Εισαγωγή: Το Μοναδικό Βάθος
Στην αρχή, πριν από την πολλαπλότητα των μορφών και τον ασταμάτητο χορό των φαινομένων, υπάρχει ένα Βάθος—μοναδικό, απόλυτο και ανέκφραστο. Αυτό το Βάθος δεν είναι ένα μέρος στο οποίο ταξιδεύει κανείς, ούτε μια κατάσταση που επιτυγχάνεται μέσω προσπάθειας. Είναι το πρωταρχικό έδαφος από το οποίο αναδύεται κάθε αντίληψη, η σιωπηλή πηγή που γεννά κάθε εμπειρία, κάθε σκέψη, κάθε φευγαλέα στιγμή συνείδησης. Από αυτό το Ένα Βάθος, σαν ακτίνες που εκπέμπονται από έναν αόρατο ήλιο, προβάλλονται οι μυριάδες αντιλήψεις που αποτελούν αυτό που η ανθρωπότητα ονομάζει εαυτό—το εγώ, εκείνο το περίπλοκο υφαντό από νήματα αίσθησης, μνήμης, επιθυμίας και ταυτότητας.
Ο αναζητητής που στρέφεται προς τα μέσα σύντομα ανακαλύπτει μια βαθιά αλήθεια: η ίδια η συνείδηση στέκεται ως η Πύλη της Ζωής, το κατώφλι μεταξύ του προσωρινού και του αιώνιου, η πύλη μέσω της οποίας είτε κατέρχεται κανείς στον λαβύρινθο της ψευδαίσθησης είτε ανέρχεται στον απεριόριστο χώρο της καθαρής Ύπαρξης. Αυτή η πύλη περιστρέφεται σε αόρατους μεντεσέδες, ανοίγοντας και κλείνοντας ανάλογα με την κατεύθυνση της προσοχής κάποιου, την ποιότητα της παρουσίας του. Είναι ταυτόχρονα το εμπόδιο και το πέρασμα, το πέπλο και η αποκάλυψη.
Η Κατάδυση στη Φαντασία
Όταν η συνείδηση—εκείνη η φωτεινή ικανότητα μέσω της οποίας η ψυχή αντιλαμβάνεται τον εαυτό της και τον κόσμο—μπερδεύεται στον ιστό των επιφανειακών δραστηριοτήτων, ξεκινά μια σταδιακή αλλά αναπόφευκτη κατάδυση. Σαν ποτάμι που χάνει τον δρόμο του ανάμεσα σε αμέτρητους παραποτάμους, η επίγνωση σκορπίζεται στο τοπίο των εξωτερικών ανησυχιών. Ο αναζητητής απορροφάται στις ατέλειωτες επιδιώξεις της επίτευξης, της απόκτησης και του γίγνεσθαι, κυνηγώντας σκιές στους τοίχους μιας σπηλιάς ενώ ξεχνά το φως που τις προβάλλει.
Αυτή η εξωστρεφής κίνηση της συνείδησης δεν αντιπροσωπεύει απλώς μια απόσπαση της προσοχής αλλά μια θεμελιώδη μετατόπιση της ύπαρξης. Η ψυχή, ξεχνώντας τη θεϊκή της καταγωγή, ταυτίζεται με τα παροδικά φαινόμενα του νου και της ύλης. Λαθεύει θεωρώντας την αντανάκλαση ως πηγή, το κύμα ως ωκεανό, το όνειρο ως ονειροπόλο. Σε αυτή την κατάσταση λήθης, η συνείδηση κατοικεί σε αυτό που οι μύστες έχουν ονομάσει «χώρο της φαντασίας»—εκείνο το βασίλειο όπου σκέψεις, επιθυμίες και προβολές υφαίνουν τον εαυτό τους σε φαινομενικά συμπαγείς δομές, δημιουργώντας κόσμους επί κόσμων νοητικών κατασκευών που φαίνονται πιο πραγματικοί από την ίδια την Πραγματικότητα.
