Ένα μοναδικό, ενιαίο πεδίο: Η φαινομενολογία της άμεσης αυτο-φωτεινότητας
Υποκειμενικότητα πέρα από την αντικειμενικότητα: Η φαινομενολογία της μη δυϊκής επίγνωσης
Όταν η επίγνωση γίνεται ο εαυτός της: Η κατάρρευση του διαχωρισμού υποκειμένου-αντικειμένου
Η διάλυση του παρατηρητή: Από τη δυϊστική νόηση στην αυτοφωτεινή γνώση
Πέρα από τον μάρτυρα: Επιστημολογία μετά τη δυϊκότητα
Το ενοποιημένο πεδίο της γνώσης: Ταυτότητα, σκέψη και κόσμος μετά τον διαχωρισμό
1 — Η Αρχιτεκτονική του Παρατηρητή
Αυτή τη στιγμή, κάτι μέσα σου διαβάζει αυτές τις λέξεις, και κάτι άλλο — ας το ονομάσουμε «εσύ» — στέκεται λίγο πίσω από την ανάγνωση, παρακολουθώντας την να συμβαίνει. Υπάρχει η πρόταση, και υπάρχει αυτός που την προσλαμβάνει. Αυτή η διαίρεση είναι τόσο άμεση που μόλις και μετά βίας την παρατηρείς ως διαίρεση· απλώς φαίνεται σαν το ίδιο το σχήμα της εμπειρίας. Ένα εγώ εδώ, ένας κόσμος εκεί, και ανάμεσά τους η λεπτή, διάφανη μεμβράνη της προσοχής, που διασχίζει μπρος-πίσω.
Παρατήρησε πόσο απόλυτη είναι αυτή η διάταξη. Διαμορφώνει ό,τι βλέπεις όταν κοιτάς προς τα έξω — το δωμάτιο, το φως, το πρόσωπο ενός άλλου ανθρώπου — και εξίσου ό,τι νιώθεις όταν κοιτάς προς τα μέσα. Μια σκέψη φτάνει, και υπάρχει κάποιος στον οποίο φτάνει. Μια αίσθηση σφιξίματος ανεβαίνει στο στήθος, και υπάρχει κάποιος που την έχει, που μπορεί να την ονομάσει, που στέκεται σε μια μικρή απόσταση ακόμα και από το ίδιο του το σώμα. Ακόμα και η μνήμη ακολουθεί το ίδιο μοτίβο: αυτός που θυμάται υποτίθεται ήσυχα ότι είναι ξεχωριστός από τη σκηνή που θυμάται, παρακολουθώντας την από λίγο έξω από το πλαίσιο της. Όπου κι αν στραφείς, με άλλα λόγια, η ίδια τριάδα επαναλαμβάνεται — ένα εγώ, μια πράξη αντίληψης, κάτι που γίνεται αντιληπτό — μέχρι που φαίνεται λιγότερο σαν χαρακτηριστικό της εμπειρίας και περισσότερο σαν η ίδια της η γραμματική.
Αυτή η λέξη δεν είναι τυχαία. Η ίδια η γλώσσα είναι χτισμένη πάνω σε αυτό το σχήμα. Κάθε συνηθισμένη πρόταση χρειάζεται ένα υποκείμενο και, συνήθως, ένα αντικείμενο· η δομή είναι ραμμένη στον τρόπο με τον οποίο μπορεί ακόμα και να σχηματιστεί και να μεταδοθεί η σκέψη. Γίνεται δύσκολο να πεις σχεδόν οτιδήποτε χωρίς να επαναλαμβάνεις το σχίσμα — «βλέπω το δέντρο», «νιώθω φόβο», «σκέφτομαι αυτό». Ο παρατηρητής είναι χτισμένος μέσα στην πρόταση πριν η πρόταση πει οτιδήποτε απολύτως.
Κι όμως — εδώ είναι η πρώτη ρωγμή — κανείς δεν έχει ποτέ πραγματικά αντιληφθεί αυτόν τον παρατηρητή. Έχεις δει σκέψεις, αισθήσεις, χρώματα, ήχους, αλλά δεν έχεις ποτέ μία φορά πιάσει αυτόν που υποτίθεται ότι τα βλέπει, να στέκεται εκεί ως αντικείμενο ανάμεσα σε άλλα αντικείμενα. Ο μάρτυρας συμπεραίνεται, δεν μαρτυρείται: ένα συμπέρασμα που βγαίνει από το γεγονός ότι συμβαίνει εμπειρία, ποτέ μια παρουσία που συναντιέται μέσα στην ίδια την εμπειρία. Αυτό και μόνο θα έπρεπε να δώσει παύση. Ο πιο κεντρικός χαρακτήρας της εσωτερικής σου ζωής αποδεικνύεται ότι είναι η μία μορφή που δεν έχεις ποτέ πραγματικά συναντήσει.
