Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες


Πολύ συχνά , πολλοί άνθρωποι, πετυχαίνουν πολύ λιγότερα πράγματα από αυτά που θα μπορούσαν.
Τι είναι αυτό που τους κρατάει χαμηλά; Γιατί δεν πλησιάζουν το μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους; Πως μπορεί κάποιος να απελευθερώσει όλο του το δυναμικό; Γιατί θεωρούν ότι η (κάποια) ηλικία είναι μεγάλο εμπόδιο;

Όταν ήμουν μικρός άκουγα συνέχεια τους γονείς μου να λένε «Αυτό δεν είναι για την ηλικία σου. Τα παιδιά της ηλικίας σου δεν πρέπει να έχουν αυτό, να κάνουν εκείνο, ή να λένε το άλλο». Σκέτος βραχνάς μου είχε γίνει το όριο ηλικίας και άρχισα να ξυρίζομαι στα κρυφά για να βγάλω γένια μπας και μπορούσα να ξεγελάσω ακόμη και τους ίδιους τους γονείς μου.
Τώρα που μεγάλωσα (κάπως) ακούω άλλους να ισχυρίζονται « Α, τα χρόνια πέρασαν. Πάει αυτά δεν είναι για μένα (και άλλα τέτοια).
Η ιστορία του ανθρώπου όμως έχει δείξει ότι τις περισσότερες φορές η ηλικία δεν είναι εμπόδιο για να κυνηγήσεις τα όνειρά σου. Και ότι απλώς πολλοί το χρησιμοποιούν ως φτηνή δικαιολογία. Για παράδειγμα η μικρή ηλικία, 20 ετών περίπου, δεν στάθηκε εμπόδιο για τον Μέγα Αλέξανδρο να ξεκινήσει την πιο επιτυχημένη εκστρατεία του κόσμου. Ούτε τον Harland Davis Sanders , ιδρυτή του Kentacy Fried Chicken- KFC, να ξεκινήσει σε ηλικία 62 ετών το χτίσιμο της παγκόσμιας αυτής αλυσίδας εστίασης (2 η σε μέγεθος μετά τa Mac Donalds).
Πολλά είναι το παραδείγματα που καταρρίπτουν αυτόν το μύθο. Ειδικά στην εποχή μας, οι κλασικοί περιορισμοί λόγω ηλικίας έχουν ξεθωριάσει. Παιδιά αμούστακα, πριν βγάλουν το λύκειο, έχουν ήδη πετυχημένες επιχειρήσεις, και συνταξιούχοι ξεκινούν ή συνεχίζουν τις επιχειρηματικές δραστηριότητες με άκρα επιτυχία.
Όσον αφορά τους ανθρώπους κάποια ηλικίας θέλω να τους πω , ότι ποτέ δεν είναι αργά να ξεκινήσουν κάτι. Και πολλές φορές το θέμα δεν είναι να τελειώσεις ένα ταξίδι αλλά να πας όσο μακρύτερα γίνεται. Αν έχεις κάποιο κρυφό όνειρο, ήρθε καιρός να βάλεις μπροστά την «μηχανή» σου. Καλύτερα να αφήσεις τον κόσμο αυτό δουλεύοντας πάνω στο όνειρό σου, παρά να φύγεις χωρίς ποτέ να τολμήσεις να του δώσεις μια ευκαιρία πραγματοποίησης. Το άσχημο δεν είναι φτάσεις στο τέλος της ζωή σου. Το άσχημο είναι να φτάσεις και να διαπιστώσεις ότι ποτέ δεν έζησες. Ότι ποτέ δεν έκανες αυτό που ήθελες, αυτό που ποθούσες για όλη σου την ζωή.
Και αυτή η έννοια της συνταξιοδότησης θέλει προσοχή. Είναι λογικό να θέλω να παρατήσω μια δουλειά που ήταν δουλεία για μένα. Αλλά όταν ασχολούμαι με κάτι που μου αρέσει, όταν ακολουθώ το όνειρό μου, όταν νοιώθω ότι έχω μια αποστολή που δεν έληξε, τότε δεν θέλω να σταματήσω ποτέ. Θέλω μέχρι το τέλος της ζωής μου, να προσφέρω τον καλύτερο εαυτό μου και να εξαντλήσω όλες μου τις δυνατότητες όσο είμαι πάνω σε αυτό τον πλανήτη. Γιατί όταν ακολουθείς το όνειρό σου η ηλικία δεν παίζει ρόλο.

Εξαρτημένος...

couv12inchanothernight_zpsbd471404Εξαρτημένος είναι αυτός που κρέμεται από κάποιον άλλο, που ζει σαν να είναι κρεμασμένος στον αέρα, χωρίς να στηρίζεται πουθενά, σαν να είναι ένα στολίδι για εκείνον που το φοράει. Είναι εκείνος που έχει πάρει τον κατήφορο, μονίμως ατελής, αιωνίως χωρίς λύση.
 
Ήταν κάποιος μια φορά, που υπέφερε από έναν παράλογο φόβο: φοβόταν μήπως χαθεί μέσα στους άλλους. Όλα άρχι­σαν μια νύχτα σ’ ένα χορό μεταμφιεσμένων, όταν ήταν πολύ νέος. Κάποιος έβγαλε μια φωτογραφία όπου φαίνονταν στη σειρά όλοι οι προσκεκλημένοι. Όμως, όταν ο πρωταγωνιστής της ιστορίας είδε τη φωτογραφία, δεν μπόρεσε να αναγνωρίσει τον εαυτό τον. Είχε ντυθεί πειρατής, μ’ έναν επίδεσμο στο μάτι και μαντίλι στο κεφάλι, όμως, κι άλλοι πολλοί είχαν μεταμ­φιεστεί με τον ίδιο τρόπο. Είχε βάλει στα μάγουλά του έντονο κοκκινάδι και λίγο φούμο για μουστάκι, αλλά μασκαράδες με μουστάκια και στρουμπουλά μάγουλα βαμμένα με κοκκινάδι υπήρχαν αρκετοί. Είχε διασκεδάσει πολύ σ’ εκείνον τον χορό, όμως, όλοι στη φωτογραφία φαίνονταν να διασκεδάζουν πολύ. Τότε θυμήθηκε ότι τη στιγμή της φωτογραφίας ήταν αγκαλιά με μια ξανθιά, οπότε προσπάθησε να εντοπίσει τον εαυτό του μ’ αυτό το στοιχείο. Ανώφελο: πάνω από τις μισές γυναίκες ήταν ξανθιές και αρκετές απ’ αυτές χαμογελούσαν στη φωτογραφία, αγκαζέ με πειρατές.
Η εμπειρία τον επηρέασε βαθιά. Εξαιτίας αυτού του γε­γονότος, επί χρόνια δεν συμμετείχε σε καμία συνάντηση από φόβο μήπως ξαναχαθεί.
Ωστόσο, κάποια μέρα σκέφτηκε μια λύση: όπου κι αν πή­γαινε, από κει και πέρα, θα φορούσε πάντα καφέ ρούχα. Καφέ πουκάμισο, καφέ παντελόνι, καφέ σακάκι, κάλτσες και παπού­τσια. «Οπότε, αν τραβήξει κάποιος φωτογραφία, θα ξέρω πά­ντα ότι αυτός με τα καφέ είμαι εγώ» είπε μέσα του.

Με τον καιρό, ο ήρωάς μας βρήκε εκατοντάδες ευκαιρίες για να επιβεβαιώσει το έξυπνο κόλπο του: όταν τύχαινε να βρε­θεί μπροστά στους καθρέφτες των μεγάλων καταστημάτων κι έβλεπε τον εαυτό του ανάμεσα σε άλλους που περνούσαν από κοντά του, επαναλάμβανε με σιγουριά: «Εγώ, είμαι αυτός με τα καφέ».
Τον επόμενο χειμώνα, κάποιοι φίλοι τού έκαναν δώρο το εισιτήριο για να απολαύσει μια βραδιά σε ένα σπα. Το δέχτηκε ευχαρίστως. Δεν είχε πάει ποτέ σε ένα τέτοιο μέρος, και είχε ακούσει από το στόμα των φίλων του για τα οφέλη του σκωτσέζικου ντους, του φινλανδικού μπάνιου και της αρωματικής σάουνας.
Όταν πήγε εκεί, του έδωσαν δύο μεγάλες πετσέτες και τον οδήγησαν σ’ ένα δωματιάκι για να γδυθεί. Έβγαλε το σακάκι του, το παντελόνι, το πουλόβερ, το πουκάμισο, τα παπούτσια, τις κάλτσες... κι ενώ ετοιμαζόταν να βγάλει το εσώρουχο, πέ­φτει το βλέμμα του στον καθρέφτη και παγώνει. «Αν βγάλω και το τελευταίο μου ρούχο, θα μείνω γυμνός σαν όλους τους άλλους», σκέφτεται. «Κι αν χαθώ; Πώς θα μπορέσω να με ανα­γνωρίσω αν δεν βασιστώ στο μόνο στοιχείο που μέχρι τώρα μου έχει φανεί τόσο χρήσιμο;»
Για πάνω από ένα τέταρτο της ώρας κάθεται στα αποδυ­τήρια με το εσώρουχο φορεμένο, αναποφάσιστος, μη ξέροντας αν πρέπει να μείνει ή να φύγει... Τότε σκέφτεται ότι, αν δεν μπορεί να μείνει ντυμένος, θα μπορούσε ίσως να κρατήσει κάποιο αναγνωριστικό σημάδι. Με μεγάλη προσοχή, τραβάει μια κλωστή από το πουλόβερ του και τη δένει στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού του ποδιού. «Αυτό θα πρέπει να το θυμάμαι σε περίπτωση που χαθώ: αυτός που έχει μια καφέ κλωστή στο δάχτυ­λο, είμαι εγώ» μονολογεί.

Ήρεμος τώρα, με το σημάδι του, αφοσιώνεται στην από­λαυση του ατμού και του μπάνιου, και καθώς πάει κι έρχεται κολυμπώντας και κάνοντας βουτιές, δεν προσέχει πως η κλω­στή έχει φύγει από το δάχτυλό του και επιπλέει στο νερό της πισίνας. Κάποιος άλλος που κολυμπάει εκεί κοντά, βλέπει την κλωστή και λέει στον φίλο του: «Τι σύμπτωση! Αυτό είναι το χρώμα που πάντα ήθελα να περιγράφω στη γυναίκα μου για να μου πλέξει ένα κασκόλ. Θα πάρω την κλωστή και θα ψάξω να βρω μαλλί σ’ αυτό το χρώμα». Πιάνει την κλωστή που επιπλέει στο νερό, κι επειδή δεν έχει πού να τη φυλάξει, του έρχεται η ιδέα να τη δέσει στο μεγάλο δάχτυλο του δεξιού του ποδιού.
Στο μεταξύ, ο πρωταγωνιστής της ιστορία μας έχει δοκι­μάσει όλα όσα προσφέρει το σπα, και πηγαίνει στα αποδυτήρια να ντυθεί. Μπαίνει με αυτοπεποίθηση, σκουπίζεται, και μόλις τελειώνει βλέπει στον καθρέφτη με τρόμο ότι είναι τελείως γυ­μνός και δεν έχει την κλωστή στο πόδι. «Χάθηκα» λέει μέσα του τρέμοντας, και τρέχει έξω να ψάξει παντού για την καφέ κλωστή με την οποία θα αναγνώριζε τον εαυτό του. Μετά από λίγα λεπτά προσεκτικής αναζήτησης στον χώρο, βλέπει το πόδι τού άλλου που είχε στο δάχτυλο την καφέ κλωστή. Δειλά δειλά τον πλησιάζει και του λέει: «Με συγχωρείτε, κύριε. Εγώ ξέρω ποιος είστε εσείς. Μήπως κι εσείς θα μπορούσατε να μου πείτε ποιος είμαι εγώ;»
*********
Ακόμη κι αν δεν φτάσουμε στο ακραίο σημείο να εξαρτόμαστε από τους άλλους για να μας πουν ποιοι είμαστε, θα βρεθούμε πολύ κοντά, αν αρνηθούμε τα μάτια μας κι αρχίσουμε να βλέπουμε μόνο με τα μάτια των άλλων.
 
Χόρχε Μπουκάι - Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης

Οι πόνοι του κόσμου

my_pics_by_dk_grizzly-d3bx3ouΣε κάθε ατυχία, σε κάθε βάσανό, τη μεγαλύτερη παρηγοριά τη βρίσκουμε, παρατηρώντας την κατάσταση εκείνων πού είναι περισσότερο από μας δυστυχισμένοι. Αυτό το μπορεί ό καθένας μα τι αξία έχει για το σύνολο ;
Ή ανθρωπότητα μπορεί να συγκριθεί μ ένα κοπάδι, πού παίζει ήσυχο στο λιβάδι, ενώ o χασάπης διαλέγει με το μάτι μέσα απ το κοπάδι τα ζωντανά πού θα σφάξει. Τις μέρες της ευτυχίας μας, εμείς ούτε υποπτευόμαστε καν ποια συφορά κείνη την ίδια ώρα μας ετοιμάζει ή τύχη — αρρώστια, καταδίωξη, καταστροφή, ακρωτηριασμό, τύφλωση, τρέλα, θάνατο, ή ότι άλλο.
Σε κάθε τι πού θέλουμε να κάνουμε δικό μας, βρίσκουμε αντίσταση κι αντίδραση. 'Όλα έχουν μια δική τους θέληση εχθρική πού πρέπει να τη δαμάσουμε. Στη ζωή των λαών ή ιστορία δε σημειώνει παρά πολέμους και ταραχές. Τα χρόνια της γαλήνης φαίνονται σχεδόν ανάπαυλες σύντο­μες, διαλείμματα, τυχαία συμβάντα. Κατά τον ίδιο τρόπο ή ζωή των ατόμων είναι μια αδιάκοπη πάλη, κι όχι μόνον ενάντια σ’ αφηρημένα κακά, όπως ή φτώχεια κ’ ή πλήξη αλλά και πάλη ενός ανθρώπου εναντίον ενός άλλου. Σε κάθε περίσταση βρισκόμαστε απέναντι σ’ έναν αντίπαλο, κι’ όλη ή ζωή είναι ένας πόλεμος αδιάκοπος, πού σ’ αυτόν υποκύ­πτουμε κρατώντας ακόμη σφιχτά στα χέρια τα όπλα.
 
* *
Στα βάσανα της ύπαρξής μας προσθέτεται ακόμα και το τρέξιμο τού χρόνου, πού μάς σπρώχνει χωρίς ν’ αφήνει να πάρουμε αναπνοή, χτυπώντας τον καθένα στις πλάτες με το βούρδουλα του τυράννου. Εκείνοι μόνο πού έχουν δοθεί στην πλήξη σώζονται απ’ την καταδίωξή του.
 
* *
Ενώ ως τη μέση του δρόμου της ή ζωή είναι ένας αχόρταγος πόθος για την ευτυχία, από κει και πέρα απεναντίας είναι πάντα κυριευμένη από ένα καταθλιπτικό αί­σθημα αγωνίας, γιατί από κείνη την ώρα όλοι, ποιος λίγο και ποιος πολύ, αρχίζουν να βλέπουν καθαρά πώς ή ευτυχία είναι μια μάταιη χίμαιρα, και μονάχα ό πόνος είναι αληθινός. ΓΥ αυτό, οι άνθρωποι πού έχουν κρίση, ζη­τάνε ν αποφεύγουν να υποφέρουν μάλλον παρά να νιώθουν έντονες απολαύσεις, και να δημιουργήσουν κατά ένα κάποιο τρόπο μια κατάσταση πού τίποτα να μη τούς λαβώνει.
Κατά την παιδική μου ηλικία δε μπορούσα ν’ ακούσω το κουδούνι του σπιτιού να χτυπά χωρίς να αισθανθώ μια ξαφνική χαρά κι’ έλεγα από μέσα μου : «Πόσο ωραία, μα την αλήθεια! Κάτι νέο θάναι!» Με το πέρασμα τού και­ρού όμως, διδαγμένος απ’ την πείρα της ζωής, όταν άκου- γα τον ίδιο θόρυβο, έμπαινα σ’ ανησυχία, τόσο πού συλλο­γιζόμουν : «’Ωιμέ! Τί νέο τάχα να συμβαίνει;»

* *
Στη γεροντική ηλικία, πάθη και πόθοι σβήνουν το ένα έπειτα απ’ το άλλο, όσο τα αντικείμενα τους χάνουν τη σημασία πούχαν άλλοτε. Ή ευαισθησία μετριάζεται, ή δύναμη της φαντασίας γίνεται ολοένα πιο αδύνατη, οι εικόνες ξεθωριά­ζουν, οι εντυπώσεις δεν αποτυπώνονται πια στη συνείδηση μόνο διαλύονται χωρίς ν’ αφήνουν κανένα, ρημάδι τους, οι μέρες κυλούν ή μια πάνω στην άλλη, τίποτα πια δεν προκαλεί εν­διαφέρον, όλα στη ζωή χάνουνε το χρώμα τους· Κάτω απ’ το βάρος των χρόνων, ό άνθρωπος δεν περπατά παρά τρικλί­ζοντας ή μαζεύεται σε μια γωνιά για ν’ αναπαυτεί, καταντών­τας ίσκιος του εαυτού του, το φάντασμα σχεδόν εκείνου πού ήταν άλλοτε, ώσπου έρχεται κι ό θάνατος. Τί του μένει να σκοτώσει ; Μια μέρα ή αποκάρωση μεταβάλλεται σε στερνό ύπνο, και τα όνειρα του. . .
 
A! να το πρόβλημα που πάνω σ’ αυτό βασανίστηκε ο Αμλέτος στον περίφημο μονόλογο. Εγώ λέω πώς από τώρα ονειρευόμαστε.

