Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Αν ο Νους δεν Νοεί;

Τὰ δὲ περὶ τὸν νοῦν ἔχει τινὰς ἀπορίας· δοκεῖ μὲν γὰρ εἶναι τῶν φαινομένων θειότατον, πῶς δ’ ἔχων τοιοῦτος ἂν εἴη, ἔχει τινὰς δυσκολίας. εἴτε γὰρ μηδὲν νοεῖ, τί ἂν εἴη τὸ σεμνόν, ἀλλ’ ἔχει ὥσπερ ἂν εἰ ὁ καθεύδων· εἴτε νοεῖ, τούτου δ’ ἄλλο κύριον, οὐ γάρ ἐστι τοῦτο ὅ ἐστιν αὐτοῦ ἡ οὐσία νόησις, ἀλλὰ δύναμις, οὐκ ἂν ἡ ἀρίστη οὐσία εἴη· διὰ γὰρ τοῦ νοεῖν τὸ τίμιον αὐτῷ ὑπάρχει. ἔτι δὲ εἴτε νοῦς ἡ οὐσία αὐτοῦ εἴτε νόησίς ἐστι, τί νοεῖ; ἢ γὰρ αὐτὸς αὑτὸν ἢ ἕτερόν τι· καὶ εἰ ἕτερόν τι, ἢ τὸ αὐτὸ ἀεὶ ἢ ἄλλο. πότερον οὖν διαφέρει τι ἢ οὐδὲν τὸ νοεῖν τὸ καλὸν ἢ τὸ τυχόν; ἢ καὶ ἄτοπον τὸ διανοεῖσθαι περὶ ἐνίων; δῆλον τοίνυν ὅτι τὸ θειότατον καὶ τιμιώτατον νοεῖ, καὶ οὐ μεταβάλλει· εἰς χεῖρον γὰρ ἡ μεταβολή, καὶ κίνησίς τις ἤδη τὸ τοιοῦτον. πρῶτον μὲν οὖν εἰ μὴ νόησίς ἐστιν ἀλλὰ δύναμις, εὔλογον ἐπίπονον εἶναι τὸ συνεχὲς αὐτῷ τῆς νοήσεως· ἔπειτα δῆλον ὅτι ἄλλο τι ἂν εἴη τὸ τιμιώτερον ἢ ὁ νοῦς, τὸ νοούμενον. καὶ γὰρ τὸ νοεῖν καὶ ἡ νόησις ὑπάρξει καὶ τὸ χείριστον νοοῦντι, ὥστ’ εἰ φευκτὸν τοῦτο (καὶ γὰρ μὴ ὁρᾶν ἔνια κρεῖττον ἢ ὁρᾶν), οὐκ ἂν εἴη τὸ ἄριστον ἡ νόησις. αὑτὸν ἄρα νοεῖ, εἴπερ ἐστὶ τὸ κράτιστον, καὶ ἔστιν ἡ νόησις νοήσεως νόησις. φαίνεται δ’ ἀεὶ ἄλλου ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ αἴσθησις καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ διάνοια, αὑτῆς δ’ ἐν παρέργῳ. ἔτι εἰ ἄλλο τὸ νοεῖν καὶ τὸ νοεῖσθαι, κατὰ πότερον αὐτῷ τὸ εὖ ὑπάρχει; οὐδὲ γὰρ ταὐτὸ τὸ εἶναι νοήσει καὶ νοουμένῳ. ἢ ἐπ’ [1075a.1]   ἐνίων ἡ ἐπιστήμη τὸ πρᾶγμα, ἐπὶ μὲν τῶν ποιητικῶν ἄνευ ὕλης ἡ οὐσία καὶ τὸ τί ἦν εἶναι, ἐπὶ δὲ τῶν θεωρητικῶν ὁ λόγος τὸ πρᾶγμα καὶ ἡ νόησις; οὐχ ἑτέρου οὖν ὄντος τοῦ νοουμένου καὶ τοῦ νοῦ, ὅσα μὴ ὕλην ἔχει, τὸ αὐτὸ ἔσται, καὶ ἡ νόησις τῷ νοουμένῳ μία. ἔτι δὴ λείπεται ἀπορία, εἰ σύνθετον τὸ νοούμενον· μεταβάλλοι γὰρ ἂν ἐν τοῖς μέρεσι τοῦ ὅλου. ἢ ἀδιαίρετον πᾶν τὸ μὴ ἔχον ὕλην-ὥσπερ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς ἢ ὅ γε τῶν συνθέτων ἔχει ἔν τινι χρόνῳ (οὐ γὰρ ἔχει τὸ εὖ ἐν τῳδὶ ἢ ἐν τῳδί, ἀλλ’ ἐν ὅλῳ τινὶ τὸ ἄριστον, ὂν ἄλλο τι) οὕτως δ’ ἔχει αὐτὴ αὑτῆς ἡ νόησις τὸν ἅπαντα αἰῶνα;
 

Αριστοτέλης [Μετά τα Φυσικά] 

Απόδοση:

Τα σχετικά τώρα με τον νου δημιουργούν ορισμένες απορίες διότι θεωρείται βέβαια ότι είναι το πιο θείο από τα φαινόμενα, το ερώτημα ομως για το σε ποια κατασταση θα πρέπει να είναι για να μπορεί να έχει αυτό τον χαρακτήρα δημιουργεί ορισμένες δυσκολίες.

Διότι άν δεν νοεί τίποτα, τότε σε τι θα έγκειται το ιερό μεγαλείο του, αφού θα είναι όπως κάποιος που κοιμάται.

Αν, πάλι, νοεί, αλλά ως όργανο άλλου, τότε, δεδομένου ότι αυτό που αποτελεί την ουσία του δεν είναι η νόηση αλλά ορισμένη δύναμη, δεν θα είναι η άριστη ουσία, καθότι η αξία του έγκειται στη νόηση. Ακόμα, είτε η ουσία του είναι νους είτε νόηση, τι είναι αυτό που νοεί;

Διότι ή νοεί τον εαυτό του ή κάτι άλλο’ αν νοεί κάτι άλλο, τότε ή [νοεί] πάντα το ίδιο πράγμα ή κάτι διαφορετικό. Υπάρχει, λοιπόν, κάποια διαφορά ή όχι ανάμεσα στο να νοεί το ωραίο ή οποιοδήποτε άλλο τυχαίο πράγμα; Ή μήπως υπάρχουν μερικά πράγματα που είναι αδιανόητο να τα σκέπτεται;

Προφανώς, λοιπόν, νοεί το πιο θείο και το πιο πολύτιμο πράγμα, και αυτό είναι κάτι που δεν μεταβάλλεται, διότι [από το σημείο αυτό και πέρα] η μεταβολή είναι προς το χειρότερο, και άλλωστε κάτι τέτοιο θα ήταν ήδη κίνηση. Πρώτα απ’ όλα, λοιπόν, αν [ο νους] δεν είναι νόηση, αλλά δύναμη, είναι φυσικό να είναι γι’ αυτόν επίπονο πράγμα η συνεχής νόηση• έπειτα, είναι φανερό ότι κάτι άλλο θα ήταν το πιο πολύτιμο και όχι ο νους, ήτοι το αντικείμενο της νόησης.

Διότι η διαδικασία και η ενέργεια της νόησης θα ανήκει και σε αυτόν που νοεί το χειρότερο πράγμα στον κόσμο, έτσι ώστε, αν αυτό μπορεί να το αποφεύγει κανείς (διότι και μερικά πράγματα είναι καλύτερο να μην τα βλέπουμε παρά να τα βλέπουμε), η ενέργεια της νόησης δεν θα μπορούσε να είναι το καλύτερο πράγμα. Τον εαυτό του, άρα, νοεί, αν όντως είναι το πιο σπουδαίο πράγμα, και έτσι η νόησή του είναι νόηση της νόησης.

Απ’ ό,τι φαίνεται όμως, η επιστήμη, η αίσθηση, η γνώμη και η διάνοια δευτερευόντως μόνο αναφέρονται στον εαυτό τους. Ακόμα, αν το νοώ και το νοούμαι είναι διαφορετικά πράγματα, ως προς ποιο από τα δύο θα του ανήκει το καλό; Πράγματι, το νοούν δεν ταυτίζεται με το νοούμενο.

Ή μήπως σε ορισμένες περιπτώσεις η επιστήμη είναι το πράγμα, στις παραγωγικές επιστήμες η ουσία χωρίς την ύλη και το τι ήταν να είναι, και στις θεωρητικές ο ορισμός και η νόηση; Αφού, λοιπόν, το νοούμενο και ο νους δεν είναι διαφορετικά για όσα πράγματα δεν έχουν ύλη, τότε [ο θείος νους και το αντικείμενό του] θα ταυτίζονται, και η νόηση θα είναι ένα με το νοούμενο.

Απομένει, βέβαια, μια απορία, δηλαδή – αν το νοούμενο είναι σύνθετο» διότι [αν ήταν, η νόηση] θα μπορούσε να μεταβάλλεται σε συνάρτηση με τα διάφορα μέρη του όλου.

Ή μήπως ό,τι δεν έχει ύλη είναι αδιαίρετο – όπως ακριβώς η ανθρώπινη νόηση, ή καλύτερα η νόηση των σύνθετων πραγμάτων σε ορισμένες χρονικές περιόδους (διότι δεν κατέχει το καλό την τάδε ή τη δείνα στιγμή, αλλά κατέχει το καλύτερο απ’ όλα, που είναι κάτι διαφορετικό από αυτή, σε μια ολοκληρωμένη χρονική περίοδο), και έτσι είναι στον αιώνα τον άπαντα η νόηση που νοεί τον εαυτό της;

ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ


Υπάρχουν κάποια βράδια που τα όνειρα τρομάζουν και αναστατώνουν...δεν μπορείς να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις..
Κι ενώ στον πολιτισμένο κόσμο μιλάμε για εφιάλτες.. άλλοι λαοί μιλάνε για τους Δαίμονες που πολεμούν τον άνθρωπο ακόμα και όταν κοιμάται.. Μάλιστα οι Ινδιάνοι έφτιαχναν και τις γνωστές ονειροπαγίδες για να κρατούν μακριά τα κακά πνεύματα από τα παιδιά..
Ένας ινδιάνικος μύθος λέει πώς η Asibikaashi (γυναίκα αράχνη) αφού βοήθησε τους θεούς να βάλουν τον ήλιο στην πορεία του, προκειμένου να προστατέψει τα παιδιά της από τα κακά πνεύματα που κυκλοφορούσαν το βράδυ, έφτιαχνε έναν ιστό, το λυκόφως.Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό. 
Έτσι, οι μανάδες ξεκίνησαν να φτιάχνουν ονειροπαγίδες. Ονειροπαγίδες κατασκεύασαν αρχικά οι Ινδιάνοι Τσιπέουα (αλλιώς Οτζίμπουε). Το αντικείμενο στη γλώσσα τους ονομάζεται asabikeshiinh. Τις κατασκεύαζαν πλέκοντας σε δίχτυ κλωστές από νεύρα μέσα σε στεφάνια από ξύλο ιτιάς, με μια πλέξη που θύμιζε ιστό αράχνης. 
Συνήθως τις διακοσμούσαν με χάντρες και φτερά. Μετά τις κρεμούσαν πάνω από τα κρεβάτια των παιδιών, για να τα προστατέψουν από τα κακά όνειρα.
Με τον καιρό και καθώς το παιδί μεγάλωνε, η ονειροπαγίδα φθειρόταν και καταστρεφόταν. Υποτίθεται ότι μόνο τα καλά όνειρα μπορούσαν να περάσουν από την κεντρική τρύπα της ονειροπαγίδας, ενώ τα κακά σκάλωναν και έμεναν παγιδευμένα. Στη συνέχεια, τα παγιδευμένα κακά όνειρα θα διαλύονταν με το πρώτο φως της αυγής..
Κάτω από την ονειροπαγίδα, κρέμεται ένα φτερό, με σκοπό να διδάξει στο μωρό την αξία του ανέμου ή τη σοφία (αν είναι από κουκουβάγια) ή θα γίνει το πρώτο φτερό του παιδιού όταν μεγαλώσει.
Αυτές οι ονειροπαγίδες προορίζονται για μωρά και είναι απαραίτητο και φυσιολογικό να φθείρονται με τον χρόνο, μέχρι ολοκληρωτικής καταστροφής, πράγμα που δείχνει την ωρίμανση του ανθρώπου και την ικανότητά του να διώχνει τα κακά πνεύματα μόνος του.
Σε ειδικές περιπτώσεις φτιάχνονται ονειροπαγίδες για ενήλικες από πιο ανθεκτικά υλικά (κλαρί ελιάς, κλωστή, δέρμα) σε ελαφρά μεγαλύτερο μέγεθος και (κατά μία εκδοχή) με καθρεπτάκι στη τρύπα του κέντρου, οπού τα πονηρά πνεύματα που προσπαθούν να περάσουν μέσα από την τρύπα να βλέπουν τον εαυτό τους και να τρομάζουν. 

Όμως συνήθως η ονειροπαγίδα φτιάχνετε από φθαρτά υλικά έτσι ώστε με το πέρασμα του χρόνου να καταστραφεί γιατί οι «Άγριοι» Ινδιάνοι πίστευαν ότι το σημαντικό είναι η απεξάρτηση από την ονειροπαγίδα κατά την ενηλικίωση, και η ικανότητα του ανθρώπου να παλεύει με τους δαίμονες ...;
Σύμφωνα με την παράδοση των Ινδιάνων Λακότα (αλλιώς Σιού), ο διδάσκαλος της σοφίας Iktomi εμφανίστηκε σε όραμα σε  έναν πνευματικό αρχηγό των Λακότα, παίρνοντας τη μορφή μιας πολύ σοφής αράχνης. Αρχικά του μίλησε σε μια πνευματική γλώσσα που μόνο οι αρχηγοί των Λακότα κατανοούσαν. Έπειτα καθώς μιλούσε, πήρε το στεφάνι από ιτιά που είχε ο αρχηγός, και ήταν διακοσμημένο με φτερά, χάντρες, τρίχες αλόγου και προσφορές, κι άρχισε να υφαίνει σ' αυτό ένα δίχτυ από την εξωτερική μεριά προς το κέντρο. Του είπε ακόμα, ότι προϋπόθεση να λειτουργήσει η ονειροπαγίδα είναι η πίστη στο Μεγάλο Πνεύμα. 

Κβαντομηχανική σήραγγα: η ζωή στην κλασικά απαγορευμένη ζώνη!

Όσοι ασχολούνται με την ορειβασία γνωρίζουν ότι ο μόνος τρόπος για να περάσουν ένα ύψωμα που βρίσκεται στο δρόμο τους και δε μπορούν να παρακάμψουν είναι σκαρφαλώσουν μέχρι την κορυφή του και να κατέβουν και πάλι από την πίσω πλευρά. Αυτό φυσικά είναι ιδιαίτερα κουραστικό, μια που απαιτεί ενέργεια, και κάνει πολλούς από εμάς που δεν τη διαθέτουμε να προτιμούμε να απολαμβάνουμε τις ομορφιές στη φύση βλέποντάς τες στην τηλεόραση...

Η κβαντομηχανική όμως προσφέρει μια λύση που θα έκανε τους περισσότερους από τους «τεμπέληδες» ορειβάτες να αναθαρρήσουν. Επιτρέπει στα στοιχειώδη σωματίδια να διαπεράσουν τέτοιου είδους φράγματα και να βρεθούν στην αντίπερα πλευρά, διασχίζοντας απαγορευμένες για την ενέργεια που τα ίδια έχουν περιοχές. Μάλιστα όσο πιο μικρό είναι ένα σωμάτιο, όσο πιο μικρή είναι η μάζα του, τόσο πιο εύκολα μπορεί να παραβιάσει αυτόν τον προφανή για εμάς κανόνα της κλασικής φυσικής.