Ο χώρος της φαντασίας είναι γοητευτικός στην πολυπλοκότητά του, προσφέροντας ατέλειωτα θέατρα εμπειρίας, άπειρα σενάρια γίγνεσθαι. Εδώ, το εγώ εκτελεί τα περίτεχνα δράματά του, πεπεισμένο για τη δική του σημασία, βέβαιο για την ξεχωριστότητά του, ανήσυχο για τη συνέχειά του. Η ψυχή, φυλακισμένη σε αυτόν τον αυτοδημιουργημένο λαβύρινθο, εξαντλείται σε αέναη προσπάθεια, αναζητώντας πάντα την εκπλήρωση σε ένα τοπίο οφθαλμαπάτης, αναβάλλοντας για πάντα την αναγνώριση αυτού που ήδη είναι.
Το Παράδοξο της Προσπάθειας
Ωστόσο, το μεγάλο παράδοξο που αντιμετωπίζει κάθε πνευματικός αναζητητής αναδύεται ακριβώς τη στιγμή που αναγνωρίζει αυτή την κατάσταση. Γιατί πώς ξεφεύγει κανείς από την παγίδα της δραστηριότητας; Ο νους, εξαρτημένος από αιώνες διαμόρφωσης, προτείνει αμέσως λύσεις: πειθαρχίες για εξάσκηση, τεχνικές για κατάκτηση, καταστάσεις για επίτευξη, φώτιση για απόκτηση. Και έτσι ξεκινά ένας ακόμη κύκλος πράξης, μια ακόμη περίτεχνη παράσταση στο θέατρο του γίγνεσθαι.
Όσο πιο έντονα παλεύει κανείς να υπερβεί τον περιορισμένο εαυτό, τόσο πιο βαθιά μπλέκεται στους ίδιους μηχανισμούς που επιδιώκει να ξεφύγει. Κάθε προσπάθεια να συλλάβει το Απόλυτο ενισχύει την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού μεταξύ αναζητητή και αναζητούμενου. Κάθε απόπειρα να γίνει φωτισμένος ενδυναμώνει την πεποίθηση σε κάποιον που δεν είναι ακόμη φωτισμένος. Το δίχτυ της δραστηριότητας γίνεται πιο περίπλοκο με κάθε νήμα προσπάθειας που προστίθεται στο σχέδιό του.
Αυτή είναι η λεπίδα του ξυραφιού πάνω στην οποία ισορροπεί η πνευματική πορεία: η αναγνώριση ότι η απελευθέρωση δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω της ίδιας συνείδησης που δημιούργησε τη δουλεία. Κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί τον δρόμο του προς το χωρίς-σκέψη, δεν μπορεί να προσπαθήσει προς την χωρίς-προσπάθεια, δεν μπορεί να γίνει αυτό που ήδη αιώνια είναι. Η ίδια η έννοια της πνευματικής προόδου, της προόδου κατά μήκος μιας πορείας, περιέχει μέσα της τον σπόρο της αέναης αναβολής, τοποθετώντας πάντα την εκπλήρωση σε κάποιο φανταστικό μέλλον αντί να αναγνωρίζει την άμεση διαθεσιμότητά της.
Η Τέχνη της Ιερής Παράδοσης
Τι, λοιπόν, πρέπει να κάνει ο αναζητητής όταν η ίδια η πράξη διαιωνίζει την κατάσταση; Εδώ οι μυστικές παραδόσεις μιλούν με μία φωνή διασχίζοντας πολιτισμούς και αιώνες: η απάντηση βρίσκεται όχι στην πράξη αλλά στην από-πράξη, όχι στην αρπαγή αλλά στην απελευθέρωση, όχι στο γίγνεσθαι αλλά στο είναι. Η πορεία μπροστά είναι η πορεία της εγκατάλειψης, ο δρόμος της ιερής παράδοσης.
