηκτο δεσμό. Πρόκειται για τη βαθιά νοσταλγία της ψυχής μας που αποζητά ξανά την πρώτη της αγάπη, δηλαδή την μακαριότητα της σύνδεσής της με το Όλον, το Θεό. Όμως, στην καθημερινότητα αυτό παίρνει άλλες μορφές. Η πιο κοινή είναι οι ερωτικές μας εμμονές.

Οι Ναρκομανείς του Έρωτα
Κάπως, κάποτε όλοι το διαπιστώσαμε από πρώτο χέρι πως υπάρχουν έρωτες που μας κάνουν και βγάζουμε φτερά. Αλλά υπάρχουν κι άλλοι έρωτες που μας τα δένουν. Σφιχτά, τόσο σφιχτά που ξεχνάμε ότι τα έχουμε και νομίζουμε πως το μόνο που μας μένει είναι να αρπαχτούμε από το αγαπημένο πρόσωπο. Για να υψωθούμε με τα δικά του φτερά. Για να έχουμε λόγο ύπαρξης, αξία ως άνθρωποι και για να έχει η ζωή μας νόημα και χαρά. Κι έτσι γινόμαστε φόρου υποτελείς στην αγάπη.
Συμπεριφερόμαστε σαν ναρκομανείς. Αυτός ο χαρακτηρισμός μάλιστα δεν είναι καν μια υπερβολή αλλά μια επιστημονική αλήθεια. Οι ψυχολόγοι δεν διστάζουν να επισημάνουν πως εκτός από τους εθισμένους στα ναρκωτικά και το αλκοόλ, υπάρχουν και οι εθισμένοι στην αγάπη. Προσδένονται ασφυκτικά πάνω σε ένα άλλο πρόσωπο και ζουν τη ζωή τους μέσα από αυτό. « Ακόμα κι αν χρειαστεί να αποκηρύξει τη βάφτισή του, όλα τα σκεύη και τα σύμβολα για τη σωτηρία της ψυχής του, είναι τόσο δέσμιος του έρωτά της ώστε εκείνη μπορεί να κάνει, να ξεκάνει και να ξανακάνει ό,τι θέλει σ’ αυτόν όσο η πείνα του γι αυτήν κυριαρχεί σαν θεός μέσα του» γράφει ο Σαίξπηρ στον Οθέλλο.
Μέγας γνώστης της ανθρώπινης ψυχής και των παθών της ο μεγάλος αυτός συγγραφέας έχει άλλη μια ακόμα πιο ζοφερή περιγραφή της ερωτικής υποτέλειας. Μάλιστα, αναγνωρίζοντας ότι όντως πρόκειται για μια κατάσταση ύπνωσης την τοποθετεί στο «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας». Εκεί, η μαγικά ερωτοχτυπημένη ηρωίδα του απογυμνώνεται από κάθε αξιοπρέπεια καθώς ζητιανεύει την ερωτική εύνοια του αγαπημένου της. « Είμαι σκυλί σου» του λέει «κι όσο εσύ με δέρνεις τόσο σου κουνάω την ουρά μου.
Λοιπόν σαν τέτοιο μεταχειρίσου με, κλώτσα με, χτύπα με, παράτησέ με, χάσε με, μόνο την άδεια δώσε μου σε μένα την ανάξια να τρέχω το κατόπι σου». Λες κι η ίδια της η ζωή κρεμόταν από την παρουσία του. Λες και κάθε αξία που θα μπορούσε να έχει, εκείνος της την έδινε. Ακόμα και με την περιφρόνησή του. Ποιος άραγε θα μπορούσε ποτέ να νιώσει έτσι παρά μόνο εκείνος που με κάποιο τρόπο έχει ξεχάσει τον εαυτό του και βρίσκεται σε κάτι βαθύτερο κι από ύπνο. Σε κατάσταση νάρκης. Σαν τον Ενδυμίωνα.

Τα βήματα της απεξάρτησης
Φαίνεται λοιπόν πως κάπως έτσι βιώνεται πράγματι γιατί όπως προκύπτει εκείνος που παγιδεύεται στον ερωτικό εθισμό αποκτά τη συμπεριφορά του ναρκομανούς. Αποζητά ξανά και ξανά με απόγνωση την παρουσία και την ανταπόκρισή του ερωτικού του αντικειμένου κι όταν δεν την έχει υποφέρει από ένα κανονικό στερητικό σύνδρομο που συμπεριλαμβάνει και σωματικά συμπτώματα. Παθαίνει ταχυπαλμίες ή λιποθυμικές τάσεις.
Πέφτει σε κατάθλιψη και παραίτηση. Κυριεύεται από έντονη νευρικότητα κι απελπισία. Τελικά, αισθάνεται ανημπόρια να τα βγάλει πέρα στη ζωή χωρίς την «αγάπη» του άλλου γι αυτό και μια μερίδα ψυχολόγων προτείνουν ειδικά προγράμματα απεξάρτησης στηριγμένα στα 12 βήματα όπως αυτά των Ανώνυμων Ναρκομανών ή Ανώνυμων Αλκοολικών. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως όσοι πάσχουν από ερωτικό εθισμό υποφέρουν βαθιά και στην ψυχή και στο σώμα γιατί μέσα τους, στο ίδιο το σώμα τους μαίνονται οι χημικές θύελλες.
Ειδικές μελέτες του εγκεφάλου αποκαλύπτουν πως ένας νευροδιαβιβαστής, η φαινυλεθυλαμίνη, μια ουσία που εκκρίνεται όταν είμαστε ερωτευμένοι προκαλεί συναισθήματα ευφορίας και ενθουσιασμού μαζί με μια έντονη υπερδιέγερση. Κάθε φορά που νιώθουμε κύματα μακαριότητας και αγαλλίασης να μας τυλίγουν καθώς συναντάμε τον άνθρωπο που είμαστε ερωτευμένοι, στον εγκέφαλό μας έχει παραχθεί μια νέα «δόση» αυτής της ουσίας. Δεν είναι λοιπόν απλά σχήμα λόγου αλλά βιοχημική πραγματικότητα όταν μερικοί λένε στον αγαπημένο τους «είσαι το ναρκωτικό μου».

Οι Ερωτικά Υποτελείς και οι Φυγάδες
Υπάρχουν δυο βασικές κατηγορίες παικτών στο ερωτικό παιχνίδι: εκείνοι που είναι πρόθυμοι να γίνουν ερωτικά υποτελείς κι εκείνοι που προσπαθούν να κρατηθούν μακριά από τον κίνδυνο της ερωτικής δέσμευσης. Οι εξαρτημένοι και οι αντι-εξαρτημένοι. Οι δεύτεροι βγάζουν πύρινους λόγους για τις αρετές της μοναχικότητας, της αυτοδιάθεσης και της ελευθερίας ενώ οι εξαρτημένοι δεν κουράζονται ποτέ να παραθέτουν τις χαρές της συντροφικότητας, του μοιράσματος και της στοργικής στενής σχέσης.
Αν και συνήθως αυτοκατατασσόμαστε σε μια από τις δυο κατηγορίες υπάρχει το ενδεχόμενο ακόμα και ο αντι-εξαρτημένος να «κολλήσει» σε μια σχέση. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να εξηγηθεί ως μια συνάντηση με τον σύντροφο που κάποτε σε άλλη ζωή χάθηκε προτού προλάβει η σχέση να φθαρεί. Κατά κανόνα πάντως επιλέγουμε έναν από τους δύο ρόλους . Όμως, ενώ οι ερωτικά υποτελείς και οι φυγάδες παραμένουν μόνιμα στο στρατόπεδό τους έχουν παράλληλα τον τρόπο τους να βρίσκουν ο ένας τον άλλο.
Αν κοιτάξετε γύρω σας, ή και στη ζωή σας, θα δείτε πως αυτοί οι διαφορετικοί μεταξύ τους τύποι έλκονται αμοιβαία. Δημιουργούν σχέσεις τις οποίες ο εξαρτημένος επιδιώκει να είναι στενές, υποστηρικτικές και αυτοκόλλητες ώστε να κάνουν τα πάντα μαζί, ενώ ο αντι-εξαρτημένος διεκδικεί το δικαίωμά του στην ελευθερία, στην απόσυρση και στην αυτοδιάθεση. Ποιος έχει δίκιο; Στην πραγματικότητα κανείς. Και οι δυο φοβούνται εξίσου.
«Οι αντι-εξαρτημένοι φοβούνται να ανοιχτούν, να δεσμευτούν, να αφήσουν την καρδιά τους ανοίξει και να αγαπήσει γιατί ρισκάρουν τον τρομερό πόνο της απόρριψης ή της εγκατάλειψης. Οι ερωτικά εξαρτημένοι αρπάζονται από τον άλλον για να μη νιώθουν τη μοναξιά τους, το κενό , τον βαθύ πόνο που υπάρχει μέσα τους» γράφει στο βιβλίο του “Face to face with Fear” o δρ. Tόμας Τρομπ.

Δεν αντέχω τη μοναξιά!
Ο μεγαλύτερος τρόμος του ερωτικά εξαρτημένου είναι να μείνει μόνος του ή να μην αγαπιέται. Γι αυτό συχνά δημιουργεί απελπισμένες σχέσεις και καταβάλει εξίσου απελπισμένες προσπάθειες να τις διατηρήσει. Προσπαθεί να ευχαριστήσει τον πολύτιμο άλλο, να τον κολακέψει, να προσαρμοστεί στις επιθυμίες και τις παραξενιές του και σιγά –σιγά δίχως να το καταλάβει καταλήγει ικέτης της αγάπης του. Με τον καιρό χάνει τα δικά του όρια, την αίσθηση του εαυτού του.
Οι υποχωρήσεις του υπονομεύουν την ατομική του αίσθηση αξιοπρέπειας και αξίας και τότε αισθανόμενος πως δεν αξίζει και πολλά γίνεται ακόμα πιο υποχωρητικός και πρόθυμος να ικανοποιήσει τον σύντροφό του. Όσο πιο πολύ χάνει τον εαυτό του στον άλλο τόσο περισσότερο γαντζώνεται επάνω του για να υπάρχει. Μέσα σ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο ο συναισθηματικά εξαρτημένος αναπτύσσει έναν περίτεχνο τρόπο χειρισμού: υπερπροσφέρει, γίνεται χίλια κομμάτια και ύστερα θυματοποιείται νιώθοντας κατά βάθος θυμό και για τον εαυτό του και για τον άλλο.
Αν μάλιστα αυτός ο άλλος είναι ο τύπος του αντι-εξαρτημένου θα αντιμετωπίζει όλη αυτή την υπερπροσφορά σαν μια ασφυκτική αγκαλιά νιώθοντας καταπίεση, απειλή αλλά και ενοχές. Ο ερωτικά υποτελής σύντροφός του θα φροντίσει να του τις καλλιεργήσει. Τα παράπονα του για αδιαφορία, έλλειψη συναισθηματισμού και διαθεσιμότητας τον κάνουν και νιώθει ακόμα εντονότερη τη διάθεση να αποσυρθεί στα ενδιαφέροντά του και να απομακρυνθεί από τη σχέση που πλέον τη νιώθει σαν βάρος αν όχι σαν διώκτη του. Έτσι ξεσπά ανάμεσα στο ζευγάρι ο τρίτος παγκόσμιος. Κανείς δεν έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τις πραγματικές ανάγκες του.

