Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

ΑΡΧΑΪΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ, ΒΑΚΧΥΛΙΔΗΣ - •Ἐπίνικος III - Ἱέρωνι Συρακοσίῳ ἵπποις [Ὀλύ]μπια (3.15-3.28)

15 βρύει μὲν ἱερὰ βουθύτοις ἑορταῖς, [στρ. β]
βρύουσι φιλοξενίας ἀγυιαί·
λάμπει δ᾽ ὑπὸ μαρμαρυγαῖς ὁ χρυσώς,
ὑψιδαιδάλτων τριπώδων σταθέντων

πάροιθε ναοῦ, τώθι μέγι[στ]ον ἄλσος [αντ. β]
20 Φοίβου παρὰ Κασταλίας [ῥ]εέθροις
Δελφοὶ διέπουσι. θεὸν θ[εώ]ν τις
ἀγλαϊζέθὠ γὰρ ἄριστος [ὄ]λβων·

ἐπεί ποτε καὶ δαμασίππου [επωδ. β]
Λυδίας ἀρχαγέταν,
25 εὖτε τὰν πεπ[ρωμέναν
Ζηνὸς τελέ[σσαντος κρί]σιν
Σάρδιες Περσᾶ[ν ἁλίσκοντο στρ]ατῷ,
Κροῖσον ὁ χρυσά[ορος

***
Ναοί γεμάτοι, στις γιορτές και τις θυσίες· γεμάτεςξένους παντού οι φιλόξενες οι δημοσιές· αστράφτειλαμποκοπά το μάλαματων τριποδιών, που στήθηκαν, ψηλά και πλουμισμένα,μπρος στο ναό, στην περιοχή του τρισμεγάλου τού άλσους,20ιερού του Φοίβου· αυτό οι Δελφοί το κυβερνούνε, δίπλαστης Κασταλίας τα ρέματα. Το θεό, το θεό οι ανθρώποινα σέβονται και να τιμούν· αυτό είναι ο πρώτος πλούτος.Όταν κάποτε της Μοίραςτη βουλή εκτελούσε ο Δίαςκαι στου περσικού στρατούέπεσαν τα χέρια οι Σάρδεις,το ρηγάρχη αυτής της χώρας,της Λυδίας, που ξακουσμένα δάμαζε άτια,

Ο Αριστοτέλης, η παιδεία και τα πολιτεύματα


Ότι η παιδεία είναι θέμα πολιτικό κι ότι – κατά συνέπεια – πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στα καθήκοντα του νομοθέτη τίθεται από τον Αριστοτέλη με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο: «Αναμφισβήτητα καθήκον του νομοθέτη είναι να ασχοληθεί σχολαστικά με την παιδεία των νέων. Γιατί αυτό, αν δε γίνεται στις πόλεις, φθείρει τα πολιτεύματα». (1337a 11 – 14).

Η παραδοχή ότι τα πολιτεύματα φθείρονται αν δεν υπάρχει η κατάλληλη με τις αρχές τους παιδεία είναι η επισφράγιση ότι κάθε πολίτευμα χρειάζεται να διαμορφώσει τον πολίτη σύμφωνα τις ανάγκες του. Αν δεχτούμε ότι ο πολίτης στη δημοκρατία πρέπει να έχει δικαίωμα λόγου και ψήφου, δηλαδή κριτική σκέψη και διάθεση για έλεγχο της εξουσίας απαιτώντας συμμετοχή και διαφάνεια, ώστε να πάρει τις σωστές αποφάσεις, ο πολίτης της ολιγαρχίας πρέπει να γνωρίζει να είναι υποτακτικός, να μην αμφισβητεί τις βουλές της εξουσίας και να αποδέχεται, ως κάτι φυσικό, τον αποκλεισμό του από τις διαδικασίες των πολιτειακών αποφάσεων.

Οι εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές του πολίτη καθρεφτίζουν τις διαφορές των πολιτευμάτων που οφείλουν απ’ την αρχή να προστατέψουν τη λειτουργία τους. Ένας πολίτης ολιγαρχικού τύπου είναι όχι μόνο άχρηστος αλλά και βλαπτικός σε μια υγιή δημοκρατία. Όσο για το δημοκρατικό πολίτη, κρίνεται μάλλον επικίνδυνος σε μια ολιγαρχία: «Πράγματι επιβάλλεται οι νέοι να εκπαιδεύονται σύμφωνα με το πολίτευμα, διότι η νοοτροπία που καλλιεργεί κάθε πολίτευμα αποτελεί συνήθως παράγοντα και διατήρησής του αλλά και αρχικής εγκαθίδρυσής του, όπως για παράδειγμα η δημοκρατική νοοτροπία εγκαθιστά το δημοκρατικό πολίτευμα και η ολιγαρχική την ολιγαρχία». (1337a 14 – 17).

Η παιδεία είναι το θεμέλιο του πολιτεύματος, αφού δημιουργεί και αναπαράγει τέτοιους πολίτες, ώστε να στηριχθούν οι αντίστοιχες πολιτειακές εκδοχές. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το πετυχημένο σύστημα εκπαίδευσης είναι εκείνο που καταφέρνει να διαμορφώνει τους νέους σύμφωνα με τις αρχές που θα κληθούν να υπηρετήσουν ως ενήλικοι και που βέβαια θα ταυτιστούν με την αρετή: «Επιπλέον όπως σε όλες τις ικανότητες και τις δεξιότητες υπάρχουν τρόποι να προπαιδεύεται και να ασκείται κανείς εκ των προτέρων στις αντίστοιχες εργασίες, γίνεται φανερό συνεπώς ότι ανάλογα πρέπει να ισχύουν και για τις πράξεις της αρετής». (1337a 18 – 21).

Αυτός είναι και ο λόγος που η παιδεία πρέπει να είναι κοινή για όλους: «… η παιδεία επιβάλλεται να είναι μία και η ίδια για όλους και να φροντίζει γι’ αυτή το δημόσιο και όχι οι ιδιώτες, όπως συμβαίνει σήμερα να φροντίζει τη μόρφωση των παιδιών του ο καθένας ιδιωτικά, διδάσκοντας μαθήματα της δικής του προτίμησης». (1337a 22 – 26).

Ο Αριστοτέλης δείχνει για μια ακόμη φορά τη δυσαρέσκειά του για την αθηναϊκή πραγματικότητα, αφού σε τελική ανάλυση κάθε γονιός μάθαινε στο παιδί του αυτά που ο ίδιος έκρινε αξιόλογα απευθυνόμενος σε ιδιωτικούς δασκάλους. Η κοινή εκπαίδευση περιοριζότανε στις μικρές ηλικίες και είχε ως βασικό κορμό την ανάγνωση, τη γραφή, τη μουσική, τη γυμναστική και τη ζωγραφική: «Τέσσερα περίπου μαθήματα αποτελούν συνήθως το πρόγραμμα σπουδών: οι στοιχειώδεις γνώσεις, η γυμναστική, η μουσική και τέταρτο η ιχνογραφία/ζωγραφική που διδάσκουν μερικοί. Οι στοιχειώδεις γνώσεις» (εννοείται ανάγνωση – γραφή – πρακτική αριθμητική) «διδάσκονται, επειδή είναι χρήσιμες και εξυπηρετούν πολλές ανάγκες της ζωής, και η γυμναστική, επειδή οδηγεί σε ανδρεία». (1337b 23 – 27).

Από κει και πέρα, αν το παιδί μάθαινε μαθηματικά, αστρονομία, φιλοσοφία ή οτιδήποτε, επαφιόταν αποκλειστικά στο γονιό (πατέρα) ανάλογα με τις προτιμήσεις του. Υπό αυτές τις συνθήκες, κάθε έννοια κοινής και δημόσιας εκπαίδευσης ακυρώνεται.

Όμως, και πέρα απ’ αυτό, για τον Αριστοτέλη είναι λάθος να θεωρεί κάποιος τον εαυτό του υπεράνω της δημόσιας εκπαίδευσης, αφού εντάσσεται μέσα στο όλο (την πόλη) και οφείλει να λάβει τις ανάλογες αρχές. Η υπεροχή του όλου (πόλη) έναντι του μέρους (πολίτης) δεν είναι μόνο ένα θεωρητικό ενδεχόμενο, αλλά μια πραγματικότητα που πρέπει να λαμβάνεται πολύ σοβαρά.

Κι εδώ δε γίνεται λόγος για την καταπιεστική εκδοχή της υποταγής απέναντι σε αρχές που θέτουν άλλοι, αλλά για την απαραίτητη συμμετοχή στις αξίες της πολιτείας, που οπωσδήποτε οφείλει κάποιος να γνωρίζει: «Συγχρόνως όμως είναι λάθος κάποιος πολίτης να νομίζει ότι του ανήκει η παιδεία. Αντίθετα όλοι ανήκουν στην πόλη, γιατί ο καθένας είναι μόριο της πόλης, και η φροντίδα που από τη φύση δείχνει κάθε μόριο, αποβλέπει στην φροντίδα του συνόλου». (1337a 27 – 30).

Αυτός είναι και ο λόγος που επαινεί το εκπαιδευτικό σύστημα της Σπάρτης: «Σε αυτό συγκεκριμένα θα άξιζε έπαινος στους Λακεδαιμονίους, γιατί και ενδιαφέρονται πάρα πολύ για την αγωγή των παιδιών τους και την έχουν θεσπίσει να είναι δημόσια». (1337a 31 – 32).

Φυσικά, ο έπαινος δεν αφορά τη σπαρτιατική στρατοκρατική αντίληψη της παιδείας, αλλά την επίγνωση του συσχετισμού ανάμεσα στην παιδεία και το πολίτευμα και την τελική επιλογή του εκπαιδευτικού συστήματος, που είναι δημόσιο και κοινό για όλους και που υπηρετεί το σπαρτιατικό ιδεώδες. Θα λέγαμε ότι ο έπαινος αυτός είναι μια έμμεση προτροπή προς την Αθήνα να πράξει ανάλογα. Να οριοθετήσει δηλαδή επακριβώς τι είδους πολίτες θέλει να διαμορφώσει, με ποιο τρόπο μπορεί αυτό να επιτευχθεί και να το εφαρμόσει σ’ ένα σύστημα παιδείας δημόσιου χαρακτήρα.

Για τον Αριστοτέλη, δεν υπήρχε στην Αθήνα καμία συνεννόηση για το τι είναι η αρετή, ώστε να ανατραφούν αναλόγως οι νέοι, αλλά ο καθένας θεωρούσε την ηθική διαμόρφωση των παιδιών καθαρά προσωπική του υπόθεση: «Με αφετηρία την παρεχόμενη σήμερα παιδεία, η έρευνά μας θα βρεθεί σε μεγάλη σύγχυση και καθόλου δε θα διευκρινιστεί ποια αγαθά έχει χρέος να καλλιεργεί η παιδεία, τα χρήσιμα για τη ζωή, ή όσα οδηγούν στην αρετή ή στις επιπλέον γνώσεις (γιατί όλες αυτές οι απόψεις έχουν τους υποστηρικτές τους). Δεν υπάρχει επίσης καμία συμφωνία για τα μορφωτικά αγαθά που οδηγούν στην αρετή (γιατί καταρχήν οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται διαφορετικά την αρετή που τιμούν, και συνεπώς δικαιολογημένα διαφέρουν και στις προτάσεις τους για την άσκησή της)». (1337a 39 – 1337b 3).

Οι εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές του πολίτη καθρεφτίζουν τις διαφορές των πολιτευμάτων που οφείλουν απ’ την αρχή να προστατέψουν τη λειτουργία τους.

Το ζήτημα, όμως, της εκπαιδευτικής εκδοχής σε σχέση με το πολίτευμα περιπλέκεται, αν συνδυαστεί με τον ταξικό παράγοντα, που επίσης είναι καθοριστικός. Γιατί ο Αριστοτέλης έχει ήδη ξεκαθαρίσει ότι η ολιγαρχία είναι το πολίτευμα που ευνοεί τους πλούσιους, ενώ η δημοκρατία τους φτωχούς.

Από αυτή την άποψη, ένα σύστημα παιδείας που εξυπηρετεί κι αναπαράγει τις ταξικές ανισότητες ταιριάζει περισσότερο στην ολιγαρχία, ενώ εκείνο που προάγει την ισότητα των εκπαιδευτικών ευκαιριών είναι πιο κοντά στη δημοκρατία. Αναλογιζόμενοι την ολιγαρχική Σπάρτη θα λέγαμε ότι το σύστημα της εκπαίδευσης, αν και συγκεντρωτικό – στρατοκρατικό, από την άποψη της ισότητας έχει μάλλον δημοκρατικά χαρακτηριστικά, αφού όλοι λάμβαναν (και το θεωρούσαν ιδιαίτερα τιμητικό) την ίδια εκπαίδευση χωρίς να λαμβάνεται υπόψη καθόλου η οικονομική κατάστασή τους.

Φυσικά, ένα σύστημα παιδείας για να χαρακτηριστεί δημοκρατικό οφείλει να εκπληρώνει κι άλλες προϋποθέσεις όπως η ελευθερία της έκφρασης, η κριτική σκέψη, η δυνατότητα αμφισβήτησης, η έλλειψη αυταρχικότητας κλπ. Ωστόσο, από την άποψη του εκπαιδευτικού αποκλεισμού των χαμηλών οικονομικά στρωμάτων – καθαρό ολιγαρχικό ιδίωμα – η Σπάρτη φαίνεται να υιοθετεί μάλλον αρχές που ταιριάζουν σε δημοκρατία επιβεβαιώνοντας αυτό που ο Αριστοτέλης έχει τονίσει επανειλημμένα, ότι δηλαδή είναι αδύνατο να βρεθεί πολίτευμα με απολύτως αμιγή ολιγαρχικά ή δημοκρατικά χαρακτηριστικά. Όλα τα πολιτεύματα έχουν μια γενική εικόνα δημοκρατική ή ολιγαρχική και αν τα ψάξει κανείς σε βάθος θα ανακαλύψει στοιχεία ολιγαρχικά μέσα σε δημοκρατίες και το ανάποδο.

Τελικά, ο χαρακτηρισμός ολιγαρχικό ή δημοκρατικό πολίτευμα λειτουργεί περισσότερο ως εκφραστική σύμβαση προκειμένου να γίνει κατανοητό προς τα πού τείνει ένα πολίτευμα κι όχι ως απόλυτος πολιτειακός προσδιορισμός. Θα λέγαμε ότι, αν ήθελε κανείς να φτάσει με απόλυτη ακρίβεια στην ουσία των όρων, θα έπρεπε να αποδώσει σε κάθε πολίτευμα που βλέπει και μια διαφορετική ονομασία. Γιατί, εν τέλει, κανένα πολίτευμα δεν μπορεί να είναι εντελώς ίδιο με ένα άλλο. Αν ένας πολιτειακός θεσμός λειτουργεί διαφορετικά, μετατρέπει ολόκληρο το πολίτευμα, αφού αναπόφευκτα θα επηρεάσει την τάση του προς την ολιγαρχία ή τη δημοκρατία.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι η παιδεία είναι αλληλένδετη με το πολίτευμα. Στο βιβλίο των Louis Cohen, Lawrence Manion και Keith Morrison «Μεθοδολογία εκπαιδευτικής έρευνας» αναφέρεται: «… η εκπαίδευση, η εκπαιδευτική έρευνα, η πολιτική και η λήψη αποφάσεων αλληλοσυνδέονται αλλά και εμπεριέχουν η μια την άλλη, μια άποψη την οποία το “πρίσμα” της κριτικής θεωρίας, για παράδειγμα, ξεκάθαρα υιοθετεί στις συζητήσεις αναφορικά με τις αποφάσεις που λαμβάνονται για τη διαμόρφωση των αναλυτικών προγραμμάτων». (σελ. 3).

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά η παιδεία λειτουργεί κι ως θεσμός που υπηρετεί τη συνοχή ενός κράτους (ο Αριστοτέλης θα έλεγε μιας πόλης) τονώνοντας το εθνικό ιδεώδες και ταυτίζοντας την αρετή με το όφελος της πατρίδας. Η Έφη Αβδελά στο βιβλίο «Τι είν’ η πατρίδα μας;» ξεκαθαρίζει: «Στα σύγχρονα κράτη, το σχολείο αποτελεί έναν από τους βασικούς μηχανισμούς πολιτισμικής ομοιογενοποίησης και τα μαθήματα της ιστορίας, της γλώσσας και της γεωγραφίας αποσκοπούν να προσδώσουν κοινή ταυτότητα στα άτομα». Για να συμπληρώσει: «Ο σχολικός μηχανισμός, κεντρικά σχεδιασμένος, αποκτά […] μια ενοποιητική λειτουργία, η οποία στοχεύει ταυτόχρονα στη μετάδοση γνώσεων και στην καλλιέργεια εθνικής ταυτότητας». (σελ. 30).

Η άποψη που θέλει τα σχολικά ή πανεπιστημιακά μαθήματα αποσυνδεμένα από την πολιτική πραγματικότητα κρίνεται όχι εσφαλμένη, αλλά σκοπίμως παραπλανητική προκειμένου να συγκαλυφθούν οι επιδιώξεις του κατεστημένου. Ο Ira Shor στο βιβλίο «Απελευθερωτική παιδαγωγική» είναι αποκαλυπτικός: «Αυτός ο μύθος της διερεύνησης που είναι απαλλαγμένη από αξίες είναι αρκετά κοινότοπος στη δική μου κουλτούρα, όμως συνυπάρχει και με την αποδοχή της φατριαστικής αντίληψης για τη φύση της γνώσης. Οι πολιτικές δυνάμεις στις ΗΠΑ χρησιμοποιούν την επιστημονική έρευνα για να στηρίξουν τις διεκδικήσεις ή τις πολιτικές τους. Ωστόσο, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, μαθήματα σαν αυτά της φυσικής και των μαθηματικών, της μηχανικής, της τεχνολογίας, της διοίκησης επιχειρήσεων, καθώς και μαθήματα που εντάσσονται στις κοινωνικές επιστήμες, γενικά παρουσιάζουν τη γνώση ως κάτι απαλλαγμένο από οποιαδήποτε αξία, ιδεολογία ή πολιτικό προσανατολισμό. Αν είναι απαλλαγμένα από αξίες, τότε αυτά τα γνωστικά αντικείμενα παρουσιάζονται από την οπτική γωνία του κατεστημένου. Οι εκπαιδευόμενοι καταρτίζονται ώστε να γίνουν εργάτες και επαγγελματίες που δεν ασχολούνται με την πολιτική, την οποία αφήνουν στα χέρια των επίσημων φορέων χάραξης πολιτικής που βρίσκονται στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας». (σελ. 40).

Ο Shor περιγράφει με ακρίβεια το νόημα της τεχνοκρατικής εκπαίδευσης, που θέλει απλώς να αναπαράγει τη γνώση ως επαγγελματικό εργαλείο προωθώντας επιστήμονες ανταγωνιστικούς, με άριστη κατάρτιση, που είναι πρόθυμοι – θεωρώντας το απολύτως λογικό – να μην ασχολούνται με τίποτε άλλο πέρα από τη δουλειά τους. Η μετατροπή των επιστημών σε μονοδιάστατες ασχολίες, ξεκομμένες από το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι μετουσιώνουν τον επιστήμονα από κοινωνικό οραματιστή – ανθρωπιστή σε καλοπληρωμένο μισθωτό, που εκτελεί ένα τεχνικό επάγγελμα.

Οι επιστήμες έχουν νόημα μόνο όταν υπηρετούν το σύνολο των ανθρώπων και η συνείδηση αυτού είναι πρωτίστως πολιτικό θέμα. Η κατασκευή του απολιτικού επιστήμονα – ρομπότ είναι η αποσύνδεση των επιστημών από το ανθρωπιστικό τους μεγαλείο. Και η παιδεία αυτού του είδους κατά τον Αριστοτέλη είναι παιδεία που αρμόζει σε δούλους: «Γι’ αυτό αποκαλούμε βάναυσα και τα τεχνικά επαγγέλματα τα οποία ταλαιπωρούν το σώμα, και τις μισθωτές εργασίες, γιατί αυτές απασχολούν το πνεύμα και το εξευτελίζουν. Εξάλλου η ενασχόληση ως ένα βαθμό με κάποιες ελευθέριες επιστήμες δεν είναι κάτι ανελεύθερο, η αφοσίωση όμως σε αυτές για την τέλεια εκμάθησή τους οδηγεί στις προαναφερόμενες επιπτώσεις. Όμως είναι πολύ διαφορετικό και το “για ποιο σκοπό” πράττει κάποιος ή μαθαίνει. Γιατί αν πράττει ή μαθαίνει κάτι για χάρη του εαυτού του ή των φίλων ή της αρετής, αυτό δεν είναι γνώρισμα ανελευθερίας. Αντίθετα αν το ίδιο πράττει για άλλους, τότε δίνει ίσως πιο συχνά την εντύπωση ότι πράττει κάτι ανελεύθερο ή δουλικό». (1337b 11 – 21).

Ο Shor θα γίνει ακόμα σαφέστερος καταδεικνύοντας τον τρόπο που το εκπαιδευτικό πρόγραμμα σκοπεύει στη δημιουργία του σύγχρονου επιστήμονα – δούλου: «Αυτά τα, με εσφαλμένο τρόπο, θεωρούμενα ουδέτερα αναλυτικά προγράμματα καταρτίζουν τους εκπαιδευόμενους έτσι, ώστε να βλέπουν τον κόσμο από τη σκοπιά της κυρίαρχης συναινετικής ιδεολογίας, να εκτελούν εντολές άκριτα και μηχανιστικά, με τρόπο που να δίνεται η εντύπωση ότι η κοινωνία στην οποία ζουν είναι παγιωμένη, αμετάβλητη και αψεγάδιαστη. Τα μαθήματα των προγραμμάτων αυτών δίνουν έμφαση στο τεχνικό μέρος της εκπαίδευσης και όχι στην κριτική προσέγγιση της πραγματικότητας». (σελ. 40).

Οι επιστήμες έχουν νόημα μόνο όταν υπηρετούν το σύνολο των ανθρώπων και η συνείδηση αυτού είναι πρωτίστως πολιτικό θέμα.

Το σίγουρο είναι ότι, αφού το σύστημα της εκπαίδευσης εξυπηρετεί τις πολιτειακές και εθνικές ανάγκες μιας χώρας, το ζήτημα λειτουργεί κι αντίστροφα. Αν δηλαδή το πολίτευμα είναι καθοριστικός παράγοντας για το είδος της παιδείας που πρέπει να αναμένει κανείς, αντιστοίχως η δομή, η οργάνωση και ο τρόπος λειτουργίας ενός εκπαιδευτικού συστήματος αποτελεί ξεκάθαρο μήνυμα για το είδος του πολιτεύματος που κρύβεται από πίσω.