Η παράδοση, σε αυτό το πλαίσιο, δεν σημαίνει παραίτηση ή παθητικότητα με την κοσμική έννοια. Αντιπροσωπεύει αντ' αυτού μια βαθιά χαλάρωση της βούλησης για έλεγχο, μια παύση της συνεχούς προσπάθειας να διαχειρίζεται και να χειραγωγεί την εμπειρία. Είναι η ήπια τέχνη του να επιτρέπει τα πράγματα να είναι όπως είναι, του να παρατηρεί τις κινήσεις του νου χωρίς να παρασύρεται από το ρεύμα τους, του να παραμένει παρών στην ασταμάτητα μεταβαλλόμενη επίδειξη των φαινομένων χωρίς να χάνεται σε καμία συγκεκριμένη μορφή.
Αυτή η ποιότητα της μαρτυρικής επίγνωσης—ήρεμη, ευρύχωρη, μη-αντιδραστική—δημιουργεί μια λεπτή αλλά μεταμορφωτική μετατόπιση στη συνείδηση. Αντί να απορροφάται στο περιεχόμενο της εμπειρίας, κανείς αρχίζει να αναπαύεται στο πλαίσιο, το φόντο, τη σιωπηλή παρουσία που κρατά όλη την εμπειρία χωρίς να αγγίζεται από αυτήν. Σαν καθρέφτης που αντανακλά όλες τις μορφές ενώ παραμένει ο ίδιος άμορφος, η συνείδηση ανακαλύπτει τη δική της φύση ως καθαρή επίγνωση, αμόλυντη από αυτό που αντιλαμβάνεται.
Με τον καιρό—αν και ο ίδιος ο χρόνος γίνεται ολοένα και λιγότερο σχετικός—αυτή η πρακτική της μαρτυρίας ωριμάζει σε μια αυθόρμητη απελευθέρωση. Οι δραστηριότητες του νου, μη τρεφόμενες πλέον από προσοχή και ταύτιση, σταδιακά χάνουν την λαβή τους. Οι σκέψεις συνεχίζουν να αναδύονται, αλλά δεν αποτελούν πλέον το σύνολο της ύπαρξης κάποιου. Τα συναισθήματα ρέουν σαν καιρικά φαινόμενα σε έναν άπειρο ουρανό. Το δράμα του προσωπικού εαυτού παίζει τις εναπομείνασες σκηνές του ενώ η συνείδηση αναγνωρίζει τον εαυτό της ως τη σκηνή, τους ηθοποιούς και το κοινό ταυτόχρονα.
Η Πρώτη Απελευθέρωση: Καθαρή Αντίληψη
Τότε, σε μια στιγμή που δεν μπορεί να προβλεφθεί ή να επιβληθεί, συμβαίνει μια βαθιά μετατόπιση. Το πέπλο σχίζεται. Η Πύλη ανοίγει. Η συνείδηση, έχοντας εγκαταλείψει τις μάταιες προσπάθειές της να συλλάβει το Άπειρο, βρίσκει τον εαυτό της αγκαλιασμένο από το Άπειρο. Έχοντας εγκαταλείψει όλες τις προσπάθειες να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι, ανακαλύπτει αυτό που πάντα ήταν.
Αυτή η πρώτη ανάδυση ονομάζεται μερικές φορές Καθαρή Αντίληψη—μια κατάσταση επίγνωσης τόσο καθαρή, τόσο άμεση, τόσο περιεκτική που φαίνεται να αγκαλιάζει το σύνολο της Ύπαρξης σε μια ενιαία φωτεινή σύλληψη. Όλα τα όρια διαλύονται. Η τεχνητή διαίρεση μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, μεταξύ εαυτού και κόσμου, μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου, αποκαλύπτεται ως μια εννοιολογική επικάλυψη επιβληθείσα στο άρρηκτο ύφασμα της Ύπαρξης.