Η ψυχολογική ανασφάλεια και πως θα καταπολεμηθεί

Για πολλούς ανθρώπους η αίσθηση ότι οι αγαπημένοι τους άνθρωποι, ο/η σύντροφος, οι στενοί φίλοι, οι συνεργάτες θα τους απορρίψουν και θα τους εγκαταλείψουν με την παραμικρή αφορμή είναι μια σκιά στη ζωή τους, ένας φόβος που φωλιάζει βαθιά μέσα τους και χρωματίζει τις πράξεις τους.

Η συναισθηματική αυτή ανασφάλεια κάνει τον άνθρωπο να μην πατάει γερά στα πόδια του και να βρίσκεται συνέχεια σε κατάσταση εγρήγορσης. Το άτομο που δε νιώθει ασφάλεια στις σχέσεις του δεν συνειδητοποιεί πάντα ότι αυτή η έλλειψη ασφάλειας είναι η πηγή των δυσκολιών του, αλλά εστιάζει στις εμφανείς εκδηλώσεις του βαθύτερου αυτού προβλήματος.

Η ψυχολογική διάσταση
Έτσι, το άτομο με συναισθηματική ανασφάλεια μπορεί πάντα να αισθάνεται ότι βάλλεται από όλες τις πλευρές, ότι οι άλλοι μονίμως το έχουν κάτω από το μικροσκόπιο και το παρατηρούν, το κριτικάρουν, το κρίνουν και το κατακρίνουν. Το άτομο με συναισθηματική ανασφάλεια βρίσκει ότι στα λόγια των άλλων υπάρχει πάντα μια αιχμή εναντίον του. Πολλές φορές νιώθει ότι οι άλλοι έχουν μόνο προτερήματα και το ίδιο μόνο ελαττώματα. Το αποτέλεσμα είναι ότι «τρέχει και δε φτάνει», με την έννοια ότι διαρκώς προσπαθεί να τα κάνει όλα με τον καλύτερο τρόπο προκειμένου να πάρει θετική κριτική και να μην το απορρίψουν οι άλλοι.
Το άτομο με συναισθηματική ανασφάλεια συχνά προσκολλάται στον λάθος σύντροφο, πείθοντας τον εαυτό του ότι δε θα βρει ποτέ κάτι καλύτερο, ή θεωρώντας ότι τα προβλήματα της σχέσης οφείλονται αποκλειστικά στον δικό του χαρακτήρα και συμπεριφορά, συγχωρώντας έτσι συνέχεια τον σύντροφο του. Βλέπει μόνο τα δικά του λάθη και όχι τα λάθη του συντρόφου του, οπότε διαρκώς αυτοκατηγορείται και περιμένει ότι δικαίως θα «τιμωρηθεί» με εγκατάλειψη κάποια στιγμή.
Στην κυριολεξία «κρεμιέται» από τον άλλον και αισθάνεται ένοχο για τον εαυτό του. Tο αποτέλεσμα είναι ότι συνέχεια προσπαθεί να είναι «τέλειο» στη σχέση του, κάτι που εκδηλώνεται με υποχωρητικότητα, σκύψιμο του κεφαλιού, την μη ανακοίνωση των αναγκών του και την επιθυμία του να είναι διαρκώς αρεστό. Αυτή η έλλειψη αυτοπεποίθησης δεν είναι μόνο ψυχικά οδυνηρή, αλλά αποτελεί τροχοπέδη στην εξέλιξη του ατόμου αυτού. Συχνά το άτομο με συναισθηματική ανασφάλεια νιώθει συναισθηματικά ανήμπορο και τελματωμένο στη ζωή του.
Οι άνθρωποι με συναισθηματική ανασφάλεια συχνά χαρακτηρίζονται από εσωτερική δειλία, ακόμα και αν κάτι τέτοιο δε φαίνεται στη συμπεριφορά τους. Ακόμα, καταπνίγουν τα συναισθήματά τους και προσπαθούν να φαίνονται ήρεμοι και αξιόπιστοι προς τα έξω, με μεγάλο ψυχικό κόστος, όμως. Επίσης, μπορεί να έχουν μέσα τους μεγάλα αποθέματα θυμού, όχι τόσο με τους άλλους όσο με τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ο γιατρός Edward Bach κατέταξε τους ανασφαλείς σε 7 τύπους ανθρώπων:
Ο ανασφαλής που αμφιβάλλει για τον εαυτό του και την ικανότητα του ν΄αποφασίζει και να εκφράζει απόψεις. Ζητά διαρκώς τις συμβουλές των άλλων και παίρνει συχνά άσχημες συμβουλές. Το κατάλληλο άνθος σ΄αυτή την περίπτωση είναι το Cerato. Ο ανασφαλής που ξεπερνάει την παραπάνω κατάσταση είναι τώρα ικανός να κρίνει με σιγουριά τι είναι σωστό και τι λάθος. Έχει εμπιστοσύνη στην εσωτερική του γνώση και δεν επηρεάζεται απ΄ τις καλές συμβουλές των άλλων.
Ο ανασφαλής που δυσκολεύεται ν΄αποφασίσει και ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο πράγματα γιατί μία του φαίνεται σωστό το ένα και μία το άλλο. Η συνεχής του ανασφάλεια εξασθενεί την ικανότητα του ν ΄αυτοσυγκεντρώνεται. Συχνά στις περιπτώσεις που χρειάζεται ν΄αποφανθεί μ΄ένα «ναι» ή μ΄ένα «όχι» χάνει σημαντικές ευκαιρίες Το ανάλογο άνθος είναι το scleranthus. Ο ανασφαλής που ξεπερνάει αυτή την κατάσταση αποφασίζει γρήγορα, ενεργεί ήρεμα και ισορροπημένα στηριζόμενος στις δικές του αποφάσεις.
Ο ανασφαλής που χάνει εύκολα το θάρρος του: Μπορεί να βρίσκεται σε καλό δρόμο σε σχέση με την ασθένεια του ή με ζητήματα της καθημερινής ζωής αλλά και η παραμικρή καθυστέρηση ή εμπόδιο τον κάνει ν΄αμφιβάλλει και να χάνει εύκολα το θάρρος του (ηττοπάθεια). Το κατάλληλο άνθος είναι το centian. Όταν ξεπερνάει αυτή την κατάσταση μαθαίνει ότι στην πραγματικότητα δεν είναι δυνατό ν΄αποτύχει όταν κάνει ότι καλύτερο μπορεί και ότι είναι δυνατό να νικήσει όλα τα εμπόδια όταν πραγματικά θέλει.
Ο ανασφαλής που βρίσκεται σε απελπισία, απόγνωση: Έχει χάσει πλέον την πίστη ότι θα βοηθηθεί. Το κατάλληλο άνθος είναι το gorse. Όταν ξεπερνά αυτή την κατάσταση ο άνθρωπος αυτός εκφράζεται με πίστη και ελπίδα ότι θα βελτιωθεί.
Ο ανασφαλής που αισθάνεται συνεχώς κουρασμένος σωματικά και πνευματικά και νιώθει ότι δεν διαθέτει αρκετή ψυχική και σωματική δύναμη για να βαστάξει το φορτίο της ζωής. Νιώθει συχνά την ανάγκη για κάποια σωματική ή ψυχική τόνωση για να μπορέσει να συνεχίσει ευκολότερα το έργο της ημέρας. Όταν ξεπερνά αυτή την κατάσταση ,νιώθει σίγουρος για τις δυνάμεις και τις ικανότητες του ακόμη και αν φαίνεται ότι οι απαιτήσεις τις ξεπερνούν. Κατάλληλο άνθος: hornbeam.
Ο ανασφαλής που είναι φιλόδοξος και θέλει να χαρεί τη ζωή σε κάθε της έκφραση αλλά δυσκολεύεται ν΄αποφασίσει με τι θα έπρεπε ν΄ασχοληθεί, γιατί δεν νιώθει να τον ελκύει τίποτα ιδιαίτερα, νιώθει ότι η ζωή του κυλάει άσκοπα. Κατάλληλο ανθοίαμα: wild oat. Όταν κάποιος ξεπερνάει αυτή την κατάσταση ξέρει τι θέλει απ΄τη ζωή του και ενεργεί σύμφωνα με τους στόχους του. Έχει βρει το σωστό τρόπο δράσης και διατηρεί συνεχώς το ενδιαφέρον του σε εγρήγορση.

Συμπεριφορές ανασφάλειας στην προσωπικότητα:

Παθητική συμπεριφορά:
Ο ανασφαλής που αποφεύγει τις συγκρούσεις ή τις καταστάσεις μπροστά σε κόσμο, είναι νευρικός και έχει άγχος.
Μπορεί να τρώει τα νύχια του, να τρίζει τα δόντια του, να παίζει με τα δάκτυλα πάνω στο τραπέζι ,να κουνάει τα πόδια, να γελάει νευρικά.
Μπορεί να υποφέρει από αϋπνίες ή πονοκεφάλους.

Επιθετική συμπεριφορά:
Ο ανασφαλής σ΄αυτή την περίπτωση υιοθετεί την ιδέα ότι «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση». Έτσι προσπαθεί να επιβληθεί στους άλλους και να τους αναγκάσει να λυγίσουν ή να υποταχτούν σ΄αυτόν, ακόμη κι αν αυτό είναι σε βάρος του.
Μιλάει δυνατά, διακόπτει τους άλλους ,κάνει θόρυβο με τα χαρτιά του ,δυσκολεύεται να ελέγξει το χρόνο όταν μιλάει.
Συχνά έχει ειρωνικό χαμόγελο, και εκδηλώνει με χειρονομίες την περιφρόνηση ή τη διαφωνία του.
Προτιμά κτηνώδεις ή σοκαριστικές εικόνες.

Η ψυχολογική ανασφάλεια και ο γυναικείος ψυχισμός:
Είναι περισσότερο χαρακτηριστικό του θηλυκού (δεκτικού) ψυχολογικού κόσμου. Είναι δηλαδή περισσότερο γυναικείο συναίσθημα-αδυναμία. Αυτό συμβαίνει επειδή ο ψυχολογικός κόσμος της γυναίκας είναι πιο εύθραυστος, ασταθής και καθρεπτίζει όσα συμβαίνουν στον περίγυρο του. Επηρεάζεται υπερβολικά από τις απόψεις των άλλων. Χρειάζεται να νιώθει ότι την αγαπούν και τη εκτιμούν και συχνά θα πληρώσει οποιαδήποτε τιμή γι αυτό. Χρειάζεται να νιώθει ασφαλής και προστατευμένη. Έχει μία τάση για ψυχοφυσική απομόνωση και εγκλωβισμό. Φοβάται την οδύνη και τον πόνο γιατί τα υποφέρει παθητικά. Φοβάται τις αλλαγές γιατί ρισκάρουν τη σταθερότητα της.
Οι προσκολλήσεις ασφάλειας είναι η κυριότερη αιτία της ανασφάλειας. Ένα παράδειγμα είναι η προσκόλληση σε σχέσεις που ονομάζουμε «σχέσεις αγάπης» ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για σχέσεις ασφάλειας ή υπό όρους αγάπης. Η λανθασμένη αντίληψη για το τι είναι αγάπη είναι επίσης ένα βασικό αίτιο. Αγάπη είναι πρώτα να δίνει κανείς και μετά να παίρνει. Επίσης αγάπη είναι η βούληση να προεκτείνουμε τον εαυτό μας με σκοπό να καλλιεργήσουμε τη δική μας (ή και των άλλων) πνευματική ανάπτυξη. Η πραγματική αγάπη είναι βουλητική και όχι συναισθηματική. Αν μία πράξη δεν είναι πράξη εργασίας ή θάρρους δεν είναι πράξη αγάπης. Επίσης όταν αγαπάμε κάποιον προσέχουμε την ανάπτυξη αυτού του ατόμου. Το ίδιο ισχύει και για τον εαυτό μας.
Η ψυχολογική ασφάλεια μας επιτρέπει ν΄αναπτυχθούμε γιατί όταν κάποιος είναι ανασφαλής θ΄ αποσυρθεί πάντα σ΄αυτά που του είναι οικεία παρόλο που μπορεί να υποφέρει εκεί μέσα. Για πολλούς η οικεία οδύνη είναι προτιμότερη από κάτι καινούργιο ή άγνωστο. Έτσι απορρίπτουν κάθε είδος περιπέτειας, συγκεντρώνοντας πάνω στον εαυτό τους όλα όσα αντιλαμβάνονται και διαισθάνονται μην αφήνοντας τόπο σε καμία μορφή προόδου, στη μεταφορά σε νέες και πλούσιες εμπειρίες.

Πως ξεπερνιέται η ανασφάλεια:
1. Αυτοπαραδοχή: Να παραδεχτούμε ότι νιώθουμε ανασφαλείς, ότι έχουμε φόβους ότι είμαστε πιο αδύναμοι απ΄ότι νομίζουμε ή θέλουμε να δείχνουμε. Να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και με τους άλλους ακόμη και αν η αλήθεια μας κάνει να νιώθουμε ευάλωτοι ή μας δυσαρεστεί.

2. Ανάληψη της ευθύνης: Ν΄αποδεχτούμε την ευθύνη για το πρόβλημα μας για να μπορέσουμε να το λύσουμε. Οι άνθρωποι σήμερα ζουν με την ψευδαίσθηση ότι δεν είναι υπεύθυνοι γι αυτά που νιώθουν, σκέφτονται ή τους συμβαίνουν, ενώ συχνά παίρνουν πάνω τους την «ευθύνη» για την ευτυχία ή τη δυστυχία των άλλων. Έτσι είναι ανασφαλείς και δυστυχισμένοι , στο βαθμό που εναποθέτουν τη δύναμη, την ευτυχία και την ασφάλεια τους έξω από τον εαυτό τους (χρήματα, σχέσεις, επάγγελμα κ.α). Το σίγουρο είναι ότι κάθε άτομο είναι προσωπικά υπεύθυνο για την ευτυχία και τη δυστυχία του, για την αρρώστια και την υγεία του για την ανάπτυξη και την οπισθοδρόμηση του. Μόνο εμείς μπορούμε να μεταμορφώσουμε τη δυστυχία μας, την αρρώστια, την ανικανοποίηση και την ανασφάλεια σε ευτυχία ,υγεία, ικανοποίηση και ασφάλεια. Μόνο εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τον εαυτό μας.

3. Ανακάλυψη προσκολλήσεων ασφάλειας και μετασχηματισμός τους σε προτιμήσεις:
Να ενεργούμε στον έξω κόσμο αλλάζοντας οτιδήποτε μπορούμε για να επιτύχουμε τους στόχους μας, αλλά να μπορούμε να δεχτούμε το αποτέλεσμα οποιοδήποτε και αν είναι (ορθή δράση). Αν το καταφέρουμε αυτό τότε δεν παθαίνουμε εύκολα κατάθλιψη, ούτε θυμώνουμε με τους άλλους όταν οι ανάγκες μας για ασφάλεια δεν ικανοποιούνται.

4. Αντιμετώπιση των φόβων-ρίσκο :
Το θάρρος στη ζωή αποκτιέται μέσα από συνεχείς προσπάθειες καλλιεργώντας τη συνήθεια ν΄αρνείται κανείς ν΄αφήνει το φόβο να του καθορίζει τις πράξεις, μαθαίνοντας να διακινδυνεύει να ζει με ανασφάλεια, ν΄αντέχει τις στερήσεις, μαθαίνοντας να κερδίζει αλλά και να χάνει στο παιχνίδι της ζωής. Να μπορεί να ρισκάρει να μπορεί να μπει στην 1η γραμμή και να πει: « Όχι ,πρέπει ν΄ αλλάξουν τα πράγματα αλλιώς θα καταστραφούμε». Να διακινδυνεύσει να χάσει τα κεκτημένα, την ιδέα που έχουν οι άλλοι γι αυτόν ,να διακινδυνεύσει να εμπιστευτεί τους άλλους, να εκφράσει τη συναισθήματα του, να είναι διαφορετικός από τους άλλους, κρατώντας τα ιδανικά του και αυτά που πιστεύει.

5. Η σημασία της μάθησης:
Η μάθηση είναι συγκλονιστικό πράγμα γιατί κάθε φορά που μαθαίνεις κάτι, γίνεσαι κάτι καινούργιο. Δεν μπορούμε να μάθουμε κάτι χωρίς ν αναπροσαρμόσουμε τον εαυτό μας πάνω στα νέα πράγματα που έχουμε μάθει. Έτσι και η ασφάλεια όπως όλα τα πράγματα μαθαίνεται. Με συνεχή προσπάθεια και βήμα-βήμα μαθαίνει κάποιος ν΄αντιμετωπίζει τις φοβίες και τις ανασφάλειες του.

6. Η σημασία της ανεξαρτησίας και της πρωτοβουλίας:
Σήμερα έχουμε γίνει παρατηρητές των φαινομένων, ενώ οι περισσότεροι τομείς της ζωής (π.χ. εκκλησία, πολιτική) είναι κενά από ενεργητικούς ρόλους. Έτσι υπάρχουν εκατομμύρια θεατές αλλά λείπουν οι ηθοποιοί. Είναι σημαντικό στο δρόμο προς την ασφάλεια να γίνει ο πρωταγωνιστής της ζωής του, να στέκεται στα δικά του πόδια ν΄αντιμετωπίζει μόνος του τα προβλήματα του και να μην εξαρτάται από τους άλλους (οικονομικά και συναισθηματικά)

7. Η βεβαιότητα ότι η ύπαρξη μας είναι πέρα από την προσωπικότητα και η διοχέτευση της ανάγκης για αυτοπραγμάτωση δίνει μία διαχρονικότερη ασφάλεια.
Αν πιστεύει και νιώθει κάποιος ότι έχει μία αθάνατη ψυχή αντιλαμβάνεται σιγά σιγά ότι είναι ασφαλής και δεν ξοδεύει τόσο πολύ χρόνο, σκέψη, ενέργεια, χρήμα για την ικανοποίηση αυτών των απατηλών επιθυμιών-αναγκών και αρχίζει να διοχετεύει τα παραπάνω στην προσπάθεια του να υπερνικήσει τους φόβους και τις αδυναμίες του και να εκδηλώσει τη δύναμη που υπάρχει μέσα του. Ισχύει και το αντίθετο φυσικά: δεν μπορεί κάποιος ν’ αυτοπραγματωθεί αν δεν έχει καλύψει βασικές ανάγκες ασφάλειας στο φυσικό αλλά και ψυχολογικό και νοητικό επίπεδο.