Ίσως, λοιπόν, αυτό που ονομάζουμε «παρατηρητή» να είναι λιγότερο μια σταθερή οντότητα και περισσότερο μια συνήθεια — ένας τρόπος με τον οποίο η προσοχή έχει μάθει να οργανώνει τον εαυτό της, τόσο εξασκημένος και τόσο νωρίς αποκτημένος που έχει απολιθωθεί σε κάτι που αισθάνεται σαν βράχος. Οι συνήθειες, σε αντίθεση με τον βράχο, μπορούν να χαλαρώσουν. Υπάρχουν στιγμές, συνηθισμένες, όπου αυτή η χαλάρωση φαίνεται να συμβαίνει από μόνη της: η στιγμή πριν σε πάρει ο ύπνος, όταν το όριο ανάμεσα σε αυτόν που αποκοιμιέται και στην ίδια την πτώση γίνεται πορώδες· μια στιγμή ξαφνικής απορρόφησης, στη μουσική ή στη δουλειά ή στον κίνδυνο, όπου για ένα χτύπο υπάρχει απλώς το πράττειν, χωρίς κανέναν τοποθετημένο πίσω του να κάνει την παρατήρηση. Αυτές οι στιγμές περνούν γρήγορα, και ο παρατηρητής επανεπιβεβαιώνει τον εαυτό του εξίσου γρήγορα — αλλά το πέρασμά τους είναι δεδομένα. Κάτι που μπορεί να χαλαρώσει δεν ήταν ποτέ, ίσως, τόσο συμπαγές όσο φαινόταν.
Ωστόσο, μια ιδιόμορφη δυσκολία συναντά κάθε προσπάθεια να προχωρήσουμε παραπέρα. Το να ρωτήσεις «είναι ο παρατηρητής ξεχωριστός, ή απλώς μια κατασκευή;» φαίνεται να απαιτεί έναν παρατηρητή που στέκεται πίσω για να το ρωτήσει. Η έρευνα φαίνεται να χρειάζεται την ίδια τη δομή που θέλει να θέσει υπό αμφισβήτηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι η έρευνα πρέπει να εγκαταλειφθεί. Σημαίνει, αντίθετα, ότι πλησιάζουμε κάτι που η συνηθισμένη έρευνα — χτισμένη όπως είναι από το ίδιο σχήμα υποκειμένου-αντικειμένου — μπορεί να μην μπορεί να φτάσει κοιτάζοντας πιο σκληρά με τον συνηθισμένο τρόπο.
Τι δικαιολογεί την επιδίωξη ενός τόσο παράξενου ερωτήματος, τόσο νωρίς; Μόνο αυτό: μια αρχιτεκτονική που απλώς υπήρχε, ουδέτερα, δεν θα χρειαζόταν καθόλου να ανακριθεί. Αλλά αυτή δεν κάθεται ήσυχα. Κοστίζει κάτι. Πριν προχωρήσουμε παραπέρα, αξίζει να ρωτήσουμε ακριβώς ποιο είναι αυτό το κόστος.
2 — Η Τριβή του Χωρισμού
Το να είσαι ένα εγώ που στέκεται χωριστά από ό,τι παρατηρεί είναι, από τους ίδιους τους όρους της διάταξης, να είσαι εκτεθειμένος. Αν υπάρχει ένα «εγώ» εδώ και ένας κόσμος «εκεί», τότε τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο — συμπεριλαμβανομένων των σκέψεων και των αισθήσεων που τώρα αντιμετωπίζονται σαν να ανήκαν κι αυτές σε κάποια εξωτερική επικράτεια — γίνονται κάτι που μπορεί να μου συμβεί, εναντίον μου, παρά τη θέλησή μου. Ο χωρισμός και η ευαλωτότητα δεν είναι δύο διαφορετικές συνθήκες. Είναι η ίδια συνθήκη, περιγραμμένη από δύο γωνίες.