Βασικά φαινόμενα της φύσης όπως η ραδιενέργεια και οι πυρηνικές αντιδράσεις σε πυρηνικούς αντιδραστήρες και στο κέντρο του Ήλιου συμβαίνουν ακριβώς λόγο αυτής της κβαντομηχανικής σήραγγας.

Περισσότερες πληροφορίες για αυτή την κβαντική ζωή στην κλασική παρανομία βρίσκονται στα αγγλικά στο άρθρο που ακολουθεί.

http://www.fromquarkstoquasars.com/quantum-tunneling-a-world-stranger-than-science-fiction/

Ενα σουτιέν που ανοίγει μόνο αν είστε ερωτευμένη

Το εν λόγω εξάρτημα ονομάζεται True Love Tester και είναι η τελευταία εφεύρεση της ιαπωνικής τεχνολογίας. Ανοίγει αυτόματα μόνο αν η κάτοχός του είναι τρελά ερωτευμένη. Η φίρμα ονομάζεται Ravijour και σε βίντεο που κυκλοφόρησε αναφέρει ότι το σουτιέν καθησυχάζει τις γυναίκες που μετανιώνουν, μετά από ένα επιπόλαιο one night stand. Κι αυτό γιατί ένα smartphone μετράει τους παλμούς της καρδιάς και τους αναλύει. Διαχωρίζει τους παλμούς που νιώθει μια γυναίκα όταν ψωνίζει, όταν εκπλήσσεται ή όταν φλερτάρει, καθώς και όταν αισθάνεται τρελά ερωτευμένη. Μόνο στην τελευταία περίπτωση το σουτιέν ανοίγει αυτόματα και με μια κίνηση.


Όλα έχουν πιο γλυκιά γεύση όταν είμαστε ερωτευμένοι!

Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό «Emotion», τα πάντα αποκτούν πιο γλυκιά γεύση όταν είμαστε ερωτευμένοι! Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ακόμα και το νερό έχει πιο γλυκιά γεύση όταν κάποιος είναι ερωτευμένος. Κι αυτό γιατί όπως φαίνεται το συναίσθημα του έρωτα επηρεάζει τη γεύση και την κάνει καλύτερη, ανεξάρτητα αν είναι έτσι ή όχι. Ισχύει όμως κάτι αντίστοιχο και για άλλα συναισθήματα; Για παράδειγμα, η ζήλια εντείνει την πικρή ή ξινή γεύση; Μάλλον κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Η σχέση μεταξύ της συναισθηματικής κατάστασης και των αντιληπτών αισθήσεων είναι σημαντική για τους ψυχολόγους που μελετούν τις λεγόμενες «σωματικές μεταφορές». Μελέτες δείχνουν ότι οι άνθρωποι που νιώθουν μοναξιά αντιλαμβάνονται τη θερμοκρασία ενός χώρου πιο χαμηλή. Επίσης, όταν πιστεύουμε ότι ένα βιβλίο είναι σημαντικό το νιώθουμε αμέσως και πιο βαρύ. «Η μεταφορική σχέση μεταξύ ενός συναισθήματος και μιας αίσθησης δεν ισχύει πάντα στην πραγματική ζωή», δηλώνει ο Kai Qin Chan, από το Πανεπιστήμιο του Nijmegen στην Ολλανδία και ένας από τους συντάκτες της σχετικής μελέτης. Αναλύοντας παλαιότερες μελέτες, ο Τσαν και οι συνεργάτες του θέλησαν να διαπιστώσουν εάν υπάρχουν περαιτέρω συσχετισμοί μεταξύ συναισθημάτων και αισθήσεων. Στη μελέτη συμμετείχαν 197 φοιτητές από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης. Οι ερευνητές πραγματοποίησαν τρία διαφορετικά πειράματα και διαπίστωσαν ότι ανάμεσα στην αγάπη και τη ζήλεια, μόνο η πρώτη καταφέρνει να επηρεάσει την αντίληψη της γεύσης. Το συμπέρασμα των ερευνητών ήταν ότι το συναίσθημα δεν επιδρά άμεσα στους υποδοχείς της γεύσης στη γλώσσα, αλλά τα αποτελέσματα προκύπτουν από την επεξεργασία των πληροφοριών στον εγκέφαλο.

Πώς έκαναν σεξ οι άνθρωποι των σπηλαίων;


Πώς έκαναν σεξ οι άνθρωποι των σπηλαίων;
 Οι συντηρητικοί θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε πως η σεξουαλική πράξη έχει μόνο έναν αληθινό σκοπό: τη διαιώνιση του είδους. Το γεγονός πως το σεξ έχει προφανώς εξελιχθεί ως μια δραστηριότητα που δίνει ευχαρίστηση φαίνεται να μην έχει αγγίξει καθόλου αυτούς τους «δεινοσαύρους», ακόμα και μπροστά σε αδιάσειστα στοιχεία που αποδεικνύουν πως το σεξ είναι διασκέδαση! Μήπως οι ίδιοι δεν…κάνουν καθόλου σεξ;

 Αυτοί οι διανοητικά Νεάντερνταλ συχνά ισχυρίζονται πως στον κόσμο των ζώων το σεξ είναι μόνο «δουλειά» και καθόλου διασκέδαση, υπονοώντας πως το ίδιο ισχύει και στους ανθρώπους. Αλλά οι επιστήμονες έχουν ξεκάθαρα απορρίψει αυτούς τους ισχυρισμούς: Τα ζώα επιδίδονται σε απίστευτο εύρος «άγριων» και υπέροχων σεξουαλικών δραστηριοτήτων, επομένως γιατί να μη το κάνουμε εμείς;
 Και οι αρχαίοι μας πρόγονοι, οι πρώτοι άνθρωποι της Παλαιολιθικής εποχής; Σίγουρα γι’ αυτούς το σεξ ήταν ένας τύπος τυλιγμένος με τομάρι από δέρμα που σέρνει μια γυναίκα από τα μαλλιά σε μια σπηλιά για μια μηχανική συνουσία με στόχο τη διάδοση των γονιδίων και την επιβίωση του σογιού. Κάθε άλλο! Προκύπτει πως οι πρόγονοί μας απολάμβαναν το σεξ  ως πράξη ευχαρίστησης για κυριολεκτικά πολύ περισσότερο απ’ όσο μπορεί κανείς να θυμηθεί- για δεκάδες χιλιάδες χρόνια!

Λίθινος δονητής της Παλαιολιθικής εποχής

 
Επιστήμονες πρόσφατα επανα-συναρμολόγησαν αυτό που ισχυρίζονται πως είναι ένα σεξουαλικό βοήθημα 28.000 ετών από θραύσματα ιλυόλιθου που βρέθηκε σε μία σπηλιά κοντά στη γερμανική πόλη Ουλμ. Αυτό το εργαλείο των 20 εκατοστών που συναρμολόγησαν μοιάζει σε όλους με προϊστορικό δονητή. Βασίζουν αυτή την άποψη στο μέγεθος, το σχήμα και τη γυαλισμένη επιφάνεια του αντικειμένου.
Αυτό που είναι ακόμα πιο αξιοθαύμαστο είναι πως όταν το αντικείμενο δεν χρησιμοποιείτο σα σεξουαλικό βοήθημα, μπορεί να ήταν χρήσιμο εργαλείο για το άναμμα φωτιάς. Ο καλύτερος φίλος μιας κοπέλας της Παλαιολιθικής εποχής.
Προϊστορική σεξουαλική γνώση
Οι ερευνητές τώρα πιστεύουν πως μια ποικιλία σεξουαλικών πρακτικών, συμπεριλαμβανομένου του ομαδικού σεξ, του τραβεστισμού, η χρήση ερωτικών βοηθημάτων και το δέσιμο μπορεί να ήταν, (κι όμως!), ευρέως διαδεδομένες σε πολλές πρωτόγονες κοινωνίες. Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Timothy Taylor, η μονογαμία, γα παράδειγμα, καθιερώθηκε όταν οι πρώην κυνηγοί άρχισαν να εγκαθίστανται σε μόνιμες κατοικίες και ξεκίνησαν την καλλιέργεια της γης.
Πέρα από αρχαία ερωτικά βοηθήματα, απόδειξη γι΄ αυτές τις διαπιστώσεις προκύπτει για παράδειγμα από σκελετούς ντυμένους τραβεστί. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους τα περίφημα ειδώλια της «Αφροδίτης» της  Παλαιολιθικής εποχής  που έχουν βρεθεί σε πολλά μέρη δεν αναπαριστούν απαραίτητα τις θεότητες της γονιμότητας αλλά, πρώιμα παραδείγματα των κοριτσιών Pin-up και τα αντίστοιχα σημερινά Playmate του Playboy.
Τα φλερτ του Ανθρώπου του Νεάντερνταλ
Οι σύγχρονοι άνθρωποι συνυπήρχαν με τον άνθρωπο του Νεάντερνταλ για μια σεβαστή περίοδο μέχρι πριν 30.000 χρόνια όπου κι εξαφανίστηκαν. Οι δύο ομάδες μπορεί να αλληλο-συνέτριψαν τα πρωτόγονα μυαλά τους πολλές φορές, αλλά πρόσφατες έρευνες DNA έχουν δείξει πως είχαν επιδοθεί και σε διασταύρωση.
Όπως και να ‘χει, η επιστήμη δείχνει ξεκάθαρα πως οι άνθρωποι κάνουν σεξ για διασκέδαση όσα χρόνια το κάνουν και για να αποκτήσουν παιδιά.

Οι αθλητές δεν πρέπει να κάνουν σεξ πριν τον αγώνα. Μύθος ή αλήθεια;

Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν ότι οι αθλητές πρέπει να απέχουν από τη σεξουαλική δραστηριότητα πριν τους αγώνες. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, αλλά μέχρι και σήμερα,  αθλητές και προπονητές θεωρούν πως η αποχή από το σεξ είναι από σημαντική έως απαραίτητη για μια καλή αθλητική επίδοση.
 Τα σύγχρονα ερευνητικά ευρήματα όμως, έρχονται να καταρρίψουν το  μύθο δείχνοντας πως η σεξουαλική δραστηριότητα πριν από έναν αθλητικό αγώνα δε μειώνει την επίδοση ούτε στο ελάχιστο.
 Ο βασικός μηχανισμός πίσω από την πεποίθηση ότι το σεξ βλάπτει την αθλητική επίδοση σχετιζόταν με την υποτιθέμενη μείωση των επίπεδων της τεστοστερόνης που προκαλείται από τη σεξουαλική πράξη, η οποία όμως σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα δεν υφίσταται. Ήδη από το 1995, μια ερευνητική ομάδα δε βρήκε  στατιστικά σημαντικές διαφορές στην αερόβια ισχύ, την αρτηριακή πίεση και τη επίδοση ανάμεσα σε δυο ομάδες ανδρών. Στην πρώτη, οι άνδρες δεν είχαν σεξουαλική δραστηριότητα 12 ώρες πριν τον αγώνα, ενώ στη δεύτερη είχαν.
 Σε μια μελέτη που διεξάχθηκε σε ποδηλάτες το 2000, βρέθηκε ότι η σεξουαλική πράξη όταν έλαβε χώρα το βράδυ πριν από την αθλητική δραστηριότητα δεν επηρέασε την επίδοση των αθλητών, βρέθηκε όμως να τη μειώνει όταν έλαβε χώρα δύο ώρες πριν.
 Σε μια πρόσφατη δημοσίευση σε έγκυρο επιστημονικό περιοδικό οι ειδικοί αναφέρουν ρητά πως η σεξουαλική δραστηριότητα δεν επηρεάζει κανένα φυσιολογικό κριτήριο που να σχετίζεται με την επίδοση του αθλητή και ότι είναι προσωπική του επιλογή ο τρόπος που θα περάσει το προηγούμενο βράδυ από τον αγώνα. Πολλές φορές όταν υπάρχει άγχος επίδοσης η σεξουαλική δραστηριότητα μπορεί να βοηθήσει τη χαλάρωση του ατόμου. Από την άλλη, εάν ένας αθλητής είναι χαλαρός και δεν ενδιαφέρεται στην παρούσα φάση για τη σεξουαλική πράξη, μπορεί να επωφεληθεί από έναν καλό ύπνο.
Οι αθλίατροι μάλιστα σήμερα, αναφέρουν όλο και πιο συχνά τα οφέλη της σεξουαλικής δραστηριότητας για τους αθλητές. Ιδιαίτερα για τις γυναίκες, φαίνεται ότι η σεξουαλική διέγερση μπορεί να οδηγήσει στην απελευθέρωση χημικών ουσιών που μπλοκάρουν τον πόνο, μειώνουν τη συνολική μυϊκή ένταση που νιώθει η αθλήτρια και επιτρέπουν ένα πιο έντονο επίπεδο φυσικής δραστηριότητας.
 Φυσικά διευκρινίζεται ότι μπορεί η σεξουαλική δραστηριότητα ως τέτοια να είναι ωφέλιμη για τους αθλητές, πολλές άλλες δραστηριότητες που τη συνοδεύουν όμως, όπως είναι η κατανάλωση αλκοόλ, το κάπνισμα και η στέρηση ύπνου , δεν είναι. Αντιθέτως, μπορεί να προκαλέσουν αφυδάτωση, έλλειψη συγκέντρωσης  και μειωμένη χωρητικότητα στους πνεύμονες με καταστροφική επίπτωση στην αθλητική επίδοση.

Η διαφορά του άνδρα και της γυναίκας στη σεξουαλική διέγερση


Η ανθρώπινη σεξουαλική έκφραση αποτελεί ένα δυναμικό συνδυασμό βιολογικών και ψυχοσυναισθηματικών διαδικασιών. Οι επιστήμονες ενδιαφέρονται για το πώς η υποκειμενική εμπειρία της σεξουαλικής διέγερσης εκφράζεται στο επίπεδο της φυσιολογίας του οργανισμού. Το ενδιαφέρον αυτό έγκειται στο ότι δε συμβαίνει πάντα η αυτοαναφορά της σεξουαλικής διέγερσης να συμφωνεί με την αντίστοιχη διέγερση των γεννητικών οργάνων.
 
Πολλοί άνδρες για παράδειγμα μπορεί να επιτύχουν στύση με τη βοήθεια χειρισμών, χωρίς να υπάρχει συνοδό αίσθημα διέγερσης. Παρομοίως πολλές γυναίκες απαντούν σε σεξουαλικά ερεθίσματα με τη διέγερση των γεννητικών τους οργάνων, χωρίς όμως να έχουν καμία επίγνωση για αυτό και σαν αποτέλεσμα να μην αναφέρουν εμπειρία σεξουαλικής διέγερσης.

Σε μια πρόσφατη μετά-ανάλυση ανασκοπήθηκαν 132 μελέτες που εξέταζαν αυτή τη συμφωνία μεταξύ της διέγερσης των γεννητικών οργάνων και της υποκειμενικής εμπειρίας της διέγερσης. Ο συνολικός αριθμός των ατόμων που συμμετείχαν ήταν 2.505 γυναίκες και 1.918 άνδρες.

Βρέθηκε μια ενδιαφέρουσα στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα. Πιο συγκεκριμένα στους άνδρες καταγράφηκε μεγάλος βαθμός συμφωνίας ανάμεσα στις μετρήσεις της διέγερσης των γεννητικών οργάνων και το αυτοαναφερόμενο αίσθημα σεξουαλικής διέγερσης, ενώ στις γυναίκες ο βαθμός συμφωνίας που καταγράφηκε ήταν αρκετά χαμηλός.

Σύμφωνα με τους ερευνητές ο χαμηλός αυτός βαθμός συμφωνίας ενδέχεται να σχετίζεται με την ευρύτερη σεξουαλική συμπεριφορά των γυναικών. Οι γυναίκες είναι πιο επιλεκτικές από τους άνδρες στην επιλογή των ερωτικών συντρόφων, δεν αλλάζουν συχνά παρτενέρ και στοχεύουν κυρίως στη δημιουργία μακροχρόνιων σχέσεων. Ο υψηλός βαθμός συμφωνίας ανάμεσα στη σωματική και την ψυχοσυναισθηματική σεξουαλική διέγερση δεν εξυπηρετεί αυτή την πιο συντηρητική έκφραση της ερωτικής ζωής. Από αυτή την οπτική λοιπόν, ένας βαθμός ανεξαρτησίας ανάμεσα στις ψυχολογικές και τις βιολογικές συνιστώσες της σεξουαλικής διέγερσης είναι απαραίτητος, ώστε η γυναίκα να επιλέξει τον κατάλληλο γι αυτή σεξουαλικό σύντροφο.

Οι ερευνητές όμως υποστηρίζουν πως η ανεξαρτησία αυτή μπορεί να ευθύνεται σε ένα βαθμό για την εμφάνιση των σεξουαλικών δυσλειτουργιών στις γυναίκες. Η ικανοποίηση της γυναίκας από την ερωτική επαφή άλλωστε δεν μπορεί να είναι η μεγαλύτερη δυνατή, όταν το σώμα και το πνεύμα δε συμφωνούν.
Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν, η μελλοντική έρευνα να διερευνήσει το βαθμό συμφωνίας ανάμεσα στη διέγερση των γεννητικών οργάνων και την υποκειμενική εμπειρία της διέγερσης, σε σχέση με το σεξουαλικό ιστορικό και τη σεξουαλική λειτουργία.

Ακρίτες: Μεσαιωνικός Ελληνισμός εναντίον Ισλάμ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΦΥΛΑΞΗΣ ΣΥΝΟΡΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ...

Στις μέρες μας το θέμα της φύλαξης των ελληνικών συνόρων έχει έλθει και πάλι στην επικαιρότητα, λόγω του περιστατικού στο Φαρμακονήσι, το οποίο προβοκατόρικα εκμεταλλεύονται οι "γνωστοί-άγνωστοι", παρουσιάζοντας αλλοιωμένες, κατά το δοκούν, τις συνθήκες και τις λεπτομέρειες του δυστυχήματος.

Γίνεται πασιφανές, όμως, ότι πλέον δεν πρόκειται απλά για ένα μεμονομένο περιστατικό, αλλά για μια οργανωμένη προσπάθεια από τα εντός και εκτός Ελλάδος νεοταξίτικα κέντρα να επιβάλλουν το άνευ όρων άνοιγμα των ελληνικών συνόρων και την ανεξέλεγκτη εισβολή (γιατί περί εισβολής πρόκειται) μουσουλμάνων λαθρομεταναστών από την Μέση Ανατολή.

Αξίζει όμως για εμάς τους Έλληνες, που έχουμε μια υπερχιλιετή φυσική παρουσία στο γεωγραφικό χώρο της Ανατολικής Μεσογείου (4.000 χρόνια είναι μόνο η ιστορικά καταγεγραμένη παρουσία Ελλήνων, αρχαιολογικά... το μέτρημα απλά χάνεται!) να θυμηθούμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που αντιμετωπίζουμε απειλή εθνικής ασφάλειας στα σύνορά μας, λόγω εξ ανατολών εισβολής φανατικών μουσουλμάνων.

Για την ακρίβεια, στην εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όταν τα σύνορά μας δεν ήταν στον Έβρο και στο Φαρμακονήσι, αλλά στην οροσειρά του Ταύρου και στα άγρια βουνά της Καππαδοκίας, ο Ελληνισμός της Ανατολής βρισκόταν σε πραγματικό και καθημερινό πόλεμο με τους τότε Άραβες μουσουλμάνους εισβολείς.

Οι οποίοι εισέρχονταν στις ελληνικές επαρχίες για πλιάτσικο, σφαγή και αιχμαλωσία του άμαχου πληθυσμού του οποίου μοναδική προστασία ήταν οι μόνιμα εγκατηστημένοι στις περιοχές αυτές και οργανωμένοι σε μικρότερες ή μεγαλύτερες τακτικές μονάδες στρατού. 

Πρόκειται για τους θρυλικούς Ακρίτες, το όνομα των οποίων χρησιμοποιούμε ακόμα και σήμερα, ως επίθετο χαρακτηρισμού, όταν αναφερόμαστε στους κατοίκους της ελληνικής παραμεθωρίου. 

Παρόλο, όμως, που το χρησιμοποιούμε το όνομα, το σύγχρονο ελληνικό κράτος ελλείπεται σαφώς στην αποτελεσματική οργάνωση και λειτουργία ενός άρτιου συστήματος φύλαξης συνόρων, σαν και αυτό που ίσχυσε για πολλούς αιώνες στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Και έχει σημασία να θυμηθούμε και να δούμε λίγο πώς έδρασαν τότε οι Ακρίτες, γιατί και αυτοί αντιμετώπιζαν τον ίδιο εχθρό που η Ελλάδα αντιμετωπίζει σήμερα: το εξ Ανατολών φανατικό ισλάμ.

Η φύλαξη της τεράστιας έκτασης των συνόρων ήταν διαρκής φροντίδα για το Βυζάντιο. Ιδιαίτερα δύσκολη ήταν η προστασία των ανατολικών συνόρων, που εκτείνονταν από τον Καύκασο ως την Ερυθρά θάλασσα.

Για να αντιμετωπίσει το Βυζάντιο την κατάσταση, τοποθέτησε σε αυτές τις άκρες των συνόρων φρουρούς, τους Ακρίτες. Σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους, το κράτος τους έδινε δωρεάν χωράφια (στρατιωτόπια), άλογα και όπλα και τους απάλλασσε από φόρους.

Έτσι είχαν εγκατασταθεί μαζί με τις οικογένειές τους στα ανατολικά σύνορα και ήταν πραγματικοί "βιγλάτορες", αφού παρακολουθούσαν τις κινήσεις των εχθρών και ειδοποιούσαν έγκαιρα το Παλάτι.

Επίσης φρουρούσαν τα περάσματα των συνόρων και εμπόδιζαν τους εχθρούς να λεηλατούν αυτές τις περιοχές

Οι Ακρίτες έγιναν ξακουστοί, πολεμώντας εναντίον των Αράβων για την προστασία των συνόρων. Όταν δεν πολεμούσαν, γυμνάζονταν και βοηθούσαν στην οχύρωση των ακριτικών πόλεων.

Για την ανδρεία τους ο λαός τους εξύμνησε στα ακριτικά τραγούδια, τα οποία μιλούν για τη ζωή τους και τους αγώνες τους και έγιναν η αρχή των δημοτικών μας τραγουδιών.

Ο πιο ξακουστός ήταν ο Βασίλειος Διγενής, που εξυμνήθηκε ιδιαίτερα στο έπος "Βασίλειος Διγενής Ακρίτας".

Παντού όπου άκμασε ο Ελληνισμός (Κύπρος, Κρήτη, Πόντος κλπ) μιλούν για "της γης τον αντρειωμένο", το Διγενή

Τα Ακριτικά τραγούδια, είναι θησαυροί του Ελληνικού πνεύματος που, για δώδεκα αιώνες κοντά, κράτησαν τη μνήμη της θυσίας και του ηρωισμού, εκείνων που στα σύνορα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, πάλεψαν για ν' αποδιώξουν τους Σαρακηνούς, τους Απελάτες, τους Τούρκους, τους Άραβες, βάρβαρους εχθρούς που κούρσευαν, έκαιγαν και σκότωναν αλύπητα.

Φρουροί στα σύνορα οι Ακρίτες, πολεμούσαν αδιάκοπα τους επιδρομείς και για τα μεγάλα κατορθώματά τους, γιά τη ζωή τους και τους αγώνες τους, μιλάνε τ' ακριτικά τραγούδια.

Ο λαός μας, αυτά τα τραγούδια, που πρωτοφάνηκαν τον 8ο αιώνα, τα έπλασε και τα ξανάπλασε, γι αυτό και δεν μας παραδόθηκαν στην πρώτη τους μορφή, τα τραγούδησε περήφανα στις υπέρτατες στιγμές του, τα διατήρησε και τα φύλαξε στην καρδιά του πολύτιμα δημιουργήματα.

Τα Ακριτικά τραγούδια, είναι τα πιο παλιά στην λαϊκή μας ποίηση κι' έχουν την αρχή τους στην Καππαδοκία. Με το χρόνο, απλώθηκαν σ' ολόκληρη την Ελλάδα και πολύ καλλιεργήθηκαν στην Κύπρο αλλά και στην Κρήτη, περιοχές που υπέφεραν από τις εποδρομές των Σαρακηνών πειρατών.

Το πάλεμα με το χάρο κι' ο θάνατος του Διγενή , "Ο Διγενής ψυχομαχεί κι' η γη τόνε τρομάσει..." , είναι απ' τα καλύτερα, από εκείνα που μπορούν να χαρακτηριστούν αριστουργήματα του ποιητικού λόγου.

Ο Βασίλειος Διγενής Ακρίτας είναι ο γνωστότερος από τους ήρωες των ακριτικών τραγουδιών και πρωταγωνιστής ενός έμμετρου αφηγηματικού έργου του 11ου - 12ου αι., το οποίο είναι γνωστό ως Διγενής Ακρίτας ή Έπος του Διγενή Ακρίτα.

Θεωρείται το πρώτο γραπτό μνημείο της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Σύμφωνα με το μύθο ήταν ένας από τους Ακρίτες, τους φρουρούς των Βυζαντινών συνόρων και είχε το προσωνύμιο Διγενής εξαιτίας της εθνικής καταγωγής του: η μητέρα του ήταν Ελληνίδα, κόρη βυζαντινού στρατηγού και ο πατέρας του εμίρης από την Συρία

Η πανάρχαια Ελληνική επιστήμη της Γεωμετρίας


Η Γεωμετρία δεν είναι βέβαια το μόνο από τα αγαθά τού πολιτισμού, πού κατέλιπεν η Ελληνική αρχαιότης, είναι όμως ασφαλώς τό διαχρονικώτερο.

Η γεωμετρία τού Ευκλείδου, τα περίφημα "Στοιχεία", ισχύουν απαράλλακτα μέχρι σήμερα, χωρίς να χρειασθούν αναθεωρήσεις, βελτιώσεις ή κάποιες προσθήκες. Τα "Στοιχεία" αποτελούν ένα από τα αθάνατα μνημεία της ανθρώπινης σοφίας, κτήμα εσαεί των επιγιγνομένων.
Η γεωμετρία υπό την πρακτική και εμπειρική της μορφήν δεν ήταν βεβαίως άγνωστος στους αρχαίους ανατολικούς λαούς.
Ο Ηρόδοτος παραδίδει ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χάρις στις γεωμετρικές τους γνώσεις μπορούσαν να αποκαθιστούν τα όρια των κτημάτων τους μετά τις ετήσιες πλημμύρες τού Νείλου.
Όμως οι σχετικές γνώσεις τους ήταν ασυστηματοποίητες και δεν ξεπερνούσαν τα όρια της απλής εμπειρίας. Εγνώριζαν τό "πώς", αλλά δέν κατώρθωσαν ποτέ νά φθάσουν στό "διατί". Αυτήν τήν δόξαν επέπρωτο νά δρέψη η ιδιοφυϊα τών αρχαίων Ελλήνων.
Ο Θαλής ο Μιλήσιος (640-546 π.Χ.) είναι εκείνος πού εισήγαγε ή μάλλον ανεκάλυψε τήν απόδειξι τών γεωμετρικών καί μαθηματικών προτάσεων. Η εύρεσις τής αποδεικτικής μεθόδου ήταν μία από τίς μεγάλες στιγμές τής Ανθρωπότητος καί εν τούτοις πολλοί λίγοι έχουν συνειδητοποιήσει τήν καταλυτική σημασία τής καινοτομίας εκείνης στήν εξέλιξι τού ανθρωπίνου πνεύματος καί στήν ιστορία τού πολιτισμού γενικώτερον.
Ο άνθρωπος αποτινάζει σιγά-σιγά τά δεσμά τής αυθεντίας καί γίνεται αυτεξούσιος, αφού μπορεί μόνος του πλέον νά γνωρίζη, νά αποδεικνύη, νά βεβαιώνεται. Ετσι λοιπόν ο Θαλής δέν θεωρείται απλώς ως ο ευρέτης τής θεωρητικής γεωμετρίας, αλλά καί ο εισηγητής τής παγκοσμίου επιστήμης.
Ιστορικό είναι τό επίτευγμα, πού διέσωσεν ο Πλούταρχος, κατά τό οποίον ο Θαλής κατέπληξε τόν Φαραώ Αμασιν, όταν υπελόγισε τό ύψος τής μεγάλης πυραμίδος εκ τού μήκους τής σκιάς, μέ τήν μέθοδο τών αναλογιών. Θά έπρεπε ο ανδριάς τού μεγάλου αυτού Μιλησίου νά κοσμή όλα τά Ανώτατα Εκπαιδευτικα Ιδρύματα, ως ελάχιστος φόρος τιμής στόν πρώτον πραγματικόν επιστήμονα τής ανθρωπότητος, πού μάλιστα εθεώρει εαυτόν ευτυχή πού εγεννήθη Ελλην.
Ο Πυθαγόρας (572-500 π.Χ.), ο μέγας αυτός φιλόσοφος, μαθηματικός καί μύστης, έδωσε νέα ώθησι στήν γεωμετρία, μισόν αιώνα αργότερα. Μάλιστα τά μισά περίπου από τά δέκα τρία βιβλία τών "Στοιχείων" τού Ευκλείδου, στηρίζονται σέ εργασίες τού Πυθαγόρου καί τής Σχολής του.
Ο Πυθαγόρας έβλεπε τήν γεωμετρία μέσα από τήν πνευματική της διάστασι, ο δέ όρκος τών νεοφύτων τού "Ομακοείου", δηλ. τής μυητικης Σχολής του, ήταν "Η Γεωμετρία νά χρησιμεύη γιά τήν πνευματική καλλιέργεια καί όχι πρός πλουτισμόν". Ονομαστόν έγινε τό Πυθαγόρειον Θεώρημα, τού οποίου τήν απόδειξιν εύρεν ο φιλόσοφος καί καταληφθείς υπό ενθουσιασμού εθυσίασε, κατά τήν παράδοσιν εκατόμβην. Τό θεώρημα αυτό εξακολουθεί ακόμη καί σήμερα νά ασκή ακαταμάχητον γοητείαν καί μέχρι τώρα έχουν καταγραφή 370 διαφορετικές αποδείξεις.
Οι αρχαίοι Ελληνες μαθηματικοί εθεώρουν τά τιθέμενα προβλήματα ως πνευματικά παίγνια καί ως καλοί αθληταί ησθάνοντο τήν υποχρέωσιν νά τιμήσουν τούς Θεούς μετά τήν νίκην των. Ετσι καί ο Θαλής, όταν απέδειξε τήν σημαντική πρότασιν ότι επί ημιπεριφερείας κύκλου βαίνει ορθή γωνία, ευγνώμων πρός τούς Θεούς εθυσίασε βούν.
Είναι δύσκολο σήμερα νά συλλάβωμε ποία σημασία είχε γιά τούς αρχαίους προγόνους μας η λύσις κάποιου προβλήματος ή η ανεύρεσις τής αιτίας ενός φαινομένου. Ο Δημόκριτος έλεγε ότι προτιμά νά ανεύρη τήν αιτίαν ενός φαινομένου παρά νά τού χαρίσουν τόν θρόνον τού Μεγάλου Βασιλέως τής Περσίας. Νά μή ξεχνούμε επίσης τόν ένθεον ζήλον τού Αρχιμήδους, όταν ανήγγειλε τήν ανακάλυψι τού νόμου τής ανώσεως, μέ τό περίφημον έκτοτε καταστάν "Εύρηκα"!.
Αμέσως μετά τήν πρώτη συγκρότησι καί συστηματοποίησι τής γεωμετρίας, τρία μεγάλα προβλήματα άρχισαν νά απασχολούν τήν ελληνική φιλοσοφική διανόησι: α) Ο τετραγωνισμός τού κύκλου, β) Τό Δήλιον Πρόβλημα (ο διπλασιασμός τού κύβου) καί γ) Η τριχοτόμησις τής γωνίας. Τά μόνα επιτρεπόμενα μέσα ήσαν ο (αβαθμολόγητος) κανών καί ο διαβήτης. Τά υπόλοιπα έπρεπε νά αναλάβη η ανθρώπινη διάνοια. Ηταν καί αυτό ένα δείγμα τού υψηλού ήθους τών αρχαίων Ελλήνων μαθηματικών, μέ την πρωτοκαθεδρία πού έδιδαν στόν καθαρό λογισμό.
Τά προβλήματα αυτά έμειναν άλυτα, όμως η προβληματική περί τήν αναζήτησιν τών λύσεων ωδήγησεν εμμέσως στήν μεγάλη ανάπτυξι τής γεωμετρίας στήν κλασσική ελληνική αρχαιότητα καί μετέπειτα. Σήμερα βέβαια, μέ τό μοιρογνωμόνιο, τίς τριγωνομετρικές μεθόδους, τούς πίνακες, τούς υπολογιστάς κτλ, τά προβλήματα αυτά είναι πλέον άνευ αντικειμένου.
Ομως η θεωρητική τους αξία παραμένει απαραμείωτος. Οι αρχαίοι είχαν σέ υψηλή περιωπή τήν γεωμετρία. Τήν εθεώρουν σάν απαραίτητο εργαλείο γιά τήν φιλοσοφική καί γενικώτερα τήν επιστημονική σκέψι. Στό υπέρθυρον τής Πλατωνικής Ακαδημείας, η επιγραφή "Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω" απεθάρρυνε τούς αμοίρους τής γεωμετρικής τέχνης νά γευθούν τά υψηλά νάματα τής φιλοσοφίας.
Μάλιστα ο Πλάτων (427-347 π.x.) εθεώρει τά μαθηματικά δώρο τών Θεών πρός τούς ανθρώπους. Εις αυτόν αποδίδεται η περίφημος φράσις: "Αεί ο Θεός γεωμετρεί", τής οποίας οι τρείς πρώτες λέξεις, κατά τρόπον παράδοξον, δίνουν τήν κατά προσέγγισιν τιμήν τού αριθμού π = 3,14. Τό "παράδοξον" δέ έγκειται εις τό ότι οι αρχαίοι Ελληνες υποτίθεται ότι αγνοούσαν τήν χρήσιν τών δεκαδικών αριθμών, καθώς δέν είχαν συλλάβει την έννοια τού μηδενός. Είναι όμως έτσι ή μήπως έχομε πολλά ακόμη να μάθωμε από την σοφία των αρχαίων προγόνων μας;
Ας σημειωθεί ακόμη ότι ο Πλάτων, μέγας μαθηματικός ο ίδιος, ήταν εκείνος πού καθιέρωσε την χρήση τού κανόνος και τού διαβήτου, πού απετέλεσε στοιχείον εγκυρότητος γιά τίς προτεινόμενες λύσεις τών γεωμετρικών προβλημάτων καί αναγκαίαν συνθήκην διά τό πνευματικώς "εύ αγωνίζεσθαι".
Στούς Αλεξανδρινούς Χρόνους, ο Ευκλείδης (330-270 π.Χ.) με τά "Στοιχεία" του εσυστηματοποίησε καί εκωδικοποίησε όλες τίς προγενέστερες γνώσεις καί παρέδωσε στήν ανθρωπότητα ίσως τό πλέον πολυδιαβασμένο καί πολυμεταφρασμένο επιστημονικό βιβλίο. Τά "Στοιχεία" δέν είναι μόνον ένα εγχειρίδιον γεωμετρίας, όπως θά ενόμιζε κανείς. Περιέχουν επίσης τίς βάσεις τής θεωρίας τών αριθμών, στήν θεμελίωσι τής οποίας ο μέγας εκείνος "Στοιχειωτής" συνέβαλεν όσον ολίγοι. Γνωστός καί εν χρήσει ακόμη σήμερα είναι ο "Αλγόριθμος τού Ευκλείδου", γιά τήν εύρεσι τού μεγίστου κοινού διαιρέτου (ΜΚΔ), η "Ευκλείδειος Διαίρεσις" κτλ.
Σήμερα ο Ευκλείδης με την γεωμετρία του εξακολουθεί να παραμένη επίκαιρος, παρά την ραγδαία μεταβολή των αντιλήψεων περί τού χώρου και τού σύμπαντος κόσμου. Ακόμη και οι νέες, "μη ευκλείδειες γεωμετρίες" τού Riemann καί τού Lobatsevski δεν εστάθησαν ικανές να αμφισβητήσουν την διαχρονική αξία των "Στοιχείων", πολλώ δε μάλλον να τα υποκαταστήσουν.
Ακολούθησε μία πλειάς λαμπρών μαθηματικών, πού διηύρυναν τον ορίζοντα της γεωμετρίας, όπως οι: Ίππαρχος, Μέναιχμος, Μενέλαος, Πτολεμαίος, Ήρων, Απολλώνιος ο Περγαίος και πολλοί άλλοι. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον Αρχιμήδη (284-212 π.Χ.), πού κατά πολλούς υπήρξε ο μεγαλύτερος μαθηματικός όλων των εθνών και όλων των εποχών.
Ακόμη ο Αλεξανδρινός Θέων, τού οποίου κόρη ήταν η περίφημος διά τήν καλλονήν της νεοπλατωνική φιλόσοφος Υπατία, εξ ίσου μεγάλη μαθηματικός καί αυτή, αποκληθείσα μάλιστα "Γεωμετρική".
Η Υπατία (370-415 μ.Χ.) υπήρξε αθώο θύμα του Χριστιανικού φανατισμού, ενώ με τον Θέωνα και την ιδία ετερματίσθη ουσιαστικά η συνεισφορά των Ελλήνων στην παγκόσμια μαθηματική επιστήμη.
Η γεωμετρία αποτελεί το τελειότερον όργανον λογικής, στην ουσία είναι η λογική εφηρμοσμένη. Προάγει την σκέψη και την φαντασία, αν δε εγκύψη κανείς στο βαθύτερο περιεχόμενό της, θα συλλάβει το νόημα της αρμονίας και της εν τώ κόσμω τάξεως. Η σκέψης γίνεται εδραία, στερεά και αποφεύγονται οι άνευ έρματος νοητικές ακροβασίες. Μέσα από την γεωμετρία και τα μαθηματικά καθίσταται ευκολωτέρα η προσπέλασις των υψηλών φιλοσοφικών εννοιών.
Πριν από λίγα χρόνια, σ' ένα συνέδριο διδακτικής, ο Σοβιετικός ακαδημαϊκός Α.Δ. Αλεξανδρώφ είπε ότι εκτός από τούς μηχανικούς και τούς αρχιτέκτονες, τούς πολεοδόμους κ.α., πρέπει να διδάσκονται την Γεωμετρία σε πανεπιστημιακό επίπεδο και οι ιατροί και οι δικαστικοί. Ημείς οι σύγχρονοι Έλληνες, ως φορείς της μεγάλης εκείνης κληρονομίας, επιβάλλεται να επανασυνδεθούμε με την λαμπράν παράδοσιν των αρχαίων γεωμετρών και να φανούμε αντάξιοί τους. Είναι η ιστορική μας οφειλή. Η καλλιέργεια της Γεωμετρίας είναι δική μας υπόθεσης.
Δυστυχώς όμως η γεωμετρική παιδεία στην χώρα όπου εγεννήθη, ευρίσκεται τα τελευταία χρόνια σε πλήρη υποβάθμισι και νοσεί επικίνδυνα. Η Γεωμετρία διδάσκεται ξηρά, αποσπασματικά και το χειρότερο, αποκομμένη από τις ιστορικές της καταβολές και την ευρύτερη πνευματική της διάσταση. Όπως δε παρατηρεί η Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία σε πρόσφατο (Οκτώβριος 1995) διάβημά της προς το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο,
"Ο περιορισμός της διδακτέας ύλης (άρα και της αντίστοιχης θεωρίας) της Γεωμετρίας, όχι μόνο οδηγεί στην υποβάθμιση τού ρόλου της, όταν είναι γνωστό ότι στην διεθνή μαθηματική κοινότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, αλλά είναι βέβαιο ότι θα έχει σοβαρότατες συνέπειες στην όλη εκπαιδευτική πράξη, αφού είναι γνωστό ότι η Γεωμετρία είναι το κατ' εξοχήν μάθημα, πού βοηθάει το μαθητή να αναπτύξει την ικανότητα κριτικής σκέψεως. "Αεί ο Θεός γεωμετρεί ης καί φαντασίας".

Δείτε πώς σχηματίζεται μια ανάμνηση στον εγκέφαλο

 

Αμερικανοί ερευνητές παρουσίασαν ένα εκπληκτικό βίντεο που παρουσιάζει τον εγκέφαλο «εν δράση», ακριβώς τη στιγμή που αποτυπώνει μια ανάμνηση.
Το βίντεο δείχνει τα φωσφορίζοντα μόρια στον εγκέφαλο ενός ποντικιού καθώς κινούνται ώστε να σχηματίσουν την ανάμνηση.
Οι ερευνητές από το Ιατρικό Κολλέγιο Άλμπερτ Αϊνστάιν του Πανεπιστημίου Yeshiva χρησιμοποίησαν την τεχνική της εγκεφαλικής απεικόνισης ώστε να βιντεοσκοπήσουν τη λειτουργία του εγκεφάλου.
Υποστηρίζουν ότι αυτές οι εικόνες μπορούν να συμβάλλουν στη βαθύτερη κατανόηση της εγκεφαλικής λειτουργίας.
Στο πλαίσιο του πειράματος, οι ερευνητές παρακολούθησαν την κίνηση των μικροσκοπικών μορίων που χρειάζονται για το σχηματισμό των αναμνήσεων.
Τα μόρια αυτά έφεραν φωσφορίζουσα σήμανση ώστε να παρατηρηθεί πώς ταξιδεύουν σε πραγματικό χρόνο στα ζωντανά εγκεφαλικά κύτταρα.
Οι ερευνητές ενεργοποίησαν τους νευρώνες στον ιππόκαμπο, δηλαδή στην περιοχή του εγκεφάλου που ελέγχει τη μνήμη, και στη συνέχεια παρακολούθησαν τα φωσφορίζοντα μόρια να κινούνται στους πυρήνες των νευρώνων.

Το μυστήριο της λίμνης της Βουλιαγμένης


Η Λίμνη της Βουλιαγμένης είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά αξιοθέατα της Αθήνας. Πρόκειται για μια αλμυρή λίμνη της οποίας το βάθος ή η σύνδεση με την θάλασσα δεν έχουν ανακαλυφθεί ποτέ.

Παγκόσμιο μνημείο της φύσης
Μετά τη Σύμβαση για τη διατήρηση της παγκόσμιας βιοποικιλότητας του Ρίο, που υπογράφηκε από τουλάχιστον 150 κράτη-μέλη του ΟΗΕ, η ελληνική πολιτεία ανέλαβε τεράστιες ευθύνες για τη διατήρηση του φυσικού της περιβάλλοντος. Μια από τις ευθύνες της είναι και η περίπτωση της Λίμνης της Βουλιαγμένης, ένα κόσμημα των τεχνασμάτων της φύσης.
Σύμφωνα με τη Σύμβαση του Ρίο, «βιοποικιλότητα» ορίζεται η ποικιλομορφία που εμφανίζεται ανάμεσα στους ζωντανούς οργανισμούς όλων των ειδών, των χερσαίων, θαλάσσιων και άλλων υδάτινων οικοσυστημάτων και οικολογικών συμπλεγμάτων στα οποία οι οργανισμοί αυτοί ανήκουν. Τα βασικά συστατικά της βιοποικιλότητας είναι η οικολογική, η γενετική και η οργανισμική βιοποικιλότητα. Η Λίμνη της Βουλιαγμένης εδώ και μία 15ετία αποτελεί ένα από τα κύρια επιστημονικά ενδιαφέροντα του Τμήματος Βιολογίας του ΑΠΘ. Από τις έρευνες αυτές έχουν προκύψει ως σήμερα αρκετά επιστημονικά δημοσιεύματα.
Σύμφωνα με την καθηγήτρια Γεωλογίας Αθηνά Ζαμάνη(1), η ύπαρξη της λίμνης δεν αναφέρεται από κανέναν αρχαίο συγγραφέα, ούτε και από τον Παυσανία ο οποίος περιέγραψε τη χερσόνησο της Βουλιαγμένης. Τα κομμάτια των σταλακτιτών στα πρανή της λίμνης μαρτυρούν παράλληλα ότι δεν είχε πάντα τη σημερινή της μορφή. Στη θέση της υπήρχε τμήμα ενός μεγάλου σπηλαίου, του οποίου η οροφή κατέρρευσε εξαιτίας της διάβρωσης και των τεκτονικών φαινομένων που διαδραματίστηκαν περίπου πριν από 2000 χρόνια. Η είσοδος ενός πολυδαίδαλου υποβρύχιου σπηλαίου ανοίγεται στον πυθμένα της λίμνης. Το σπήλαιο εκτείνεται σε μήκος τουλάχιστον 3.123 μέτρων στα ασβεστολιθικά πετρώματα της περιοχής.
Ο πυθμένας της λίμνης αποτελείται από ένα λασπώδες υπόστρωμα πλούσιο σε θειούχες ενώσεις. Η παρουσία υδρόθειου στο ίζημα αποδίδεται στην αναγωγική δράση των οργανικών αλάτων που προέρχονται από την αποικοδόμηση φυτικών υπολειμμάτων. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι στην ευρύτερη περιοχή η θερμοκρασία των υδάτων του υδροφόρου ορίζοντα είναι αυξημένη. Πιθανόν ο υδροφόρος ορίζοντας να επηρεάζεται από κάποιο προσκείμενο παρακλάδι του γνωστού ηφαιστειακού τόξου (Σουσάκι - Αίγινα - Μέθανα)(2). Με τον υδροφόρο αυτόν ορίζοντα αλλά και με διηθητικές διεργασίες από τα χερσαία τοιχώματα της λίμνης επέρχεται η ανανέωση του νερού στο οικοσύστημα της λίμνης με θερμό θαλασσινό νερό (28Ψ-35Ψ C).
Η λίμνη τροφοδοτείται επίσης και με γλυκό νερό από μια πηγή που βρίσκεται σε βάθος 17 μ. Το γλυκό νερό που αναβλύζει από την πηγή είναι κατά κύριο λόγο υπεύθυνο για τον υφάλμυρο χαρακτήρα του νερού της. Οι γεωμορφολογικές αυτές ιδιαιτερότητες όμως έχουν άμεση αντανάκλαση στη φυσικοχημεία των νερών της. Η θερμοκρασία δεν πέφτει κάτω από τους 18Ψ C, ενώ τους θερινούς μήνες μπορεί να φτάσει και τους 29Ψ C. Η αλατότητα του νερού κυμαίνεται γύρω στο 17â, το pH στο 7, ενώ το διαλυμένο οξυγόνο στο νερό βρίσκεται γύρω στο 6 ppm.
Πέρα όμως από το αβιοτικό σύστημα της λίμνης, εκείνο που παρουσιάζει άμεσο ενδιαφέρον είναι ο έμβιος κόσμος της. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 δημοσιεύθηκε ένα νέο για την επιστήμη είδος θαλάσσιας ανεμώνης, το Paranemonia vouliagmeniensis. Ακολούθησε η μελέτη της οικολογίας - βιολογίας του μοναδικού αυτού είδους σε σχέση με άλλους ζωικούς οργανισμούς. Μπορεί η ποικιλότητα του έμβιου κόσμου της λίμνης να είναι σχετικά μικρή, όπως εξάλλου αναμενόταν, εν τούτοις οι προκαταρκτικές έρευνες έδειξαν ότι στα νερά της λίμνης υπάρχουν και άλλα νέα είδη για την επιστήμη.
Πάντως τα περισσότερα από τα είδη των οργανισμών που έχουν ως σήμερα προσδιοριστεί αποτελούν χαρακτηριστικούς κατοίκους της ανοιχτής θάλασσας παρόμοια εκείνων των υφάλμυρων οικοσυστημάτων. Οι οικολογικές μελέτες που ολοκληρώθηκαν συνολικά σε τρεις ζωικούς οργανισμούς της λίμνης αποκάλυψαν την ιδιαιτερότητά τους σε σχέση με εκείνους που ζουν σε οικοσυστήματα της ανοιχτής θάλασσας, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Οι έρευνες αυτές αποκάλυψαν επίσης ότι τα είδη αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βιοδείκτες (=οργανισμοί μάρτυρες των συνθηκών του περιβάλλοντος στο οποίο διαβιούν) για τη βιοπαρακολούθηση του οικοσυστήματος της Λίμνης της Βουλιαγμένης. Για παράδειγμα, το είδος Paranemonia vouliagmeniensis, που διατηρεί έναν αξιόλογο πληθυσμό πάνω σε διάφορα υποστρώματα, διαβιώνει στη λίμνη με διαφορετικό τρόπο από άλλα αντίστοιχα είδη του ανοιχτού θαλάσσιου συστήματος. Ωστόσο οι ανθρωπογενείς επιδράσεις φαίνεται να έχουν αρνητικές επιπτώσεις σε αρκετά σημεία στα παράλια της λίμνης. Η ανεμώνη αυτή είναι ζωοτόκος οργανισμός, ενώ η διατροφή του στηρίζεται σε μικροοργανισμούς αλλά και σε διαλυμένες οργανικές ουσίες που βρίσκονται στα νερά της λίμνης.
Για τα άλλα δύο είδη (Abra ovata και Cerastoderma glaucum) διαπιστώθηκε ότι η αναπαραγωγική τους στρατηγική είναι κατάλληλα προσαρμοσμένη στο περιβάλλον της λίμνης. Το πρώτο είδος φαίνεται να ζει περίπου 18 μήνες ενώ το δεύτερο περίπου 12. Το πρώτο βρίσκεται χωμένο στο ίζημα ως και 5 cm ενώ το δεύτερο μπορεί να ζει παραχωμένο στο ίζημα αλλά και πάνω στα φύκια που κοσμούν τους βράχους και τον πυθμένα της λίμνης. Ο πληθυσμός ιδιαίτερα του C. glaucum παίζει καθοριστικό ρόλο στην οικολογική ισορροπία των νερών της, αφού σε ημερήσια βάση το κάθε άτομο μπορεί να διηθεί (φιλτράρει) 1-3 λίτρα νερού, καθαρίζοντάς το από διάφορα μικρόβια και περίσσειες οργανικές ενώσεις.
Φαίνεται λοιπόν ότι η οικολογική ισορροπία της λίμνης, που βρίσκεται κάτω από ένα ιδιαίτερο καθεστώς, χρειάζεται ιδιαίτερες και άμεσες μελέτες βιοπαρακολούθησης προκειμένου η Λίμνη της Βουλιαγμένης να τύχει μιας αειφόρου και βιώσιμης διαχείρισης.
Τα μνημεία της φύσης δεν αποτελούν κληρονομιά μόνο των κατοίκων μιας χώρας αλλά όλων των κατοίκων του πλανήτη. Η λίμνη την περίοδο του καλοκαιριού δέχεται πάνω από χίλιους κολυμβητές ημερησίως. Με άλλα λόγια, σε ημερήσια βάση το καθένα από τα άτομα αυτά καταλαμβάνουν 3,5-4 τ.μ. της επιφάνειας της λίμνης. Αναρωτήθηκε όμως ποτέ κανείς αν το περιβάλλον της λίμνης μπορεί να επιδέχεται τέτοια φόρτιση ανθρωπογενούς όχλησης; Μήπως η διαχείριση της λίμνης χρειάζεται μια καλύτερη τύχη;
Μήπως θα πρέπει να αξιοποιηθεί η λίμνη με πολύπλευρες ενέργειες και βιώσιμες διαχειριστικές στρατηγικές; Δεν θα πρέπει κάποτε να δείξουμε στον κόσμο ότι το φυσικό περιβάλλον αξιοποιείται με σεβασμό; Τα ερωτήματα αυτά, όπως και άλλα πολλά που δεν διατυπώνονται, φαίνεται ότι βασανίζουν πολλούς αλλά δυστυχώς δεν εισακούγονται. Αν ένα τέτοιο μοναδικό μνημείο της φύσης δεν αξιοποιηθεί κατάλληλα, φοβάμαι ότι οι κυρώσεις από την ΕΕ δεν θα καθυστερήσουν για πολύ ακόμη.
1) Α. Papapetrou-Zamanis, Ann. Geol. de Pays Hell., 21, 210-216, 1969. 2) V. Giannopoulos & Κ. Giotis, Γαιόραμα, Ιούλιος - Αύγουστος 2000.
Ο κ. Χαρίτων Χιντήρογλου είναι αναπληρωτής καθηγητής του Τομέα Ζωολογίας στο Τμήμα Βιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Σπήλαιο Βουλιαγμένης
Αποτελεί ένα από τα εντυπωσιακότερα σπηλαιοβάραθρα της Αττικής. Είναι βέβαιο ότι έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές στα αχανή βάθη της λίμνης που λες και δεν θέλει κανείς, να ανακαλύψει τα μυστικά της. Οι πληροφορίες λένε ότι το συγκεκριμένο σπηλαιοβάραθρο αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας από τους κατακτητές την περίοδο του 1940. Μάλιστα την εξερεύνηση την είχε αναλάβει μια από τις πιο επίλεκτες ομάδες που διέθεταν οι γερμανοί και που αποτελείτο από ορειβάτες, επιστήμονες, κομάντο, ένα σύνολο ριψοκίνδυνων αλλά πολύ καλά εκπαιδευμένων ατόμων. Άλλωστε η ίδια η λίμνη της Βουλιαγμένης εξερευνήθηκε εντατικά από τους γερμανούς την περίοδο εκείνη.
Είναι βέβαια γνωστό στους περισσότερους ότι πλήρη και σαφή εικόνα για την λίμνη της Βουλιαγμένης δεν υπάρχει. Στις διάφορες κατά καιρούς προσπάθειες έρευνας που έχουν γίνει, έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές στα αχανή βάθη της λίμνης που λες και δεν θέλει κανείς, να ανακαλύψει τα μυστικά της.
Το συγκεκριμένο σπηλαιοβάραθρο μάλλον επικοινωνεί υπόγεια με την λίμνη μια και στα έγκατα του έχει μια λίμνη που ούτε λίγο ούτε πολύ το βάθος της φτάνει τα 100 μέτρα!!! Αν κρίνει κανείς και την μικρή απόσταση που βρίσκεται και η γνωστή λίμνη περίπου 600 μέτρα τότε από ότι φαίνεται οι δυο λίμνες είναι κάτι σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Δυο μικρά ανοίγματα πριν την κορυφή του μικρού λόφου πάνω από την λίμνη είναι η είσοδος του σπηλαιοβάραθρου. Από εκεί και μετά μέσα από στενά και δαιδαλώδη λαγούμια αρχίζει η κατάβαση.
Πανέμορφο το θέαμα που βλέπει κανείς από τους διάφορους σχηματισμούς που έχουν τα τοιχώματα , αλλά και αρκετά επικίνδυνη η κατάβαση που ούτε λίγο ούτε πολύ φτάνει συνολικά περίπου τα 110 μέτρα. Είναι άγνωστο το που μπορεί να φτάνει αυτό το σπήλαιο μιας και υπάρχουν λαγούμια που χρειάζονται ένα προς ένα έρευνα. Βουλιαγμένης καταλαμβάνει υπογείως 10 οικοδομικά τετράγωνα έκταση!!!
Ο "αυτοκράτορας"
To 1988 ξεκίνησε το πρόγραμμα εξερεύνησης και χαρτογράφησης του σπηλαίου της Βουλιαγμένης, υπό την αιγίδα του σπηλαιολογικού τομέα του υπουργείου Πολιτισμού, με χρηματοδότηση του Δήμο Βουλιαγμένης.
Οι έρευνες είναι σύνθετες και περιλαμβάνουν μελέτη της γεωλογίας του σπηλαίου, χημικές αναλύσεις του νερού και αεροφωτογραφίες της περιοχής. Οι σπηλαιοκαταδύσεις είναι ο πιο σημαντικός τομέας. Δεν είναι τυχαίο το ότι επικεφαλής τους τέθηκε ο Ελβετός Ζαν Ζακ Μπολάνζ, πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Σπηλαιοδυτών. Η μακρόχρονη πείρα του στο συγκεκριμένο τομέα τον αντάμειψε με το χαρακτηριστικό παρατσούκλι "ο αυτοκράτορας", το οποίο του έδωσαν οι συνεργάτες του. Στην πρώτη του κιόλας κατάδυση ανακάλυψε σε βάθος τριάντα μέτρων ένα στενό πέρασμα το οποίο οδηγεί σε μια υποβρύχια αίθουσα χωρητικότητας 1.200.000 κυβικών μέτρων.
Οι έρευνες ξεκίνησαν στη σκιά ενός ατυχήματος, όταν δύο δύτες έχασαν τη ζωή τους κατά τη φάση της αποσυμπίεσης λίγα μόλις μέτρα πριν από την επιφάνεια. Τα πτώματά τους δε βρέθηκαν ποτέ. Αιτία του θανάτου τους δεν ήταν βέβαια τα φαντάσματα για τα οποία μιλούν οι παλιότεροι κάτοικοι της Βουλιαγμένης, αλλά ένα δυνατό ρεύμα που εμφανίζεται κατά καιρούς στο άνοιγμα του σπηλαίου και προκαλεί μικρές δίνες στο νερό.
Σταλαγμίτης-μνημείο
Η περιοχή άρχισε να αποκαλύπτει σταδιακά το αληθινό της πρόσωπο: ένα σύνθετο σύστημα καρστικών σπηλαίων με υπόγεια νερά που κυλούν διαμέσου του ορεινού όγκου του Υμηττού. Η φυσική θερμότητα των νερών αυτών προδίδει μία ακόμα σημαντική πληροφορία: σε πολύ μεγάλο βάθος τα σπήλαια συνδέονται με το ηφαιστειακό τόξο που διατρέχει τα Ελληνικά νησιά.
Οι οχτώ συνολικά αποστολές έχουν φέρει μέχρι σήμερα στο φως κι άλλες συναρπαστικές πληροφορίες. Από τη μελέτη των αεροφωτογραφιών διαπιστώθηκε μια σειρά από τέσσερα βυθίσματα ή δολίνες καθώς και δύο μεγάλα βάραθρα: το γερμανικό και το ανεξερεύνητο Πηγάδι του Διαβόλου. "Το σπήλαιο αναπτύσσεται μέσα από μεσοζωικούς κρυσταλλικούς ασβεστόλιθους, οι οποίοι έχουν αρκετά κενά εξαιτίας της χημικής διάλυσης του πετρώματος", διευκρινίζει ο Βασίλης Γιαννόπουλος από το υπουργείο Πολιτισμού.
Μάλιστα κατά τη διάρκεια της τελευταίας εξερευνητικής κατάδυσης ο Λουίτζι Καζάτι, στενός συνεργάτης του Μπουλάνζ, ανακάλυψε έναν τεράστιο σταλαγμίτη, ο οποίος αποτελεί το βαθύτερο καρστικό σχηματισμό στην Ελλάδα. Το γεωλογικό αυτό μνημείο βρίσκεται σε βάθος 105 μέτρων, περίπου 730 μέτρα από την είσοδο του σπηλαίου. Αυτή η ανακάλυψη άλλαξε ολοκληρωτικά τη θεωρία για τον πρόσφατο σχηματισμό της Μεσογείου. Ο λόγος; Οι σταλακτίτες δε δημιουργούνται ποτέ κάτω από την επιφάνεια του νερού.
Σήραγγα-ρεκόρ
Στην περιοχή υπάρχουν συνολικά 14 διαφορετικές υπόγειες σήραγγες. Η μία απ’ αυτές είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο. Έχει μήκος 800 μέτρα, πλάτος από 60 έως 150 μέτρα, ενώ το βάθος της είναι κατά μέσο όρο τα 80 μέτρα. Οι βυθισμένοι διάδρομοι έχουν συνολικό μήκος 4,3 χιλιόμετρα.
Οι ερευνητικές αποστολές και τα πρώτα επιστημονικά συμπεράσματα ήταν αρκετά για να εξάψουν τη φαντασία αρκετών ερασιτεχνών δυτών. Γύρω από τη Λίμνη της Βουλιαγμένης έχει πλεχτεί ένας μύθος που οφείλεται στην εξαιρετική ορατότητα, στο βάθος, στη θερμοκρασία του νερού και φυσικά στην ομορφιά της. Μέσα όμως σ’ έναν τέτοιο λαβύρινθο από σήραγγες ακόμα κι ένας πεπειραμένος δύτης κινδυνεύει να χάσει τον προσανατολισμό του. "Η σπηλαιοκατάδυση, σε σχέση με τις θαλάσσιες καταδύσεις, διαφέρει όπως η μέρα με τη νύχτα. Μπαίνοντας σ’ ένα σπήλαιο κάποιοι άπειροι δύτες χάνουν το δρόμο του γυρισμού, με αποτέλεσμα να πεθαίνουν", επισημαίνει ο Βασίλης Γιαννόπουλος.
Αποτέλεσμα αυτής της απειρίας ήταν να χάσουν τη ζωή τους οχτώ δύτες. Θανάσιμα λάθη τους ήταν η μη εξοικείωση με το υποβρύχιο περιβάλλον των σπηλαίων και ο ελλιπής εξοπλισμός. Οι περισσότεροι δε διέθεταν ούτε καν το "μίτο της Αριάδνης", ένα νάιλον σκοινί που δένουν οι σπηλαιοδύτες στην είσοδο του σπηλαίου για να μη χάνονται στους υπόγειους λαβυρίνθους. Το 1995 τα σπήλαια έκλεισαν για το κοινό, προς αποφυγή ατυχημάτων. Από τότε επιτρέπονται μόνο οι καταδύσεις για επιστημονικούς σκοπούς.
Ακόμα και οι έμπειροι σπηλαιοδύτες δε διέφυγαν αυτό τον κίνδυνο. Ο Ελβετός Αρν Ονταλίκ, μέλος της αποστολής, εγκλωβίστηκε στη σήραγγα αφού "χτυπήθηκε" από τη μέθη των δυτών, η οποία προκαλείται από το άζωτο. "Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι ήμουν δεμένος με αόρατα σκοινιά, παγιδευμένος σ’ ένα κρυστάλλινο κενό. Τότε κατάλαβα γιατί οι άτυχοι δύτες δε βγήκαν ποτέ από εκεί μέσα". Και συνεχίζει:
"Η βαθιά νάρκωση και το αχανές τούνελ μου δημιούργησαν σύγχυση. Αμέσως έχασα την αίσθηση του βάθους και της απόστασης κι έπεσα σε ζάλη". Ο Ονταλίκ σώθηκε χάρη στην πείρα του αλλά και γιατί χρησιμοποίησε τη φιγούρα ενός άλλου δύτη ως σημείο αναφοράς μέσα στον υπόγειο λαβύρινθο.

Τα οκτώ παράδοξα που επηρεάζουν τις αποφάσεις όλων!


Επηρεάζουν αθόρυβα την κρίση μας
Όλοι μας έχουμε κληθεί κάποια στιγμή στη ζωή μας να πάρουμε μία σημαντική απόφαση.
Μπορεί να εξετάζουμε προσεκτικά τα δεδομένα, να σταθμίζουμε τις εναλλακτικές, να ελέγχουμε τα οφέλη ή τις συνέπειες, ωστόσο, όσο περίεργο και αν σας ακούγετε, η απόφαση μας, εξαρτάται και από άλλους παράδοξους παράγοντες, που σίγουρα δεν περνούν από το μυαλό σας!

Δείτε ποιοι είναι, σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, οι οκτώ παράδοξοι παράγοντες που επηρεάζουν αθόρυβα την κρίση μας και τις αποφάσεις μας, χωρίς να το καταλαβαίνουμε!
Η… κύστη σας!
Ναι, καλά διαβάσατε! Κατά τη διάρκεια μίας ψυχολογικής μελέτης, μια ομάδα εθελοντών ήπιε πέντε ποτήρια νερό, ενώ μια δεύτερη ήπιε απλώς μερικές γουλιές. Σαράντα λεπτά αργότερα (τόσος είναι ο χρόνος που κάνει το νερό να φτάσει στην ουροδόχο κύστη), οι ερευνητές αξιολόγησαν την αυτοσυγκράτηση των συμμετεχόντων, οι οποίοι κλήθηκαν να επιλέξουν ανάμεσα σε ένα χρηματικό έπαθλο 16 δολαρίων, το οποίο θα λάμβαναν την ίδια ημέρα, και σε ένα 30 δολαρίων, το οποίο θα λάμβαναν 35 μέρες αργότερα. Οι εθελοντές του πρώτου γκρουπ επέλεξαν να… κρατηθούν για το μεγαλύτερο χρηματικό ποσό!
Ο… θυμός!
Σίγουρα δεν είναι αυτό που θα περιμένατε! Σύμφωνα με τα συμπεράσματα έρευνας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, ο θυμός μας κάνει να σκεφτόμαστε πιο αναλυτικά, να εξετάζουμε πιο προσεκτικά όλα τα δεδομένα και να παίρνουμε ορθότερες αποφάσεις. Βέβαια, όπως επεσήμαναν οι ερευνητές, η απόφαση που λαμβάνουμε «εν βρασμώ», δεν θα πρέπει να σχετίζεται με το αντικείμενο που προκάλεσε το θυμό μας.
Το… ένστικτο!
Ακόμη και η επιστήμη «παραδέχεται» ότι το ένστικτο ξέρει καλύτερα! Εθελοντές σε ένα πείραμα κλήθηκαν να επιλέξουν το καλύτερο αυτοκίνητο με βάση τα τεχνικά του χαρακτηριστικά. Όπως προέκυψε, η συνειδητή ανάλυση στοιχείων βοήθησε τους συμμετέχοντες να διαλέξουν το καλύτερο αυτοκίνητο, όταν τα στοιχεία που τους παρείχαν ήταν σχετικά απλά. Αντιθέτως, όταν οι λεπτομέρειες άρχισαν να γίνονται πολλές και περίπλοκες, οι ασυνείδητες επιλογές, που βασίστηκαν στο ένστικτο, αποδείχτηκαν οι πιο σωστές.
Το… φύλο του παιδιού σας!
Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε Βρετανία και ΗΠΑ, για κάθε κόρη που αποκτά ένα ζευγάρι, οι πιθανότητες οι ψήφοι τους να «τείνουν» προς τα «αριστερά» αυξάνονται κατά 2%. Το ίδιο ισχύει για τους γιους και τη «συντηρητική» ψήφο.
Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;
Όπως εξηγούν οι επικεφαλής της έρευνας, «εξαιτίας των διακρίσεων στους μισθούς, για παράδειγμα, οι γονείς κλίνουν λογικά προς την αριστερά αν έχουν κόρες, και προς τη δεξιά αν έχουν γιους».
Η… θερμοκρασία!
Και όμως ισχύει! Ερευνητές έδωσαν σε εθελοντές συμμετέχοντες σε πείραμα να κρατήσουν μια ζεστή κούπα καφέ, και σε μερικούς άλλους μία παγωμένη. Στη συνέχεια, τους ζήτησαν να αξιολογήσουν ένα υποθετικό πρόσωπο. Όσοι κρατούσαν τις ζεστές κούπες βρήκαν τον φανταστικό άγνωστο περισσότερο ζεστό, και πιο κοινωνικό, απ’ ότι εκείνοι που κρατούσαν τις κρύες κούπες. Παράλληλα, μία αντίστοιχη μελέτη, είχε δείξει ότι είναι πιο πιθανό να εμπιστευτούμε έναν ξένο ή να δώσουμε φιλοδώρημα όταν η θερμοκρασία είναι πιο υψηλή.
Η… ώρα της ημέρας!
Η κούραση που αισθανόμαστε στο τέλος της ημέρας λειτουργεί αποτρεπτικά στο να λάβουμε αποφάσεις ή να πραγματοποιήσουμε δραστηριότητες, που τις πρωινές ώρες θα κάναμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2011, έδειξε ότι οι εφέσεις που ασκούνταν το πρωί είχαν πολύ περισσότερες πιθανότητες να γίνουν δεκτές από τις απογευματινές, οι οποίες «προσέκρουαν» στην κούραση των δικαστών.
Η… μουσική!
Σύμφωνα με έρευνα, οι συμμετέχοντες που άκουγαν πιο «γρήγορη», uptempo μουσική ήταν καλύτεροι στην λήψη αποφάσεων από εκείνους που σκέφτονταν ενώ έπαιζε slow μουσική στο background. Μάλιστα, τα αποτελέσματα του πειράματος δεν διαφοροποιούνταν ανάλογα με το πόσο απλές ή περίπλοκες ήταν οι αποφάσεις, που καλούνταν να λάβουν οι συμμετέχοντες.
Οι… υπερβολικές επιλογές!
Όπως προέκυψε από ψυχολογική έρευνα, οι άνθρωποι είναι πιο χαρούμενοι όταν έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε περιορισμένες εναλλακτικές. Κατά τη διάρκεια του πειράματος, δύο γκρουπ εθελοντών κλήθηκαν να διαλέξουν μία σοκολάτα. Το πρώτο ανάμεσα σε τριάντα διαφορετικές, ενώ το δεύτερο ανάμεσα σε έξι. Οι εθελοντές στο δεύτερο γκρουπ δήλωσαν στο τέλος του πειράματος περισσότερο ικανοποιημένοι από την επιλογή τους.

Πλάτωνας: "Το σώμα μας εμποδίζει στο κυνήγι της Αλήθειας"


Ο Πλάτωνας λέει: "Το σώμα μας φορτώνει με μύριες όσες ασχολίες για την απαραίτητη επιβίωση μας, ακόμη, αν επισυμβούν κάποιες ασθένειες, μας εμποδίζουν στο κυνήγι της αλήθειας και μας γεμίζουν με έρωτες και επιθυμίες και φόβους και κάθε είδους φαντάσματα και ανοησίες ώστε όπως λέει πραγματικά και η παροιμία, εξαιτίας αυτού δεν μας είναι δυνατόν ποτέ να σκεφτούμε λογικά για τίποτε”.

Πράγματι, πολέμους και επαναστάσεις και μάχες δεν τα προκαλούν τίποτε άλλο παρά το σώμα και οι επιθυμίες αυτού, γιατί, όλοι οι πόλεμοι γίνονται για την απόκτηση χρημάτων.
Τα χρήματα πάλι, αναγκαζόμαστε να τα αποκτούμε για το σώμα, υπηρετώντας τις ανάγκες του, και αν' αυτού δεν βρίσκουμε χρόνο για την φιλοσοφία για όλα αυτά.
Και το χειρότερο από όλα είναι ότι, αν εμφανιστεί κάποια ευκαιρία και στραφούμε με κάτι, παρεμβαλλόμενο παντού (το σώμα) στις συζητήσεις προξενεί θόρυβο και ταραχή και μας τρομάζει, ώστε εξαιτίας του να μην μπορούμε να δούμε την αλήθεια.
Αλλά, αποδείχθηκε ολοκάθαρα σε εμάς ότι, αν σκοπεύουμε κάποτε να γνωρίσουμε κάτι καθαρά, πρέπει να απαλλαγούμε από αυτό και να κοιτάζουμε με την ίδια την ψυχή μας αυτά καθ' εαυτά τα πράγματα και τότε, όπως φαίνεται, θα αποκτήσουμε αυτό που επιθυμούμε και λέμε ότι αγαπάμε (την φρόνηση), όταν δηλαδή πεθάνουμε, όπως το επισημαίνει και ο λόγος, όχι όμως όσο είμαστε ζωντανοί.
Αν, λοιπόν, δεν είναι δυνατόν με το σώμα να γνωρίσουμε τίποτα ολοκάθαρο, (συμβαίνει) το ένα από τα δύο, ή δηλαδή δεν είναι δυνατό πουθενά να γνωρίσει κανείς την αλήθεια ή το μπορούν όσοι έχουν πεθάνει.
Γιατί, τότε θα είναι η ψυχή αυτή καθ' εαυτή χωριστά από το σώμα, νωρίτερα όμως όχι.
Και όσο ζούμε, έτσι, όπως φαίνεται, θα πλησιάσουμε την γνώση, αν δηλαδή δεν παρασυρόμαστε από τις συνήθειες του σώματος και δεν επικοινωνούμε μαζί του, εκτός από την έσχατη ανάγκη, και αν δεν γεμίσουμε από την φύση του αλλά καθαρθούμε από αυτό μέχρι ωσότου ο ίδιος ο θεός μας λυτρώσει.
Και έτσι, αφού απαλλαχθούμε από την αφροσύνη του σώματος, όπως είναι φυσικό, θα βρεθούμε μαζί με παρόμοιους, βλέποντας από μόνοι μας, κάθε τι το ειλικρινές.
Αυτό είναι η αλήθεια.”
Πλούταρχος, "Παραμυθητικός προς Απολλώνιον"

Η Μικρά Ασία των Ελλήνων: Η ανατολή ενός πολιτισμού

 

Η Μικρά Ασία, η… «πατρίδα των αιμάτων και των δραμάτων», όπως την χαρακτήρισε ο μεγάλος Κωστής Παλαμάς, η γη, την οποία πολλοί θέλησαν, πολλοί τραγούδησαν και πολλοί δάκρυσαν ακούγοντας την ιστορία της…
Ανέκαθεν πατρίδα των Ελλήνων, παρά τις αδιάκοπες προσπάθειες για ξεριζωμό και πλήρη αφανισμό τους, «στέκει» ακόμα εκεί μαρτυρώντας την ιστορία της.
Πολλοί νομίζουν σήμερα ότι οι Έλληνες κατοίκησαν μόνο τα παράλια της Μ. Ασίας , άποψη που «ακυρώνεται» από τους χάρτες τόσο των αρχαίων χρόνων όσο και των βυζαντινών. Περίπου 20.000.000 Έλληνες υπήρχαν σε όλο το εύρος της Μ. Ασίας και έγιναν περισσότεροι κατά την βυζαντινή περίοδο, όταν επί Αυτοκράτορα Ηρακλείου και εξής μιλάμε ξανά για μία αμιγώς ελληνική αυτοκρατορία. Λέω «ξανά» καθώς οι Έλληνες είχαν επικρατήσει πολλές φορές αριθμητικά στην Μ. Ασία σε όλο το μήκος της ιστορίας της.
Παρά τους ανηλεείς διωγμούς μεγάλο ποσοστό Ελληνογενών εξακολουθεί να ζει, το ίδιο πολυπληθής, μέχρι σήμερα στην Μ. Ασία, (κρυπτοχριστιανοί, ξεχασμένοι Έλληνες θύματα του γεννιτσαρισμού των Οθωμανών, όπως εξηγεί, μεταξύ των άλλων, και ο Φράγκος Φραγκούλης στο εκτενές βιβλίο του «Ποια Τουρκία, ποιοι Τούρκοι»).
Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή…
Η Μ. Ασία ανέκαθεν υπήρξε εμπορικό σταυροδρόμι, από το οποίο συνήθιζαν να περνούν συχνά οι Έλληνες, προκειμένου να φτάσουν στο βάθος της Ασίας αλλά και στην Αμερική.
Μία από τις φυλές που εγκαταστάθηκαν από τα πολύ αρχαία χρόνια στην περιοχή ήταν η Ίωνες, που ίδρυσαν την περίφημη Ιωνική Δωδεκάπολη, η οποία αποτελούνταν από την Χίο, την Σάμο, την Φώκαια, την Τέως, την Λέβεδο, την Έφεσο, την Πριήνη, την Μίλητο, την Κλαζομεναί, την Ερυθραί, την Κολοφών, την Μυούς και αργότερα την Σμύρνη, που αρχικά ανήκε στους Αιολείς. Κάθε πόλη διατηρούσε την ανεξαρτησία της και ο μοναδικός σκοπός της ένωσής τους ήταν η χάραξη κοινής εξωτερικής πολιτικής (συμμαχία σε περίπτωση εχθρικής εισβολής) και οικονομική αλληλοβοήθεια.
Οι Ίωνες φυσικά δεν περιορίζονταν στα νησιά και τα παράλια της Μ. Ασίας αλλά μετακινούνταν συνεχώς τόσο στην κυρίως Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, την Αίγυπτο,  την Ασία, κλπ.
Δυστυχώς, όταν αργότερα τους επιτέθηκε ο Περσικός στρατός δεν κατάφεραν να κρατήσουν την κυριαρχία τους στην περιοχή και έτσι  τα εδάφη πέρασαν στα περσικά χέρια. Οι εξεγέρσεις, ωστόσο, δεν έλειψαν. Στην ιστορία έμεινε η Άλωση της Μιλήτου το 484π.Χ., που έκανε όλους τους Έλληνες να δακρύσουν.
Έτσι, η «ελλαδίτικη» βοήθεια δεν άργησε να φανεί, γεγονός που εκδίωξε τους Πέρσες από την περιοχή και ώθησε τους Ίωνες να διεισδύσουν στην Αθηναϊκή Συμμαχία και να συνεχίσουν την αλματώδη ανάπτυξή τους.
Ναός Απόλλωνα
Στους Ίωνες αποδίδεται ο γνωστός σε όλους Ιωνικός ρυθμός, ο οποίος κοσμεί τεράστιο αριθμό μνημείων σε όλον τον κόσμο, όπου άφησε το στίγμα του ο Ελληνισμός. Διέπρεψαν ακόμη στον κλάδο της πολεοδομίας, εφευρίσκοντας το Ιπποδάμειο σύστημα, της Φιλοσοφίας, μέσω των Προσωκρατικών Φιλοσόφων (Ηράκλειτος, Θαλής, Πυθαγόρας, Αναξιμένης, Εμπεδοκλής, Αναξίμανδρος, κ.α.), της Ιστορίας (Ηρόδοτος),της Ποιήσης (Σαπφώ, Αλκαίος, Καλλίνος, Ιππώναξ), της Ζωγραφικής (Παρράσιος, Ευήνωρ, Απελλής) και της Επιστήμης γενικότερα (Αρίσταρχος: περιέγραψε το ηλιοκεντρικό σύστημα).
Να σημειωθεί, βέβαια, πως και παλαιότερα ζούσαν Έλληνες στην εν λόγω περιοχή. Ας μην ξεχνάμε τον Τρωικό Εμφύλιο Πόλεμο μεταξύ Αχαιών-Τρώων που ξέσπασε περί το 3.120 π.Χ., όπως υποστηρίζει ο συγγραφέας Κ. Δούκας αλλά και πολλοί άλλοι επιστήμονες. Η Μικρά Ασία-Πόντος μαζί με την σημερινή Ελλάδα-Κύπρο και την «Magna Grecia» αποτελούν την ιστορική αφετηρία του Ελληνισμού.
Ας δούμε όμως τώρα αναλυτικότερα τα επιτεύγματα των Ιώνων και την συμβολή τους στον Ελληνικό πολιτισμό.
Η Έφεσος είναι η διασημότερη πόλη της Ιωνίας και ένα από τα αρχικά ονόματά της ήταν Σαμόρνα, από όπου πήρε αργότερα το όνομά της η Σμύρνη. Έβριθε ναών (Απόλλωνος), θεάτρων (χωρητικότητας 30.000 θέσεων, μεγαλύτερο δηλαδή και από αυτό που φιλοξενούσε τα Μεγάλα Διονύσια στην Αθήνα!) και περίτεχνων οικοδομημάτων (Γυμνάσιο θεάτρου, θέρμες Λιμανιού, Πύλη της Μέδουσας, Πρυτανείο, Ωδείο, κλπ)γενικότερα, τα ερείπια των οποίων υπάρχουν ως σήμερα.
Υπέστη πολλές επιδρομές, λεηλασίες και πυρπολισμούς (Αρτεμίσιο) με αποκορύφωμα το 1404, οπότε συνέβη και η οριστική ισοπέδωσή της από τον Ταμερλάνο.
Αναπαράσταση Ίωνα οπλίτη που κάμπτει Πέρση αντίπαλό του
Γνωστή ήταν η γιορτή «Εφέσια» προς τιμήν του Διονύσου, στην οποία συγκεντρώνονταν Έλληνες άποικοι από πολλές περιοχές.
Εξίσου σημαντική υπήρξε και η πόλη της Μιλήτου, που διέθετε ογδόντα αποικίες κυρίως στον Βορρά! Δώρισε στην ανθρωπότητα μεγάλες προσωπικότητες, όπως αυτή του θεμελιωτή των Μαθηματικών και της Αστρονομίας, Θαλή και τον συνεχιστή του, Αναξίμανδρο, ο οποίος έδειξε στους Σπαρτιάτες την κίνηση των πλανητών βάσει ενός γνώμονα, που κατασκεύασε. Υπήρξε ακόμη ο εισηγητής της Γεωγραφικής Επιστήμης, μιας και σχεδίασε τον πρώτο χάρτη κατοικημένων περιοχών πάνω σε ορείχαλκο!
Η Άλωσή της από τους Πέρσες, κατά την οποία σφαγιάστηκε ολόκληρος ο πληθυσμός και οι γυναίκες πουλήθηκαν σκλάβες, συγκίνησε τον τραγικό ποιητή Φρύνιχο τόσο, που έγραψε την τραγωδία «Μιλήτου Άλωσις», η οποία έκανε όσους Αθηναίους την παρακολούθησαν να ξεσπάσουν σε κλάματα.
Η αρχαία Eλληνική πόλη Στρατονίκεια, τέλος, η μεγαλύτερη μαρμάρινη πόλη στον κόσμο, πρόκειται να συμπεριληφθεί στην προσωρινή λίστα Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Ο καθηγητής Bilal Söğüt του Πανεπιστημίου Pamukkale δήλωσε ότι η Στρατονίκεια είναι μία από τις σημαντικότερες πόλεις στη νοτιοδυτική Μικρά Ασία, η οποία σύμφωνα με τον Στράβωνα, ιδρύθηκε από τον Σελευκίδη βασιλιά Αντίοχο Α’ τον Σωτήρα.
Όλες οι ελληνικές πόλεις της Μ. Ασίας, μερικές ακόμη από τις οποίες θα εξετάσουμε στο επόμενο άρθρο μας, λόγω του μεγάλου όγκου πληροφοριών, προέβαλλαν μέσα από την γλώσσα (να σημειωθεί πως η βασική διάλεκτος του Ομήρου ήταν η ιωνική), την παράδοση, την κουλτούρα και τις τέχνες την καταγωγή τους.
Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός, πως μέχρι σήμερα συνηθίζουμε να λέμε ότι οι Μικρασιάτες είναι οι πιο γνήσιοι Έλληνες…

Περί των ζωντανών αλλά και των ψόφιων αγαλμάτων του προχριστιανικού κόσμου


Μάλιστα κυρίες και κύριοι, πολλά από τα αγάλματα των Αιγυπτίων και των αρχαίων Ελλήνων ήταν ζωντανά!!!
Να που ήρθε η ώρα σας – αν βεβαίως ενδιαφέρεστε – να μυηθείτε στο συγκεκριμένο αυτό μυστήριο. Αν λοιπόν σας ενδιαφέρει το θέμα, δεν έχετε παρά να συνεχίσετε την ανάγνωση.

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΖΩΝΤΩΝ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΘΕΩΝ




Ι) Τά « έμψυχα αγάλματα » των Αρχαίων. – Ορισμός αυτών-
Εις τό έργον του « Περί του μη έμμέτρως χραν την Πυθίαν » (κεφ.9) ο Πλούταρχος πραγματεύεται εν δεύτερον έσωτερικόν μυστικόν:  τό τών  »εμψύχων αγαλμάτων » πού έγνώριζον  οι  Αρχαίοι.
Ιδού τί  α ν α φ έ ρ ε ι :



 » Ο Αριστοτέλης  έλεγεν οτι ό Όμηρος, δια της δυνάμεως τής μεγαλοφυίας του, καθίστα τάς « λέξεις » ζώσας. Το αυτό ηδύνατο νά λεχθεί διά τα καθιερωμένα αγάλματα των θεών,εις την περιοχήν οπού εύρισκόμεθα, οτι αποκτούν ζωήν καί  ότι υπό την προφητικήν ενέργειαν του θεού, συντελούν είς τό νά εκφράζουν την θελησίν των ότι εις αυτά δεν υπάρχει μέρος πού νά είναι κενόν η έστερημένον ευαισθησίας ότι αντιθέτως παντού διατρέχονται από θείαν πνοήν ήτις τά εμψυχώνει. »
Πρόκειται λοιπόν περί αντικειμένων ειδικώς καθιερωμένων, τά οποία υπό την έπίδρασιν τελετουργικών τύπων, φορτίζονται όλοκληρωτικώς διά ψυχικού ρεύματος και είναι τότε εις θέσιν νά εκδηλώσουν προς τά εξω τάς βουλάς του Ουρανού. « Ας ίδωμεν εις τί συνίστανται οί τύποι ούτοι:


ΙΙ) Ή προέλευσίς των.- Ποικιλίαι.-
Αναμφιβόλως έκ της θρησκευτικής Αιγύπτου, ό Πλούταρχος επλούτισε την θεωρίαν, ώς καί τήν έφαρμοζομένην πρακτικήν, του καταπληκτικού τούτου μυστικού. Ή Γη των Φαραώ, εγνώριζε διαφόρων είδών τοιαύτα ζώντα αγάλματα, ηδη από της πλέον παρωχημένης εποχής τής ίστορίας της. Ήσαν κατά πρώτον τά αγάλματα τών θεών, τά εγκατεστημένα είς τους Ναούς και ατινα απετελούν αντικείμενον καθημερινής λατρείας.
Περαιτέρω τά νεκρικά αγάλματα, τά καλούμενα Ουσεμπτί τά οποία έτοποθέτουν πλησίον τών μωμίων εις τάφους, διά νά προφυλάξουν καί εξυπηρετήσουν τους θανόντας. Τέλος οί  » Φύλακες του Κατωφλίου » εγκαθιστάμενοι είς τήν είσοδον ενός τάφου ή ενός Ναού. Η Σφίγξ της Γκίζας είναι το γνωστότερον και τό πλέον κολοσσιαίον εν προκειμένω δείγμα. Άπό χιλιετηρίδων ολοκλήρων
Ίσταται ακλόνητος εν τη έρήμω, πρό της Μεγάλης Πυραμίδος – (2)
« Ο τάφος του Τούτ-Άνκχ-Άμμών, μάς παρέχει ένα άλλο παράδειγμα. “Όταν οί νεώτεροι αρχαιολόγοι ήδυνήθησαν νά είσέλθουν γεμάτοι άγωνίαν, είς τό πολυτελές ενδιαίτημα της αιωνιότητας του «αιρετικού» Φαραώ, προσέκρουσαν κατά πρώτον ενώπιον του θεού Άνούβιδος, υπό μορφήν τσακαλιού, όστις, αντιμετωπίζων τους εισβολείς, προεφύλαττε τόν ιερέα του κατά τόν τελευταίον του ύπνον. (3)

III)   Η καθιέρωσίς των
Διάφοροι όροι ήσαν προκαθωρισμένοι, ίνα εν άγαλμα εξ αψύχου ύλης, καταστή  άστρικώς « εμψυχον » και δεχθή ψυχικόν φορτίον.
Α)    Εδει κατά πρώτον νά εχη  σκαλισθη επί ουσίας δυναμένης  νά  συλλέξη  καί  συσσώρευση  τούτο. Όπως, ώρισμένα  σώματα  δύνανται   νά   συγκρατήσουν και διαβιβάσουν ηλεκτρικά φορτία (τά   καλούμενα   « καλοί   αγωγοί ») καθ” όμοιον   τρόπον υπάρχουν καί  σώματα ικανά   νά   δεχθούν   και  να συγκρατήσουν  φορτία μαγικής   δυνάμεως.Τοιαύτα   είναι   κυρίως : τό  ξύλον, ό λίθος , τό  μάρμαρον, ό πεφρυγμένος  πηλός, τό έλεφαντοστούν, εξαιρέσει παντός μετάλλου. Τά  περισσότερα  ών  αιγυπτιακών αγαλμάτων, απετελούντο εκ χρωματισμένου ξύλου. ( Ξόανα)
Όλοι   οι   αποκρυφισταί θα εκπλαγούν από την χρησιμοποίησινταύτην: δέν φαίνεται ή μαγική δύναμις νά όμοιάζη προς εν είδος αντι-ηλεκτρισμού οστις, αντιθέτως προς τό σύνηθες ήλεκτρικόν ρεύμα, κυκλοφορεί μόνον  διά μέσου μονωτικών σωμάτων καί  αντιστρόφως συγκρατείται υπό των μετάλλων καί τών άλλων συνήθων αγωγών ; (4)
β)  Επρεπε , πέραιτέρω, τό άγαλμα νά άποτελέση αντικείμενον ίδιαιτέρου καθιερωτικού τύπου. Επρόκειτο νά έμποτισθή διά ζώντος τινός φορτίου, Ό σοβαρός αυτός χειρισμός εκαλείτο « Τυπικόν του άνοίγματος του στόματος » και περιγράφεται λεπτομερώς εις τους νεκρικούς παπύρους. (5)
Δυνάμεθα νά τό ανασυνθέσωμεν σχηματικώς ώς εξής:
1 ) Κάθαρσις: Το προς εμψύχωσιν άγαλμα υπεβάλλετο πρώτον εις κάθαρσιν διά τών τεσσάρων στοιχείων: τό  ετοποθετούν επί βάσεως εξ άμμου καθηγιασμένης (στοιχείον γη)” ήρχιζον κατόπιν να τό θυμιάζουν επί μακρόν,ώστε νά περιβληθή υπό νεφέλης αρωματικών καπνών  (πύρ – αήρ)* τέλος τό έρράντιζον μέ ήγιασμένον ύδωρ ,φυλαττόμενον εντός τεσσάρων λειτουργικών υδριών (ύδωρ).
2) Ζωογόνησις: Μετά ταυτα ο είς έκ τών τεσσάρων ίερουργών,προέβαινεν εις τό τελετικόν « άνοιγμα του στόματος καί τών οφθαλμών » του αγάλματος,διά τού μικρού του δακτύλων καί βοήθεια τελετικών οργάνων. Παρουσίαζον τότε ενώπιον του αγάλματος τόν αριστερόν έμπρόσθιον πόδα καί τήν αίμάσουσαν καρδίαν ενός βοός,νεωστί θυσιασθέντος: έπλησίαζον τοιουτοτρόπως τάς ζωτικάς απόρροιας τού ζώου,πρό τών χειλέων τού αγάλματος. Εχρίετο τέλος τό στόμα του διά βουτύρου καί διεβρέχετο διά γάλακτος .
3) Τελική φόρτισις:  Προέβαινον μετά ταύτα είς τόν σπουδαιότατον χειρισμόν,της επιθέσεως τών χειρών επί του αγάλματος: βοήθεια ζωογόνων διελεύσεων ο τελετουργός παρείχεν είς αυτό άστρικήν έμψύχωσιν . ( 6)
Η τελετή επερατούτο δια του εξωραϊσμού τού θεού:
εψιμυθίωνον τό άγαλμα, τό έχρωμάτιζον και έπήλειφον αυτό, τό εντυνον με 4 χρωματιστά ενδύματα και το έθυμίαζον. Ή τελετουργία αύτη συνωδεύετο υπό ιερών ψαλμωδιών,αναγκαίων διά την έπιτυχίαν του χειρισμού. Διότι ό Λόγος έχει μαγικήν τινά επίδρασιν, υψίστην αποτελεσματικότητα καί σημαντικήν δημιουργικήν δύναμιν.
« Ό τύπος εις τους Αιγυπτίους, γράφει ο καθηγ. Φράνς Κιουμόν ( 7), εχει  αξίαν πολύ μεγαλειτεραν από κείνην που του άποδίδομεν κατά τάς ημέρας μας “Κέκτηται αυτός καθ” εαυτόν λειτουργικής τίνος ισχύος, οίαιδήποτε καί αν είναι αι προθέσεις του λειτουργούντος, Ή άποτελεσματικότης της προσευχής δεν εξαρτάται από τάς ενδόμυχους διαθέσεις του μύστου, άλλ” εκ της επακριβούς προφοράς των λέξεων, εκ του τονισμού αυτών καί εκ τών χειρονομιών που τάς συνωδεύουν. Αι καθιερωμέναι λέξεις είναι μία επωδή  πού υποχρεώνει τάς ανωτέρας δυνάμεις νά υπακούσουν εις τόν τελετουργούντα, οποιοσδήποτε καί αν είναι ο ύπ” αυτού επιδιωκόμενος σκοπός. Κατά τάς καθιερώσεις η πρόσκλησις του ίεροφάντου τάς έξηνάγκαζε νά έλθουν διά νά -εμψυχώσουν τα αγάλματα των καί ό λόγος του εδημιούργει ουτω τας θεότητας. »
 Ωστε εάν μία θεότης έπικληθή συμφώνως προς τους καθιερωμένους τύπους, είναι έξηναγκασμένη νά υπακούση, ιδίως εάν γνωρίζωμεν νά προφέρωμεν τό πραγματικόν της όνομα. »
Ό Πλούταρχος αφ” ετέρου,υπενθύμισε τήν ιδίαν θεωρίαν διότι εις εν τών « Ρωμαϊκών προβλημάτων » του (8),αποκαλύπτει ότι οι Ρωμαίοι ειχον μίαν κατ” έξοχήν προστάτριαν θεότητα, ής ήτο απηγορευμενον να προφέρεται το όνομα.
Κάποιος Βαλέριος Σωρανός,απέθανε κατά τρόπον ανεξήγητον διότι άπερισκέπτως τό έπρόφερε.
 
IV)  Ερμηνεία τών τύπων τούτων.
Ή προσεκτική μελέτη της λειτουργίας ταύτης, μας άγει νά διατυπώσωμεν τρεις διακεκριμένες ύποθέσεις, ίνα έξηγήσωμεν τήν όσιριδοποίησιν ταύτην τών αγαλμάτων.(9)
Πόθεν ο ιεροφάντης ήντλει την αναγκαίαν έκείνην δύναμιν διά την επιτέλεσιν τής σημαντικής ταύτης μαγικής πράξεως ;
1)   Υπήρχεν εν αύτώ τω ίδίω; Έχανε  μήπως κατά τήν στιγμήν τής εμψυχώσεως του  αγάλματος μέρος τής ιδίας του ζωτικότητος ίνα τήν μεταγγίσει  εις  αύτό , όπως  εν  ήλεκτρισμένον σώμα χάνει μέρος του φορτίου του όταν τό μεταβιβάζει εις άλλο σώμα, χαμηλότερου δυναμικού )
Εις τήν περίπτωσιν ταύτην  , έμψύχωσις του αγάλματος θά έγίνετο εις βάρος του χειριστού, παρέχοντος ελευθέρως μέρους τής ζωτικότητός του, όπως γίνεται και προκειμένου περί τής γονιμοποιήσεως, ενθα ο πατήρ εκπέμπει μέρος της δυνάμεως του προς τά εξω, μέ σκοπόν νά δώση γένεσιν εις το τέκνον του.
2) Ο τελετουργός αρκείται νά προβάλη επί του αγάλματος, ενεργεία απλής επαγωγής, τάξεως μαγικής, άστρικήν
αντανάκλασιν τής βουλητικής του ορμής;
Εις τήν περίπτωσιν ταύτην δεν θά έχανε τίποτε από τόν εαυτόν του, εις όφελος του θεού, καθ” όμοιον τρόπον πού ο άνθρωπος ουδέν χάνει όταν προβάλλη τήν ακριβή του εικόνα επί κατόπτρου.
3)  Η τέλος, χωρίς νά χάση τίποτε από τήν προσωπικήν του ζωτικότητα και χωρίς νά ακτινοβολήση προς τά εξω εν φορτίον έξ επαγωγής,ό χειριστής    επετύγχανε, χρησιμοποιών τά  άποτελέσματα μιας ιεράς τελετουργίας, τήν κάθοδον επί του αγάλματος μιάς ουρανίου ακτίνος δεδομένου ότι εις κάθε λατρείαν, εις εξουσιοδοτημένος ίερεύς,σύνδεσμος άμεσος μεταξύ ουρανού και γής, έχει την δυνατότητα νά πραγματοποίηση την ενωσιν ταύτην μεταξύ του  Ανω και Κάτω.
Φαίνεται ότι ή τρίτη αυτή υπόθεσις, είναι η πλέον προσαρμοζόμενη  προς την έσωτερικήν παράδοσιν όλων των αιώνων.
 
V) Τά αποτελέσματα των τύπων τούτων .
 Ας προσπαθήσωμεν τώρα νά καθορίσωμεν τά αποτελέσ¬ματα των ποικίλων τούτων τύπων.
Προς τί η έμψυχωσις των αγαλμάτων των θεών και η χρησις των ζωντανών αγαλμάτων;
Εδώσαμεν την απάντησαν ανωτέρω. κατά πρώτον διά να έπιτευχθή η κάθοδος των θεών είς τους Ναούς, ίνα δέχωνται ούτοι τας εκδηλώσεις σεβασμού τών πιστών και νά έκπληρώνουν τάς δεήσεις των. Εις τίνα Ιερά ο Θεός επέτρεπεν εις τους ασθενείς νά κοιμώνται παρά το αγαλμά των, οπότε, εν όνείρω,παρουσιαζόμενος ούτος, προδιέγραψε τά χρήσιμα εις αυτούς φάρμακα. (10)                                           
Είτα δια νά εμποτίσουν ώρισμένας συμβολικάς παραστά¬σεις δι αποτελεσματικών δυνάμεων , ικανών νά αποκρούσουν ή νά διαλύσουν κάθε κακοποιόν έπίδρασιν. Ουτω εξηγείται η πολλαπλή χρησιμοποίησις εμβλημάτων και περιάπτων, τόσον συνήθων εις τόν θρησκευτικόν βίον τών Αιγυπτίων.(11)
Τέλος ίνα προκαλέσουν επί τών μεμυημένων ποιάν τίνα διορατικότητα. Ή παρουσία τών ζώντων αγαλμάτων εξήσκει έπ” αύτών όλως ασυνήθεις επιδράσεις και είχεν ύπερσυνήθη αποτελέσματα.
Ό Σουΐδας αναφέρει εν περίφημον παράδειγμα τοιούτου φωτισμού τών πιστών, διά πλησιάσεως αυτών προς τό έμψυχον άγαλμα. Άφηγείται ότι εις τών τελευταίων μυστών της αιγυπτιακής γης, ο Ηραίσκος , ήδυνατο να δοκιμάση ευθύς ως παρετήρει τό βλέμμα ενός θείου αγάλματος, εάν ο θεός είχεν έμψυχωθή ή οχι.   “Εις την – όψιν ενός ζωογονημένου αγάλματος , λέγει ό λεξικογράφος, ή καρδία του έπαλλεν ιδιαζόντως, ή ψυχή του και τό σώμα του κατελαμβάνοντο υπό θείου ενθουσιασμού, ως εάν ένεπνέετο ύπό του θεού. » (12)
Μήπως και κατά τάς ημέρας μας, δέν υπάρχουν  Έλληνες μύστες, οι οποίοι δι” άπλού βλέμματος δύνανται να διαπιστώσουν εάν ένα άγαλμα είναι καθηγιασμένον ή όχι;    (13)
Άλλ” ο ορισμός του Πλουτάρχου φαίνεται οτι δίδει εις τά έμψυχα αγάλματα και μίαν άλλην ιδιότητα : αναφέρει περί  τίνος προφητικού  πνεύματος.
Μία πολύ γνωστή περικοπή εξ ενός τών βιβλίων  Ερμού τού Τρισμεγίστου, μας παρέχει επί του ειδικού τούτου σημείου , ένδιαφερούσας λεπτομέρειας. Πρόκειται περί τού διαλόγου του Ασκληπιού   (14) όπου ο Ερμής ομιλεί πειρί των ζώντων αγαλμάτων ως ακολούθως και συμπληρώνει τας ανωτέρω δοθείσας επεξήγησεις μας.
Έρμης:   Εννοώ τά έμψυχα αγάλματα, πλήρει αισθημάτων καί εμπνεύσεως, τά οποία εκτελούν τόσα καί τοιαύτα. Τά προφητικά αγάλματα, τά οποία προλέγουν τό μέλλον διά τών ονείρων καί διά παντός άλλου τρόπου.Τά όποια μας προκαλούν τήν νόσον ή μας θεραπεύουν από τους πόνους άναλόγως τής αξίας μας. »(15) .
Αναπτύσσουν εις τους μύστας καταπλητικάς διορατικάς ικανότητας, διά τών οποίων δύνανται νά προίδουν τά μέλλοντα. Αι αποκαλύψεις αύται πραγματοποιούνται είτε διά τής οδού τών ονείρων , είτε διά άλλης οδού: εμπνεύσεις, ενοράσεις, διοράσεις, εκστατικαί καταστάσεις.
Δύνανται ωσαύτως νά ανακουφίσουν ή νά θεραπεύσουν τάς νόσους ή καί ακόμη νά κολάσουν τους μοχθηρους, τους ασύνετους, τους αδιακρίτους.(16)
Διότι ανέκαθεν  ο  ουρανός  επεσκέφθην  τήν  Γήν, συνεχήςκαί αδιάλειπτος επικοινωνία συνέδεσε τήν θεότητα με τούς ιερείς της, οι  δε λάτρεις της, ως καί ώρισμένα καθιερωμένα αντικείμενα, εδέχθησαν διά της ενεργείας των ιερών τύπων, ζωήν αιώνιον.
(17)
Ό Ίάμβλιχος διδάσκει περαιτέρω ότι ο μεμυημένος δύναται νά εξυψωθή δια τεσσάρων διαδοχικών βαθμών,είς την κατάστασιν της μυητικής τέλειώσεως. Διά νά τεθή εις επικοινωνίαν με τόν Ουρανόν, πρέπει προ παντός άλλου νά ζήτηση την έπικουρίαν των « εμψύχων αγαλμάτων » τά οποία χρησμοδοτούν. »(13)
Καί ο Πορφύριος ,ό διδάσκαλος του , προηγήθη αΰτού έπί του  θέματος τούτου.. αναγνωρίζων ως νόμιμον την χρησιμοποίησιν της βοηθείας των ζώντων αγαλμάτων, είς  το δυστυχώς απωλεσθέν έργον του:  » Αι εικόνες τών θεών » του οποίου όμως ο Ευσέβιος διέσωσε πολύτιμα αποσπάσματα. (19)
« Θα ομιλήσω πρός τους μύστας, λέγει. Μακράν του τόπου τούτου,οί βέβηλοι. Θά αποδείξω ότι ή αντίληψις κατά τήν οποίαν οί άνθρωποι αναπαριστούν τήν ίδέαν του Θεού καί τάς δυνάμεις του , διαίσθητών εικόνων,οφείλεται εις εμπνευσιν τής θείας Σοφίας* διότι χάρις είς αύτάς ,επιτυγχάνουν νά δώσουν όρατήν μορφήν εις τό φύσει αόρατον. Αι παραστάσεις όμως αύται προορίζονται μόνον δι” εκείνους οι όποιοι γνωρίζουν νά άπομαντεύουν τά θεία,τόσον επί των αγαλμάτων, όσον καί εις τά βιβλία. Τωόντι εις τά βλέμματα των άμυήτων εν είδωλον αποτελείται απλώς εκ ξύλου η λίθου.(20) Τούτο άλλως τε δεν με εκπλήττει,διότι ομοιάζουν ούτοι προς τους άξεστους ανθρώπους πού βλέπουν εις μίαν στήλην απλώς συσσώρευσιν λίθων, εις τάς πινακίδας μόνον τήν ούσίαν   του ξύλου καί εις εν βιβλίον μόνον τά φύλλα του πάπυρου,.. »
Καί συμπεραίνει ως έξης : « Οι θεοί δέν περιωρίσθησαν εις τό νά αποκαλύψουν μόνον τόν τρόπον δι” ου πρέπει νά λατρεύωνται καί τάς συνήθειας των, έδίδαξαν επίσης εις τους ανθρώπους ποία είναι τά αντικείμενα πού τους ευχαριστούν καί ποίοι οι νόμοι οί οποίοι τους κάμνουν νά υποκύψουν εις τήν Ανάγκην. Ποίας θυσίας επιθυμούν, ποίας ημέρας πρέπει νά θεωροαν οί ανθρωτιοι ως αίσίας καί ποίας  ως απαισίας. Ποίον σχήμα πρέπει να δίδουν εις τά  αγάλματα των, υπό ποίαν  μορφήν εμφανίζονται οί ίδιοι, ποίους τόπους κατοικούν, με μίαν λέξιν, δέν υπάρχει τύπος τηρούμενος κατά τάς τελετάς, όστις δέν απεκαλύφθη ύπ” αύτών των ιδίων. »  (21 )
Συνεπώς τά αγάλματα των θεών,δεν ειχον απλώς επιβληθή είς τούς πιστούς συνεπεία θείας βουλήσεως. Δέν εχρησιμοποιούντο απλώς προς διακόσμησιν τών ελληνικών η αιγυπτιακών Ναων : ήσαν προσέτι ή ψυχή αυτών. « Τά εκόσμουν, τά ελάτρευον, τά κατησπάζοντο. » (22)
Ενίοτε μάλιστα, τό πνεύμα δι” ου ήσαν έμπλεα, έξεδηλούτο με φαινόμενα μετεωρισμού.  Ο Λουκιανός περιγράφει τοιαύτα φαινόμενα είς το  παράδοξον έργον του « Περί τής Συρίας Θεάς »:  
« Οταν ο Απόλλων τής ίεραπόλεως θέλη νά χρησμοδοτήσει, λέγει, (23) αρχίζει νά δονήται επί του βάθρου του. Αμέσως τότε οι ιερείς τόν ανεγείρουν καί τόν κρατούν επί τών ωμών των, οπότε,διά τών ωθήσεων τάς οποίας ούτοι διαισθάνονται, κατευθύνουν τήν πορείαν των. »
Καί εξηγεί οτι τό άγαλμα οπισθοχωρεί διά νά εκδηλώση τήν αποφατικήν του γνώμην ενώπιον μιας επιχειρήσεως, η προχωρεί διά νά εκδήλωση τήν συγκατάθεσίν του τοιουτοτρόπως ο Ίεροφάντης λαμβάνει αντίληψιν τής θελήσεως του θεου, αφού τόν ερωτήσει ύψηλοφώνως.
Είς τους  Ελληνας τά έμψυχα αγάλματα άνεκοίνουν τους χρησμούς των δι” αλλων μέσων: ένέπνεον είς τους συμβουλευόμενους αυτά προγνωστικά όνειρα  επηρέαζον την Πυθίαν, διά του στόματος τής οποίας καί υπό τήν έπίδρασιν του  Θεού, ελάμβανον τάς άναμενομένας απάντησεις. Σημειώσωμεν παρεμπιπτόντως ότι ή ιέρεια, είς κατάστασιν έξωτερικεύσεως ήτο μεμονωμένη από του εδάφους, διά του χρυσού τρίποδος.
Θά ήτο τολμηρόν νά πιστεύσωμεν ότι τά αγάλματα τών θεών έχρησιμοποιουντο αποκλειστικώς εις τό νά φωτίσουν τους πιστούς επί τών γεγονότων πού έμελλον νά συμβούν. Εις την πραγματικότητα τά συνεβουλεύοντο εις πλείστας όσας περιπτώσεις. Οι ιδιώται έλάμβανον τάς λύσεις διά τάς οποίας ενδιεφέροντο. Αι πόλεις και τά κράτη έζήτουν την συβουλήν του Θεού διά τάς βλεψεις των. Και ουτω τά Μαντεία έσχον εις την ιστορίαν της αρχαίας  Ελλάδος, σημαντικήν επίδρασιν.
Αντιλαμβανόμεθα κατόπιν τούτων, με ποίαν ζέσιν ό Πλούταρχος, Άρχιερεύς του Ναού του Απόλλωνος εν Δελφοίς  εξήσκησε καθημερινώς τους εκ παραδόσεως τύπους πού του έπεβάλλοντο λόγω αξιώματος, με ποίον ένθουσιασμόν υπερησπίσθη τά μαντεία εναντίον των επιθέσεων τών επικούρειων καί τών στωικών καί με ποίον σεβασμόν ηρώτησε τά θεια αγάλματα περί τών ενδιαφερόντων αυτόν ζητημάτων  δεν ήσαν άλλως τε έμπλεα αύτου τούτου του πνεύματος του Θεού;
Πως λοιπόν θα άφηναν οι πρόγονοί μας να καταστρέψει η Χριστιανική λαίλαπα τα εμψυχωμένα αγάλματα; Όπως και προ κάθε πολέμου η πολιτεία φροντίζει να αποκρύψει τα εκθέματα των μουσείων για να τα προστατεύσει, έτσι συνέβη και εκρύφθησαν εις απόρρητα μέρη, μέσα στα βουνά, εις βαθυτάτους στοάς τα  ιερά ημών αγάλματα τα οποία αναμένουν την στιγμήν για να αποκαλυφθούν ξανά εις ημάς ή τους απογόνους μας, όταν η περίστασις καταστεί πρόσφορος.