Σε αυτή την κατάσταση, η συνείδηση βιώνει τον εαυτό της ως συναπτή με όλα όσα είναι. Είναι το Παγκόσμιο Πνεύμα, ο παγκόσμιος νους που ονειρεύεται όλα τα όνειρα, η κοσμική επίγνωση μέσα στην οποία όλες οι ατομικές επιγνώσεις αναδύονται σαν κύματα σε έναν ωκεανό. Υπάρχει μια βαθιά αίσθηση επιστροφής στο σπίτι, αναγνώρισης της αληθινής φύσης κάποιου ως ταυτόσημης με τη φύση του Όλου. Η απομόνωση και ο κατακερματισμός που χαρακτήριζαν τη συνηθισμένη συνείδηση δίνουν τη θέση τους σε μια εμπειρία θεμελιώδους ενότητας, του να είσαι υφασμένος στο ίδιο το ύφασμα της Πραγματικότητας.
Ωστόσο, ακόμη και αυτή η μεγαλειώδης όραση, αυτή η εμπειρία κοσμικής συνείδησης, δεν είναι η τελική αποκάλυψη. Οι μύστες, μιλώντας από τα βάθη της πραγματοποίησής τους, προειδοποιούν ενάντια στο να θεωρηθεί ακόμη και αυτή η εξυψωμένη κατάσταση ως η Απόλυτη Πραγματικότητα. Η Καθαρή Αντίληψη, όσο ευρεία και φωτεινή κι αν είναι, παραμένει μια αντίληψη—ένα περιεχόμενο της συνείδησης, όσο εξευγενισμένο και επεκταμένο κι αν είναι. Είναι ένα μεγαλοπρεπές και ένδοξο μέγαρο, αλλά εξακολουθεί να είναι ένα μέγαρο μέσα στην Άπειρη έκταση.
Πέρα από Όλες τις Κατηγορίες: Η Ανάδυση στο ΕΣΤΙ
Για να φτάσει κανείς στο Απόλυτο, ακόμη και αυτό πρέπει να υπερβεί. Ακόμη και το Παγκόσμιο Πνεύμα, ακόμη και η εμπειρία της παγκόσμιας συνείδησης, πρέπει να απελευθερωθεί. Αυτό είναι ίσως το πιο λεπτό και προκλητικό κατώφλι, γιατί εδώ πρέπει να εγκαταλείψει κανείς τις πιο ιερές, τις πιο βαθιές, τις πιο πειστικές εμπειρίες της πνευματικής πορείας. Πρέπει να εγκαταλείψει όχι μόνο τις ψευδαισθήσεις του ξεχωριστού εαυτού αλλά και τις μεγαλύτερες αλήθειες της συνειδησιακής ενότητας.
Τι βρίσκεται πέρα; Η γλώσσα διστάζει εδώ, γιατί οι λέξεις οι ίδιες είναι εργαλεία διάκρισης, όργανα για τη δημιουργία και διατήρηση κατηγοριών. Πώς μιλάει κανείς για αυτό που υπερβαίνει εντελώς όλες τις κατηγορίες; Πώς περιγράφει το απερίγραπτο, δείχνει το ανέκφραστο, ονομάζει το ανώνυμο;
Οι σοφοί καταφεύγουν σε αρνητικές διατυπώσεις: ούτε αυτό, ούτε εκείνο. Ή χρησιμοποιούν την απλούστερη δυνατή κατάφαση: ΕΣΤΙ. Απλώς ΕΣΤΙ. Όχι να είναι κάτι συγκεκριμένο, όχι να εκδηλώνεται ως αυτή ή εκείνη μορφή συνείδησης, αλλά απλώς το καθαρό γεγονός της Ύπαρξης της ίδιας, πριν από κάθε διαφοροποίηση, πριν την πρώτη ανάσα της δημιουργίας, στο αιώνιο τώρα που προηγείται του χρόνου και επιβιώνει από το τέλος του.