Αυτό είναι εύκολο να το παραβλέψουμε, γιατί τείνουμε να αντιμετωπίζουμε το άγχος ως γεγονός — κάτι που πυροδοτείται από μια συγκεκριμένη απειλή, μια συγκεκριμένη αποτυχία, την αποδοκιμασία ενός συγκεκριμένου προσώπου — παρά ως μια μόνιμη συνθήκη χτισμένη μέσα στην ίδια τη στάση από την οποία συναντιέται η εμπειρία. Αλλά παρατήρησε τι συμβαίνει ακόμα και στην απουσία οποιασδήποτε συγκεκριμένης απειλής: παραμένει ένα υπόγειο ρεύμα χαμηλού βαθμού ετοιμότητας, μια ετοιμότητα να αμυνθείς, σαν να χρειάζεται πάντα κάτι να ενισχυθεί. Αυτό είναι δύσκολο να εξηγηθεί αν ο πόνος είναι απλώς μια αντίδραση σε κακό περιεχόμενο. Γίνεται πολύ πιο εύκολο να εξηγηθεί αν το ίδιο το πλαίσιο — ένα εγώ τοποθετημένο απέναντι σε έναν κόσμο — εγγυάται μια βασική αίσθηση έκθεσης, ανεξάρτητα από το τι γεμίζει αυτό το πλαίσιο οποιαδήποτε δεδομένη μέρα.
Σκέψου πόσο παράξενο είναι ότι ακόμα και οι ίδιες οι σκέψεις και τα αισθήματά σου φτάνουν να αντιμετωπίζονται ως εισβολείς. Ένα κύμα λύπης φτάνει, και αντί να είναι απλώς μια κίνηση μέσα στην εμπειρία, συναντιέται ως κάτι που συμβαίνει σε κάποιον που δεν το επέλεξε και δεν το θέλει — μια εισβολή που πρέπει να διαχειριστεί, να αντισταθεί, να εξηγηθεί μακριά. Το εγώ που υποτίθεται ότι ήταν η έδρα της ταυτότητας καταλήγει να χρειάζεται προστασία από τα ίδια του τα περιεχόμενα. Αυτό είναι το ιδιόμορφο επίτευγμα του δυαδικού πλαισίου: καταφέρνει να σε κάνει ξένο μέσα στο ίδιο σου το σπίτι.
Από εδώ, η ταυτότητα γίνεται ένα έργο συντήρησης. Αν το εγώ αισθάνεται ως ένα οριοθετημένο πράγμα, τότε τα όρια πρέπει να ενισχύονται συνεχώς — μέσω της βεβαιότητας, μέσω του να έχεις δίκιο, μέσω της σύγκρισης, μέσω της λεπτής σάρωσης κάθε δωματίου για το πού κατατάσσεσαι. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή οι άνθρωποι είναι επιφανειακοί ή ανασφαλείς από τη φύση τους. Είναι η απλή λογική των ορίων: ένα οριοθετημένο πράγμα μπορεί να παραβιαστεί, και ό,τι μπορεί να παραβιαστεί πρέπει να φυλάσσεται.
Εδώ οξύνεται η παραδοξότητα. Το εγώ αναζητά ασφάλεια ενισχύοντας τα τείχη του, κι όμως κάθε πράξη οικοδόμησης τείχους είναι η ίδια μια παραδοχή και μια επανάληψη του χωρισμού — επιβεβαιώνει, τη στιγμή ακριβώς που προσπαθεί να προστατεύσει, τη διαίρεση από την οποία προκύπτει ο κίνδυνος εξαρχής. Το φάρμακο και η αρρώστια μοιράζονται μια πανομοιότυπη δομή. Αυτός είναι ο λόγος που η επίλυση μεμονωμένων προβλημάτων τόσο σπάνια φέρνει την ανακούφιση που υπόσχεται: ακόμα και μια ζωή στην οποία κάθε συγκεκριμένος φόβος έχει αντιμετωπιστεί μπορεί να παραμένει, από κάτω, ήσυχα ετοιμοπόλεμη — γιατί ο φόβος δεν αφορούσε ποτέ πραγματικά αυτή ή εκείνη την περίσταση. Αφορούσε το σχήμα ενός εγώ που αντιμετωπίζει έναν κόσμο γενικά.