Όταν γκρεμίζονται οι ψευδαισθήσεις
Όλοι είμαστε αιχμάλωτοι του μικρού παιδιού μέσα μας. Εκείνου που πίστεψε πως μόνο του δεν αξίζει και δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα και πως πρέπει να βρει κάποιον που θα του δώσει αξία και ασφάλεια. Εκείνου που πίστεψε πως όλοι αργά ή γρήγορα εγκαταλείπουν, φεύγουν ή πεθαίνουν. Ο εξαρτημένος ρίχνει το βάρος στον σύντροφό του δίχως να αναλαμβάνει τις ευθύνες του εαυτού του περιμένοντας από αυτόν να του θεραπεύσει τη βαθιά υπαρξιακή του μοναξιά. Ο αντι-εξαρτημένος αρνείται με τη σειρά του να συνειδητοποιήσει τη βαθιά του ανάγκη για συντροφικότητα και ζεστασιά κι έτσι αποσύρεται στον ιδιωτικό του κόσμο για να νιώσει ασφαλής.
Μολονότι εμφανίζεται πιο αυτάρκης η περίφημη μοναχικότητά του γίνεται η ασπίδα του και κρύβεται πίσω της για να μην αισθανθεί τον φόβο του πληγωμένου παιδιού που κατοικεί μέσα του και πάσχει από βαθύ φόβο εγκατάλειψης. «Καλύτερα να παραιτηθεί κανείς από την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να βρει έναν σύντροφο που θα τον καταλάβει και θα τον αγαπήσει αληθινά. Άλλωστε, φροντίζω μόνος μου τον εαυτό μου πολύ καλύτερα. Το να ανοιχτώ και να εμπλακώ σε μια στενή ερωτική σχέση δεν έχει νόημα. Αργά ή γρήγορα θα καταλήξει κι αυτή σε μια νέα απογοήτευση». Με αυτές τις ψευδαισθήσεις τρέφει τον εαυτό του ο φυγάς των στενών σχέσεων ενώ ο ερωτικά υποτελής έχει πειστεί πως κάπου υπάρχει ο τέλειος σύντροφος.
Εκείνος που θα τον καταλάβει πραγματικά, θα τον αγαπήσει και θα διώξει μακριά του κάθε σκιά πόνου και μοναξιάς. Σε όποια από τις δύο θέσεις κι αν βρισκόμαστε πιστεύουμε εξίσου σε παραμύθια. Στην πραγματικότητα, μέχρι να αποφασίσουμε να κάνουμε ψυχολογική δουλειά με τον εαυτό μας, κανείς δεν βλέπει τον σύντροφό του όπως είναι. Απλώς προβάλλουμε ο ένας στον άλλο τους φόβους ή τις ανεκπλήρωτες ανάγκες μας. Για εκείνους που έχουν μεγάλη συναισθηματική προσκόλληση στον σύντροφό τους είναι προφανές πως χρειάζεται να ξαναβρούν τον εαυτό τους. Να τον νοιαστούν προσωπικά αντί να περιμένουν από τον άλλον να το κάνει γι αυτούς.
Και να τολμήσουν να κάνουν πράγματα μόνοι τους ή να πάρουν πρωτοβουλίες που δεν συμπεριλαμβάνουν τον σύντροφό τους όπως το να πάνε με άλλη παρέα μια εκδρομή. «Τι νιώθω ; Τι θέλω πραγματικά; Πώς μπορώ να δείξω έμπρακτη αγάπη και φροντίδα στον εαυτό μου; Μήπως ήρθε η ώρα να μου αφιερώσω προσωπικό χρόνο και να με τιμήσω;» Ιδού 4 βασικά ερωτήματα με τα οποία μπορεί ο συναισθηματικά εξαρτημένος να ξεκινήσει το συναρπαστικό ταξίδι που θα τον οδηγήσει και πάλι στον εαυτό του και θα του επιστρέψει την ενέργειά του πίσω. Και αυτός όπως και ο αντι-εξαρτημένος χρειάζεται να βρουν το θάρρος να κοιτάξουν με αληθινή εντιμότητα τον εαυτό τους. Αυτή είναι τελικά μια πανανθρώπινη αλήθεια που όσο δεν την αντικρίζουμε θα συνεχίζουμε να χτίζουμε και να γκρεμίζουμε σχέσεις εσαεί.

Εσένα, τον Εαυτό σου αναζητάς
Ενήλικες που ερωτοτροπούμε ενώ τα πληγωμένα και φοβισμένα παιδιά μέσα μας πεινούν και διψούν για αγάπη και αποδοχή. Και πίσω από αυτά τα παιδιά, στο βάθος του είναι μας, σαλεύει κάτι ακόμα βαθύτερο: μια υπαρξιακή λαχτάρα για επανασύνδεση με έναν εαυτό τέλειο και ολοκληρωμένο που δεν έχει ανάγκη να βρει κάποιον για να συμπληρωθεί. Είναι ήδη πλήρης. Από την κατάσταση της πληρότητάς του μπορεί να δημιουργήσει ολοκληρωμένες σχέσεις επεκτείνοντας τον εαυτό του και ακτινοβολώντας τη χαρά και την αγάπη του στους άλλους.
Αυτή είναι η βαθύτερη θεραπεία του υπαρξιακού μας διαχωρισμού. Το ξαναθυμήθηκα σε ένα πρόσφατο ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη όπου παραβρέθηκα σε μια σέμα, μια τελετή περιστρεφόμενων Δερβίσηδων. Φεύγοντας αγόρασα ένα βιβλίο με ποιήματα του αρχηγού του τάγματος, του μεγάλου σούφι μυστικιστή του 13ου αιώνα Τζελαλεντίν Ρουμί. Στην πρώτη σελίδα αποκαλύπτει το μεγάλο μυστικό των σχέσεων: «Αν μπορέσεις αληθινά να κοιτάξεις το πρόσωπο του Αγαπημένου θα δεις τον εαυτό σου σε Εκείνον. Εσύ είσαι ο οίκος εσύ και ο οικοδεσπότης. Δεν υπάρχει κανείς άλλος εκτός από εσένα άλλωστε. Εσένα, τον εαυτό σου είναι που αναζητάς. Εσένα.»

Υπήρχε ζωή πριν το Ιντερνετ;

«Πολύ γρήγορα, κανένας δεν θα θυμάται τη ζωή πριν από το Iντερνετ. Τι σημαίνει αυτό το αναπόφευκτο γεγονός;». Με αυτή την ερώτηση αρχίζει ο Καναδός δημοσιογράφος Μάικλ Χάρις το πρώτο του βιβλίο, «Το τέλος της απουσίας» (The End of Absence: Reclaiming What We’ve Lost in a World of Constant Connection, εκδ. Current).

Για να φτάσει σε μια απάντηση, ο Μάικλ Χάρις «χτενίζει» όσα έχουν απομείνει από την προ Iντερνετ ζωή μας, ξεχωρίζοντας τα πράγματα που θα πάρουμε μαζί μας στον δικτυωμένο κόσμο από τα, συχνά πολύτιμα, πράγματα που θα αφήσουμε πίσω. Η ακόρεστη όρεξή μας –για πληροφορίες, ερεθίσματα, επιβεβαιώσεις– θα εξακολουθήσει να είναι μαζί μας. Όταν όμως όλες αυτές οι ανάγκες ικανοποιούνται αμέσως μόλις γίνονται αντιληπτές, η αξία που τους αποδίδουμε μπορεί να υποτιμηθεί.

Χωρίς αυτές τις απουσίες, χωρίς τα συναισθήματα στέρησης, υποστηρίζει ο Χάρις, «κινδυνεύουμε να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας πιστεύοντας ότι τα πράγματα έχουν μικρότερη σημασία». Αναφέρει το παράδειγμα της εταιρείας De Beers, η οποία «αποθηκεύει τα διαμάντια της για να προκαλέσει τεχνητή έλλειψη, δίνοντάς τους μεγαλύτερη αξία». Η κουλτούρα της αφθονίας προκαλεί καταναλωτική υποτίμηση και εκτρέφει ένα αόριστο συναίσθημα ανικανοποίητου.

Ακόμα και η θεμελιακή πράξη του στοχασμού μπορεί να υπονομευθεί εάν η αδράνεια –όταν, για παράδειγμα, περιμένουμε το λεωφορείο– αντικατασταθεί με την εύκολη διασκέδαση που προσφέρει το κινητό τηλέφωνο. Οπως συμβαίνει και με τη μεγάλη μουσική, οι παύσεις αποτελούν εξίσου μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας όσο και τα ηχηρά κρεσέντο. Δεν υπάρχει έμπνευση χωρίς στοχασμό.