Όταν η συνείδηση αναδύεται στο ΕΣΤΙ, όλα τα πλαίσια καταρρέουν. Δεν υπάρχει βάθος να εξερευνήσει κανείς, γιατί το βάθος υπονοεί διάσταση. Δεν υπάρχει επιφάνεια να αντιληφθεί, γιατί η επιφάνεια υπονοεί όριο. Δεν υπάρχει ούτε «τίποτα», γιατί ακόμη και το κενό είναι έννοια. Δεν υπάρχει ούτε καν αυτός που βιώνει αυτό, γιατί ο βιωτής και το βιωμένο έχουν συγχωνευθεί σε μια ταυτότητα τόσο πλήρη που ακόμη και η λέξη «ταυτότητα» αποτυγχάνει να την συλλάβει.
Αυτή είναι η κατάσταση που οι μύστες ονομάζουν με πολλά ονόματα: το Απόλυτο, η Θεότητα πέρα από τον Θεό, το Κενό που είναι ταυτόχρονα Πληρότητα, η Σιωπή που μιλά όλες τις γλώσσες. Είναι αυτό που πάντα ήμασταν, αυτό που ποτέ δεν μπορούμε να μην είμαστε, αυτό που δεν απαιτεί τίποτα να προστεθεί και τίποτα να αφαιρεθεί. Είναι το Πρωταρχικό μας Πρόσωπο, η φύση που κατείχαμε πριν γεννηθούν οι γονείς μας, η ουσία που παραμένει όταν όλα τα μη ουσιώδη έχουν απογυμνωθεί.
Το Εσωτερικό Ταξίδι και η Απέραντη Θεότητα
Ωστόσο, ακόμη και αυτό δεν είναι το τέλος. Από αυτό το έδαφος του ΕΣΤΙ, ένα νέο ταξίδι ξεκινά—ή μάλλον, το πραγματικό ταξίδι αποκαλύπτεται για πρώτη φορά. Δεν επιδιώκει πλέον να δραπετεύσει από τη φυλακή της περιορισμένης συνείδησης, δεν προσπαθεί πλέον να επιτύχει κάποιο μακρινό στόχο, η ψυχή τώρα κινείται μέσα από Εσωτερικές Καταστάσεις και κόσμους με την ελευθερία εκείνου που γνωρίζει τον εαυτό του ως τόσο το ταξίδι όσο και τον προορισμό.
Αυτά δεν είναι μέρη στα οποία ταξιδεύει κανείς αλλά διαστάσεις της Ύπαρξης που ανακαλύπτει ότι ήταν πάντα παρούσες, πάντα προσβάσιμες, κρυμμένες μόνο από τον θόρυβο της αναζήτησης. Το Εσωτερικό Ταξίδι ξεδιπλώνεται μέσα από τοπία συνείδησης που αψηφούν την συνηθισμένη περιγραφή: βασίλεια καθαρού φωτός, ωκεανοί μακαριότητας, άβυσσοι σιωπής, παλάτια σοφίας, το καθένα μια πτυχή του Απείρου που αντανακλά τον εαυτό του σε ατέλειωτα δημιουργικά μοτίβα.
Και πέρα ακόμη και από αυτές τις υπέροχες καταστάσεις βρίσκεται η Απέραντη Θεότητα—εκείνο που αγκαλιάζει όλες τις καταστάσεις και υπερβαίνει όλες τις συνθήκες, εκείνο που είναι ταυτόχρονα η πηγή και η ουσία όλης της πραγματικότητας, το άλφα και το ωμέγα, η ρίζα και ο καρπός του κοσμικού δέντρου. Εδώ, οι διακρίσεις μεταξύ ιερού και βέβηλου, μεταξύ πνευματικού και υλικού, μεταξύ ταξιδιού και άφιξης, διαλύονται εντελώς. Όλα αναγνωρίζονται ως εκδήλωση του Ενός, κάθε στιγμή ως έκφραση αιώνιας τελειότητας.