Μπορείς να το νιώσεις αυτό άμεσα, χωρίς να χρειάζεται να το αποδεχτείς ως θεωρία. Παρατήρησε το σχεδόν ανεπαίσθητο σφίξιμο που προκύπτει σε μια κριτική, πριν σχηματιστεί καν οποιαδήποτε σκέψη για το αν η κριτική είναι δίκαιη. Παρατήρησε το τρεμόπαιγμα της σύγκρισης που φτάνει, απρόσκλητο, σε ένα δωμάτιο γεμάτο άλλους ανθρώπους. Αυτό το σφίξιμο και αυτό το τρεμόπαιγμα δεν είναι παρεπόμενα της δομής υποκειμένου-αντικειμένου — είναι αυτή η ίδια, πιασμένη στην πράξη, ορατή στο σώμα πριν γίνει ορατή σε οποιαδήποτε ιστορία για το γιατί.
Αν αυτή η τριβή δεν μπορεί να επιλυθεί από μέσα από την ίδια τη στάση που την παράγει — αν η καλύτερη διαχείριση, η περισσότερη προσπάθεια, τα πιο σταθερά όρια απλώς βαθύνουν την αυλάκωση — το ερώτημα δεν μπορεί πλέον να μείνει στο επίπεδο της τεχνικής. Πρέπει να γίνει πιο θεμελιώδες: είναι το ίδιο το σχίσμα προαιρετικό; Όχι διαχειρίσιμο, όχι κυριαρχήσιμο. Προαιρετικό. Κάτι άλλο, πέρα από την προσαρμογή, ζητείται.
3 — Η Στροφή: Όταν η Επίγνωση Αντικρίζει τον Εαυτό της
Κανονικά, η επίγνωση υποτίθεται ότι απαιτεί ένα αντικείμενο. Είναι πάντα επίγνωση κάποιου πράγματος — ενός ήχου, μιας σκέψης, ενός κνησμού, μιας μνήμης — και αυτό το «του» είναι τόσο σταθερό που η επίγνωση χωρίς αντικείμενο φαίνεται, στην πρώτη ακρόαση, σχεδόν χωρίς νόημα παρά απλώς σπάνια, σαν φως χωρίς τίποτα να πέσει πάνω του. Αλλά ας υποθέσουμε, για μια στιγμή, ότι αυτή η υπόθεση είναι ανεξερεύνητη παρά αναγκαία. Ας υποθέσουμε ότι η επίγνωση ήταν, αντίθετα, κατευθυνόμενη πουθενά προς τα έξω και πουθενά προς τα μέσα προς οποιοδήποτε συγκεκριμένο περιεχόμενο — κατευθυνόμενη, αν η λέξη εξακολουθεί να ισχύει, μόνο προς το ίδιο το συμβαίνειν της.
Τι θα σήμαινε αυτό καν; Η σχέση υποκειμένου-αντικειμένου εξαρτάται από το να υπάρχουν πάντα δύο πόλοι: ένα «αυτό» που γνωρίζει και ένα «εκείνο» που είναι γνωστό. Ολόκληρη η δομή στηρίζεται στο να παραμένει άθικτη αυτή η δυαδικότητα. Αλλά αν η επίγνωση στραφεί προς τον εαυτό της παρά προς οποιοδήποτε αντικείμενο, δεν υπάρχει πλέον ένα δεύτερο πράγμα διαθέσιμο για να καλύψει τη θέση του «γνωστού». Δεν υπάρχει μακρινός πόλος που να μένει όρθιος. Και μια σχέση δεν μπορεί να επιβιώσει από την εξαφάνιση του ενός από τους δύο όρους της. Αυτό που ήταν μια σχέση ανάμεσα σε δύο πράγματα γίνεται, σε εκείνο το σημείο, απλώς — συμβαίνειν.
Αξίζει να είμαστε προσεκτικοί εδώ, γιατί αυτό μπορεί να ακούγεται σαν να προσκαλεί μια άπειρη παλινδρόμηση: δεν απαιτεί η επίγνωση που παρακολουθεί τον εαυτό της μια περαιτέρω επίγνωση που παρακολουθεί εκείνη, και ούτω καθεξής χωρίς τέλος; Αυτό παρερμηνεύει αυτό που προτείνεται. Η συνηθισμένη ενδοσκόπηση παράγει ακριβώς αυτή την παλινδρόμηση, γιατί η ενδοσκόπηση εξακολουθεί να χωρίζει το εγώ σε ένα παρατηρούν μέρος και ένα παρατηρούμενο μέρος — κατασκευάζει ένα νέο αντικείμενο (το «εγώ» που εξετάζεται τώρα) και έτσι παραμένει πλήρως μέσα στο πλαίσιο υποκειμένου-αντικειμένου, αφού κάθε παρατηρούν εγώ μπορεί να γίνει το παρατηρούμενο περιεχόμενο για ένα περαιτέρω παρατηρούν εγώ. Αυτό που υποδεικνύεται εδώ είναι διαφορετικό στο είδος. Αντί για μια περαιτέρω πράξη παρακολούθησης στοιβαγμένη από πάνω, το παρακολουθούν και το παρακολουθούμενο καταρρέουν σε ένα ενιαίο συμβάν, χωρίς τίποτα να απομένει για να παρακολουθηθεί ξανά. Δεν δημιουργείται κανένα νέο αντικείμενο. Δεν προστίθεται τίποτα. Κάτι, αντίθετα, δεν εκτελείται πλέον.
