Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Πως να σκοτώσεις Μη - Εβραίους

«Κατά δε το μεσονύκτιον ο Κύριος (αυτοπροσώπως) επάταξε παν πρωτότοκον εν τη γη της Αιγύπτου... και έγινε μέγας θρήνος στην Αίγυπτο... και δεν ητο οικία εις την οποίαν δεν υπήρχε νεκρός». Εξ.12.29-30. 

«Εξολόθρευσε κάθε τι απ’ τους Αμαληκίτες
, μη λυπηθείς, αλλά εξόντωσε άνδρες, γυναίκες και παιδιά, από νήπια έως και θηλάζοντα, βόδια, πρόβατα, καμήλες και όνους». (Μασ.) Α΄Σαμ.15.3. ή (Ο΄)Α΄Βασιλειών 15.3.

«Ούτω θέλεις κάμει εις πάσας τας πόλεις τας πολύ μακράν από σου...  δεν θέλεις αφήσει ζων ουδέν έχον πνοήν· αλλά θέλεις εξολοθρεύσει αυτούς κατά κράτος». Δευτερονόμιο 20.10-17 


 «Κι εσύ Βαβυλώνα γρήγορα θα καταστραφείς και μακάριος όποιος σου ανταποδώσει όσα έκανες! Μακάριος όποιος πιάσει και συντρίψει τα βρέφη σου στο βράχο»! Β.Β. Ψαλμός (ΡΛΖ) 137 ή (Ο΄) Ψαλμός 136. και Ησαΐας 13.17-22. 

Ονησάνδρου…«Στρατηγικόν»

Επιτύμβια επιγραφή του Quintus Veranius — στον οποίο  ο Ονήσανδρος αφιέρωσε το "Στρατηγικόν"_μουσείο Ρώμης
Επιτύμβια επιγραφή του Quintus Veranius — στον οποίο ο Ονήσανδρος αφιέρωσε το “Στρατηγικόν”_μουσείο Ρώμης
O Ονήσανδρος ή Ονάσανδρος (1ος αιώνα μ.Χ) ήταν Έλληνας Πλατωνικός φιλόσοφος και συγγραφέας του «Στρατηγικού» μια εμπνευσμένη μελέτη σχετικά με τα καθήκοντααρετές και προσόντα των στρατηγών. Το εν λόγω έργο είναι αφιερωμένο στον Κουΐντο Βεράνιο Νέπο (Quintus Veranius Νepus) ο οποίος διετέλεσε Ύπατος το 49 μ.Χ. και Λεγάτος της Βρετανίας.
 
Το έργο του απετέλεσε πρότυπο για τα στρατιωτικά ημερολόγια – χρονικά των Βυζαντινών αυτοκρατόρων Μαυρικίου (Flavius Mauricius Tiberius Augustus – 539 έως 602), Λέοντα ΣΤ’ του Σοφού (866 έως 912) και του Δούκα και Εκλέκτορα της Σαξονίας Maurice (1521 έως 1553).
 
To «Στρατηγικόν» αποτελεί είναι μία από τις σημαντικότερες πραγματείες στα αρχαία στρατιωτικά θέματα και παρέχει σπάνιες πληροφορίες για τις Ελληνικές στρατιωτικές τακτικές, ιδίως όσον αφορά στην αξιοποίηση του ελαφρού πεζικού στη μάχη. Βασίζεται δε στο έργο του Αινεία του Τακτικού εξέχοντα στρατηγικού και στρατιωτικού αναλυτή του 4ου π.Χ αιώνα.
 
Επιπλέον ο Ονήσανδρος συνέγραψε υπόμνημα στην Πολιτεία του Πλάτωνα το οποίο όμως δεν έχει διασωθεί.
 
Ακολουθεί η απόδοση στην νεοελληνική του «Προοιμίου» και «περί αιρέσεως στρατηγού» στην οποία κατεβλήθη προσπάθεια διατήρησης των νοημάτων και εννοιών που διατυπώνονται στο πρωτότυπο κείμενο.
 
Προοίμιον
Είναι πρέπον πιστεύω, να αφιερώσω μονογραφίες για την ιππευτική τέχνη, ή την θήρα (κυνήγι) και την αλιεία, ή την γεωργία, για τους άνδρες που είναι αφοσιωμένοι στις εν λόγω δραστηριότητες, αλλά μια πραγματεία για την στρατιωτική επιστήμη, ω Κουΐντε Βεράνιε, πρέπει να είναι αφιερωμένη στους Ρωμαίους και ειδικά σε όσους έχουν φθάσει στο αξίωμα του Γερουσιαστή και οι οποίοι μέσω της σοφίας του Καίσαρα Αύγουστου απέκτησαν τα αξιώματα του Υπάτου ή Στρατηγού, αμφότερα λόγω της στρατιωτικής τους θητείας (μακρά εμπειρία) αλλά και λόγω της διάκρισης των προγόνων τους.
 
Έχω αφιερώσει αυτήν την πραγματεία κατά κύριο λόγο σε αυτούς, χωρίς να τους θεωρώ ανίκανους για ηγεσία, αλλά έχοντας ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στο γεγονός, ότι η άγνοια είναι άσχετη με την επιτυχία, ενώ η γνώση μαρτυρεί υπέρ του καλώς καμωμένου.
 
Για το λόγο αυτό, εάν αυτό που εκπόνησα έχει ήδη επινοηθεί από άλλους, ακόμη και τότε θα χαιρόμουν, επειδή δεν έχω εφεύρει στρατηγικά διδάγματα, αλλά προσπάθησα να συνεισφέρω στην τέχνη της στρατηγικής και της σοφίας που κληροδοτούν χρήσιμα διδάγματα στους μεταγενέστερους. Θα είμαι τυχερός αν θεωρηθώ ικανός, από τους εν λόγω άνδρες, στην καταγραφή μιας συνοπτικής αποτίμησης σε αυτά που έχουν ήδη επιτύχει οι Ρωμαίοι μέσω των θαυμαστών τους πράξεων.
 
Απομένει να πω με θάρρος για την εργασία μου, ότι θα είναι ένα σχολείο για καλούς στρατηγούς και ένα απολαυστικό αντικείμενο μελέτης για έμπειρους διοικητές σε καιρούς ειρήνης και εμείς πρέπει να γνωρίζουμε, αν μη τι άλλο, για το ποιό λόγο ορισμένοι στρατηγοί έχουν αποτύχει, ενώ άλλοι έχουν ακμάσει και αποκτήσει φήμη και να εξετάσουμε κυρίως την ανδρεία των Ρωμαίων, καθότι ούτε βασιλιάς, ούτε κράτος, ούτε άλλο έθνος πέτυχε μεγαλύτερη ηγετική θέση, ούτε καν εφάμιλλη κυριαρχία, όπως η παρούσα που είναι ακλόνητη για πολλά χρόνια.
 
Διότι δεν είναι τυχαίο, όπως φαίνεται σε μένα, ότι έχουν υπερβεί τα όρια της Ιταλίας και επεκτείνεται η κυριαρχία τους στα πέρατα της γης, με τις στρατηγικές τους πράξεις. Για αυτό είναι απαραίτητο να προσεύχονται στην τύχη να τους ευνοεί, αλλά ταυτόχρονα δεν πρέπει να θεωρούν ότι η τύχη είναι αρκετή.
 
Ανόητοι είναι εκείνοι που χρεώνουν τις αποτυχίες μόνο στην τύχη, αντί στην αμέλεια των διοικητών, καθώς και όσοι αποδίδουν τις επιτυχίες στην τύχη και όχι στην ικανότητα των στρατηγών. Δεν είναι λογικό απλά να απολύσεις χωρίς τιμωρία έναν στρατηγό που έχει προκαλέσει πλήρη καταστροφή, με την αιτιολογία ότι η τύχη είναι υπεύθυνη για τα πάντα, ούτε να αφήσεις χωρίς αναγνώριση τον επιτυχημένο στρατηγό, θεωρώντας τις επιτυχίες θέμα τύχης.
 
Δεδομένου ότι όλοι οι άνθρωποι είναι φυσικό να θεωρούν αξιόπιστους τους έμπειρους συγγραφείς, ακόμα κι αν ο τρόπος γραφής είναι αδύναμος, ενώ αισθάνονται δυσπιστία για τους άπειρους συγγραφείς ακόμα κι αν οι διδασκαλίες τους είναι εφικτές, λόγω έλλειψης φήμης, θεωρώ απαραίτητο να πω εκ των προτέρων, σχετικά με τις στρατιωτικές αρχές που περιέχονται σε αυτό το βιβλίο, ότι όλα αυτά προέκυψαν από την εμπειρία σε πραγματικές καταστάσεις και στα κατορθώματα που πραγματοποιήθηκαν από εκείνους τους άνδρες εξαιτίας των οποίων προέκυψε η υπεροχή των Ρωμαίων.
 
Αυτή η πραγματεία δεν περιέχει αυτοσχέδιες αναφορές προερχόμενες από ένα πολεμικά άπειρο και νεανικό μυαλό, αλλά βασιζόμενες σε πραγματικές μάχες, ειδικά των Ρωμαίων, από τις οποίες συνέλεξα τα τεχνάσματα που επινόησαν προκειμένου να αποφευχθούν δεινά, καθώς και τα μέσα που χρησιμοποίησαν για να τα εφαρμόσουν,.
 
Ούτε επεδίωξα επαίνους από εύπιστους αναγνώστες, αφήνοντας υπόνοιες ότι όλα τα στρατιωτικά στρατηγήματα που περιγράφω προέρχονται από την δική μου ευφυΐα και όχι την οξύνοια των άλλων, καθότι δεν θεωρώ ότι η δόξα κάποιου μειώνεται, όταν αναφέρει την αλήθεια.
 
Αν ένας στρατηγός με εμπειρία στο πεδίο της μάχης, είχε εκπονήσει παρόμοια εργασία, δεν θα θεωρούνταν μικρότερης αξίας επειδή εισήγαγε και μνημόνευσε στο έργο του, όχι μόνο τα προσωπικά του επιτεύγματα, αλλά και τις λαμπρές πράξεις των άλλων στρατηγών, έτσι και εγώ δεν θεωρώ ότι θα κέρδιζα λιγότερους επαίνους, διότι οφείλω να ομολογήσω ότι όλα αυτά τα οποία γράφω δεν προέρχονται από την δική μου νοημοσύνη. Αντιθέτως επέλεξα την αντίθετη πορεία, που σου προσφέρει τον έπαινο χωρίς κατηγορίες και την αξιοπιστία χωρίς συκοφαντία.
 
Περί αιρέσεως (επιλογής) στρατηγού
Πιστεύω λοιπόν ότι πρέπει να επιλέγουμε στρατηγό, όχι λόγω της ευγενούς καταγωγής όπως επιλέγονται οι ιερείς, ούτε λόγω πλούτου όπως οι κοσμήτες στα γυμνάσια, αλλά επειδή είναι εγκρατής, διαθέτει αυτοκυριαρχία, οξυδέρκεια, είναι ολιγαρκής, ακάματος, σε εγρήγορση, απαλλαγμένος από φιλαργυρία, μεσήλικας, πατέρας, με ρητορικές ικανότητες και άνθρωπος με καλή φήμη.
 
