Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Zήλια στη σχέση: Πότε έχουμε δίκιο και πότε όχι;


Η ζήλεια είναι ένα από τα πιο έντονα συναισθήματα που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Μέσα σε μια ερωτική σχέση η ένταση αυτού του συναισθήματος και ο τρόπος εκδήλωσής του παίζει σημαντικό ρόλο, τόσο για την πορεία όσο και για την ποιότητα της σχέσης. Δεν είναι λίγες οι φορές που η ζήλεια οδηγεί σε εντάσεις, διαπληκτισμούς και πολλές φορές στον χωρισμό.

Ο λόγος για τον οποίο αισθανόμαστε ζήλεια είναι γιατί πιστεύουμε ότι απειλείται η σχέση μας από ένα τρίτο άτομο. Φυσικά θα πρέπει να διαχωρίσουμε την υγιή ζήλεια από την μη υγιή. Η διαφορά έγκειται στο κατά πόσο υπάρχει ρεαλιστικός 'κίνδυνος' και πραγματική απειλή. Είναι δικαιολογημένος ο φόβος μας ή απλά είναι ένα προβληματικό σενάριο στο μυαλό μας;
Όταν αναφερόμαστε σε υγιή ζήλεια τότε σημαίνει ότι έχουμε σαφή στοιχεία που δηλώνουν ότι ο σύντροφος μας όντως ενδιαφέρεται για ένα τρίτο άτομο ή έλκεται από ένα τρίτο άτομο περισσότερο από εμάς. Όταν όμως δεν υπάρχουν απτά στοιχεία που να υποδηλώνουν τα παραπάνω και ο φόβος μας στηρίζεται σε δικές μας αρνητικές και παράλογες σκέψεις, τότε μιλάμε για μη υγιή ζήλεια.

Τα κύρια συναισθήματα κάτω από τη ζήλεια είναι ο φόβος και ο θυμός. Ο σύντροφος που ζηλεύει τον άλλον έχει την τάση να αισθάνεται μειονεκτικά για τον εαυτό του και δεν νιώθει ασφάλεια μέσα στη σχέση. Ο 'ζηλιάρης' σύντροφος συχνά είναι αυτός που προκαλεί τις εντάσεις στη σχέση, είτε εκδηλώνοντας παράπονα που σιγά- σιγά κορυφώνονται και παίρνουν την μορφή επίθεσης, η οποία καταλήγει σε καυγά, είτε υιοθετώντας ακραίες συμπεριφορές, οι οποίες οδηγούν σε απομάκρυνση του ζευγαριού.
Η ζήλεια συνδέεται άμεσα με την έλλειψη αυτοεκτίμησης η οποία οδηγεί σε σκέψεις του τύπου 'ο σύντροφος μου πρέπει να ενδιαφέρεται και να σκέφτεται μόνο εμένα', 'αν συναναστρέφεται με άλλες γυναίκες τότε μπορεί να βρει ενδιαφέρον σε κάποια άλλη και να τον χάσω', 'κανένα άλλο άτομο δεν πρέπει να δείχνει ενδιαφέρον προς τον σύντροφο μου', 'προσέχει την εμφάνιση του γιατί ψάχνει να βρει κάτι άλλο και να με αφήσει' κτλ, οι οποίες δίνουν τροφή στην ζήλεια.

Ο σύντροφος που αισθάνεται ζήλεια βιώνει έντονο άγχος και αναλώνεται σε καταστροφολογικές σκέψεις και σενάρια. Βρίσκεται σε συνεχή αμφισβήτηση και προσπαθεί να ελέγχει συνεχώς τον σύντροφό του. Δυσκολεύεται να χαλαρώσει μέσα στη σχέση και να την απολαύσει. Πολύ συχνά αισθάνεται πληγωμένος, συναίσθημα προερχόμενο από τη σκέψη και μόνο ότι μπορεί ο σύντροφός του να τον προδώσει.
Πολλοί είναι αυτοί που αφιερώνουν πολύ χρόνο στο να σχεδιάζουν πώς θα στήσουν 'παγίδες' στον σύντροφό τους, πολλές φορές σε ακραίες μορφές, όπως το να βάζουν οδοντογλυφίδες κάτω από την πόρτα για να διαπιστώσουν εάν ο σύντροφος βγήκε από το σπίτι όσο αυτοί έλειπαν, ή αφήνοντας μια τρίχα πάνω στο τηλέφωνο για να ελέγξουν εάν δέχτηκε ή έκανε κάποιο 'κρυφό' τηλεφώνημα.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως επίσης και σε περιορισμούς της ελευθερίας του συντρόφου (πού θα πάει, τι να μην φορέσει, ποιόν να μην συναναστρέφεται κ.α.) το ζευγάρι θα πρέπει να δει κάποιον ειδικό, καθώς οι συμπεριφορές αυτές είναι ιδιαιτέρως προβληματικές και δυσλειτουργικές.
Η υπερβολική ζήλεια δεν είναι σημάδι αγάπης αλλά εξάρτησης! Το άτομο που ζηλεύει θα πρέπει να επικεντρωθεί και να δουλέψει τα συναισθήματα, τις σκέψεις του και να βελτιώσει την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμησή του, λαμβάνοντας βοήθεια και καθοδήγηση από κάποιον ειδικό εάν αυτό είναι απαραίτητο.

ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΟΝΕΙΡΩΞΗΣ (ΡΕΥΣΗΣ) ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Ρεύση (η) = η ονείρωξη, η εκσπερμάτωση κατά τον ύπνο. Προνόμιο των αρσενικών. Και δη των εφήβων και των νεαρών ανδρών. Τυχερά κορίτσια. Φαίνεται ότι δεν γνώριζαν οι Πατέρες του χριστιανισμού, πως παθαίνετε κάτι ανάλογο κι εσείς. Μείον μιά αμαρτία; Και μάλιστα αναπόφευκτη. Πώς να ελέγξει κανείς τα όνειρά του! όχι βεβαίως του ξύπνιου του αλλά του ύπνου του. Πώς είπατε; Αμαρτία στα όνειρα του ύπνου; Ε! όχι και να ποινικοποιηθεί το όνειρο του ύπνου! Τότε που είμαστε εντελώς, μα εντελώς αθώοι και εντελώς ανεύθυνοι γι’ αυτά που μας συμβαίνουν!

Η ποινικοποίηση της αθωότητας από τους κακούργους και ανώμαλους πατέρες της ιουδαιοχριστιανικής θρησκείας.
Κι όμως!!! Υπάρχουν κάποιοι καλοί άνθρωποι, που λέγονται πατέρες της χριστιανικής εκκλησίας, ιεροί και άγιοι, οι οποίοι ό,τι και να πουν είναι εμπνευσμένο από το άγιο Πνεύμα και άρα κι από τον ίδιο τον Χριστό (είναι κι αυτός ένα από τα τρία πρόσωπα της αγίας τριάδος, που όμως είναι ταυτοχρόνως κι ένα, το τρίτο είναι ο Γιαχβέ), κάποιοι καλοί λοιπόν άνθρωποι, οι οποίοι θα μας εξηγήσουν οι ίδιοι το πώς και γιατί η ρεύση είναι αμάρτημα και μάλιστα σοβαρό!!
Πόσο βρώμικη άραγε ψυχή πρέπει να διαθέτει κανείς για να μολύνει την ανάπαυση και την εκτόνωση της ψυχής και του σώματος του έφηβου, όταν αυτές συντελούνται κατά την διάρκεια του ευεργετικού γι’ αυτούς, όπως και για τους πάντες, ύπνου;
Άπαντα τα ρήματα των πατέρων από το «ΠΗΔΑΛΙΟΝ», εκδ. Βασ. Ρηγόπουλου. Τι εστί το πηδάλιον κατά χριστιανικό κόσμο; «Αύτη η βίβλος είναι η μετά τας αγίας Γραφάς αγία γραφή, η μετά την παλαιάν και καινήν διαθήκη, Διαθήκη.
Από την σελ. 703, Του αγίου Ιωάννου του Νηστευτού, Κανών ΣΤ΄ διαβάζουμε: «ο μολυνθείς καθ΄ ύπνους τω της εκρύσεως πάθει, ημέραν μίαν της κοινωνίας εκβάλλεται τον δε πεντηκοστόν άσας ψαλμόν και τεσσαράκοντα εννέα μετανοίας ποιήσας, ούτω του ρύπου καθαρθήναι πιστεύεται».