Αυτός είναι ο λόγος που το να το ονομάζουμε «πράξη» είναι ήδη ελαφρώς παραπλανητικό. Μια πράξη συνεπάγεται έναν δράστη που την κάνει — αλλά ο δράστης για τον οποίο πρόκειται εδώ είναι ακριβώς αυτό που τίθεται υπό αμφισβήτηση. Δεν υπάρχει εγώ, που στέκεται με ασφάλεια στο πλάι, που αποφασίζει να εκτελέσει αυτή τη στροφή. Αν υπήρχε, το σχίσμα θα παρέμενε άθικτο και τίποτα δεν θα είχε αλλάξει. Σε στενή εξέταση, η «στροφή» και το «αποτέλεσμά» της αποδεικνύονται ότι είναι το ίδιο ενιαίο συμβάν, περιγραμμένο δύο φορές από μια γραμματική που επιμένει σε έναν δράστη και μια πράξη, όχι δύο γεγονότα σε ακολουθία όπου το ένα προκαλεί το άλλο.
Η γλώσσα δυσκολεύεται εδώ, και θα έπρεπε να δυσκολεύεται, γιατί η γλώσσα είναι χτισμένη από ακριβώς το σχήμα που αμφισβητείται. Κάθε προσπάθεια να περιγραφεί αυτό χωρίς υποκείμενο κινδυνεύει να γλιστρήσει πίσω στη μορφή υποκειμένου-ρήματος-αντικειμένου τη στιγμή που ανοίγει το στόμα της — «η επίγνωση συνειδητοποιεί τον εαυτό της», «το εγώ διαλύεται» — κάθε πρόταση εισάγει ήσυχα ξανά έναν δράστη ακόμα και ενώ προσπαθεί να περιγράψει την απουσία του δράστη. Ίσως το πιο ειλικρινές πράγμα που μπορεί να ειπωθεί δεν είναι καθόλου μια περιγραφή, αλλά μια πρόσκληση να παρατηρήσεις κάτι συνηθισμένο: το μικρό κενό που εμφανίζεται μερικές φορές ανάμεσα στο τέλος μιας σκέψης και την αρχή της επόμενης, ή τη γυμνή στιγμή καθαρής ματιάς που συμβαίνει ακριβώς πριν ένα αντιληπτό πράγμα ονομαστεί και καταχωρηθεί. Σε εκείνο το κενό, για λίγο, υπάρχει ματιά χωρίς κανέναν τοποθετημένο πίσω της, να κάνει τη ματιά. Κλείνει σχεδόν μόλις ανοίξει. Αλλά το άνοιγμά του, όσο σύντομο κι αν είναι, δεν είναι τίποτα.
Τι απομένει, λοιπόν, μόλις γίνει αυτή η στροφή; Τίποτα ιδιαίτερο δεν έχει επιτευχθεί — μόνο ό,τι μένει όταν η συνηθισμένη κατασκευή σταματά να εκτελείται. Αυτό δεν είναι πλέον κάτι που μπορεί να διευθετήσει περαιτέρω επιχείρημα. Πρέπει να περιγραφεί, όσο στενά επιτρέπει η γλώσσα, ως μια πραγματική ποιότητα της εμπειρίας.