Μια αληθινά δημοκρατική παιδεία οφείλει να προτάσσει τα κοινά στο εκπαιδευτικό της πρόγραμμα με τρόπο αδιαπραγμάτευτο. Η παιδεία που παραγκωνίζει τα κοινά ζητήματα αποσιωπώντας τους κοινωνικούς, οικονομικούς και πολιτικούς μηχανισμούς ως κάτι έξω από τα εξειδικευμένα επιστημονικά της όρια, είναι η παιδεία που αναπαράγει το μοντέλο ότι η πολιτική σκέψη δεν αφορά τις επιστήμες, αντίληψη που αντιτίθεται στο αριστοτελικό πρόταγμα του ελεύθερου ανθρώπου. Η ποιότητα των δημοκρατιών που προάγουν αυτού του είδους τις παιδαγωγικές αντιλήψεις κρίνεται χαμηλή.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης στο βιβλίο «Είμαστε υπεύθυνοι για την ιστορία μας» δε θα μπορούσε να γίνει διαφωτιστικότερος: «Το σχολείο θα έπρεπε να είναι ιδιαιτέρως στραμμένο στα κοινά. Στο σχολείο θα έπρεπε να αναλύεται σε βάθος κάθε τι που αφορά τους οικονομικούς, τους κοινωνικούς και τους πολιτικούς μηχανισμούς. Θα έπρεπε να υπάρχουν μαθήματα πραγματικής ανατομίας της σύγχρονης κοινωνίας. Αλλά τι λέω τώρα… Εδώ τα σχολεία είναι ανίκανα να διδάξουν ακόμη και Ιστορία. Τα παιδιά βαριούνται το μάθημα της Ιστορίας, ένα μάθημα που θα έπρεπε να είναι συναρπαστικό». (σελ. 89 – 90).

Ο Ε. Α. Ράουτερ στο βιβλίο «Η κατασκευή υπηκόων» φέρνει ένα ενδιαφέρον παράδειγμα από τη Γερμανία: «Ο “Σύλλογος για τη Σχολική Αποταμίευση” μοιράζει τακτικά στους δασκάλους, μέσω της Γενικής Επιθεώρησης Σχολικής Εκπαίδευσης, ένα “ενημερωτικό έντυπο με επίκαιρα θέματα από το χώρο της οικονομίας”. Με βάση αυτό το έντυπο οι δάσκαλοι καλούνται να μεταδώσουν στους μαθητές μερικές γνώσεις για τη λειτουργία της οικονομίας. Οι δάσκαλοι δεν είναι προετοιμασμένοι να διδάξουν οικονομία. Η Γενική Επιθεώρηση Σχολικής Εκπαίδευσης το ξέρει αυτό και επισυνάπτει στο έντυπο ένα φυλλάδιο με οδηγίες. Σ’ αυτό το φυλλάδιο ο δάσκαλος πληροφορείται πώς πρέπει να διδάξει στους μαθητές τα διάφορα οικονομικά ζητήματα. Η προνοητικότητα μάλιστα της Γενικής Επιθεώρησης Σχολικής Εκπαίδευσης φτάνει στο σημείο να δείχνει στο δάσκαλο με παραδείγματα τι πρέπει να γράψει στον πίνακα. Ο δάσκαλος, που και ο ίδιος δεν καταλαβαίνει τίποτα από οικονομία, δεν έχει άλλη λύση παρά να επαναλαμβάνει ό,τι του λένε οι τράπεζες, δηλαδή οι ισχυρότερες απ’ όλες τις οικονομικές επιχειρήσεις». (σελ. 80).

Το τελικό συμπέρασμα φαίνεται να το εκφράζει ο Theodor Adorno στο βιβλίο «Θεωρία της Ημιμόρφωσης»: «Αναντίρρητα, στην ιδέα της μόρφωσης εμπεριέχεται κατ’ ανάγκη το αίτημα μιας κατάστασης της ανθρωπότητας χωρίς διαβαθμίσεις και εκμετάλλευση, και μόλις αυτή αφεθεί σε εκπτώσεις και εμπλακεί στην πρακτική των μερικών σκοπών, που αμείβονται ως κοινωνικά ωφέλιμη εργασία, ανοσιουργεί κατά του εαυτού της». (σελ. 35).

Υπό αυτές τις συνθήκες, το δημοκρατικό εκπαιδευτικό πρόταγμα της ισότητας και του ανθρωπισμού είναι μάλλον ανέφικτο. Όσο για το ολιγαρχικό στοιχείο της ταξικής ανισότητας που αναπαράγεται στην εκπαίδευση, στο βιβλίο «Κοινωνιολογία της Εκπαίδευσης», που κυκλοφόρησε το 1985, η Άννα Φραγκουδάκη παραθέτει: «Ο γιος ενός ανώτερου στελέχους έχει 80 φορές περισσότερες πιθανότητες να μπει στο πανεπιστήμιο από το γιο ενός αγρεργάτη, σαράντα φορές περισσότερες από το γιο ενός εργάτη και δύο φορές περισσότερες πιθανότητες από το γιο ενός μεσαίου στελέχους. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι ψηλότεροι εκπαιδευτικοί θεσμοί έχουν και την αριστοκρατικότερη σύνθεση. Έτσι το ποσοστό των γιών των ανώτερων στελεχών και ελεύθερων επαγγελματιών φτάνει σε ποσοστά 57% στην Πολυτεχνική Σχολή και από 54% ως 44% στις άλλες λεγόμενες Μεγάλες Σχολές». (σελ. 359).

Αριστοτέλης, Πολιτικά

Εγώ ή εμείς;

Ο κόσμος μας βρίσκεται διαχωρισμένος αλλά δεν το βλέπεις εύκολα. Παντού αυτός ο διαχωρισμός είναι εμφανής, αν κοιτάξεις με «διαφορετικά μάτια»: σε χώρες, σε κοινωνίες, σε περιοχές, ακόμα και μέσα σε οικογένειες, στο ίδιο σου το σπίτι, στον ίδιο σου τον εαυτό. Οι αριθμοί δεν αλλάζουν την πραγματικότητα.

Υπάρχει το εγώ και υπάρχει το εμείς. Στη μια περίπτωση το «δικό μου» και το «υπάρχω μόνο ή πρώτα εγώ και μετά όλοι οι άλλοι» είναι κυρίαρχο και καθορίζει το γίγνεσθαι και την ποιότητα της ζωής. Στην άλλη περίπτωση «εγώ δεν έχω σημασία αλλά υπάρχω για τους άλλους (την οικογένεια/τη χώρα/το έθνος/τα ιδανικά που μου δόθηκαν κλπ», καθορίζει το πλαίσιο της ύπαρξης. Η συνεχόμενη πάλη ανάμεσα στα δυο, ενισχύει τον εσωτερικό διάλογο, την αυτό-αμφισβήτηση αλλά και δημιουργεί παράλληλα άπειρους άλλους διαχωρισμούς.

Η προσπάθεια να ισορροπήσεις ανάμεσα στα δυο, να διακρίνεις κάθε φορά το «σωστό» και να αισθάνεσαι ταυτόχρονα ασφαλής, χρήσιμος και αυτάρκης, αποδεικνύεται ένας συνεχιζόμενος αγώνας, που απλά ενισχύει τον δυαδισμό. Ο νους και ο τρόπος σκέψης που μάθαμε να εμπιστευόμαστε, καθώς και το ποιοι εκπαιδευτήκαμε να είμαστε, δεν έχει τρόπο διαφυγής από τη γραμμική, δυαδική σκέψη. Πέρα από τις θεωρίες, διαπιστώνεις, στην καθημερινότητά σου, ότι πιο συχνά, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ένα ή περισσότερα δίλληματα κάθε φορά, για το ποιος θα υπερισχύσει, ποια «αρχή» σου θα εμφανιστεί, ως πράξη ή αντίδραση.

Πολλοί μιλάνε για την καρδιά, θεωρώντας «ανώτερο» ν’ ακολουθείς «την καρδιά σου», ενώ παράλληλα, τα δικά τους κρυφά πάθη, τα κρυφά θέλω τους, αγωνιούν να εκφραστούν και να υλοποιηθούν. Οι παρερμηνείες αυτής της διπολικής υπόστασης είναι όσες και οι προσωπικές σου σχέσεις, τα προσωπικά σου προβλήματα, οι αντιφατικές έννοιες μέσα σου, τα λόγια που ασυνείδητα χρησιμοποιείς, αδυνατώντας να συνθέσεις αυτά που φαίνονται αντίθετα.

Ρωτάς, είτε άλλους είτε τον εαυτό σου, «τι πρέπει να κάνω;» ή «τι θα έπρεπε να είχα κάνει;» ψάχνοντας κανόνες που δύσκολα εφαρμόζονται στην διαφορετικότητα της κάθε στιγμής. Εκπαιδευτήκαμε να θέλουμε χάρτες, αναλυτική καθοδήγηση, στο «πώς» της ζωής μας. Σκέφτεσαι ανάμεσα στο «σωστό» και το «λάθος» ποιο θα έχει τις λιγότερες συνέπειες, τον μικρότερο πόνο, τη λιγότερη έλλειψη. Και σίγουρα δεν αντιλαμβάνεσαι τις επαναλήψεις. Δεν αντιλαμβάνεσαι την υποσυνείδητη κριτική που σου φανερώνει, ως προσωπικό βίωμα, όλα όσα κατηγόρησες, ως δικά σου.

Το είδωλο, των κρυμμένων σου κομματιών βρίσκεται παντού. Αλλά η μυωπική, συγκεκριμένη όρασή σου είναι ανίκανη να σου φανερώσει, αυτό που εκπαιδεύτηκες να μη βλέπεις. Σ’ αυτούς που έχουν την ικανότητα να βλέπουν, όλα μοιάζουν με σκηνή θεάτρου, όπου οι περισσότεροι ηθοποιοί δεν αντιλαμβάνονται καν ότι είναι ηθοποιοί, ότι έχουν δώσει τη συγκατάθεσή τοςυ να παίξουν το συγκεκριμένο ρόλο, ότι υπάρχουν πολλά θέατρα, σε πολλά επίπεδα, που δεν εμφανίζονται καν στην περιοριστική, «κοντινή» όραση.

Δεν μπορείς, μέσω του ίδιου νου, που εστιάζεται αποκλειστικά σε αυτή τη μια γραμμική πραγματικότητα, να αντιληφθείς ότι ο χρόνος έχει διαφορετική έννοια από αυτήν που του έχεις δώσει και ότι η ψυχή καταχωρεί εντελώς διαφορετικά απ' ό,τι εσύ. Η ταυτόχρονη διείσδυση στη στιγμή και η παράλληλη απομακρυσμένη διευρυμένη ύπαρξη, ως ένα, μοιάζουν παιχνίδια λέξεων, των οποίων σου διαφεύγει το βίωμα της αλήθειας τους. 

Προτού αντιληφθείς όμως όλα αυτά, σε βιωματικό, προσωπικό, καθημερινό επίπεδο, δεν έχει κανένα νόημα η ζωή. Ο σκοπός είναι πάντα εγωιστικός, άσχετα από την πλευρά της πολικότητας που έχεις επιλέξει να «παίζεις» και τίποτα διαφορετικό δεν μπορεί να εμφανιστεί, από αυτό που ασυνείδητα έλκεις στην πραγματικότητά σου, κατηγορώντας άλλες (πραγματικότητες και επιλογές).

Η πορεία του «ανοίγματος» της εσωτερικής ή διευρυμένης όρασης είναι αναγκαστικά υποκειμενική. Χρειάζεται πειθαρχία, αφοσίωση και ταπεινότητα… έννοιες, ήδη ερμηνευμένες από τον νου που εμπιστεύεσαι, νομίζοντας πως κατανοείς. Είναι απόφαση συνειδητή και πορεία αμετάκλητη.

Περί ουσίας

Συχνά λέμε «εμπιστεύομαι ή δεν εμπιστεύομαι τον εαυτό μου», θεωρώντας ότι κατανοούμε τι λέμε. Και φυσικά, δεν γράφουμε ούτε εννοούμε τον Εαυτό με κεφαλαίο Ε. Αυτό που αναγνωρίζουν άλλωστε οι περισσότεροι είναι την ταυτότητα, την προσωπικότητά τους, ως εαυτό, μη γνωρίζοντας βιωματικά παρά μόνο ένα ελάχιστο, επιφανειακό τμήμα του Είναι τους. Στην «καλύτερη» περίπτωση, ο Εαυτός θεωρείται ένα ξεχωριστό, «ανώτερο» και άγνωστο κομμάτι, που προσπαθούν να φτάσουν.

Δεν ξέρουμε αλήθεια, τι ακριβώς σημαίνει «εμπιστεύομαι τον Εαυτό μου».

Τόσα πολλά συντελούν και «συνωμοτούν» ώστε να εμπιστευόμαστε τον Εαυτό μας, που είναι αστείο, ακόμα και να υποθέτουμε ότι γνωρίζουμε τι σημαίνει «εμπιστεύομαι» ή τι είναι αυτό που ονομάζουμε «Εαυτός».

Όμως, αυτή η «εμπιστοσύνη» συχνά θα σε φέρει αντιμέτωπο με το εγώ σου. Θα σε οδηγεί, χωρίς να σε σπρώχνει ή να σε αναγκάζει, αντίθετα από εκεί που θέλεις και είσαι πεπεισμένος ότι πρέπει να πας.

Σαν μια αόρατη, αλλά ακλόνητη και ήρεμη δύναμη μέσα σου, να σου δείχνει ξεκάθαρα, αυτό που τα συναισθήματά σου αρνούνται ν’ αποδεχτούν και η λογική αδυνατεί να εντοπίσει. Και εσύ πρέπει να διαλέξεις. Έχεις μόνο μερικά δευτερόλεπτα (ίσως, σε γραμμικό χρόνο) να αποφασίσεις προς τα πού θα πας, τι θα κάνεις.

Δεν τίθεται θέμα λάθους ούτε πρόβλεψης. Η ένδειξη μα και η απόφαση υπάρχουν και παίρνονται πάντα στο παρόν: στο ακριβές εκείνο δευτερόλεπτο που εμφανίζεται η αντίθετη τάση και η ανάγκη μιας απόφασης.

Μόνο εκ των υστέρων διαπιστώνεις είτε ότι καλώς έπραξες που «εμπιστεύτηκες τον Εαυτό σου» ή ότι σε κάποιο κλάσμα του δευτερολέπτου «ήξερες» μα αντιστάθηκες και ακολούθησες το γνώριμο μονοπάτι, που έμοιαζε φυσιολογικό, μα ήταν τελικά περιοριστικό.

Πολλές ιδέες εμποδίζουν αυτήν την ισορροπημένη εσωτερική αρμονία και η συνηθισμένη αναζήτηση απαντήσεων και γνώσης δεν οδηγεί παρά μόνο ακόμα πιο μακριά από τη σοφία που εδρεύει μόνο εντός, στην εμπιστοσύνη στον Εαυτό μας.

Αυτή, έχω την αίσθηση, είναι η περιουσία μας...

Επαγγελματικός προσανατολισμός

Ένα από τα βασικά θέματα που απασχολεί τα νέα παιδιά είναι ο «επαγγελματικός προσανατολισμός». Ο όρος από μόνος του, κατευθύνει και περιορίζει. Αναγκαστικά! Αυτός είναι και ο λόγος που αρχικά δημιουργήθηκε: για να κατευθύνει και να περιορίζει.

Η όλη μέθοδος που ακολουθείται προς τον επαγγελματικό προσανατολισμό, εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα ενός συστήματος που έχει δημιουργηθεί για να διατηρείται ως έχει, αγνοώντας τον Άνθρωπο, τη μοναδικότητα, την εξέλιξη (κι ας φαίνεται ότι υπηρετεί το αντίθετο).

Έτοιμες κατευθύνσεις, επαγγέλματα και τρόποι απόκτησης τίτλων προσφέρονται προς «επιλογή», ενώ στην ουσία η επιλογή είναι κατευθυνόμενη και συγκεκριμένη, από πολύ νωρίς, με πολλούς τρόπους. Ίσως ξεκινά από τα τρυφερά εκείνα χρόνια, που ακούμε για πρώτη φορά την ερώτηση, «τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» και χαριτολογώντας, κατευθυνόμαστε είτε με την επιβεβαίωση είτε με την δυσαρέσκεια των μεγάλων. Αρχίζουμε πάντως να σκεφτόμαστε «μελλοντικά».

Όλο το κοινωικο-οικονομικο-εκπαιδευτικό σύστημα βασίζεται στις ίδιες αρχές, τις ίδιες προϋποθέσεις, τα ίδια δεδομένα, τα οποία αποδεχόμαστε, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Φυσικά, ακολουθούμε. Ελάχιστα, απ' όλα αυτά, αμφισβητούμε, γιατί ζούμε με την ιδέα της «ελεύθερης επιλογής». Έτσι, ένα παιδί, ακριβώς όπως εμείς πριν από αυτό, καταλήγει και βρίσκεται μπροστά σε συγκεκριμένα δεδομένα, έχοντας να επιλέξει. Τι; Και πώς;

Σύμφωνα με τα θέματα στα οποία «είναι καλός» και έχει πάρει καλούς βαθμούς; Σύμφωνα με την οικονομική δυνατότητα των γονιών του; Σύμφωνα με την ανάγκη αποδοχής και αναγνώρισής του, σε τομείς που μπορεί να αναδειχθεί η αξία του; Σύμφωνα με τις τρέχουσες ανάγκες της αγοράς; Σύμφωνα με το παιδικό του όνειρο, με τα πρότυπά του, με τις ιδέες του ή αυτές των γονιών του; Σύμφωνα με τις επιλογές των φίλων του, με τα χρόνια σπουδών, με τις εξετάσεις και τα μόρια, τις προηγούμενες επιλογές του; Με τι;

Αν και όλ’ αυτά φαίνονται να είναι λογικά και χρειάζεται να ληφθούν υπόψη, ώστε να τολμήσει ένα παιδί την «τελική» του επιλογή, τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας και ολόκληρου του συστήματος κατεύθυνσης, παραμένουν ολοφάνερα λυπητερά:

Πολλά ταλέντα πάνε χαμένα.

Έχουμε το φαινόμενο των «αιώνιων φοιτητών».

Βλέπουμε συχνά αλλαγή σπουδών ή κατεύθυνσης.

Υπάρχουν πολλοί δυσαρεστημένοι ή/και δυστυχισμένοι επαγγελματίες.

Κρυφά πάθη και ανεκπλήρωτα όνειρα στοιχειώνουν τους περισσότερους.

Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων δεν έπρεπε καν να βρίσκεται εκεί που είναι γιατί δεν «δίνουν την ψυχή τους» σε αυτό που επέλεξαν να κάνουν.

Κι όμως, συνεχίζει το σύστημα να κατευθύνει τα νέα παιδιά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, προς τις ίδιες (ελάχιστα διαφοροποιημένες) κατευθύνσεις. Και για άλλη μια φορά, τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει, αν δεν τολμήσει να αλλάξει ο καθένας μας, ως προς αυτό το ζήτημα. Χρειάζεται πολλά να αμφισβητηθούν…

Η διαδικασία που χρειάζεται ν ακολουθήσουμε είναι ακριβώς αντίστροφη: χρειάζεται ν’ αφαιρέσουμε αντί να προσθέσουμε, ν’ αποκαλυφθούμε αντί να κρυβόμαστε, να απαλλαγούμε αντί να συλλέγουμε, και να στρέψουμε το βλέμμα βαθιά μέσα μας αντί να ψάχνουμε όλο και πιο έξω, όλο και πιο μακριά. Η διαδικασία μοιάζει περισσότερο μ’ επιστροφή παρά με αλλαγή ή επίτευξη. Η επιλογή του «επαγγέλματος» μπορεί μόνο να ενισχύσει αυτό που είσαι και όχι να σε διαμορφώσει σε κάτι που δεν είσαι.

Και μόνο η ιδέα ότι θα επιλέξεις «επάγγελμα» για το «υπόλοιπο της ζωής σου» είναι ικανή να σε πετάξει σε ένα πεδίο τρόμου και αυτό-αμφισβήτησης. Έτσι, το «μόνο» που μένει, είναι ν’ αρχίσεις να ψάχνεις έξω από σένα, προσπαθώντας να «γίνεις», αυτό που πιστεύεις πως δεν είσαι. Μα, ο σκοπός ακριβώς, του υφιστάμενου τρόπου σκέψης είναι να ενισχύει αυτήν ακριβώς την ιδέα: Δεν είσαι. Πρέπει να γίνεις! Μόνο που δεν σου λέει ότι όσο προσπαθείς να γίνεις, τόσο λιγότερο θα είσαι.

Έτσι εσύ ονειρεύεσαι το πτυχίο, τον τίτλο, τη θέση, την οικονομική ασφάλεια, την άνεση, την ελευθερία, την αγάπη… και μόνο πολύ αργότερα, (ίσως) διαπιστώνεις ότι ήταν όλα παραισθήσεις, ήταν ψευδαισθήσεις πλούτου, που δεν σου έχουν προσφέρει, ούτε στο ελάχιστο, αυτό που ήθελες πραγματικά: να είσαι ο Εαυτός σου, να προσφέρεις από την καρδιά σου, να έχεις ηρεμία στην ψυχή σου, να βρίσκεσαι σε αρμονία με τη ζωή.

Βέβαια, τώρα είσαι νέος…

Αν και βλέπεις όλα όσα αναφέρω γύρω σου, πιστεύεις ότι ΕΣΥ θα τα κάνεις όλα διαφορετικά. Εσύ θα πετύχεις. Εσύ θα είσαι ευτυχισμένος. Εσύ θα είσαι διαφορετικός. Και δεν ξέρεις ότι έχεις με τον ίδιο τρόπο εκπαιδευτεί, με τον ίδιο νου, τον ίδιο τρόπο σκέψης που σε εμποδίζει να δεις, να συνδέσεις και να ξεφύγεις.

Γιατί, η πορεία που χρειάζεται να ακολουθήσεις είναι ακριβώς ανάποδη…

Για Όλα Φταίει ο Ψυχολόγος

Ο Peck έλεγε πως «Η τάση να αποφεύγουμε να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματά μας και τη συμφυή με αυτά συναισθηματική φόρτιση πόνου, είναι η πρωταρχική βάση όλων των ψυχικών παθήσεων».
 