Αξίζει τον κόπο να επισκεφθούμε τον πεντηκοστό ψαλμό του Δαβίδ. Τον έγραψε για την εποχή που τον επισκέφθηκε ο προφήτης Νάθαν, ο οποίος προφήτης τον είχε ξεθεώσει στις επιπλήξεις, όταν αυτός είχε συνευρεθεί παράνομα με την Βηθ-Σαβεέ (γκομενοδουλιές).
Αφού λοιπόν ο Δαβίδ, στον ψαλμό αυτόν, ζητάει συγχώρεση από τον Γιαχβέ ( = ο θεός του Ισραήλ) για τα γκομενιλίκια του καταλήγει στο γνωστό τροπάριο: «Ευδόκησε Κύριε να ευεργετήσεις την Σιών και κάνε να χτιστούν τα τείχη της Ιερουσαλήμ. Τότε ευχάριστα θα δεχτείς θυσίες επανόρθωσης, ολοκαυτώματα και προσφορές. Τότε θα θυσιάσουν μοσχάρια στο θυσιαστήριό σου».
Δηλαδή είσαι από την Λάρισα κι έπαθες ρεύση το βράδυ στον ύπνο σου; Μην ανησυχείς άνθρωπέ μου, υπάρχει ο καλός θεούλης των Ιουδαίων για να σ’ απαλλάξει από αυτό το αμάρτημα. Πρέπει όμως να τον παρακαλέσεις πρώτα να χτίσει τα τείχη της Σιών! Κακόμοιρε Λαρισαίε, κακόμοιρε Έλληνα.
Ξέρεις όμως αδελφέ, εγώ που με βλέπεις έχω πάθει ρεύση και ξύπνιος. Έχει σωτηρία γι’αυτήν την περίπτωση; Αμέ, είναι δυνατόν ο πανάγαθος θεός να μη πρόβλεψε και γι’ αυτό; Ορίστε, του ίδιου αγίου Κανών Ζ΄ «ο δε εγρηγορότος του σώματος μολυνθείς, εις εβδόμην ημέραν της κοινωνίας είργηται, τον ν΄ (πεντηκοστό) καθ’ εκάστην άδων, και τεσσαράκοντα εννέα μετανοίας ποιών».
Η αλήθεια είναι ότι εκτός μοναστηριού η τελευταία περίπτωση είναι από σπανιότατη μέχρι ανύπαρκτη. Για να πάθει κανείς κάτι τέτοιο θα πρέπει να απέχει από κάθε είδους σεξουαλική πράξη για αρκετούς μήνες. Φαίνεται ότι κάποιοι καλόγεροι μπορούσαν να απέχουν για τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα ώστε να παθαίνουν ρεύση και στον ξύπνιο τους.
Τυγχάνει εντυπωσιακό το γεγονός ότι σε ανάλογους κανόνες (σελ. 550, 578, 672, 703), οι μακροσκελείς υποσημειώσεις, αναφέρονται σε πάμπολλες λεπτομέρειες των διαφόρων κατηγοριών ρεύσεων, με τα ανάλογα επιτίμιά τους.
Θαυμάστε ένα ελάχιστο δείγμα: σελ. 704, υποσημείωση (1) «γινομένη, ή γίνεται με συγκυλισμόν, ή χωρίς συγκυλισμόν. Η χωρίς συγκυλισμόν γινομένη, ή Η με συνδυασμό γινόμενη (του λογισμού) ρεύση, ή γίνεται χωρίς συγκατάθεσιν και χωρίς γαργαλισμόν (δεν γίνονται αυτά άνευ της παρουσίας δευτέρου ατόμου), και κανονίζεται τρεις ημέρας, ή και με γαργαλισμόν, χωρίς όμως συγκατάθεσιν και κανονίζεται επτά ημέρας. Πάλιν η προς άλλο πρόσωπο γίνεται με πιασίματα και φιλήματα, χωρίς όμως γαργαλισμόν, και κανονίζεται είκοσι ημέρας… Η δε με συγκυλισμόν γινόμενη, ή γίνεται εις ομογενή και κανονίζεται εβδομήντα ημέρας, ή γίνεται εις ετερογενή, ζώα δηλαδή και κανονίζεται επτά χρόνους». Δύσκολη η καλογερική. Πολύ δύσκολη. Τα «ομογενή» και «ετερογενή, ζώα».
Ιδού με τι ασχολούνται οι καλόγεροι στα μοναστήρια! Κι εμάς τους απ΄ έξω μας παραμυθιάζουν ότι προσεύχονται για την σωτηρία μας οι αθεόφοβοι. Αυτά τα σμήνη των κηφήνων όπως τους αποκαλούσε ο Ελληνόψυχος Πλήθων ο Γεμιστός, πέντε αιώνες πριν.
   Ο κατήφορος της διαστροφής των πατέρων όμως δεν έχει σταματημό: «Μολυσμόν ενόησαν» ακόμα και το λιπαντικής φύσεως εκείνο υγρό που εκκρίνει το πέος κατά την ερωτική διέγερση, το οποίο οι έφηβοι με αβρότητα αποκαλούν «γλύκα».
Σελ. 551, υποσημείωση (1). «Τινές δε διακριτικοί, μολυσμόν σαρκός ενόησαν ακόμη, και εκείνην την ολίγην ενήδονον υγρασίαν του σπέρματος, την οποίαν αισθάνεται τινάς εις το παιδογόνον μόριον, προξενουμένη ή από ενθύμησιν εμαθή, ή από όρασιν και ακοήν εμπαθή τινος προσώπου, από τον οποίον και τοιούτον μολυσμόν πρέπει να είναι ελεύθεροι οι μεταλαμβάνοντες».
Η διαστροφή συνεχίζεται αμέσως αναμεμειγμένη με τον διάβολο. «Δεν δύναμαι εδώ να κρύψω  με την σιωπήν την μεγάλην πανουργίαν οπού μεταχειρίζεται ο διάβολος εις το πάθος τούτο του ενυπνιασμού, την οποίαν αναφέρει εκείνος ο Νείλος (άγιος κι αυτός) εις μίαν του επιστολήν. Τοσαύτη γαρ σπουδή, λέγει, ο μιαρός έχει εις το να μολύνει τον ταλαίπωρο άνθρωπον με τον εμπαθή ενυπνιασμόν, ώστε οπού δεν ευχαριστείται να παθαίνη ταύτην ο άνθρωπος κοιμώμενος, αλλά αφ΄ ου ο κατάρατος κινήση το πάθος εις τον άνθρωπον με την φαντασίαν τινών προσώπων, τότε εξυπνίχει τον άνθρωπον, δια να αισθανθή ζωντανότερα, έξυπνος ων, την ακάθαρτον εκείνη ηδονή, και να ενθυμάται καλύτερα».
Εδώ, αλλά και σε κάθε περίπτωση, είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο διεστραμμένος καλόγερος, διάβολο εννοεί την φύση του ανθρώπου και τίποτε άλλο. Δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερη ευκαιρία για την κατανόηση αυτή.
Θα έλεγε κανείς ότι, ναι μεν αλλά, την σήμερον ημέρα δεν υφίστανται, μέσα στον χριστιανικό κόσμο, τέτοιες συμπεριφορές. Θα του απαντούσαμε με δύο παρατηρήσεις: πρώτον ότι κακώς δεν υφίστανται, αν δεν υφίστανται, αφού πρέπει κάθε σωστός χριστιανός να ακολουθεί κατά γράμμα τις οδηγίες των αγίων, και δεύτερον ότι υφίστανται και παραϋφίστανται. Ας πάει κανείς σε εξομολόγο να του εκμυστηρευτεί τέτοια πράγματα κι έπειτα να μας πει τι θα του προτείνει. Ας ρωτήσει τους καλόγερους περί αυτών, οι οποίοι αποτελούν, για τον χριστιανικό κόσμο, το τέλειο υπόδειγμα.
Η κραυγαλέα αυτή περίπτωση ανώμαλης, απάνθρωπης και αφύσικης συμπεριφοράς των αγίων, των πατέρων και των καλόγερων της χριστιανικής πίστης, η οποία μολύνει θανάσιμα τις αθώες παιδικές ψυχές, εξακολουθεί να δρά σχεδόν ανενόχλητη. Η μεγάλη απορία μας έγκειται στην παντελή απάθεια των γονέων, προς τα παιδιά τους, έναντι των απαράδεκτων αυτών συμπεριφορών, των ανθρώπων του κυρίαρχου χριστιανικού δόγματος. Πώς δηλαδή παραδίδουν τις ψυχές των αθώων παιδιών τους στο χτικιό αυτό! Πώς αρκετοί χαίρονται για τον βιασμό των ψυχών παιδιών τους, από τους ανώμαλους και αρρωστημένους αυτούς ιερωμένους, κατηχητές και εξομολογητές;
Η ντροπή, λόγω συνυπευθυνότητας, πάνω στα κεφάλια ολονών μας. Οι ευνούχοι στον ρόλο των γονιμοποιητών!!! Κακόμοιρη Ελλάδα. Ως πότε θα ανέχεσαι την θρησκευτική κατοχή των πατέρων της Εβραϊκής αίρεσης  των Ιουδαιοχριστιανών, οι οποίοι χτικιάζουν τις ψυχές των παιδιών σου.

ΟΝΕΙΡΩΞΕΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΔΙΕΓΕΡΤΙΚΑ:

 
 
 
 
 

Οι απαρχές της επιστήμης και ο πόλεμος που της κήρυξε η θρησκεία

Η θρησκεία πολέμησε την επιστήμη. Η γνώση είναι ο πραγματικός Διάβολος της θρησκείας. Το σαράκι που ροκανίζει τα θεμέλιά της. Η ακολουθία θρησκεία, θρησκεία-επιστήμη, επιστήμη-θρησκεία και τέλος επιστήμη διακρίνεται εύκολα από τον καθένα που μελέτησε την πορεία της επιστήμης, από την εποχή του Θαλή μέχρι και σήμερα.
Η εκκίνηση των επιστημών άρχισε ριζοσπαστικά πρώτα από τους Ίωνες φιλοσόφους οι οποίοι απέβαλαν τους θεούς από την φύση και συνεχίστηκε με τους σοφιστές οι οποίοι απέβαλαν τους θεούς από τις ανθρώπινες υποθέσεις και την οργάνωση των κοινωνιών.
Μετά από τους φυσικούς φιλοσόφους και τους σοφιστές ήταν επόμενο να ανασυνταχθεί η θρησκεία-δεισιδαιμονία 
Ο μέγιστος των ανασυντακτών, δίχως αμφιβολία, ήταν ο Πλάτων.
Το φάντασμά του (ολόκληρο το έργο του είναι μια αρρωστημένη ιδεοληψία) εξακολουθεί να πλανάται πάνω από την υφήλιο, επειδή ο χριστιανικός κόσμο φρόντισε και φροντίζει ακόμη να τον προβάλλει ως τον μέγιστο των φιλοσόφων της οικουμένης, βασιζόμενη στο δεδομένο ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που διαβάζουν τα έργα του, όπως οι χριστιανοί δεν διαβάζουν τα ευαγγέλια και οι κομμουνιστές Μαρξ και Λένιν.

*************************************************************************************************
Ένας από τους τελευταίους χαρακτηριστικούς κρίκους του σταδίου επιστήμη-θρησκεία ήταν ο Ισαάκ Νεύτων:

Ο Φυσικός του θεού

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ IΣΑΑΚ ΝΕΥΤΩΝΑ


Αυτός που ανακάλυψε τους νόμους της βαρύτητας και δημιουργός της σύγχρονης φυσικής, ο Ισαάκ Νεύτων (Isaac Newton, 1643-1727), ήταν ένας πολύ αντιφατικός άνθρωπος. Δεν ήταν μόνο Φυσικός και Μαθηματικός, αλλά επίσης αφοσιωμένος Αλχημιστής. Ήταν γνώστης των θεωριών εσωτερισμού και μυστικισμού και μελετούσε συστηματικά τη Βίβλο. Στο πανεπιστήμιο του Cambridge σκεφτόταν κάποια εποχή να ακολουθήσει το ιερατικό επάγγελμα.Αυτές και άλλες ιστορίες από την αντιφατική ζωή αυτού του διάσημου πνεύματος περιγράφει ο Γερμανός Μαθηματικός Harro Heuser στο βιβλίο του «Der Physiker Gottes – Isaac Newton oder Die Revolution des Denkens» (Ο Φυσικός του θεού – Ισάκ Νεύτων ή η επανάσταση της σκέψης), εκδ. Herder Spektrum 2005.
Ο Νεύτων πίστευε στο θεό, τον οποίο αναγνώριζε ως «παντοκράτωρα» και αντιλαμβανόταν την προσωπική του δραστηριότητα ως αυτή ενός θεϊκού υπηρέτη. Ήταν ένας «Φυσικός του θεού», ο οποίος θεός του είχε αποκαλύψει τους νόμους της παγκόσμιας κίνησης. Σε αλχημιστικές και θεολογικές μελέτες του αναφέρεται στην παρεμβολή θεϊκών δυνάμεων στη λειτουργία της φύσης, χωρίς να τις εξειδικεύει και ερμηνεύει. Σίγουρα αυτές οι δυνάμεις δεν ήταν, πάντως, «εσωτερικές», άρα έπρεπε να τις επιβάλλει κάποιος απ” έξω, δλδ. ο θεός κατά τον Νεύτωνα.
Αν αρνηθούμε, έγραφε ο Νεύτων, την ύπαρξη των θεϊκών δυνάμεων, είναι σαν να αρνούμαστε την ύπαρξη του θεού! Απεχθανόταν το φιλόσοφο Καρτέσιο (René Descartes, 1596–1650), ουσιαστικά τον πρώτο αναγεννησιακό φιλόσοφο, επειδή τον θεωρούσε κρυπτο-αθεϊστή. Γι’ αυτό τον αγνοούσε σε όλα τα έργα του.Για να ξεφύγουν οι φιλόσοφοι των πρώτων αιώνων της σύγχρονης επιστήμης από τις θεολογικές αντιπαραθέσεις, εισηγήθηκαν την εισαγωγή ενός φυσικού μεγέθους, το οποίο μένει αναλλοίωτο και δημιουργείται από τον ίδιο το θεό για να μην απαιτείται διαρκώς η παρέμβασή του. Ο Καρτέσιος είχε προτείνει ως τέτοιο διατηρητέο μέγεθος το γινόμενο μάζα x ταχύτητα (=σήμερα ορμή), ενώ ο Λάιμπνιτς (Gottfried WilhelmLeibniz, 1646–1716) πρότεινε της vis viva, δηλαδή το γινόμενο μάζα x ταχύτητα2 (=σήμερα ενέργεια). Τότε δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί με μετρήσεις ακριβείας, ποιο από τα δύο μεγέθη διατηρείται πράγματι σταθερό. Σήμερα γνωρίζουμε ότι υπάρχουν, όχι μόνο δύο αλλά τέσσερις αρχές διατηρήσεως στη Φυσική.
Ο Νεύτων μελέτησε εντατικά τη Bίβλο και τις πραγματείες των πατέρων, ιδιαίτερα δε τον Άρειο και τον Αθανάσιο. Πολύ έντονα προβληματίστηκε με το θεμελιώδες χριστιανικό δόγμα της τριαδικότητας και ειδικότερα με τις σχέσεις μεταξύ πατρός, υιού και πνεύματος. Δεν ήταν καινούργιος αυτός ο προβληματισμός, αφού ήδη προγενέστεροι φιλόσοφοι αναρωτιόντουσαν για την εσωτερική ιεραρχία της αγίας τριάδας, όταν βρισκόταν ο θεός στο θρόνο, πού στέκονταν ο υιός και το πνεύμα, στο ίδιο ύψος, χαμηλότερα και γιατί; Η αγγλικανική εκκλησία είχε επιλέξει την ισοϋψή παράσταση και την ισότητα των τριών θεϊκών υποστάσεων.
Για το σημερινό μέσο άνθρωπο, ακόμα και τον πιστό, αυτές οι μεσαιωνικές τυπολατρείες ακούγονται σαν αστειότητες. Πίσω από κλειστές πόρτες σε θεολογικά σεμινάρια συζητούνται όμως αυτά εμβριθώς, ακόμα και σήμερα!Η «αγία τριάδα» δεν ήταν (και δεν είναι) αυτονόητη για τους χριστιανούς. Δεν υπάρχει πουθενά στην Καινή Διαθήκη σχετική αναφορά, ούτε έχει καταγραφεί πουθενά το εφεύρημα της «ομοούσιας» σύστασης των τριών υποστάσεων. Από τις προσωπικές μελέτες του κατέληξε ο μεγάλος Φυσικός στο συμπέρασμα, όπως θα κατέληγε κάθε λογικός θεοσεβής άνθρωπος, ότι ο Άρειος είχε δίκιο.
Αυτό το συμπέρασμά του δεν τολμούσε όμως να το γράψει ή να το δηλώσει ο Νεύτων δημόσια, γιατί εκείνη την εποχή οι εκπαιδευτικοί τού (ειρωνεία της σύμπτωσης) «Trinity College of Cambridge», στο οποίο δίδασκε ο Νεύτων, έπρεπε να ορκιστούν ότι δεν είναι αθεϊστές και αρειανιστές!Όπως γνωρίζουμε, ο Άρειος κηρύχθηκε στην οικουμενική σύνοδο της Νίκαιας «αιρετικός» και αποβλήθηκε από την κεντρική επιτροπή του εκκλησιαστικού μηχανισμού. Η λύση δόθηκε τότε, χωρίς πολλές εξηγήσεις, από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α’, χαρακτηριζόμενο και ως Μέγα, ο οποίος είχε ανέλθει στην εξουσία αφού κατέσφαξε όλους τους πραγματικούς ή υποθετικούς διεκδικητές του θρόνου, αλλά και διάφορα μέλη της οικογένειάς του.
Προφανώς, κύριο μέλημα της κεντρικής εξουσίας στην αυτοκρατορία δεν ήταν η όποια θεολογική ορθότητα, αλλά η πολυσυλλεκτικότητα της νέας «αληθινής» θρησκείας: πολυθεϊκή προς τους ειδωλολάτρες, μονοθεϊκή προς τους Ιουδαίους! Με τη συγκρότηση του χριστιανικού εκκλησιαστικού μηχανισμού και την επιβολή αυτής της θρησκείας ως μοναδικής από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο, διακόπηκε κάθε φιλοσοφική εξέλιξη για περίπου 1000 χρόνια, μέχρι που ξεκίνησε η καλλιέργεια της φιλοσοφίας πάλι το 16ο αιώνα, από το σημείο που είχε διακοπεί στην ύστερη Αρχαιότητα.
Ο Νεύτων έγινε κρυπτο-αρειανιστής, πράγμα που εκμυστηρεύτηκε μόνο στα γραπτά του ενώ ταυτόχρονα μισούσε τον Αιθίοπα εκκλησιαστικό πατέρα Αθανάσιο, τον οποίο αποκαλεί στα γραπτά του «λατρευτή ειδώλων, θεομπαίχτη, πνευματικό πόρνο, καθώς επίσης το χειρότερο και κακοηθέστερο τύπο ανθρώπου επί της Γης» – οι συνήθεις εκδηλώσεις «αγάπης» μεταξύ διαφωνούντων χριστιανών.
Εννοείται, ο 4ος και 5ος αιώνας, στη διάρκεια των οποίων συναρμολογήθηκε η χριστιανική θεολογία και κατά τους οποίους πήραν τα «ιερά κείμενα» του χριστιανισμού την τελική μορφή τους -αυτή που γνωρίζουμε σήμερα-, χαρακτηρίζεται από τον Νεύτωνα ως μια εποχή κατάπτωσης και αποστασίας, απομάκρυνσης από την αληθινή πίστη στον ένα και μοναδικό Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης. Αποτέλεσμα ήταν, κατά την άποψή του, ο προσανατολισμός στον «τριαδικό σατανισμό»!
Ο μυστικισμός και η αποδοχή της χριστιανικής θρησκείας μέσα από πολλαπλές και αντιφατικές ιδεοληψίες, οδήγησαν το Νεύτωνα στη διατύπωση θεωριών για την περαιτέρω εξέλιξη του χριστιανισμού: Πίστευε κατά λέξη όλα τα ιερά βιβλία και προσπαθούσε επί 5Ο χρόνια να «υπολογίσει», όπως δείχνουν εκτεταμένα κείμενα και σημειώσεις που βρέθηκαν μετά το θάνατό του (περί τις 4.500 σελίδες), πότε θα γίνει η δεύτερη παρουσία που επαγγέλλεται η Καινή Διαθήκη. Κάποια στιγμή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτό θα συμβεί το έτος 2060 και ότι τότε θα αρχίσει η «χιλιετής βασιλεία των αγίων»! Ο Νεύτων προέβλεψε για τον εαυτό του μια θέση ανάμεσα σ” αυτούς τους αγίους…
Πολλά από αυτά τα στοιχεία για την πίστη του Νεύτωνα που περιέχονται στο παρουσιαζόμενο εδώ βιβλίο, και άλλα πολλά που έχουν παραλειφθεί εδώ, τα είχα μαζέψει πριν από πολλά χρόνια, όταν διάβαζα και άκουγα ότι ο μεγαλύτερος Φυσικός της ανθρωπότητας (κι αυτό παίζει!) ήταν πιστός χριστιανός. Τα περί αρειανισμού, αστρολογικών και αλχημιστικών «μελετών», αλλά και η αυτοεκτίμηση ότι ο μεγάλος Φυσικός θα βρίσκεται μεταξύ των αγίων κατά τη χριστιανική «δευτέρα παρουσία», τα οποία υπάρχουν σε κάθε βιογραφία του Νεύτωνα, αποσιωπούνταν… Έτσι προέκυπτε άλλη μια ελλιπής και ουσιαστικά ψευδής ιστοριούλα για να διαθοθεί το παραπλανητικό μήνυμα του εκκλησιαστικού μηχανισμού.
*******************************************************************************
ΣΧΟΛΙΟ:
 
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ
Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1. Ὅτι ἀκατάληπτον τὸ θεῖον καὶ ὅτι οὐ δεῖ ζητεῖν καὶ περιεργάζεσθαι τὰ μὴ παραδεδομένα ἡμῖν ὑπὸ τῶν ἁγίων προφητῶν καὶ ἀποστόλων καὶ εὐαγγελιστῶν.
«Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε. Ὁ μονογενὴς υἱὸς ὁ ὢν ἐν τοῖς κόλποις τοῦ πατρός, αὐτὸς ἐξηγήσατο». Ἄρρητον οὖν τὸ θεῖον καὶ ἀκατάληπτον. «Οὐδεὶς γὰρ ἐπιγινώσκει τὸν πατέρα εἰ μὴ ὁ υἱός, οὐδὲ τὸν υἱὸν εἰ μὴ ὁ πατήρ». Καὶ τὸ πνεῦμα δὲ τὸ ἅγιον οὕτως οἶδε τὰ τοῦ θεοῦ, ὡς τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου οἶδε τὰ ἐν αὐτῷ. Μετὰ δὲ τὴν πρώτην καὶ μακαρίαν φύσιν οὐδεὶς ἔγνω ποτὲ τὸν Θεόν, εἰ μὴ ᾧ αὐτὸς ἀπεκάλυψεν, οὐκ ἀνθρώπων μόνον ἀλλ᾿ οὐδὲ τῶν ὑπερκοσμίων δυνάμεων καὶ αὐτῶν, φημί, τῶν Χερουβὶμ καὶ Σεραφίμ.
Οὐκ ἀφῆκε μέντοι ἡμᾶς ὁ Θεὸς ἐν παντελεῖ ἀγνωσίᾳ· πᾶσι γὰρ ἡ γνῶσις τοῦ εἶναι Θεὸν ὑπ᾿ αὐτοῦ φυσικῶς ἐγκατέσπαρται. Καὶ αὐτὴ δὲ ἡ κτίσις καὶ ἡ ταύτης συνοχή τε καὶ κυβέρνησις, τὸ μεγαλεῖον τῆς θείας
ἀνακηρύττει φύσεως. Καὶ διὰ νόμου μέν καὶ προφητῶν πρότερον, ἔπειτα δὲ καὶ διὰ τοῦ μονογενοῦς αὐτοῦ Υἱοῦ, Κυρίου δὲ καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὸ ἐφικτὸν ἡμῖν τὴν ἑαυτοῦ
ἐφανέρωσε γνῶσιν.
Πάντα τοίνυν τὰ παραδεδομένα ἡμῖν διά τε νόμου καὶ προφητῶν καὶ ἀποστόλων καὶ εὐαγγελιστῶν δεχόμεθα καὶ γινώσκομεν καὶ σέβομεν οὐδὲν περαιτέρῳ τούτων ἐπιζητοῦντες· ἀγαθὸς γὰρ ὢν ὁ Θεὸς παντὸς ἀγαθοῦ παρεκτικός ἐστιν οὐ φθόνῳ οὐδὲ πάθει τινὶ ὑποκείμενος· «μακρὰν γὰρ τῆς θείας φύσεως φθόνος τῆς γε ἀπαθοῦς καὶ μόνης ἀγαθῆς». Ὡς οὖν πάντα εἰδὼς καὶ τὸ συμφέρον ἑκάστῳ προμηθούμενος, ὅπερσυνέφερεν ἡμῖν γνῶναι ἀπεκάλυψεν, ὅπερ δὲ οὐκ ἐδυνάμεθα φέρειν, ἀπεσιώπησε. Ταῦτα ἡμεῖς στέρξωμεν καὶ ἐν αὐτοῖς μείνωμεν μὴ μεταίροντες ὅρια αἰώνια, μηδὲ ὑπερβαίνοντες
τὴν θείαν παράδοσιν.