4 — Το Ενιαίο Πεδίο
Σκέψου δύο τρόπους να συναντήσεις το ίδιο ηλιοβασίλεμα. Στον πρώτο, υπάρχει ένα εγώ που στέκεται σε κάποια υπονοούμενη απόσταση, καταγράφοντας χρώμα, κάνοντας την ήσυχη εσωτερική σημείωση κοιτάζω το ηλιοβασίλεμα, και είναι όμορφο — ένα εγώ και μια επίδειξη, ενωμένα από μια λεπτή γέφυρα προσοχής που τα κρατά, όσο οικεία κι αν είναι, δύο. Στον δεύτερο, υπάρχει χρώμα, υπάρχει ζεστασιά στο δέρμα, υπάρχει η ιδιαίτερη σιωπή που συνοδεύει το σούρουπο, και υπάρχει γνώση — αλλά αυτή η γνώση δεν φτάνει από κάπου πίσω από τα μάτια ως ξεχωριστή αναφορά σε γεγονότα που συμβαίνουν «έξω». Απλώς συμβαίνει, ως ένα συνεχές γεγονός, αδιάκριτο από το ίδιο το χρώμα και τη ζεστασιά. Τίποτα δεν λείπει στη δεύτερη εκδοχή. Αν μη τι άλλο, είναι πιο πλήρης, γιατί δεν υπάρχει πλέον ένα φίλτρο αυτοαναφοράς που να στέκεται ανάμεσα στο βλέπειν και σε ό,τι βλέπεται.
Αυτό το πεδίο δεν μπορεί να εντοπιστεί ούτε μέσα ούτε έξω, γιατί το «μέσα» και το «έξω» ήταν τα ίδια προϊόντα του ίδιου πλαισίου που έχει, για αυτή τη στιγμή, σταματήσει να λειτουργεί. Το να ρωτήσεις πού βρίσκεται είναι να κάνεις μια ερώτηση που έχει νόημα μόνο μέσα στη γεωγραφία που το πεδίο έχει αφήσει πίσω.
Ίσως η πιο χαρακτηριστική του ποιότητα είναι ένα είδος αμεσότητας που η συνηθισμένη εμπειρία σπάνια επιτρέπει. Η ερμηνεία παίρνει χρόνο — μια αντίληψη φτάνει, και μετά ονομάζεται, συγκρίνεται, αξιολογείται, σχετίζεται με τη μνήμη, πριν γίνει πραγματικά «γνωστή» με τη συνηθισμένη έννοια. Αυτό το πεδίο δεν απαιτεί δεύτερο βήμα επιβεβαίωσης. Δεν χρειάζεται κανέναν να επαληθεύσει, από έξω, ότι συμβαίνει· το συμβαίνειν του και το να είναι γνωστό δεν είναι δύο γεγονότα ενωμένα εκ των υστέρων αλλά ένα ενιαίο γεγονός. Ονόμασέ το αυτό αυτοφωτεινότητα — όχι μια μεταφορά εσωτερικού φωτός, απλώς η παρατήρηση ότι η επίγνωση, εδώ, δεν απαιτεί έναν περαιτέρω μάρτυρα για να είναι βέβαιη για τον εαυτό της.
Η σκέψη δεν χρειάζεται να εξαφανιστεί για να ισχύει αυτό — πρέπει να ειπωθεί καθαρά. Μια σκέψη μπορεί ακόμα να προκύψει μέσα σε αυτό το πεδίο, αρκετά ελεύθερα, χωρίς να το θρυμματίσει, αρκεί να μην εκληφθεί αμέσως ως ξεχωριστός «σκεπτόμενος» που στέκεται χωριστά από τη σκέψη. Αυτό που σπάει το πεδίο είναι το αντανακλαστικό της μετεγκατάστασης ενός εγώ πίσω από τη σκέψη, παρακολουθώντας την να συμβαίνει από μια ιδιωτική απόσταση, όχι η παρουσία της ίδιας της σκέψης. Αφαίρεσε αυτό το αντανακλαστικό, έστω και για λίγο, και η σκέψη γίνεται μία ακόμα κίνηση μέσα στο ίδιο απρόσκοπτο συμβάν με το ηλιοβασίλεμα, τη ζεστασιά, τη σιωπή.
Τίποτα από αυτά δεν χρειάζεται να περιγραφεί ως μια αλλοιωμένη ή εξωτική κατάσταση, που φτάνεται μέσω ασυνήθιστης προσπάθειας. Μπορεί να είναι ο λιγότερο διακοσμημένος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσε να συμβεί η εμπειρία — πιο κοντά σε αυτό που είναι πραγματικά παρόν πριν η συνήθεια προσθέσει την καθιερωμένη της αρχιτεκτονική από πάνω. Αυτό που εξαφανίζεται δεν είναι ο κόσμος. Αυτό έχει σημασία, γιατί είναι δελεαστικό να ακούσεις όλα αυτά σαν ένα είδος ήσυχου μηδενισμού — μια υπόδειξη ότι ο κόσμος γίνεται μη πραγματικός, ή κάπως μειωμένος, μόλις διαλυθεί ο παρατηρητής. Το αντίθετο φαίνεται πιο κοντά στην αλήθεια: ο κόσμος, που δεν συναντιέται πλέον μέσω της αμυντικής απόστασης ενός εγώ που προετοιμάζεται απέναντί του, συναντιέται πιο πλήρως, όχι λιγότερο. Τίποτα δεν στέκεται ανάμεσα στην επίγνωση και σε αυτό που είναι, έτσι αυτό που είναι φτάνει ολόκληρο.