Ο στρατηγός πρέπει να είναι εγκρατής, προκειμένου να μην αποσπάται η προσοχή του από τις απολαύσεις του σώματος, ώστε να παραμελεί την εξέταση θεμάτων υψίστης σημασίας.
Πρέπει να διαθέτει αυτοκυριαρχία, διότι όταν ένα πρόσωπο με εξουσία, συνδυάζει έκφυλα ερεθίσματα με την άσκηση εξουσίας, καθίσταται ανεξέλεγκτος στην προσπάθεια να ικανοποιήσει τα πάθη του.
 
Να είναι οξυδερκής (εύστροφος) διότι μπορεί να μείνει άγρυπνος πολλές νύχτες ασχολούμενος με σημαντικές υποθέσεις………και ως γνωστόν το βράδυ, με τον νού σε κατάσταση ηρεμίας και οξυδέρκειας, ο ικανός στρατηγός τελειοποιεί τα σχέδιά του.
 
Ολιγαρκής, δεδομένου ότι η ικανοποίηση πολυτελών επιθυμιών των στρατηγών, αναλώνει χρόνο και απαιτεί σπατάλη πολύτιμων πόρων.
 
Ακάματος (ακαταπόνητος) για εργασία, διότι δεν μπορεί να είναι ο πρώτος……αλλά ο τελευταίος από το στράτευμα που θα κουρασθεί.
 
Σε εγρήγορση, διότι ο στρατηγός πρέπει να είναι γρήγορος και να επικεντρώνεται σε κάθε θέμα άμεσα…και όπως λέγει ο Όμηρος: «γρήγορος όπως ένα πουλί, ή όπως η σκέψη» καθότι πολύ συχνά προκύπτουν απροσδόκητες καταστάσεις που απαιτούν αστραπιαίες αποφάσεις χωρίς περιθώρια εσφαλμένων εκτιμήσεων.
 
Να είναι γενναιόδωρος (να μην είναι φιλάργυρος) προσόν που πρέπει να εκτιμάται ιδιαιτέρως, δεδομένου ότι είναι απαραίτητο για την αδιάφθορη και απρόσκοπτη διαχείριση των υποθέσεων. Διότι πολλοί είναι αυτοί που μπορούν να αντιμετωπίσουν με θάρρος τις ασπίδες και τα δόρατα του εχθρού, αλλά είναι ευάλωτοι στην γοητεία του χρυσού, ο οποίος όμως αποτελεί ένα ισχυρό όπλο ενάντια στον εχθρό και ιδιαίτερα χρήσιμο για την νίκη.
 
Να μην είναι πολύ νέος, ούτε ηλικιωμένος (μεσήλικας) δεδομένου ότι ο μεν νεαρός άνδρας δεν εμπνέει εμπιστοσύνη, ο δε γέρος είναι αδύναμος και αμφότεροι είναι επιρρεπείς σε σφάλματα…ο μεν νεαρός λόγω παρορμητικότητας και απερισκεψίας, ο δε ηλικιωμένος λόγω φυσικής αδυναμίας.
Η ιδανική ηλικία βρίσκεται κάπου μεταξύ των δύο ηλικιών (μεσήλικας) διότι το φυσικό σθένος υπάρχει στον άνδρα που δεν έχει γεράσει και η ευθυκρισία στον άνδρα που δεν είναι πολύ νέος. Όσοι εκτιμούν την σωματική δύναμη χωρίς ευθυκρισία, ή την ευθυκρισία χωρίς σωματική δύναμη, θα αποτύχουν. Διότι ένα αδύναμο μυαλό δεν μπορεί να παράγει πολύτιμες ιδέες, ούτε η δύναμη από μόνη της να φέρει σε πέρας οποιαδήποτε αποστολή.
 
Ο στρατηγός πρέπει να είναι άνθρωπος με καλή φήμη, επειδή η πλειοψηφία των ανδρών, όταν τίθενται υπό τας διαταγάς αγνώστων στρατηγών, αισθάνονται άβολα. Διότι ουδείς υπακούει εθελοντικά σε κάποιον ο οποίος είναι κατώτερός του.
 
Είναι απολύτως απαραίτητο, ένας στρατηγός να διαθέτει εξαιρετικά γνωρίσματα και χαρακτήρα.
 
Επιπλέον, ένας άνδρας με καλή φήμη αποτελεί ιδανική επιλογή επιλογή, διότι οι άνδρες θα έχουν εξαρχής αυθόρμητη και φυσική αγάπη για τον στρατηγό τους, θα εκτελούν γρήγορα τις εντολές του, θα τον εμπιστεύονται και θα συνεργάζονται μαζί του, σε περίπτωση κινδύνου.
 
Θα προτιμούσα ο στρατηγός μας να είναι πατέρας, αν και δεν θα ηρνούμην σε άτεκνο, υπό τον όρο ότι θα είναι καλός άνθρωπος. Διότι εφόσον έχει μικρά παιδιά, είναι ισχυρό κίνητρο να διατηρήσει την καρδιά του αγνή και τις δεσμεύσεις προς την πατρίδα. Όταν δε τα παιδιά του ενηλικιωθούν, θα γίνουν σύμβουλοι και βοηθοί, πιστοί θεματοφύλακες των μυστικών του, βοηθώντας τον να διεκπεραιώσει επιτυχώς τις υποθέσεις του κράτους.
 
Να είναι καλός ρήτορας. Διότι όταν ο στρατηγός ομιλεί στους άνδρες του πριν από τη μάχη, η ενθάρρυνση των λόγων του, τους κάνει να περιφρονούν τον κίνδυνο και να επιδιώκουν την τιμή. Αν συμβεί κάποια καταστροφή στο στράτευμα, μια ενθαρρυντική ομιλία θα δώσει νέα δύναμη στις ψυχές των ανδρών, καθότι μια επιδέξια διοίκηση είναι πολύ πιο χρήσιμη στην αντιμετώπιση της απογοήτευσης την ώρα της ήττας, από τους ιατρούς που φροντίζουν τους τραυματίες.
 
Διότι οι ιατροί φροντίζουν μόνο τους τραυματίες, ενώ ο εύγλωττος στρατηγός, όχι μόνο εμψυχώνει τους ανήμπορους, αλλά «στήνει ξανά στα πόδια τους» και τους υγιείς.
 
Ακριβώς όπως οι κρυφές ασθένειες είναι δυσκολότερο να θεραπευθούν, έναντι αυτών με εξωτερικά συμπτώματα, έτσι είναι δυσκολότερο για μια ομιλία να θεραπεύσει μια απελπισμένη καρδιά, από ένα καταπονημένο σώμα.
 
Ουδεμία πόλη θα παρατάξει στρατό στο πεδίο της μάχης χωρίς στρατηγό, ούτε θα επιλέξει στρατηγό ο οποίος δεν μπορεί να ρητορεύσει.
 
Ένας εύπορος άνθρωπος κατά τη γνώμη μου δεν πρέπει να επιλέγεται ως στρατηγός λόγω του πλούτου του, εφόσον δεν πληροί τα απαιτούμενα προσόντα, ούτε ένας πτωχός να είναι απορριπτέος λόγω της φτώχειας του. Δεν είναι απαραίτητο ο στρατηγός είναι πλούσιος ή φτωχός, καθότι δεν πρέπει να αποτελεί κριτήριο επιλογής η περιουσιακή του κατάσταση, αλλά ο χαρακτήρας του.
Ο εύπορος στρατηγός που είναι καλός δύναται νε ξεπεράσει τον ευγενή, ενώ ο κακός θα μπορέσει να πράξει το ίδιο στον βαθμό που η πανοπλία από χρυσό και ασήμι ξεπερνά εκείνη από χαλκό και σίδηρο – καθότι οι πρώτες πλεονεκτούν σε διακόσμηση αλλά οι δεύτερες σε αποτελεσματικότητα – υπό τον όρο ότι αυτός δεν θα είναι φιλοχρήματος, ακόμη και αν ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Με αυτήν την έκφραση αναφέρομαι στους τοκογλύφους, εμπόρους, ή εκείνους που ασχολούνται με παρόμοιες εργασίες. Διότι αυτοί οι άνδρες είναι μικρόνοοες, συγκινούνται από το κέρδος και ανησυχούν για το πώς θα αποκτήσουν χρήματα, χωρίς να διαθέτουν ίχνος από τα ευγενή αισθήματα ενός στρατηγού.
 
Θα χαιρετίζαμε ένα όνομα προερχόμενο από επιφανή οικογένεια, αλλά χωρίς αυτό να αποτελεί αποκλειστικό κριτήριο επιλογής.
 
Διότι είναι επικίνδυνο να εξετάσουμε τα επιτεύγματα που πέτυχαν οι πρόγονοί του στρατηγού και όχι τι καλείται να επιτύχει αυτός τώρα. Στην πραγματικότητα, είναι ανοησία να τιμάμε τους στρατιώτες για τις ευγενείς πράξεις των ιδίων και όχι των προγόνων τους και από την άλλη πλευρά να επιλέγουμε στρατηγούς έστω και ανίκανους, λόγω των προγόνων τους.
 
Φυσικά, αν ο στρατηγός διαθέτει ευγενή καταγωγή και πληροί τα υπόλοιπα προσόντα είναι τυχερός…αλλά το όνομα χωρίς τις λοιπές αρετές είναι άχρηστο.

ΤΟΞΙΚΕΣ ''ΦΙΛΙΕΣ''

Όταν ο περίγυρός μας (φίλοι, συνάδελφοι, συγγενείς) είναι «τοξικός», τότε δηλητηριάζει τη ζωή μας αργά και σταθερά. Πιο συγκεκριμένα, όσοι συναναστρέφονταν με τέτοιου είδους ανθρώπους είχαν υψηλότερα ποσοστά φλεγμονωδών πρωτεϊνών (συγκεκριμένα, ιντερλευκίνης-6 και TNF υποδοχέα 2) στον οργανισμό τους, που έχουν ενοχοποιηθεί για την κατάθλιψη, τις καρδιοπάθειες, ακόμη και για διάφορες μορφές καρκίνου, συγκριτικά με όσους είχαν υγιείς φιλικές σχέσεις. Σύμφωνα με τους ερευνητές, το ανθρώπινο σώμα παράγει περισσότερες φλεγμονώδεις πρωτεΐνες όταν συναναστρεφόμαστε με «τοξικούς φίλους». Όταν ένας άνθρωπος μας προκαλεί συνεχώς νεύρα, θλίψη, αίσθημα κόπωσης, νύστα, άμεση ανάγκη για κατανάλωση υδατανθράκων ή μαλακών τροφών, όποια και αν είναι η φύση της σχέσης μας μαζί του (φιλική, συγγενική, ερωτική, επαγγελματική), πρέπει να βάλουμε όρια ή, αν η περίπτωσή του δεν παίρνει γιατρειά, ακόμα και να τον απομακρύνουμε από τη ζωή μας. ι ειδικοί υποστηρίζουν ότι υπάρχουν πολλά είδη «τοξικότητας» στις ανθρώπινες σχέσεις. Ίσως υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που ενώ λένε ότι μας αγαπούν, τελικά μας βλάπτουν. Δεν είναι απαραίτητο ότι θέλουν το κακό μας, αλλά σίγουρα δεν ενδιαφέρονται και για το καλό μας. Πώς θα τους διακρίνουμε; Τέτοιου είδους άνθρωποι:Είναι πάντα αρνητικοί.Συνεχώς μας κρίνουν.Γκρινιάζουν ακατάπαυστα.Βλέπουν πάντα την κακή πλευρά της ζωής.Έχουν μόνο κάτι δυσάρεστο να μας πουν.Μας ανταγωνίζονται φανατικά.
 