Ειδικότερα για την ψυχολογική ανασφάλεια:
Είναι αναγκαίο να μάθει κάποιος να εμπιστεύεται τους άλλους ,όπως αυτοί είναι και όχι να θέλει να τους ικανοποιήσει ή να ικανοποιηθεί από αυτούς. Να μάθει σε μία ανώτερη αγάπη (μεταλλάσσοντας -εξαγνίζοντας τα κατώτερα συναισθήματα-συγκινήσεις σε ανώτερα) που είναι η αγάπη χωρίς προσκολλήσεις και όρους. Χρειάζεται μία πειθαρχία και έλεγχος των συγκινήσεων, που δεν είναι ψυχρότητα, καταστολή, απομάκρυνση από τον κόσμο, αλλά αντίθετα είναι τάξη, δύναμη, σταθερότητα, πρακτική συναισθηματικότητα (αυθεντική έκφραση των συναισθημάτων). Και όλα τα παραπάνω με μία στάση ενεργού ενδιαφέροντος και προσφοράς προς τους άλλους.

Το ωραίο να λέγεται

Πόσο περίεργο είναι, που αντί να θαυμάζουμε το ωραίο, το φθονούμε.

women-flowers_00245234Κάθε φορά που κάποιος εντυπωσιάζει, αποκτά και έναν εχθρό. Για να είναι δημοφιλής κανείς πρέπει να είναι μέτριος. Την μετριότητα τη δέχονται οι περισσότεροι άνθρωποι, με την «τελειότητα» αντιμετωπίζουν ένα θέμα. Κάποτε, ο ψυχιάτρος Ενρίκε Ρόχας, είχε πει πως «όσοι νιώθουν ότι αποτελούν αντικείμενο του φθόνου συναδέλφων, συμμαθητών, γειτόνων, φίλων, ακόμα και συγγενών, πρέπει να ξέρουν πως το πιο σημαντικό είναι να προφυλάσσονται, να μην εκτίθενται σε καταστάσεις που προκαλούν και οξύνουν αυτό το συναίσθημα».
Για το τόσο ανθρώπινο ελάττωμα του φθόνου, μια παραδοσιακή ιστορία αναφέρει πως μια φορά ένα φίδι άρχισε να κυνηγάει μια πυγολαμπίδα, σταματήστε και μίλησε στο φίδι:
-Μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση;
-Δε συνηθίζω ν΄ακούω τα θηράματά μου, αλλά μια που θα σε καταβροχθίσω, μπορείς να ρωτήσεις…
-Ανήκω στην τροφική σου αλυσίδα;
-Όχι.
-Σου έκανα κανένα κακό;
-Τότε γιατί θέλεις να με σκοτώσεις;
Αφού σκέφτηκε λίγο, το φίδι απάντησε:
-Επειδή δεν αντέχω να σε βλέπω να λάμπεις.

Πόση αλήθεια κρύβει η παραπάνω ιστορία; Αντί να θαυμάσουμε το ξεχωριστό, το ζηλεύουμε; Δεν χαιρόμαστε με τα όμορφα πράγματα και τα επιτεύγματα των άλλων, αλλά προσπαθούμε να βρούμε τα ψεγάδια τους προκειμένου να τα απομυθοποιήσουμε. Γιατί απλά χωρίς αυτή την «λάμψη» μπορούμε να το δούμε καλύτερα και να το καταλάβουμε. Το ζητούμενο όμως δεν είναι να φέρουμε κάτι κοντά μας, βρίσκοντας τις ατέλειες του αλλά να ακολουθήσουμε την αντίστροφη διαδικασία.

ΟΙ ΦΟΝΙΚΟΙ ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΙ: Ιουδαϊσμός – Χριστιανισμός – Μωαμεθανισμός

αρχείο λήψης«Ύστερα από όλα όσα έχει κάνει ο άνθρωπος για τον Θεό, μήπως θα έπρεπε επιτέλους να μπει κι εκείνος στον κόπο να υπάρξει;».Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ

«Οι βεβαιότητες χωρίζουν τους ανθρώπους, ενώ οι αμφιβολίες τους ενώνουν».Πήτερ Ουστίνοφ

Η Διαχρονικότητα της Θρησκείας και οι Φονικές Παρεκκλίσεις της

Αποτελεί παράδοξο γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη θρησκευτικοί πόλεμοι στον 21ο αιώνα ότι, αντί η επιρροή της θρησκείας να φθίνει, αντιθέτως αυξάνεται συνεχώς, δικαιώνοντας έτσι την προφητική ρήση του Αντρέ Μαλρώ: «Ο 21ος αιώνας θα είναι θρησκευτικός». Είναι ιστορικά αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι πάντα οι άνθρωποι βρίσκουν αιτίες αντιπαράθεσης, πολέμων, και σφαγών. Είναι εξ ίσου τεκμηριωμένη η διαπίστωση ότι φαινομενικά θρησκευτικοί πόλεμοι είχαν και έχουν στο βάθος άλλα αίτια (οικονομικά, πολιτικά, κλπ.). Είναι όμως επίσης αναμφισβήτητο ότι υπήρξαν (και δυστυχώς συνεχίζουν να υπάρχουν) πόλεμοι με καθαρά θρησκευτικά αίτια. Ωστόσο, το θλιβερό προνόμιο αυτών των θρησκευτικών πολέμων το διατηρούν οι τρεις επονομαζόμενοι «αβραμικοί μονοθεϊσμοί» οι οποίοι, επί πλέον, έχουν κοινή καταγωγή: ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός, και ο Μωαμεθανισμός. Και αποτελεί απορίας άξιον πώς οι οπαδοί ενός «Δίκαιου και Πανάγαθου Θεού» επιδίδονται με τόση μανία σε αδικίες και βαρβαρότητες κατά των συνανθρώπων τους στο όνομά Του!

Φυσικά, το Μέγα Παράδοξο είναι ότι ενώ δεν υπάρχουν χειροπιαστές αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού, εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν (και συνεχίζουν να σκοτώνονται) για το ποιος Θεός είναι ο αληθινός, για το τι πραγματικά είπε στους απεσταλμένους του ή για το τι ακριβώς εννοούσε με τα λόγια του, και για άλλα εξωφρενικά και αναπόδεικτα πράγματα! Δυστυχώς, η ίδια η Ιστορία της ανθρωπότητας αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος είναι ένα μισότρελο ον, το οποίο, επί πλέον, δεν έχει την παραμικρή συναίσθηση της τρέλας του! «Ο άνθρωπος είναι ένα άρρωστο ζώο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Χέγκελ. Μια απόδειξη αποτελεί και η διαπίστωση ότι μπορεί να διαστρεβλώσει ακόμη και την ευγενέστερη ιδέα (όπως εκείνη του Θεού), να την προσαρμόσει στην προσωπική του ερμηνεία ή στα συμφέροντά του, και να την μετατρέψει σε φονικό όπλο κατά των ομοίων του!
Σε αυτό διέπρεψαν κυρίως οι «αβραμικοί μονοθεϊσμοί», ο οποίοι είναι υπεύθυνοι για φονικούς πολέμους διάρκειας τουλάχιστον δύο χιλιάδων ετών! Σύμφωνα με μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Μπράντφορντ, σε ένα σύνολο 67 μεγάλων πολέμων (από τους εμφυλίους πολέμους στην Κίνα, το 1027 π.Χ., μέχρι την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ, το 2003), στις 23 περιπτώσεις οι θρησκευτικές διαφορές συνέβαλαν από μικρό έως αρκετά μεγάλο ποσοστό, και σε 5 ήταν απόλυτα καθοριστικές. Και στις 28 περιπτώσεις εμπλεκόμενες ήταν οι δύο από τις τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες: ο Χριστιανισμός και ο Μωαμεθανισμός. (Υπ’ όψιν ότι στην έρευνα δεν αναφέρονται οι εμφύλιοι θρησκευτικοί διωγμοί και οι σφαγές των διαφόρων «αιρετικών». Αν συμπεριληφθούν, το ποσοστό θα φτάσει σε πολύ υψηλότερα επίπεδα). Η μικρή συμμετοχή του Ιουδαϊσμού δεν τον απενοχοποιεί καθόλου, δεδομένου ότι είναι η πρωταρχική και κύρια πηγή του κακού, ο βασικός υπεύθυνος για την εμφάνιση των καθαρά θρησκευτικών πολέμων, όπως θα δούμε παρακάτω.
Το θέμα που θα διερευνηθεί εδώ είναι αν γι’ αυτές τις απάνθρωπες πρακτικές των μονοθεϊστικών θρησκειών ευθύνονται αποκλειστικά οι οπαδοί τους, ή εμπλέκεται καθοριστικά και η εικόνα του Ενός και Μοναδικού Θεού, που είναι σκληρός τιμωρός τόσο των δικών του πιστών που παρεκκλίνουν από τις εντολές του, όσο και των «άπιστων» οπαδών άλλων θρησκειών. Ωστόσο, για να αναφερθούμε, εισαγωγικά και συνοπτικά, και στον πυρήνα των μονοθεϊσμών, δηλαδή στη βαθύτερη φύση του Υπέρτατου Όντος, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Κόλιν Γουίλσον, «το Κακό είναι τόσο διαχρονικό και οικουμενικό, τόσο αδύνατον να υπαχθεί σε κάποιο ανώτερο σύστημα Καλού, ώστε ο διαυγής νους που το αντικρίζει να φτάνει σε σημείο παραφροσύνης»! Δηλαδή, το βασικό (και ουσιαστικά αναπάντητο) αδυσώπητο ερώτημα που προκύπτει είναι πώς ένας Αγαθός, Σοφός, και Δίκαιος Θεός έκανε έναν Κόσμο όπου κυριαρχεί η Κακία, το Παράλογο, και η Αδικία;!

Ο Λαβύρινθος προς το Θείο
Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η ιδέα του Θείου συντροφεύει τον άνθρωπο από την αρχή της εμφάνισής του πάνω στη Γη, από την πρώτη στιγμή που σήκωσε το κεφάλι και αντίκρισε τον αχανή ουρανό και τα άστρα. Ωστόσο, οι μορφές που είχε, στο πέρασμα των αιώνων, ήταν και είναι πολλές και διαφορετικές, ξεπερνούν το απλό δίπολο που γνωρίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι: πολυθεϊσμός-μονοθεϊσμός. Ας παρουσιάσουμε μια γενική «θεολογική» τυπολογία της έννοιας του Υπερφυσικού.
Πολυθεϊσμός: Υπάρχουν πολλά Ανώτερα Όντα τα οποία υπερβαίνουν τη φυσική τάξη των πραγμάτων ή ταυτίζονται με αυτήν, δεν συνδέονται μεταξύ τους, και το καθένα από αυτά έχει τον δικό του τομέα δράσης. Ο Κόσμος ή υπήρχε από πάντα ή δημιουργήθηκε από κάποιο από αυτά. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου δίνεται προτεραιότητα σε κάποιο από τα πολλά Ανώτερα Όντα, οδηγώντας έτσι σε μια μορφή μονολατρίας, πρόδρομης του μονοθεϊσμού. (Εδώ υπάγονται οι διάφοροι πολυθεϊσμοί, όλων των λαών και όλων των εποχών).
Πανθεϊσμός: Υπάρχει ένα Υπέρτατο Ον το οποίο δεν υπερβαίνει τον Κόσμο αλλά ταυτίζεται με αυτόν. Όλα τα πράγματα αποτελούν εκφάνσεις του και υπάγονται σε αυτό. Δεν υπάρχει λοιπόν έξωθεν δημιουργία, ο Κόσμος ή υπήρχε από πάντα και είναι αιώνιος, ή αυτοδημιουργήθηκε από και μαζί με τον Θεό. (Η ιδέα αυτή δεν αποτέλεσε ποτέ ενιαία και αυτόνομη θρησκεία αλλά υποστηρίχτηκε από πολλούς μεμονωμένους στοχαστές και φιλοσόφους: Ξενοφάνης, Μάιστερ Έκχαρτ, Μπαίμε, Παράκελσος, Μπρούνο, Σπινόζα, κ.ά.).
Ενοθεϊσμός (ή ενισμός): Υπάρχουν Ανώτερα Όντα και Δυνάμεις που εκπορεύονται από Έναν πρωταρχικό Θεό, ο οποίος δημιούργησε τον Κόσμο για να εκδηλωθεί μέσα από αυτόν. Τα Όντα αυτά υπερβαίνουν τη φυσική τάξη των πραγμάτων ή ταυτίζονται με αυτήν, συνδέονται μεταξύ τους (λόγω της κοινής τους εκπόρευσης), συχνά συνεργάζονται, αλλά το καθένα έχει τον δικό του τομέα δράσης. (Αρχαία Αίγυπτος, Ερμητισμός, Ινδουισμός, Βουδισμός, Ζαϊνισμός, Ταοϊσμός).
Θεϊσμός: Η δημιουργία του Κόσμου έγινε από Έναν Θεό, ο οποίος έθεσε τους φυσικούς νόμους της λειτουργίας του κι έκτοτε δεν επεμβαίνει σε αυτόν. Δεν υπάρχει «αποκαλυμμένη αλήθεια», η αναζήτηση του Θεού μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τη διερεύνηση των φυσικών νόμων που διέπουν τη λειτουργία του. (Η άποψη αυτή ήταν δημοφιλής, στην εποχή του Διαφωτισμού, σε επιστήμονες και φιλοσόφους που δεν απέκλειαν εντελώς την ύπαρξη του Θεού. Εξ άλλου, στην περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης είχε θεσμοθετηθεί η λατρεία ενός γενικού και απροσδιόριστου Υπέρτατου Όντος).
Μανιχαϊσμός: Από καταβολής Κόσμου υπάρχουν δύο χωριστά βασίλεια, το Βασίλειο του Φωτός και το Βασίλειο του Σκότους, του Καλού και του Κακού, με τις αντίστοιχες κυρίαρχες οντότητες, τα οποία βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο μεταξύ τους. Το διακύβευμα του αγώνα τους είναι ο άνθρωπος, ο οποίος οφείλει να αγωνιστεί για τη σωτηρία του, δηλαδή να περάσει από το Βασίλειο του Σκότους στο Βασίλειο του Φωτός, όπου ανήκε αρχικά πριν εκπέσει. (Η κοσμική διπολικότητα του μανιχαϊσμού έχει τις ρίζες της στον παλαιότερο Ζωροαστρισμό, και συναντάται και στον Μιθραϊσμό). Εκτός από αυτόνομη θρησκεία, υπάρχει και ως ιδέα δύο διαμετρικά αντίθετων υπέρτατων οντοτήτων που αντιμάχονται σε πολλές άλλες θρησκείες).
Μονοθεϊσμός: Υπάρχει Ένας και Μοναδικός Θεός ο οποίος δημιούργησε τον Κόσμο για να εκδηλωθεί μέσα από αυτόν, τον υπερβαίνει, αλλά έχει τη δύναμη να επεμβαίνει συνεχώς σε αυτόν. Κάθε άλλη μορφή θεότητας είναι κατώτερη γιατί αντλεί τη δύναμη και την εξουσία της από Εκείνον. Ονομάζεται αυστηρός μονοθεϊσμός, όταν υπαγορεύει έναν και μοναδικό τρόπο λατρείας του, και θεομονισμός όταν επιτρέπει διαφορετικούς τρόπους λατρείας (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μωαμεθανισμός).
Εδώ, ξεφεύγοντας από τη γενική θεολογική τυπολογία (και για να καλύψουμε όλες τις θρησκευτικές-μεταφυσικές τάσεις), οφείλουμε να προσθέσουμε τον Εσωτερισμό και τον Αποκρυφισμό. Ο πρώτος είναι η αντίληψη ότι σε κάποιες θρησκείες υπάρχει το εξωτερικό και εύληπτο μέρος τους, που απευθύνεται στους πολλούς, και ένας εσωτερικός πυρήνας ανώτερης γνώσης που απευθύνεται σε κάποιους λίγους και μυημένους (εβραϊκή Καμπαλά, μουσουλμανικός Σουφισμός, εσωτερικός Χριστιανισμός, φιλοσοφικός εσωτερισμός, κ.ά.). Ο δεύτερος εκφράζει την τάση διερεύνησης των κρυφών δυνάμεων της Φύσης και την επαφή με ανώτερες άυλες οντότητες, μέσα από συγκεκριμένες πρακτικές και τελετουργίες (μαγεία, σαμανισμός, νεοπαγανισμός, κ.ά.).
Η εξελικτική πορεία των διαφόρων θρησκευτικών πεποιθήσεων, σε αντίθεση με την εντύπωση που θέλουν να περάσουν οι οπαδοί των μονοθεϊσμών, είναι τελικά μη-γραμμική: πολυθεϊστικές και μονοθεϊστικές αντιλήψεις εναλλάσσονται χρονικά ή συνυπάρχουν την ίδια εποχή στον ίδιο ή σε διαφορετικούς λαούς. Ο μυθικός Ορφέας (6ος αιώνας π.Χ.), που θεωρείται ο ιδρυτής της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, πίστευε στην ύπαρξη ενός υπέρτατου Θεού και στην μετενσάρκωση, το ίδιο και οι Πυθαγόρειοι. Στην εποχή του Δωδεκάθεου (παρακλάδι του Ορφισμού) υπήρχαν παράλληλα απόψεις υπέρ ενός μοναδικού Θεού (το Υπέρτατο Αγαθό του Πλάτωνα, το Ακίνητο Κινούν του Αριστοτέλη, και πολλές άλλες). Οι Ινδιάνοι της Βορείου Αμερικής, που σφαγιάστηκαν από τους Ευρωπαίους ως άπιστοι, πίστευαν στο Μεγάλο Πνεύμα που εμψυχώνει τα πάντα, στον υπέρτατο Μανιτού. Ο αιγυπτιακός και ο ινδουϊστικός ενοθεϊσμός, οι παλαιότεροι ιστορικά καταγεγραμμένοι (2.500 π.Χ. και 2.000 π.Χ. αντίστοιχα), αποδεικνύουν ότι η έννοια του ενός και μοναδικού Θεού δεν αποτελεί τη (δήθεν) μέγιστη θρησκευτική συνεισφορά των Εβραίων. (Εξ άλλου, αναρωτήθηκε ποτέ κανείς για το αυτονόητο: γιατί η αποδοχή της ύπαρξης ενός και μοναδικού Θεού θεωρείται ανώτερη από την αποδοχή της ύπαρξης πολλών θεών;!).
Γενικά, αν μάλιστα λάβουμε υπ’ όψιν τις υποκατηγορίες που περιλαμβάνουν στοιχεία από διάφορες από τις βασικές τυπολογικές κατηγορίες που ήδη εκθέσαμε, καθώς και τις πολλές και ποικίλες «αιρέσεις» της κάθε θρησκείας, δεν υπάρχει τρόπος περιγραφής του Θείου που να μην εκφράστηκε από την ανθρωπότητα. Η εικόνα της «εξέλιξης» από τον πολυθεϊσμό στον μονοθεϊσμό είναι μια ακόμη εσφαλμένη γραμμική αντίληψη, που βολεύει τους τρεις μονοθεϊσμούς και την ιδέα περί ανωτερότητάς τους. Ο θρησκευτικός συγκρητισμός αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της λατρευτικής ανεκτικότητας, αλλά μάλλον όχι για τους φανατικούς των μονοθεϊσμών. Αυτοί πιστεύουν ακράδαντα ότι μαθαίνουν σκοποβολή πυροβολώντας το κεφάλι τους! Χαρακτηριστική είναι η εικόνα της μήτρας των τριών μονοθεϊσμών, της Ιερουσαλήμ, όπου αναγκάζονται να συνυπάρξουν, μέσα σε μια ατμόσφαιρα καχυποψίας και υποφώσκοντος φανατισμού και μίσους, οι τρεις βασικές παραλλαγές του μονοθεϊσμού, ο Ιουδαϊσμός, ο Χριστιανισμός, και ο Μωαμεθανισμός: τα τρία κακά της μοίρας μας!