Οι λέξεις αποτυγχάνουν σε αυτή την περιγραφή ακόμα και ενώ χρησιμοποιούνται για να την δώσουν, γιατί οι λέξεις είναι σχεσιακά όργανα — «πεδίο», «ενιαίο», «φωτεινότητα» όλα υπονοούν αποστάσεις που το ίδιο το πράγμα δεν έχει. Αυτό δεν είναι ελάττωμα στο γράψιμο. Είναι το σχήμα της δυσκολίας: ένα χέρι μπορεί να δείξει το φεγγάρι, αλλά το χέρι δεν είναι το φεγγάρι.
Αυτό μπορεί να ειπωθεί με περισσότερη αυτοπεποίθηση: ο καθένας έχει αγγίξει αυτή την ποιότητα πριν, όσο σύντομα κι αν είναι — στη μουσική που δεν ακούγεται από έξω αλλά κάπως απλώς συμβαίνει, σε μια δεξιότητα τόσο πλήρως κατοικημένη που δεν μένει κανένα κενό ανάμεσα στο πράττειν και στον πράττοντα, σε ένα κρατημένο βλέμμα όπου, για μια στιγμή, η αισθητή απόσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους εξατμίζεται ήσυχα. Αυτά δεν είναι αποδείξεις. Είναι πόρτες, ήδη οικείες, σε μια φαινομενολογία που, μέχρι τώρα, παρέμενε σε μεγάλο βαθμό χωρίς όνομα.
Αν αυτό είναι διαθέσιμο ακόμα και στιγμιαία, το ερώτημα που τελικά πρέπει να τεθεί είναι τι διαφορά θα μπορούσε να κάνει σε μια συνηθισμένη ζωή — μια ζωή ακόμα γεμάτη σκέψεις, που ακόμα περπατάει μέσα σε ένα σώμα, που ακόμα χρειάζεται να λειτουργεί ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους.
5 — Ζώντας Χωρίς τη Διαίρεση
Η ευαλωτότητα που εξετάστηκε νωρίτερα δεν ήταν ποτέ ένα αναπόφευκτο χαρακτηριστικό του να είσαι ζωντανός. Ήταν μια λειτουργία του πλαισίου — η συγκεκριμένη συνέπεια του να θέτεις ένα εγώ ξεχωριστό από αυτό που αντιμετωπίζει. Όταν αυτός ο χωρισμός χαλαρώνει, έστω και για λίγο, έστω και μόνο ως αναγνωρισμένη δυνατότητα παρά ως μόνιμη κατάσταση, κάτι περίεργο συμβαίνει στο άγχος: χάνει το έδαφος στο οποίο στηριζόταν. Δεν υπάρχει πλέον ένα διακριτό, οριοθετημένο πράγμα που να στέκεται εκεί πέρα, διαθέσιμο να απειληθεί από ό,τι συμβαίνει εδώ. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή ο κίνδυνος έχει αποκλειστεί με επιχειρήματα. Συμβαίνει επειδή, για μια στιγμή, η αρχιτεκτονική που έκανε τον κίνδυνο προσωπικό με εκείνον τον ιδιαίτερο τρόπο απλώς δεν χτίζεται.
Η σκέψη, υπό αυτό το φως, δεν χρειάζεται πλέον να αντιμετωπίζεται ως εισβολέας που απαιτεί επαγρύπνηση. Είναι μια κίνηση που συμβαίνει μέσα στο ίδιο αδιαίρετο πεδίο με τα πάντα άλλα — όχι πιο ξεχωριστή από την επίγνωση από όσο ένα κύμα είναι ξεχωριστό από τον ωκεανό μέσα στον οποίο προκύπτει. Η σκέψη δεν χρειάζεται να σταματήσει για να ισχύει αυτό, και δεν θα έπρεπε να καταστέλλεται. Αυτό που γίνεται περιττό είναι η εξαντλητική εργασία της διαχείρισης της σκέψης σαν να ήταν εχθρικός επισκέπτης στην ιδιωτική σου επικράτεια — γιατί η επικράτεια που υποτίθεται ότι εισέβαλλε δεν ήταν ποτέ τόσο τειχισμένη όσο φαινόταν.