Τους ευχαριστεί να μεμψιμοιρούν.«Τρέφονται» από τη δική μας ζωή, γιατί δεν έχουν δική τους.Είναι νάρκισσοι και τους ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός τους.Η σχέση μας, λοιπόν, με τέτοιους ανθρώπους μάς «αρρωσταίνει» κατά κάποιον τρόπο. Εδώ, βέβαια, πρέπει να διευκρινιστεί ότι μπορεί να έχουν ένα μόνο από τα παραπάνω χαρακτηριστικά ή και περισσότερα, σε πολύ έντονο όμως βαθμό, σε σημείο δηλαδή που να επηρεάζουν τη ζωή μας, να ρουφούν κυριολεκτικά όλη μας την ενέργεια, και συχνά να μας κάνουν δυστυχείς. Οφείλουμε έναντι στον εαυτό μας...να οργανώσουμε καλύτερα την άμυνά μας απέναντί τους..
 
Τοξικοί χαρακτήρες ..είναι....
1. Ο drama queen ....εξουθενωτικός χαρακτήρας...Περιγράφει το καθετί που του συμβαίνει με υπερβολές που και ο ίδιος τελικά ίσως τις έχουν πιστέψει. Ζει ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα και δίνει τη δική τους παράσταση. Όταν δεν συναναστρεφόμαστε συχνά έναν τέτοιον άνθρωπο, μπορεί και να μας διασκεδάζει, όταν όμως πρόκειται για κάποιον πολύ δικό μας με τον οποίο βλεπόμαστε συχνά ή ακόμα χειρότερα ζούμε μαζί του, τότε αυτή η σχέση κουράζει πολύ. Δεν μπορούμε να ανήκουμε συνεχώς στο διαδραστικό κοινό που χειροκροτεί, συμπάσχει και αφήνει επιφωνήματα θαυμασμού. Βγαίνουμε, λοιπόν, όσο πιο γρήγορα γίνεται από αυτό το θέατρο του παραλόγου.

2. Ο γκρινιάρης.....Η γκρίνια, ειδικά όταν προέρχεται από πολύ κοντινούς μας ανθρώπους που ζουν στο σπίτι ή στη δουλειά μας, μπορεί να στοιχειώσει τη ζωή μας. Η σχέση μας μαζί τους καταντάει μονότονη, κουραστική και σε πολλές περιπτώσεις δυσβάσταχτη.Μπορεί να προκαλέσει σε όσους την υφίστανται μέχρι και αλλοιώσεις στους νευρώνες του εγκεφάλου... Δυστυχώς σε αυτού του είδους τις σχέσεις δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης. Γι’ αυτό, παίρνουμε βαθιές ανάσες και ριζικές αποφάσεις.

3. Ο νάρκισσος ...Είναι πολύ δύσκολο να συνυπάρξει κανείς με νάρκισσους, καθώς έχουν μειωμένη ενσυναίσθηση. Δεν βάζουν σχεδόν ποτέ τον εαυτό τους στη θέση των άλλων, λόγω έλλειψης συναισθηματικής κατανόησης, αλλά και γιατί είναι επικεντρωμένοι στις δικές τους ανάγκες, στις οποίες δίνουν σταθερά προτεραιότητα, και πολύ συχνά αγνοούν τα όρια των άλλων..και επειδή η σχέση αυτή είναι μονόπλευρη.... δεν έχουμε να χάσουμε και πολλά,πρέπει μόνο...να τον απομακρύνουμε.

4. Ο ζηλιάρης-ανταγωνιστικός....Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της προσωπικότητας είναι να υποβαθμίζει τον δικό μας τρόπο ζωής και να εξυψώνει τον δικό του. Αυτοί οι χαρακτήρες μάς ανταγωνίζονται συνέχεια, στη δουλειά, στις επιτυχίες, στα χρήματα, στην προσωπική ζωή. Είναι εκείνοι που λένε πολλά και κάνουν λίγα. Είναι ιδιαίτερα επικριτικοί σε οτιδήποτε μας δίνει χαρά ή μας καταξιώνει. Υποτιμούν τα προτερήματά μας, ζηλεύουν τη σχέση μας με άλλους ανθρώπους.Αυτούς τους βγάζουμε τελείως από τη ζωή μας. Ηζήλια που εκδηλώνουν οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να οφείλεται σε βαθύτερες δυσλειτουργικές δομές της προσωπικότητάς τους και γι’ αυτό ίσως χρειάζονται πιθανότατα τη βοήθεια Ειδικού....

5. Το θύμα....Μια τέτοια προσωπικότητα μπορεί στην κυριολεξία να μας εξουθενώσει. Αυτοί οι τύποι ανθρώπων από το πρωί μέχρι το βράδυ κλαίγονται, μονολογούν και μουρμουρίζουν για τα δεινά που τους συμβαίνουν. Βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο και ποτέ μισογεμάτο. Κάθε φορά που προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε, εκείνοι θα βρουν ένα «αλλά…».

Μπροστά τους βλέπουν συνεχώς εμπόδια. Στη μνήμη τους ανακαλούν αποκλειστικά τα δυσάρεστα γεγονότα. Έχουν να μας διηγηθούν μόνο «ιστορίες δυστυχίας», με αποτέλεσμα να «μαυρίζουν» και τη δική μας ζωή...Πιστεύουν ότι έχουν γεννηθεί άτυχοι και ότι το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον τους. Έτσι είναι ο χαρακτήρας τους και γι’ αυτό δεν πρέπει να τους παίρνουμε στα σοβαρά. Το συναίσθημα συνήθως θολώνει τη λογική και την κρίση μας και έτσι οι σχέσεις μας φτάνουν στα άκρα.

Το πρώτο βήμα είναι να δούμε καθαρά αν υπάρχουν στη ζωή μας τέτοιου είδους άνθρωποι. Μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχουν, πρέπει να τους αντιμετωπίσουμε. Για να συμβεί αυτό όμως, είναι πολύ σημαντικό να απενοχοποιηθούμε, να μη νιώθουμε τύψεις - άλλωστε οφείλουμε να υπερασπιστούμε και τη δική μας υγεία.

Δυστυχώς, σε αυτές τις περιπτώσεις τα περιθώρια επιλογής δεν είναι πολλά. Η λύση συνήθως πρέπει να είναι ριζική:
Ή τους απομονώνουμε από τη ζωή μας και γλιτώνουμε ή τους ανεχόμαστε με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται.

Όταν είναι φίλοι μας, όσο δύσκολο κι αν είναι, πρέπει να οπλιστούμε με αποφασιστικότητα
και να διαλύσουμε τη φιλία.

Η φιλία άλλωστε είναι επιλογή μας και η επιλογή δεν είναι υποχρεωτικό να μας πληγώνει.

Μαρία Ιωσηφίδου

Πυραμίδα σε... Αστεροειδή;

Με μία πρώτη ματιά στον αστεροειδή 1999 RQ36, βλέπεις έναν κοινό αστεροειδή, έναν βράχο στο διάστημα. Αλλά αν τον κοιτάξεις προσεκτικότερα θα παρατηρήσεις ένα μαύρο, ξεχωριστό σώμα, επάνω του: 

Μία πυραμίδα... 

Κατοικείται ο αστεροειδής; Εξωγήινοι έχτισαν, τοποθέτησαν ή λάξευσαν την πυραμίδα;
Τι άλλο να υποθέσεις;

Πρόκειται για μία φανταστική απόδειξη από τους επιστήμονες της Ινδίας στα εργαστήρια ISRO. Εκτός από τις λεπτομέρειες της συμπαγούς πυραμίδας, μπορούμε να διαπιστώσουμε και την ύπαρξη ορθογώνιων δομών επάνω στο ουράνιο σώμα.

Ο αστεροειδής πιθανότατα δεν χρησιμοποιείται για εξόρυξη -καθώς το μέγεθός του είναι ασύμβατο- όσο ως ένας μικρός διαστημικός σταθμός. Αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε ενδεχομένως όποια τεχνολογία υπάρχει επάνω ή και μέσα του κρυμμένη, αξιοποιείται για την παρακολούθηση πλανητών ή για την έρευνα του διαστήματος.

Φοβερή δουλειά της Ινδίας να "πιάσει" αυτές τις εικόνες!

Σημ. Ο αστεροειδής παρακολουθείται στενά από την NASA, ήδη από το 2007, ενώ υπολογίζεται ότι θα χτυπήσει (ή θα περάσει ξιστά από) την Γη, το 2182.



Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

Οἱ πρῶτες ἀχτίδες τοῦ ἡλίου χάϊδευαν τὰ ἱερά!

 Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς τελευταίας περιόδου τῆς ἐποχῆς τοῦ Χαλκοῦ, εἶχε διαδοθεῖ στὴν Θράκη ἡ λατρεία τοῦ ἡλίου. Στολίδια ποὺ τὸν συμβόλιζαν, διακοσμοῦσαν ἀντικείμενα καθημερικῆς χρήσεως καὶ ἔργα τέχνης. Οἱ βράχοι κοντᾶ στὸ Παλαιόκαστρο (βουλγαρία), στὰ Πετρωτὰ τοῦ νομοῦ Ροδόπης, στὴ Νίψα τοῦ νομοῦ Ἔβρου, εἶναι γεμάτοι ἀπὸ ἀναρίθμητες ἀπεικονίσεις τοῦ ἡλίου, λαξευμένες στὸ βράχο.
Οἱ ἀρχαιολογικὲς ἀνακαλύψεις δικαιώνουν τοὺς ἀρχαίους συγγραφεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀναφέρουν ὅτι οἱ Θρᾶκες κατασκεύαζαν τὰ ἱερά τους στὶς κορυφὲς τῶν βουνῶν γιὰ νὰ δέχονται τὶς πρῶτες ἀκτίνες τοῦ ἀνατέλλοντος ἡλίου. Ὅμοιοι χῶροι ἀφιερώνονταν καὶ στὸν Διόνυσο, ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἡρόδοτος γιὰ τὸ φημισμένο μαντεῖο τοῦ Διονύσου στὴ γῆ τῶν Σατραίων, οἱ ὁποῖοι ἐπέλεγαν τοὺς ἱερεῖς τους μεταξὺ τῶν Βησσῶν.(*)

Ὀκτῶ αἰῶνες ἀργότερα ὁ Μακρόβιος (**) μὰς πληροφορεῖ ὅτι στὸ λόφο Ζιλμισσὸ ὑπῆρχε κυκλικὸς ναὸς μὲ κεντρικὸ ἄνοιγμα στὴ στέγη. Ἢδη ὁ τόπος καὶ τὸ σχῆμα αὐτοῦ τοῦ διονυσιακοῦ ἱεροῦ ἀποκαλύπτουν τὸν δεσμὸ μὲ τὴν λατρεία τοῦ ἡλίου, θεότητα μὲ τὴν ὁποία συνδέονταν ὁ Θεὸς τῆς βλάστησης καὶ ἐκεῖνος τοῦ βασιλείου τῶν νεκρῶν. Τέτοιες σχέσεις κάνουν ἀντιληπτὸ τὸ πεπρωμένο ποὺ ἐπιφύλασσε ἡ τύχη στὸν Ρῆσο, ὁ ὁποῖος σὰν ἡλιακὴ θεότητα «δὲν θὰ χανόταν στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μαύρης γῆς», ἀλλὰ «θὰ παρέμενε νὰ ἐκστασιάζεται στὸ φῶς μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἡμιθέου, στὶς σπηλιὲς τῆς ἀργυρόφλεβης Θράκης» (Εὐρυπίδης, Ρῆσος 970, 978-979)

Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο συνδεόταν ἡ χθόνια ἀρχὴ (σπήλαιο) μὲ τὴν ἡλιακὴ (ἡ ἔκσταση τοῦ φωτός).
Ἄξιος προσοχῆς εἶναι ὁ μῦθος τοῦ Μάρωνα, ἱερέα τοῦ Ἀπόλλωνος (ἡλιακὴ θεότητα), ὁ ὁποῖος στὴν Ὀδύσσεια προσφέρει στὸν Ὀδυσσέα δώδεκα ἀμφορεῖς γλυκὸ κρασί, σύμβολο τοῦ Διονύσου. Ὁ Εὐάνθης, πατέρας τοῦ Μάρωνα, ἦταν γιὸς τοῦ Διονύσου, ἐνῶ μία ἄλλη ἐκδοχὴ ἀποδίδει τὴν πατρότητα τοῦ Μάρωνα ἀπευθείας στὸν Διόνυσο. Ἡ ἐνδιαφέρουσα πλευρὰ τοὺ μύθου βρίσκεται στὸν ἱερέα ἀντιπρόσωπο τῆς φυλῆς τῶν Κικόνων, ποὺ κατάφερε νὰ ἐνώσῃ δύο στοιχεῖα διαμετρικὰ ἀντίθετα, τὸ ἀπολλώνιο (ἡλιακὸ) καὶ τὸ διονυσιακὸ (χθόνιο), ὅταν μαινόταν στὴν Θράκη ἡ σκληρὴ σύγκρουση μεταξὺ τῶν δύο λατρειῶν, τῆς ὁποίας τὰ θύματα ἦταν ὁ Λυκοῦργος(***) καὶ ὁ Ὀρφεύς, μὲ τὴν τελικὴ ἐπικράτηση τῆς διονυσιακῆς λατρείας.
——————————————————————————
(*) [7.111.1] «Σάτραι δὲ οὐδενός κω ἀνθρώπων ὑπήκοοι ἐγένοντο, ὅσον ἡμεῖς ἴδμεν, ἀλλὰ διατελεῦσι τὸ μέχρι ἐμεῦ αἰεὶ ἐόντες ἐλεύθεροι μοῦνοι Θρηίκων· οἰκέουσί τε γὰρ ὄρεα ὑψηλά, ἴδῃσί τε παντοίῃσι καὶ χιόνι συνηρεφέα, καί εἰσι τὰ πολέμια ἄκροι. [7.111.2] οὗτοι οἱ τοῦ Διονύσου τὸ μαντήιόν εἰσι ἐκτημένοι· τὸ δὲ μαντήιον τοῦτο ἐστὶ μὲν ἐπὶ τῶν ὀρέων τῶν ὑψηλοτάτων, Βησσοὶ δὲ τῶν Σατρέων εἰσὶ οἱ προφητεύοντες τοῦ ἱεροῦ, πρόμαντις δὲ ἡ χρέωσα κατά περ ἐν Δελφοῖσι, καὶ οὐδὲν ποικιλώτερον.»
Δηλαδὴ:
[7.111.1] «Οἱ Σᾶτρες, ἀπ᾽ ὅσες πληροφορίες ἔχουμε γιὰ τὸ παρελθόν, ὡς σήμερα δὲν ἔχουν ὑποταχτεῖ σὲ κανέναν, ἀλλὰ ζοῦν συνεχῶς ἐλεύθεροι, μονάχα αὐτοὶ ἀπὸ τοὺς Θρᾶκες· γιατὶ κατοικοῦν σὲ ψηλὰ βουνά, σκεπασμένα πέρα ὥς πέρα ἀπὸ κᾶθε λογῆς δέντρα κι ἀπ᾽ τὸ χιόνι, καὶ δὲν ἔχουν τὸ ταῖρι τους στὴν πολεμικὴ ἀρετή. [7.111.2] Δικό τους εἶναι τὸ μαντεῖο τοῦ Διονύσου· τὸ μαντεῖο αὐτό βρίσκεται πάνω στὰ πιὸ ψηλὰ βουνά· κι ἀνάμεσα στοῦς Σᾶτρες οἱ Βησσσοὶ εἶναι αὐτοὶ ἀπ᾽ τοὺς ὁποίους προέρχονται οἱ ἰερεῖς τοῦ μαντείου, ἐνῶ ἡ μάντισσα εἶναι ποὺ χρησμοδοτεῖ, κάτι παρόμοιο μ᾽ ὅ,τι γίνεται στοὺς Δελφούς· οἱ ἄλλες παραδοξολογίες εἶναι παραπανίσιες.»
(**) Μακρόβιος (Ambrosius Aurelius Theodosius Macrobius, 5oς αἰ. μ.Χ.). Λατίνος συγγραφέας.
(***) Λυκοῦργος, βασιλέας τῶν Ἠδωνῶν. Ἐκτελέσθηκε ἀπὸ τὸν Διόνυσον στὸ ὄρος Παγγαῖον
———————————————————————————-
Στὴν εἰκόνα βλέπουμε θρακικὸ ἱερὸ στὴν περιοχὴ τοῦ Tυρνόβου (σημ. Malko Tarnovo), ποὺ ἀνῆκε στὴν διοικητικὴ περιφέρεια τῆς Ἀδριανουπόλεως. [Mε τη Συνθήκη του Bουκουρεστίου (1913), η Bουλγαρία απέσπασε οριστικά από την Oθωμανική Aυτοκρατορία περιοχές που ανήκαν κατά την περίοδο 1878 - 1912 στο Bιλαέτι Aδριανουπόλεως και συγκεκριμένα περιοχές που αντιστοιχούσαν στο Σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας και σε τμήματα των Σαντζακίων Δεδέαγατς (Kαζάς Δεδέαγατς και το δυτικά του Eβρου τμήμα του Kαζά Σουφλίου), Aδριανουπόλεως (Kαζάς Kίρτζαλι και τμήματα των Kαζάδων Oρτάκιοϊ και Mουσταφά Πασά) και Σαράντα Eκκλησιών (τμήματα των Kαζάδων Tυρνόβου και Aγαθουπόλεως.]

Διαδικτυακές σχέσεις...

 της Μαρίας Ιωσηφίδου*

Από τη στιγμή που υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι που είναι μόνοι  ή που νιώθουν φόβο, συστολή και ανασφάλεια για κάθε είδους άμεσης επαφής με άλλους, γενικά, και με το αντίθετο φύλο ειδικότερα, δεν προκαλεί πλέον ιδιαίτερη εντύπωση η επιλογή της διαδικτυακής αναζήτησης  επαφής με άλλους, είτε φιλικά είτε ερωτικά.

Τα παραπάνω αποτελούν μια πρώτη ανάγνωση αυτής της τόσο διαδεδομένης τα τελευταία χρόνια τάσης δημιουργίας διαδικτυακών σχέσεων. Υπάρχουν, όμως, και άλλες αναγνώσεις. Οι ουσιαστικές σχέσεις των πολλών από εμάς έχουν συρρικνωθεί και χάσει σε ποιότητα, συχνότητα, διάρκεια και βάθος, σε βαθμό που, σε συνδυασμό με την ολοένα και μεγαλύτερη καταναλωτική διάθεση και τη στάση ζωής μας γενικότερα, να έχουμε αρχίσει να βιώνουμε και να διαχειριζόμαστε -τουλάχιστον ασυνείδητα- ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό ως ''εμπόρευμα''

Αυτό φαίνεται σε πολλούς τομείς της πολύπλοκης πλέον καθημερινότητάς μας -όπου σχεδόν παντού πρέπει να καταθέτουμε βιογραφικά και να λανσάρουμε όσο καλύτερα γίνεται τον εαυτό μας- αλλά ίσως ακόμα περισσότερο στην αναζήτηση του έρωτα μέσα από διαδικτυακές σχέσεις ή τη διαδικτυακή επικοινωνία. Όσο αποτελεσματικότερα καταφέρνει κάποιος να λανσάρει τον εαυτό του -ως να ήταν εμπόρευμα-, τονίζοντας τα θετικά και καλύπτοντας ταυτόχρονα τα όποια αρνητικά του στοιχεία -όπως ακριβώς γίνεται και στη διαφήμιση κάθε εμπορεύματος- τόσο μεγαλύτερες είναι και οι πιθανότητές του να βρει αυτό που αναζητά.

Οι διαδικτυακές σχέσεις, γενικά, και η διαδικτυακή αναζήτηση ερωτικού συντρόφου, ειδικότερα, είναι ελκυστικές και για έναν επιπρόσθετο λόγο. Μειώνουν για τον ενδιαφερόμενο  τους κινδύνους που έχουν άλλες μορφές αναζήτησης συντρόφου, όπως οι αγγελίες ή η άμεση επαφή. Οι κίνδυνοι αυτοί μειώνονται, καθώς οι διαδικτυακές σχέσεις αναβάλουν τη στιγμή της άμεσης συνάντησης με τον Άλλον στην πραγματική ζωή, και αντικαθιστώνται από την ασφάλεια που δίνει η επιλογή διαφόρων υποψήφιων συντρόφων και η επικοινωνία μαζί τους μέσα από την οθόνη ενός υπολογιστή που αποκρύπτει πλήρως τη γλώσσα του σώματος που, στην περίπτωση μιας άμεσης επαφής, θα αποκάλυπτε την όποια νευρικότητα, ανασφάλεια ή φόβο τυχόν υπήρχε.

Είναι αρκετές οι έρευνες που δείχνουν πως η επικοινωνία μεταξύ των ατόμων βασίζεται σε πολύ μικρό μόνο βαθμό στις λέξεις, περίπου στο 10%. Η συντριπτική πλειοψηφία των μηνυμάτων που εκπέμπουμε επικοινωνούνται διαμέσου του τόνου της φωνής, περίπου 40%, και των εκφράσεων του προσώπου καθώς και της γενικότερης γλώσσας του σώματος, περίπου 50%.  Ο άμεσος διάλογος προϋποθέτει, εκτός όλων των άλλων,  έκθεση στο άγνωστο και ικανότητες που δεν διαθέτουμε όλοι μας.