Ο Πολυθεϊστικός Κήπος της Εδέμ
Στη Χρυσή Εποχή των πολλών θεών βασίλευε στους ανθρώπους μια φιλοπερίεργη και ειρηνική θρησκευτική ανεκτικότητα. Στον αρχαίο κόσμο φαινόταν πέρα για πέρα λογικό να έχει ο κάθε λαός, η κάθε πόλη, τους δικούς τους θεούς. Κάθε φορά που στρατιώτες ή άποικοι μετακινούνταν από έναν τόπο σε κάποιον άλλο, εύρισκαν εντελώς φυσιολογικό να λατρεύουν παράλληλα με τους δικούς τους και τους θεούς της νέας χώρας, δίχως να έχουν τη δυσάρεστη αίσθηση ότι προδίδουν την πατρογονική τους θρησκεία. Και η αντίθετη διαδρομή, δηλαδή η υιοθέτηση θεών που λάτρευαν νεοαφιχθέντες άποικοι από τον τόπο υποδοχής τους, ήταν μια συνήθης πρακτική. Κατά κανόνα, βέβαια, τα πιο ισχυρά και ανεπτυγμένα έθνη κατόρθωναν να επιβάλουν στους όποιους υποδεέστερους γείτονές τους τούς δικούς θεούς, αλλά αυτό γινόταν σχεδόν πάντα με την πειθώ και η ιεραποστολική δράση του προσηλυτισμού ήταν μια πρακτική εντελώς άγνωστη. Οι αρχαίοι Έλληνες αναγνώριζαν τους θεούς των Αιγυπτίων, οι Ρωμαίοι υιοθέτησαν τους θεούς των Ελλήνων, αμέτρητες είναι οι ανάλογες θρησκευτικές οσμώσεις στην αρχαιότητα. Μάλιστα, η ρωμαϊκή αποδοχή ξένων πολιτιστικών στοιχείων υπήρξε παροιμιώδης: πάγια και διαρκής πρακτική των Ρωμαίων ήταν να υιοθετούν τους θεούς των υποτελών εθνών και να τους προστατεύουν. «Αυτή η ένωση όλων των θεοτήτων του κόσμου, αυτή η υποδειγματική θεϊκή φιλοξενία, υπήρξε ο παγκόσμιος νόμος ολόκληρης της αρχαιότητας», (Βολταίρος).
Αυτή η ανεκτικότητα ωστόσο δεν ήταν αυθόρμητη και αυτόματη. Όπως αναφέρει και ο Ρουσώ, «κάθε κοινότητα πρέπει να αναδεικνύει μέσα της μια θρησκευτική έκφραση που να εγγυάται την πολιτική της νομιμότητα». Δεδομένου, λοιπόν, ότι η λατρεία δεν ήταν άσχετη από το πολιτικό στοιχείο αλλά το υπηρετούσε, ο νομοθέτης έπρεπε να πειστεί απόλυτα ότι μια ξένη λατρεία δεν είχε την πρόθεση να ανατρέψει την έννομη τάξη της Αυτοκρατορίας, προτού της χαρίσει μια θέση στο Πάνθεον των αναγνωρισμένων θρησκειών. Αποτέλεσμα ήταν ότι, παρ’ όλη τη θρησκευτική ποικιλομορφία, δεν υπήρξαν ποτέ θρησκευτικοί πόλεμοι, δεδομένου ότι οι περισσότερες από τις λατρείες εκείνες ήταν άκακες, καθώς οι αρχαίες θρησκείες ενδιαφέρονταν κυρίως για τις ιεροπραξίες και όχι για το δόγμα. Ακόμη και οι μυστηριακές θρησκείες, που προέβαιναν σε διάφορες μυήσεις για να μεταμορφώσουν τον συμμετέχοντα σε νέο και καλύτερο άνθρωπο, δεν εξεδήλωναν κανένα ενδιαφέρον επέκτασης, τουναντίον μάλιστα.
Ωστόσο, ένας μυημένος στα μυστήρια της Ίσιδας ή του Μίθρα μπορεί να αισθανόταν ανώτερος στη θέα ενός αμύητου, δεν θα διανοείτο όμως ποτέ να παρουσιάσει τους δικούς του θεούς ως μοναδικούς και ανώτερους ή να καταδικάσει τη λατρεία των άλλων ως ειδωλολατρία ή βλασφημία. Αυτό ήταν άλλο ένα θλιβερό και αποκλειστικό προνόμιο των μονοθεϊστών Εβραίων, οι οποίοι πυροδότησαν έτσι τους πρώτους θρησκευτικούς πολέμους στην Ιστορία! (Υπήρξαν φυσικά και στον πολυθεϊσμό πόλεμοι με θρησκευτική χροιά: οι τέσσερις Ιεροί Πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα, που αποσκοπούσαν στον πολιτικό και οικονομικό έλεγχο διαφόρων δημοφιλών μαντείων, οι πόλεμοι των Αζτέκων για τη σύλληψη αιχμαλώτων που θα θυσιάζονταν στους αιμοχαρείς θεούς τους, κ.ά. Σε καμία όμως περίπτωση δεν γίνονταν πόλεμοι για το ποιος ήταν ο Μοναδικός και Αληθινός Θεός και για το τι ακριβώς είπε ή δεν είπε!).
Έτσι, ο καλλιεργημένος Εθνικός της εποχής του Καίσαρα ήταν ένας περιηγητής ανάμεσα σε αμέτρητες θρησκευτικές λατρείες και πρακτικές, και είτε αναζητούσε την κρυμμένη και βαθύτερη ομοιότητά τους, είτε απολάμβανε την πολύχρωμη ποικιλία τους. Η ίδια η ζωή του, ως πολίτη, χαρακτηριζόταν από μια σαφή διάκριση ανάμεσα στη Θρησκεία και τη Φιλοσοφία: οι τελετές της πρώτης ενσάρκωναν την πολιτική νομιμότητα και τις οικογενειακές και κοινωνικές παραδόσεις, και η δεύτερη απαντούσε σε όλα τα ερωτήματα του μορφωμένου ανθρώπου, σχετικά με τον τρόπο ζωής και με τη φύση του Κόσμου, αποτελούσε ένα πεδίο ελεύθερης έρευνας. Γενικά, στην αρχαιότητα υπήρχε μια ενστικτώδης και βαθιά σοφία, ως προς την ανεξίθρησκη αντιμετώπιση του Θείου: δεδομένου ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί θεοί και δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο αληθινός, ας τους λατρεύουμε όλους! Αυτή όμως η ειδυλλιακή και ειρηνική ατμόσφαιρα έμελλε να αλλάξει άρδην, με την επέλαση του εκλεκτικού, κτητικού, ζηλόφθονου, μισαλλόδοξου, εκδικητικού, και αιματοβαμμένου Μοναδικού Θεού: του τρομερού Γιαχβέ των Εβραίων!