Ο Μάικλ Χάρις δεν είναι δογματικός, ούτε κανένας ηλικιωμένος Λουδίτης. Αντιθέτως, χρησιμοποιεί μια πολύ στέρεη επιχειρηματολογία, ακολουθώντας τα βήματα συγγραφέων όπως ο Νίκολας Καρ, του οποίου το βιβλίο «The Shallows» είχε τεράστια επίδραση στην κατανόησή μας για τον τρόπο που το Ιντερνετ μεταλλάσσει το μυαλό μας. Προσπαθώντας να κατανοήσει καλύτερα τις ανησυχίες του, έχει μιλήσει με εκατομμυριούχους του Διαδικτύου, ειδικούς των υπολογιστών, επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων, ακόμα και ψηφιακά ρομπότ. Και το συμπέρασμά του είναι αρκετά μετρημένο.

Παραθέτοντας λόγια του Σενέκα, ο Χάρις τονίζει την ανάγκη να συνδυάζουμε τη μοναξιά με το πλήθος «και να καταφεύγουμε εναλλάξ σε αμφότερα». Όπως οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να αρνηθούν στον εαυτό τους την υπερβολική κατανάλωση λιπαρών και ζάχαρης που το σώμα τους έχει μάθει να λαχταράει, το ίδιο θα πρέπει να δείχνουμε περίσκεψη απέναντι στην τεχνολογία. «Κάθε τεχνολογία θα σε αποξενώσει από κάποιο τμήμα της ζωής σου. Αυτή είναι η δουλειά της. Η δική σου δουλειά είναι να το πάρεις χαμπάρι». Μόνο κάνοντάς το αυτό μπορεί η τελευταία γενιά που γνώρισε τον προ Ιντερνετ κόσμο να διασφαλίσει ότι εκείνοι που ακολουθούν θα εκτιμήσουν όσα κινδυνεύουν να χαθούν.

ΟΧΙ Αυτό ΔΕΝ είναι δικό σου

Ο πρώτος άνθρωπος που περιέφραξε ένα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει “αυτό είναι δικό μου” και βρήκε ανθρώπους τόσο αφελείς ώστε να τον πιστέψουν ήταν ο πραγματικός θεμελιωτής της πολιτικής κοινωνίας.
Από πόσα εγκλήματα δεν θα είχε γλιτώσει το ανθρώπινο γένος αν κάποιος είχε βγάλει τους πασσάλους και σκεπάσει με χώμα τα χαντάκια και φώναζε στους συνανθρώπους του:

“Προσοχή στα λόγια αυτού του απατεώνα, είστε χαμένοι αν ξεχάσετε ότι οι καρποί της γης ανήκουν σε όλους και η ίδια η γη σε κανέναν”

Τα δάκρυα του κρασιού

Πρέπει να είσαι πολύ παρατηρητικός για να το δεις, αλλά φαίνεται ότι, όταν χύνεις κρασί στο ποτήρι σου, κάτι μαγικό συμβαίνει. Τα κύματα του κρασιού που χτυπούν στα τοιχώματα του ποτηριού, σχηματίζουν μία γραμμή πάνω από την επιφάνεια του ποτού. Και από αυτή τη γραμμή κρασιού σχηματίζονται όμορφα “δάκρυα” που κυλούν ακατάπαυστα. Γιατί;
Στην Ελλάδα, καλώς ή κακώς, η κατανάλωση οινοπνευματωδών είναι κανόνας στις εξόδους μας, με το κρασί να έχει σημαντική θέση στις προτιμήσεις μας. Είτε ως συνοδευτικό στο τραπέζι, είτε ως μέσο για να σπάσει ο πάγος σε ρομαντικά ραντεβού, είτε ως το αγαπημένο της παρέας που μαζεύτηκε μετά από καιρό σε ένα μπαράκι ή ένα ταβερνάκι.
Πολλοί από τους λάτρεις του οίνου, θα έχουν προσέξει τις περίεργες σταγόνες που σχηματίζονται στα τοιχώματα του ποτηριού στο οποίο απολαμβάνουν το αγαπημένο τους ποτό.
Κάποιοι, μάλιστα, ίσως να γνωρίζουν ότι αυτές οι σταγόνες αποκαλούνται από ορισμένους “δάκρυα του κρασιού”. Πιθανότατα, όμως, οι περισσότεροι δεν ξέρουν ότι αυτά τα “δάκρυα” είναι ατελείωτα!
Αν τα παρατηρήσει κανείς, θα δει ότι σχηματίζονται, πέφτουν και σχηματίζονται ξανά, κυριολεκτικά, συνέχεια. Γιατί; Η απλοϊκή απάντηση είναι ότι, με κάθε εξωτερική κίνηση, το κρασί κυματίζει εντός του ποτηριού και κυλάει προς τα τοιχώματα και πίσω.
Αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Το κρασί “κλαίει” ακόμα κι αν το ποτήρι μας παραμένει ακίνητο, πάνω στο τραπέζι.
Τι συμβαίνει, λοιπόν και το κρασί που “σκαρφαλώνει” στις επιφάνειες του ποτηριού, αρνείται να πέσει; Για να το καταλάβουμε, πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στις αρχές της επιφανειακής τάσης. Η βασική ιδέα είναι ότι τα υγρά έλκουν άλλα υγρά που βρίσκονται κοντά τους. Η δύναμη αυτής της έλξης εξαρτάται από το υγρό: κάποια υγρά έχουν υψηλή και κάποια χαμηλή επιφανειακή τάση.
Το παραπάνω είναι σημαντικό, καθώς το κρασί αποτελείται κυρίως από αλκοόλ και νερό. Και το αλκοόλ έχει χαμηλότερη επιφανειακή τάση από το νερό. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το αλκοόλ τείνει να εξατμίζεται πολύ γρήγορα. Με βάση τα παραπάνω δεδομένα, μπορούμε επιτέλους να καταλάβουμε τι γίνεται με το κρασί και το “κλάμα” του.
Όταν χύνουμε το κρασί στο ποτήρι, κάποιο από αυτό διασκορπίζεται στα γυάλινα τοιχώματα. Θα περίμενε κανείς ότι αυτό το κρασί, θα κυλούσε σιγά – σιγά, στο κέντρο του ποτηριού, μόλις αυτό βρεθεί σε ηρεμία, ακίνητο. Αλλά όχι! Το στρώμα κρασιού στα τοιχώματα είναι λεπτό, σε σχέση με το μαζεμένο κρασί στο κέντρο του ποτηριού, επομένως το αλκοόλ του εξατμίζεται πιο γρήγορα.
Κατά συνέπεια, το κρασί στα τοιχώματα γίνεται λιγότερο αλκοολούχο από το υπόλοιπο. Αυτόματα, η επιφανειακή του τάση αυξάνεται, αφού πλέον αποτελείται περισσότερο από νερό. Και με βάση τις αρχές της επιφανειακής τάσης, το κρασί που βρίσκεται στα τοιχώματα έλκει το κρασί από το κέντρο του ποτηριού, αναγκάζοντάς το να ανεβαίνει και αυτό προς τα πάνω.
Ωραία, λύσαμε το μυστήριο της “ανάβασης” του κρασιού. Και τα δάκρυα; Πώς σχηματίζονται; Αυτό είναι πολύ απλούστερο. Η επιφανειακή τάση οδηγεί το κρασί προς τα πάνω και η βαρύτητα το έλκει ξανά προς τα κάτω. Και να σου το δάκρυ! Δεν περιμένατε ότι το κρασί θα σκαρφάλωνε μέχρι να βγει από το ποτήρι, έτσι; Κάποια στιγμή, μαζεύεται τόσο ώστε η βαρύτητα να το “συλλαμβάνει” και να το καλεί πίσω.
Ανακεφαλαιώνοντας, το κρασί ανεβαίνει αργά – αργά και με τρόπο που δεν διακρίνει, σχεδόν, το γυμνό μάτι, σχηματίζει μια γραμμή σε κάποιο ύψος πάνω στα τοιχώματα του ποτηριού. Μετά, αναλαμβάνει η βαρύτητα και σταγόνες πέφτουν από αυτή τη γραμμή προς τα κάτω. Λες και το κρασί μας… κλαίει! Και όλο αυτό επαναλαμβάνεται συνεχώς.
Το φαινόμενο έχει περιγραφεί από τον φυσικό James Thomson, το 1855. Και να θυμάστε, το πλήθος των “δακρύων του κρασιού” δεν είναι ένδειξη της ποιότητάς του, όπως εσφαλμένα υποστηρίζουν κάποιοι, αλλά εξαρτάται μόνο από την περιεκτικότητά του σε αλκοόλ.
Όταν θα τσουγκράτε τα κρασοπότηρα, την επόμενη φορά, αφήστε το κρασί να ρίχνει όλα τα δάκρυα κι εσείς απλά χαμογελάστε και απολαύστε τις στιγμές με τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Αν πάλι δεν θέλετε θλιμμένους στη γιορτή σας, ούτε καν το κρασί, καλύψτε με το χέρι σας το ποτήρι για να σταματήσει η εξάτμιση και τα δάκρυα θα εξαφανιστούν.

Γι αυτό οι άντρες τα χάνουν

Γι αυτό οι άντρες τα χάνουν μπροστά σε μια ελκυστική γυναίκα!
Πρόσφατη έρευνα απέδειξε ότι οι άνδρες που ξοδεύουν ακόμη και λίγα λεπτά στην εταιρεία που εργάζονται μαζί με μια ελκυστική γυναίκα έχουν χαμηλότερη επίδοση από αυτούς που συνομιλούν με κάποια γυναίκα που δεν τους ελκύει.
Οι ερευνητές που πραγματοποίησαν τη μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Πειραματικής και Κοινωνικής Ψυχολογίας, τονίζουν ότι ο λόγος μπορεί να είναι ότι οι άνδρες χρησιμοποιούν σε τόσο μεγάλο βαθμό τη λειτουργία του εγκεφάλου τους προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν το άλλο φύλο, που μετά δε μπορούν να συγκεντρωθούν στη δουλειά τους.
Από την άλλη μεριά, οι γυναίκες δεν επηρεάζονται εγκεφαλικά όταν μιλάνε με κάποιο ελκυστικό αρσενικό. Οι επιστήμονες πρεσβεύουν ότι αυτό συμβαίνει επειδή οι άντρες από καταβολής αναζητούν ευκαιρίες ζευγαρώματος παντού και πάντα. Οι γυναίκες, αντίθετα, εστιάζουν περισσότερο στην υγεία, τον πλούτο, το μορφωτικό επίπεδο και την ηλικία του άντρα.