Η πληθώρα των ιστοσελίδων αναζήτησης ερωτικού συντρόφου εξοικειώνει τους «καταναλωτές» με τη νέα αυτή συνήθεια και χρήση, από τη στιγμή που μειώνουν το όποιο άγχος τους για το νέο και επομένως άγνωστο. Οι ιστοσελίδες του «έρωτα» είναι, εκτός των άλλων, και ένα είδος «οικονομικού συστήματος» που καθορίζεται από την εκάστοτε υφιστάμενη προσφορά και ζήτηση. Αυτό σημαίνει πως οι συμμετέχοντες θα πρέπει να είναι ευέλικτοι και να μπορούν προσαρμόζονται στις εκάστοτε απαιτήσεις του «καταναλωτικού» κοινού που, ως τέτοιο, είναι σχεδόν πάντα αδηφάγο. Η συνεχής κατανάλωση δεν οδηγεί αυτόματα στην ικανοποίηση και στην ευτυχία αλλά, αντίθετα, σε μια διαρκή αίσθηση έλλειψης ικανοποίησης, σε μια ανάγκη για ακόμα μεγαλύτερη κατανάλωση και σε μια άνεση για αλλαγή του «προϊόντος» χωρίς την παραμικρή υποχρέωση…

Το καταναλωτικό «σύνδρομο» προσπαθεί να αποτρέψει τον καταναλωτή από τη διατήρηση των όσων αγοράζει. Κινητά, υπολογιστές, αντικείμενα ένδυσης, σχεδόν τα πάντα -έμψυχα και άψυχα- πρέπει να αντικαθιστώνται το συντομότερο δυνατόν ώστε να αποτραπεί μια βαθύτερη σχέση εξάρτησης από αυτά. Για το λόγο αυτό,  η διάρκεια ζωής όλων των προϊόντων έχει μειωθεί δραματικά. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου η κουλτούρα του «φθείρω και πετώ στον κάλαθο των αχρήστων» μας κάνει να νιώθουμε μια σχεδόν άγρια χαρά όταν πετάμε οτιδήποτε χρησιμοποιημένο, αντικαθιστώντας το με κάτι νέο, είτε πρόκειται για αντικείμενο είτε για…άτομο…!

Η δυνατότητα που δίνει το διαδίκτυο για νέες γνωριμίες και επικοινωνία με άλλους μπορεί να οδηγήσει πολλούς χρήστες στην ανάγκη δημιουργίας όχι μόνο μίας αλλά πολλών νέων εκδοχών «εικονικής» ή «διαδικτυακής» ταυτότητας, δηλαδή μιας διαφορετικής κάθε φορά προσωπικής αίσθησης για τον εαυτό, ίσως και παντελώς διαφορετικής από αυτήν που έχει στην πραγματικότητα ο εκάστοτε χρήστης για τον εαυτό του. Οι συνέπειες αυτού του ενδεχομένου μπορεί να είναι έως και πολύ σοβαρές, ιδιαίτερα αν το άτομο έχει ευάλωτη ή/και μη ολοκληρωμένη ψυχική δομή, όπως, για παράδειγμα, οι έφηβοι.

Σίγουρα, ο διαδικτυακός τρόπος επικοινωνίας δεν μπορεί να έχει μόνο μειονεκτήματα που ισχύουν για τον καθένα και σε κάθε περίπτωση. Τα μειονεκτήματα ενδεχομένως να υπερτονίζονται, μέχρι στιγμής, γιατί όπως οτιδήποτε νέο ή άγνωστο γεννά -δικαιολογημένα ως ένα βαθμό- επιφύλαξη και φόβο. Για το λόγο αυτό, και επειδή «παν μέτρον άριστον», μέχρι να διερευνηθούν περισσότερο οι επιπτώσεις της νέας αυτής μορφής επικοινωνίας, νομίζω πως είναι επιβεβλημένη μια πιο συνετή και ειλικρινής αξιοποίησή της από τον καθένα που θα ήθελε να τη χρησιμοποιήσει.
 --------------------------
*Η Μαρία Ιωσηφίδου είναι Ιατρός Πνευμονολόγος στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομειό Ρίου και Ιατρός Πνευμονολόγος-Φυματιολόγος, Αναπληρώτρια Υπεύθυνη στον Οργανισμό Κατά των Ναρκωτικών ΟΚΑΝΑ και τιμά το παρόν blog με τις σκέψεις της!

Τα συναισθήματα με τ'όνομά τους

Τι ωραία που θα ήταν αν αποκτήσουμε τη συνήθεια, τόσο στα μικρά, όσο και στα μεγάλα πράγματα, να μπορούμε να λέμε με τ' όνομά τους γεγονότα, καταστάσεις και συναισθήματα κατευθείαν, χωρίς περιστροφές, έτσι όπως είναι.

Δεν μιλάω για ακρίβεια, αλλά για ορισμό. Που πάει να πει: ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ τι περιλαμβάνει, από πού μέχρι πού, το περιεχόμενο του θέματος που συζητάμε. Ίσως γι' αυτό προσπαθώ επίσης, πάντοτε να διευκρινίζω για τι πράγμα ΔΕΝ μιλάω όταν μιλάω για αγάπη.

Δεν εννοώ το να είναι κανείς ερωτευμένος, όταν μιλάω για αγάπη.
Δεν εννοώ το σεξ, όταν μιλάω για αγάπη.
Δεν μιλάω για συναισθήματα που υπάρχουν μόνο μέσα στα βιβλία.
Δεν μιλάω για χαρές φυλαγμένες για λίγους και ξεχωριστούς.
Δεν μιλάω για μεγάλα πράγματα.
 
Μιλάω για ένα συναίσθημα που μπορεί να βιώσει ο καθένας.
Μιλάω για απλά και γνήσια συναισθήματα.
Μιλάω για εμπειρίες σπουδαίες, που δεν υπερβαίνουν όμως την ανθρώπινη φύση ή τους περιορισμούς της.
 Μιλάω για την αγάπη πουσημαίνει, απλώς, να θέλεις κάποιον πολύ.
 
Και λέω να θέλεις όχι με την ετυμολογική έννοια της κτήσης, αλλά με την έννοια που καθημερινά δίνουν σ΄αυτό το ρήμα οι ισπανόφωνες χώρες, όπου το θέλω σημαίνεισ΄αγαπώ.
Εκεί, σπάνια χρησιμοποιούν το σ΄ αγαπώ. Λένε καλύτερα σε θέλω, σε θέλω πολύ, ή σε θέλω πάρα πολύ.
 
Όμως τι ακριβώς λένε με αυτό το "σε θέλω"¨;
Νομίζω πως εννοούν: Μ΄ενδιαφέρει να είσαι καλά.
Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.
Όταν θέλω κάποιον, αντιλαμβάνομαι τη σημασία που έχει για μένα αυτό που κάνει, αυτό που του αρέσει ή αυτό που τον πονάει.
 
Το σε θέλω σημαίνει, επομένως, νοιάζομαι ΓΙΑ σένα, και το σ΄αγαπώ σημαίνει: νοιάζομαι πάρα πολύ. Τόσο πολύ που καμιά φορά, όταν σ΄αγαπάω, βάζω το να είσαι εσύ καλά πάνω από άλλα πράγματα, τα οποία είναι επίσης σημαντικά για μένα.
 
Αυτός ο ορισμός (ότι νοιάζομαι ΓΙΑ σένα) δεν μετατρέπει την αγάπη σε κάτι πολύ μεγάλο, ούτε όμως μειώνει την αξία της κάνοντάς την να φαίνεται μια ανοησία.
Θα οδηγήσει, για παράδειγμα, στην πλήρη συνειδητοποίηση δύο γεγονότων: δεν είναι αλήθεια ότι σ΄αγαπάνε εκείνοι που δεν νοιάζονται πολύ για τη ζωή σου, και δεν είναι αλήθεια ότι δεν σ΄αγαπάνε εκείνοι που ζουν εξαρτημένοι απ΄ότι σου συμβαίνει.
Επαναλαμβάνω: αν μ΄αγαπάς πραγματικά, νοιάζεσαι για μένα!
 
Αυτό σημαίνει, επομένως, - όσο κι αν με πονάει να το παραδεχτώ -, ότι αν δεν νοιάζεσαι ΓΙΑ μένα, είναι γιατί δεν μ΄αγαπάς. Αυτό δεν είναι κακό, δεν λέει κάτι άσχημο για σένα που δεν μ΄αγαπάς, είναι απλώς η πραγματικότητα, έστω κι αν είναι μια θλιβερή πραγματικότητα (όπως λέει και το τραγούδι του Σερράτ: Ποτέ δεν είναι η αλήθεια θλιβερή, απλώς δεν υπάρχει άλλη λύση. Πρέπει μάλλον να καταλάβουμε ότι το θλιβερό είναι αυτό ακριβώς : ότι δεν γίνεται αλλιώς).
 
Η διαφοροποίηση που κάνω - και που είναι μόνο ποσοτική - ανάμεσα στο θέλω και στο αγαπώ είναι η ίδια που γίνεται με τις περισσότερες τρυφερές εκφράσεις που χρησιμοποιούμε για να ΜΗΝ πούμε Σ΄αγαπώ. Λέμε : μ΄αρέσεις, σε βρίσκω συμπαθητικό, νιώθω για σένα τρυφερότητα, είσαι η έμπνευσή μου, έχω αισθήματα αγάπης για σένα κ.λ.π.
 
Μπορώ να κάνω ένα σωρό πράγματα για να σου εκφράσω, να σου δείξω, να σου αποδείξω, να επιβεβαιώσω ή να υποστηρίξω ότι σ΄αγαπώ, όμως, μόνο ένα πράγμα μπορώ να κάνω με την αγάπη μου, κι αυτό είναι να Σ΄ΑΓΑΠΩ, να ασχολούμαι μαζί σου, να εκδηλώνω τα συναισθήματά μου όπως τα νιώθω. Και το πως τα αισθάνομαι είναι ο δικός μου τρόπος να σ΄αγαπώ.
Μπορείς να το δεχτείς ή μπορείς να το απορρίψεις, μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει ή μπορείς να το αγνοήσεις παντελώς. Αυτός, όμως, είναι ο τρόπος μου να σ΄αγαπώ, δεν έχω άλλον.
 
Ο καθένας έχει έναν μόνο τρόπο ν' αγαπάει : τον δικό του. Αν κάποιος δεν σ΄αγαπάει όπως θα ήθελες να σ΄αγαπήσει, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σ΄αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής του...
 
Χόρχε Μπουκάι

Το όπλο πλάσματος

Το βίντεο δείχνει πειράματα των Ρώσων, με τα οποία προσπαθούσαν να φτιάξουν ένα “όπλο πλάσματος” με το οποίο θα μπορούσαν να εξοντώσουν οποιοδήποτε στόχο σε απόσταση 50 χιλιομέτρων!

Ανάλογα πειράματα βέβαια κάνουν και οι ΗΠΑ. Κι όπως θα δείτε από το βίντεο, δεν γίνονται τώρα, αλλά εδώ και πολλές δεκαετίες.

Δείτε το βίντεο:

Πρόσβαση στο απέριττο

Όταν κατανοήσουμε καθαρά και συνειδητά πως εκτός από ευυπόληπτοι πολίτες οφείλουμε να έχουμε και μια άλλη πιο θερμή, πιο κοντινή, πιο ενεργή σχέση με τον συνάνθρωπο, το ζωικό και το φυσικό βασίλειο τότε θα αποχτήσει και ουσιαστικό νόημα αυτή η σύντομη βόλτα μας από τη ζωή.

Αλλάζοντας τη ζωή μας αποχτούμε πρόσβαση στον ανεκτίμητο πλούτο του απλού και του απέριττου.

Μαθαίνουμε να μιλάμε, να ακούμε, να αμφισβητούμε, να διεκδικούμε, να θέλουμε.

Μαθαίνουμε να αφουγκραζόμαστε επιθυμίες και ανάγκες και ανακαλύπτουμε ξανά τη χαμένη μας αθωότητα έτσι που η σχέση μας με τα πράγματα να είναι σχέση χαμόγελου, σχέση σποράς, άνθισης και συγκομιδής της χαράς.