Οι Ειρηνικοί Ανατολικοί Ενοθεϊσμοί
Όπως είδαμε προηγουμένως, μια πιο ήπια και πρόδρομη μορφή του μονοθεϊσμού αποτέλεσε ο ενοθεϊσμός, που επικράτησε κυρίως στην Ανατολή, σε τρεις βασικές εκδοχές, τις οποίες θα παρουσιάσουμε εν συντομία.
Ινδουισμός. Εμφανίστηκε στην Ινδία, περίπου το 2.000 π.Χ., και δεν αποδίδεται σε κάποιο συγκεκριμένο άτομο. Απλά, εκείνη την εποχή συγκεντρώθηκαν διάφορες διάσπαρτες δοξασίες που υπήρχαν, σε προφορική ή γραπτή μορφή, και συντάχτηκε το ιερό βιβλίο του Ινδουϊσμού, οι Βέδες, το οποίο λέει τα εξής: Στην αρχή ήταν το Ένα, το Αιώνιο, το Άπειρο, το Ασύλληπτο. Σε κάποια απροσδιόριστη χρονική στιγμή, το Ένα χωρίστηκε στα τρία (Τριμούρτι): στον δημιουργό του εκδηλωμένου Σύμπαντος (Βράχμα), στον συντηρητή του (Βισνού), και στον καταστροφέα του (Σίβα). Η Έσχατη Απάντηση στο μυστήριο του Κόσμου βρίσκεται πέρα από τις ανθρώπινες αισθήσεις και τον νου, που συλλαμβάνουν μόνο τα φαινόμενα και ποτέ τη βαθύτερη ουσία. Η Αλήθεια βρίσκεται στον Βράχμα, δηλαδή στην ψυχή και την ουσία του Σύμπαντος. Το αντικειμενικό Σύμπαν (Βράχμα) και το υποκειμενικό Εγώ (Άτμα) στο βάθος ταυτίζονται. Η ανάμιξη της αντικειμενικής πραγματικότητας και της υποκειμενικής της βίωσης είναι το ζεύγος Βράχμα-Άτμα. Αυτή η αρμονική και διαλεκτική σχέση αντικειμένου-υποκειμένου είναι η υπέρτατη πραγματικότητα. Όταν η ανθρώπινη ψυχή γνωρίσει αυτή την πλήρη ταύτιση κι ενωθεί με το Βράχμα, περνάει στην αιωνιότητα και στη μακαριότητα. Η ευδαιμονική αυτή κατάσταση δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια αλλά μόνο να βιωθεί ατομικά.
Ο Κόσμος, σε περιοδικά χρονικά διαστήματα, καταστρέφεται και αναδημιουργείται. Ολόκληρο το Σύμπαν, μετά από παρέλευση μιας τεράστιας χρονικής περιόδου (Κάλπα), διαλύεται, οι ψυχές αποχωρίζονται από τον υλικό κόσμο και περιέρχονται σε κατάσταση ανεσταλμένης υπάρξεως. Στη συνέχεια, το Σύμπαν αναδημιουργείται και οι ψυχές, που βρίσκονταν σε αδράνεια μέχρι τότε, ενσωματώνονται ξανά στα φυτά, στα ζώα, στους ανθρώπους, στις κατώτερες θεότητες, και στους δαίμονες. Η Κάλπα χωρίζεται σε επί μέρους χρονικές περιόδους (Γιούγκα), στις οποίες εναλλάσσονται περίοδοι λαμπρών αναγεννήσεων και σκοτεινών μεσαιώνων.
Ο υλικός κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση (Μάγια), ο Θεός βρίσκεται μέσα σε κάθε εκδηλωμένη ύπαρξη, η πραγματικότητα του Σύμπαντος είναι η μοναδική προβολή του Ατμάν, δηλαδή της Παγκόσμιας Ψυχής που αποτελεί την πηγή όλων των ψυχών και των ατομικών «εγώ» (Άτμα). Η υλική ζωή είναι διαβολική και σκιάζει την ενότητα Βράχμα-Άτμα. Κάθε ανθρώπινο ον πρέπει να επιδιώκει τη λύτρωση από τις παγίδες αυτού του κόσμου και να μη θεωρεί τίποτα σαν μόνιμο και δεδομένο, μέσα στον φθαρτό κόσμο της αστάθειας και της παροδικότητας. (Στον Ινδουϊσμό και τον Βουδισμό, η Κόλαση ουσιαστικά ταυτίζεται με τον κατώτερο κόσμο της ύλης). Η ύπαρξή μας στον Κόσμο είναι αποτέλεσμα ενός αέναου κύκλου γεννήσεων, θανάτων, κι αναγεννήσεων (Σαμσάρα). Ο τεράστιος αυτός κύκλος της γέννησης και του θανάτου ταξιδεύει μέσα από μια ιεραρχία αναρίθμητων φυτών, ζώων, ανθρώπων (καθώς και πολλών άυλων οντοτήτων), με τελικό σκοπό την εξέλιξη της συνείδησης και την τελική ένωση της ψυχής με το Υπέρτατο Ένα. Κάθε μεγάλη εξελικτική γραμμή της ζωής διέπεται από έναν συγκεκριμένο νόμο (Ντάρμα). Η γέννηση στον κόσμο των ανθρώπων θεωρείται προνομιακή, επειδή το επίπεδο της συνείδησης είναι αρκετά υψηλό, και αυτό μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην πνευματική εξέλιξη. Η σύνθεση του ανθρώπου είναι επταπλή: υπάρχουν τέσσερα κατώτερα σώματα που διαλύονται, ύστερα από τον θάνατό του, και τρία ανώτερα, που συνεχίζουν να υπάρχουν και μετά και τα οποία μετενσαρκώνονται. Οι προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες η ψυχή αναγεννάται και μετενσαρκώνεται σε ανώτερα και κατώτερα όντα, εξαρτώνται αποκλειστικά από τις πράξεις του ανθρώπου (Κάρμα). Το Κάρμα προκαθορίζει το μέλλον, τη διάρκεια, και τον αριθμό των μετενσαρκώσεων. Αντικειμενικός σκοπός της ύπαρξής μας πρέπει να είναι η απελευθέρωση από αυτόν τον οδυνηρό και αέναο κύκλο των μετενσαρκώσεων, και επιτυγχάνεται με τη γνώση της Αλήθειας και την ένωση Βράχμα-Άτμα, με τη βοήθεια ασκητικής ζωής και ηθικής βελτίωσης. Αυτή η ενότητα απελευθερώνει τον άνθρωπο από τον τροχό της Σαμσάρα και τον βυθίζει στο Συμπαντικό Ένα. Επίσης, σε τακτά χρονικά διαστήματα, όταν ενσκύπτουν στην ανθρωπότητα περίοδοι πνευματικού μεσαίωνα, ενσαρκώνονται οικειοθελώς κάποια ανώτερα και εξελιγμένα όντα (Αβατάρα), με σκοπό να του υπενθυμίσουν την Αλήθεια και τον βασικό σκοπό της ζωής του στη Γη, όπως είναι οι ιδρυτές των διαφόρων θρησκειών.
Βουδισμός. Εμφανίστηκε στην Ινδία, τον 7ο αιώνα π.Χ., με εμπνευστή του τον ευγενούς καταγωγής Γκαουτάμα Σιντάρτα (ο οποίος μετονομάστηκε σε Βούδας, δηλαδή φωτισμένος), και βασίζεται, σε μεγάλο μέρος, στον Ινδουισμό. Για τον Βούδα, το Σύμπαν είναι Αιώνιο, δίχως συγκεκριμένη αρχή και συγκεκριμένο τέλος. Η γένεση, η διάρκεια, και η διάλυση διαδέχονται η μία την άλλη, σε έναν αέναο κύκλο δημιουργίας και καταστροφής. Υπάρχουν τρία βασικά επίπεδα ύπαρξης: το άϋλο πεδίο (πνεύματα), το υλικό πεδίο (αιθέρια πλάσματα), και το πεδίο των επιθυμιών (υλικός κόσμος). Ο κόσμος των επιθυμιών αποτελείται από 1) τα ουράνια πλάσματα (θεοί), 2) τους ανθρώπους, 3) τα φυτά και τα ζώα, 4) τα κολασμένα πλάσματα (διεφθαρμένοι άνθρωποι). Η σύνθεση του ανθρώπου είναι πενταπλή (τα πέντε σκάντα): 1) η φυσική μορφή, 2) τα αισθήματα και οι εντυπώσεις, 3) η μορφοποίηση ιδεών, 4) οι διανοητικοί σχηματισμοί και οι διαθέσεις, 5) η συνειδητότητα και η γνώση. Υπάρχει μια συνεχής εξέλιξη και αλληλεπίδραση όλων αυτών. Δεν υπάρχει αληθινή ύπαρξη, τα πάντα στην πραγματικότητα είναι εμφάνιση και παρουσία, δηλαδή κενό. Το κενό δεν είναι το τίποτα αλλά αυτό που είναι ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία, ανάμεσα στην αιωνιότητα και την εκμηδένιση. Το κενό περικλείει τα πάντα, είναι ζωντανό επειδή δημιουργεί τις μορφές, είναι η Έσχατη Πραγματικότητα.
Η ζωή είναι ένας απέραντος ποταμός εξέλιξης και μεταμορφώσεων, γι’ αυτό ακριβώς προκαλεί θλίψη και πόνο στα όντα. Το ατομικό Εγώ είναι στην ουσία μια ψευδαίσθηση, επειδή στο βάθος όλα είναι Ένα. Όλα τα όντα υπόκεινται στον νόμο των διαδοχικών θανάτων και μετενσαρκώσεων (Κάρμα), κι αυτός είναι ο Υπέρτατος Νόμος (Ντάρμα). Η ζωή μοιάζει με τη φωτιά που καίει. Η σωτηρία επιτυγχάνεται με τη νέκρωση των επιθυμιών και των παθών. Έτσι ο άνθρωπος φτάνει σε μια κατάσταση υπέρτατης γαλήνης και φώτισης (Νιρβάνα), και σώζεται από τον αέναο κύκλο των μετενσαρκώσεων. Η μέθοδος της λύτρωσης περνάει από τα ακόλουθα οκτώ μονοπάτια (Οκταπλή Ατραπός): 1) ορθή πίστη, 2) ορθή κρίση, 3) ορθή ομιλία, 4) ορθά κίνητρα για κάθε πράξη, 5) ορθή τοποθέτηση απέναντι σε κάθε πράγμα και σε κάθε κατάσταση, 6) ορθή υπακοή στην εκτέλεση των καθηκόντων, 7) ορθή μνήμη, για τη δημιουργία διαχρονικής συνείδησης, 8) ορθό διαλογισμό, για να κρατηθεί το μυαλό στην Αιώνια Αλήθεια. Η επίγεια ζωή θεωρείται ιερή επειδή είναι το μέσον για την εξατομίκευση της νόησης και για την πνευματική πρόοδο. Η αέναη εξέλιξη, που αποσκοπεί στην τελειοποίηση των μορφών, είναι το φυσικό και αιώνιο μέσον για να φτάσει η ανθρώπινη συνείδηση στη
Νιρβάνα και στην Αθανασία.
Ταοϊσμός. Αποτελεί περισσότερο ένα φιλοσοφικό σύστημα παρά μια θρησκεία (με την αυστηρή έννοια του όρου). Εμφανίστηκε στην Κίνα, τον 7ο αιώνα π.Χ., με τον Λάο Τσε, που συνόψισε τις ιδέες του σε ένα σύντομο βιβλίο, το Τάο Τε Κινγκ. Να τι λέει ο Κινέζος σοφός: «Το Τάο δημιούργησε το Ένα. Το Ένα δημιούργησε το Δύο. Το δύο δημιούργησε το Τρία. Το Τρία δημιούργησε όλα τα όντα του κόσμου. Κάθε ον κουβαλάει στην πλάτη του το σκοτάδι και σφίγγει στην αγκαλιά του το φως. Η αδιαφοροποίητη ανάσα αποτελεί την αρμονία του». Στην αρχή, λοιπόν, ήταν το Τάο, το Ασύλληπτο, το Άφατο, με την τριπλή υπόσταση: Τάι-Τσι (η πρωταρχική αιτία, η αρχική ενότητα-ολότητα), Τάι (ο δημιουργός του κοσμικού χορού), και Τάι-Χσου (το μέγα κενό, το μη-ον, η υπέρτατη και αυθύπαρκτη πραγματικότητα). Ύστερα το Τάο έγινε Ένα (η Δημιουργός Αρχή του Κόσμου), το Ένα έγινε Δύο (το Γιν και το Γιανγκ, οι δύο αντίθετες και συμπληρωματικές όψεις του Ενός), το Δύο έγινε Τρία (Ουρανός, Γη, Πνοή), και το Τρία δημιούργησε τα Δέκα Χιλιάδες Όντα.
«Τα πέντε χρώματα τυφλώνουν το μάτι. Οι πέντε τόνοι κουφαίνουν το αυτί. Οι πέντε γεύσεις φθείρουν τον ουρανίσκο. Το τρέξιμο και το κυνήγι αποβλακώνουν. Έτσι, ο Σοφός ασχολείται με την κοιλιά και όχι με το μάτι. Προτιμάει το εσωτερικό από το εξωτερικό». Ο σοφός άνθρωπος οφείλει, πρώτα απ’ όλα, να απορρίψει τις τρεις πεποιθήσεις που μας περιορίζουν και μας κάνουν να νοιώθουμε αποκομμένοι από το Σύμπαν: την πεποίθηση του αιτίου-αποτελέσματος, την αίσθηση του απόλυτου χρόνου, την αντίληψη ότι τα πράγματα γύρω μας είναι στερεά και χωρισμένα από κενό χώρο. Στην καθημερινή μας εμπειρία αντιλαμβανόμαστε τον Κόσμο σαν ένα τεράστιο δυαδικό σύστημα αντιθέτων. Ο Ταοϊστής πιστεύει ότι αυτή η φαινομενική δυαδικότητα είναι οι δύο όψεις μιας βαθύτερης και ενιαίας πραγματικότητας, κι έτσι όλα είναι σχετικά, εφ’ όσον κάθε πράγμα περιέχει και το αντίθετό του. Γι αυτό αφήνεται ελεύθερα στη ρυθμική φύση του Κόσμου, επειδή τα φαινόμενα είναι η ταραγμένη επιφάνεια, κάτω από την οποία κρύβεται η ηρεμία και η ενότητα του Τάο. Υπάρχουν δύο τύποι δράσης που είναι ιδιαίτερα επιβλαβείς για τον άνθρωπο: οι πράξεις που υπαγορεύονται από τις επιθυμίες και τους στόχους μας, και οι πράξεις που καθορίζονται από την προσωπική αντίληψη και τη θεωρία μας για τον Κόσμο. Αυτές οι αντιλήψεις είναι πηγή σύγχυσης και αταξίας, και οδηγούν στην απώλεια του Τάο. Ο σοφός άνθρωπος πρέπει να είναι σαν το άδειο καλάμι: αφήνει τη ροή των γεγονότων της ζωής να κυλάει ανεμπόδιστη μέσα του, δίχως να επεμβαίνει. Η μη-δράση είναι η υπέρτατη αρετή του Ταοϊσμού.
Πίσω από κάθε διαίρεση υπάρχει κάτι αδιαίρετο, πίσω από κάθε συζήτηση υπάρχει κάτι που δεν συζητείται. Ο Σοφός, αντιλαμβάνεται το σύνολο των πραγμάτων, ενώ οι άνθρωποι συγκρούονται για να επιβάλει ο καθένας τις δικές του απόψεις. Αυτό αποδεικνύει ότι κάθε άποψη είναι ελλιπής και μεροληπτική. Το Τάο που εξηγείται δεν είναι πλέον το Τάο, η διαλογική συζήτηση δεν προσεγγίζει την Αλήθεια, η καλή πρόθεση που επιμένει είναι ατελής, η καθαρή αγνότητα δεν κατακτάει τη καρδιά, το θάρρος που συνοδεύεται από σκληρότητα δεν αγγίζει τον σκοπό του. Όλα αυτά μοιάζουν με μια μάταιη προσπάθεια τετραγωνισμού του κύκλου. Το να ξέρει κανείς ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί να γνωρίσει είναι το απόγειο της γνώσης. Όποιος ξέρει ότι ο Λόγος είναι δίχως λέξεις, ότι το Τάο είναι δίχως όνομα, αυτός κατέχει όλους τους θησαυρούς του Ουρανού.
Όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, οι ανατολικοί ενοθεϊσμοί, εξ αιτίας του γεγονότος ότι εμφανίστηκαν σε παλαιούς και υψηλού επιπέδου πολιτισμούς (Ινδία, Κίνα), εμπεριέχουν άκρως εκλεπτυσμένα και υψηλά νοήματα και έννοιες. Όλοι τους συμφωνούν ότι είναι ουσιαστικά αδύνατον να συλλάβει και να περιγράψει ο άνθρωπος το Υπέρτατο Ένα, επειδή είναι κάτι που τον υπερβαίνει. Η προσέγγιση ανώτερων πνευματικών καταστάσεων, που οδηγούν σε μια αχνή αντίληψη του, μπορεί να γίνει με τη βοήθεια κάποιων φωτισμένων ανθρώπων (Δασκάλων) και μέσα από την προσωπική πρακτική (διαλογισμός) και την εσωτερική εμπειρία του πιστού (φώτιση). Ο άνθρωπος καθίσταται ο μοναδικός υπεύθυνος της ζωής και του πεπρωμένου του, δεν υπάρχει ένας ανώτατος και φοβερός Θεός, που κραδαίνει την πύρινη ρομφαία της Αιώνιας Τιμωρίας. Δεδομένης της μετενσάρκωσης, κάθε ψυχή έχει πολλές ευκαιρίες να αφυπνιστεί και να πετύχει την τελική σωτηρία της. Όλοι οι ανατολικοί μονοθεϊσμοί είναι φιλειρηνικοί, διδάσκουν την πραότητα, την κατανόηση, την αγάπη, τον σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής, δεδομένης της αντίληψης ότι όλα τα όντα είναι παγιδευμένα στην Κόλαση της ύλης, από την οποία πρέπει κάποτε να λυτρωθούν. Ως εκ τούτου, είναι ανεκτικοί προς τις άλλες θρησκείες, τις θεωρούν διαφορετικές προσεγγίσεις του Υπέρτατου
Ενός, περισσότερο ή λιγότερο εξελιγμένες, αλλά σε καμία περίπτωση κατώτερες. Η μισαλλοδοξία, ο προσηλυτισμός και οι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι φαινόμενα άγνωστα στους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, αποτελούν θλιβερή ιδιότητα των μονοθεϊσμών. (Ο Βουδισμός μάλιστα είναι τόσο ανεκτικός που δέχεται τη δυνατότητα να είναι κάποιος πιστός άλλης θρησκείας και ταυτόχρονα Βουδιστής!). Η μοναδική πρόσφατη εξαίρεση είναι οι συγκρούσεις Ινδουιστών και Μουσουλμάνων, στην Ινδία, αλλά αυτές είναι περιορισμένες και πυροδοτήθηκαν κυρίως από τον θρησκευτικό φανατισμό των οπαδών του Μωάμεθ. (Δυστυχώς, είναι ιστορικά τεκμηριωμένο ότι η συνύπαρξη με φανατικούς και βίαιους οπαδούς μιας δογματικής θρησκείας – ή ιδεολογίας – καταλήγει να οδηγεί σε ανάλογες αντιδράσεις, για απλούς λόγους άμυνας, και την αντίθετη πλευρά, όσο ανεκτική και φιλειρηνική κι αν είναι αρχικά). Εξ ίσου αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι, παρ’ όλο που ο Ινδουισμός και ο Βουδισμός συμπεριλαμβάνουν πολλές και διαφορετικές ερμηνευτικές τάσεις και σχολές («αιρέσεις») δεν έχουν καταγραφεί ιστορικά αιματηρές αντιπαραθέσεις μεταξύ τους, για τη διεκδίκηση της Μοναδικής Δογματικής Αλήθειας.
Επίσης, πολλές από τις σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις και θεωρίες συνηγορούν υπέρ των ανατολικών ενοθεϊσμών: σε ένα βαθύτερο επίπεδο όλα συνδέονται (η πανταχού παρούσα ενέργεια της Φυσικής, που εκδηλώνεται με διαφορετικούς τρόπους), υπάρχει περιοδική δημιουργία και καταστροφή του υλικού Σύμπαντος (η διάδοχη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης), ο υλικός κόσμος είναι ψευδαίσθηση, το κενό δεν είναι κενό αλλά ένας χώρος πλήρης δημιουργικών δυνατοτήτων (Κβαντική Φυσική), κλπ. Πολλοί ανοιχτόμυαλοι επιστήμονες έχουν αναλάβει τελευταία το εγχείρημα της ενοποίησης της σύγχρονης Επιστήμης και των ανατολικών ενοθεϊσμών.