Αυτό αποτελεί μια μεγάλη αλήθεια καθότι οι περισσότεροι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν τις κατάλληλες κρυψώνες για τα προβλήματα τους.
Δοκιμάζουν να παγώσουν τα προβλήματα, να τα αγνοήσουν, να τα ξεγελάσουν, να τα βάλουν στο χρονοντούλαπο αλλά αυτά είναι κει.
Είναι μέσα τους και τους τρώνε μέρα νύκτα σαν ένα «τέρας» αδηφάγο που δεν χορταίνει με τίποτα.
Και σαν αυτό το τέρας φάει και χορτάσει κάμποσο, ψάχνουν κάποιον/α να κάνει το τέρας να σωπάσει ευθύς αμέσως.
Οι άνθρωποι νομίζουν πως ο/η ψυχολόγος είναι ένας/μια κύριος/α που έχει τηλεχειριστήρια για όλα τα προβλήματα.
Υπάρχουν φορές που επισκέπτονται τον/την ψυχολόγο άνθρωποι που ξεκαπνίζουν σαν φουγάρα, άλλοι που πάνε άνθρωποι-προσωπεία και άλλοι πολλοί που πάνε για να αλλάξουν τους προβληματικούς «άλλους».
Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις το τέρας είναι σε εγρήγορση και δεν αρκεί κανένας διακόπτης για να σωπάσει.
Η δουλειά με τον εαυτό είναι το καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει κάποιος στον εαυτό του.
Για αυτήν την δουλειά ωστόσο χρειάζεται να ενυπάρχει η διάθεση για ψυχολογικές βουτιές που θα αγγίζουν ακόμη και το βυθό της ψυχής.
Λίγοι είναι οι άνθρωποι που έχουν την διάθεση να αλλάξουν συθέμελα το εγώ τους, να χορέψουν πλάι στον πόνο, να ξεγυμνώσουν τα βαθύτερα πάθη τους, να παλέψουν πλάι στην ανασφάλεια, να αντιμετωπίσουν το τέρας στα ίσα.
Αυτοί είναι που προχωράνε, αυτοί είναι που τους βλέπεις να «μεγαλώνουν», να ωριμάζουν, να παίρνουν την ζωή στα χέρια τους.
Αυτοί είναι που ευλογούνται με τα δώρα της ψυχοθεραπείας. Άλλοι άνθρωποι είναι στο σκοτάδι αλλά ψάχνουν να βρουν το φως, και η ψυχοθεραπεία τους δείχνει τις χαραμάδες για να ανοίξουν την πόρτα.
Υπάρχουν όμως κάποιοι που χρησιμοποιούν τον ειδικό για να βρουν άλλοθι, για να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους, για να απαντήσουν στο τέρας, για να απαλύνουν τις τύψεις τους.
Όποιος συμφωνήσει με την κατασκευασμένη τους αλήθεια είναι σωστός όποιος διαφωνήσει είναι λάθος.
Πόσο χάδι θέλουν τα αυτιά αυτών των ανθρώπων για να πειστούν ότι η κατασκευασμένη τους αλήθεια είναι αληθινή;
Πολύ χάιδεμα. Ποιον βοηθά το χάιδεμα και πόσο;
Το χάιδεμα σε βοηθά συναισθηματικά για να συγχωρήσεις τον εαυτό σου και να τον αγαπήσεις.
Το χάιδεμα όμως δεν σε βοηθά στο να «λύσεις» το πρόβλημα προβάλλοντάς το στους άλλους με τη βούλα του ειδικού.
Πολλές φορές το επάγγελμα του/της ψυχολόγου είναι ανθυγιεινό και βαρύ καθότι οι άνθρωποι έχουν την τάση να του/της φορτώνουν τα δικά τους βάρη, στην προσπάθεια τους να ξελαφρώσουν.
Άλλοι δε για να φουσκώσουν τον ξεφούσκωτο ναρκισσισμό τους κρύβουν επιμελώς την αλήθεια τους και περιμένουν να την μαντέψει, ως νέος/α μάντης Κάλχας.
Άλλες φορές οι άνθρωποι λειτουργούν ως κλέφτες ενέργειας και αφού ρουφήξουν το μεδούλι του κου Ξερόλα, του πετάνε ένα αγκάθι στο τελευταίο πεντάλεπτο για να το χει να τρυπιέται ως την επόμενη φορά!
Είναι πικρή η αλήθεια της ψυχής, είναι δύσκολο να αποκαλύπτεσαι, να αποδομείσαι μπροστά σε έναν Ξερόλα-ειδικό.
«Πώς μπορεί να το παίζει Ξερόλας;» αναρωτιούνται κάποιοι. «Αυτός/η τα έχει λύσει όλα του τα προβλήματα; Αυτός/η τα ξέρει όλα και θα μου πει εμένα τι θα κάνω;».
Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι Εγώ-άνθρωποι.
«Καλοί μου κύριοι και κυρίες ο/ ψυχολόγος είναι άνθρωπος και βεβαίως έχει και αυτός/η τα δικά του τα οποία λύνει ή πρέπει να λύνει.
Εσύ καλέ μου άνθρωπε πήγες για ψυχοθεραπεία για να παλέψεις με το Εγώ σου όχι για να διαγωνιστείς με το Εγώ του ψυχολόγου σου.
Άστον αυτόν/αυτήν δες εσένα, δες το καλό σου, δες τον εσώτερο εαυτό σου, τόλμησέ το. Εκεί είναι η ουσία.
Θες να νιώσεις εξυπνότερος από τον ψυχολόγο σου, νιώσε!
Μα τι θα καταλάβεις μ’αυτό;
Ποιος θα χάσει και τι θα κερδίσεις άνθρωπε μου;»
Ο Θεός μπορεί να σε συγχωρέσει για τις αμαρτίες σου, το νευρικό σου σύστημα όμως όχι.
Το Εγώ δεν είναι κυρίαρχο στο ίδιο του το σπίτι, όπως έλεγε ο Freud.
 
Για σκέψου όμως, για κάποιους ανθρώπους για όλα φταίει αυτός ο Ξερόλας ο ψυχολόγος, αυτός που φέρνει τα πάνω κάτω όταν καταπιάνεται με το «Εγώ» προσπαθώντας να κάνει τους ανθρώπους να το δουν σαν «εμένα».

Νεοελληνισμός, ο χειρότερος εχθρός του Ελληνισμού

Οτι συμβαίνει στην νεοελληνική κοινωνία σήμερα, δυστυχώς ή ευτυχώς… δεν έιναι μόνον ζήτημα της οικονομικής μας κρίσης. Τούτη εδώ η «ευκαιρία» είναι μόνον η αφορμή ώστε να αναζητήσει κάποιος τα πραγματικά αίτια μιάς γενικότερης εθνικοπολιτικόκοινωνικής κρίσης με κορυφή του παγόβουνου την οικονομιική μας παρακμή. Τονίζω πάντοτε και με κάθε αφορμή, το γεγονός πως το πραγματικά ουσιαστικό πρόβλημα της χώρας πέρα απο τις κενές λόγου και ουσίας διενέξεις των πολιτικών σχηματισμών και τις κινήσεις, τις ζυμώσεις και τις επανακαθορίσεις στον πολιτικό χάρτη, είναι η ανάπτυξη και η υπόθαλψη ενός κακού πλέγματος νοοτροπιών.

Νοοτροπιών οι οποίες βρίσκονται βαθιά ριζομένες εντός της νεοελληνικής κοινωνίας και έχουν ως απαρχή τους τα κοντά διακόσια χρόνια ζωής και ακόμη πιο πίσω στο παρελθόν, του σχετικώς νέου Ελληνικού κράτους, μιάς αποικίας χρέους εν τη γεννέσει του επί της ουσίας, η οποία πληρώνει την γεωπολιτική της θέση και θα συνεχίσει να την πληρώνει για πολλούς αιώνες ακόμη, εάν εν τω μεταξύ δεν συνθλιβεί απο κάποιο τεχνοκρατικό χωνευτήρι όπως αυτό της δήθεν Ευρωπαικής ένωσης, το οποίο δημιουργήθηκε επί της ουσίας ώστε να εγκλωβίσει και να καταπνίξει κάθε έννοια τοπικισμού, εθνικισμού και λοιπών ιδεολογικών αναφορών, μιάς και οι κύκλοι οι οποίοι την δημιούργησαν θεωρούν πως οι λαοί εξουσιάζονται καλύτερα αποδομώντας τους κατά το δοκούν και προσφέροντας τους τα «δώρα της ευρωπαικής προοπτικής».

Η ημιτελής μας εθνοκοινωνική επανάσταση, ενώ επέτυχε την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και με τις απαραίτητες συννενοήσεις των «προστάτιδων μεγάλων δυνάμεων», δεν κατάφερε να επιτύχει την αποτίναξη των νοοτροπιών της πάλαι ποτέ κραταιάς Οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι οποίες ίδρυσαν ένα κράτος πελατειακό, ένα κράτος όμηρο στον παραλογισμό ντόπιων και ξένων συμφερόντων, ένα κράτος το οποίο ασφυκτιά και εξαρτάται μονίμως απο τις επιθυμίες των δανειστών του, γεγονότα τα οποία αν δεί κανείς συνδιαστικά και με τον «αναγκαστικό εναγκαλισμό» απο τους δυτικούς, καταλήγει αρκετά εύκολα σε πολλά συμπεράσματα με γεύση πικρή για το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου.

Τούτη η διαπίστωση βέβαια περί της «ημιτελούς εθνοκοινωνικής επαναστάσεως», δεν υποτιμά επουδενί τον αγώνα των προγόνων μας για ελευθερία και δικαιοσύνη. Εκείνοι έπραξαν το καθήκον τους ως πρέπει να πράξει η κάθε γενιά η οποία έχει συναίσθηση της ιστορικής της συνέχειας, υπό τις τότε γεωπολιτικές και κοινωνικές συνθήκες μη διστάζοντας να υπερασπίσει τις αξίες της εώς θανάτου με αυταπάρνηση για την οποία όλοι μας οφείλουμε να αισθανόμαστε και αισθανόμαστε υπερήφανοι.

Η ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, η βασισμένη σε δάνεια επί δανείων (δεν είναι καθόλου τυχαίον πως το πρώτο δάνειο της ανεξαρτησίας μας το εδάνεισε ο «φιλέλλην» λόρδος Βύρων ώστε να μεταβεί η επιτροπή στο Λονδίνο προκειμένου να υπογράψει το πρώτο της δάνειο είς τα 1826), υπέγραψε τότε και ένα άτυπο «κοινωνικό συμβόλαιο» με τις ντόπιες κοινωνικές ομάδες, ένα συμβόλαιο υποσχεσιολογίας και ανταλλαγής συμφερόντων υποθηκεύοντας το μέλλον της χώρας για πολλές δεκαετίες.

Μία τέτοια παγιωμένη κατάσταση δυστυχώς ή ευτυχώς έβρισκε απο καιρού είς καιρόν η εκάστοτε κυβέρνηση, η οποία αντί να γκρεμίσει το προβληματικό αυτό οικοδόμημα, έχτιζε επί ενός σαπισμένου εδάφους, με αποτέλεσμα σήμερα να υποφέρει ολάκερη η Ελληνική κοινωνία επί των ερειπίων τα οποία συγκέντρωσαν ξεδιάντροπα οι προηγούμενοι.

Έτσι μέσα σε αυτόν τον φαύλο κύκλο των δεκαετιών που πέρασαν, η ασυδοκρατία, βαπτίζεται «δημοκρατία» και τα συμφέροντα του καθενός τυχάρπαστου, ως «λαικός αγώνας», ο λαικισμός ζεί και βασιλεύει και τα πάντα κυριεύει και το νοιάξιμο για το σύνολο πηγαίνει στο περιθώριο καθώς και όσοι νοιάστηκαν για μια καλή κοινή πορεία έχουν κακή τύχη διαχρονικά. Η αναφορά δε του πολιτικού κόσμου στους «κακούς ξένους»

βολεύει πέραν του δέοντως πολλούς σε αυτόν τον τόπο, ενός πολιτικού κόσμου σάπιου εώς μυελού οστέων που που δρά δυστυχώς ως προβολή του πολίτη στο μακροκοινωνικό επίππεδο, με μόνο ελαφρυντικό αυτού του λαού την συνεχή αβεβαιότητα λόγω της θέσεως της χώρας, μιά αβεβαιότητα η οποία τον πίεσε αφόρητα στο να φερθεί ώρες ώρες σκεπτόμενος μόνον το ατομικό και οικογενειακό ενίοτε συμφέρον και οχι το σύνολο.

Είμεθα ένας λαός ηρώων.

Και στους ήρωες δεν πρέπει ζωή προσκυνημένων, δεν του αξίζει η συνεχής ανάθεση των ευθυνών στους άλλους, δεν του πρέπει η απαξίωση, η ξενομανία αλλά και η ξενολατρεία. Να βαδίσουμε τον δρόμο της αρετής παρά τα αγκάθια, να αγαπήσουμε την φυλή μας, να εκθρέψουμε τα θετικά και να καταποντίσουμε τα αρνητικά και πάντα να θυμόμαστε πως ο χειρότερος εχθρός του Ελληνισμού ανά τους αιώνες, είναι ο νεοελληνισμός.

Πώς η έλλειψη σεξ επηρεάζει την ψυχολογία μας

Η αποχή από το σεξ είναι κάτι πολύ συνηθισμένο. Άλλοτε οφείλεται σε έλλειψη συντρόφου ή αδυναμία εύρεσης άλλοτε είναι συνειδητή επιλογή. Μια σειρά από έρευνες διερευνούν τις επιπτώσεις στον οργανισμό από την έλλειψη ερωτικής επαφής. Ελάτε να δούμε τι συμβαίνει...

Αύξηση του άγχους.

Ερευνητές από τη Σκωτία κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα επίπεδα του στρες είναι πολύ πιο υψηλά στον πληθυσμό που δεν κάνει σεξ από τους ανθρώπους που κάνουν έστω και λίγες φορές μέσα σε ένα μήνα.

Διάθεση

Άλλωστε το σεξ απελευθερώνει και τις ορμόνες της χαράς, την ενδορφίνη και την οξυτοκίνη που μας βελτιώνει τη διάθεση! Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν πως η έλλειψη σεξ είναι ένας παράγοντας κακής διάθεσης.

Αυξάνονται οι ανασφάλειες

Ναι καλά ακούσατε. «Όποιος δεν κάνει σεξ στο γάμο του έχει μειωμένη παραγωγή ωκυτοκίνη, έχει ενοχές και μειώνεται η αυτοεκτίμηση του», υποστηρίζει ο ψυχολόγος Δρ Λες Παρότ και συγγραφέας του βιβλίου «Σώζοντας τον γάμο σας πριν αρχίσει».

Η έλλειψη σεξ σε κάνει πιο ευάλωτο στα κρυολογήματα. Αυτό υποστηρίζουν μελετητές από πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια αφού διαπίστωσαν πως όσοι κάνουν σεξ μία με δύο φορές την εβδομάδα εκκρίνουν 30% περισσότερο ανοσοσφαιρίνη Α (αντίσωμα κατά των ιών) που θωρακίζει το ανοσοποιητικό σύστημα.

Μαθήματα από εξειδικευμένο Σεξοθεραπευτή (sex coach) είναι το πρώτο βήμα για την τέλεια απόλαυση!

Οι άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση ζητάνε συνέχεια συγνώμη


Σταματήστε να ζητάτε συγγνώμη
 
Οι άνθρωποι που έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση συνήθως απολογούνται πολύ. Σαφώς και υπάρχουν φορές που χρειάζεται και είναι σκόπιμο να απολογηθείτε (όταν έχετε άδικο, εάν κάνατε κάτι για το οποίο μετανιώσατε ή να πείτε ότι λυπάστε εάν εκφράζετε τα συλλυπητήριά σας).. Ωστόσο, αν το κάνετε συνεχώς για όχι πολύ ευδιάκριτους λόγους, η αξιοπιστία αλλά και η αυτοπεποίθησή σας θα μειωθούν. Η επιθυμία σας να απολογείστε πηγάζει από αυτόματες αρνητικές σκέψεις σας, όπως: «Είμαι γελοίος», «Το χάλασα όλο» ή «Πρέπει να ζητήσω συγγνώμη». Ενδέχεται μάλιστα να καταλήξετε να ζητάτε συγγνώμη που είστε αυτοί που είστε, να προβάλλετε δηλαδή τον εαυτό σας ως κατώτερο από αυτόν που έχετε απέναντι σας και αυτό θα εκφραστεί ως απολογητική συμπεριφορά επειδή μάλλον θα φαίνεστε αμήχανοι.
 
Η Άννα και η συγγνώμη
Η Άννα απολογούνταν και μείωνε τον εαυτό της συνεχώς. Είχε μια θαυμάσια δουλειά και μια σταθερή σχέση, αλλά δεν μπορούσε να διώξει το αίσθημα που είχε ότι κάπου έκανε λάθος. Νόμιζε πάντα ότι γινόταν ρεζίλι ή ότι έλεγε τα λάθος πράγματα.
 
Κάποιος της είχε πει κάποτε ότι μπορούσε να διαλύσει μια συζήτηση και δεν το είχε ξεχάσει ποτέ. Φοβόταν μήπως διακόψει κάποιον και γενικά μήπως γίνεται ενοχλητική. Αρνητικές σκέψεις όπως «Είσαι πολύ εκνευριστική», «Πάντα χαλάς τα ανέκδοτα» και «Όλοι νομίζουν ότι είσαι ενοχλητική» στριφογυρνούσαν ανεξέλεγκτα στο μυαλό της. Παρόλο που δεν ήθελε να νομίζουν οι άλλοι ότι απολογούνταν συνεχώς προκειμένου να αποσπά κάποια επιβεβαίωση, τελικά έκανε αυτό ακριβώς. Στο τέλος δεν συμμετείχε στις συζητήσεις, γινόταν ένα με την ταπετσαρία και δεν εξέφραζε ποτέ τη γνώμη της.
 
Μια φίλη της της σύστησε την επόμενη φορά που θα ήθελε να πει ότι λυπάται για κάτι, πριν ανοίξει το στόμα της, να συγκροτηθεί για λίγο και να σκεφτεί εάν χρειάζεται πραγματικά να το κάνει. Μήπως είχε κάνει κάτι άσχημο; Μήπως έδινε συλλυπητήρια; Εάν δεν συνέ-βαινε τίποτε από τα δύο, τότε να μην το έκανε!
 
Η Άννα ακολούθησε τη συμβουλή της και την επόμενη φορά που ήταν έτοιμη να απολογηθεί, όταν κάποιος της είπε ότι δεν θα μπορούσε να πάει στο σπίτι της για φαγητό, σταμάτησε τον εαυτό της. Δικό της λάθος ήταν που εκείνος δεν θα μπορούσε να έρθει; Όχι. Κι έτσι απάντησε: «Α, καλά, δεν πειράζει. Κρίμα, μια άλλη φορά» και αισθάνθηκε ένα βάρος ενοχών και ευθύνης να φεύγει από την πλάτη της.
 
Πότε να απολογείστε και πότε όχι
♦ Να απολογείστε αν έχετε κάνει κάτι άσχημο, αν έχετε πληγώσει κάποιον ή θέλετε να επανορθώσετε.
 Να λέτε ότι λυπάστε αν εκφράζετε τα συλλυπητήριά σας.
♦ Να μην απολογείστε όταν έχετε δίκιο. Όταν έχετε δίκιο, είναι τελεσίδικο και δεν χρειάζεται να το απαλύνετε λέγοντας ντροπαλά «λυπάμαι». Μπο-ρείτε να δείξετε ότι σκέφτεστε τους άλλους και χωρίς να απολογείστε.
♦ Να μην απολογείστε για τη γνώμη σας. «Συγγνώμη, αλλά εγώ σκεφτόμουν ότι...» Και γιατί θα πρέπει να ζπτήσετε συγγνώμη που σκεφτόσασταν; Κανένας άλλος δεν ζητάει συγγνώμη για τπ γνώμπ του, γιατί λοιπόν πρέπει εσείς να το κάνετε; Λέγοντας συγγνώμπ, απλώς υπονομεύετε τη δική σας άποψη.
♦ Να μην απολογείστε επειδή ζητάτε βοήθεια. Όταν ζητάτε βοήθεια από κάποιον δεν του το επιβάλλετε. Όταν απολογείστε συνεχώς κάνετε αυτό που ζητάτε να φαίνεται πολύ μεγαλύτερο βάρος απ’ ό,τι είναι στην πραγματικότητα. Αντίθετα, θα πρέπει να το κάνετε να φαίνεται θετικό, δπλαδή «Μήπως θα μπορούσες να με βοηθήσεις με το τάδε, γιατί εσύ το κάνεις πολύ καλά;».

Τι είναι η λειτουργική προπόνηση;

Η λειτουργική προπόνηση έχει τις ρίζες της στην αποκατάσταση τραυματισμών. Φυσιοθεραπευτές χρησιμοποιούσαν συχνά αυτή την προσέγγιση για να βοηθήσουν ασθενείς με κινητικές διαταραχές. Η θεραπεία συμπεριλάμβανε ασκήσεις οι οποίες μιμούνταν τις καθημερινές κινήσεις των ασθενών στο σπίτι ή στη δουλειά βοηθώντας τους έτσι να επιστρέψουν σιγά σιγά στην καθημερινή τους ζωή εκτελώντας τις καθημερινές τους δραστηριότητες.

Ως άνθρωποι, εκτελούμε ένα ευρύ φάσμα κινητικών δραστηριοτήτων, όπως το περπάτημα, το τρέξιμο, τα σπριντ, οι έλξεις, οι κάμψεις, οι στροφές, η εκκίνηση, το σταμάτημα, η αναρρίχηση, κτλ. Όλες αυτές οι δραστηριότητες αφορούν ομαλές και ρυθμικές κινήσεις στα τρία πλάνα της κίνησης, προσθοπίσθιο, μετωπιαίο και εγκάρσιο, τα οποία προσφέρει η λειτουργική προπόνηση μέσα από μια ποικιλία ασκήσεων.

Τα τελευταία χρόνια η λειτουργική προπόνηση είναι ιδιαιτέρως δημοφιλής. Πολλοί προπονητές την χρησιμοποιούν για να αυξήσουν την απόδοση των αθλητών τους στο άθλημα με το οποίο ασχολούνται. Το κλειδί για να προπονηθείς λειτουργικά είναι να εκτελείς πολυαρθρικές ασκήσεις που προσομοιάζουν τις κινήσεις του αθλήματος-αγωνίσματος που ασχολείσαι. Με αυτόν τον τρόπο εκπαιδεύονται οι μύες πάνω στην συγκεκριμένη κίνηση και επέρχονται προσαρμογές οι οποίες είναι ικανές να βελτιώσουν την απόδοση της κίνησης.