Το Θαύμα της Ζωής – Η Εξέλιξη

Κρυμμένο από τα ανθρώπινα μάτια, το θαύμα της ζωής εκτυλίσσεται μέσα, επάνω και γύρω μας, εκθαμβωτικά όμορφο και απρόσμενα συναρπαστικό. Για πρώτη φορά μπορείτε να εισχωρήσετε σ” αυτόν τον αθέατο κόσμο, χάρη στις συγκλονιστικές φωτογραφίες του διεθνούς φήμης επιστημονικού φωτογράφου, Λένναρτ Νίλσον, βραβευμένου με τρία βραβεία ΕΜΜΥ.

Το πρώτο επεισόδιο, «Η Εξέλιξη», περιγράφει την εξέλιξη της ζωής πάνω στη Γη, σε διάστημα τεσσάρων περίπου δισεκατομμυρίων ετών, παράλληλα με την ανάπτυξη της ζωής από τη σύλληψη μέχρι τη γέννηση. Δείχνει πώς γονιμοποιείται ένα ωάριο, πώς σχηματίζεται το έμβρυο και ποιους δεσμούς διατηρούμε κατά το πολύ πρώιμο εμβρυακό στάδιο με άλλα είδη. Εξετάζει τον πρωταρχικό μηχανισμό της εξέλιξης, τη φυσική επιλογή, μια διαδικασία κατά την οποία γενετικές αλλαγές ή μεταλλάξεις μερικές φορές οδηγούν στην εμφάνιση νέων χαρακτηριστικών στα ζωικά είδη.



 

Θεές σε κάθε γυναίκα

 Τα αρχέτυπα που συντονίζουν κρυφά της ζωή σας:  Φανταστείτε τον κόσμο σαν μια πελώρια θεατρική σκηνή στην οποία συμμετέχει όλη η ανθρωπότητα. Κάθε άνθρωπος με το που συλλαμβάνεται, πριν ακόμα γεννηθεί, εμφανίζεται σ’ αυτή τη σκηνή για να παίξει το ρόλο του στη ζωή και να εκφράσει τον εαυτό του. Το σύμπαν έχει φροντίσει να του προσφέρει το σκηνικό και τα κοστούμια. Μπορεί άνετα να διαλέξει από ένα απέραντο βεστιάριο και να αλλάζει κατά βούληση τα κοστούμια του σε όλη τη διάρκεια του βίου του αλλά μπορεί επίσης να τα εναλλάσσει και μέσα στη μέρα.

Οι φορεσιές αυτές όμως είναι μαγικές. Μόλις κάποιος τις ενδυθεί συντονίζεται με ένα συγκεκριμένο ρόλο, αυτόν που αντιπροσωπεύει το κοστούμι. Ασφαλώς, κάθε ένας θα τον ερμηνεύσει με το δικό του μοναδικό τρόπο όμως θα κρατηθεί πάντα μέσα σε ένα πλαίσιο αναγνωρίσιμο και κοινό για όλους όσοι φορούν επίσης το ίδιο κοστούμι σ’ όποιο μήκος και πλάτος της Γης κι αν κατοικούν και σ’ όποιον αιώνα κι αν ζουν, έζησαν ή θα ζήσουν. Για παράδειγμα, το κοστούμι της «μητέρας» υπαγορεύει ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά στις γυναίκες που θα το φορέσουν ανεξάρτητα από την εποχή ή την κοινωνία στην οποία ζουν.

Βέβαια, κάθε μια από τις ερμηνεύτριες αυτού του ρόλου θα το κάνει με το δικό της εντελώς προσωπικό τρόπο: άλλη θα είναι στοργική, άλλη καταπιεστική, άλλη αδιάφορη, ελεγκτική ή δοτική και πάει λέγοντας. Το μαγικό κοστούμι όμως θα έχει προσδώσει σε όλες κάτι κοινό, θα τους έχει υπαγορεύσει κινήσεις, λόγια και συμπεριφορές παρόμοιες κι ας μην έχουν συναντήσει ποτέ η μια την άλλη. Η αιτία για αυτό το παράξενο φαινόμενο βρίσκεται πίσω, στα παρασκήνια.

Πρόκειται για έναν αθέατο παράγοντα που συνδέει μεταξύ τους όλες τις ερμηνεύτριες του ίδιου ρόλου και ταυτόχρονα τις κινεί με αόρατα νήματα.

Αυτός ο μυστικός σκηνοθέτης είναι τα αρχέτυπα. Η λέξη είναι ελληνική αλλά υιοθετήθηκε και στις υπόλοιπες λατινογενείς γλώσσες για να περιγράψει αυτό το ενδιαφέρον φαινόμενο που απέσπασε την ιδιαίτερη προσοχή του Καρλ Γιουνγκ ο οποίος αποφάσισε να το μελετήσει βαθύτερα. Πριν από τον Γιουνγκ ήταν ο Πλάτων που είχε συλλάβει τη λειτουργία αυτού του φαινομένου. Είχε μιλήσει για τον κόσμο των ιδεών, ένα υπερβατικό πεδίο όπου υπάρχουν οι ιδέες όλων των εκδηλωμένων πραγμάτων στην πρωτογενή τους μορφή.

Ένας χώρος καθαρά πνευματικός και αφηρημένος στον οποίο βρίσκονται τα πρότυπα όσων υπάρχουν στον υλικό κόσμο. Κάτι σαν μήτρα από όπου όλα έλκουν την καταγωγή τους. Πολλούς αιώνες αργότερα ο Γιουνγκ επανήλθε στην πλατωνική αυτή θεωρία για να την επιβεβαιώσει και να υποστηρίξει πως υπάρχει μια παγκόσμια δεξαμενή -που ονόμασε συλλογικό ασυνείδητο- από την οποία αντλούν όλοι οι νόες. Εκεί είναι και ο χώρος των αρχετύπων ή των ιδεών του Πλάτωνα.

Θα μπορούσε να παρομοιαστεί με μια τράπεζα δεδομένων, με την οποία όλοι είμαστε συνδεδεμένοι on line έτσι ώστε κάθε φορά που κάνουμε μια σημαντική επιλογή συνδεόμαστε με ένα αντίστοιχο αρχέτυπο το οποίο επηρεάζει κάθε σχέση της ζωής μας και διαμορφώνει τις ιδιαιτερότητες της συμπεριφοράς μας. Το ενδιαφέρον είναι πως μπορούν να συνυπάρχουν ταυτόχρονα διαφορετικά αρχέτυπα τα οποία να ανταγωνίζονται για την κυριαρχία τους στον ψυχισμό. Ο στόχος είναι εμείς οι ίδιες να αποφασίσουμε ποια όψη του εαυτού μας θέλουμε να εκδηλωθεί και πότε. Αλλιώς θα αγόμεθα και θα φερόμεθα προς κάθε κατεύθυνση.

«Θεϊκές» Επιρροές:  Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, με τη γέννησή μας έχουμε μια τάση να συντονιστούμε με κάποια συγκεκριμένη ποιότητα αρχετύπων. Αν το περιβάλλον ευνοήσει αυτή την τάση θα εκδηλωθούν εντονότερα αν την καταπιέσει θα παραμείνουν ως λανθάνουσες αλλά πιεστικές δυνάμεις στον ψυχισμό που μπορεί να ενεργοποιηθούν αργότερα από την επιρροή που θα ΄χει πάνω μας κάποιο άτομο ή γεγονός. Η Τζιν Σινόντα Μπόλεν καθηγήτρια κλινικής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας παρατηρεί ότι τα αρχέτυπα αλλάζουν ανάλογα με την ηλικία κι ότι γύρω στα 35 με 45 χρόνια μας κάποια από τα επικρατέστερα και ισχυρότερα αρχέτυπα που μας επηρέαζαν μέχρι τότε συχνά ξεθωριάζουν επιτρέποντας σε άλλα να ενεργοποιηθούν εντονότερα.

Η Δρ Μπόλεν γοητεύτηκε από την ελληνική μυθολογία και ανακάλυψε μέσα της έναν μεγάλο αρχετυπικό θησαυρό εμβαθύνοντας ιδιαίτερα στα αρχέτυπα που συνδέονται με το ελληνικό 12θεο. Κάθε ένας από τους Ολύμπιους θεούς και θεές αντιπροσωπεύουν ένα «μαγικό κοστούμι-ρόλο» που ενορχηστρώνει μυστικά τη συμπεριφορά των γυναικών και των ανδρών. Κατά τη γνώμη της τα βρέφη γεννιούνται με χαρακτηριστικά προσωπικότητας τα οποία συμφωνούν με κάποια από τα θεϊκά αρχέτυπα π.χ. είναι συντροφικά όπως η Ήρα ή ικανά να περνούν την ώρα τους μόνα τους όπως η Εστία, είναι σοβαρά και «ώριμα» σαν την Αθηνά ή τσαχπίνικα και παιχνιδιάρικα σαν την Αφροδίτη.

Το υποταγμένο κοριτσάκι που θέλει να κάνει ό,τι του ζητά η μαμά υπακούει στο αρχέτυπο της Περσεφόνης αντίθετα από εκείνο που, συντονισμένο με το αρχέτυπο της ανεξάρτητης Άρτεμης, θέλει να πάρει τους δρόμους μόνο του για να εξερευνήσει τη γειτονιά. Οι κοινωνικές μεταβολές επηρεάζονται επίσης από τα αρχέτυπα. Όπως αυτό της Δήμητρας και της Ήρας με τα οποία συντονίζονταν οι γυναίκες της δεκαετίας του ‘50 που αφοσιώνονταν αποκλειστικά στην ανατροφή των παιδιών τους και στο σύζυγο.