Ἀπόδοση εἰς τὴν νέα ἑλληνική: Ἀρχιμανδρίτης Δωρόθεος Πάπαρης

» Ότι το θείο είναι ακατάληπτο και ότι δεν πρέπει να ερευνά κανείς και να περιεργάζεται αυτά που δεν μας έχουν παραδοθεί από τους αγίους προφήτες και αποστόλους και ευαγγελιστές.
«Τον Θεό ποτέ κανείς δεν τον είδε. Ο μονογενής του Υιός, που βρίσκεται μέσα στην αγκαλιά του Πατέρα του, αυτός μας τον γνώρισε». Το θείο λοιπόν είναι άρρητο και ακατάληπτο. «Διότι κανένας δεν γνωρίζει τον Πατέρα παρά μόνον ο Υιός· ούτε τον Υιό γνωρίζει κανείς παρά μόνον ο Πατέρας». Και το άγιο Πνεύμα επίσης γνωρίζει τα του Θεού, όπως το πνεύμα του ανθρώπου γνωρίζει τα του ανθρώπου. Και μετά τήν πρώτη εκείνη και μακάρια φύση του Αγίου Πνεύματος κανείς ποτέ δεν γνώρισε το Θεό, παρά μόνον εκείνος στον οποίο ο ίδιος ο Θεός αποκάλυψε· κανένας από τους ανθρώπους δεν τον γνώρισε ούτε από τις υπερκόσμιεςδυνάμεις,ακόμη, νομίζω, και αυτά τα Χερουβίμ και τα Σεραφείμ.
Αλλά ο Θεός δεν μας άφησε σε τέλεια άγνοια. Διότι η γνώση της υπάρξεως του Θεού έχει εκ φύσεως δοθεί σε όλους μας. Ακόμη και η ίδια η κτίση και η συνοχή και η διακυβέρνησή της διακηρύσσει το μεγαλείο της φύσεως του Θεού. Μας φανέρωσε, όσο είναι δυνατόν, τη γνώση του εαυτού Του πρώτα με το νόμο και τους προφήτες και έπειτα με τον μονογενή Υιό του, τον Κύριο και Θεό μας, Σωτήρα Ιησού Χριστό.
Όλα, λοιπόν, που μας έχει παραδώσει ο νόμος, οι προφήτες, οι απόστολοι και οι ευαγγελιστές τα αποδεχόμαστε, τα γνωρίζουμε και τα σεβόμαστε και δεν ζητάμε τίποτε περισσότερο απ’ αυτά. Διότι ο Θεός είναι αγαθός και μας παρέχει όλα τα αγαθά. Δεν πέφτει ούτε σε ζήλεια ούτε σε κάποιο άλλοπάθος· διότι ο φθόνος είναι μακριά από τη θεία φύση, η οποία είναι απαθής και μόνη αγαθή. Επειδή λοιπόν γνωρίζει τα πάντα και προνοεί για το συμφέρον του καθένα, αποκάλυψε σε μας αυτό που μας συνέφερε να γνωρίζουμε, ενώ αποσιώπησε αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε. Ας αρκεσθούμε και μείνουμε σ’ αυτά, χωρίς να μετακινούμε τα αιώνια σύνορα και χωρίς να παραβαίνουμε τη θεία παράδοση».
Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός θεωρείται μεγιστος πατέρας και ο κατ” εξοχήν θεωρητικός της Ορθοδοξίας. Το Συνοδικό της Ορθοδοξίας επαναλαμβάνει ακριβώς τα ίδια. Το ορθόδοξο δόγμα κατάργησε την γνώση και επιστήμες χωρίς έρευνα και γνώση δεν γίνονται.

Χορός. Απότοκος ενστίκτου ή παιδείας!

«Άνθρωπος που χορεύει δεν μπαίνει σε θρησκευτικό μαντρί». Εκ πείρας.
«Ο αχόρευτος είναι και αχώνευτος;». Υποψία αρχαίων Ελλήνων.

Δείτε έναν μπόμπιρα, ο οποίος προτού καν μάθει να μιλάει και προτού καν σταθεί καλά-καλά στα πόδια του, χορεύει μ’ ολόκληρο το σώμα του και με την ψυχή του. Το σίγουρο είναι ότι κανείς δεν του δίδαξε κανέναν χορό κι όμως ξεσαλώνει με το τραγούδι και τον ρυθμό. Ποια ανάγκη του ικανοποιεί; Με ποιόν τρόπο άραγε επιδρά αρνητικά η παιδεία στο ένστικτο αυτό! Ποιος θα ήταν ο φυσιολογικός τρόπος καλλιέργειας της ανθρώπινης αυτής ανάγκης, από την νηπιακή κιόλας ηλικία! Ποιοι απεχθάνονται τον χορό; Σχετικά με  το τελευταίο ερώτημα θα σας αφηγηθώ ένα αληθινό γεγονός
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΜΠΟΜΠΙΡΑ

 
ΟΥ ΧΟΡΕΨΕΙΣ. ΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣΕΙΣ

 ΑΣΒΕΣΤΗ ΑΚΟΜΑ Η ΑΠΕΧΘΕΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΧΟΡΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

Η ιστορία που θα σας περιγράψουμε ξετυλίχτηκε σ’ ένα καμποχώρι των Σερρών, στις αρχές της δεκαετίας του 90. Τι σημασία έχει πιο είναι ακριβώς το χωριό αυτό; Θα μπορούσε να είναι ένα οποιοδήποτε χωριό της χώρας. Το παπαδαριό δρα παντού με την ίδια ευχέρεια. Σε κάθε τόπο της χώρας της Ελλάδος θα βρεθούν κάποιοι σκοταδιστές χριστιανοί, που να πάρουν κατά γράμμα τις επιταγές των ανώμαλων πατέρων της εκκλησίας. Ποιες είναι αυτές; Ιδου:
Στο «ΠΗΔΑΛΙΟ» (εκδ. Βασ. Ρηγοπούλου, Καρόλου Ντηλ 4, Θεσς/νίκη) κατά τον χριστιανικό κόσμο «είναι η Διαθήκη μετά την καινή και την παλαιά, η μετά τας αγίας γραφάς αγία Γραφή») διαβάζουμε από την εν Λαοδικεία τοπική σύνοδο εν έτει 364, κανών 53ος : «ότι ου δει χριστιανούς εις γάμους απερχομένους βαλλίζειν ή ορχήσθαι αλλά σεμνώς δειπνείν ή αιριστείν ως πρέπει Χριστιανοίς». Κατηγορηματική δηλαδή απαγόρευση του τραγουδιού και του χορού, των κατ’ εξοχήν Ελληνικών αυτών στοιχείων.
Στον 55ο κανόνα διαβάζουμε: «ότι ου δει ιερατικούς ή κληρικούς, αλλ’ ουδέ λαϊκούς, εκ συμβολής συμπόσια επιτελείν». Απαγόρευση  των συμποσίων στους πάντες: κληρικούς και λαϊκούς. Μας είναι γνωστό όμως τι συνέβαινε στα συμπόσια: «μολπή τ’ ορχηστός τε, τα γαρ αναθήματα δαιτός», μας πληροφορεί ο Όμηρος. Ότι το τραγούδι κι ο χορός είναι τα στολίδια του συμποσίου.
Στην περίπτωσή μας, το ζήτημα ήταν ότι ο πολιτιστικός σύλλογος του χωριού είχε προχωρήσει αρκετά, σε πολύ επικίνδυνες δραστηριότητες οι οποίες «έβλαπταν» σοβαρά τις ψυχές των παιδιών.
   Οι δραστηριότητές του επεκτείνονταν σε τρεις τομείς. Εκμάθηση παραδοσιακών και λαϊκών μουσικών οργάνων, διδασκαλία παραδοσιακών και λαϊκών χορών και μαθήματα ζωγραφικής. Τα τελευταία μάλιστα από καθηγητή,  πτυχιούχο της σχολής καλών τεχνών.
Η τελευταία περίπτωση και περισσότερο το είδος του καθηγητή, είναι λόγος ικανός για να ωθήσει το παπαδαριό στην κρούση της καμπάνας του κινδύνου, της εκκλησίας του σκοταδισμού. Τις προηγούμενες αποκριές μάλιστα τα παιδιά είχαν ζωγραφίσει κάτι πανέμορφες μάσκες, οι οποίες είχαν εντυπωσιάσει ιδιαίτερα όλον τον κόσμο. Χώρια οι γιορτές και οι χοροί που διοργάνωνε τακτικά ο σύλλογος.
Είχε η μητρόπολη και τις σχετικές πληροφορίες πως κι ο δάσκαλος της μουσικής δεν τα πήγαινε και τόσο καλά με την θρησκεία κι έτσι αποφάσισαν να λάβουν τα μέτρα τους.
Διάλεξαν το μέτρο της επανασύστασης του κατηχητικού σχολείου. Διότι όσο και να το ήθελαν δεν μπορούσαν να επιτεθούν στα ίσα στον σύλλογο. Κι ο ποιο αγράμματος και καθυστερημένος άνθρωπος του χωριού θα επέμενε ότι οι δραστηριότητες του συλλόγου ήταν χρήσιμες και παιδαγωγικές. Κάποιοι απόρεσαν που μετά από δέκα και πάνω χρόνια η μητρόπολη ενδιαφέρθηκε και πάλι γι’ αυτό το θέμα, αλλά δεν το πήγαν το ζήτημα παραπέρα.
Ο σύλλογος τα πήγαινε περίφημα. Σχεδόν τα περισσότερα παιδιά του χωριού συμμετείχαν στις δραστηριότητές του. Ήταν μεγάλο το χωριό και τα παιδιά πολλά.
Ξαφνικά, κάποια χρονιά, ο αριθμός των παιδιών μειώθηκε περίπου στο μισό. Ο πρόεδρος του συλλόγου έκανε συζήτηση με τον δάσκαλο της μουσικής για τη μεταβολή αυτή δίχως να μπορέσουν όμως να μπορέσουν να εξηγήσουν το φαινόμενο. Ώσπου κάποια μέρα ο πρόεδρος ζήτησε την συμβουλή του Στράτου, του δασκάλου της μουσικής, για κάποιο ζήτημα που τον απασχολούσε σχετικά με τον μικρό του γιο.
Ο μικρός ζήτησε να πάει στο κατηχητικό, αλλά ο πατέρας του προβληματίστηκε αν θα έπρεπε να τον στείλει. Φοβήθηκε μη του χαλάσουν το παιδί, επειδή γνώριζε, εξ ιδίων, την αρρωστημένη ατμόσφαιρα των κατηχητικών.
Ο Στράτος είχε την γνώμη ν’ αφήσει το παιδί ελεύθερο να πάει στο κατηχητικό, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι η απαγόρευση μάλλον θα δημιουργούσε αντίθετα αποτελέσματα. Μάλιστα του είπε επί πλέον:
Θανάση μη τον φοβάσαι αυτόν. Αυτός είναι γεννημένος τρεις μέρες πριν από τον διάολο. Αυτός δεν μπαίνει στη χριστιανική στρούγκα με κανέναν θεό. Δεν τον βλέπεις τι διαολόσπορος είναι. Επτά χρονών μαϊμούνι και έμαθε την φλογέρα του τόσο καλά. Τον έβλεπα προχθές που χόρευε τα κορίτσια και δεν το πίστευα. με τέτοια άνεση που θαρρείς κι ήταν τριάντα χρόνια στο κουρμπέτι! Κάποια στιγμή, που λες, τον τρώγανε τα κουνούπια και τι έκανε το νούμερο; Μόλις η μελωδία έφτασε να παίζεται με το αριστερό του χέρι τράβηξε το άλλο χέρι πάνω από την φλογέρα κι έξυνε τα τσιμπήματα. Πεθάναμε από τα γέλια όλοι όσοι είδαμε αυτό το σκηνικό. Δεν παίζεται αυτός σου λέω. Άσ’ τον να πάει και θα δούμε.
Πήγε λοιπόν το παιδί στο κατηχητικό δυο τρεις φορές. Όταν γύρισε στο σπίτι, μετά την τελευταία φορά, εκεί που έπαιρνε η οικογένεια το βραδινό της, ο μικρός έκανε την δήλωσή του:
-  Μπαμπά, δεν ξαναπηγαίνω στο κατηχητικό.
-  Γιατί παιδί μου, ρώτησε καθησυχασμένος ο μπαμπάς;
-  Μπαμπά αυτή η δασκάλα του κατηχητικού είναι χαζή.
-  Χαζή!
-  Ναι χαζή. Μας είπε ότι δεν πρέπει να λέμε ψέματα.
Οι γονείς του Δημητράκη και ο μεγάλος του αδελφός, μόλις άκουσαν τα λόγια του μικρού ξεκαρδίστηκαν από το γέλιο.
Πού να αντιληφθεί η κακόψυχη κι άσχημη αυτή κατηχήτρια – μη μου πείτε ότι έχετε δει ποτέ θεούσα γυναίκα που να είναι όμορφη – ότι δεν γίνεται το παιδί να πορευτεί στη ζωή δίχως το ψέμα. Και σιγά τα ψέματα που θα πει ένα παιδί. Εξάλλου δεν τα λέμε αθώα ψεματάκια; Και πώς να γίνει αλλιώτικα; Τι πιο φυσιολογικό για τα παιδιά να λένε αθώα ψεματάκια; Από την μια το κάνουν λόγω της φτωχής τους ακόμα εμπειρίας κι από την άλλη διότι έτσι καλλιεργούν, εντελώς φυσικά, την φαντασία τους.
Όμως και οι γονείς δεν λένε τακτικά αθώα ψεματάκια στα παιδιά τους, είτε λόγω της αδυναμίας κατανόησης, από την πλευρά των παιδιών, ορισμένων πραγμάτων είτε για να τα καθησυχάσουν, όταν αυτά θορυβούνται από φυσιολογικά συμβάντα, τα οποία αδυνατούν ακόμα να εξηγήσουν;
Έτσι, γελώντας ακόμα ο πατέρας του Δημητράκη, διηγήθηκε στον Στράτο τα καμώματα του γιου του. Και τότε κατέβηκε στο μυαλό του τελευταίου μια υποψία. Στο επόμενο λοιπόν μάθημα κράτησε τελευταίο τον Δημητράκη, και μόλις έμειναν μόνοι τον ρώτησε:
Δημητράκη, για πες μου, τι άλλο σας έλεγε η κατηχήτρια, εκτός του να μη λέτε ψέματα; Σας είπε τίποτα για την μουσική, για τον χορό και την ζωγραφική;