Στη λειτουργική προπόνηση είναι σημαντικό να δουλέψει η συγκεκριμένη κίνηση όσο σημαντικό είναι να δουλέψουν οι μύες που συνδέονται με την κίνηση. Ο εγκέφαλος, ο οποίος ελέγχει τη μυϊκή κίνηση, σκέφτεται με τους όρους των συνολικών κινήσεων και όχι μεμονωμένων μυών. Οι ασκήσεις που απομονώνουν τις αρθρώσεις και τους μύες εξασκούν τους μύες και όχι τις κινήσεις, γεγονός που οδηγεί σε λιγότερη λειτουργική βελτίωση. Για παράδειγμα, τα ημικαθίσματα (squats) θα προσφέρουν μεγαλύτερη βελτίωση στην ικανότητα ενός ατόμου να σηκωθεί από ένα καναπέ από ότι οι εκτάσεις ποδιών.

Προπονήσου λοιπόν λειτουργικά και βελτίωσε την ποιότητα της ζωής σου και την απόδοση σου στο άθλημα με το οποίο ασχολείσαι.

 

Λειτουργία του κβαντικού επεξεργαστή

Ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη τεχνολογία που χρησιμοποιούν τα διάφορα μοντέλα κβαντικού επεξεργαστή, όλα στηρίζονται σε δύο βασικές αρχές που διέπουν τους νόμους των μικροσκοπικών σωματιδίων της ύλης και περιγράφονται από την Κβαντική Φυσική: Την αρχή της «υπέρθεσης» (superposition) και την αρχή της «διεμπλοκής» (entanglement).
 
Η πρώτη μας λέει ότι ένα σωματίδιο του μικρόκοσμου, που χρησιμοποιείται για την αποθήκευση, τη μεταφορά και την επεξεργασία πληροφορίας (φωτόνιο, αν χρησιμοποιείται το φως και ηλεκτρόνιο, αν χρησιμοποιείται ηλεκτρισμός) μπορεί να βρίσκεται σε περισσότερες από μία καταστάσεις ταυτόχρονα – κάτι σαν τη στοιχειωμένη γάτα στο περίφημο νοητικό πείραμα του Σρέντιγκερ, η οποία μπορεί να είναι ζωντανή και νεκρή ταυτόχρονα μέχρι να ανοίξει το κουτί ο παρατηρητής.
Αυτή η αλλόκοτη συμπεριφορά του μικρόκοσμου, η τόσο αντίθετη με τις εμπειρίες της καθημερινής μας ζωής, έχει τεράστιες επιπτώσεις στην επεξεργασία της πληροφορίας. Στα συμβατικά ψηφιακά τρανζίστορ, κάθε μονάδα πληροφορίας (bit) μπορεί να πάρει αυστηρά μία από δύο προκαθορισμένες τιμές, 0 ή 1, ανάλογα αν περνάει ή δεν περνάει ρεύμα από ένα συγκεκριμένο κύκλωμα. Αντίθετα, στον κβαντικό επεξεργαστή, κάθε κβαντική μονάδα πληροφορίας (qubit) μπορεί να πάρει πολλές τιμές ταυτόχρονα, επομένως ο υπολογιστής είναι σε θέση να αποθηκεύει και να επεξεργάζεται πολύ μεγαλύτερες ποσότητες πληροφορίας.
 
Το πλεονέκτημα αυτό των κβαντικών επεξεργαστών ενισχύεται από τη δεύτερη αρχή, της διεμπλοκής, η οποία σε χονδρές γραμμές μας λέει ότι η κατάσταση ενός qubit επηρεάζει ακαριαία την κατάσταση ενός άλλου, απομακρυσμένου qubit. Το γεγονός αυτό επιτρέπει την αστραπιαία επεξεργασία ασύλληπτου όγκου πληροφοριών. Η τεχνική που χρησιμοποίησαν οι επιστήμονες του Μπρίστολ αντιπροσωπεύει θεαματική βελτίωση, καθώς για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε ως βασική μονάδα μετάδοσης της πληροφορίας όχι ένα φωτόνιο, αλλά ζεύγος φωτονίων, γεγονός που αυξάνει κατά πολύ τις υπολογιστικές δυνατότητες. Το επόμενο, μάλλον ευκολότερο από τεχνική άποψη, βήμα θα είναι να κατασκευαστεί κβαντικός επεξεργαστής που θα βασίζεται σε συστήματα πολλών φωτονίων.
 
Ωστόσο, τα τεχνικά προβλήματα που μένει να αντιμετωπισθούν δεν είναι λίγα. Πέραν της ανάγκης να σχεδιαστούν, εκτός από τους κβαντικούς επεξεργαστές και τις αντίστοιχες μνήμες, κατάλληλες μονάδες εισόδου-εξόδου των δεδομένων, το βασικό πρόβλημα έγκειται στην πολύ μεγάλη ευαισθησία των κβαντικών υπολογιστών στο εξωτερικό περιβάλλον, καθώς η παραμικρή διαταραχή θερμοκρασίας, πίεσης κ. λπ. μπορεί να προκαλέσει κατάρρευση της υπολογιστικής διαδικασίας.
 
reality_alice_bob Φως στη «στοιχειωμένη αλληλεπίδραση» του 1935
 
Ο Αϊνστάιν την χαρακτήρισε «στοιχειωμένη αλληλεπίδραση» και η αλήθεια είναι ότι στο μυστηριώδες Σύμπαν του μικρόκοσμου, η λεγόμενη «κβαντική διεμπλοκή» αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο των μυστηρίων. Η ιστορία της άρχισε το 1935, όταν ο Αϊνστάιν, ο οποίος εκείνη την εποχή εργαζόταν στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον, στις ΗΠΑ, πρότεινε ένα νοητικό πείραμα, το λεγόμενο EPR (από τα αρχικά του διάσημου Γερμανού θεωρητικού και των συνεργατών του, Ποντόλσκι και Ρόουζεν) για να στηρίξει την άποψή του, κατά την οποία η Κβαντική Φυσική ήταν ελλιπής και οδηγούσε σε απίθανα συμπεράσματα.
 
Αυτό που εν ολίγοις μας είπαν ο Αϊνστάιν και οι συνεργάτες του ήταν το εξής: Ας υποθέσουμε ότι από κάποια πηγή εκπέμπονται προς διαφορετικές κατευθύνσεις δύο σωματίδια που μέχρι εκείνη τη στιγμή αλληλεπιδρούσαν – π.χ. δύο ηλεκτρόνια ή δύο φωτόνια. Αν μετά από κάποιο χρόνο αλλάξουμε την κατάσταση του ενός σωματιδίου, αυτομάτως θα αλλάξει με απολύτως καθορισμένο τρόπο η κατάσταση και του άλλου, ακόμη κι αν βρίσκεται μίλια μακριά, λες και υπάρχει κάποιου είδους μυστική και ακαριαία «συνεννόηση» μεταξύ τους!
 
Αργότερα, ένας Ιρλανδός μαθηματικός, ο Τζον Μπελ, πρότεινε έναν τρόπο να ελεγχθεί πειραματικά αυτή η ιδέα, η οποία, όσο τρελή κι αν ακουγόταν, αποτελούσε αναπόφευκτο επακόλουθο της Κβαντικής Θεωρίας.
 
Πράγματι, το 1982 ο Γάλλος φυσικός Αλέν Ασπέκτ εκτέλεσε οπτικό πείραμα που επιβεβαίωσε πανηγυρικά το παράδοξο φαινόμενο EPR και μαζί του την Κβαντική Θεωρία, μεγεθύνοντας ταυτόχρονα τα ερωτήματα για τα επιστημολογικά της θεμέλια. Πριν από λίγους μήνες, ομάδα Γάλλων, Γερμανών και Ισπανών επιστημόνων επιβεβαίωσε για πρώτη φορά την κβαντική διεμπλοκή και στο επίπεδο ηλεκτρονικών κυκλωμάτων με ημιαγωγούς, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία κβαντικών υπολογιστών.
 
Το Προσωπο: Άλμπερτ Αϊνστάιν
Είναι γνωστό ότι ο Άλμπερτ Αϊνστάιν τιμήθηκε με το Βραβείο Νομπέλ Φυσικής όχι για τον προσωπικό του άθλο, τη Θεωρία της Σχετικότητας, αλλά για τη συμβολή του στο συλλογικό δημιούργημα της Κβαντικής Θεωρίας, με την οποία ουδέποτε, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, συμφιλιώθηκε. Ηδη το 1912, επτά χρόνια μετά τη δημοσίευση της σχετικής εργασίας που θα του χάριζε το Νομπέλ, αντιμετωπίζει την καινούργια θεωρία, που βρίσκεται ακόμη στη βρεφική της ηλικία, σαν άλλος δρ Φρανκενστάιν – ένα τέρας, για τη γέννηση του οποίου φέρει βαριά, προσωπική ευθύνη: «Δεν μπορεί κανείς να πιστέψει την ύπαρξη μετρήσιμων κβάντων», δήλωσε κατηγορηματικά στα λαμπρότερα επιστημονικά μυαλά της εποχής του, στο συνέδριο Σολβέ, για να προσθέσει: «Οσο μεγαλύτερη επιτυχία σημειώνει η κβαντική θεωρία τόσο πιο ανόητη φαίνεται»!
 
Τα χειρότερα, για τον Αϊνστάιν, ήρθαν τη διετία 1926-1927, πρώτα με την περίφημη εξίσωση του Αυστριακού φυσικού Ερβιν Σρέντινγκερ, όπου οι θεμελιώδεις νόμοι του μικροκόσμου περιγράφονται με όρους πιθανοτήτων, και έπειτα με τη διατύπωση της αρχής της αβεβαιότητας από τον Γερμανό συνάδελφό του Βέρνερ Χάιζενμπεργκ. Η αλλεργία του Αϊνστάιν για οποιαδήποτε μορφή πιθανοκρατίας και η εμμονή του στο πρότυπο ενός απολύτως αιτιοκρατικού Σύμπαντος αποτυπώθηκαν στο πασίγνωστο: «Εγώ, όπως και να έχει, είμαι πεπεισμένος ότι Αυτός δεν παίζει ζάρια».
 
Η «εσωτερική φωνούλα» αποδείχθηκε εσφαλμένη και στοίχισε σ’ αυτό το τρομερό μυαλό δεκαετίες ερευνητικών περιπλανήσεων σε άγονους δρόμους. Ωστόσο, ο Αϊνστάιν υπήρξε μεγάλος ακόμη και στην πλάνη του, γιατί πάνω απ’ όλα ήταν πάντα διανοητικά έντιμος. Οταν κλήθηκε να υποβάλει προτάσεις στην επιτροπή του Βραβείου Νομπέλ Φυσικής, πρότεινε δύο ανθρώπους: τον Σρέντιγκερ και τον… Χάιζενμπεργκ! Στη σχετική επιστολή του εξηγούσε: «Είμαι βέβαιος ότι η εν λόγω θεωρία εμπεριέχει αναμφίβολα ένα μέρος της απόλυτης αλήθειας». Και στο λυκόφως της ζωής του, το 1953, σημείωνε με θλίψη ότι «είναι αμφίβολο» κατά πόσο θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει μια καλύτερη φυσική θεωρία, πέρα από τις καταραμένες πιθανότητες της κβαντικής φυσικής, για να προσθέσει:
 
«Και όμως, τα παρηγορητικά λόγια του Λέσινγκ δεν λένε να φύγουν από το μυαλό: Ο πόθος για την αλήθεια είναι πολυτιμότερος από την επιβεβαιωμένη κατάκτησή της».

Φτιάχτηκε ατομικό ρολόι που χάνει ένα δευτερόλεπτο σε 3.7 δισεκατομμύρια χρόνια

Η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν τελικά κατέβηκε στις ανθρώπινες διαστάσεις: έτσι αποδείχτηκε πανηγυρικά πως όσο υψηλότερα ζεις, τόσο πιο γρήγορα γερνάς.

Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν πρότεινε στη θεωρία του ότι τα ρολόγια τρέχουν πιο γρήγορα όσο πιο μακριά από το έδαφος είναι.

Ερευνητές έδειξαν ότι μία από τις συνέπειες της θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν – ότι όσο πιο μακριά από τη Γη είσαι, τόσο πιο γρήγορα περνάει ο χρόνος λειτουργεί ακόμα και σε ανθρώπινη κλίμακα.

Αυτό σημαίνει ότι – έστω και αν οι διαφορές είναι μικρές – πραγματικά θα γεράσετε γρηγορότερα αν ζείτε στον τελευταίο όροφο ενός ουρανοξύστη από ό,τι σε ένα μπανγκαλόου.

Η ανακάλυψη, που έγινε από επιστήμονες στις ΗΠΑ, επιβεβαιώνει μια θεωρία που προτάθηκε αρχικά από τον Αϊνστάιν – ότι τα ρολόγια τρέχουν πιο γρήγορα όσο πιο μακριά βρίσκονται από το έδαφος.

Αν και η ιδέα είχε γίνει αποδεκτή εδώ και πολλά χρόνια, τώρα αυτή η μικροσκοπική διαφορά μπορεί να μετρηθεί για πρώτη φορά με εκπληκτική ακρίβεια.

Έτσι, χρησιμοποιώντας ένα ζευγάρι από τα πιο ακριβείας ρολόγια στον κόσμο, φυσικοί στο Εθνικό Ινστιτούτο Προτύπων και Τεχνολογίας στο Κολοράντο, ανακάλυψαν ότι αν απλά ζείτε στους πάνω ορόφους, αυτό θα σας κάνει να γερνάτε γρηγορότερα.

Ένα δε από αυτά τα ρολόγια μεταφέρθηκε μόνο 30 πόντους υψηλότερα από το άλλο, οπότε τότε έτρεξε λίγο πιο γρήγορα – αν και σε ένα μικρό κλάσμα του δευτερολέπτου.

Σκεφτείτε λοιπόν ότι μερικά βήματα προς τα πάνω θα σας γεράσει 90 δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου στο προσδόκιμο της ζωής σας, κάπου 79 χρόνια.

Κι αν κινηθείτε περίπου 10 μέτρα προς τα πάνω θα γεράσετε ταχύτερα κατά 900 δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου.

Και αν τέλος ήταν να περάσετε τη ζωή σας στην κορυφή του Empire State Building με τους 102 ορόφους και τα 380 μέτρα, θα χάνατε 104 εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου από τη ζωή σας, δήλωσε ένας από τους ερευνητές, James Chin-Wen Chou.

Τα πειράματα χρησιμοποιούν ατομικά ρολόγια με «κβαντική λογική», που μπορούν να χάσουν μόνο ένα δευτερόλεπτο σε 3,7 δισεκατομμύρια χρόνια, δηλαδή όσο περίπου υπάρχει η ζωή η Γη.

Τα ρολόγια κβαντικής λογικής βασίζονται σε ανεπαίσθητες δονήσεις ενός ιόντος αλουμινίου που είναι παγιδευμένο σε ένα ηλεκτρικό πεδίο. Οι δονήσεις έχουν την ίδια γκάμα συχνοτήτων με το υπεριώδες φως (1.120.000 δισεκατομμύρια Hertz), συνεπώς μπορούν να ανιχνευτούν από λέιζερ, για αυτό τα συγκεκριμένα ατομικά ρολόγια στην ουσία είναι οπτικά.

Αποδεικνύουν λοιπόν την θεωρία ότι τα ρολόγια που είναι σε μεγάλα υψόμετρα τρέχουν γρηγορότερα, επειδή υπόκεινται σε μικρότερη δύναμης της βαρύτητας.

Ένας εκπρόσωπος NIST παραδέχθηκε ότι το φαινόμενο, που ονομάζεται «βαρυτική διαστολή του χρόνου», δεν έχει αντίκτυπο στη ζωή των ανθρώπων.

"Η διαφορά είναι πάρα πολύ μικρή για να την αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι, αλλά μπορούν να μας δώσει πρακτικές εφαρμογές στη γεωφυσική και σε άλλους τομείς”, τόνισε.

Οι υπολογισμοί της ομάδας θα χρησιμοποιηθεί για τη βελτίωση της τεχνολογίας που χρησιμοποιείται για τη μέτρηση της Γης και του βαρυτικού της πεδίου.

Το σύστημα αυτό λειτουργεί σε διαστημικούς πυραύλους και αεροσκάφη, καθώς η κίνηση προς τα εμπρός αντισταθμίζει το ύψος.

Τα συμπεράσματα αυτά δημοσιεύονται στο περιοδικό Science.

Το θεωρητικό πείραμα των διδύμων και το πραγματικό του 1971

Ο Αϊνστάιν ήταν ο πρώτος, εδώ και περίπου 100 χρόνια, που κατέρριψε την ψευδαίσθηση ότι ο χρόνος κινείται με την ίδια ταχύτητα για όλους και παντού στο σύμπαν. Στην ουσία κατήργησε το ταυτόχρονο. Είχε συνειδητοποιήσει – με τη θεωρία της ειδικής σχετικότητας – ότι ο χρόνος είναι κάτι σχετικό και κινείται με διαφορετική ταχύτητα, ανάλογα με τις ειδικές περιστάσεις καθενός ανθρώπου.

Έτσι, ο χρόνος επιβραδύνεται όταν κανείς βρίσκεται πιο κοντά στη Γη ή όταν κινείται με μεγαλύτερη ταχύτητα.

Για να περιπλέξει τα πράγματα, η θεωρία της ειδικής σχετικότητας, η οποία προηγήθηκε της γενικής σχετικότητας κατά μία δεκαετία, προβλέπει ένα περίεργο αποτέλεσμα για ρολόγια σε κίνηση- ένα στάσιμο ρολόι θα πάει γρηγορότερα από ένα κινούμενο ρολόι. Αυτή είναι η πηγή του διάσημου παράδοξου των διδύμων: Μετά από ένα ταξίδι μετ’ επιστροφής με ένα διαστημόπλοιο που ταξιδεύει με μια εξαιρετικά υψηλή ταχύτητα, ο ταξιδιώτης θα επιστρέψει στη Γη για να διαπιστώσει ότι ο δίδυμος αδελφό του είναι πλέον μεγαλύτερος από ότι είναι αυτός, επειδή ο χρόνος περνάει πιο αργά στο διαστημόπλοιο από ό, τι στη Γη.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι ότι κάποιος που στέκεται στην αποβάθρα των τρένων, ο χρόνος στο ρολόι του θα κυλάει ανεπαίσθητα πιο γρήγορα σε σχέση με τον δίδυμο αδελφό του, ο οποίος φοράει το ίδιο ακριβώς ρολόι, αλλά βρίσκεται μέσα στο τρένο που περνά μπροστά από την αποβάθρα, μόνο και μόνο επειδή αυτός κινείται ταχύτερα σε σχέση με τον αδελφό του.

Σύμφωνα με την θεωρία της γενικής σχετικότητας του Αϊνστάιν, η βαρύτητα προκαλείται όταν σώματα με μεγάλη μάζα, όπως η Γη, καμπυλώνουν τον "ιστό" του χωροχρόνου, με συνέπεια ένα ρολόι που βρίσκεται πιο κοντά στη Γη, άρα και στη έλξη της βαρύτητάς της, να "τρέχει" πιο αργά σε σχέση με ένα ρολόι ψηλά σε ένα βουνό.

Η απόκλιση του χρόνου έχει υπολογιστεί μαθηματικά χονδρικά σε τρία μικροδευτερόλεπτα ανά έτος ανά χιλιόμετρο υψομετρικής διαφοράς.

Και οι δύο επιπτώσεις στην διαστολή του χρόνου έχουν επιβεβαιωθεί σε μια σειρά πειραμάτων στις δεκαετίες που έχουν περάσει από τότε, τα οποία παραδοσιακά εξαρτώνται από μεγάλες κλίμακες της απόστασης ή της ταχύτητας. Σε ένα πείραμα-ορόσημο το 1971 ο Joseph Hafele του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στο Σεν Λούις και ο Richard Keating του Αμερικανικού Ναυτικού Αστεροσκοπείου πέταξαν με ατομικά ρολόγια καισίου γύρω από τη Γη, για να τα συγκρίνουν με ρολόγια αναφοράς που βρίσκονταν στη Γη ακίνητα αν είχαν παρεκκλίνει, όπως προβλέπεται από τη σχετικότητα. Αλλά ακόμη και με την ταχύτητα και το υψόμετρο των αεριωθούμενων αεροσκαφών, τα αποτελέσματα της σχετικιστικής διαστολής του χρόνου – στο πείραμα Häfele-Keating – ήταν πολύ μικρά. Τα ατομικά ρολόγια τους διέφεραν μετά το ταξίδι τους κάπου λίγες δεκάδες έως εκατοντάδες νανοδευτερόλεπτα.

Τώρα όμως για πρώτη φορά η σχετικότητα του χρόνου επιβεβαιώνεται και για ασήμαντες υψομετρικές διαφορές πάνω στη Γη μικρότερες του ενός μέτρου και ταυτόχρονα για μικρές ταχύτητες κάτω των δέκα μέτρων ανά δευτερόλεπτο, πράγμα που σημαίνει ότι άλλος χρόνος ισχύει στο κεφάλι μας και άλλος στα πόδια μας. 

Φως παγιδεύτηκε σε καμπύλες επιφάνειες

Το φως, το οποίο από την καθημερινή εμπειρία μας ταξιδεύει σε ευθεία γραμμή, παγιδεύτηκε σε μια πειραματική διάταξη σε σύνθετες κυρτές επιφάνειες. Το επίτευγμα αυτό δεν είναι απλώς ένα τέχνασμα επίδειξης – θα μπορούσε να βοηθήσει τους φυσικούς να φανταστούν πώς ταξιδεύει το φως στον καμπύλο ιστό του χώρου.
 
Σύμφωνα με τη θεωρία της γενικής σχετικότητας του Αϊνστάιν, η βαρύτητα είναι το αποτέλεσμα της μάζας ενός αντικειμένου που παραμορφώνει τον ίδιο τον χώρο, όπως μια μπάλα του μπόουλινγκ σε ένα τραμπολίνο. Για να κάνει το μοντέλο του πώς θα μεταβληθεί η διαδρομή του φωτός στον χώρο που στρεβλώνεται από την βαρύτητα, ο Ulf Peschel του Πανεπιστημίου του Erlangen και οι συνεργάτες του κατασκεύασαν ομαλά 3D αντικείμενα και έστειλαν ακτίνες λέιζερ κατά μήκος των επιφανειών τους.
 
glow_with_flow_totalΦως από ένα λέιζερ έχει παγιδευτεί σε δύο διαφορετικές καμπύλες επιφάνειες
Η ομάδα κατασκεύασε, επίσης, ένα αντικείμενο με μια υπερβολική επιφάνεια. Το αντικείμενο ήταν κατασκευασμένο από αλουμίνιο και στη συνέχεια επικαλυμμένο με λάδι. Το φως που έφτασε στο στρώμα του ελαίου περιορίστηκε εκεί, αναπηδώντας μεταξύ του μετάλλου και του αέρα. Η δέσμη απλώθηκε όλο και πιο γρήγορα, δημιουργώντας έτσι μια λάμψη σε σχήμα τρομπέτας.(βλ. εικόνα).
 