Η ταυτότητα, επίσης, μπορεί να κρατηθεί διαφορετικά — όχι ως μια σταθερή κατοχή που απαιτεί συνεχή άμυνα, αλλά ως κάτι πιο κοντά σε μια λειτουργική περιγραφή, χρήσιμη για την πλοήγηση μιας μέρας, που προκύπτει ελεύθερα μέσα στην επίγνωση παρά να στέκεται ως τείχος γύρω της. Ένα όνομα, μια ιστορία, ένα σύνολο προτιμήσεων: αυτά μπορούν να παραμείνουν τέλεια άθικτα και τέλεια χρήσιμα χωρίς να χρειάζεται να υπερασπίζονται σαν να βρίσκονταν υπό πολιορκία. Τίποτα από αυτά δεν συνεπάγεται παθητικότητα ή αδιαφορία απέναντι στον κόσμο. Η ανταπόκριση — το να νοιάζεσαι, να ενεργείς, να επιλέγεις — δεν απαιτεί πραγματικά έναν αισθητό χωρισμό από αυτό στο οποίο ανταποκρίνεσαι· αν μη τι άλλο, η δράση που προκύπτει χωρίς ένα αμυνόμενο εγώ πίσω της τείνει να είναι πιο άμεση, λιγότερο επιβαρυμένη από την ανάγκη να προστατεύσει τον συγγραφέα της.
Αξίζει να είμαστε ειλικρινείς για ακόμα μία διάκριση, γιατί είναι εύκολο να ρομαντικοποιήσουμε αυτό που έχει περιγραφεί εδώ. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια μοναδική, ζωντανή ματιά αυτού του ενωμένου πεδίου — που φτάνει ίσως στη μουσική, στη φύση, σε μια στιγμή κρίσης που αφαιρεί τις συνηθισμένες άμυνες — και στο να ζεις από μια συνεχή αναγνώρισή του, όπου η χαλάρωση του πλαισίου γίνεται ένας ήσυχα διαθέσιμος προσανατολισμός, στον οποίο επιστρέφεις ξανά και ξανά, παρά μια σπάνια κορυφή. Το πρώτο μπορεί να είναι συγκινητικό και να αλλάζει ακόμα πολύ λίγα. Το δεύτερο είναι πιο κοντά σε αυτό προς το οποίο πραγματικά έδειχνε αυτή η έρευνα: όχι μια εμπειρία για να συλλέξεις, αλλά μια διαφορετική σχέση με την εμπειρία ως τέτοια.
Επέστρεψε, τώρα, εκεί όπου ξεκίνησε αυτό: κάποιος που διαβάζει, και κάτι πίσω από την ανάγνωση, που παρακολουθεί να συμβαίνει. Αυτή η εικόνα άνοιξε την έρευνα, και μπορεί να κοιταχτεί μία ακόμα φορά, αν και όχι ακριβώς με τον τρόπο που κοιτάχτηκε πριν. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν ο παρατηρητής είναι φιλοσοφικά αναγκαίος. Το ερώτημα είναι απλούστερο, πιο άμεσο, και δεν μπορεί να απαντηθεί από τίποτα γραμμένο εδώ: είναι αυτή η απόσταση, αυτή τη στιγμή, πραγματικά παρούσα — ή είναι κάτι που παράγεται ήσυχα και συνεχώς, με τον τρόπο που ένα σχήμα μπορεί να χαραχτεί τόσο συχνά που αρχίζει να μοιάζει σαν να ήταν πάντα σκαλισμένο στην πέτρα;
Κανένα σύστημα δεν προσφέρεται εδώ, καμία τεχνική για να εξασκηθεί μέχρι να κατακτηθεί. Αυτό που έχει προσφερθεί είναι μόνο ένας τρόπος να κοιτάς — τη σκέψη, τον φόβο, ένα ηλιοβασίλεμα, την ίδια την ανάγνωση αυτής της πρότασης — και ένα ερώτημα που δεν μπορεί να διευθετηθεί από έξω: αν ο παρατηρητής και το παρατηρούμενο, εξετασμένα αρκετά στενά, σε αυτή τη στιγμή, ήταν ποτέ πραγματικά δύο.