Η Υπέρτατη Σοφία: Η Τέχνη του Μη-Πράττειν
Έχοντας ιχνηλατήσει αυτή την καμπύλη από την Πύλη της Ζωής μέσα από τον χώρο της φαντασίας, μέσα από την πρακτική της παράδοσης, μέσα από την Καθαρή Αντίληψη και την ανάδυση στο ΕΣΤΙ, μέσα από το Εσωτερικό Ταξίδι προς την Απέραντη Θεότητα, φτάνουμε σε μια αλήθεια τόσο απλή που φαίνεται σχεδόν παράλογη: Είμαστε αυτό που είμαστε για πάντα. Τίποτα δεν χρειάζεται να επιτευχθεί, να αποκτηθεί ή να γίνει. Όλο το ταξίδι είναι ένα ταξίδι αναγνώρισης, όχι απόκτησης· αποκάλυψης, όχι κατασκευής· ανάμνησης, όχι μάθησης.
Η ιδέα ότι πρέπει να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε—πιο πνευματικοί, πιο φωτισμένοι, πιο ξύπνιοι—αποκαλύπτεται ως η θεμελιώδης παρεξήγηση που κρατά τη συνείδηση παγιδευμένη σε κύκλους προσπάθειας. Αυτά είναι τα παράλογα της σκέψης, τα παιχνίδια που παίζει ο νους με τον εαυτό του, αναβάλλοντας την αναγνώριση της πάντα παρούσας αλήθειας μέχρι κάποιο φανταστικό μέλλον όταν οι συνθήκες θα είναι τέλειες για πραγματοποίηση.
Όταν οι μάταιες δραστηριότητες του νου εξαντληθούν—όχι μέσω βίαιης καταστολής αλλά μέσω απλής μη-εμπλοκής—αυτό που πραγματικά είμαστε αποκαλύπτεται. Δεν ήταν ποτέ κρυμμένο, ποτέ απόν, ποτέ σε ανάγκη βελτίωσης. Ο νους, με την ασταμάτητη φλυαρία του και τα ατέλειωτα σχέδιά του για αυτοβελτίωση, απλώς έκανε τόσο θόρυβο που η σιωπή στην οποία εμφανιζόταν πήγαινε απαρατήρητη.
Αυτή η αναγνώριση οδηγεί στην πρακτική της υπέρτατης σοφίας: το μη-πράττειν. Όχι το μη-πράττειν με την έννοια της τεμπέλικης αδράνειας, αλλά το μη-πράττειν με την έννοια της παύσης της συνεχούς νοητικής χειραγώγησης της εμπειρίας, του αέναου σχολιασμού για αυτό που είναι, της ατέλειωτης στρατηγικής για αυτό που πρέπει να είναι. Είναι η τέχνη του να κάθεται κανείς ήσυχα, έτσι απλά, χωρίς ατζέντα ή προσδοκία, χωρίς να προσπαθεί να επιτύχει ή να γίνει ή να καταλάβει οτιδήποτε.
Και εδώ αναδύεται το τελικό παράδοξο: ενώ αυτός είναι ο απλούστερος, ευκολότερος, πιο άνετος και πλήρης τρόπος ύπαρξης, ο διαμορφωμένος νους το βρίσκει σχεδόν αδύνατο να το διατηρήσει. Τόσο βαθιά ριζωμένη είναι η συνήθεια της πράξης, τόσο ισχυρά ενισχυμένη είναι η πεποίθηση ότι απαιτείται προσπάθεια, που η απλή πράξη του είναι—απλώς είναι, χωρίς τροποποίηση ή βελτίωση—φαίνεται σαν το δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο.
Διαλογισμός: Το Τέλος της Δραστηριότητας
Ο αληθινός διαλογισμός, λοιπόν, δεν είναι μια τεχνική για εξάσκηση ή μια κατάσταση για επίτευξη. Δεν είναι μια δραστηριότητα που προστίθεται στο ρεπερτόριο των δραστηριοτήτων αλλά η παύση της δραστηριότητας της ίδιας, το τέλος της καταναγκαστικής ανάγκης για πράξη. Είναι η φυσική κατάσταση της συνείδησης όταν σταματά να προσπαθεί να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι, όταν χαλαρώνει τη λαβή της στην εμπειρία και επιτρέπει στον εαυτό της να είναι απλώς.