Για να παγιδευτεί το φως σε δύο διαστάσεις, η επιφάνεια του αντικειμένου απαιτείται να είναι λεία, ώστε να αντανακλά καθαρά το μεγαλύτερο μέρος του φωτός στο στρώμα του ελαίου και όχι να σκεδάζεται προς όλες τις γωνίες. Αυτό απαιτεί μηχανές λείανσης που έγιναν διαθέσιμες μόλις τα τελευταία 10 χρόνια περίπου, εξηγεί ο Peschel.
 
Τα πειράματα βοηθούν στην οπτικοποίηση του πώς ταξιδεύει το φως στον στρεβλωμένο χώρο από τη βαρύτητα. Η σφαίρα, για παράδειγμα, αντιπροσωπεύει πώς ο χώρος κυρτώνει γύρω από ένα αστέρι ή άλλο τεράστια μάζα – το φως που διέρχεται από αυτό τον κυρτό χώρο λυγίζει κάνοντας αυτό που λέμε βαρυτικός φακός. Η υπερβολική επιφάνεια, η οποία έχει αρνητική καμπυλότητα, σαν μια σέλα, μπορούν απλά να αντιπροσωπεύουν το σχήμα του Σύμπαντος.
 
"Είναι ένα όμορφο θεμελιώδες πείραμα”, λέει ο Ulf Leonhardt του πανεπιστημίου του St Andrews στη Βρετανία, ο οποίος δεν συμμετείχε στις εργασίες. "Είναι μια καλή φυσική."

Η αξία της πληροφορίας

quantumΠληροφορία είναι το στοιχείο γνώσης που μετουσιώνει και δίνει αξία στα πράγματα, τα οποία αποκτούν έτσι σημασία. Αυστηρά τεχνικά αντιλαμβανόμαστε την πληροφορία σαν μια αλληλουχία συμβόλων που αποτυπώνουν ή μεταδίδουν κάποιο μήνυμα. Σε γενικές γραμμές η πληροφορία είναι αυτή που επηρεάζει με μη τυχαίο τρόπο την εξέλιξη οποιουδήποτε συστήματος.
 
Η πληροφορία είναι απαραίτητη για την ίδια τη ζωή. Το DNA περιέχει την πληροφορία που οργανώνει την ύλη σε οργανισμούς και μετατρέπει υπό κατάλληλες συνθήκες (παροχή ενέργειας κλπ) τις ανόργανες ενώσεις σε οργανικές και κατ’ επέκταση σε οργανική ύλη (βιομάζα). Αποτελεί το μέτρο της τάξης και της οργάνωσης ή με άλλα λόγια αντικατοπτρίζει το «βηματισμό» της εξέλιξης.
 
Η φυσική σχετίζει την πληροφορία με τις σημαντικές έννοιες της εντροπίας και της ενέργειας. Η πληροφορία ορίζεται ως η αντίστροφη έννοια της εντροπίας, του μέτρου δηλαδή της αταξίας και κάθε μεταβολή της μεταβάλλει την ενέργεια. Η αύξηση της πληροφορίας συνεπάγεται αύξηση της οργάνωσης (ή ελάττωση της αταξίας), ενώ όταν καταστρέφεται πληροφορία, αυξάνεται η εντροπία του συστήματος και παράγεται θερμότητα.
 
Ένα διάσημο πείραμα που εξερευνά τη σχέση αυτή είναι ο δαίμονας του Μάξγουελ. Εκεί φαίνεται πως η πληροφορία σχετίζεται άμεσα με την εντροπία και οι διακυμάνσεις της συνοδεύονται πάντα από μεταβολή της ενέργειας. Ως εφαρμογή στις λογικές πύλες, μια λογική πύλη «AND» ελευθερώνει περισσότερη θερμική ενέργεια σε σχέση με μια πύλη «NOT», μετά από μία πράξη, καθώς στην πύλη AND έχουμε καταστροφή πληροφορίας ενώ στην NOT η πληροφορία απλά μετασχηματίζεται.
 
Πληροφορία και αυτοοργάνωση
Η αυτοοργάνωση είναι ένας αντιεντροπικός μηχανισμός ο οποίος υπό κατάλληλες συνθήκες προκύπτει αυθόρμητα λόγω των φυσικών νόμων και κατά τη διάρκεια φυσικών φαινομένων. Προκαλεί την εμφάνιση αυτοοργανούμενων συστημάτων τα οποία εισάγουν στο εσωτερικό τους ενέργεια, τη μετασχηματίζουν και εξάγουν στο περιβάλλον τους εντροπία, συνήθως υπό μορφή θερμότητας, παράλληλα διατηρώντας ή ενισχύοντας μία περίπλοκη εσωτερική δομή.
 
Έτσι με την αυτοοργάνωση ένα σύστημα παράγει πληροφορία που περιγράφει τον εαυτό του. Προκειμένου να μην αντιβαίνει το δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής η αυτοοργάνωση είναι αυστηρά τοπικό και χρονικά περιορισμένο φαινόμενο, ενώ συνοδεύεται από αύξηση της εντροπίας στο περιβάλλον του συστήματος.
 
Πληροφορία και δεδομένα
Η πληροφορία είναι το μέγεθος που, αυξανόμενο, προσδίδει σημασία στα δεδομένα και παράγει γνώση. Η έννοια της πληροφορίας ορίζεται συχνά σε σχέση με την έννοια των δεδομένων. Οι δύο έννοιες πολλές φορές συγχέονται ακριβώς γιατί αποκτώντας τα δεδομένα σημασία μεταπίπτουν σε πληροφορία.
 
Τα δεδομένα δεν είναι πληροφορία, όταν δεν έχουν λάβει από τη νόηση συγκεκριμένη σημασία, ενώ η πληροφορία είναι δεδομένα με σημασία, δεδομένα που έχουν «ουσιαστικό» περιεχόμενο. Η μετάβαση από τα δεδομένα στην πληροφορία μπορεί να αφορά την επίλυση κάποιου συγκεκριμένου ζητήματος, την απάντηση κάποιου συγκεκριμένου ερωτήματος και γενικότερα παραπέμπει σε καινούριο στοιχείο γνώσης για κάτι. Σε απλοποιημένη ή σχηματική μορφή έχουμε: Δεδομένα + Σημασία = Πληροφορία.
 
Πληροφορία και Πληροφορική
Στην Πληροφορική η πληροφορία σηματοδοτείται από την ποιοτική αξία του bit (0 ή 1). Η πρωταρχική νοηματική αξία για έναν ψηφιακό Η/Υ είναι η διαφοροποίηση του 0 από το 1. Οι συνδυασμοί από σειρές των 0 και 1 παράγουν μεγαλύτερες νοηματικές αξίες τις οποίες μπορεί και διαχειρίζεται ο υπολογιστής, σύμφωνα με τον προγραμματισμό του από τον άνθρωπο. Ο υπολογιστής με τον τρόπο αυτό λέμε πως «επεξεργάζεται δεδομένα» και «παράγει πληροφορία». Ο άνθρωπος έπειτα προσδίδει νόημα στα επεξεργασμένα δεδομένα μετατρέποντας την πληροφορία σε γνώση.
 
Πληροφορία και Κβαντομηχανική
Η πληροφορία δεν είναι καθαρά μαθηματική υπόθεση. Πάντα έχει και ένα φυσικό περιεχόμενο. Στη παραδοσιακή επιστήμη της πληροφορίας, το φυσικό περιεχόμενο ακολουθεί την κλασσική μη κβαντική φυσική. Η επιστήμη της κβαντικής πληροφορίας βάζει την πληροφορία σε κβαντική αντιμετώπιση. Η βασική πηγή της κλασσικής πληροφορίας είναι το μπιτ, το οποίο είναι πάντα είτε 0 είτε 1. Η κβαντική πληροφορία έρχεται πάντα σε κβαντικά μπιτς ή qubits. Τα qubits μπορούν να υπάρχουν σε υπερθέσεις που περιέχουν συγχρόνως το 0 και το 1. Μπορούν επίσης να διεμπλέκονται.
 
Ένα bit μπορεί να έχει μόνο μια εκ των δύο τιμών: 0 ή 1. Μπορεί δε να παριστάνεται αφηρημένα από ένα βέλος που κοιτάζει επάνω ή κάτω ή να αντιπροσωπεύεται από ένα διακόπτη τρανζίστορ που μπορεί να είναι ανοικτός ή κλειστός.
 
Qubit
Ένα qubit, η κβαντική εκδοχή ενός bit, έχει πολλές περισσότερες καταστάσεις. Οι καταστάσεις μπορούν να παρασταθούν με ένα βέλος που δείχνει προς μια τοποθεσία επί της σφαίρας. Ο Βόρειος πόλος ισοδυναμεί με την κατάσταση 1, ο Νότιος πόλος με το 0. Οι άλλες τοποθεσίες είναι κβαντικές υπερθέσεις του 0 και του 1.
 
Ένα qubit μπορεί να φαίνεται ότι περιέχει άπειρο ποσό πληροφορίας γιατί οι συντεταγμένες του μπορούν να κωδικοποιήσουν μια άπειρη ακολουθία ψηφίων. Αλλά η πληροφορία από ένα qubit πρέπει να εξαχθεί με κάποια μέτρηση. Όταν το qubit μετρηθεί, η κβαντομηχανική απαιτεί ότι το αποτέλεσμα θα είναι πάντα ένα συνηθισμένο 0 ή 1. Η πιθανότητα για κάθε αποτέλεσμα από τα δύο εξαρτάται από το «γεωγραφικό πλάτος» του qubit πάνω στη σφαίρα αναπαράστασης.
 
Πληροφορία και αβεβαιότητα
Η εντροπία στη θεωρία πληροφορίας είναι το «μέτρο αβεβαιότητας» που διακατέχει ένα σύστημα. Ο όρος εντροπία χρησιμοποιήθηκε αρχικά στη θερμοδυναμική. Στη θεωρία πληροφορίας εισήχθη από τον Κλωντ Σάνον το 1948 και γι’ αυτό ονομάζεται και εντροπία του Σάνον. Η χρήση του ίδιου όρου με τη θερμοδυναμική εντροπία, παρότι μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, υιοθετήθηκε από τον Σάνον μετά και από παρότρυνση ενός άλλου σπουδαίου μαθηματικού, του Τζον φον Νόιμαν, ο οποίος φέρεται ότι είχε πει στον Σάνον:
 
«Πρέπει να το ονομάσεις εντροπία για δύο λόγους: Πρώτον, η συνάρτηση αυτή χρησιμοποιείται ήδη στη θερμοδυναμική με το ίδιο όνομα. Δεύτερο, και σημαντικότερο, ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει τι πραγματικά είναι η εντροπία, και αν χρησιμοποιείς τον όρο εντροπία σε ένα αντεπιχείρημα θα κερδίζεις πάντα…»

Καταλήψεις, Κατάρες και Μαύρη Μαγεία

Καταλήψεις, Κατάρες και Μαύρη ΜαγείαΕξωτερικές κι Εσωτερικές Κατάρες
Ολέθρια Παγίδα Αυτοκαταστροφής
«Ο άνθρωπος, επειδή είναι κι αυτός μέρος της ζωντανής φύσης, λειτουργεί ακριβώς όπως κι εκείνη. Επομένως, όπως στην έρημο η ζωή επιζητά απεγνωσμένα το νερό για να επιβιώσει, έτσι κι η εσωτερική έρημος του ανθρώπου, που δεν είναι άλλη από την Συγκινησιακή Πανούκλα, διψά για Συναισθηματική Ικανοποίηση και την αναζητά απελπισμένα» Βίλχελμ Ράιχ / Μάρτιος 1954

«Ο τρόπος επίλυσης ενός προβλήματος που αντιμετωπίζεις στην ζωή σου, βρίσκεται σ’ εκείνον τον τρόπο ζωής που κάνει το πρόβλημα να εξαφανίζεται» Λούντβιχ Βιτγκενστάιν

«Ακρασία» Γνωρίζεις το Καλό και Πράττεις το Κακό !

Ηθική και Διανοητική Αδυναμία
«Κάθε τι που ενισχύει και αυξάνει την επιβίωση ενός ανθρώπου στα πλαίσια της λογικής, είναι καλό. Κάθε τι που την εξασθενίζει -στα πλαίσια της λογικής επίσης- και την σκοτώνει, είναι κακό».
Η εξήγηση του να μη μπορεί κανείς να πράξει το ηθικά καλό αν και το γνωρίζει (ακρασία) ότι δηλαδή η ηθική γνώση δεν διαθέτει αυτή καθ’ εαυτή ισχύ επιβολής, απασχολεί ως κεντρικό πρόβλημα την Ελληνική Φιλοσοφία ήδη από την αρχαιότητα. Για τον Σωκράτη, εφόσον κανείς απ’ τους ανθρώπους δεν αμαρτάνει θεληματικά, το πρόβλημα οφείλεται στην απουσία πραγματικής γνώσης «ουδείς εκών κακός». Είναι όμως έτσι; Ο Πλάτων, διαβλέποντας ότι η Σωκρατική λύση ήταν αδύνατη ως τέτοια, κατασκεύασε ένα μεταφυσικό οικοδόμημα «θεωρία των ιδεών» για να εξηγήσει την Ακρασία, περιγράφοντας ταυτόχρονα και την απαιτούμενη ηθική γνώση ενός ιδιαίτερου τύπου ανθρώπων (Πολιτεία). Ο Αριστοτέλης τέλος ακολουθεί άλλη οδό εξήγησης αποδεχόμενος τον καθοριστικό ρόλο των συναισθημάτων και των ανθρωπίνων παθών στην ψυχολογία της ανθρώπινης πράξης.

Σωκράτης: Σύμφωνα με την ηθική θεωρία του Σωκράτη, η γνώση ταυτίζεται με την αρετή και αυτές μόνο οδηγούν στην ευδαιμονία. Για να οδηγηθεί όμως κάποιος σε αυτή, πρέπει να είναι ηθικός και ενάρετος και για να είναι κάποιος ενάρετος πρέπει να αποκτήσει γνώση του τι είναι αρετή. Η αρετή για τον Σωκράτη, δεν έχει να κάνει με την εφαρμογή γενικών κανόνων που μας λένε τι πρέπει να κάνουμε για να είμαστε καλοί, αλλά είναι μια συγκεκριμένη κατάσταση της ψυχής. Η ψυχή, οδηγείται σε αυτή την ηθική κατάσταση όταν γνωρίζει το τι είναι αρετή. Αυτός που γνωρίζει το περιεχόμενο της αρετής, είναι ενάρετος.

Αν η ψυχή δεν είναι σε αυτή τη κατάσταση, δεν μπορούμε να είμαστε καλοί και σε καμία περίπτωση δεν μπορούνε οι πράξεις μας να είναι καλές. Για το Σωκράτη, οι πράξεις είναι καλές όταν ο χαρακτήρας είναι καλός. Η γνώση λοιπόν είναι αναγκαία για την καλή ηθική κατάσταση του ατόμου καθώς η γνώση αυτή τροποποιεί το χαρακτήρα μας και επιφέρει ηθικό αποτέλεσμα. Ο Σωκράτης επιπλέον κάνει λόγο για διάφορες αρετές και για την αρετή στο σύνολο της που περιλαμβάνει όλες τις άλλες. Κατ’ αυτό τον τρόπο ή έχουμε ολόκληρη την αρετή ή δεν την έχουμε καθόλου και είτε είμαστε δηλαδή καλοί, είτε δεν ήμαστε. Κατά το Σωκράτη όλη η αρετή είναι ενιαία και συνοψίζεται στη γνώση του τι είναι τελικά καλό ή κακό.

Ο Σωκράτης διατυπώνει τις απόψεις του σχετικά με τη θεωρία της ακρασίας μέσα από το διάλογο «Πρωταγόρας». Σύμφωνα λοιπόν με τη θεωρία της ακρασίας, ο άνθρωπος αν και γνωρίζει το καλό, πράττει το κακό, γιατί παρασύρεται από τα πάθη του. Ο Σωκράτης δεν δέχεται την ηθική ακρότητα παρά μόνο την ηθική εγκράτεια, απορρίπτοντας με αυτό τον τρόπο τη θεωρία της ακρασίας. Θεωρεί λοιπόν ότι το κακό πηγάζει από την άγνοια ως γνωστικό σφάλμα κακής κρίσης δεν είναι κανείς δηλαδή από τη θέληση του κακός (ουδείς εκών κακός). Το άτομο που παρασύρεται έχει περισσότερες από μια απόψεις για το τι είναι καλό και θεωρεί πως αυτό που επιλέγει να κάνει είναι το καλύτερο γι’ αυτό.

Αμφιταλαντεύεται δηλαδή μεταξύ δύο απόψεων και οι λόγοι για αυτή την αμφιταλάντευση είναι καθαρά γνωσιολογικοί. Αν λοιπόν ο άνθρωπος είχε πραγματική γνώση ποτέ δεν θα συνέβαινε η ακρασία. Η θεωρία του Σωκράτη δεν αφήνει κανένα περιθώριο για την ακράτεια ως αποτέλεσμα ορμών ή πάθους. Μέσα από το διάλογο Μένωνα, ο Σωκράτης υποστηρίζει ότι αρετή είναι η γνώση, με το επιχείρημα ότι πρέπει να θεωρείται κάτι καλό δηλαδή πάντοτε ωφέλιμο και ποτέ βλαβερό για να το επιδιώκουμε. Επιχειρεί να αποδείξει ότι αυτοί που επιλέγουν το κακό, το επιλέγουν από άγνοια θεωρώντας ότι είναι κάτι καλό. Το κακό βλάπτει αυτόν που το επιθυμεί, επομένως δεν μπορεί κάποιος να το επιθυμεί. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι, κανείς άνθρωπος με ορθή αντίληψη δεν είναι δυνατόν να πράττει αντίθετα προς ότι υπάρχει καλύτερο παρά μόνο από άγνοια.

Πλάτων: Στην Πολιτεία, ο Πλάτων κάνει λόγο για ανάλυση της εσωτερικής δομής της ψυχής και τη διακρίνει σε τρία μέρη: Το διανοητικό μέρος, όπου έλκεται από τις ευχαριστήσεις της διανοητικής απασχόλησης, οδηγεί στη γνώση και στέκεται εμπόδιο στις επιθυμίες, το θυμοειδές, όπου βρίσκει ευχαρίστηση μέσα από την προστασία της προσωπικής μας τιμής και το επιθυμητικό, όπου ευχαριστιέται μέσα από τις σωματικές ηδονές. Όμως ενώ ο Σωκράτης θεωρούσε πως το λογικό είναι πανίσχυρο, ο νέος αυτός διαχωρισμός αποδίδει σε καθένα από τα τρία μέρη της ψυχής το δικό του ανεξάρτητο διαχωρισμό. Καθένα έχει ανεξάρτητα κίνητρα και επόμενος μπορεί να αντισταθεί με επιτυχία στα υπόλοιπα δυο. Έτσι κάθε μια από τις ορέξεις περιγράφεται ως μια έφεση, προς το δικό της εντελώς καθορισμένο αντικείμενο.

Ο Πλάτωνας είναι πια πεισμένος ότι η ακρασία είναι σαφώς δυνατή, παραδέχεται ότι υπάρχει περίπτωση ό άνθρωπος να παρασυρθεί από τα πάθη υπό την επίδραση του επιθυμητικού μέρους της ψυχής και να οδηγηθεί σε άκρατη συμπεριφορά. Είναι δυνατόν να επιζητούμε μορφές ικανοποίησης οι οποίες να έρχονται σε αντίθεση με τη λογική μας. Μέσα από τη «Πολιτεία» φαίνεται λοιπόν ότι τα πάθη όταν επικρατήσουν στη ψυχή περιορίζουν τη δράση του λογισμού, ή λογικής και έτσι έχουμε το φαινόμενο της ακρασίας. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τον ισχυρισμό του Σωκράτη, όπου η επιθυμία για κάτι ήταν απαραίτητα επιθυμία για το καλό, ενώ αν συνέβαινε το αντίθετο σήμαινε ότι τότε δεν είχαμε επίγνωση του ότι ήταν κακό. Επομένως ο άνθρωπος δεν αρκεί μόνο να γνωρίζει ποιο είναι το καλό, αλλά θα πρέπει το λογιστικό να παρέμβει και να περιορίσει τις επιθυμίες του επιθυμητικού. Για τον Πλάτωνα λοιπόν ενάρετος δεν είναι αυτός που γνωρίζει το περιεχόμενο της αρετής αλλά αυτός που δεν παρασύρθηκε από τις σαρκικές απολαύσεις του επιθυμητικού.

Η ψυχή πριν την ενσωμάτωσή της, όταν ήταν στον κόσμο των ιδεών, γνώριζε τα πάντα, κατέχει τις έννοιες του καλού, της δικαιοσύνης και όλων των καθολικών εννοιών. Μέσω της ανάμνησης λοιπόν η ψυχή γνωρίζει το αγαθό έτσι μέσω της διαπαιδαγώγησης του ανθρώπου επανέρχεται στο λογιστικό μέρος της ψυχής, η ιδέα του αγαθού. Με αυτό το τρόπο επικρατεί το λογιζεσθαι και αποκτά η ψυχή, ηθική διάθεση. Και για τον Πλάτωνα, η ευδαιμονία αποτελεί ανώτατο αγαθό και η οποία συνιστάται στην ανώτατη καλλιέργεια της ψυχής και στην ανώτατη ανάπτυξη της ηθικής λογικής φύσης του ανθρώπου.

Επειδή η ευδαιμονία αποκτάται μέσω της αρετής, εξαρτάται άμεσα απ’ αυτήν, καθώς ο αληθινά ευδαιμονικός άνθρωπος είναι ο αληθινά ενάρετος άνθρωπος. Ο ώριμος Πλάτων των Νόμων, δείχνει να υπερβαίνει τις αντιλήψεις του Πρωταγόρα περί απόλυτης κυριαρχίας της γνώσης και να αναγνωρίζει έστω και εν μέρει, την δυνατότητα εκδήλωσης του φαινομένου της ακρασίας καθώς κάνει αναφορά στην ακόλαστη ζωή. Πιο συγκεκριμένα, αναφέρει ότι κάθε άνθρωπος γίνεται άσωτος χωρίς να το θέλει, είτε από αμάθεια, είτε από έλλειψη εγκρατείας, είτε και από τα δυο μαζί, ενώ παρατηρούμε να υπάρχει έστω και αμυδρά η σωκρατική άποψη περί άγνοιας.