Η Φονική Λαίλαπα του Μονοθεϊσμού
Στη συνέχεια θα εξετάσουμε τους τρεις μονοθεϊσμούς, παρουσιάζοντας με συνοπτικό τρόπο τις θρησκευτικές κοσμοθεωρίες τους. Οι πιθανές ενστάσεις που θα εκφραστούν θα απορρέουν από το απλό γεγονός ότι σε κάθε μία περίπτωση (και κυρίως στον Χριστιανισμό) υπάρχουν πολλοί τρόποι ερμηνείας των Θεϊκών Λόγων, ο καθένας από τους οποίους διεκδικεί τη Μοναδική Αλήθεια, και έχουν ελάχιστη και καθαρά ενδοθρησκευτική σημασία. Το ζητούμενο εδώ είναι η περιληπτική και γενική παρουσίαση της βασικής τους κοσμοθεωρίας.
Ιουδαϊσμός: Γύρω στο 1.500 π.Χ., η 18η αιγυπτιακή δυναστεία εξεδίωξε από τη χώρα τους σημιτικής καταγωγής Υξώς, οι οποίοι κυβερνούσαν επί διακόσια χρόνια τη χώρα, ως στρατιωτική αριστοκρατία. Όταν οι κατακτητές έφυγαν, έμειναν πίσω κάποιες φυλές βοσκών και πλιατσικολόγων ομοφύλων τους, οι οποίοι τους ακολουθούσαν στις εκστρατείες τους. Νοιώθοντας επισφαλείς, μετά από την αποχώρηση των κατακτητών και προστατών τους, και υποδεέστεροι μπροστά στο μεγαλείο του αιγυπτιακού πολιτισμού, έπρεπε να βρουν μια κοινή συνισταμένη που θα τους ένωνε και θα τους έκανε να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά εκείνο το αντίπαλο δέος, να γίνουν, από ένα συνονθύλευμα διαφορετικών ημιβάρβαρων φυλών, ένα ενιαίο και εκλεκτό έθνος. Το ποθητό αποτέλεσμα θα επιτυγχανόταν με τη δημιουργία μιας ανάλογης εκλεκτής θρησκείας. Το εγχείρημα ανέλαβαν οι διάφοροι επονομαζόμενοι «Γενάρχες του Ισραήλ» (Αβραάμ, Μωϋσής, κ.ά.), η υπόσταση των οποίων τρεμοσβήνει ανάμεσα στον μύθο και την ιστορική πραγματικότητα, και οι οποίοι είχαν το προνόμιο να συνομιλούν με τον Θεό, να παίρνουν απ’ ευθείας οδηγίες και εντολές από εκείνον. Η μονοθεϊστική θρησκεία που δημιούργησαν, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους, μπορεί να συνοψιστεί ως εξής:
Υπάρχει Ένας και Μοναδικός Θεός (Γιαχβέ), ο οποίος δημιούργησε τον Κόσμο και όλα όσα είναι μέσα του. Σε μια πρώτη φάση οι πρόγονοι των ανθρώπων, οι Πρωτόπλαστοι Αδάμ και Εύα, ζούσαν σε μια ειδυλλιακή και παραδείσια κατάσταση, στον Κήπο της Εδέμ (ή Παράδεισο), όπου δεν υπήρχε ούτε το Κακό ούτε ο θάνατος. Σε κάποια στιγμή ο αντίπαλος του καλού Θεού, ο κακός εκπεσών άγγελος Σατανάς, τους έβαλε σε πειρασμό προκαλώντας τους να φάνε τον απαγορευμένο καρπό από το Δέντρο της Γνώσης. Ο Θεός, εξοργισμένος, τους εξεδίωξε από τον Παράδεισο, τους έβαλε σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί το Κακό, τους έκανε βιολογικά θνητούς, και καταράστηκε όλους τους απογόνους τους, που φέρουν εκ γενετής το στίγμα εκείνου του Προπατορικού Αμαρτήματος. Ωστόσο, μέσα σε αυτούς τους απογόνους του υπάρχει ένας εκλεκτός λαός, οι Εβραίοι, οι οποίοι έχουν την αποστολή να διατηρήσουν και να διαδώσουν τον περιούσιο Λόγο Του. Σε κάποια στιγμή, στο μέλλον, ο Θεός θα στείλει έναν εκπρόσωπό του, τον Μεσσία, θα γίνει ανάσταση νεκρών και η Τελική Κρίση όλων των ανθρώπων, και όσοι πίστεψαν σε Αυτόν και έζησαν σύμφωνα με τις εντολές Του θα ανταμειφθούν, ενώ όλοι οι άπιστοι και οι παραβάτες θα καταδικαστούν στην Αιώνια Τιμωρία. Από εκεί και πέρα, όλη η Καινή Διαθήκη είναι η ιστορία του εκλεκτού λαού του Ισραήλ και των αμέτρητων θεϊκών δεινών, από τα οποία δεν απαλλάσσεται ούτε ο ίδιος, μια ιστορία γεμάτη από περιστατικά θεϊκής εκδικητικότητας, φθόνου, αιμομιξιών, πλημμύρων, πολέμων, καμένων πόλεων, και άλλων παρόμοιων ανεκδιήγητων πράξεων! Και μέσα σε όλα αυτά κυριαρχεί η περιγραφή της εικόνας ενός Αγαθού, Σοφού, και Δίκαιου Θεού! Φανταστείτε, δηλαδή, και να μην ήταν τέτοιος!
Μοιραίο αποτέλεσμα όλων αυτών των ιδεών περί Ενός Θεού και του εκλεκτού λαού Του ήταν η αλαζονεία και ο φανατισμός των Εβραίων, οι οποίοι απέρριπταν τους θεούς όλων των άλλων λαών, θεωρώντας τους δαιμονικούς, βλάσφημους, ειδωλολατρικούς, κλπ., και τους πιστούς τους κατώτερους, αποτελώντας την προκλητική εξαίρεση στη μέχρι τότε επικρατούσα γενική θρησκευτική ανεκτικότητα. Ο ίδιος ο Γιαχβέ παρεμβαίνει για να δικαιολογήσει τους Εβραίους, όταν, την περίοδο που εγκαθίστανται στη Γη της Επαγγελίας, εξοντώνουν έναν αριθμό εθνών που κατονομάζονται ρητά στην Πεντάτευχο: Χετταίοι, Αμορραίοι, Φερεζαίοι, Χαναναίοι, Γεργεσαίοι, Ευαίοι, Ιεβουσαίοι. Απέναντι στους λαούς αυτούς ο Γιαχβέ επιβάλλει το ανάθεμα, την απαγόρευση των μικτών γάμων, απορρίπτει κάθε έλεος, προτρέπει στην καταστροφή των βωμών τους, των μνημείων τους, νομιμοποιεί τις γενοκτονίες για τον απλό λόγο ότι οι Εβραίοι είναι ο εκλεκτός λαός, επιλεγμένος από τον Θεό εναντίον όλων των άλλων (Δευτερονόμιο, ζ 6). Στο εξής, κάθε προσπάθεια συνύπαρξης με άλλους διαφορετικούς θεούς ήταν εκ προοιμίου καταδικασμένη. Στην ελληνιστική περίοδο υπήρχαν συνεχώς αντιδράσεις και εξεγέρσεις των Εβραίων ενάντια στην υπάρχουσα ατμόσφαιρα ανεξιθρησκίας, και τότε δημιουργήθηκε και ο μύθος των «θρησκευτικών αντιστασιακών» τους, των Μακκαβαίων.
Στη ρωμαϊκή περίοδο επικρατούσε η ίδια κατάσταση, και ο εβραϊκός λαός ήταν ο μόνος που επιδιδόταν σε συνεχείς εξεγέρσεις για καθαρά θρησκευτικούς λόγους, με αποκορύφωμα το ολοκαύτωμα της Μασάντα (73 π.Χ.), όπου 900 πολιορκημένοι Εβραίοι ζηλωτές αυτοκτόνησαν για να μην πέσουν στα χέρια των Ρωμαίων, γεγονός πρωτοφανές για την εποχή! Προφανές αίτημα των «εκλεκτών του Θεού» ήταν να μην υποταγεί ο Γιαχβέ στη Ρώμη, αλλά η Ρώμη στον Γιαχβέ! Στη συνέχεια, αυτό το αντιδραστικό θρησκευτικό τους μένος υποχωρεί, για αρκετούς αιώνες, αλλά επανεμφανίζεται ωστόσο ανανεωμένο στην εποχή μας, με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, το 1948. Ακολουθούν εξήντα χρόνια ατελείωτων και συνεχιζόμενων πολέμων, βασική αιτία των οποίων είναι η ιδέα της θρησκευτικής και φυλετικής «ανωτερότητας» των Εβραίων, η αντίληψη ότι δεν μπορούν να συνυπάρξουν με έναν «κατώτερο» και άπιστο λαό, τους Παλαιστίνιους. Δυστυχώς, λοιπόν, η μεγάλη συνεισφορά των Εβραίων στην ανθρωπότητα δεν ήταν ο μονοθεϊσμός (μια σκληρή εκδοχή του πιο ήπιου και προγενέστερου ενοθεϊσμού), αλλά οι θρησκευτικές διαμάχες και οι πόλεμοι που απορρέουν από αυτή τη συγκεκριμένη αντίληψη της έννοιας του Θεού. Τη σκυτάλη αυτού του κακού, την παρέδωσε στη συνέχεια ο Ιουδαϊσμός στον Χριστιανισμό, ο οποίος διέπρεψε ακόμη περισσότερο σε μισαλλοδοξία, και για ένα χρονικό διάστημα σχεδόν είκοσι αιώνων!.
Χριστιανισμός. Για το πρόσωπο του Χριστού, που έζησε πριν από 2.000 χρόνια, εκφράζονται αμφιβολίες ακόμη και ως προς την ιστορική του υπόσταση. Ως προς αυτά που δίδασκε, υπάρχει ακόμη μεγαλύτερο μυστήριο: Από τα διάφορα Ευαγγέλια, που γράφτηκαν όλα σε μεταγενέστερες εποχές, γίνονται αποδεκτά από την Εκκλησία μόνο τέσσερα (Μάρκου, Λουκά, Ματθαίου, Ιωάννη), ενώ όλα τα άλλα απορρίπτονται και αποκρύπτονται. Αλλά ακόμη και αυτά περιέχουν συχνά πληροφορίες αντιφατικές και αντικρουόμενες μεταξύ τους. Επίσης, σύγχρονες έρευνες αποδεικνύουν ότι η πρωτοχριστιανική λατρεία ελάχιστη σχέση έχει με αυτά που πρεσβεύουν σήμερα οι κυριότερες χριστιανικές Εκκλησίες, ότι το μεγαλύτερο μέρος της είναι μεταγενέστερες προσθήκες και ερμηνείες των εκάστοτε Πατέρων και αποφάσεις των διαφόρων Οικουμενικών Συνόδων. Σε αυτό το γενικώς αποδεκτό μέρος του σύγχρονου Χριστιανισμού θα βασιστούμε, για να σκιαγραφήσουμε μια σύντομη εικόνα του.
Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε στην Παλαιστίνη από θνητή γυναίκα (Παρθένος Μαρία) αλλά με θεϊκή παρέμβαση, και θεωρήθηκε ότι ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας των Εβραίων, ο Υιός του Θεού, που ήρθε να κηρύξει ξανά τον Λόγο Του, σε μια περίοδο παρακμής για την ανθρωπότητα. Απόδειξη της θεϊκής του ιδιότητας ήταν τα διάφορα θαύματα που έκανε και κυρίως η ανάσταση που ακολούθησε τη σταύρωσή του. Αποστολή των πιστών του ήταν η σύμφωνα με τις εντολές του ευσεβής ζωή (με σκοπό τη μεταθανάτια σωτηρία τους), και η διάδοση του Λόγου Του (έτσι ώστε να πιστέψουν και να σωθούν και οι άπιστοι οπαδοί των άλλων θρησκειών).
Ένας βασικός τρόπος σωτηρίας για τον πιστό, όσο αμαρτωλός κι αν είναι, αποτελεί η πράξη της ειλικρινούς μετάνοιας. Η θρησκεία που ίδρυσε ήταν η συνέχεια του Ιουδαϊσμού (ο ίδιος έλεγε ότι δεν ήρθε για να καταλύσει τις Γραφές αλλά για να τις συμπληρώσει). Οι Εβραίοι όμως που δεν τον πίστεψαν, λόγω του γνωστού τους φανατισμού (ακόμη περιμένουν τον Μεσσία τους!), συνέβαλαν στη σύλληψη και στη Σταύρωσή του από τους Ρωμαίους. Μετά από πολλά χρόνια, θα επιστρέψει στη γη, για να κρίνει τις ψυχές όλων των ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών (Δευτέρα Παρουσία), για να τιμωρήσει τους κακούς, στέλνοντάς τους στην αιώνια τιμωρία της Κόλασης, και να εγκαταστήσει ξανά την παραδείσια Βασιλεία των Ουρανών για τους καλούς. (Το παράδοξο εδώ είναι ότι ενώ οι Χριστιανοί διδάσκονται ουσιαστικά, στην Παλαιά Διαθήκη, τη θρησκεία των Εβραίων, παράλληλα μαθαίνουν να τους μισούν, επειδή ήταν οι κύριοι υπεύθυνοι για τον μαρτυρικό θάνατό του Ιησού!). Επίσης, μια βασική καινοτομία του Χριστιανισμού, σε σχέση με τον Ιουδαϊσμό ήταν η ιδέα της Τριαδικότητας του Θεού (Πατήρ, Υιός, και Άγιο Πνεύμα).
Εδώ, πρέπει να προσθέσουμε ότι ορισμένοι θρησκειολόγοι ισχυρίζονται πως, τόσο ο πρώιμος Ιουδαϊσμός όσο και ο πρώιμος Χριστιανισμός, δεν αναφέρονται στην ύπαρξη της άφθαρτης εκείνης ουσίας (πνεύμα, ψυχή) που συναντάται στις θρησκείες όλων των λαών (πολυθεϊστικές και ενοθεϊστικές). Αυτή εμφανίστηκε μεταγενέστερα, στην ελληνιστική εποχή, όταν οι δύο αυτοί μονοθεϊσμοί ήρθαν σε επαφή με το ελληνικό πνεύμα και επηρεάστηκαν από αυτό. Αυτό δείχνει, επομένως, και τον πρωταρχικό ανθρωπομορφικό πρωτογονισμό που περιείχαν, τουλάχιστον στην αρχική περίοδο της εμφάνισής τους.
Η νέα θρησκεία του Χριστού διαδόθηκε αρκετά γρήγορα, σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου, χάρη στη δράση ενός χαρισματικού ατόμου, που θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους προπαγανδιστές όλων των εποχών, του Απόστολου Παύλου. Εξ αιτίας μιας φράσης που αποδίδεται στον Ιησού, όταν πήγαν να τον συναντήσουν κάποιοι Έλληνες («ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου»), ο Χριστιανισμός απέκτησε τον δικό του εκλεκτό λαό, τους Έλληνες, οι οποίοι πρεσβεύουν επί πλέον ότι η δική τους εκδοχή του Χριστιανισμού, η Ορθοδοξία, είναι η μοναδική αληθινή. Οι τρεις κυρίαρχες εκδοχές του Χριστιανισμού σήμερα είναι ο Καθολικισμός (που είναι και ο πολυπληθέστερος), ο Προτεσταντισμός, και η Ορθοδοξία, και οι οποίοι, εκτός από τον βασικό αγώνα που έχουν αναλάβει κατά των λοιπών «απίστων», πολεμούν και μεταξύ τους για το τρόπαιο της Μοναδικής Αλήθειας!
Το θρησκευτικό κακό με τον Χριστιανισμό θέριεψε ακόμη περισσότερο, κυρίως για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι η μέχρι τότε ιουδαϊκή θρησκευτική αντίληψη φύλαγε ζηλόφθονα τον Έναν και Μοναδικό Θεό για τον «εκλεκτό λαό» του, τους Εβραίους, δεν ασκούσε καθόλου τον προσηλυτισμό, αντιθέτως τον απέφευγε: ήταν φύσει αδύνατον ένας μη-Εβραίος να γίνει Ιουδαίος. Οι Χριστιανοί, επιθυμώντας να διαδώσουν την αλήθεια τους σε όσους περισσότερους ανθρώπους γινόταν, ξεκίνησαν έναν άνευ προηγουμένου στην Ιστορία αγώνα προσηλυτισμού. Και δυστυχώς πέτυχαν, κάνοντας τον Χριστιανισμό να είναι σήμερα η θρησκεία με τους περισσότερους οπαδούς στον πλανήτη, και παράλληλα η πιο φονική! Το δεύτερο κακό είναι ότι η πληθώρα των Ευαγγελίων, οι αντιφάσεις και οι ασάφειες που περιέχουν, δημιούργησαν και πληθώρα διαφορετικών ερμηνειών, με μικρές ή μεγάλες μεταξύ τους αντιθέσεις και αποκλίσεις.
Όταν η Χριστιανική Εκκλησία οργανώθηκε, οι εκπρόσωποί της, μέσα από τις Οικουμενικές Συνόδους και άλλα θεσμικά όργανα, άρχισαν να αποφαίνονται για το τι ήταν θεολογικά σωστό και τι λάθος. Αποτέλεσμα ήταν η εμφάνιση άλλης μιας παγκόσμιας, μέχρι τότε, πρωτοτυπίας, των αιρέσεων και των ενδοθρησκευτικών συγκρούσεων. (Διαφορετικές τάσεις υπήρχαν –και υπάρχουν– και στον Ιουδαϊσμό, αλλά τουλάχιστον δεν αποτέλεσαν ποτέ αιτία διώξεων και σφαγών. Στον Μωαμεθανισμό περιορίζονται μεταξύ των δύο βασικών τάσεων, εκείνες των Σουνιτών και των Σιϊτών). Έτσι, οι πρώτες διώξεις που ξεκίνησε ο Χριστιανισμός ήταν εσωτερικές, εναντίον όλων εκείνων των οπαδών του που «ερμήνευαν με λάθος τρόπο τις Ιερές Γραφές»! Να μερικά από τα… φλέγοντα δογματικά ερωτήματα που τους απασχόλησαν (και ορισμένα συνεχίζουν να τους απασχολούν): αν ο Υιός του Θεού είναι ομοούσιος του Πατρός ή όχι, αν η φύση του ενσαρκωμένου Χριστού ήταν μόνο θεϊκή ή ταυτόχρονα θεϊκή και ανθρώπινη, αν το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνον εκ του Πατρός ή και εκ του Υιού, αν ο Χριστός επισκέφθηκε τον Κάτω Κόσμο πριν ή μετά από τη σταύρωσή του, κλπ., κλπ! Χριστιανοί Ορθόδοξοι Καθολικώς Διαμαρτυρόμενοι!
Οι Ρωμαίοι, που είχαν να αντιμετωπίσουν μέχρι τότε μόνο τον εβραϊκό φανατισμό, ήρθαν αντιμέτωποι με ένα νέο κύμα θρησκευτικής απολυτότητας: τους Χριστιανούς. Κι εδώ το πρόβλημα πάλι δεν ήταν η νέα θρησκεία, αλλά το γεγονός ότι αυτή απέρριπτε όλες τις υπόλοιπες! Όταν λοιπόν, σε μια κοινωνία ανεξιθρησκίας, δέχονται τη δική σου πίστη αλλά εσύ επιμένεις ότι αυτή είναι η μοναδική αληθινή και όλες οι άλλες είναι ψεύτικες, ειδωλολατρικές, και βλάσφημες, επόμενο είναι να προκαλέσεις και τις ανάλογες αντιδράσεις. Έτσι, ενώ σε μια πρώτη φάση ο Χριστιανισμός έγινε αποδεκτός στη Ρώμη, στη συνέχεια οι αυτοκράτορες στράφηκαν εναντίον του. Γι’ αυτούς τους περίφημους και πολυδιαφημισμένους ρωμαϊκούς «θρησκευτικούς διωγμούς κατά των Χριστιανών», κύριοι υπεύθυνοι ήταν οι ίδιοι οι Χριστιανοί! Φυσικά, στο τέλος οι Ρωμαίοι, όταν είδαν ότι η πλημμυρίδα της νέας θρησκείας θα επικρατούσε ούτως ή άλλως, σοφά σκεπτόμενοι, την αποδέχτηκαν.
Το 313 μ.Χ. εξεδόθη το Διάταγμα των Μεδιολάνων, για τη θρησκευτική ειρήνη στην Αυτοκρατορία, και το 380 μ.Χ. ο Θεοδόσιος τον έχρισε επίσημη θρησκεία του Κράτους. (Εδώ πρέπει να πούμε ότι αυτό συνέβη επειδή οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες ανακάλυψαν ότι εξυπηρετούσε και τους ίδιους, σε πολιτικό επίπεδο: ένας Θεός στον ουρανό, κι ένας Αυτοκράτορας στη Γη –υπό τις ευλογίες της Εκκλησίας!). Φυσικά ακολούθησαν, αντιστρόφως πλέον, και οι ανάλογοι αιματηροί διωγμοί για την επιβολή της νέας θρησκείας, οι καταστροφές αρχαίων ναών, η απαγόρευση των Ολυμπιακών Αγώνων, η προσπάθεια υποβάθμισης του αρχαιοελληνικού πνευματικού πολιτισμού, κλπ.
Αυτό ήταν και το τέλος της Χρυσής Εποχής των πολλών θεών και της ανεξιθρησκίας. Στο εξής, και με την έλευση του τρίτου φονικού κύματος, του Μωαμεθανισμού, οι θρησκευτικοί πόλεμοι θα αποτελούσαν ένα τεράστιο και αιματηρό κεφάλαιο της ήδη ταλαίπωρης ανθρωπότητας. Η Χριστιανική συνεισφορά σε αυτό είναι η μεγαλύτερη, ξεκινώντας από τις εσωτερικές διαμάχες κατά ποικίλων «αιρετικών» (πρωτοχριστιανικές αιρέσεις, Εικονομαχία, σχίσμα των Εκκλησιών, Μεταρρύθμιση, Αντιμεταρρύθμιση, Ιερά Εξέταση) και καταλήγοντας σε βίαιους και αιματηρούς προσηλυτισμούς (προκολομβιανοί λαοί της Νοτίου Αμερικής), σε ανοιχτούς πολέμους (Σταυροφορίες και άλλοι πόλεμοι κατά των μωαμεθανών Αράβων, Τριακονταετής Πόλεμος, ευρωπαϊκοί αποικιακοί πόλεμοι, πόλεμος της Βοσνίας), και σε ανταρτοπόλεμους.
Η πιο θλιβερή περίπτωση αυτής της κατηγορίας είναι η ανοιχτή πληγή του ιρλανδικού προβλήματος: σε μια χώρα με εθνικά αμιγή πληθυσμό, οι κάτοικοι ενός τμήματός της, που κατέχεται από τους Άγγλους (Βόρεια Ιρλανδία), αρνούνται την ένωση με τη μητέρα-πατρίδα επειδή έχουν στην πλειοψηφία τους την ίδια θρησκεία με τους κατακτητές (Αγγλικανοί Προτεστάντες), ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι Καθολικοί! Κανείς φανατικός Χριστιανός δεν φαίνεται να σκέφτηκε ότι, με όλες αυτές τις απάνθρωπες πρακτικές, αναιρεί τον Απόστολο της Αγάπης, τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, μια από τις βασικές εντολές του οποίου ήταν «Αγαπάτε αλλήλους»! Αλλά, όπως είναι γνωστό, η τυφλή πίστη (σε οποιαδήποτε θρησκεία ή ιδεολογία) προϋποθέτει την παντελή απουσία της λογικής!
Μωαμεθανισμός. Ο Μωάμεθ γεννήθηκε στη Μέκκα, το 570 μ.Χ., σε μια εποχή που οι Άραβες ήταν διαιρεμένοι σε πολλές, διαφορετικές, και αλλόθρησκες φυλές, που πολεμούσαν συχνά μεταξύ τους. Ήταν ένας επιτυχημένος έμπορος όταν, στα σαράντα του χρόνια, αποσύρθηκε σε μια σπηλιά όπου, εν μέσω νηστειών και προσευχών, δεν άργησε να πέσει σε θρησκευτική έκσταση και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ του ανήγγειλε ότι ήταν ο νέος (και τελευταίος) θεϊκός Προφήτης. Άρχισε να κηρύττει τη νέα θρησκεία, η οποία καταγράφηκε στο Ιερό Βιβλίο των Μωαμεθανών, το Κοράνι, που αναλύει τις βουλές του Θεού (Αλλάχ). Η νέα θρησκεία βασιζόταν εν πολλοίς στον Ιουδαιοχριστιανισμό. Ο Αλλάχ είναι ο Ένας και Μοναδικός Θεός, δημιουργός των πάντων. Ο Μωάμεθ θεωρείται ο τελευταίος μιας σειράς Προφητών (Μωϋσής, Αβραάμ, Ισαάκ, Νώε, Ιησούς, κ.ά.), και το μήνυμά του συμπληρώνει, αλλά ταυτόχρονα ακυρώνει, τις προφητείες όλων των άλλων.
Ο Μωαμεθανισμός πιστεύει στην ύπαρξη της ψυχής, στους αγγέλους, στον Σατανά, στα διάφορα Ιερά Βιβλία των άλλων ενο/μονοθεϊστικών θρησκειών (Ινδουισμός, Ζωροαστρισμός, Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός), σε διάφορους Προφήτες (με εξέχοντες εκείνους του Ιουδαιοχριστιανισμού), στην Έσχατη Μέρα της Κρίσεως. Η Αγία Τριάδα και το Προπατορικό Αμάρτημα απορρίπτονται (ο Θεός συγχώρεσε τους Πρωτόπλαστους που παράκουσαν την εντολή Του). Ο άνθρωπος θεωρείται το επιστέγασμα της Θεϊκής Δημιουργίας, το ευγενέστερο όλων των όντων. Ολόκληρη η Φύση έγινε για να τον υπηρετεί κι εκείνος με τη σειρά του για να υπηρετεί τον Θεό. (Αυτές οι δύο ανθρωποκεντρικές αντιλήψεις, που αποδείχτηκαν καταστροφικές για ολόκληρη την υπόλοιπη Φύση, υπάρχουν και στους δύο προγενέστερους μονοθεϊσμούς, σε αντίθεση με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, που διδάσκουν τον σεβασμό προς κάθε είδος ζωής). Ο σωστός τρόπος ζωής και η μετάνοια μπορούν να οδηγήσουν στη σωτηρία της ψυχής. Την Έσχατη Μέρα οι πιστοί των διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων θα κριθούν σύμφωνα με τα δικά τους Ιερά Βιβλία.
Παρ’ όλο που στη θεωρία ο μωαμεθανισμός φαίνεται ο πλέον ανεκτικός από τους τρεις μονοθεϊσμούς, στην πράξη αποδείχτηκε εξ ίσου απόλυτος και φονικός, διαδίδοντας τη νέα πίστη δια πυρός και σιδήρου. (Εξ άλλου, Ισλάμ, στα αραβικά, σημαίνει «υποταγή στον Θεό»). Συνοπτικά, είναι υπεύθυνος για τους πρώτους ενδοαραβικούς πολέμους καθυπόταξης και προσηλυτισμού, για τους διαφόρους παλαιότερους πολέμους κατά των Χριστιανών, καθώς και για πολλούς σύγχρονους, εμφύλιους και μη (Παλαιστίνη, Αλγερία, Βοσνία, Αφγανιστάν, Σουδάν, Ιράκ, κλπ.).
Επίσης, οι ζηλωτές ηγέτες του δεν διστάζουν να κηρύσσουν Ιερούς Πολέμους (τζιχάντ) κατά της Χριστιανικής Δύσης, να εκδίδουν παγκόσμιες επικηρύξεις κατά οποιουδήποτε τολμάει να εκφραστεί επικριτικά για τη θρησκεία τους (περίπτωση του Ινδο-Άγγλου συγγραφέα Σάλμαν Ράσντι,), να απειλούν όσους τολμούν να απεικονίσουν τον Μωάμεθ (περίπτωση της δανέζικης εφημερίδας Jyllands-Posten), να ωθούν οπαδούς τους στη δολοφονία βλάσφημων (περίπτωση του Ολλανδού σκηνοθέτη Τέο Βαν Γκογκ)! Η αντίληψη ότι όσοι Μωαμεθανοί πεθαίνουν για την πίστη τους θα πάνε στον Παράδεισο και θα ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα, οδήγησε στο να μετατραπεί σήμερα ο πλανήτης σε ένα απέραντο ναρκοπέδιο, με αποτέλεσμα να υπάρχει διαρκώς και παντού ο κίνδυνος να ανατιναχτεί κάποιος φανατικός Μουσουλμάνος, ζωσμένος με εκρηκτικά, προκαλώντας εκατόμβη νεκρών. Ο θάνατός σου, ο Παράδεισός μου! (Φυσικά, γι’ αυτό ευθύνεται και η αλαζονεία και οι διαρκείς επεμβάσεις σε μουσουλμανικές χώρες των Δυτικών Χριστιανών, και κυρίως των Αμερικανών).
Οι αβραμικοί μονοθεϊσμοί, σε αντίθεση με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, δεδομένου ότι εμφανίστηκαν σε λαούς με αρχικά χαμηλό πολιτιστικό υπόβαθρο (Εβραίοι, Άραβες, κατώτερα κοινωνικά στρώματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), αποτελούν μια χονδροειδή και βίαιη εκδοχή του ενοθεϊσμού, επειδή όλοι εκείνοι οι αμόρφωτοι άνθρωποι θα αδυνατούσαν παντελώς να κατανοήσουν ανώτερες και πολύπλοκες μεταφυσικές έννοιες, όπως εκείνες που αναλύονται στον Ινδουισμό, στον Βουδισμό, και στον Ταοϊσμό. Πιθανό αποτέλεσμα αυτής της κατωτερότητας που αισθάνονταν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι, ήταν να προτείνουν το αντιστάθμισμα της ανωτερότητας της θρησκείας τους, τον Έναν, Μοναδικό, και Αληθινό Θεό, με όλα τα γνωστά και καταστροφικά αποτελέσματα. Όταν ο μοναδικός Θεός στον οποίο πιστεύεις είναι ένας σκληρός και αδυσώπητος τιμωρός, τότε πιο εύκολα διαπράττεις κι εσύ παρόμοιες αγριότητες προς τους «άπιστους» συνανθρώπους σου στο όνομά Του!
Το γεγονός ότι σήμερα ο πιο διαδεδομένος από τους τρεις μονοθεϊσμούς, ο Χριστιανισμός, υπάρχει στο πιο ανεπτυγμένο και πολιτισμένο τμήμα της ανθρωπότητας, στον Δυτικό Κόσμο, παρ’ όλη την πρόοδο της Επιστήμης και τη σύγκλισή της με τους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, αποτελεί μέγα ανθρώπινο παράδοξο (που δυστυχώς δεν είναι το μοναδικό), το οποίο ακυρώνει την ευρέως πλέον αποδεκτή δαρβινική θεωρία της εξέλιξης των έμβιων όντων: Στα περισσότερα και βασικότερα πράγματα οι άνθρωποι δεν εξελίσσονται καθόλου, μα καθόλου! Δεν διδάσκονται ποτέ από τα λάθη του παρελθόντος, παραμένουν διαχρονικά και φονικά ανόητοι και στενόμυαλοι οπαδοί των πολλών και διαφόρων Αληθειών! Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο σημερινός Πλανητάρχης, ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Τζορτζ Μπους, που ισχυρίζεται ότι του μιλάει ο Θεός! Και αντί να βρίσκεται σε κάποιο ψυχιατρείο, κατέχει τη θέση του ισχυρότερου ανθρώπου στη Γη!
Κλείνοντας, θα παραθέσουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του Μισέλ Ονφραί Περί Αθεολογίας, το οποίο συνοψίζει το μεγάλο κακό που έσπειραν οι τρεις «αβραμικοί μονοθεϊσμοί» στην ανθρωπότητα. «Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, διαπνεόμενες από την ίδια γενεαλογική ενόρμηση θανάτου, συμμερίζονται μια σειρά από πανομοιότυπα μίση: μίσος για τη λογική και την ευφυΐα, μίσος για την ελευθερία, μίσος για όλα τα βιβλία στο όνομα ενός και μοναδικού, μίσος για τη ζωή, μίσος για τη σεξουαλικότητα και τις γυναίκες, μίσος για το σώμα, τους πόθους, τις ορμές. Στη θέση όλων αυτών, Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, και Μωαμεθανισμός υπερασπίζονται την πίστη και την πεποίθηση, την υπακοή και την υποταγή, την κλίση για τον θάνατο και το πάθος για το υπερπέραν, τον άφυλο άγγελο και την αγνότητα, την παρθενία και τη μονογαμική πίστη, τη σύζυγο και τη μητέρα, την ψυχή και το πνεύμα. Σαν να λέμε σταύρωση της Ζωής και εξύμνηση της Ανυπαρξίας…».