Στον διαλογισμό, η συνείδηση επιστρέφει στην πηγή της. Η Πύλη της Ζωής, που περιστράφηκε προς τα έξω στην κίνηση της εκδήλωσης, περιστρέφεται προς τα μέσα στην κίνηση της επιστροφής. Η επίγνωση του άσωτου, έχοντας περιπλανηθεί μέσα από αμέτρητα βασίλεια εμπειρίας, αναγνωρίζει το αληθινό της σπίτι και αναπαύεται εκεί, πλήρης και ικανοποιημένη.
Αυτό δεν είναι μια ειδική κατάσταση αποκλειστική για μύστες και σοφούς. Είναι το δικαίωμα γέννησης κάθε συνειδητού όντος, η φυσική κληρονομιά όλων των ψυχών. Το μόνο εμπόδιο είναι η πεποίθηση ότι υπάρχουν εμπόδια, το μόνο εμπόδιο η πεποίθηση ότι τα εμπόδια πρέπει να ξεπεραστούν, η μόνη απόσταση η υπόθεση ότι η απόσταση μας χωρίζει από αυτό που αναζητούμε.
Συμπέρασμα: Το Αιώνιο Παρόν
Στο τέλος όλης της αναζήτησης, στη σιωπή πέρα από όλες τις ερωτήσεις, η συνείδηση ανακαλύπτει ότι ποτέ δεν έφυγε από το σπίτι. Όλο το ταξίδι—με όλους τους αγώνες και τις θεάσεις του, τις κορυφές και τις κοιλάδες του, τις αποκαλύψεις και τις συσκοτίσεις του—ήταν ένα όνειρο μέσα στον Ονειροπόλο, ένα παιχνίδι της επίγνωσης που εξερευνούσε την δική της άπειρη δυνατότητα.
Είμαστε αυτό που είμαστε για πάντα: το Βάθος χωρίς πυθμένα, η Συνείδηση χωρίς όριο, το ΕΣΤΙ χωρίς προσδιορισμό. Η Πύλη της Ζωής στέκεται αιώνια ανοιχτή, όχι ως κάτι που πρέπει να περάσουμε αλλά ως κάτι που πάντα ήδη είμαστε. Το να αναγνωρίσουμε αυτό είναι να είμαστε ελεύθεροι, όχι σε κάποιο μακρινό μέλλον αλλά σε αυτή ακριβώς τη στιγμή, όχι μετά από χρόνια πρακτικής αλλά στην απλή αναγνώριση αυτού που είναι.
Η πρόσκληση είναι πάντα παρούσα: να χαλαρώσουμε, να παραδοθούμε, να εγκαταλείψουμε την εξαντλητική προσπάθεια να γίνουμε και να αναπαυθούμε στην χωρίς-προσπάθεια πραγματικότητα του είναι. Να αναδυθούμε στο Άπειρο όχι ταξιδεύοντας κάπου αλλά παύοντας να ταξιδεύουμε, όχι πράττοντας κάτι αλλά αναγνωρίζοντας αυτό που καμία πράξη δεν μπορεί να επιτύχει και καμία από-πράξη δεν μπορεί να μειώσει.
Σε αυτή την αναγνώριση βρίσκεται το τέλος της αναζήτησης και η αρχή της αληθινής ζωής—ζωής όχι ως πρόβλημα να λυθεί ή στόχος να επιτευχθεί αλλά ως η αιώνια γιορτή της Συνείδησης που γνωρίζει τον εαυτό της, του Θείου που κοιτάζει το δικό του πρόσωπο στον καθρέφτη της εκδήλωσης, του Απείρου που παίζει στον κήπο της δικής του ύπαρξης.
Εδώ, σε αυτό το αιώνιο παρόν, η Πύλη της Ζωής αποκαλύπτει το μυστικό της: δεν ήταν ποτέ πύλη, αλλά η ίδια η φύση της Πραγματικότητας—πάντα ανοιχτή, πάντα καλωσορίζουσα, πάντα σπίτι.