Αριστοτέλης: Η ηθική του Αριστοτέλη είναι ευδαιμονιστική καθώς υποστηρίζει ότι σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι η ευδαιμονία, η οποία ορίζεται ως το τέλειο ύψιστο αυτάρκες αγαθό. Και επειδή Η ευδαιμονία συνδέεται άρρηκτα με την αρετή, στόχος του Αριστοτέλη είναι να μπορέσει το άτομο να οδηγηθεί στη αρετή και συνάμα στην ευδαιμονία του. Η αρετή προκύπτει από επίπονη άσκηση πρακτικής αλλά και διδασκαλίας. Σχετίζεται έτσι με τη πρακτική συνήθεια και τη συνεχή εθιστική επανάληψη οδηγώντας στη καλλιέργεια του χαρακτήρα. Η αρετή είναι το μέσο ανάμεσα στην υπερβολή και την έλλειψη.

Η ενάρετη μεσότητα, δεν έχει να κάνει με το μέσο όρο, αλλά αποτελεί μία ηθική «ακρότητα», κάτι δύσκολο να επιτευχθεί. Η συστηματική τήρηση της μεσότητας κατακτάται με την επανάληψη, ώστε να γίνει έξη – συνήθεια και να αποτελέσει ηθική αρετή. Η αρετή με άλλα λόγια είναι μια τάση ελέγχου ορισμένων συναισθημάτων και ορθής δράσης σε ορισμένες καταστάσεις. Για τον Αριστοτέλη η ηθική ποιότητα του πράττοντος δε φανερώνεται παρά μόνο στις πράξεις του και όχι στη πρόθεση του ή τα συναισθήματα του. Φρόνιμος δεν είναι απλώς αυτός που θα πράξει το σωστό τη δεδομένη στιγμή, αλλά αυτός που θα το πράξει καθοδηγούμενος από την αντίστοιχη προδιάθεση.
Αυτή η εξάρτηση της ηθικής γνώσης (φρόνηση) από το χαρακτήρα του πράττοντος, δείχνει ότι απομακρυνόμαστε από το σωκρατικό μοντέλο, όπου η κατοχή της ηθικής γνώσης οδηγούσε στην ορθή πράξη. Τον Αριστοτέλη εν αντιθέσει με το Σωκράτη, δεν τον ενδιαφέρει να μάθει ο άνθρωπος τι είναι αρετή, αλλά το πως θα γίνει ενάρετος. Επιπλέον, ενάρετος είναι αυτός που εκτελεί πράξεις αγαθές και όχι αυτός που ξαναθυμάται την ιδέα του αγαθού μέσω της γνώσης – ανάμνησης όπως ήταν σύμφωνα με τον Πλάτωνα.

Η επιλογή της ενάρετης πράξης γίνεται με τον ορθό λόγο, με την βοήθεια του οποίου ο άνθρωπος θα προσδιορίσει το μέσο, δηλαδή η ηθική αρετή στηρίζεται στο ορθό λόγο και τη διανοητική αρετή, που λέγεται φρόνηση και αποκτιέται με τη διδασκαλία και την εμπειρία. Ο Αριστοτέλης λοιπόν βασίζει την ηθική ενάρετη πράξη πάνω στην έλλογη φύση του ανθρώπου, θεωρώντας ότι η αρετή είναι μια λογική πράξη σύμφωνη με τις επιταγές του λόγου. Η φρόνηση αποτελεί τη κορύφωση του ηθικού βίου και ταυτίζεται με τη συνειδητή ηθική απόφαση και πράξη.

Η φρόνηση προϋποθέτει την ηθική αρετή, δηλαδή δεν μπορεί να είναι κάποιος φρόνιμος εάν δεν είναι αγαθός στο επίπεδο της ηθικής αρετής. Οι ενάρετες πράξεις είναι όχι μόνο εκούσιες αλλά και σύμφωνες με την προαίρεση, συνάγεται λοιπόν ότι η αρετή και η κακιά εναπόκεινται σε εμάς τους ίδιους. Η σωκρατική ρήση «ουδείς εκών κακός» εδώ βλέπουμε να αντικρούεται από τον Αριστοτέλη. Άρα η πράξη είναι αγαθή, αν εκείνος ο οποίος πράττει είναι αγαθός και είναι αγαθός, αν διαλέγει αυτές τις πράξεις λόγω της ροπής του προς αυτές και όχι τυχαία.

Ο Αριστοτέλης διακρίνει δύο είδη αρετής: α) τις ηθικές αρετές που αποκτούνται με τη διαρκή επανάληψη και τον εθισμό συνήθειας και β) τις διανοητικές αρετές που αποκτούνται, με τη διδασκαλία, το χρόνο και την εμπειρία. Σημαντικότερη διανοητική αρετή είναι η φρόνηση, η οποία αφορά στο πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε σε συγκεκριμένες περιστάσεις. Η φρόνηση είναι η διανοητική αρετή δίχως την οποία καμία ηθική αρετή δεν μπορεί να ασκηθεί. Η ηθική συμπεριφορά φαίνεται να μην αποτελεί την ύψιστη ενασχόληση για την ευδαιμονία, αλλά η μέγιστη δυνατή ηδονή είναι αυτή της συνεχούς εξάσκησης της θεωρίας όπου μέσω της φιλοσοφίας σκοπεύει την αναζήτηση της σοφίας.

Ο Αριστοτέλης διαφωνεί με το Σωκράτη, θεωρώντας ότι το άλογο μέρος της ψυχής είναι υπεύθυνο για τα πάθη και τις κακές επιλογές της θέλησής και έτσι, ενώ γνωρίζουμε το καλό πράττουμε το κακό λόγω ηθικής αδυναμίας. Η πράξη αυτή που τη συγκεκριμένη στιγμή δεν ακολουθεί το ορθό και λογικό αλλά επιλέγει την επιθυμία, το πάθος μπορεί να ορισθεί ως ακρασία. Ο Αριστοτέλης διακρίνει τρεις διαβαθμίσεις κακίας, την ακρασίαν, την κακία και την θηριότητα που αντιστοιχούν σε τρεις διαβαθμίσεις αρετής, στην εγκράτεια, στην αρετή και στην ηρωική και θεία αρετή.

Τα πράγματα που παρέχουν ηδονή και εγείρουν την επιθυμία, διακρίνονται σε τρία ειδή: στα πράγματα που αξίζουν καθ’ αυτά να επιλέγονται αλλά επιδέχονται υπερβολή, στα πράγματα που αξίζουν να αποφεύγονται και στα πράγματα που είναι ουδέτερα αλλά αναγκαία. Η ακρασία με την αυστηρή σημασία της λέξης, αφόρα το τρίτο είδος που αποτελεί επίσης το πεδίο της καθ’ αυτό ακολασίας. Ο άνθρωπος που επιδιώκει υπερβολικά τις ηδονές και αποφεύγει όσα προξενούν λύπη και ενέργειες με προαίρεση αντίθετα προς την προαίρεση και τη λογική αυτός, είναι ο κυριολεκτικά ακρατής.

Αυτός που επιδιώκει τις υπερβολικές ηδονές ή τις υπερβολές γενικά είναι ακόλαστος όπως επίσης και αυτός που αποφεύγει τις σωματικές λύπες. Και ο ακρατής και ο ακόλαστος έχουν σχέση με τις ίδιες ηδονές και τις ίδιες λύπες, όμως οι ακόλαστοι δρουν μέσα από επιλογή ενώ οι ακρατείς όχι. Περισσότερο ακόλαστος είναι αυτός που αν και δεν κυριαρχείται από τις επιθυμίες επιδιώκει τις υπερβολικές ηδονές και αποφεύγει τις μερικές λύπες παρά εκείνος που τα κάνει επειδή διακατέχεται από σφοδρές επιθυμίες. Όσοι επίσης επιδιώκουν αυτά που είναι από τη φύση τους καλά και αγαθά και αυτοί κατακρίνονται. Μπορεί βέβαια καθένα από αυτά να είναι από τη φύση του επιθυμητό το ίδιο, η υπερβολική όμως αγάπη γι’ αυτά είναι πράγμα κακό. Και αυτό του είδους ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται ακρατής.

Υπάρχουν επίσης η θηριώδης και η νοσηρή ακρασία οι οποίες αποτελούν μορφές ακρασίας σε αντίθεση με την απλή ακρασία. Αυτοί που είναι απερίσκεπτοι και ζουν μόνο με τις αισθήσεις και έχουν ζωώδεις διαθέσεις τους χαρακτηρίζει η θηριώδης ακράτεια ενώ όταν η επιθυμία οφείλεται σε ασθένεια έχουμε νοσηρό είδος ακράτειας. Δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ως ακρατείς όσους έχουν ζωώδεις έξεις, οι οποίες οφείλονται σε φυσικές αιτίες ή και όσους βρίσκονται σε μία αρρωστημένη κατάσταση από συνήθεια, παρά μόνο όταν ελέγχει τις ζωώδεις έξεις του όταν τις έχει ή όταν υποκύπτει σε αυτές. Η ακράτεια ως προς την οργή, είναι λιγότερο αξιοκατάκριτη από την ακράτεια ως προς τις επιθυμίες, καθώς και η οργή ακούει σε κάποιο βαθμό τη λογική. Η επιθυμία από την άλλη δεν ακολουθεί τη λογική.

Άλλωστε είναι περισσότερο αξιοσυγχώρητο το να ακολουθούμε τις φυσικές ορμές (η οργή συμφωνεί με τη φύση του ανθρώπου), απ’ ότι τις επιθυμίες που αποβλέπουν στις υπερβολικές και όχι αναγκαίες ηδονές. Είδος ακράτειας είναι και η απερίσκεπτη ορμή και η αδυναμία προς αντίσταση. Άλλοι άνθρωποι αν και σκέπτονται και παίρνουν μια απόφαση δεν μένουν σταθερή σε αυτή εξ’ αιτίας του πάθους, ενώ άλλοι παραιτούνται από το πάθος επειδή δεν σκέπτονται. Οι ισχυρογνώμονες μοιάζουν με τον ακρατή εξαιτίας της ηδονής ή της λύπης, καθώς ευχαριστιόνται για τη νίκη τους αν δεν αλλάξουν γνώμη με τη πειθώ, ενώ λυπούνται αν οι γνώμες τους δεν αποκτήσουν κύρος. Άρα: Μόλις διάβασες για την θεώρηση της Ακαρσίας.

Ο Σωκράτης δίνει το δικό του ορισμό καθώς δεν δέχεται την ηθική ακράτεια παρά μόνο την ηθική εγκράτεια. Ο Αριστοτέλης διαφώνησε ως προς αυτό με το Σωκράτη θεωρώντας ότι το άλογο μέρος της ψυχής είναι υπεύθυνο για τα πάθη και τις κακές επιλογές της θέλησης. Ενώ ο Πλάτων αναγνωρίζει ότι το επιθυμητικό είναι αυτό το οποίο δημιουργεί στην ψυχή επιθυμία για κάτι όπου πρέπει όμως το λογιστικό (έλλογο) μαζί με το θυμοειδές να περιορίσουνε αυτές του τις επιθυμίες και να επέλθει ισορροπία στο άτομο. Αν ζεις με τις προτροπές των ελλήνων φιλοσόφων, αντιλαμβάνεσαι πόσο εύκολο είναι να μπεις στην θέση του Οδυσσέα και να φτάσεις στην Ιθάκη.

Γιατί στην Οδύσσεια μόνο αυτός που είχε Θ Ε Λ Η Σ Η και Καλοπροαίρεση, κατάφερε να αγγίξει την Ευδαιμονία. Αν αποκοπείς από την σύνδεση σου με την ΘΕΛΗΣΗ ή Πνευματική Δύναμη δημιουργούνται ψυχολογικές παρεκκλίσεις. Το καλό και το κακό η Ευδαιμονία ή η ταραχή, προσδιορίζεται σε σχέση με κάτι άλλο, πχ. με την επιβίωση, αν πρόκειται για την ανθρώπινη ύπαρξη στο σύνολο της. Κάθε τι που ενισχύει και αυξάνει την επιβίωση ενός ανθρώπου στα πλαίσια της λογικής, είναι καλό. Κάθε τι που την εξασθενίζει – στα πλαίσια της λογικής επίσης- και την σκοτώνει, είναι κακό. Αυτό είναι Ολοφάνερο, από την υγεία του ανθρώπου, ψυχική και σωματική. Κάθε καλή κατάσταση που σε τοποθετεί και ενδυναμώνει την σύνδεση σου με το Πνεύμα – Δύναμη ή Σκοπό αυτόματα σε τοποθετεί στην κατάσταση της Ευδαιμονίας, κάθε κακή κατάσταση σε αποκόβει και σε απομακρύνει από τον Σκοπό, άρα σε απομακρύνει κι από την Ευδαιμονία.
Παρασιτικοί: «Το ράσο δεν κάνει τον άνθρωπο»

Γιατί λοιπόν ο άνθρωπος ζει με δυσαρμονίες και καταδικάζει τον εαυτό του στην λήθη, στο βάσανο, στον πόνο και στην αρρώστια; Διαβάσαμε τόσες όμορφες λέξεις που κάθε μία από μόνης της δημιουργεί διαλογιστικές καταστάσεις απλά και μόνο με την εκφώνηση της, Ψυχή, Ηθική, Αρετή, Ευδαιμονία, Αρμονία, Φρόνηση κ.α. όμως άραγε γιατί ο άνθρωπος κατ’ επανάληψη ξεπέφτει στην δυσαρμονία και την θανατηφόρα λάσπη της ασθένειας, ψυχικής, διανοητικής, σωματικής, επιλέγοντας να χρησιμοποιεί τις σκέψεις, τις λέξεις και τις πράξεις του για να κάνει κακό στον εαυτό του και τους γύρω του;

Γιατί άραγε η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι βιοφυσικά ανίκανοι ν’ αντέξουν την Αλήθεια και την Δύναμη που αυτή εμπεριέχει κι επιλέγουν να δραστηριοποιηθούν κοινωνικά ώστε να συκοφαντήσουν, να εξοντώσουν ηθικά, να διασπείρουν την ασθένεια συναισθηματικά και να καταστρέψουν; Ρητορικά ερωτήματα, που όμως εξακολουθητικά βασανίζουν (αν και δεν ξαφνιάζουν) κάθε καλοπροαίρετο άνθρωπο, που παρατηρεί την ζωή και βλέπει όλους τους αληθινά αξιόλογους ανθρώπους να βασανίζονται εν ζωή και να κατασυκοφαντούνται μετά θάνατον κατά πως βολεύει το παρασιτικό ανθρώπινο ζώο.

Είναι γεγονός πως κάθε αληθινή μεγαλοφυΐα, όπως ο Georges Lakhovsky, ο Royal Raymond Rife, ο Dr Wilhelm Reich, η Dr. Ruth Drown κι όλοι οι Τιτάνες της σκέψης και της ανθρωπιάς, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το δολοφονικό μίσος που διεγείρεται, τόσο από τον τρόμο που προκαλεί στους παρασιτικούς (νευρωτικούς) η διαστολή της ζωής και η Αλήθεια, όσο κι από τον φθόνο των ολίγιστων, μικρονοϊκών, άψυχων και μικροπρεπών απέναντι στην μεγαλοφυΐα. Όμως αυτή η παρανοϊκή συμπεριφορά κι αντίδραση εξαπλώνεται σαν πανούκλα, που σαν αρρώστια προσβάλει κάθε έμβιο ον του πλανήτη.

Έχοντας κοινά στοιχεία το μίσος, την έλλειψη ψυχής, την απουσία των ανώτερων ενεργειακών κέντρων (τσάκρα) οι παρασιτικοί συνασπίζονται και λειτουργούν αγελαία μέσα στην ανθρωπόμαζα των κοινωνιών, προκαλώντας ανυπολόγιστη ζημιά καθοδηγούμενα, ύπουλα και μεθοδικά από τις καταλήψεις τους και τις σκοτεινές σκεπτομορφές τους, ακριβώς σαν πανούκλα προσβάλλουν μεγάλες πληθυσμιακές μάζες οδηγώντας τες να εκδηλώσουν παράλογη συμπεριφορά με τα δηλητηριώδη βέλη τους να στρέφονται είτε προς την μεγαλοφυΐα και το έργο της, στοχεύοντας στην φυσική και ηθική του εξόντωση, είτε, ακόμη χειρότερα, να στρέφονται άμεσα εναντίον των συμφερόντων της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης των ίδιων των μαζών, του εαυτούς τους συμπεριλαμβανομένου. Είναι γεγονός πως η Συναισθηματική Πανούκλα βαμπιρίζει τον φορέα της.

Συγκινησιακή Πανούκλα και Αντιεπιβιωτικές Δραστηριότητες
Συγκινησιακή πανούκλα είναι η χρόνια βιοπάθεια του οργανισμού, είναι η καταστροφική δράση /αντίδραση του νευρωτικού/ψυχωτικού χαρακτήρα όταν αυτή εκδηλώνεται στον κοινωνικό χώρο, με καταστροφικά αποτελέσματα στον δημόσιο βίο. Η συγκεκριμένη αυτή αντίδραση μελετήθηκε κι αναγνωρίστηκε από τον Dr Wilhelm Reich την δεκαετία του 1940 και μπορεί να λάβει πανδημικές διαστάσεις. Ιδιαίτερη ροπή στην εκδήλωση αντιδράσεων Συγκινησιακής Πανούκλας παρουσιάζουν εκείνα τα νευρωτικά όντα που έχουν υψηλή βιοενεργειακή φόρτιση, αλλά ταυτόχρονα είναι τελείως ανίκανα να βιώσουν φυσική, οργασμική ικανοποίηση.

Αναπτύσσουν δευτερογενείς αντιεπιβιωτικές παρορμήσεις, κυρίως σαδιστικές, που στρέφονται εναντίον της αθωράκιστης ζωής και των εκφράσεων της, ιδιαίτερα εναντίον της υγιούς σεξουαλικότητας, καταφεύγοντας σε κακοήθη κουτσομπολιά, δυσφημήσεις και συκοφαντίες. Έτσι, διασπείρουν την προσωπική τους μιζέρια στην κοινωνική ζωή προσπαθώντας με εκλογικεύσεις να επιβάλουν θεσμούς και νόρμες συμπεριφοράς που αποκλείουν κάθε φυσική έκφραση της αθωράκιστης ζωής την οποία δεν αντέχουν και πολεμούν λυσσαλέα επειδή τους προκαλεί αβάσταχτη λαχτάρα.

Μαγεία και Κακοδαιμονία

Οι Επιδράσεις στην καθημερινότητα της Συγκινησιακής Πανούκλας και των Παρασιτικών
Όμως ας δούμε ποιες είναι αυτές οι επιθέσεις / επιδράσεις των Παρασιτικών, με όρους μη επιστημονικούς για περισσότερη κατανόηση, αλλά και γιατί έτσι τις γνωρίζουμε όλοι εμείς οι απλοί άνθρωποι που βασανιζόμαστε από τις επιρροές της παρασιτικής ανθρωπόμαζας και των νοσηρών επιδιώξεων τους.

Μαγεία η [majía]: Σύνολο από μυστικιστικές γνώσεις και ενέργειες με τη βοήθεια των οποίων ο άνθρωπος πιστεύει ότι προκαλεί τη δημιουργία φαινομένων, τα οποία δε συμβιβάζονται με τους φυσικούς νόμους ή την κοινή εμπειρία: Ασχολείται με τη ~. Πιστεύει στη ~. Στις πρωτόγονες κοινωνίες η ~ αντικαθιστά τη θρησκεία. (έκφρ.) μαύρη* ~. ANT λευκή* ~. β. τα μάγια: Χρησιμοποιεί μαγείες και μαγγανείες. ΦΡ … ως διά μαγείας, ξαφνικά και με ανεξήγητο τρόπο. 2. (μτφ.) α. η σαγηνευτική επίδραση που ασκεί κτ. ωραίο ή μυστηριώδες και που προκαλεί μεγάλη ευχαρίστηση· γοητεία: H ~ της τέχνης / του ποιητικού λόγου. H ακατανίκητη ~ της ελευθερίας. β. για πράγμα ή γεγονός πολύ εντυπωσιακό ή ευχάριστο: Tο φεγγάρι απόψε είναι ~. Tο ταξίδι / οι διακοπές μας ήταν ~.

Αυτό αναφέρει το λεξικό στο λήμμα «μαγεία», πρακτικές που δημιουργούν φαινόμενα μη ταυτόσημα με τους κοινούς συμφωνηθέντες φυσικούς νόμους. Όμως ως γνωστόν ο άνθρωπος ελάχιστα γνωρίζει γι’ αυτό που ορίζει ως «φυσικούς νόμους» μάλιστα δεκάδες αλχημιστές κι ερευνητές ανά τους αιώνες μας έχουν δείξει ότι αυτό που οι συστημικοί αποκαλούν «φυσικούς νόμους» δεν είναι παρά ευφυολογήματα. Μαγεία είναι η αλχημεία, ακόμη και η απλή χημεία, μαγεία είναι. Μαγεία είναι η δύναμη να αλλάζουμε μια μορφή ενέργειας και υπό αυτή την έννοια άνθρωποι όπως ο Τέσλα κι ο Ράιχ ήταν μάγοι. Αυτό που θεωρείται φυσιολογικό σήμερα σε ανθρώπους μια άλλης εποχής θα φάνταζε μαγεία.

Στην Γαλλία, οι αδελφοί Ογκύστ και Λουί Λυμιέρ, Βασιζόμενοι στην εφεύρεση του κινητοσκοπίου, κατασκεύασαν την φορητή συσκευή του κινηματογράφου, την οποία κατοχύρωσαν με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, στις 13 Φεβρουαρίου του 1894. Ο κινηματογράφος των αδελφών Λυμιέρ, αποτελούσε ταυτόχρονα μηχανή λήψεως και προβολής, καθώς επίσης και εκτύπωσης του φιλμ. Η πρώτη ταινία που δημιούργησαν ήταν η «Έξοδος από το εργοστάσιο Λυμιέρ» (La sortie des usines Lumière), στις 19 Μαρτίου του 1895 και αποτύπωνε την έξοδο των εργατών από το εργοστάσιό τους. Στις 28 Δεκεμβρίου του 1895, πραγματοποίησαν την πρώτη δημόσια προβολή ταινιών επί πληρωμή, στο Παρίσι και Ω! ΝΑΙ, τους κατηγόρησαν για «μαύρη μαγεία»

Γνωρίζουμε ότι τα πάντα είναι εκδηλώσεις Ενέργειας, όταν κι αν μπορούμε να μετατρέπουμε και να χειριζόμαστε την Ενέργεια τότε μπορούμε να γίνουμε όλοι μάγοι. Μόλις αποκτήσουμε την ικανότητα να Βλέπουμε Άμεσα τις εκδηλώσεις της Ενέργειας και την συνδυάσουμε με την αντίληψη της δικής μας δύναμης στο νου, στις προθέσεις, στις σκέψεις και στις λέξεις μας, τότε μπορούμε να ζήσουμε πραγματικά στην χρυσή εποχή των θαυμάτων και της αληθινής μαγείας. Αλλά τότε αυτά που σήμερα αποκαλούμε «θαύματα και μαγεία» θα αποκαλούνται φυσικοί νόμοι και καθημερινά φυσικά φαινόμενα.