Για έναν κόσμο φωτεινό και ευρύχωρο.

Για έναν κόσμο αλληλεγγύης, αποδοχής, και αγάπης.

Ασκληπιός ο σωτήρας του κόσμου

Γνωρίζοντας τον αρχαίο ελληνικό θεό της ιατρικής και της υγείας και μυθικό εκπρόσωπο της σύγχρονης ιατρικής επιστήμης. Ο Ασκληπιός αποτελεί μία από τις σημαντικότερες θεραπευτικές μορφές της ελληνικής μυθολογίας και υπήρξε από τους πλέον αγαπητούς θεούς των αρχαίων προγόνων μας, στον οποίο κατέφευγαν για να τους ανακουφίσει από τους πόνους και τις ασθένειες. Η λατρεία του Ασκληπιού, είτε ως θεού είτε ως θεοποιημένου ήρωα, είναι παλαιότατη. Ολόκληρη η Ελλάδα τον τιμούσε, ενώ μυθογράφοι, αγγειογράφοι και ποιητές τον περιελάμβαναν μεταξύ των πρωτεργατών οποιουδήποτε μεγάλου έργου τους.

Ο Ασκληπιός δεν υπήρξε μονάχα γιατρός αλλά και χρησμωδός (κατείχε μαντικές ικανότητες)· ήταν ευεργετικός θεός, προστάτης και παντοδύναμος σωτήρας των ανθρώπων. Πρόσφερε απλόχερα τη βοήθειά του σε κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη, δείχνοντας έμπρακτα αγάπη και συμπόνια. Με αυτό τον τρόπο μας διδάσκει ότι αληθινός γιατρός είναι εκείνος που, χωρίς ιδιοτελή κίνητρα, προσφέρει τον εαυτό του στη μείζονα μάχη για τη θεραπεία του κόσμου.

Η αρχαία σοφία μιλάει για τον αληθινό γιατρό, που αντλεί θεραπευτική δύναμη και γνώση από τους πνευματικούς κόσμους, για να τα προσφέρει απλόχερα οπουδήποτε υπάρχει ανάγκη· δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας υπηρέτης της Φύσης, που ακολουθεί τη θέλησή της και βρίσκει την πίστη του μέσα στο Φως της.

Μέσα στο δύσβατο μονοπάτι της εξέλιξης, η ανθρωπότητα χρειαζόταν πάντοτε πνευματική και ψυχική ανάταση, ευεξία και μια χαρούμενη, γεμάτη εμπιστοσύνη ώθηση προς το μέλλον. Είχε και εξακολουθεί να έχει ανάγκη εκείνες τις φωτεινές διάνοιες που μπορούν να την ωθήσουν προς ένα φωτεινότερο μέλλον. Μια τέτοια φωτεινή, αρχετυπική μορφή είναι και ο Ασκληπιός· φέρνει θεραπεία και αναγέννηση στην ανθρωπότητα, οδηγώντας την σε αρμονία και ισορροπία.

Γέννηση και εκπαίδευση του Ασκληπιού: Η γέννηση αυτού του μεγάλου ευεργέτη μάς παρουσιάζεται μέσα από έναν αρχαίο θεσσαλικό μύθο, σύμφωνα με τον οποίο μητέρα του ήταν μια θνητή, ευγενούς καταγωγής, η Κορωνίδα, και πατέρας του ο θεός Απόλλωνας. Ο μύθος λέει ότι ενώ κυοφορούσε τον Ασκληπιό, η Κορωνίδα ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε ένα θνητό τον ‘Ισχυ, που θεωρήθηκε έτσι πατέρας του θεϊκού παιδιού της.

Όμως τα νέα έφτασαν γρήγορα στον Απόλλωνα με το μαντατοφόρο του πουλί, τον κόρακα, που έλεγαν πως είχε τότε χρώμα λευκό. Η είδηση ξεσήκωσε την οργή του θεού, που έπεσε βαριά επάνω στο πτηνό με τη μορφή κατάρας, κάνοντας το χρώμα του για πάντα μαύρο. Ευθύς ο θεός σκότωσε τον ΄Ισχυ και διέταξε τη δίδυμη αδελφή του, τη θεά Άρτεμη, να εξοντώσει με τα βέλη της την Κορωνίδα· μαζί με εκείνη σκότωσε και άλλες γυναίκες και τότε λέγεται πως συνέβη ένας καταστρεπτικός λοιμός.

Αργότερα, όταν το νεκρό σώμα της Κορωνίδας τέθηκε για καύση στην πυρά, εμφανίστηκε ο Απόλλωνας, ο αθάνατος πατέρας, που έσπευσε να βγάλει το γιο του Ασκληπιό, το θεϊκό σπόρο του, μέσα από τη διάπυρη μήτρα της ευγενούς γήινης μητέρας. Ήταν μια γέννηση γεμάτη πόνο, θυσία και θάνατο, προκάλεσε όμως μεγάλη χαρά στον κόσμο, γιατί ο Ασκληπιός ήταν ένας λυτρωτής που θα έφερνε θεραπεία και ανακούφιση στο ανθρώπινο γένος.

Ο μύθος λέει πως ο νεογέννητος Ασκληπιός οδηγήθηκε από τον Απόλλωνα στο όρος Πήλιο της Θεσσαλίας και παραδόθηκε στον ευσεβή και σοφό Κένταυρο Χείρωνα, για να τον μεγαλώσει και να τον εκπαιδεύσει.

Ο Χείρωνας είναι σύμβολο μιας προαιώνιας σοφίας, που υπάρχει πριν από το σχηματισμό των θεών. Η σοφία του είναι παρούσα στη διάπλαση των ηρώων της ελληνικής μυθολογίας, καθώς υπήρξε εκπαιδευτής πολλών από αυτούς, όπως ο Αχιλλέας, ο Ακταίων, ο Ιάσων, ο Πάτροκλος, ο Πηλέας κ.α.

Κοντά στο Χείρωνα ο Ασκληπιός διδάχτηκε την τέχνη του κυνηγιού, την ιατρική, καθώς και τον τρόπο συλλογής των θεραπευτικών βοτάνων. Έγινε μεγάλος γιατρός, που θεράπευε όλες τις ασθένειες μέσω φαρμάκων, εγχειρήσεων αλλά και μαγικών ψαλμών (επωδών).

Στην εκπαίδευσή του συμμετείχε ένα ακόμα αρχέτυπο της σοφίας -ολύμπιο αυτή τη φορά- η θεά Αθηνά, που πρόσφερε στον Ασκληπιό το πολύτιμο αίμα της αποκεφαλισμένης Γοργόνας, που είχε διπλή δύναμη· μπορούσε να χρησιμοποιηθεί είτε για θεραπεία ανθρώπων και ανάσταση νεκρών, είτε για θάνατο και καταστροφή. Σύμφωνα με μια άλλη άποψη έλαβε μόνο το αίμα της δεξιάς φλέβας, που ήταν θεραπευτικό, ενώ της αριστερής το κράτησε η Αθηνά.

Η οικογένεια, οι θεραπείες και ο θάνατος του θεού: Η φήμη του Ασκληπιού έγινε μεγάλη και διαδόθηκε σε πολλά μέρη, κάποια από τα οποία διεκδίκησαν τον τίτλο της γενέτειράς του και διαμόρφωσαν τη δική τους ιδιαίτερη παράδοση, με ποικιλομορφία παραλλαγών του μύθου.

Σύμφωνα με τον αρχαίο θεσσαλικό μύθο, που προαναφέρθηκε και θεωρείται ως ο πλέον αποδεκτός, ο Ασκληπιός κατάγεται από την Λακέρεια, την πατρίδα της μητέρας του Κορωνίδας. Ήταν μια πόλη της θεσσαλικής πεδιάδας, στο Δώτιον Πεδίον, κοντά στη λίμνη Βοιβηίδα (είναι η λίμνη Κάρλα, αποξηραμένη από το 1962). Ο ίδιος μύθος μας λέει πως η μητέρα του ήταν κόρη του Φλεγύα· υπήρξε βασιλιάς τριών λαών, που αποκαλούνταν Φλεγύες, Λαπίθες και Μινύες, και κατοικούσε στη Λακέρεια. Ο θνητός άντρας της ο Ίσχυς, ήταν βασιλιάς της Αρκαδίας, καταγόταν από τη φυλή των Λαπιθών και είχε πατέρα τον Έλατο.

Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, που αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου, η γέννηση του Ασκληπιού τοποθετείται στην Τρίκκη (σημερινά Τρίκαλα) της Θεσσαλίας· εκεί αναφέρονται ως γιοι του ο Μαχάονας και ο Ποδαλείριος, πολύ πιθανόν εξαιτίας των ιαματικών ιδιοτήτων τους· ήταν ήρωες-γιατροί της θεσσαλικής Τρίκκης, που είχαν πάρει μέρος και στον Τρωικό Πόλεμο.

Στην ελληνική μυθολογία ως γιοι του μνημονεύονται επίσης ο Αετός, ο Ευμαρίων (δηλαδή εκείνος που παρέχει την καλή υγεία, τη χαρά απ’ την ευεξία), ο Άκεσις (από το ρήμα ακέομαι, δηλαδή εκείνος που θεραπεύει δι’ οξέως οργάνου), ο Ιανίσκος (από το ρήμα ιώμαι, δηλαδή εκείνος που θεραπεύει/θεραπεύεται), ο Τελεσφόρος (δηλαδή εκείνος που καθιστά μια θεραπεία αποτελεσματική) και ο Αλεξήνωρ (δηλαδή εκείνος που βοηθά τους ανθρώπους και αποτρέπει κάθε κακό).

Σύζυγός του ήταν η Ηπιόνη, που λατρευόταν στην Αθήνα, την Κω και την Επίδαυρο· είχε θεραπευτικές-νοσηλευτικές γνώσεις και ήξερε να απαλύνει τους πόνους. Οι κόρες του Υγεία, Ιασώ, Ακεσώ και Πανάκεια συμβόλιζαν την υγεία και τη γιατρειά. Ως κόρη του αναφέρεται και η Αίγλη, που λένε ότι εκπροσωπούσε τη φωτοδότρα δύναμη του ίδιου του Ασκληπιού. Κάποιοι βέβαια θεωρούν όλα αυτά τα παιδιά του Ασκληπιού μάλλον προσωποποιημένες ιδιότητες της ιατρικής τέχνης παρά υπαρκτά πρόσωπα.

Κατά τη μυθολογία ο Ασκληπιός συμμετείχε στην αργοναυτική εκστρατεία ως έξοχος θεραπευτής – ιατρός, καθώς και στο κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου. Διέθετε μοναδικές ικανότητες· θεράπευσε τις μανιασμένες θυγατέρες του Προίτου και το βασιλιά της Επιδαύρου Άσκλη· θεράπευσε πολλούς ήρωες και έφτασε στο σημείο να αναστήσει και νεκρούς, όπως τον Τυνδάρεω, το Γλαύκο (γιο του Μίνωα), τον Ιππόλυτο (γιο του Θησέα και αγαπημένο της θεάς Άρτεμης), τους Καπανέα και Λυκούργο (που σκοτώθηκαν στη διάρκεια του πολέμου των Επτά επί των Θηβών) και άλλους.