Ναι, μας έλεγε ότι δεν είναι καλά πράγματα. Και για τα καρναβάλια ότι είναι αμαρτία να ντυνόμαστε έτσι γιατί αυτά είναι διαβολικά πράγματα. Και ότι πρέπει να τραγουδάμε μόνο χριστιανικά τραγούδια. Κι αν μας αρέσει η ζωγραφική τότε θα μας πάει αυτή στα Σέρρας, εκεί στη σχολή της μητρόπολης που κάνουν μαθήματα βυζαντινής αγιογραφίας. Τώρα πηγαίνουν εκεί και δυο φίλοι μου, ο Γιάννης και ο Αργύρης.
Το πράμα δεν ήθελε και ρώτημα. Να τι έφταιγε που ο αριθμός των παιδιών, που πήγαιναν στο σύλλογο, μειώθηκε δραματικά.
Την επόμενη φορά που συναντήθηκε ο Θανάσης με τον Στράτο συζήτησαν το θέμα διεξοδικά. Και τους έπιασε μεγάλη στεναχώρια όταν διαπίστωσαν ότι αισθάνονταν εντελώς αδύναμοι να λάβουν προφυλακτικά μέτρα, απέναντι σ’ αυτόν τον ύπουλο εχθρό του πολιτισμού, που έπρεπε να αντιμετωπίσουν. Ο Θανάσης έγινε έξω φρενών:
Ρε, να μας πολεμάνε τα καθίκια τόσο άνετα και να καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια! Τι να κάνω; Να τους καταγγείλω; Σε ποιόν; Ποιος θα μ’ ακούσει; Εδώ όλοι κοιμούνται όρθιοι. Θα μας χαλάσουν τα καθάρματα τον σύλλογο. Έκανα και την μαλακία να κάνω κουμπάρο τον παπά του χωριού. Καλά να πάθω ο μαλάκας. Τέτοια κεφάλια τέτοιο κούρεμα θέλουν.
Πλανάται, τη σήμερον, η αίσθηση ότι ο χριστιανικός σκοταδισμός έχει αμβλυνθεί. Μάλλον υπάρχει εδώ μια αλήθεια, με την διευκρίνιση ότι η μεταβολή αυτή δεν οφείλεται τόσο στην καλή πρόθεση του ιερατείου όσο στην αδυναμία του να δράσει απέναντι στην αφύπνιση της δημοκρατικής συνείδησης του λαού. Διότι τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, όπως και να το κάνουμε, το δημοκρατικό φρόνημα έχει ανέλθει κάποια σκαλοπάτια ψηλότερα, από τα πριν. Μπορεί η πορεία του αυτή να γίνεται με αργά βήματα αλλά σημασία έχει ότι υφίσταται.
Στο ξεκίνημα της πορείας αυτής τα δόντια του σκοταδισμού έκοβαν ακόμα φαρμακερά. Θα αναφέρω ένα τέτοιο θανατηφόρο δάγκωμα, το οποίο δέχτηκα προσωπικά. Κι όχι τόσο για να διαμαρτυρηθώ για τη αφεντιά μου όσο για λογαριασμό του θέματος το οποίο υποστήριζα. Διότι τα θέματα παραμένουν και συνεχίζουν την πορεία τους, ακόμα και εν μέσω των οποιωνδήποτε προβλημάτων που τυχόν αντιμετωπίζουν, ενώ οι άνθρωποι εξαφανίζονται γρήγορα από το πρόσωπο της γης.
Τον Σεπτέμβριο του 1978, μόλις απολύθηκα από τον στρατό, ξεκίνησα να επανασυστήσω την διαλυμένη φιλαρμονική μπάντα, του χωριού μου  Άνω Πορροΐα. Ξεκίνησα έχοντας σχεδόν στα μαθήματα όλα τα παιδιά του χωριού. Τριάντα περίπου αγόρια κι άλλα τόσα κορίτσια. Μετά από τρεις με τέσσερις περίπου μήνες, ίσα-ίσα που άρχίσαν να στρώνουν τα παιδιά τις νότες πάνω στα όργανά τους, έμεινα ξαφνικά μόνο μ’ ένα κορίτσι. Ένα ατίθασο και γεμάτο ζωντάνια πλάσμα. Μια «κατσίκα» απ’ αυτές που απεχθάνεται ο θεός των χριστιανών. Ένα θηλυκό που δεν μπαίνει στη στρούγκα με κανέναν θεό.
Μόλις δηλαδή είχα τελειώσει το δυσκολότερο μέρος της διδασκαλίας, έμεινα κυριολεκτικά στον άσσο. Όσο κι αν ερεύνησα τότε τοζήτημα, δεν κατόρθωσα να βρω καμμιά άκρη.
Η άκρη βρέθηκε μετά από έναν περίπου χρόνο. Κάποιος γονιός, ενός από τους μαθητές που είχα, δεν άντεξε άλλο το άδικο που είχε γίνει, και μου ξέρασε το μυστικό. Επειδή ήταν αδύνατο η σκοταδιστική κλίκα του χωριού να επιτεθεί άμεσα στη μουσική, την οποία μουσική οι κάτοικοι του χωριού υπεραγαπούσαν, βρήκαν ένα πρόσχημα, με το οποίο ήταν σίγουροι ότι θα κέρδιζαν το παιχνίδι.
Το δόλωμα που έριξαν ήταν το πλέον κατάλληλο για το ψάρι που ήθελαν να πιάσουν. Το ονόμασαν «κομουνιστική προπαγάνδα». Έψαξαν ανάμεσά τους τον  ψαρά που θα έριχνε με το καλάμι του το δόλωμα και διάλεξαν τον γραμματέα του χωριού. Η μηχανή κουρντίστηκε στην εντέλεια. Ο αχρείος αυτός άνθρωπος πήγε από σπίτι σε σπίτι και ενημέρωσε όλους τους γονείς, που είχαν παιδιά στην μουσική, ότι ο δάσκαλος της μουσικής έκανε κομουνιστική προπαγάνδα στα παιδιά. Μια συκοφαντία η οποία δεν είχε καμμιά απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Διότι όσο και να το θέλει κανείς είναι αδύνατο από το ντο ρε μι να φτάσει στον Μαρξ και στον Λένιν.
Γιατί όμως έχαψαν όλοι το δόλωμα αυτό; Για δύο λόγους. Ο πρώτος ήταν η φασιστική τρομοκρατία που είχε επιβληθεί στους κατοίκους λόγω της ύπαρξης στρατοπέδου στο κέντρο του χωριού. Το στρατόπεδο αυτό μάλιστα έκλεισε μέσα στη δεκαετία του 90. Και μόνο η λέξη κομουνισμός λοιπόν δημιουργούσε ανείπωτη φοβία σους κατοίκους.
Ο δεύτερος λόγος ήταν ο ίδιος ο γραμματέας. Επί τριάντα χρόνια «χόρευε στο ταψί» τον κάθε κάτοικο που δεν γούσταρε, είτε γιατί τον υποψιάζονταν για αριστερών φρονημάτων είτε γιατί δεν του έκανε δουλειές αμισθί είτε γιατί δεν εκκλησιάζονταν τακτικά είτε… Την εποχή εκείνη ακόμα λειτουργούσε η συμμορία των τεσσάρων: διοικητής του τάγματος, αστυνόμος, παπάς και γραμματέας της κοινότητας. Αυτός ο τελευταίος εκτελούσε ουσιαστικά χρέη προέδρου της κοινότητας επειδή οι πρόεδροι ήταν σχεδόν αγράμματοι.
Θα μπορούσα να γράψω πολυσέλιδο βιβλίο μόνο για τα δεινά που υπέστησαν οι κάτοικοι του χωριού από τον συγκεκριμένο γραμματέα. Και μάλιστα αναφέροντας μόνο τα περιστατικά για τα οποία είχα άμεση αντίληψη. Να φανταστείτε ότι μόλις ο κακούργος αυτός βγήκε στη σύνταξη, αμέσως οι κάτοικοι του έβγαλαν το παρατσούκλι «ο πεθαμένος», υπονοώντας βεβαίως ότι από Δερβέν Αγάς έγινε ένα τίποτα.
Κι όποιος δεν πιστεύει αυτά που εξιστόρησα, για την εποχή εκείνη, μπορεί όποτε θέλει να πάει στο χωριό αυτό και ν’ αντικρίσει ένα αδιάψευστο ντοκουμέντο. Η μια γωνία του σπιτιού του εν λόγω γραμματέα είναι κυριολεκτικά βγαλμένη μέσα στο δρόμο. Ένα στενό δρομάκι από το οποίο μετά δυσκολίας περνούσε ένα αυτοκίνητο ακόμα και πριν το καταλάβει το σπίτι, με τη εξέχουσα γωνία του.
Αλλά και κάτι για το σήμερα. Στις αρχές μόλις της τρίτης χιλιετίας βούιξε όλη η χώρα από ένα απαράδεκτο γεγονός που συνέβη στην πόλη των Σερρών. Ο Μητροπολίτης της πόλης αυτής κατάφερε να ματαιώσει παράσταση αρχαίας κωμωδίας, του Λάκη Λαζόπουλου, με το πρόσχημα ότι δίπλα από τον χώρο της παράστασης υπήρχε χριστιανικός ναός. Ναός που είναι χτισμένος πάνω σε ερείπια αρχαίου ελληνικού ναού.