Όταν η Άρτεμη ήρθε στο προσκήνιο ενεργοποίησε τις φεμινίστριες ενώ η Αθηνά εκφράζεται ως η μυστική δύναμη πίσω από τις γυναίκες καριέρας. Η δρ. Μπόλεν παρατηρεί αυτές τις μεταβολές όχι μόνο σε επίπεδο δεκαετιών αλλά και εβδομάδων! Στις κλινικές της έρευνες που δημοσιεύει στο βιβλίο της «Θεές σε κάθε γυναίκα» (εκδόσεις Λιβάνη) αναφέρει συγκεκριμένα πως κατά το πρώτο ήμισυ του κύκλου τους οι γυναίκες είναι περισσότερο εναρμονισμένες με τα αρχέτυπα ανεξαρτησίας όπως της Άρτεμης ή της Αθηνάς. Στη συνέχεια, κατά το δεύτερο ήμισυ του κύκλου ,καθώς το ποσοστό της προγεστερόνης , της ορμόνης της κύησης , αυξάνει γίνονται πιο παθητικές και εξαρτημένες καθώς ενεργοποιούνται τα αρχέτυπα της Δήμητρας, της Ήρας, της Περσεφόνης και της Εστίας.

Αντίστοιχα όταν μια γυναίκα είναι στο γραφείο της και στο ανταγωνιστικό επαγγελματικό περιβάλλον συντονίζεται με τη θεληματική Αθηνά όμως το βράδυ όταν βγει με τον άνδρα που είναι ερωτευμένη η Αφροδίτη αναλαμβάνει δράση στον ψυχισμό της. Στις διάφορες ηλικιακές φάσεις μας επηρεάζουν επίσης διαφορετικά αρχέτυπα: της επαναστάτριας στην εφηβεία, της γυναίκας-θύμα, της σαγηνευτικής ή της γυναίκας-αράχνης ανάλογα με τον τρόπο που αντιδράμε στον έρωτα, της πολεμίστριας όταν διεκδικούμε μια καριέρα, την ανεξαρτησία, της μεγάλης μάνας όταν κάνουμε τα παιδιά μας, της πυργοδέσποινας ή της μοναχής, ανάλογα με την κοινωνικότητά μας.

Οι 4 Φύλακες: Μολονότι μπορούμε να αλλάζουμε με μεγάλη ευκολία τα κοστούμια των ρόλων μας στο μεγάλο θέατρο της ζωής – μπορούμε δηλαδή να συντονιζόμαστε με διαφορετικά αρχέτυπα ανάλογα με τις συνθήκες – φαίνεται πως τελικά κατασταλάζουμε σε έναν μάλλον περιορισμένο αριθμό. Κατά τη γνώμη της Κάρολαϊν Μυςς ο αριθμός αυτός δεν υπερβαίνει τα 12.

Συγγραφέας πολλών μπεστ σέλερς η Μυςς επισημαίνει στο βιβλίο της « Ιερά Συμβόλαια» (εκδόσεις Διόπτρα) ότι από το πλήθος των αρχετύπων υπάρχει μια βασική 12άδα που επηρεάζει πιο άμεσα τον κάθε άνθρωπο. Τα 8 από τα αρχέτυπα αυτής της 12άδας είναι εντελώς υποκειμενικά και μπορεί να διαφέρουν πολύ από άνθρωπο σε άνθρωπο. Όμως τα 4 είναι βασικά , κοινά και παρόντα σε όλους τους ανθρώπους όλων των ηλικιών, πολιτισμών και εποχών.

Πρόκειται για το αρχέτυπο του Παιδιού, του Θύματος, της Πόρνης και του Υπονομευτή. Και τα 4 λειτουργούν μόνιμα στη ζωή μας σε διάφορες παραλλαγές. Το Παιδί λ.χ. έχει πολλές πλευρές: το Αθώο Παιδί, το Πληγωμένο Παιδί, το Ορφανό Παιδί. Το κεντρικό ζήτημα για όλα τα αρχέτυπα του Παιδιού είναι η εξάρτηση και η ευθύνη: πότε να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας και πότε να έχουμε υγιή εξάρτηση. Το Θύμα, παρόν επίσης σε όλους τους ψυχισμούς, ενεργοποιείται όταν νιώθουμε ότι δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε ή έχουμε ανάγκη, όταν μας κακομεταχειρίζονται ή μας αδικούν.

Κάθε φορά που η θλίψη , η απογοήτευση και η αίσθηση ματαίωσης μας τυλίγουν το αρχετυπικό Θύμα έχει ενεργοποιηθεί στον ψυχισμό μας. Όμως δεν πρόκειται απλά για έναν αυτόματο μηχανισμό που λειτουργεί σαν απρόσωπο πρόγραμμα. Υπάρχει ένας βαθύτερος λόγος πίσω από την παρουσία του. Ο κύριος στόχος του αρχετύπου του Θύματος, επισημαίνει η Κάρολαϊν Μυςς είναι η ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης και της προσωπικής δύναμης. Εκείνος που αισθάνεται θύμα αν καταφέρει να συνειδητοποιήσει τι του συμβαίνει μπορεί αντί να βυθιστεί στην αυτολύπηση ή τα παράπονα να μπει στη δράση και να σκεφτεί τι μπορεί να κάνει ώστε να διαφυλάξει τα προσωπικά του όρια. «Πόσο φροντίζω και προστατεύω τον εαυτό μου;» «Κατά πόσο επιτρέπω να με ελέγχουν οι άλλοι;»

Ιδού δυο βασικές ερωτήσεις που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν σαν ξυπνητήρια όταν το αρχέτυπο του Θύματος ενεργοποιείται μέσα μας. Αυτή είναι μια εξαιρετικά σημαντική διαπίστωση γιατί αποκαλύπτει πως και αυτό όπως και κάθε αρχέτυπο δεν είναι απλά ένας υποβολέας της συμπεριφοράς μας αλλά μια αφορμή για να κατανοήσουμε βαθύτερα τον εαυτό μας και μια παρότρυνση για να εμπιστευτούμε τα ισχυρά μας σημεία και να δυναμώσουμε τα αδύναμα.

Στην πραγματικότητα τα πιο «δύσκολα» αρχέτυπα με τα οποία έχουμε συνδεθεί αποτελούν ευκαιρίες προσωπικής ανάπτυξης όπως συμβαίνει λ.χ. με τον Υπονομευτή. Το αρχέτυπο αυτό μας ωθεί να σαμποτάρουμε τις ευκαιρίες που μας παρουσιάζονται. Είναι αυτό που προσπαθεί να γκρεμίσει τις προσπάθειές μας, που μας παροτρύνει να διακόψουμε μια δίαιτα όταν αρχίσουμε να χάνουμε κιλά, που αμφισβητεί αν είμαστε ικανές να τα καταφέρουμε σε οποιοδήποτε τομέα.

Έχει τη δύναμη να μας κάνει να μη διακρίνουμε ή να μην αρπάζουμε τις ευκαιρίες. Πίσω από αυτό το αρχέτυπο υπάρχει το άγχος της αλλαγής και της αποτυχίας, η ανησυχία ότι δεν θα είμαστε σε θέση να τα βγάλουμε πέρα στη ζωή και κυρίως ο φόβος της ανάληψης ευθύνης. Η Κάρολαϊν Μυςς μας προτρέπει να κυριαρχήσουμε σ’ αυτό το αρχέτυπο ρισκάροντας, κάνοντας πράξεις θάρρους και ακολουθώντας τη διαίσθησή μας αντί τις αποκαρδιωτικές παραινέσεις του.

Όσο για το αρχέτυπο της Πόρνης που όλοι άνθρωποι μοιράζονται ανεξαρτήτως φύλου ενεργοποιείται κάθε φορά που κάνουμε συμβιβασμούς και ξεπουλάμε την ηθική μας, την ακεραιότητά μας, το σώμα, τις γνώσεις, τους φίλους μας κλπ για χάρη της υλικής ασφάλειας. Η πόρνη εμφανίζεται επίσης όταν μας ζητούν να κάνουμε κάτι ανήθικο ή παράνομο «για την παρέα» ή όταν λέμε ή κάνουμε πράγματα με τα οποία διαφωνούμε κατά βάθος μόνο και μόνο για να πετύχουμε κάτι ή για να γίνουμε αρεστές.

Τα Αρχέτυπα της Φυλής: Αν κοιτάξουμε εξωτερικά τους μύθους και τα παραμύθια κάθε έθνους θα δούμε μια παρέλαση αρχετυπικών μορφών. Καθώς αυτές οι ιστορίες περνούν από γενιά σε γενιά δημιουργούν ένα είδος μαγνητικής έλξης έτσι που κάθε λαός προσελκύεται ευκολότερα από τα αρχέτυπα της φυλής του. Ας δούμε λοιπόν 5 από τα χαρακτηριστικά γυναικεία ελληνικά αρχέτυπα:   

Ναυσικά:  Είναι η γυναίκα που βοηθά , προσφέρει δύναμη και συμπαράσταση υλική και ηθική ιδίως σε άντρες – ναυάγια τους οποίους προσπαθεί «να σώσει». Μπορεί να αφιερώσει τη ζωή της σε τέτοιους συντρόφους με την ελπίδα να τους βοηθήσει και να τους γλιτώσει από τις «κακές συνήθειες», το αλκοόλ, την οικονομική καταστροφή, τη δυστυχία της ζωής τους ή τα άθλια παιδικά τους χρόνια. Συχνά αφού έχει προσφέρει γην και ύδωρ διαπιστώνει πως ο «άσωτος» δεν θέλει καθόλου να σωθεί.

Στην ακραία του μορφή αυτό το αρχέτυπο ωθεί τη γυναίκα στη δημιουργία απελπισμένων σχέσεων για τις οποίες καταβάλει εξίσου απελπισμένες προσπάθειες να διατηρήσει. Προσπαθεί να ευχαριστήσει τον πολύτιμο άλλο, να τον κολακέψει, να προσαρμοστεί στις επιθυμίες και τις παραξενιές του και σιγά – σιγά δίχως να το καταλάβει καταλήγει ικέτης της αγάπης του. Με τον καιρό χάνει τα δικά της όρια, την αίσθηση του εαυτού της.

Οι υποχωρήσεις της υπονομεύουν την ατομική της αίσθηση αξιοπρέπειας και αξίας και τότε αισθανόμενη πως δεν αξίζει και πολλά γίνεται ακόμα πιο υποχωρητική και πρόθυμη να ικανοποιήσει τον σύντροφό της. Όσο πιο πολύ χάνει τον εαυτό της στον άλλο τόσο περισσότερο γαντζώνεται επάνω του για να υπάρχει. Μέσα σ’ αυτόν τον φαύλο κύκλο αναπτύσσει έναν περίτεχνο τρόπο χειρισμού: υπερπροσφέρει, γίνεται χίλια κομμάτια και ύστερα θυματοποιείται νιώθοντας κατά βάθος θυμό και για τον εαυτό της και για τον άλλο.   