Μελαγχολικός Επίλογος
Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι ούτως ή άλλως οι άνθρωποι ψάχνουν (μυστηριωδώς!) πάντα αυτά που τους χωρίζουν, ποτέ αυτά που τους ενώνουν, μετατρέποντας σε φονικά όργανα ακόμη και τις ποδοσφαιρικές διαφορές! Η κάθε είδους και αποχρώσεως μολυσματική ιδεοληψία αποτελεί τη μεγαλύτερη, τη φονικότερη, και τη διαχρονικότερη μάστιγα του ανθρώπινου είδους. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Ζαν-Φρανσουά Ρεβέλ: «Οι φανατικοί νομίζουν ότι πεθαίνουν για τις ιδέες τους, αλλά στην πραγματικότητα πεθαίνουν από αυτές»! Ωστόσο, το ιστορικά τεκμηριωμένο γεγονός ότι οι κυρίως θρησκευτικοί πόλεμοι (δηλαδή εκείνοι που έχουν ως αιτία αντιπαράθεσης το ποιος είναι ο Μοναδικός και Αληθινός Θεός, ή ποια από τις διάφορες δογματικές περιγραφές του είναι η μόνη που ισχύει), ξεκίνησαν με τον εβραϊκό μονοθεϊσμό και συνεχίστηκαν με τους υπόλοιπους δύο, παραμένει αδιαμφισβήτητο. Σε σημείο μάλιστα που ο φυσιολογικός και ανεξίθρησκος άνθρωπος να αναπολεί τη Χρυσή Εποχή του ρωμαϊκού πολυθεϊσμού, τότε που υπήρχε ένα ευρύ Πάνθεον διαφόρων περιγραφών του Υπερφυσικού, μέσα από το οποίο ο καθένας διάλεγε ελεύθερα τη μορφή λατρείας που του ταίριαζε, που του φαινόταν η πιο αληθοφανής και πειστική.
Με τους φονικούς μονοθεϊσμούς επήλθε μια δογματική περιγραφή του Θεού και μια τριχοτόμηση του ανθρώπινου παραλόγου: σε περίπτωση που τους απορρίψει κάποιος όλους, απλά δέχεται συγκεντρωτικά πυρά από τρία (τουλάχιστον) διαφορετικά σημεία! Πόσοι πιστοί σκέφτηκαν ποτέ τους ότι η μοναδική απόδειξη για την αλήθεια της θρησκείας την οποία ασπάζονται, είναι αποκλειστικά η τυφλή τους πίστη σε αυτή;! Ο συγγραφέας Νίκος Δήμου γράφει χαρακτηριστικά: «Ο σκεπτικισμός οδηγεί στην ανεκτικότητα, στο τέλος της μισαλλοδοξίας. Γιατί, πώς μπορείς να καταδιώξεις έναν άνθρωπο για τις πεποιθήσεις του, όταν δεν ξέρεις αν είναι σωστές ή λανθασμένες, αν δεν διαθέτεις το Απόλυτο Κριτήριο; Στις σχέσεις λαών και ανθρώπων το απόλυτο είναι τερατώδες: οδηγεί σε θηριωδίες και καταστροφές. Πρέπει να καταπολεμηθεί κάθε τι το απόλυτο, κάθε άποψη που γεννάει φανατισμό και αποκλεισμό του άλλου. Ο συμβιβασμός δεν είναι ταπείνωση, είναι η ουσία της ανθρωπιάς, το παιδί του διαλόγου, η σοφία της δημοκρατίας»…
Να κάτι συγκλονιστικά απλό και αληθινό, που θα έπρεπε να είναι αναρτημένο σε όλα τα σχολεία, σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, σε όλα τα σπίτια και τα καταστήματα, όλων των χωρών και όλων των λαών! Αλλά ποιος έχασε τη λογική, για να τη βρει ο άνθρωπος;!… Ας ευχηθούμε λοιπόν, απλά: «Ο Θεός να… βγάλει το χέρι του»!…
…πώς ένας Αγαθός, Σοφός, και Δίκαιος Θεός έκανε έναν Κόσμο όπου κυριαρχεί η Κακία, το Παράλογο, και η Αδικία;!
Η μισαλλοδοξία, ο προσηλυτισμός και οι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι φαινόμενα άγνωστα στους ανατολικούς ενοθεϊσμούς, αποτελούν θλιβερή ιδιότητα των μονοθεϊσμών. Ο Βουδισμός μάλιστα είναι τόσο ανεκτικός που δέχεται τη δυνατότητα να είναι κάποιος πιστός άλλης θρησκείας και ταυτόχρονα Βουδιστής!
Προφανές αίτημα των «εκλεκτών του Θεού» ήταν να μην υποταγεί ο Γιαχβέ στη Ρώμη, αλλά η Ρώμη στον Γιαχβέ!
Οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες ανακάλυψαν ότι η αποδοχή του Χριστιανισμού εξυπηρετούσε και τους ίδιους, σε πολιτικό επίπεδο: ένας Θεός στον ουρανό, κι ένας Αυτοκράτορας στη Γη –υπό τις ευλογίες της Εκκλησίας!).
Η αντίληψη ότι όσοι Μωαμεθανοί πεθαίνουν για την πίστη τους θα πάνε στον Παράδεισο και θα ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα, οδήγησε στο να μετατραπεί σήμερα ο πλανήτης σε ένα απέραντο ναρκοπέδιο…
«Οι φανατικοί νομίζουν ότι πεθαίνουν για τις ιδέες τους, αλλά στην πραγματικότητα πεθαίνουν από αυτές!»