Όποια κι αν είναι η πηγή της θανατηφόρας (για το ανθρώπινο ον) -είτε προέρχεται από φυσική πηγή, είτε δημιουργείται από την ανθρώπινη αδιαφορία και την Συναισθηματική Πανούκλα- υπάρχουν τρόποι και εργαλεία να αντισταθμίσουμε, να ελαχιστοποιήσουμε έως και να εξαφανίσουμε ολοσχερώς τις επιδράσεις. Ο ικανός άνθρωπος έχει καταφέρει να επιβιώσει σε ιδιαίτερα δύσκολες αλλαγές περιβάλλοντος, από τις δραστικές κλιματολογικές μεταβολές, μέχρι τις δραματικές διατροφικές, κοινωνικές, οικογενειακές, οικονομικές δομές του.

Σήμερα εκτός από όλα αυτά έχουν προστεθεί και νέες προκλήσεις που απειλούν την ευζωία και την υγεία του ανθρώπου, το ηλεκτρομαγνητικό στρες, οι αεροψεκασμοί, το HAARP, οι εκπομπές μικροκυμάτων, τα κινητά τηλέφωνα, ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο των τσιμεντουπόλεων. Είναι σίγουρο ότι ο Ικανός Άνθρωπος (όχι όλοι) που έχει Σύνδεση με την Δύναμη, απολαμβάνει την πρόσβαση σε κατάλληλα εργαλεία, όπως και απρόσκοπτη πρόσβαση σε γνώση, για να ξεπεράσει όλες τις νέες προκλήσεις και να δημιουργήσει για τον εαυτό του και τους συνανθρώπους του (όχι όλους) μια ειρηνική, αρμονική και ισορροπημένη ευζωία κι ευμάρεια.

Καθιστώντας τον εαυτό του ζωογόνο, ζωοδότη, υγιή, του προσφέρει την δυνατότητα οι επιδράσεις των δικών του εσωτερικών διεργασιών (σκέψεων και συναισθημάτων) να έχουν τελικά ένα μεγαλύτερο και ισχυρότερο αποτέλεσμα, ξεκινώντας από τον εαυτό κι αυτό αντανακλάται στον περίγυρο του και σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Επηρεάζουμε τον κόσμο μας με αυτό που είμαστε, με αυτό που σκεφτόμαστε και με αυτό που κάνουμε, όποιο κι αν είναι αυτό, είτε επί καλό, είτε επί κακό. Αν θέλουμε να έχουμε αρμονία, υγεία κι ευζωία οφείλουμε να επηρεάζουμε τον εαυτό και τον περίγυρο του φιλοεπιβιωτικά κι επί καλό.

Αν και οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε μπλεξίματα με καταλήψεις, κατάρες και μαύρη μαγεία (ένα πολύ μεγάλο μέρος ανθρώπων έχει, μάλιστα πολύ μεγαλύτερο απ’ ότι μπορείς να φανταστείς) εν τούτοις πολλές φορές βιώνουμε περιόδους που είμαστε περιτριγυρισμένοι από ανθρωποειδή που είτε δεν μας συμπαθούν, είτε δεν μας σέβονται και συμπεριφέρονται εντελώς εχθρικά ακόμη και χωρίς προφανή λόγο. Τότε λέμε ότι διανύουμε μια χρονική περίοδο σε περιβάλλον Συγκινησιακής Πανούκλας, το αγαπημένο πεδίο δράσης των Οργανικών Πυλών και των Παρασιτικών παρατρεχάμενων τους. Αυτοί οι άνθρωποι δείχνουν να είναι ανίκανοι να νοιώσουν (πόσο άλλον να δείξουν) ανώτερη, ευφυή συμπεριφορά, όπως σεβασμό, ηθική, φιλικότητα, καλοπροαίρεση κι όλα αυτά τα αισθήματα και τρόπους δράσεων που ξεχωρίζουν τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα ζωώδη θηλαστικά του πλανήτη μας (αν και κάποια ζώα τα διαθέτουν σε κάποιο βαθμό με τον τρόπο τους).

Η επίδραση και ο τρόπος δράσης τους, τα λεγόμενα τους ακόμη κι η απλή παρουσία τους είναι παρόμοια μ’ εκείνη μιας κατάρας, ή μιας μαύρης μαγείας, αποστραγγίζουν την ενέργεια μας με τις άσχημες, θανατηφόρες, σκιώδεις δονήσεις τους, μας επηρεάζουν διανοητικά, μας προκαλούν κατάθλιψη, ανησυχία, φόβο, κόπωση, δυσφορία, μία έντονη αίσθηση αδειάσματος κι όλα αυτά χωρίς προφανή λόγο (όπως το να ‘χουμε δουλέψει πολύ έντονα ή να υπάρχει έντονο αρνητικό γεγονός στον παρόντα χρόνο) απλά και μόνο με την παρουσία τους στον περιβάλλοντα χώρο. Αν δε χρειαστεί να συνεργαστούμε για κάποιο λόγο μαζί τους, να έχουμε δηλαδή άμεση επικοινωνία, η κατάθλιψη κι ο φόβος μπορεί να μετατραπούν σε τρόμο και ταχυκαρδίες.

Αυτό άνετα μετατρέπεται σε σωματική αρρώστια, αν το ενεργειακό μας επίπεδο πέσει δραματικά και προσβληθεί το ανοσοποιητικό σύστημα. Είναι πλέον ιατρικά εξακριβωμένο (από αληθινούς ιατρούς) ότι πρώτα νοσεί το αιθερικό και κατόπιν το φυσικό σώμα. Σε αυτό το θανατηφόρα αρνητικό περιβάλλον δράσης των, υπάρχουν τρόποι με τους οποίους μπορούμε να μείνουμε αλώβητοι κι απρόσβλητοι από την δράση τους, εκεί που χρειαζόμαστε μια γερή δόση Οργόνης, μια γερή δόση Ζωής, τίποτε καλύτερο (συνδυαστικά με τους οργονίτες) από την χρήση της «Υποδειγματικής Κατάστασης»

Μια ήπια μορφή κατάρας είναι ένα ασυνείδητο συνήθως και ηλίθιο ξεστόμισμα στιγμής όπως «που να σου πέσουν τα μαλλιά» για γυναίκα και «που να σου πέσει και να μην σου ξανασηκωθεί» για άντρα. Μια πιο σφοδρή κατάρα επικαλείται μια σειρά από συμφορές ακόμη κι άσχημο θάνατο, για να χτυπήσει το θύμα (δέκτη) μάλιστα η οικογένεια και τα παιδιά μπορεί να συμπεριλαμβάνονται σε αυτού του είδους τις βέβηλες και συνειδητές πλέον, κατάρες. Ευτυχώς δεν πετυχαίνουν εύκολα όλες αυτές οι κακές προθέσεις τον στόχο τους, ειδικά αν ο πομπός (μάγος) που ξεστομίζει τις κατάρες είναι απλά βλάκας χωρίς σκοπιμότητα κι ο δέκτης είναι Δυνατός, είναι καλοπροαίρετος και δεν χρησιμοποιεί το ίδιος τέτοιες πρακτικές ούτε γι’ αστείο.

Αν όμως ο πομπός είναι συνειδητός, εννοεί κάθε λέξη που ξεστομίζει και υπάρχει ένα συναισθηματικό υπόβαθρο που φορτίζει κι ενδυναμώνει την βλάσφημη κατάρα, η επίδραση μπορεί να είναι καταστροφική, ειδικά αν ο δέκτης είναι αδύναμος, φοβισμένος, απροστάτευτος και κινείται στα πεδία των Παρασιτικών ή της Συγκινησιακής Πανούκλας. Στην Αφρική και σε χώρες κοντά στον Ισημερινό, άνθρωποι και ζώα πεθαίνουν επειδή κάποιος τα καταράστηκε κι αυτό είναι καθημερινό φαινόμενο. Αυτή η επιτυχία της μαγείας, οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι ο δέκτης είναι αδύναμος κι απροστάτευτος και όχι τόσο στο ότι ο πομπός (ο μάγος) είναι δυνατός.

Αν πιάσεις τον εαυτό σου να αντιδρά σε αυτό το επίπεδο, βρίζοντας θυμωμένα και με οργή κάποιον που βρέθηκε στον δρόμο σου και σου δημιουργεί προβλήματα, στάσου και σκέψου πως ό,τι δίνεις παίρνεις, ειδικά σε επίπεδο βλακείας, όπου δεν υπάρχει η Συνειδητή Δύναμη για προστασία. Σκέψου ότι αυτό είναι μια δραστηριότητα που ταιριάζει, μα όχι σε ένα συνειδητό καλοπροαίρετο άνθρωπο και το χειρότερο, μην ξεχνάς ότι εκπέμπεις δονήσεις που σε επηρεάζουν άμεσα καθώς το ρεύμα ενέργειας περνάει μέσα από την αύρα σου και επηρεάζει το αιθερικό σου σώμα. Δηλαδή, ένας Παρασιτικός, μια χαρά μπορεί να καταριέται, δεν έχει καμία επίπτωση στο αιθερικό του σώμα αφού έχει αποκοπεί απ’ αυτό, ούτε έχει καμία επίπτωση στην ψυχή του αφού δεν διαθέτει. Μπορεί η Συγκινησιακή Πανούκλα να τον βαμπιρίζει και στο τέλος να τον εξαφανίζει, αλλά αυτό είναι το φυσικό του περιβάλλον.

Ο καλοπροαίρετος έμψυχος άνθρωπος από την άλλη παθαίνει μεγάλη ζημιά, όταν πάνω στον θυμό και την αφέλεια του πει λέξεις κατάρας. Αν ανήκεις στην κατηγορία των καλοπροαίρετων ανθρώπων φρόντισε οι λέξεις που χρησιμοποιείς στην καθημερινότητα σου όπως και τα συναισθήματα που τις ακολουθούν να ταυτίζονται με την ποιότητα του ΕΙΝΑΙ σου. Επειδή όταν περιτριγυρίζεσαι από την Συγκινησιακή Πανούκλα ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο (μερικές φορές σχεδόν αδύνατον) να ελέγξεις τις αντιδράσεις σου ή τις λέξεις σου, μάλιστα μερικές φορές και τις γροθιές σου.

Εντοπίζοντας Ενεργειακές και Ψυχικές Επιθέσεις
Ως «ενεργειακές – ψυχικές επιθέσεις» νοούνται οι κατάρες, οι μαγγανείες, κάθε είδους μαγείας (μαύρης και λευκής) κακόβουλες σκέψεις και λέξεις με συναισθηματικό υπόβαθρο, είναι όλα μορφές ψυχοενεργειακής επίθεσης. Πως μπορείς να καταλάβεις αν είσαι ο δέκτης μιας τέτοιας επίθεσης και τι μπορείς να κάνεις γι αυτό; Αυτά είναι μερικά από τα συμπτώματα, που δημιουργούνται χωρίς προφανή λόγο σαν αποτέλεσμα ενεργειακών επιθέσεων: Δηλαδή, αν προκληθεί ατύχημα και ταλαιπωρία, επειδή δεν έκανες σέρβις στο αυτοκίνητο ή άφησες άδειο το ρεζερβουάρ δεν είναι δείγμα ψυχικής επίθεσης (αφού ο λόγος είναι προφανέστατος) αλλά απλής βλακείας.

*Υπάρχει μεγάλος βαθμός ανεξέλεγκτης Τυχαιότητας
*Συνεχόμενοι εφιάλτες ακόμη και μετά από μια ξεκούραστη ημέρα.
*Χαλάνε υδραυλικά και ηλεκτρονικά (είναι ο πρώτος λόγος για να αντιληφθείς μια ενεργειακή επίθεση)
*Ορθώνονται αναίτια οι τρίχες στον αυχένα και στα μπράτσα.
*Ξαφνικές ανατριχίλες είναι ένδειξη παρουσίας κακόβουλης ενέργειας.
*Απότομες κρυάδες χωρίς προφανή λόγο. (π.χ. δεν είναι κάποιο παράθυρο ανοικτό)
*Ξαφνικές κι ανεξήγητες εκρήξεις φόβου που συνοδεύονται από ταχυκαρδίες και άγχος.
*Υγρές παλάμες και ιδρώτας.
*Ναυτία και γενική αδιαθεσία.
*Οξύς πονοκέφαλος.
*Ξαφνική συναισθηματική αστάθεια.
*Κοψίματα, σταματήματα, αναβολές, μπερδέματα, ατυχήματα, άνευ λόγου.
*Κακοτυχία: Τίποτα δεν πάει όπως θέλεις κι όπως το σχεδιάζεις
*Ανεξήγητα προβλήματα υγείας
*Έντονες διανοητικές και συναισθηματικές μεταπτώσεις χωρίς εμφανή αιτία

Αποκωδικοποιώντας τις έννοιες: Μάτιασμα, Βασκανία, Βλάβες, Κατάρες
Μάτιασμα – Μαγγανεία – Βλάβη: Είναι η διάτρηση του αιθερικού σώματος που οδηγεί σε απώλεια ενέργειας. Άνθρωποι που ματιάζονται εύκολα και συχνά, έχουν διάτρητο αιθερικό σώμα και είναι θύματα της Συγκινησιακής Πανούκλας. Από εκεί περνούν ξένες παθολογικές ψυχικοενεργειακές κατασκευές ή οντότητες φτάνοντας μέχρι το φυσικό σώμα. Έτσι δημιουργούνται οι Παρασιτικοί.

Κατάρα: Είναι η ισχυρή σύνδεση του ανθρώπου με κάποια κακόβουλη ενεργειακή οντότητα ή κατασκευή με αποτέλεσμα ασταμάτητη απώλεια ζωτικής ενέργειας και πλημμύρας του οργανισμού με την θανατηφόρα, επικίνδυνης όχι μόνο για την υγεία του αλλά και για την ζωή του. Να σημειώσω ότι η κατάρα διώχνει οριστικά την επιτυχία και την υγεία όχι μόνο από την δική του ζωή αλλά κι ολόκληρου του γένους του. Η κατάρα συχνά ακολουθεί ανθρώπους στην διάρκεια τουλάχιστον πέντε γενεών.

Εσωτερικές Κατάρες: Εδώ ο πομπός και ο δέκτης είναι ο ίδιος ο εαυτός. Κάθε αυτοϋποτίμηση, αυτοτιμωρία, μείωση και θυματοποίηση είναι η εσωτερική κατάρα που σαν σαράκι κατατρώει τον άνθρωπο. Φράσεις όπως: είμαι άχρηστος, δεν αξίζω, ποιος είμαι εγώ που θα έχω ευτυχία, η μιζέρια, η κακομοιριά, η αυτολύπηση, είναι εσωτερικές κατάρες που ο πομπός και ο δέκτης είναι το ίδιο πρόσωπο.

Αν σκεφτούμε πως οι λέξεις έχουν Ενεργειακές δονήσεις, κραδασμούς, διεγείρουν και κατευθύνουν αυτόν που τις προφέρει μα κι αυτόν που τις ακούει, χρειάζεται να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στο τι λέμε, ποιές λέξεις επιλέγουμε και πως τις χρησιμοποιούμε, με ποιόν τρόπο απευθυνόμαστε στο εαυτό μας και στους συνανθρώπους μας. Η αχρησία μιας λέξης που δεν έχει τους κραδασμούς που είναι απαραίτητοι στην επίτευξη των σκοπών μας, την καθιστά ανενεργή. Γιατί νομίζεις πως έχουν αλλοιώσει τόσο πολύ τις έννοιες και τους ορισμούς των λέξεων που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι; Ένας λόγος είναι για να τους ελέγχουν, αλλά σημαντικότερος λόγος είναι για να περιορίσουν το δυναμικό των ανθρώπων σε επίπεδα που αυτοί επιλέγουν και αυτός είναι ο βασικός λόγος που αποτυγχάνεις σε ότι «προσπαθείς».

«Πάρε τη λέξη μου, δώσε μου το χέρι σου» λέει ο Εμπειρίκος, ζητώντας να μεταβληθεί ο λόγος σε πράξη, να υπάρξει ανταπόκριση και πραγματική επικοινωνία. Άλλωστε, οι λέξεις (και γενικότερα η γλώσσα) σε τι άλλο οδηγούν παρά σε πράξεις. «How to do things with words», πώς να πράττουμε με λέξεις, διδάσκει χαρακτηριστικά ο φιλόσοφος της γλώσσας Austin κι αν υπάρχει ένας κατεξοχήν χώρος όπου κυριαρχούν οι λέξεις, ο χώρος αυτός είναι η ποίηση: το βασίλειο των λέξεων. Γιατί εκεί πραγματικά η λέξη ή και ο απλούστερος συνδυασμός λέξεων, η φράση, μπορεί να σηκώνει το κύριο βάρος τού μηνύματος.

Είναι Εσωτερική Κατάρα κάθε Αυτοϋποτίμηση
Το φαινόμενο της «Γυάλινης Οροφής»
Διαρκής αυτομαστίγωση: Η Ελένη 35 ετών, μας περιγράφει πώς βλέπει τον εαυτό της και τη ζωή της σε σχέση με τους άλλους: «Προσπαθώ μεν, αλλά νιώθω τόσο κουρασμένη, γιατί πάντα βλέπω τους άλλους να είναι μπροστά. Δεν μου αρέσει να το λέω έτσι, αλλά νιώθω ότι είναι καλύτεροι από μένα. Ας μη μιλήσω για την εμφάνιση, στο κάτω-κάτω έτσι γεννήθηκα, τι να γίνει. Αλλά στη ζωή τους οι φίλοι μου, οι αδερφές μου έχουν σχέσεις πιο πετυχημένες από αυτές που κάνω εγώ, προχωρούν στη δουλειά τους, κάνουν αυτό που τους αρέσει, εξελίσσονται, ανεβαίνουν, η ζωή τους είναι γεμάτη! Πραγματικά, δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος τομέας στον οποίο να μην υστερώ και βέβαια, αυτό με αποθαρρύνει, δεν νομίζω ότι μπορώ να τους φτάσω και χάνω εύκολα τη διάθεσή μου να προσπαθώ».

Με το που ακούω την άποψη της Ελένης για τον εαυτό της αμέσως αντιλαμβάνομαι πως αυτομαστιγώνεται, αυτή η στάση ζωής της συνεχούς υστέρησης και αυτοϋποτίμησης είναι δυστυχώς, πολύ διαδεδομένη και συνοδεύεται από σκέψεις που περιστρέφονται διαρκώς γύρω από τις ανεπάρκειες, τις ανικανότητες, τις αδυναμίες, ενώ αντίθετα χάνονται από το πεδίο της αντίληψής οι καλές και δυνατές πλευρές, σαν να μην υπάρχουν καν. Επικρατούν αρνητικά συναισθήματα θλίψης, ανησυχίας, φόβου, άγχους, ντροπής, ενοχής, που εντείνουν το αίσθημα της ανεπάρκειας και δυσκολεύουν όποιες προσπάθειες καταβάλλεις για να βγεις από αυτή τη «μειονεκτική» θέση στην οποία υποθέτεις ότι βρίσκεσαι.

Αίσθημα κατωτερότητας: Οι σχέσεις με τους άλλους πάσχουν από το αίσθημα κατωτερότητας και τη δυσκολία να αισθανθείς ισότιμος με αυτούς και άξιος της αγάπης, της φιλίας, της εκτίμησής τους. Κάθε κριτική ή κάθε αμφισβήτηση προς το πρόσωπό σου εκλαμβάνεται ως ολοκληρωτική απόρριψη. Κακή σχέση με το σώμα: Η σχέση με το σώμα είναι κακή, κάτι που μερικές φορές αντικατοπτρίζεται και στη στάση του. Κακές διατροφικές συνήθειες, υπερβολικές δίαιτες ή το αντίθετο, υπερβολικό φαγητό, είναι συνηθισμένες. Επίσης, κάποιοι ή παραμελούν την εμφάνισή τους ή αντίθετα δεν τολμούν να εμφανιστούν μπροστά στους άλλους αν δεν είναι τέλεια ντυμένοι ή «φτιαγμένοι».

Ο Ίρβιν Κατζ (Katz) από το πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης το 1965 έκανε τεστ ψηφιακών συμβόλων (digit symbol test) – τεστ που αντιστοιχούμε σύμβολα σε αριθμούς σε συγκεκριμένο χρόνο. Για τη δοκιμασία αυτή χρησιμοποίησε μαύρους και λευκούς επιτηρητές και αποκλειστικά μαύρους εξεταζόμενους. Οι μισοί μετέχοντες ήξεραν ότι επρόκειτο για ένα τεστ συντονισμού των ματιών και των χεριών και οι άλλοι μισοί ότι επρόκειτο για τεστ ευφυΐας. Οι φοιτητές με μαύρο επιτηρητή είχαν λίγο καλύτερες επιδόσεις όταν ήξεραν πως πρόκειται για τεστ ευφυΐας, σε σύγκριση με όταν ήξεραν ότι πρόκειται για τεστ συντονισμού.

Οι μαύροι μετέχοντες που εξετάστηκαν με λευκό επιτηρητή εμφάνισαν ένα αξιοπερίεργο εύρημα: η απόδοσή τους ήταν κατακόρυφα χαμηλότερη από τον μέσο όρο, μόνο όμως όταν πίστευαν ότι πρόκειται για τεστ ευφυΐας – τα κατάφερναν πολύ καλύτερα όταν πίστευαν ότι πρόκειται για τεστ συντονισμού. Με το πείραμα αυτό καταδείχθηκε για πρώτη φορά ότι οι εσωτερικές μας προκαταλήψεις δημιουργούν εσωτερικούς μύθους από τους οποίους δεν ξεφεύγουμε εύκολα- επειδή οι ίδιοι οι μαύροι φοιτητές χωρίς να το συνειδητοποιούν πίστευαν ότι οι μαύροι είναι λιγότερο ευφυείς από τους λευκούς αυθυποβάλλονταν και πετύχαιναν μικρότερα σκορ στη δοκιμασία που θεωρούσαν ότι μέτραγε την ευφυΐα τους.

Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται το φαινόμενο της γυάλινης οροφής, υπό την έννοια ότι πάνω από τα κεφάλια μας υπάρχει ένα αόρατο όριο που θέτουν οι ασυνείδητες προκαταλήψεις μας και το οποίο συχνά δεν το συνειδητοποιούμε. Προσέξτε, η προκατάληψη στους μετέχοντες δεν αφορούσε κάποιον άλλον άνθρωπο, αλλά τον ίδιο τους τον εαυτό: η κοινωνία χτίζει προκαταλήψεις που εμποτίζονται μέσα μας και τελικά υποσκάπτουν την αυτοεκτίμησή μας και μας κάνουν να λειτουργούμε ως φτωχοί συγγενείς χωρίς να ξέρουμε γιατί.

Για να αντιληφθούμε πόσο εκτεταμένο είναι το φαινόμενο της «γυάλινης οροφής» αρκεί να αναφερθούμε σε μεταγενέστερες έρευνες που έδειξαν πως αν δοθούν αριθμητικά προβλήματα σε γυναίκες αλλά τις καθησυχάσουμε ότι δεν πρόκειται για προβλήματα διαγνωστικά των μαθηματικών τους ικανοτήτων, τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα απ’ ότι αν τα ίδια προβλήματα περιγραφούν ως «ενδεικτικά της μαθηματικής τους δεινότητας».

Το ίδιο φαινόμενο παρατηρήθηκε και σε σχέση με το γήρας. Ο Τζων Μπαργκ, διάδοχος του Κατζ στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, έδωσε σε φοιτητές πέντε κάρτες με μια λέξη γραμμένη πάνω στην κάθε μια ζητώντας τους να σχηματίσουν μια πρόταση με τέσσερις από τις πέντε λέξεις. Για παράδειγμα, αν οι λέξεις στις 5 καρτέλες ήταν σκύλος, χαλί, μοναξιά, πράσινο και κοιμάμαι, ο εξεταζόμενος έπρεπε να φτιάξει μια πρόταση όπως «Ο σκύλος κοιμήθηκε στο πράσινο χαλί» . Τους έδωσαν να σχηματίσουν 30 τέτοιες προτάσεις και μετά τους είπαν ότι η δοκιμασία τελείωσε και τους ζήτησαν να αποχωρήσουν. Η δοκιμασία όμως στην πραγματικότητα δεν είχε τελειώσει εκεί.

Στους μισούς εξεταζόμενους, στις 20 από τις 30 ομάδες λέξεων οι ερευνητές είχαν τρυπώσει από μια λέξη που σχετίζονταν με τις αρνητικές πλευρές του γήρατος, λέξεις όπως γκρίζο, αμνησία, αναπηρία, μόνος. Οι άλλοι μισοί είχαν αποκλειστικά συναισθηματικά ουδέτερες λέξεις που δεν σχετίζονταν με τα γηρατειά. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Εκείνοι που είχαν εκτεθεί στις αρνητικές λέξεις ασυνείδητα άρχισαν να λειτουργούν σαν κακογερασμένοι: περπατούσαν πιο αργά από τους άλλους και μάλιστα χωρίς να ξέρουν το γιατί αλλά και χωρίς να συνειδητοποιούν ότι περπατούν αργά!
Σε αντίστοιχο πείραμα με εκείνο του Μπαργκ, ο Τόμας Χειγκ του Πανεπιστημίου της βόρειας Καρολίνας εισήγαγε και πάλι λέξεις που έχουν σχέση με τις αρνητικές ή τις θετικές πλευρές των γηρατειών (π.χ. μοναξιά στην πρώτη ομάδα ή σοφία στη δεύτερη) χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά εθελοντές μικρότερης και μεγαλύτερης ηλικίας και μετά τους ζήτησε να απομνημονεύσουν και να ανακαλέσουν μια λίστα από λέξεις. Οι νεότεροι μετέχοντες, ηλικίας 19-30 ανακάλεσαν περισσότερες λέξεις από τους ηλικιωμένους ηλικίας 62-84 ετών.

Το φαινόμενο της «γυάλινης οροφής» δεν έκανε την εμφάνισή του στους νέους- αυτοί που είχαν εκτεθεί στις δυσάρεστες λέξεις περί το γήρας δεν είχαν χειρότερες επιδόσεις από τους υπόλοιπους. Και στις δύο περιπτώσεις ανακάλεσαν το 62% των λέξεων που έπρεπε να μάθουν. Οι μεγαλύτερης ηλικίας εθελοντές όμως εμφάνισαν διαφορές. Όσοι είχαν εκτεθεί στις θετικές λέξεις για το γήρας ανακάλεσαν το 53% των λέξεων, ενώ όσοι είχαν εκτεθεί στις αρνητικές ανακάλεσαν ένα πενιχρό 40%. Περαιτέρω ανάλυση έδειξε πως επηρεάστηκαν περισσότερο οι ηλικιωμένοι που είχαν αρνητική ασυνείδητη άποψη για τα γηρατειά.

Τα ευρήματα αυτά έχουν επικυρωθεί και από μελέτες απεικόνισης της λειτουργίας του εγκεφάλου. Σε μια σημαντική έρευνα του Φελπς με λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) ζητήθηκε από τους μετέχοντες να απαντήσουν ένα ερωτηματολόγιο για τις πεποιθήσεις τους περί ρατσισμού. Κατόπιν υποβλήθηκαν σε λειτουργική μαγνητική την ώρα που έβλεπαν φωτογραφίες μαύρων και λευκών ανδρών. Στην έρευνα αυτή βρέθηκε ότι η δραστηριότητα στην αμυγδαλή (κέντρο του φόβου και του θυμού) δεν σχετίζονταν με την ρατσιστική προκατάληψη όπως αυτή καταγράφονταν στα ερωτηματολόγια, αλλά με την ασυνείδητη ρατσιστική προκατάληψη που τελικά ένιωθαν μέσα τους οι εξεταζόμενοι.

Σε απλά ελληνικά, οι μετέχοντες είχαν ρατσιστικές προκαταλήψεις που δεν είχαν συνειδητοποιήσει, αλλά οι προκαταλήψεις υπήρχαν (πληροφορία) και κάθε φορά που έβλεπαν τη φωτογραφία ενός μαύρου άνδρα, το κέντρο του φόβου στον εγκέφαλό τους χτύπαγε κόκκινο. Οι ασυνείδητες προκαταλήψεις /πληροφορίες αποτελούν λοιπόν σημαντική παράμετρο στον προσδιορισμό του τι προτιμούμε στην πραγματικότητα, αλλά και του τι φοβόμαστε, όπως και της εν γένει συμπεριφοράς μας.

Το συμπέρασμα που βγαίνει από αυτά τα πειράματα είναι ότι η κοινωνία, οι γονείς, τα πρόσωπα ισχύος, κάποιες φορές και η ανθρώπινη φύση, εμποτίζουν, εμφυτεύουν μέσα μας προκαταλήψεις και ενεργειακά –πληροφοριακά παράσιτα που διαμορφώνουν την συμπεριφορά χωρίς να το συνειδητοποιούμε κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τη συμπεριφορά μας προς τους άλλους ανθρώπους. Έχει να κάνει και με τη συμπεριφορά προς τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ένα πρώτο λογικό βήμα λοιπόν στην προσπάθεια αυτογνωσίας είναι να προσδιορίσεις τις ασυνείδητες προκαταλήψεις, τις εσωτερικές κατάρες, το διαρκές αυτομαστίγωμα, την αόρατη γυάλινη οροφή που εμποδίζει την εξέλιξή σου. Όταν υπάρχει μέσα σου κάποια ασυνείδητη προκατάληψή, σου παίρνει περισσότερο χρόνο να ταξινομήσεις μαζί ζεύγη εννοιών που θεωρείς παράταιρα. Για παράδειγμα, δεδομένου ότι οι περισσότεροι από εμάς έχουμε βαθιά μέσα μας ριζωμένο ένα στερεότυπο που θέλει τους άνδρες δυνατούς και τις γυναίκες αδύναμες, κάθε φορά που πρέπει να συνδυάσουμε λέξεις όπως ισχύς, νίκη, ή δύναμη με τις γυναίκες καθυστερούμε χρονικά περισσότερο από όταν πρέπει να κάνουμε την «φυσική» (με βάση τις προκαταλήψεις μας) συσχέτιση των ίδιων λέξεων με τους άνδρες.

Αν θέλεις να δεις την πνευματική υγεία και την αξία ενός ανθρώπου κοίταξε πόση ικανότητα έχει να Διαφοροποιεί τα Όμοια ή να Ταυτίζει τα Ανόμοια. Επίσης πόσο καλή σχέση έχει με τους ορισμούς των λέξεων που χρησιμοποιεί. Αυτή η ικανότητα του να αξιολογείς τους γύρω σου, στις επιχειρήσεις, στις σχέσεις, στην κοινωνία, στην ζωή γενικότερα, είναι τόσο πολύτιμη, γιατί σε προστατεύει από μπελάδες και άσκοπα χαμένο χρόνο απ’ αυτούς που επιδιώκουν να αποτύχεις στην ζωή σου. Αν έχεις απορίες σχετικά με κάποιο θέμα βρες ποια λέξη σε μπλοκάρει και χρησιμοποίησε ένα καλό λεξικό. Είναι ο μοναδικός τρόπος για να ξεφύγεις από την σύγχυση που σου προκαλεί η άγνοια.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πόσο ολέθρια κι επικίνδυνη είναι η κακόβουλη επίδραση μιας ξένης οντότητας (ασυνείδητης, αόρατης και ύπουλης προκατάληψης – πληροφορίας) στο ενεργειακό ρεύμα ενός ανθρώπου. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να σταματήσουμε έγκαιρα κι άμεσα κάθε τέτοια επίθεση, (από την πιο απλή, έως την πιο δυνατή) πριν ξεκινήσει το καταστροφικό της έργο. Οι ιστορίες λοιπόν για τις μάγισσες και το κακό μάτι δεν είναι καθόλου παραμύθια, αυτά τα πράγματα γίνονταν από την απαρχή του κόσμου και γίνονται ακόμη.

Στα ράφια των σύγχρονων βιβλιοπωλείων θα βρείτε δεκάδες βιβλιαράκια που αναλύουν τεχνικές κατάρας για μαύρη και λευκή μαγεία, για ροζ ή λαχανί με πράσινες βούλες μαγεία, δεν έχω βρει κάποιο βιβλίο ή κάποια τεχνική και θεωρώ ρατσιστικό ότι τις αφήνουν στο περιθώριο. Πάρα πολλοί άνθρωποι ΣΗΜΕΡΑ παίρνουν και εφαρμόζουν αυτά τα βιβλιαράκια, είναι οι Παρασιτικοί που γεμάτοι από Συγκινησιακή Πανούκλα, με περισσή ηλιθιότητα σκέφτονται … [γιατί να μην βγάλουμε από την μέση με την βοήθεια της μαγείας τον ανταγωνιστή της επιχείρησης, να μην αφανίσουμε την εταιρία που δείχνει να τα πηγαίνει καλά, να μην καταστρέψουμε την ακμάζουσα επιχείρηση του ανθρώπου που προσποιούμαστε ότι είμαστε φίλοι του πίνουμε και τρώμε στο σπίτι του ενώ τον φθονούμε] σε διαβεβαιώνω ότι όλα αυτά τα πράγματα με μεγάλη, μικρή ή και καθόλου επιτυχία γίνονται μπροστά στα μάτια μας πολύ πιο συχνά απ’ ότι μπορεί να φανταστεί ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος. Σκέψου την επιτυχία στο ανθρώπινο ζώο, των βιβλίων και των υπόλοιπων συμπράγκαλων της «Μάγισσας της Σμύρνης»

Πάρα πολύ συχνά στην εποχή των σύγχρονων τεχνολογικών επιτευγμάτων κι όχι στα δάση του Αμαζονίου, άνθρωποι που δεν είναι επαγγελματίες μάγοι και δεν έχουν διαβάσει βιβλία μαγείας, προκαλούν ψυχοενεργειακές διαταραχές ασυνείδητα, γιατί έχουν τις ικανότητες για ισχυρές επιδράσεις θανατηφόρας φορτισμένης ενέργειας. Τα ονομαζόμενα «ματιάσματα» τα συναντούμε καθημερινά σε κάθε μας βήμα. Θυμάμαι ότι χρειάστηκε να βοηθήσω μια νεαρή γυναίκα να απαλλαγεί από δυνατό μάτιασμα που τις το προκάλεσε ολόκληρη η γυναικεία ομάδα, σε μια εξόρμηση στην φύση με θέμα «φωτογραφία και παραφύλαξη».

Το «φταίξιμο» αυτής της νεαράς ήταν, πως ήταν καλλίγραμμη, πνευματώδης με χιούμορ και (το χειρότερο όλων) ήρθε στο σεμινάριο με την καλύτερη φωτογραφική μηχανή απ’ όλους μας, μία Leica M9 18.0 MP Digital camera που ήξερε να την χρησιμοποιεί, επιπλέον όλες οι υπόλοιπες γυναίκες ήταν λίγο μεγαλύτερες κι όχι τόσο ελκυστικές και μοντέρνες για να τραβήξουν την προσοχή. Μέχρι το μεσημέρι παραλίγο να μεταφέρουν την νεαρή γυναίκα με έμφραγμα, της κόπηκε η αναπνοή και κατέρρευσε. Μόλις συνήλθε λίγο ζήτησε την βοήθεια μου, η κατάσταση της βελτιώθηκε επειδή το μάτιασμα δεν πρόλαβε να επηρεάσει αμετάκλητα τον οργανισμό της. Κατόπιν σε όλες τις ιατρικές εξετάσεις που έκανε δεν βρέθηκε τίποτε οργανικό και μέχρι σήμερα χαίρει άκρας υγείας, χωρίς πλέον να αποχωρίζεται τους οργονίτες της κι εμείς απολαμβάνουμε την συντροφιά και το πηγαίο χιούμορ της

Καθημερινά ματιάσματα καταφέρνουν συχνά στους δυστυχείς περαστικούς και στους γείτονες τους οι γριούλες που κάθονται «ήσυχα» στα σκαμνάκια τους στις πόρτες ή στα παράθυρα του δρόμου. Ειδικά αυτές που σχολιάζουν τις ιδιαιτερότητες των περαστικών κι εντοπίζουν κάθε «ελάττωμα» τους. Δεν είναι τυχαίο που ο λαός βάφτισε αυτές τις γριούλες «φρικτό δικαστήριο» Συχνά το μάτιασμα συνοδεύεται από φθόνο και ζήλια (όπως στην περίπτωση της νεαρής γυναίκας) γνωρίζουμε ότι οι ζηλιάρηδες και οι φθονεροί συνήθως έχουν «κακό μάτι» ας μην απορείς λοιπόν μετά γιατί νοιώθεις τόσο άσχημα ή γιατί αρρώστησες στα καλά καθούμενα. Καμία «μαγεία» δεν υπάρχει, όλα αυτά είναι επιστημονικά φαινόμενα που εξηγούνται αρκεί να γνωρίζεις την πραγματικότητα των ενεργειακών και πληροφοριακών αλληλεπιδράσεων. Μια πραγματικότητα που όλοι μας είμαστε αναγκασμένοι να ζήσουμε πριν από την γέννηση μας και μετά τον θάνατο μας.

Είμαστε ενεργειακά / πληροφοριακά συστήματα που αλληλεπιδρούν με άλλα ενεργειακά / πληροφοριακά συστήματα, τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Ζούμε σε αυτό το Ενεργειακό/πληροφοριακό περιβάλλον και δεχόμαστε συνεχώς ψυχικές επιθέσεις ακόμη κι όταν δεν το καταλαβαίνουμε ή δεν ξέρουμε τίποτε γι’ αυτό.

Μα τι να πω; Οι άνθρωποι διάβασαν τόσα βιβλία σχετικά με την «μαγεία» και ουσιαστικά έμειναν αγράμματοι. Αγνοούν από πηγαία εγωπάθεια και ηλιθιότητα, ότι με τέτοιες πράξεις επιβαρύνουν τον εαυτό τους, όχι μόνο τον δικό τους αλλά και των παιδιών τους. Μιλάω για συνειδητούς, κακόβουλους, ερευνητές των μεταφυσικών «μαγικών» φαινομένων που (αντι)γράφουν και βιβλία, τα φορτίζουν με κακόβουλες ενεργειακές πληροφορίες με σκοπό τον έλεγχο και το δέσιμο του δέκτη. Είναι πλημυρισμένοι από Συγκινησιακή Πανούκλα, είναι ενεργειακά και υλικά πανουκλιασμένοι. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι όλοι τους υποφέρουν από ανίατες αρρώστιες, όπως καρκίνος, λευχαιμία, ψώρα κλπ.

Αμυντικές Τεχνικές Αντιμετώπισης Ψυχικών Επιθέσεων
Ο άνθρωπος που είναι συνδεδεμένος και διαθέτει ενισχυμένη ενέργεια είναι ανθεκτικός ακόμα και στις ισχυρότερες επιδράσεις / επιθέσεις, της κοινωνίας και του περίγυρου του.

Σύνδεση με την Δύναμη: Αναλόγως με τον βαθμό σύνδεσης σου με την Δύναμη είναι και ο βαθμός που σε επηρεάζουν οι ενεργειακές επιθέσεις. Αν η σύνδεση σου με την Δύναμη είναι ισχυρή τότε είσαι αόρατος από κάθε ενεργειακή επίθεση. Με την Δύναμη συνδέεσαι όταν έχεις στάση ζωής καλοπροαίρετη και φιλοεπιβιωτική εσωτερικά κι εξωτερικά. Αυτή είναι η κατάσταση που οι αμόρφωτοι και οι αδαείς αποκαλούν «μαγική».

Καλοπροαίρετη Προσωπικότητα: Αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι φυτό, ότι ανέχεσαι τα πάντα ή ότι δεν θυμώνεις ποτέ, αλλά ότι δεν θυμώνεις ποτέ χωρίς σοβαρό λόγο κι επειδή γνωρίζεις ότι τίποτα δεν είναι σοβαρό, σπανιότατα θυμώνεις αληθινά. Μια κατάρα είναι μια ενεργειακή επίθεση και γίνεται με κακή πρόθεση, έτσι κι εσύ χρησιμοποίησε καλή πρόθεση για να την αδρανοποιήσεις. Αυτοί που συνεχώς “ματιάζονται” το παθαίνουν γιατί οι ίδιοι δεν είναι καλοπροαίρετοι κι ευθυγραμμίζονται με την κακή πρόθεση του πομπού.

Θυμιάματα με Λιβάνι Αρσενικό: Δεν είναι τυχαίο που τα χρησιμοποιούν όλοι, είτε για καλό είτε για κακό. Το λιβάνι όχι μόνο έχει απολυμαντικές ιδιότητες λόγω της εκλύσεως μεθανόλης, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι οι φυσικές δονήσεις του επενεργούν άμεσα στο νευρικό σύστημα και μέσω αυτού στα ανώτερα σώματα του ανθρώπου, αιθερικού, αστρικού, νοητικού. Χρησιμοποίησε αρσενικό λιβάνι και καθάρισε τον χώρο σου τακτικά, ύστερα άνοιξε τις πόρτες ν’ αλλάξει ο αέρας.

Τρεχούμενο Νερό: Καμία ενεργειακή επίθεση δεν σε αγγίζει αν στέκεσαι κάτω από τρεχούμενο καθαρό νερό. Αν έχεις πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό, μπες από κάτω κι άφησε το να πάρει μακριά κάθε ενεργειακή επίθεση κι άφησε να τρέξει επάνω σου πεντακάθαρο δροσερό νερό. Χρειάζεται να έχεις εκπαιδευτεί πάνω στον οραματισμό για να έχεις αποτελέσματα με αυτή την τεχνική.

Υπάρχουν κι άλλες πιο εξειδικευμένες τεχνικές αλλά απαιτούν συστηματική εκπαίδευση. Το σπουδαιότερο όλων που μπορούν να ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΝ μια πολύ μεγάλη μάζα ενεργειακών επιθέσεων, με τους χάλκινους να φτάνουν μέχρι το κατώτερο αστρικό, ενώ οι ασημένιοι φτάνουν μέχρι το ανώτερο αστρικό ακόμη κι εσωτερικά. Υπάρχουν επίσης και ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ όμως αυτές διδάσκονται κατ’ ιδίαν. Εδώ αναφέρομαι σε Ενεργειακές Επιθέσεις που γίνονται από ανθρώπους σε ανθρώπους και που όλοι μας λίγο πολύ, έχουμε έρθει αντιμέτωποι με μια τέτοια περίπτωση.

Η αρχαιότερη κατάρα “Το Τέλος του Διός”

«ἦ μήν ἔτι Ζεύς, καίπερ αὐθάδη φρονῶν,
ἔσται ταπεινός, oἷov ἐξαρτύεται
γάμον γαμεῖν, ὅς αὐτόν ἐκ τυραννίδος
θρόνων τ’ ἄϊστον έκβαλεῖ· πατρός δ’ ἀρά
Κρόνου τότ’ ἤδη παντελῶς κρανθήσεται,
ἥν ἐκπίτνων ἠρᾶτο δηναιῶν θρόνων»


[Ὡστόσο, παρ’ ὅλη τήν ἀλαζονεία τοῦ μυαλοῦ του, ὁ Δίας, κάποτε θά ταπεινωθεῖ, ἐξαιτίας τοῦ γάμου πού ἑτοιμάζεται νά κάνει, ὁ ὁποῖος ἀπό τόν θρόνο του, ἄφαντο, θά τόν γκρεμίσει. Κι ἔτσι θά ἐπαληθευτεῖ ἡ κατάρα τοῦ πατέρα του Κρόνου, τήν ὁποία ἐκστόμισε, ὅταν ἔπεσε ἀπό τόν πανάρχαιο θρόνο τῶν θεῶν]

Αυτή υπήρξε η περίφημη προφητεία-κατάρα του Αισχύλου η προβλέπουσα το Τέλος του Διός και η οποία λίγο έλειψε να οδηγήσει τον μεγάλο τραγικό στο κώνειο, θεωρηθείσα ως παραβίαση του απορρήτου της διδασκαλίας των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Σήμερα βέβαια αντιλαμβανόμαστε το ορφικό περιεχόμενο αυτής της προφητείας, αλλά εκείνο που συγκλονίζει είναι η διαπίστωση ότι όχι μόνο υπάρχει ενδεχόμενο αλλά είναι και αναμενόμενο, η θρησκεία να μην ξεφύγει από το ιστορικό Γίγνεσθαι, το οποίο ακολουθεί την φυσική διαδικασία της γέννησης και της φθοράς. Οπωσδήποτε το γεγονός της κατάρας του Προμηθέα Δεσμώτη υπήρξε το μοναδικό στα παγκόσμια χρονικά, δεν έχει ξανασυμβεί να παρουσιάζεται στο κοινό κατά την διάρκεια θρησκευτικών εκδηλώσεων (όπου παρουσιάζονταν οι τραγωδίες) διδασκαλία προβλέπουσα τo τέλος της επικρατούσας θρησκείας!