Ιφιγένεια: Το αρχέτυπο της Ιφιγένειας είναι ουσιαστικά αυτό της υποταγμένης κόρης όπως της ηρωίδας που πείστηκε ότι ο πατέρας της ήθελε να την παντρέψει με τον Αχιλλέα ενώ στην πραγματικότητα ήθελε να τη θυσιάσει για να φυσήξει ούριος άνεμος και να αποπλεύσουν τα καράβια για την Τροία. Ενεργοποιείται στη γυναίκα πως ως νεαρό κορίτσι ήταν υπό την έντονη εξουσία ενός ισχυρού πατέρα, υποταγμένη και πειθήνια ή του είχε αδυναμία, τον θαύμαζε και του ήταν βαθιά αφοσιωμένη.

Μπορεί λ.χ. να πείστηκε να ακολουθήσει μια καριέρα ή να κάνει ένα γάμο που ικανοποιούσε τις δικές του ανάγκες και φιλοδοξίες αλλά που δεν ταίριαζε καθόλου σ’ εκείνη. Ακόμα κι αν ο πατέρας δεν θυσιάζει συνειδητά τα όνειρα της κόρης του εκείνη αισθάνεται πως το έχει κάνει μόνη της καθώς αυτοπεριορίστηκε και πρόδωσε τις βαθύτερες ανάγκες της μόνο και μόνο γιατί υιοθέτησε τις ιδέες του πατέρα ή υπάκουσε πιστά στις εσφαλμένες εντολές του.

Αργότερα, ως γυναίκα θα επαναλάβει το ίδιο με τον σύζυγο υποτασσόμενη στις δικές του επιθυμίες, ιδέες και εντολές καταπνίγοντας τις δικές της. Κάθε αρχέτυπο όπως και αυτό μπορεί να λειτουργήσει αντίστροφα. Στην περίπτωση αυτή η αντι-Ιφιγένεια είναι η κόρη και αργότερα η γυναίκα που επαναστατεί ενάντια σε κάθε ανδρική εξουσία. Το όραμά της είναι να αποδράσει, να φύγει για κάπου μακριά όπου θα ζήσει ελεύθερη, αυτεξούσια αφοσιωμένη σε ένα σκοπό μεγαλύτερο από αυτόν που θα της καθόριζε η πατρική εντολή.   

Αμαζόνα Ιππολύτη: Η γυναίκα που είναι συνδεδεμένη με το αρχέτυπο της Αμαζόνας θυσιάζει ένα μέρος του εαυτού της, για να αυξήσει τις «πολεμικές» της ικανότητες. Από μικρή θέλει να επαναστατήσει στις γονεΪκές παραινέσεις. Εάν τα αγόρια κάνουν κάτι και εκείνη δεν μπορεί «επειδή είναι κορίτσι» ουρλιάζει και διαμαρτύρεται. Είναι ανεξάρτητη, αδέσμευτη και αυτάρκης γι’ αυτό και οι συναισθηματικές συγκινήσεις δεν την αποσπούν από αυτό που θεωρεί σημαντικό για την ίδια.

Ως αρχέτυπο εκφράζει την ανάγκη για αυτονομία. Καθώς μπορεί να θέτει στόχους και όρια δεν γίνεται εύκολα το θύμα των άλλων. Δεν επηρεάζεται από την επιθυμία της για κάποιον άντρα αλλά μάλλον υπάρχει ανεξάρτητα από αυτόν και ανήκει εξολοκλήρου στον εαυτό της. Ενεργεί ωθούμενη από την ανάγκη να ακολουθήσει τις προσωπικές της αξίες και ανοίγει μόνη της το δρόμο της χωρίς να περιμένει υποστήριξη ή έγκριση από τους άλλους.

Ένα κομμάτι του εαυτού της παραμένει αγνό και άμωμο γιατί δεν το αποκαλύπτει, το κρατά ιερό και απαραβίαστο. Χαίρεται τη σωματική αντοχή της και απολαμβάνει τη διαύγεια του μυαλού της. Οποιονδήποτε στόχο κι αν βάλει θα ωθήσει τον εαυτό της στα άκρα. Θεωρεί το σεξ ένα αναζωογονητικό σπορ παρά ένα παράγοντα σχέσης ή δέσμευσης. Με ενεργοποιημένο το αρχέτυπο της Αμαζόνας μια γυναίκα νιώθει ισχυρή όταν πρόκειται να αγωνιστεί για τους σκοπούς και τις αρχές της και όταν βρίσκεται σε καλή φυσική κατάσταση, για εκείνη το γυμνασμένο σώμα είναι σημαντικό. Σαν μεγάλη αδελφή προσφέρει τη βοήθειά της όπου και όποτε της ζητηθεί και θεωρεί πολύ σημαντική τη φιλία με άλλες γυναίκες και τη συμμετοχή της σε ομάδες, ιδίως όταν στηρίζουν αδύναμους.
Αντιγόνη: Η Αντιγόνη που γίνεται πρώτα η συνοδός του τυφλού πατέρα της Οιδίποδα και ύστερα προκειμένου να θάψει τον αδελφό της τον Πολυνείκη παραβιάζει την εντολή της πολιτείας και καταδικάζεται σε θάνατο αντιπροσωπεύει το αρχέτυπο της γυναίκας που υπακούει στους εσωτερικούς της ηθικούς νόμους θυσιάζοντας όλες τις προσωπικές της ανάγκες. Είναι εκείνη που δεν παντρεύεται, δεν κάνει δική της οικογένεια αλλά αφοσιώνεται στην πατρική για να υπηρετεί τους γονείς, τα αδέλφια, τα ανίψια.

Έχει μια πολύ ισχυρή αίσθηση χρέους και είναι πρόθυμη να το εκπληρώσει. Πίσω από αυτό το αρχέτυπο όμως συχνά κρύβεται ο φόβος να γίνει σύζυγος και μητέρα. Από αυτή την άποψη είναι το σύμβολο της αυταπάρνησης αλλά και της παραίτησης από τις προσωπικές χαρές αφού επωμίζεται εξ ολοκλήρου το φορτίο της οικογένειας φθάνοντας στο σημείο της πλήρους αυτοθυσίας.

Πηνελόπη: Το αρχέτυπο εκφράζεται στη γυναίκα που είναι απόλυτα αφοσιωμένη στον σύντροφό της. Μπορεί να παραμένει η αιώνια αρραβωνιαστικιά ή η πιστή γυναίκα του συχνά απόντα συζύγου. Όταν δεθεί με έναν άντρα αποφεύγει όλους τους υπόλοιπους, δεν φλερτάρει και επιδιώκει να μην τους προκαλεί με την εμφάνισή της. Αν δεν είναι ο σύντροφος της παρών περιορίζει τη θηλυκότητά της προς όφελος της πνευματικότητας κι έχει την τάση να αποσύρεται αναζητώντας την απόλυτη ηρεμία την οποία βρίσκει πιο εύκολα στην απομόνωση.

Έχει μέσα της ένα στοιχείο μοναχής και εκφράζεται με έναν ήρεμο και καθόλου ενοχλητικό τρόπο δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα ζεστασιάς και ήρεμης τάξης. Της ταιριάζει η παλιομοδίτικη ιδέα της «καλής συζύγου». Ο σύζυγος εκτιμά ότι δεν είναι υποχρεωμένος να ασχολείται με τα του οίκου γιατί εκείνη φροντίζει να επιστρέφει πάντα σε ένα ζεστό, ήσυχο σπιτικό μετά τις εξορμήσεις του στον κόσμο κι εκείνη είναι πάντα εκεί. Όμως, αν και φαίνεται υποταγμένη στο ρόλο της κατά βάθος έχει μια εσωτερική αυτονομία, πάντα είχε.

Το αρχέτυπο της παρέχει την ικανότητα για δεσμό, για νομιμότητα και πίστη, ενώ δίνει τεράστια αντοχή στην αντιμετώπιση των δυσκολιών που προκύπτουν εξαιτίας της κακής συμπεριφοράς του συντρόφου / συζύγου. Τελικά ισχυρότερη από οποιαδήποτε κακουχία μέσα στη σχέση αποδεικνύεται η ανάγκη της γυναίκας που είναι συντονισμένη με το αρχέτυπο της Πηνελόπης να παραμένει ακλόνητη στο ρόλο της επίσημης συντρόφου ή της συζύγου.

Bolen, Jean Shinoda (Mπόλεν Tζιν Σινόντα) είναι αναλύτρια της σχολής Γιουνγκ, καθηγήτρια κλινικής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Kαλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο, συγγραφέας πολλών βιβλίων και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Iδρύματος για τις Γυναίκες. Eίναι επίσης επίτιμο ισόβιο μέλος της Aμερικανικής Ψυχιατρικής Eταιρείας και του Aμερικανικού Συμβουλίου Ψυχιατρικής και Nευρολογίας. Διδάσκει και οργανώνει σεμινάρια στο Σαν Φρανσίσκο και σε όλες τις Πολιτείες της Aμερικής.  Eίναι παντρεμένη με τον Tζέιμς Mπόλεν, επιμελητή και συντάκτη του περιοδικού New Realities, στο οποίο αρθρογραφεί και η ίδια. Έχουν δύο παιδιά και μένουν στο Mιλ Bάλεϊ, στην Kαλιφόρνια.

Βεδουϊνοι: Οι Μυστηριώδεις Άνθρωποι της Έρήμου

Μαρόκο, Αίγυπτος, Τυνησία, Ιορδανία- Πέτρα: οι Βεδουίνοι έχουν πατρίδα την έρημο

Ο αέρας στα στενά δρομάκια της αγοράς του Μαρακές μύριζε σκόνη και πιπεράτα μπαχαρικά. Μεγάλα ορθάνοιχτα σακιά απ’ όπου ξεχείλιζαν το σαφράν το κάρδαμο και τα μοσχοκάρυδα ήταν στοιβαγμένα πλάι στην είσοδο των μικρομάγαζων που πουλούσαν μπαχαρικά και λιβάνια. Στα χοντρά ξύλινα ράφια τους ήταν αραδιασμένα σακουλάκια από φλούδες ,ρίζες, αποξηραμένους καρπούς και άνθη. Εκεί, λοιπόν, ανάμεσα στους γευστικούς και αρωματικούς εκπροσώπους του φυτικού βασιλείου ανακάλυψα κάποτε και κάποιους «παρείσακτους» προερχόμενους από το ζωικό βασίλειο: αποξηραμένα μικρά σκαθάρια κλεισμένα σε μια μεγάλη διάφανη γυάλα. Ιρίδιζαν όμοια με χρυσόμυγες

Ο μαγαζάτορας είχε χαμογελάσει με νόημα και με μάτι που σπινθήριζε είχε εξηγήσει σε σπασμένα αγγλικά “ this, man eats,woman no sleep!” Αυτό ήταν το πρώτο από τα μυστικά των Βεδουίνων που ανακάλυψα ταξιδεύοντας στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής εκεί όπου παρά την επέλαση του δυτικού πολιτισμού οι μυστηριώδεις πλάνητες της ερήμου κρατούν ακόμα ζωντανή την πανάρχαια παράδοσή του και τα μυστικά της. Όπως αυτό των σκαθαριών που τα χρησιμοποιούν –και είναι !- πανίσχυρα αφροδισιακά.

Ή όπως η μαύρη σκόνη, το Kohl. Το περίφημο βελούδινο βλέμμα των γυναικών της ερήμου χρωστάει ένα μέρος του μυστηρίου του στο kohl, τη μαύρη βαφή με την οποία περιγράφουν τα μάτια τους. Για τις γυναίκες της Δύσης που το υιοθέτησαν το κολ δεν είναι παρά μια μαύρη σκόνη που χρησιμεύει στο μακιγιαζ γι αυτό και τους φαίνεται παράξενο που τα παιδιά των Βεδουίνων έχουν βαμμένα μάτια. Για τους ανθρώπους της ερήμου όμως, το κολ δεν είναι απλώς ένα μέσον καλλωπισμού αλλά κυρίως και πρωτίστως φαρμακευτική προφύλαξη.

Φτιαγμένο από αμύγδαλα, σκόνη από καμένα τσόφλια σκληρών καρπών, γραφίτη, σανδαλόξυλο και λάδι, χρησιμεύει ως προφυλακτικό της περιοχής των ματιών από τον καυτό ήλιο και την άμμο προστατεύοντας επίσης από οφθαλμικές μολύνσεις. Αντίστοιχες φαρμακευτικές ιδιότητες έχει και η χένα με την οποία βάφουν τα μαλλιά τις παλάμες και τις πατούσες των ποδιών τους. Η βαφή των χεριών και των ποδιών με χένα έχει επίσης και μαγικοθρησκευτικό χαρακτήρα. Το ίδιο και το τατουάζ που ιχνογραφείται στα χέρια και στο πρόσωπο.

Σαργκίγια θα πει ανατολικός άνεμος: Δεινοί πολεμιστές, σκληροτράχηλοι κι εσωστρεφείς οι Βεδουίνοι είναι ενταγμένοι σε φυλές με αυστηρά προγονικά έθιμα ,σαφή ιεραρχία και πανάρχαια μυστικά. Πολλά τους τα έμαθε η ίδια η φύση γι αυτό και συχνά παίρνουν τα ονόματά τους από αυτήν.  Σάτουα είναι όνομα γυναίκας αλλά σημαίνει ανοιξιάτικη βροχή και Σαργκίγια θα πει ανατολικός άνεμος αλλά έτσι ονομάζονται πολλά αγόρια αν γεννηθούν ώρα που φυσά ανατολικός άνεμος.

Στις μυστικές παραδόσεις των Βεδουίνων σπουδαία θέση κατέχει επίσης και ο έναστρος ουρανός. Όποιος έχει βρεθεί νύχτα στην έρημο, έχει την εμπειρία της εγγύτητας των άστρων που φαίνονται πολύ κοντινά καθώς δεν ξεθωριάζουν από τη φωτορύπανση των πόλεων. Ο νυχτερινός ουρανός ήταν πάντα μέγας δάσκαλος αλλά και χάρτης πορείας για τους Βεδουίνους γι αυτό και τον μελετούσαν με μεγάλη προσοχή. Δεν είναι τυχαία άλλωστε, η φήμη που έχουν οι αρχαίοι Άραβες αστρονόμοι.  Άλλο τόσο δεν είναι τυχαία τα γεωμετρικά σχέδια που υφαίνονται πάνω στο ύφασμα της σκηνής ή των ενδυμάτων τους. Αποτελούν σχηματικές απεικονίσεις του ήλιου, της σελήνης και των άστρων.

«Σπίτι από μαλλί» έτσι ονομάζουν στη γλώσσα τους τη σκηνή τους . Αν το φυσικό περιβάλλον διαμορφώνει τον ψυχισμό των ανθρώπων δεν είναι απορίας άξιο γιατί οι Βεδουίνοι είναι τόσο μυστηριώδεις, περήφανοι και λάτρεις της ελευθερίας. Κατοικώντας σε αχανείς ερήμους όπου το βλέμμα τους απλώνεται μακριά στον ορίζοντα δίχως εμπόδια και παρεμβολές έμαθαν να μην ανέχονται τους περιορισμούς. Κι αν τους χειμερινούς μήνες μαζεύονται σε χωριά, μόλις μπει η άνοιξη επιστρέφουν στο νομαδικό τρόπο ζωής αφού οι Βεδουίνοι εξ ορισμού είναι μετακινούμενος πληθυσμός.

Δεν χτίζουν αλλά υφαίνουν τα σπίτια τους που μπορούν να διπλωθούν και να φορτωθούν στην πλάτη μιας καμήλας. Οι βεδουίνικες σκηνές φτιαγμένες από χοντρό ύφασμα , εύκολες στη μεταφορά ,στήνονται και ξεστήνονται ταχύτατα για να ακολουθήσουν τη φυλή και τα κοπάδια της στις περιπλανήσεις τους. Καθώς δεν καθηλώνονται σε έναν τόπο, δεν έχουν την ανάγκη να κατέχουν ένα συγκεκριμένο κομμάτι γης για να προσκολληθούν σ’ αυτό. Έτσι επεκτείνουν τα όριά τους σε πολύ ευρύτερες εκτάσεις. Δεν ανήκουν πουθενά αλλά συγχρόνως τους ανήκει όλο το εύρος της περιοχής που κινούνται. Γι’ αυτό και κατέχουν πολλά μυστικά μερικά υπό μορφή θρύλων.

H Πέτρα Ανακαλύπτεται ξανά: Ανάμεσά στους πολλούς θρύλους και εκείνος για την ύπαρξη μιας μυστηριώδους ροζ πολιτείας κρυμμένης σε ένα φαράγγι της Πετραίας Αραβίας. Γοητευμένος από αυτό το θρύλο ένας Ελβετός διανοούμενος ο Λούντβιχ Μπέρκχαρντ έκανε σκοπό της ζωής του να ανακαλύψει αυτό το μυστικό των Βεδουίνων. Ήθελε να αποδείξει ότι η θρυλική ροζ πολιτεία υπήρχε. Έπρεπε όμως να καταφέρει να προσεγγίσει τους αγέρωχους και επιφυλακτικούς προς τους ξένους Βεδουίνους. Έτσι αφού σπούδασε αραβικά στο Κέιμπριτζ εγκαταστάθηκε στη Συρία. Εκεί έμαθε σιγά- σιγά τη βεδουίνικη διάλεκτο, τις συνήθειες και τους τρόπους τους. Μαυρισμένος από τον ήλιο, φορώντας βεδουίνικα ρούχα και έχοντας αποστηθίσει ολόκληρα αποσπάσματα από το Κοράνι εμφανίστηκε ως προσκυνητής που θέλει να επισκεφθεί τον τάφο του Ααρών.

Πίστευε πως ο τάφος αυτός βρισκόταν στην άκρη της ρόδινης πολιτείας. Οι Βεδουίνοι πείστηκαν και τελικά τον οδήγησαν στο μυστικό φαράγγι που μόνο αυτοί γνώριζαν. Στο τέλος του φαραγγιού ο Μπέρκχαρντ ήρθε αντιμέτωπος με ένα απίστευτο θέαμα, μια ολόκληρη αρχαία πολιτεία κυριολεκτικά σμιλεμένη μέσα σε ρόδινους βράχους. Περίτεχνοι ναοί, κρήνες, δρόμοι όλα είχαν ένα αχνό τριανταφυλλί χρώμα. Εκείνη τη μέρα του 1812 ο Μπέρκχαρντ ήταν ο πρώτος δυτικός που αντίκριζε ύστερα από 2000 χρόνια την περίφημη πόλη Πέτρα στην Ιορδανία . Οι φύλακες του μυστικού τόπου οι Βεδουίνοι, είναι και σήμερα φύλακες της Πέτρας. Αλλά και οι άτυποι φύλακες των πυραμίδων στην Αίγυπτο ή των αρχαιολογικών χώρων στο Μαρόκο και την Τυνησία πάλι Βεδουίνοι είναι. Έχοντας ζήσει επί γενιές γύρω από τα αρχαία κτίσματα τα θεωρούν «δικά» τους.

Το Μυστικό του Τρίτου Φλιτζανιού Καφέ: Άνυδρη έρημος που ψήνεται στους 60 βαθμούς τη μέρα και κρυσταλλιάζει κοντά στο μηδέν τη νύχτα, απέραντα τοπία από χρυσαφιά άμμο που διακόπτονται από ξαφνικά διαλείμματα καταπράσινων οάσεων. Αυτό είναι το φυσικό τοπίο με το οποίο ζυμώθηκαν γενιές και γενιές Βεδουίνων. Γι αυτό και τα έθιμά τους είναι ιδιότυπα. Ακόμα κι όσα αφορούν το σερβίρισμα του καφέ. Ό,τι είναι για τους Κινέζους η ιεροτελεστία του τσαγιού είναι για τους Βεδουίνους το σερβίρισμα του καφέ που οι κόκκοι του αλεσμένοι με κάρδαμο και ρίζες αρωματικών φυτών του δίνουν μια γεύση ροδόνερου.

Στον επισκέπτη προσφέρονται μέχρι τρία φλιτζάνια καφέ. Ο πρώτος καφές είναι πάντα γλυκός. Ο δεύτερος καφές είναι μέτριος. Ο τρίτος πικρός. Αυτός θεωρείται μεγάλη αγένεια όχι εκ μέρους του οικοδεσπότη αλλά εκ μέρους του επισκέπτη. Το τρίτο φλιτζάνι με τον πικρό καφέ του θυμίζει πως ο χρόνος της επίσκεψής του παρατράβηξε και πως θα έπρεπε να έχει ήδη φύγει. Οι Βεδουίνοι είναι φιλόξενοι αλλά υπακούουν σε αυστηρούς εθιμοτυπικούς κανόνες. Κάθε επισκέπτης που προσεγγίζει τη σκηνή πρέπει να σταματήσει στην είσοδο χωρίς να μπει αν δεν τον καλέσουν μέσα. Αν τον καλέσουν τον υποδέχονται σαν πρίγκιπα και είναι καλόδεχτος για τρεις μέρες. Μετά πρέπει να φύγει. Λένε μάλιστα πως το φίδι είναι πιο ευπρόσδεκτο από τον επισκέπτη που παρατείνει τη διαμονή του.

Αυτό προφανώς έχει να κάνει με την επάρκεια νερού και τροφής αλλά και με τις λεπτές ισορροπίες που αφορούν τις γυναίκες. Όσο φιλοξενείται κάποιος σε βεδουίνικη σκηνή δεν πρέπει να σηκώσει τα μάτια του να κοιτάξει τις γυναίκες της οικογένειας που περνούν τον περισσότερο καιρό τους πίσω από μια κουρτίνα που χωρίζει τη σκηνή στα δυο. Από τη μια πλευρά είναι το «σαλόνι» όπου κάθονται οι άντρες και οι φιλοξενούμενοί τους και από την άλλη πλευρά είναι ο χώρος των γυναικών που μαγειρεύουν, φροντίζουν τα μωρά και κάνουν διάφορες δουλειές «νοικοκυριού» Το μόνο που δεν τις απασχολεί είναι το σκούπισμα αφού οι σκηνές στήνονται κατευθείαν στην άμμο ενώ πολύχρωμα χειροποίητα υφαντά στρώνονται καταγής.

Δίχως Τραπέζι δεν έχει Σεξ: Οι Βεδουίνες συνήθως είναι καταστόλιστες με πολλές σειρές από κολιέ και βραχιόλια και δαχτυλίδια σε όλα τα δάχτυλα. Δεν πρόκειται για απλή ματαιοδοξία και κοκεταρία αλλά για ανάγκη επιβίωσης. Οι Βεδουίνοι, ως μουσουλμάνοι, μπορούν πανεύκολα να χωρίσουν τις γυναίκες τους απλώς λέγοντάς τους τρεις φορές «σε χωρίζω». Σύμφωνα με το ισλαμικό δίκαιο η γυναίκα θα πρέπει να φύγει μαζί με τα παιδιά της –εκτός κι αν θέλει να τα κρατήσει ο άντρας- και δεν της επιτρέπεται να πάρει τίποτα μαζί της. Ούτε καν τα ρούχα της. Φεύγει με ό,τι φοράει εκείνη τη στιγμή. Συνεπώς τα κοσμήματα που φοράει καθημερινά αποτελούν την προσωπική της περιουσία που σε περίπτωση διαζυγίου θα είναι γι’ αυτήν πόροι επιβίωσης.

Το διαζύγιο είναι πάντα σε βάρος της γυναίκας. Αντίστοιχα, όμως, ο γάμος είναι σε βάρος της τσέπης του άντρα επειδή είναι ο γαμπρός που πρέπει να δώσει αδρή προίκα στον πατέρα της νύφης. Αν μάλιστα είναι πλούσιος λ.χ. σείχης πρέπει να πληρώσει το βάρος της νύφης σε χρυσό σύμφωνα με τα βεδουίνικα έθιμα. Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί Βεδουίνοι δεν παντρεύονται σε νεαρή ηλικία αν είναι φτωχοί, επειδή δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στην προίκα και στα γαμήλια έξοδα. Όταν τελικά, έρθει εκείνη η ώρα ο γαμπρός συνοδευόμενος από την οικογένειά του, τα σημαντικότερα πρόσωπα της φυλής και τον αρχηγό, πηγαίνουν στη σκηνή της νύφης.

Ο πατέρας της τους καλωσορίζει και προσφέρει μόνο ένα φλιτζάνι καφέ στον πιο σημαντικό από τους επισκέπτες. Αυτός το δίνει στο διπλανό του λέγοντας πως εκείνος είναι πιο σπουδαίος. Κι εκείνος όμως το δίνει και πάλι σε κάποιον άλλο κι έτσι το φλιτζάνι περιφέρεται μέχρι που κάποιος το κρατά. Τότε αρχίζει να μιλά εκπροσωπώντας τον γαμπρό: «στο όνομα του Θεού του πολυεύσπλαχνου ζητάμε να γίνουμε συγγενείς σου. Θέλουμε την κόρη σου για τον τάδε»  Σε αυτό το σημείο αναφέρουν το όνομα του γαμπρού αλλά προσέχουν να μην αναφέρουν το όνομα της νύφης επειδή θεωρείται απρέπεια και υπερβολική οικειότητα.

Τη μέρα του γάμου μια ομάδα γυναικών και ιππέων πάνε καλπάζοντας να πάρουν τη νύφη. Αυτή όμως βλέποντάς τους πρέπει να τρέξει δήθεν για να τους αποφύγει για να μη δείξει ότι ανυπομονεί να παντρευτεί. Αυτό είναι ένα παλιότερο κατάλοιπο από την εποχή που έφιπποι επιδρομείς άρπαζαν τις γυναίκες. Το πιο παράδοξο από τα έθιμα των Βεδουίνων είναι πως η τελετή του γάμου δεν δίνει στο νιόπαντρο ζευγάρι το δικαίωμα να κάνει έρωτα. Αυτό αποκτάται μετά το τραπέζι του γάμου. Στο γαμήλιο τραπέζι προσκαλούνται από 300 ως 2000 άτομα και τα έξοδα βαρύνουν αποκλειστικά το γαμπρό, που όμως ήδη έχει πληρώσει προίκα για να πάρει τη νύφη.

Είναι συχνό λοιπόν το φαινόμενο να μη μπορεί να ανταπεξέλθει στα έξοδα κι έτσι το γαμήλιο δείπνο μπορεί να καθυστερήσει ακόμα κι ένα ολόκληρο χρόνο! Σε αυτό το διάστημα ο γάμος παραμένει ανολοκλήρωτος και οι νιόπαντροι ανέραστοι! Βαρύ το τίμημα της αυστηρής τήρησης των εθίμων αλλά και δύσκολη η νομαδική ζωή. Ιδιαίτερα στην εποχή μας που τα σχολεία, οι ανέσεις του ηλεκτρισμού και του τρεχούμενου νερού και τα νοσοκομεία που υπάρχουν στις πόλεις προσελκύουν όλο και μεγαλύτερους αριθμούς Βεδουίνων.

Οι Νομάδες που γίνονται αστοί: Σιγά- σιγά οι φυλές εγκαταλείπουν την έρημο και εγκαθίστανται στις πόλεις και στα χωριά. Παραμένουν ωστόσο αρκετές οικογένειες που επιμένουν στον παλιό τρόπο ζωής μετακινούμενες από τόπο σε τόπο μαζί με τα σπίτια τους από μαλλί. Ζουν όπως οι πρόγονοί τους πριν από δυο και τρεις χιλιάδες χρόνια. Ή περίπου. Γιατί ο σύγχρονος τρόπος ζωής δεν τους έχει αφήσει απολύτως ανεπηρέαστους. Έτσι μέσα στη νυχτερινή σιγαλιά της ερήμου μπορεί να δει κάποιος τις φωτιές που ανάβουν στους καταυλισμούς των Βεδουίνων αλλά και τη γαλαζωπή λάμψη της συνδεδεμένης με μπαταρία αυτοκινήτου τηλεόρασης!

Όσο περνάει ο καιρός, όλο και λιγότεροι Βεδουίνοι ατενίζουν τις νύχτες τον έναστρο βελούδινο ουρανό όπως έκαναν οι πρόγονοί τους. Αντ’ αυτού, προτιμούν τις δακρύβρεχτες αραβικές σαπουνόπερες.

Τα κοσμήματα και τα νομίσματα που φορούν πάντα οι Βεδουίνες είναι το μόνο περιουσιακό στοιχείο που τους μένει σε περίπτωση διαζυγίου

Οι Βεδουίνοι δεν χτίζουν τα σπίτια τους. Τα υφαίνουν ! Για να μπορούν να τα διπλώνουν εύκολα και να τα μεταφέρουν στην πλάτη της καμήλας μετακινούμενοι από τόπου εις τόπον.

Το τατουάζ στα χέρια ή στο πρόσωπο δεν έχει τόσο διακοσμητικό χαρακτήρα όσο μαγικοθρησκευτικό αποτελώντας ξόρκι και προστασία.

Η παρασκευή και το ψήσιμο του ψωμιού (αραβική πίτα) γίνεται με τον ίδιο τρόπο χιλιάδες χρόνια τώρα

Τα γεωμετρικά σχήματα στις ενδυμασίες των Βεδουίνων είναι «κρυπτογραφημένοι» αστερισμοί και τροχιές των πλανητών

Η τελετή του καφέ είναι ιδιαίτερα σημαντική για τους ανθρώπους της ερήμου. Η ποσότητα της ζάχαρης μάλιστα, δείχνει πότε ένας επισκέπτης είναι πλέον ανεπιθύμητος.

Η καμήλα είναι το βασικό μεταφορικό μέσον για τους Βεδουίνους αλλά και σημαντικό περιουσιακό στοιχείο. Συχνά η προίκα δίνεται σε καμήλες.

Στα μαγαζιά με τα μπαχαρικά μπορεί να βρει κάποιος και τα περίφημα ιριδίζοντα σκαθάρια που αποτελούν το αρχαίο ισχυρό αφροδισιακό των ανθρώπων της ερήμου.