Η ανάσταση νεκρών προκάλεσε όμως ανησυχία στο βασιλιά του Άδη τον Πλούτωνα, που φοβήθηκε για την ερήμωση του βασιλείου του και παραπονέθηκε στον αδελφό του Δία, ο οποίος έσπευσε να αποκαταστήσει την τάξη βάζοντας με τον κεραυνό του τέρμα στη ζωή του ιερού γιατρού. Ο Απόλλωνας εκδικήθηκε το χαμό του γιου του σκοτώνοντας τους Κύκλωπες, που είχαν δωρίσει το θανατηφόρο κεραυνό στο Δία. Ο Απολλόδωρος αναφέρει ότι ο Ασκληπιός μετά το θάνατό του αποθεώθηκε, έγινε δηλαδή δεκτός στη θεϊκή κατοικία του Ολύμπου, ταυτόχρονα με τον Ηρακλή.

Ο Ασκληπιός ως ήρωας και θεός: Πολλά ερωτήματα γεννιούνται όμως γύρω από τη ζωή και την καταγωγή του μεγάλου θεραπευτή Ασκληπιού. Η θέση του υπήρξε πάντοτε διφορούμενη μεταξύ θεού και ήρωα, για το λόγο αυτό του πρόσφεραν άλλοτε θυσίες θεού και άλλοτε εναγίσματα ήρωα.

Πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι ο Ασκληπιός ήταν υπαρκτό πρόσωπο· υπήρξε μεγάλος ήρωας – ιατρός θεσσαλικής καταγωγής, που δέχτηκε τιμές μετά θάνατον και σταδιακά απέκτησε πλήρη θεϊκή υπόσταση. Ήταν ένας πολιτισμικός ήρωας με ανθρώπινη καταγωγή, που η επίγεια φήμη του είχε διαδοθεί σε όλη την Ελλάδα.

Υπήρξε το πρότυπο του γιατρού που ακολουθεί τα υψηλά πανανθρώπινα ιδανικά του, προσφέροντας τον εαυτό του στην υπηρεσία του κόσμου· ακολούθησε το δρόμο που ακολούθησαν και άλλοι ήρωες που θεοποιήθηκαν στους ελληνικούς μύθους και θρύλους. Με όλα αυτά φαίνεται να συμφωνούν τα στοιχεία που μας παραδόθηκαν από τον Όμηρο, τον Ησίοδο και τον Πίνδαρο.

Κατά μία άλλη εκδοχή ο Ασκληπιός παρουσιάζεται ως γήινη – χθόνια θεότητα. Στο έργο του «Heroic Cults in Ancient Greece and the Ideas of Immortality» ο Lewis Farnell αναφέρει ότι υπήρχε από παλιά στην Τρίκκη της Θεσσαλίας και ανήκε στις φυλές των Φλεγυών, Λαπιθών και Μινυών· σε ύστερες περιόδους η λατρεία του συγχωνεύτηκε τελικά με εκείνη των ουράνιων θεοτήτων. Κάποιοι συγγραφείς τον παρουσιάζουν μάλιστα ως θεό του αέρα, άλλοι της καταιγίδας ή της αστραπής και άλλοι του Ήλιου, υποδηλώνοντας τη σχέση του με τον Απόλλωνα και τις ανανεωτικές δυνάμεις της φύσης.

Ηλιακοί θεοί πηγή ζωής και θεραπείας: Οι ηλιακοί θεοί επέφεραν πάντοτε ορθή διευθέτηση της ζωικής ενέργειας κάθε οργανισμού και προκαλούσαν θεραπεία. Ο Ήλιος ήταν ανέκαθεν πηγή ζωής και ταυτόχρονα θεραπευτής· κέντρο μιας βαθύτερης πνευματικής όψης, που εκδηλώνεται στον κόσμο και επιδρά στην ψυχική υγεία. Γνωρίζοντας το χειρισμό της ηλιακής δύναμης, οι αρχαίοι μυημένοι – ιερείς επικαλούνταν τους θεούς αυτούς και εκτελούσαν τις θεραπείες τους.

Στη σύγχρονη εποχή, η αποκοπή από την πνευματική αυτή όψη ευθύνεται για την διαταραχή και την ανισορροπία που επικρατεί και οφείλεται στον ορθολογικό τρόπο λειτουργίας του ανθρώπινου νου. Η ανθρωπότητα δεν συνειδητοποιεί τη βαθύτερη αλληλεπίδρασή της με τη Φύση· παρεμποδίζει την ελεύθερη ροή του ζωικού μαγνητισμού και την επικοινωνία της με την ευρύτερη Δημιουργία. Έτσι, πολλά φυσικά στοιχεία απαραίτητα για την πνευματική μας ισορροπία απουσιάζουν και η ψυχική μας υγεία εξασθενεί.

Στους αρχαίους χρόνους ο Ήλιος ως θεός ενσάρκωνε τις λειτουργίες του πνεύματος. Υπέρτατη θεότητα της υγείας θεωρούταν ο Απόλλωνας, που η αρμονία του αποτελεί την υπέρτατη αρχή όλων των θεραπειών. Είναι ο ηλιακός θεός που οι ακτίνες του επιδρούν ευεργετικά στο σώμα κάθε ανθρώπου και κάθε ζωντανής ύπαρξης γενικότερα.

Ο χαρακτήρας του Απόλλωνα μεταβιβάζεται στο γιο του τον Ασκληπιό, που διατηρεί πάντοτε μια ζωντανή συνεργασία με το θεϊκό του πατέρα· ως γιος και μαθητής του Απόλλωνα, κληρονομεί τη γνώση και τις αρχές, τα περιεχόμενα και τις ιδιότητες του πατρός του για να τα μεταβιβάσει στους ανθρώπους που τον λάτρεψαν βαθιά σε πολλές περιοχές.

Η λατρεία του Ασκληπιού και τα ιερά του: Η λατρεία όπως και η παράδοσή του Ασκληπιού είχε, κατά γενική παραδοχή, κοιτίδα τη Θεσσαλία και ιδιαίτερα την περιοχή της Τρίκκης. Σε κάποια πρώιμη εποχή μεταφέρθηκε στη Βοιωτία και τη Φωκίδα, το πιθανότερο μέσω της προϊστορικής φυλής των Φλεγύων, που συνδεόταν στενά με το θεό. Η εγκατάσταση των Φλεγύων στη Φωκίδα και την ευρύτερη περιοχή των Δελφών ήταν καθοριστική για τη διαμόρφωση του μύθου και της λατρείας του Ασκληπιού.

Αναπαράσταση του ασκληπιείου της Επιδαύρου: Οι Φωκαείς τον λάτρεψαν ως «Ιδρυτή» της κοινότητάς τους με την επωνυμία Αρχηγέτης. Ο τίτλος αυτός αποδιδόταν σε θεό ή ήρωα, που σύμφωνα με την αρχαία παράδοση θεωρείτο πρόγονος της φυλής ή του γένους ή αρχηγός και οικιστής της αποικίας, είτε στην πραγματικότητα είτε σύμφωνα με τη λαϊκή πίστη.

Στη Φωκίδα η λατρεία του αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό, τιμήθηκε ως θεότητα που ασκούσε επιρροή στην κοινωνικοπολιτική ζωή της κοινότητας, ενώ συνδέθηκε με την απελευθέρωση των σκλάβων και τη διασφάλιση της ελευθερίας τους. Οι δεσμοί που ανέπτυξε με όσους τον λάτρευαν ήταν ιδιαίτερα στενοί και έτσι η φυλετική μνήμη της προγονικής συγγένειας με τον Ασκληπιό διατηρήθηκε ζωντανή, επηρεάζοντας βαθιά κάθε θρησκευτική πράξη.

Η φήμη του Ασκληπιού διαδόθηκε γρήγορα στον ελλαδικό χώρο αλλά και πέραν αυτού. Η ταχύτατη εξάπλωση της λατρείας του αποδίδεται στο γεγονός ότι ανήκε στις κατ’ εξοχήν παρήγορες θεότητες και είχε τη δύναμη να θεραπεύει τους αρρώστους και να παρατείνει τη ζωή των ανθρώπων.

Ο θεός Ασκληπιός υπήρξε ο ιδρυτής, ο εμπνευστής και ο φύλακας της ιατρικής τέχνης. Ήταν προστάτης των γιατρών, που καλούνταν Ασκληπιάδες, και κανένας δεν μπορούσε να πάρει τον τίτλο αυτό αν δεν ήταν καλός γιατρός. Οι Ασκληπιάδες αναφέρονται γενικότερα ως γιοι του. Ουσία είναι τα πνευματικά του παιδιά, οι εκφραστές και συνεχιστές του θεραπευτικού του ρεύματος μέσα στον κόσμο.

Ο Ασκληπιός υπήρξε προστάτης ορισμένων πόλεων που ήταν περίφημες για την ιατρική τους τέχνη. Σε αυτόν πρόσφεραν θυσίες, γι’ αυτόν οργάνωναν λιτανείες και αγώνες, ενώ τα ιερά του, που ονομάστηκαν Ασκληπιεία, ήταν στην αρχαία Ελλάδα τόποι λατρείας, θεραπευτικά κέντρα αλλά και μαντεία.

Κατά το Στράβωνα περισσότερο φημισμένα ήταν τα Ασκληπιεία της Τρίκκης στη Θεσσαλία, της Επιδαύρου στην Πελοπόννησο, της Περγάμου στη Μικρά Ασία και της νήσου Κω· γνωστά ήταν επίσης τα ιερά στην Τιτάνη της Σικυώνας, στο Άργος, στην Αθήνα, στη Λισσό και το Λεβήνα της Κρήτης καθώς και στην Κυρήνη της Λιβύης. Συμπληρωματικά μπορούμε να αναφέρουμε και κάποια άλλα Ασκληπιεία, όπως αυτά στην Κόρινθο, την Τεγέα, τον Πειραιά και το νησί της Αίγινας. Άλλα νησιά με ιερά του Ασκληπιού ήταν η Πάρος, η Κέα, η Θάσος και το Νησί (στην Προποντίδα). Στη Μικρά Ασία παραδείγματα ιερών είχαμε στις Αιγαίς της Κιλικίας, τις Ερυθρές και πιο βόρεια στην Προύσα της Βιθυνίας.

Από όλα όμως τα λατρευτικά κέντρα του Ασκληπιού το σημαντικότερο και αυτό που μας κληροδότησε τις πλουσιότερες μαρτυρίες, με πανάρχαια χαρακτηριστικά, στάθηκε η Επίδαυρος, που ιδρύθηκε περίπου το 600 Π.Κ.Ε. Στο μέρος αυτό γραπτά μνημεία εξυμνούσαν τον Ασκληπιό ως θεό που θεράπευε τους ασθενείς του, από οποιαδήποτε αρρώστια τους βασάνιζε.

Ιερά ζώα και σύμβολα: στα Ασκληπιεία θεωρούσαν τα ερπετά και τους σκύλους αντιπροσώπους, συνοδούς και βοηθούς του θεού στη θεραπεία. Η ράβδος με το φίδι είναι το έμβλημα του Ασκληπιού και καθιερώνεται ως σύμβολο των γιατρών. Το φίδι συμβολίζει τη μακροβιότητα και την περιοδική ανανέωση, η δε ράβδος την υποστήριξη και την ανακούφιση των πασχόντων. Ένα κύπελλο γεμάτο με φάρμακο συμπεριλαμβανόταν επίσης στα σύμβολα του μεγάλου θεραπευτή Ασκληπιού.