Πότε έχεις μια ευτυχισμένη ζωή;

happyΜια έρευνα διάρκειας 75 ετών διεξήγαγε το Πανεπιστήμιο του Harvard με κεντρικό ερώτημα τι χρειάζετομαστε στη ζωή μας για να είμαστε ευτχισμένοι. Το συμπέρασμα είναι πολύ πιο απλό απ’ όσο φαντάζεστε. Σύμφωνα με τους ερευνητές “Ευτυχία είναι η αγάπη”.
Το project ξεκίνησε το 1938. Στο μικροσκόπιο των ερευνητών μπήκαν οι ζωές 268 φοιτητών του Harvard για τα επόμενα 75 χρόνια. Η μελέτη έγινε με άξονα τα ψυχολογικά, ανθρωπολογικά και φυσικά χαρακτηριστικά τους, από τον τύπο της προσωπικότητάς τους έως το IQ, τις συνήθειες ποτού και τις οικογενειακές σχέσεις, σε μία προσπάθεια να αποσαφηνιστούν οι παράγοντες που συμβάλλουν περισσότερο στην ευημερία και την ευτυχία ενός ατόμου.
Η μελέτη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2009 με τίτλο “Grant Study”. Προσφάτως, ο George Vaillant, ο οποίος διηύθυνε την έρευνα για περισσότερο από τρεις δεκαετίες, δημοσιοποίησε μία σύνοψη των συμπερασμάτων με τίτλο Triumphs of Experience.
Μεταξύ άλλων ο Vaillant διαπιστώνει:
1. Το κάπνισμα είναι πράγματι κάτι κακό γιατί οδηγεί ή σε θάνατο ή σε πρώιμα καρδιακά νοσήματα.
2. Ο αλκοολισμός είναι μία διαταραχή με ισχυρή καταστροφική δύναμη: όπως προέκυψε, αποτελεί την κύρια αιτία διαζυγίου μεταξύ των ζευγαριών. Παράλληλα, συνδέεται άμεσα με νευρώσεις και κατάθλιψη, ενώ σε συνδυασμό με το κάπνισμα αποτελεί το μοναδικό ισχυρό παράγοντα που συμβάλλει στην εμφάνιση μιας νόσου ή ακόμη και στο θάνατο.
3. Η ευφυΐα πάνω από κάποιο επίπεδο δεν έχει σημασία. Όπως προκύπτει από την έρευνα, δεν υπάρχει σημαντική διαφορά όσον αφορά στο εισόδημα ανάμεσα στους ανθρώπους με IQ από 110 έως 115 και σε όσους έχουν πάνω από 150.
Οι φιλελεύθεροι ηλικιωμένοι κάνουν περισσότερο σεξ: η πολιτική ιδεολογία μπορεί να μην έχει σοβαρό αντίκτυπο στην ευτυχία, αλλά οι περισσότεροι συντηρητικοί σταματούν τις σεξουαλικές σχέσεις κατά μέσο όρο στην ηλικία των 68 ετών, ενώ η πλειονότητα των φιλελεύθερων έχει ενεργή σεξουαλική ζωή μέχρι τα 80.
4. Τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία ή την επιτυχία.
5. Η ευτυχισμένη παιδική ζωή οδηγεί τους ενήλικες στην ευτυχία.
6. Η συνεχής μόρφωση σε όλα τα πεδία μέχρι τα γεράματα μας, συνεισφέρει στην ευτυχία.
Πάντως, σύμφωνα με τον Vaillant ο σημαντικότερος παράγοντας, που σχετίζεται με την υγεία και την ευτυχία σε προχωρημένη ηλικία, είναι η ζεστασιά των ανθρώπινων σχέσεων. Για παράδειγμα, οι 58 άνδρες, που είχαν το υψηλότερο…σκορ στις “ζεστές σχέσεις”, κέρδιζαν κατά μέσο όρο 141.000 δολάρια το χρόνο περισσότερα όταν οι μισθοί τους είχαν φθάσει στο ανώτερο επίπεδο ( συνήθως στην ηλικία των 55 με 60) σε σχέση με τους 31, που είχαν χαμηλότερο σκορ.
Οι πρώτοι είχαν επίσης τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να σημειώσουν επαγγελματική επιτυχία, που θα τους κατέτασσε στον κατάλογο “Ποιος είναι ποιος” ( Who’s Who).
Ακόμη και ο Freud επιβεβαιώνεται βάσει των ευρημάτων της πολυετούς έρευνας, αφού προκύπτει ότι η ποιότητα της σχέσης με τη μητέρα παίζει καθοριστικό ρόλο στην ενηλικίωση.
Oι άνδρες, που είχαν “ζεστή” σχέση με τη μητέρα τους όταν ήταν παιδιά, κέρδιζαν 87.000 δολάρια παραπάνω σε σχέση με εκείνους που δεν ένιωσαν τη μητρική φροντίδα.
Οι άνδρες, που είχαν άσχημη σχέση με τη μητέρα τους όταν ήταν παιδιά, είχαν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν γεροντική άνοια.
Η σχέση του αγοριού με τη μάνα – και όχι με τον πατέρα- συνδέεται άμεσα με την αποτελεσματικότητα στη δουλειά.
Από την άλλη πλευρά, η ζεστή σχέση παιδιού-πατέρα συνδέεται με χαμηλότερο επίπεδο άγχους, μεγαλύτερη διασκέδαση στις διακοπές, και αυξανόμενη “ικανοποίηση από τη ζωή” στην ηλικία των 75
O Vaillant, πάντως, δίνει το στίγμα της πολυετούς έρευνας με δικά του λόγια:
“Ύστερα από εβδομήντα πέντε χρόνια έρευνας και 20 εκατομμύρια δολάρια, που ξοδεύτηκαν πάνω στο Grant Study καταλήγουμε στο εξής απλό συμπέρασμα: “Η ευτυχία είναι αγάπη.”
… και χρειάζονταν 75 χρόνια για ν’ ανακαλύψουν κάτι που το γνωρίζει και ένα παιδί 5 χρονών!

Θα σας κόψει την ανάσα: «Y-40» η βαθύτερη πισίνα στον κόσμο με βάθος 40 μέτρα

Η «Y-40 Deep Joy» βρίσκεται στο Hotel Terme Millepini στην Ιταλία. Διαθέτει 4.300 κυβικά μέτρα ιαματικό νερό με θερμοκρασία 32-34°C.

Η Y-40 ξεπέρασε την Nemo33 των Βρυξελλών ως η βαθύτερη πισίνα στον κόσμο και χρησιμοποιείται για ελεύθερη κατάδυση και εκπαίδευση σε καταδύσεις και αναψυχή
Το απίστευτο αυτό κέντρο για κολύμπι είναι σχεδιασμένο από τον διάσημο αρχιτέκτονα Emanuele BOARETTO, και βρίσκεται στο τεσσάρων αστέρων ξενοδοχείο Terme Millepini στο Αμπάνο Τέρμε της Ιταλίας.
Αρχίζει τη λειτουργία της από τον Ιούνιο, και έχει ύψος όσο ένα 12-όροφο κτίριο, ή εννέα διώροφα λεωφορεία τοποθετημένα το ένα πάνω στο άλλο.
Η Y-40 είναι η βαθύτερη πισίνα στον κόσμο με ένα εντυπωσιακό βάθος 40 μέτρων.
Οι επισκέπτες της μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις για ελεύθερη κατάδυση και κατάδυση σε υποβρύχιες σπηλιές και σπηλαιοκατάδυση.
Υπάρχει επίσης μια μοναδική υποθαλάσσια σήραγγα που είναι απολύτως διαφανής, έτσι ώστε οι μη κολυμβητές να μπορούν να απολαύσουν την πισίνα χωρίς να βραχούν
Αποκάλυψη

Μία από τις πιο εντυπωσιακές πυρηνικές εκρήξεις που έχουν καταγραφεί σε βίντεο

Σε κινηματογραφικές ταινίες έχουμε δει πολλές εκρήξεις είτε από όπλα είτε ακόμη και από συγκρούσεις πλανητών.

Σίγουρα οι ανατινάξεις εντυπωσιάζουν και παρόλη την τρομακτική τους πλευρά ασκούν μια περίεργη γοητεία. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι κάθε ταινία δράσης που σέβεται τον εαυτό της θα συμπεριλάβει κάμποσες μικρότερες ή μεγαλύτερες εκρήξεις.
Ωστόσο, στην πραγματική ζωή έχουν συμβεί εκρήξεις που ούτε να συγκριθούν δεν μπορούν με αυτές που έχουμε κατά καιρούς παρακολουθήσει στον κινηματογράφο.
Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί θα δείτε μία από τις πιο εντυπωσιακές πυρηνικές εκρήξεις που έχουν καταγραφεί ποτέ σε φιλμ
 

Η Φθινοπωρινή Ισημερία και τα Ελευσίνια Μυστήρια

Σύμφωνα με την Μυθολογία μας, ιδρυτής των Ελευσινίων Μυστηρίων πιστεύεται ότι ήταν ο Εύμολπος ή ο Μουσαίος ο οποίος ήταν γιος του Ορφέα

Τα ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ αποτελούν αναμφισβήτητα ένα από τους πιο ιερούς και σεβαστούς θεσμούς, ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού.
Σύμφωνα με την Μυθολογία μας, ιδρυτής των Ελευσινίων Μυστηρίων πιστεύεται ότι ήταν ο Εύμολπος ή ο Μουσαίος ο οποίος ήταν γιος του Ορφέα, υπάρχουν όμως και πλήθος άλλων εκδοχών, έτσι ώστε σήμερα να είναι εξαιρετικά δύσκολο να μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα ασφαλές συμπέρασμα, ως προς τον λόγο της εμφάνισή τους, τον τρόπο της διεξαγωγής τους αλλά το ακριβές περιεχόμενο των διδασκαλιών και των μυήσεών τους.
Αυτό όμως που γνωρίζουμε σήμερα, με βεβαιότητα, είναι ότι υπήρχαν τα ΜΙΚΡΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ, τα οποία αποτελούσαν την βασική προετοιμασία για την διεξαγωγή των ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΛΕΥΣΙΝΙΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ που ήταν βεβαίως και τα σημαντικότερα, τα οποία διαρκούσαν 9 Ημέρες, ξεκινώντας από την δέκατη Πέμπτη ημέρα του μήνα Βοηδρομιώνα.
Ωστόσο επειδή δεν υπάρχει πλήρης αντιστοιχία μεταξύ του αρχαίου ημερολογίου και του σημερινού, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την ακριβή ημερομηνία, της διεξαγωγής τους και για τον λόγο αυτόν, έχουν κατά καιρούς προταθεί πολλές και διάφορες εκδοχές.
Σήμερα θα επιχειρήσουμε μία νέα προσέγγιση του υπολογισμού της ακριβούς ημερομηνίας της διεξαγωγής των Ελευσινίων Μυστηρίων, βάσει κάποιων ιδιαίτερων αστρονομικών χαρακτηριστικών, τα οποία ποτέ μέχρι τώρα δεν έχουν λάβει υπόψη τους οι σύγχρονοι ερευνητές.
Γνωρίζουμε ότι οι αρχαίες μυστηριακές τελετές, ήταν πάντοτε άμεσα συνδεδεμένες με κάποια συγκεκριμένα αστρονομικά φαινόμενα.
Μέσα στον μήνα Σεπτέμβριο λοιπόν, τον μήνα της διεξαγωγής των Ελευσινίων Μυστηρίων, συμβαίνει ένα αστρονομικό γεγονός κορυφαίας σημασίας, το οποίο δεν θα μπορούσε σε καμμία περίπτωση να περάσει απαρατήρητο από το, επίσης κορυφαίο, αυτό θρησκευτικό γεγονός.
Πρόκειται βεβαίως για την ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ η οποία πραγματοποιείται στις 23/9.
Από την στιγμή που γνωρίζουμε ότι τα Ελευσίνια Μυστήρια διαρκούσαν 9 ημέρες, είναι πολύ λογικό να υποθέσει κανείς ότι η Φθινοπωρινή Ισημερία θα έπρεπε να συμπίπτει με την ημέρα της ΛΗΞΗΣ τους!
Στην περίπτωση αυτή είναι φυσικά πολύ εύκολο να υπολογίσουμε την ημέρα της έναρξής τους, η οποία θα έπρεπε να ήταν στις 14/9.
Η άποψη αυτή ενισχύεται ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι στις 14/9 γιορτάζουμε σήμερα την ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.
Το γεγονός αυτό δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί τυχαίο, διότι η σχηματική απεικόνιση των δύο αξόνων ενός Σταυρού, υποκρύπτει ακριβώς την εξισορρόπηση δύο αντίθετων δυνάμεων, της οριζόντιας και της κάθετης, οι οποίες εμφανίζονται πλέον συνδεδεμένες και εναρμονισμένες.
Αυτό σημαίνει ότι το νόημα που υποκρύπτεται στο σύμβολο του Σταυρού, σε μια πιο εσωτερική ερμηνεία, θα μπορούσε να ταυτίζεται απολύτως με το αποτέλεσμα το οποίο συμβολίζει η εσωτερική ερμηνεία των Ισημεριών, η οποία επιφέρει την ΕΞΙΣΟΡΡΟΠΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ.
Όπως γνωρίζουμε, κατά την διάρκεια ενός ημερολογιακού έτους, υπάρχουν 4 ιδιαιτέρως καθοριστικές ημέρες, που αποτελούν ΤΑ ΠΟΛΙΚΑ ΖΕΥΓΗ ΔΥΟ ΑΞΟΝΩΝ:
Ο πρώτος άξονας του Σταυρού, εμφανίζεται από την θέση της γης επάνω στην τροχιά της, κατά τις ημέρες των δύο Ισημεριών και αντίστοιχα ο δεύτερος άξονας, εμφανίζεται κατά τις ημέρες των δύο Ηλιοστασίων.
Θα μπορούσαμε πολύ εύκολα στο παραπάνω σχήμα, να ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΟΡΑΤΟ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΟΥΣ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, που αφορά στην σύνδεση αυτών των τεσσάρων αστρονομικών γεγονότων, τα οποία είναι τα εξής:
Το ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ στις 22 Δεκεμβρίου που είναι η μικρότερη σε διάρκεια ημέρα του έτους,
Το ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ στις 22 Ιουνίου που είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια ημέρα του έτους,
Η ΕΑΡΙΝΗ ΚΑΙ Η ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ στις 21 Μαρτίου και 23 Σεπτεμβρίου που είναι οι δύο μοναδικές απολύτως χρονικά ΙΣΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΣ κατά την διάρκεια ενός έτους.
Θα μπορούσαμε επομένως να κατανοήσουμε την αξία και την μυστική διδασκαλία των Ελευσινίων Μυστηρίων, μόνο αν καταφέρουμε να ερμηνεύσουμε την εσωτερική ψυχική λειτουργία της «ΗΜΕΡΑΣ» και της «ΝΥΧΤΑΣ» της Ψυχής μας.
Όπως έχουμε αναλύσει πολλές φορές σε προηγούμενα άρθρα μας, κάθε Άνθρωπος λειτουργεί σαν ένα ΔΙΠΟΛΟ, όπου ο ένας πόλος της εκφράζει τον ΝΟΥ μας και άλλος πόλος εκφράζει την ΨΥΧΗ μας.
Βάσει αυτής της λειτουργίας της διπολικής έκφρασης, πραγματοποιείται το σύνολο όλων των Ανθρώπινων ενεργειών.
Είναι γνωστό ότι ο ΝΟΥΣ και η ΨΥΧΗ μας χαρακτηρίζονται από αντίθετες ιδιότητες, όπως ακριβώς η ΛΟΓΙΚΗ και το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ που απορρέουν από αυτά τα δύο βασικά ζωτικά μας όργανα.
Έτσι λοιπόν, όταν παίρνουμε μία απόφαση χρησιμοποιώντας τον Νου ή την λογική μας, σαν αποτέλεσμα αυτής της ενέργειάς μας, «διαμαρτύρεται» το συναίσθημα ή η Καρδιά μας.
Το γεγονός αυτό μάς οδηγεί σε μία κατάσταση ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ, η οποία μας οδηγεί τελικά δεν μας επιτρέπει να βιώσουμε την ευτυχία, αφού λόγω αυτής της εσωτερικής μας σύγκρουσης, είναι προφανές ότι ποτέ δεν μένουμε ικανοποιημένοι από το τελικό αποτέλεσμα των πράξεων μας.
Για να συνδεθούμε με τα Ελευσίνια Μυστήρια, θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε αυτήν την διαρκή ανισορροπία της Ανθρώπινης συμπεριφοράς που αφορά στην εσωτερική λειτουργία ενός Ανθρώπου, με την διαρκή ανισορροπία της διάρκειας της ημέρας και την νύχτας, δηλαδή τον τρόπο λειτουργίας του Ημερονυκτίου στον πλανήτη Γη.
Όπως γνωρίζουμε, κατά την διάρκεια ενός έτους, κάθε εικοσιτετράωρο που περνάει, διακρίνεται από διαφορετική διάρκεια ημέρας και νύχτας, που διαρκώς διαφοροποιούνται, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΙΣΗΜΕΡΙΩΝ.
Συνδέοντας λοιπόν το Ανθρώπινο Σώμα μας, με το Σώμα του πλανήτη μας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι:
Ο Πόλος της Ψυχής μας αντιστοιχεί στην Νύχτα και ο Πόλος του Νου μας, αντιστοιχεί στην Ημέρα.
Νύχτα= Ψυχή
Ημέρα= Νους
Σίγουρα δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβαινε κατά την διάρκεια της Ελευσίνιας Μύησης. Θα μπορούσαμε όμως να συμπεράνουμε ότι το τελικό αποτέλεσμα της τελευταίας ημέρας της Μύησης, το οποίο συμπίπτει με την ημέρα της Φθινοπωρινής ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ, αφορά στην απόκτηση μιας μοναδικής δυνατότητας:
Να φέρουμε σε ΙΣΟ ΜΕΡΟΣ αυτές τις δύο άνισες και ανισομερείς λειτουργίες των δύο πόλων μας, έτσι ώστε να καταφέρουμε εισέλθουμε σε ένα νέο εξελικτικό επίπεδο, κατά το οποίο θα μπορούμε πλέον να λειτουργούμε συνδυάζοντας απολύτως τις αποφάσεις της λογικής και του συναισθήματός μας, όπως ακριβώς συμβαίνει την ημέρα της ΙΣΗ-ΜΕΡΙΑΣ, έτσι ώστε να βιώσουμε τελικά την πραγματική ευτυχία, που σήμερα λείπει από την ζωή μας!
Βεβαίως ο τελικός στόχος των Μυστηρίων, δεν αφορά απλώς σε αυτήν την κατανόηση της λειτουργίας αυτής της διπολικής μας κατάστασης, αλλά στην ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ της ΙΣΗΣ ΜΕΡΑΣ και ΝΥΧΤΑΣ, δηλαδή του απόλυτου ελέγχου των αντιδράσεών μας, σε ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ!