Φρήντριχ ΝΙΤΣΕ: Ο ποταπός τρόπος που οι θρησκευτικές δομές ιστορικά επιδίωξαν να ελέγξουν τη σκέψη των μαζών

Ο γιος καθολικού πάστορα με αυστηρή χριστιανική στερεότυπη ανατροφή που με την ολοκλήρωση των σπουδών και στην θεο...λογία, απέρριψε τα δουλικά κελεύσματα του εβραιο...χριστιανισμού, γράφει εξαπολύοντας τους μύδρους του για τους <παπάδες> τους οποίους γνώριζε εκ των έσω.

[Ο άνθρωπος δεν πρέπει να κοιτά έξω, δεν πρέπει να κοιτά μέσα στον εαυτό του, δεν πρέπει να κοιτά τα πράγματα με εξυπνάδα και προσοχή για να μάθει, δεν πρέπει να κοιτά καθόλου, πρέπει να υποφέρει με τέτοιο τρόπο ώστε να χρειάζεται πάντα τον ιερέα....]

Το άνω απόσπασμα προέρχεται από το έργο του «Ο Αντίχριστος» και αποτελεί μια από τις πιο αιχμηρές και σκωπτικές του επιθέσεις ενάντια στο ιερατείο και τη θρησκευτική ηθική.

Ο Νίτσε δεν εκφράζει τη δική του επιθυμία για το πώς πρέπει να ζει ο άνθρωπος, αλλά αντιθέτως περιγράφει σαρκαστικά τη «λογική του ιερέα»!

Σύμφωνα με τη φιλοσοφία του:

-Η επινόηση της ΑΜΑΡΤΙΑΣ:

Ο Νίτσε υποστηρίζει ότι έννοιες όπως η ΑΜΑΡΤΙΑ, η ΕΝΟΧΗ και η ΤΙΜΩΡΙΑ κατασκευάστηκαν σκόπιμα από το ΙΕΡΑΤΕΙΟ για να κρατούν τον άνθρωπο σε κατάσταση ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ.

-Η καταπολέμηση της ΓΝΩΣΗΣ:

Για να ευδοκιμήσει η ΕΠΙΣΤΗΜΗ και η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΗ, απαιτείται ένας άνθρωπος ευτυχισμένος, με πλεόνασμα χρόνου και πνεύματος. Η θρησκευτική δομή, κατά τον Νίτσε, επιδιώκει να κάνει τον άνθρωπο δυστυχισμένο, ώστε να μην έχει τη δύναμη να παρατηρήσει με εξυπνάδα τον κόσμο ή τον εαυτό του.

-Η εξάρτηση από τον <ΣΩΤΗΡΑ>:

Κρατώντας τον άνθρωπο σε διαρκή ΕΝΟΧΗ και πόνο, το ιερατείο εξασφαλίζει ότι ο πιστός θα νιώθει πάντα την ανάγκη του μεσάζοντα ιερέα για να βρει τη λύτρωση, καθιστώντας τον έτσι χειραγωγήσιμο.

Σκοπός του Νίτσε με αυτή τη διατύπωση είναι να προτρέψει τον άνθρωπο να σπάσει αυτά τα ΔΕΣΜΑ, να κοιτάξει με θάρρος τόσο προς τα έξω όσο και μέσα του και να διεκδικήσει την ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ του ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.

Ανάλυση των επιμέρους στοιχείων της προσέγγισής του από την οποία προκύπτουν οι παρακάτω 3 άξονες:

1ος) Η απαγόρευση της ΓΝΩΣΗΣ-ΕΡΕΥΝΑΣ:

Το να μην κοιτάζει κανείς ούτε έξω στον κόσμο, ούτε μέσα του <ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ>, και το να μην εξετάζει τα πράγματα με εξυπνάδα, στερεί από τον άνθρωπο την ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ και την Επιστημονική παρατήρηση.

2ος) Η εργαλειοποίηση του <ΥΠΟΦΕΡΕΙΝ>:

Ο πόνος και η δυστυχία δεν αντιμετωπίζονται ως προβλήματα προς επίλυση, αλλά ως μια μόνιμη κατάσταση που κρατά τον άνθρωπο ευάλωτο.

3ος) Η ανάγκη για τον <ΜΕΣΑΖΟΝΤΑ>:

Όταν ο άνθρωπος είναι τυφλός, φοβισμένος και πονεμένος, αδυνατεί να στηριχτεί στις δικές του δυνάμεις και έτσι καθίσταται αναγκαίος ο ιερέας ο οποίς ως μορφή αυθεντίας, εμφανίζεται ως ο μοναδικός κάτοχος της παρηγοριάς και της σωτηρίας.

Συμπερασματική καταληκτική αναγωγή:

Η φιλοσοφική κριτική του ΝΙΤΣΕ αναφέρετα στην ΗΘΙΚΗ των ΣΚΛΑΒΩΝ- <SLAVE MORALITY> που προάγει το εβραιοχριστιανικό δόγμα, τοποθέτηση που θυμίζει έντονα το ΠΝΕΥΜΑ του ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ στηλιτεύντας τον ποταπό τρόπο που ορισμένες θρησκευτικές δομές ιστορικά επιδίωξαν να ελέγξουν τη σκέψη των μαζών