Θεραπείες στους ναούς του Ασκληπιού: Πολλοί θεωρούν ότι ο θεός αυτός καταπιάστηκε κυρίως με τη θεραπεία των σωματικών ασθενειών, όμως αυτή είναι μόνο μία πλευρά, καθότι ο Ασκληπιός ουσιαστικά διοχέτευσε στους ανθρώπους εκείνη την εσώτερη αρμονία που αποτελεί την υψηλότερη προστασία τους ενάντια στις ασθένειες, όχι μονάχα τις σωματικές αλλά και τις ψυχικές.

Είναι γεγονός ότι οι ασθένειες είναι ψυχικές και σωματικές, ουσιαστικά όμως έχουν ψυχική προέλευση και οι γιατροί πρέπει να εμβαθύνουν στα αίτιά τους, προκειμένου να τις εξαλείψουν αποτελεσματικά στην πηγή τους. Ως αληθινός γιατρός ο Ασκληπιός διέθετε την απαραίτητη σοφία για μια τέτοια βαθύτερη προσέγγιση. Μέσα από τα χέρια του πολλοί άνθρωποι γιατρεύτηκαν αλλά και πολλοί γιατροί εκπαιδεύτηκαν.

Στα Ασκληπιεία συγκεντρώνονταν πολυάριθμοι πιστοί για να ικετέψουν το θεό να τους θεραπεύσει από τις ασθένειές τους. Εκεί ο Ασκληπιός εφάρμοζε θεραπείες μέσω ονείρων ή έστελνε θεραπευτικούς χρησμούς, με τη μέθοδο της εγκοίμησης, κατά την οποία ο συμβουλευόμενος κοιμόταν στο ιερό έδαφος με το αυτί του να ακουμπά τη γη, για να λάβει το θεραπευτικό όνειρο από κάτω.

Προαπαιτούμενα για την εγκοίμηση στον ιερό χώρο ήταν το τελετουργικό λουτρό και η προσφορά θυσιών, πράξεις συμβολικές και ταυτόχρονα ουσιαστικές, που δήλωναν το σεβασμό προς το θεό. Σύμφωνα με τον Πορφύριο (Περί αποχής, ΙΙ, 19), στην Επίδαυρο υπήρχε μια επιγραφή που προειδοποιούσε τον επισκέπτη ότι «καθαρός πρέπει να είναι όποιος μπαίνει στο λαμπρό ναό και καθαρότητα είναι να έχεις άγιες σκέψεις».
Οι ασθενείς, ξαπλωμένοι στο δάπεδο του ναού, κοιμισμένοι ή βυθισμένοι σε μια ιδιαίτερη κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, έβλεπαν όνειρα ή οράματα, όπου εμφανιζόταν ο θεός. Είχε τη μορφή γενειοφόρου άνδρα με έκφραση γαλήνια και ευγενική, κρατώντας ραβδί, ή νέου με εμφάνιση όμορφη και λεπτή. Ήταν χαρούμενος, χωρίς κάτι τρομακτικό στη μορφή του, μιλούσε με αρμονική φωνή και ενέπνεε εμπιστοσύνη, ωθώντας τον ασθενή σε ένα άνοιγμα ψυχής, που απελευθέρωνε το ενεργειακό δυναμικό του και συνέβαλλε τα μέγιστα στην επιτυχία της θεραπείας.
Η πρόνοια του Ασκληπιού ήταν εμφανής στην άμεση βοήθειά του· πλησίαζε τον ασθενή, ερχόταν μαζί του σε προσωπική επαφή και ύστερα προχωρούσε στην ίαση της ασθένειας αυτοστιγμεί ή συνιστούσε μια θεραπευτική αγωγή. Το πρωί, μετά την εγκοίμηση, ο ασθενής ξυπνούσε υγιής ή ενημερωμένος για το τι έπρεπε να κάνει ώστε να γιατρευτεί.

Η θεραπευτική διαδικασία που ακολουθούσε ο Ασκληπιός παραμένει γενικά απροσδιόριστη.  Κατά την πρώιμη εποχή της λατρείας του επικρατούσε η άποψη ότι ο Ασκληπιός ενεργούσε κυρίως ως τελεστής θαυμάτων· οι θεραπείες του ήταν μια θρησκευτική εμπειρία, πέρα από κάθε ανθρώπινη κατανόηση.

Απάλειφε την αρρώστια με το θείο του χέρι, αγγίζοντας το σώμα του ασθενή ή απλώνοντάς το προς το μέρος του· το θεϊκό φιλί ήταν κι αυτό ένα από τα μέσα που χρησιμοποιούσε. Βοηθούς στις θεραπείες είχε τα ιερά ζώα του, τα φίδια και τους σκύλους.

Ήταν εξαίρετος και τολμηρός χειρούργος. Σε πολλές περιπτώσεις δεν δίσταζε να ανοίξει ολόκληρο το σώμα του ασθενούς· έκανε τομές στα πιο εσωτερικά μέρη του ανθρώπινου σώματος. Πέρα από τις θαυμαστές θεραπείες και τις παρεμβάσεις, ο Ασκληπιός έδινε συχνά στους ασθενείς του σαφείς και άμεσες οδηγίες που αφορούσαν μεθόδους ίασης και φυσικά γιατρικά ή χρησμούς τους οποίους στη συνέχεια ερμήνευε και εφάρμοζε ο ιερέας του ναού. Τα γιατρικά του θεού είχαν ασυνήθιστα αποτελέσματα και η επίδρασή τους ενισχυόταν όταν λαμβάνονταν σε ιερό μέρος του ναού.
Συμβούλευε τους ασθενείς να γυμνάζονται, να κολυμπούν σε ποτάμια και θάλασσες, να λούζονται σε πηγές και λουτρά· υποδείκνυε δίαιτες και ενέκρινε την πνευματική άσκηση. Οι θεραπευτικές οδηγίες του προκαλούσαν συχνά έκπληξη σε ασθενείς και γιατρούς, όταν για παράδειγμα πρότεινε άσκηση αντί ανάπαυση.
Γενικά είναι αποδεκτό ότι οι άρρωστοι γιατρεύονταν από τον Ασκληπιό στα ιερά του κατά την εγκοίμηση (επιβεβαιώνεται από αναφορές γιατρών όπως ο Ρούφος και ο Γαληνός). Στα όνειρα που έβλεπαν εκεί, η ψυχή τους ερχόταν σε επαφή με εκείνες τις θεϊκές θεραπευτικές δυνάμεις που περιβάλλουν τον άνθρωπο και τον κόσμο χωρίς να γίνονται αντιληπτές.

Το γεγονός ότι ο Ασκληπιός εμφανιζόταν σε ασθενείς και τους γιάτρευε ο ίδιος ή τους έλεγε πώς να φροντίσουν την αρρώστια τους, δεν ήταν παράξενο για τον αρχαίο κόσμο. Οι μέθοδοι του θεού αυτού δεν έρχονταν σε αντίθεση προς την καθιερωμένη γνώση της εποχής. Απλά ενεργούσε ως θεός μέσα στα όρια ενός κόσμου που οι αρχαίοι αναγνώριζαν ως αληθινό.

Αναζητώντας τη θεραπευτική δύναμη της Ψυχής: Σε όλη αυτή την πορεία μπορούμε να αναγνωρίσουμε την ιερή-αρχετυπική προέλευση της Ιατρικής. Η καταγωγή της χάνεται βαθιά, σε πρώιμες εποχές, σε κόσμους υπερβατικούς, όπου κινούνται μεγάλες φωτεινές μορφές, καθοδηγητές και εκπαιδευτές για το ανθρώπινο γένος.

Ο ηλιακός Απόλλωνας είναι ο πνευματικός πατέρας, η πνευματική πηγή της θεραπείας. Μέσα από την καρδιά του μεταβιβάζει το θεραπευτικό ρεύμα στο γιο του Ασκληπιό, που λειτουργεί ως μεσολαβητής για τη διοχέτευσή του προς την ανθρωπότητα μέσω των Ασκληπιάδων. Ο Ασκληπιός είναι μια διευρυμένη οντότητα με διττή φύση· κινείται σε έναν κόσμο μεταξύ θεών και ανθρώπων.

Ανάμεσα στους μελετητές και εκφραστές της θεραπευτικής παράδοσης του Ασκληπιού ήταν και ο Ιπποκράτης, που εκπαιδεύτηκε στο ιερό της Κω, εξελίχθηκε σε μεγάλο Ασκληπιάδη και αναγνωρίζεται παγκοσμίως ως ιδρυτής της ιατρικής. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι γιατροί όλου του κόσμου ξεκινούν τη θητεία τους με τον «όρκο του Ιπποκράτη», ορκιζόμενοι στο θεό Απόλλωνα τον ιατρό και στο θεό Ασκληπιό και στην Υγεία και στην Πανάκεια και επικαλούμενοι τη μαρτυρία όλων των θεών.

Κατά την αρχαιότητα, ο τρόπος που οι άνθρωποι είχαν συλλάβει τους φυσικούς νόμους δεν ήταν τόσο άκαμπτος όσο ο σύγχρονος. Έγκυρες μαρτυρίες πιστοποιούσαν θαύματα και θεϊκές πράξεις που δεν μπορούν να ερμηνευτούν με τρόπο ορθολογικό, εφόσον προέρχονταν από κόσμους θεϊκούς που αδυνατεί να συλλάβει η ανθρώπινη διάνοια.

Στην ιατρική του αρχαίου κόσμου οι άνθρωποι συνήθιζαν να επικαλούνται τη θεϊκή βοήθεια· το θεωρούσαν όχι μόνον δικαίωμα αλλά και καθήκον τους, σε περιπτώσεις που η ανθρώπινη δύναμη αποδεικνυόταν ανήμπορη. Η θεϊκή και η ανθρώπινη γνώση και δράση, αν και διαφορετικής φύσης, δεν απέκλειαν η μία την άλλη και οι αρχαίοι Έλληνες γιατροί δεν εναντιώθηκαν ποτέ στη θρησκευτική ιατρική.

Η διαφωνία μεταξύ επιστήμης και θρησκείας που χαρακτηρίζει τα πνεύματα της εποχής μας ήταν τότε ξένη. Η συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου, που περιορίζεται στα στενά όρια του γήινου μικρόκοσμου, κάνει το φορτίο της ζωής να φαίνεται πιο βαρύ και οι πιθανότητές για μια υγιή, ισορροπημένη ζωή ελαττώνονται. Εάν όμως η ανθρωπότητα συνειδητοποιούσε την Απειροσύνη της ύπαρξης, τότε είναι σίγουρο πως θα ήταν περισσότερο ελεύθερη, δημιουργική και υγιής.

Ως άνθρωποι, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη βαθύτερη προγονική μας σχέση με τους αρχαίους θεούς θεραπευτές, τη δύναμη και τη ζωντάνια που εκπορεύουν, έστω κι αν δεν γίνεται αντιληπτή. Η θεραπευτική δύναμη ενυπάρχει στη Φύση και σε ολόκληρη τη Δημιουργία, ενυπάρχει όμως και στους εσωτερικούς κόσμους της Ψυχής κάθε ανθρώπου, περιμένοντας την αφύπνισή της.