Χορός Guanyin – χίλια χέρια. Από 21 εντελώς κωφές χορεύτριες

Υπάρχει ένας καταπληκτικός χορός, ο λεγόμενος Guanyin – Χίλια χέρια.
Λαμβάνοντας υπ” όψη τον απόλυτα απαιτούμενο συντονισμό, θα εκπλαγούμε από το γεγονός, ότι αυτός εκτελείται από εντελώς κωφούς.
Ναι, σωστά διαβάζετε. Όλες οι 21 χορεύτριες, είναι εντελώς κωφές.
Στηριζόμενες μόνο στα σήματα από τους εκπαιδευτές τους που βρίσκονται στις τέσσερις γωνίες της σκηνής, αυτές οι θαυμάσιες χορεύτριες, προσφέρουν μία οπτική πανδαισία.
Το πρώτο σημαντικό διεθνές ντεμπούτο τους ήταν στην Αθήνα, στην τελετή λήξης των Παραολυμπιακών Αγώνων του 2004.
Εδώ και πολύ καιρό συμπεριλαμβάνονται στο ρεπερτόριο των κινέζικων Επιδείξεων Τέχνης « Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες », και ταξίδεψαν σε περισσότερες από 40 χώρες.


Φρίντριχ Νίτσε – Ο παιδαγωγός της ελευθερίας

«Θα με καταλάβουνε ύστερα απ’ τον προσεχή ευρωπαϊκό πόλεμο». Αυτή η προφητική φράση βρίσκεται ανάμεσα στα όσα τελευταία έγραψε ο Νίτσε. Και πραγματικά, μόνο με την κατάσταση της έντασης, τής αβεβαιότητας και τού κινδύνου τού κόσμου μας στο τέλος του περασμένου αιώνα, μπορούμε να συλλάβουμε το αληθινό νόημα των λόγων τού μεγάλου προάγγελου· την ιστορική αναγκαιότητα πού εκφράζουν.

Φαίνεται πώς σ’ αυτόν τον καταπληκτικό δημιουργό, τον ευαίσθητο και στην παραμικρότερη ατμοσφαιρική αλλαγή, στο παραμικρότερο προαίσθημα τής καταιγίδας, πού η νευρικότητά του μεταμορφωνότανε σε μεγαλοφυΐα κι η μεγαλοφυΐα σε πυριφλεγή γράμματα, ξέσπασε βίαια όλη η πίεση τής ηθικής βαρύτητας τής Ευρώπης κι έτσι βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλοπρεπέστερη λαίλαπα του πνεύματος, που προηγείται απ’ την τρομερότερη λαίλαπα τής ιστορίας. Το διαπεραστικό βλέμμα του Νίτσε αντελήφθη τον ερχομό τής κρίσης, την ώρα που οι άλλοι νανουρίζονταν μ’ ανώφελα λόγια, κι ένοιωσε την αφορμή της.
Την «αβάσταχτη εθνικιστική φαγούρα των καρδιών και τη δηλητηρίαση του αίματος, που τώρα στην Ευρώπη κάνει τους λαούς ν’ απομονώνονται μεταξύ τους, λες κι ήσαν σε καραντίνα», τον «εθνικισμό των κερασφόρων κτηνών», που δεν έχουνε καμία ανώτερη ιδέα έκτος απ’ την εγωιστική σκέψη που την αντλούνε απ’ την ιστορία, τη στιγμή που όλες οι δυνάμεις ωθούν βίαια πια σε μια μελλοντική κι ανώτερη ένωση. Και το άγγελμα τής καταστροφής βγαίνει οργισμένα απ’ το στόμα του, όταν βλέπει τις σπασμωδικές προσπάθειες για την διαιώνιση στην Ευρώπη «ενός στείρου πολιτικού συστήματος». Για την υπεράσπιση μιας ηθικής βασιζόμενης πάνω στα συμφέροντα και στην κερδοσκοπία «αυτή ή παράλογη κατάσταση δεν μπορεί να διαρκέσει περισσότερο», γράφει με πύρινα γράμματα πάνω στα τείχη τού σύγχρονου πολιτισμού. «Ο πάγος που μας βαστάει έγινε πολύ λεπτός. Αισθανόμαστε όλοι το θερμό κι επικίνδυνο φύσημα τού νοτιά»…
Κανένας δεν ένοιωσε τούς τριγμούς τού ευρωπαϊκού οικοδομήματος όπως ο Νίτσε· κανένας σε μια εποχή αισιόδοξης αυτοϊκανοποίησης δεν κραύγασε στην Ευρώπη, τόσο απελπισμένα, καλώντας την να φύγει· να φύγει τρέχοντας για την τιμιότητα και το φως· να καταφύγει σε μιαν ανώτερη διανοητική λευτεριά. Κανένας δεν ένοιωσε τόσο έντονα πως μια εποχή μόλις τέλειωσε και πέθανε και πως σ’ αυτήν τη θανατερή κρίση κάτι καινούργιο προπαρασκευάζονταν βίαια. Τώρα μόλις το γνωρίζουμε κι εμεις μαζί του.
Την κρίση αυτή θανάσιμα τη στοχάστηκε εκ των προτέρων, όπως και την έζησε θανάσιμα εκ των προτέρων. Αυτού ακριβώς βρίσκεται το μεγαλείο και ο ηρωισμός του. Κι η φοβερή ένταση που βασάνιζε απέραντα το πνεύμα του και που τελικά, τον κατακομμάτιασε, ήταν εκείνη που τον ένωσε σ’ ένα ανώτερο στοιχείο: δεν ήταν παρά ο πυρετός τού σύμπαντος μας, πριν ακόμα σπάσει το απόστημα. Πάντα πουλιά πού προμηνούν τις καταιγίδες, οι αγγελιοφόροι του πνεύματος, προηγούνται με το πέταγμά τους απ’ τις μεγάλες καταστροφές, κι υπάρχει κάποια αλήθεια στη σκοτεινή δοξασία τού λαού, πως πριν απ’ τούς πολέμους και τις κρίσεις το ουράνιο στερέωμα το αυλακώνουν οι αιματοπόρφυρες τροχιές τών κομητών. Έτσι κι ο Νίτσε ήταν ο φάρος που φώτισε απ’ τα ουράνια ύψη, σαν την αστραπή που προμηνάει την καταιγίδα· ο Νίτσε ήταν ο βουερός άνεμος πού λυσσομανάει αφηνιασμένα στις ψηλές βουνοκορφές, πριν ακόμα η λαίλαπα κατεβεί στους κάμπους, κανένας δεν ένοιωσε από πριν με τόσο μετεωρολογική ακρίβεια όλες τις λεπτομέρειες, όπως και τη βιαιότητα τού κατακλυσμού που θα ξεσπούσε στον πολιτισμό μας.
Αυτή όμως είναι ή αιώνια τραγωδία του πνεύματος: Η σφαίρα του της ανώτερης διαύγειας και θεώρησης δεν επικοινωνεί με τον βαρύ και πνιχτικό αέρα τής εποχής του, και το παρόν πάντα δεν κατανοεί και δεν νοιώθει, κι όταν ακόμα κάποιο σημείο μετεωρίζεται στον ουρανό του πνεύματος κι όταν ακόμα βουίζουν τα φτερά τής προφητείας. Ακόμα κι η φωτεινότερη μεγαλοφυΐα τού αιώνα δεν ήταν αρκετά φαεινή για να μπορέσει να την καταλάβει η εποχή της. Όπως ο Μαραθωνοδρόμος, αφού πνευστιώντας διέτρεξε την απόσταση που τον χώριζε απ’ την Αθήνα, δεν μπόρεσε ν’ αναγγείλει την ήττα των Περσών παρά μονάχα με μιαν υπέρτατη εκστατική κραυγή (κι ύστερα έπαθε θανατηφόρα αιμορραγία), έτσι κι ο Νίτσε προφήτεψε μονάχα τη φοβερή καταστροφή τού πολιτισμού μας, χωρίς να μπορέσει να την εμποδίσει. Έριξε μονάχα στην εποχή του μια τρομακτική κι αξέχαστη εκστατική κραυγή. Ύστερα το πνεύμα θρυμματίστηκε μέσα του.
Ο Γιάκομπ Μπούρκχαρντ (Jacob Burckhardt), o καλύτερός του αναγνώστης, είναι κείνος που καθόρισε καλύτερα την αληθινή υπηρεσία που πρόσφερε o Νίτσε και που γι’ αυτήν πρέπει να τον ευγνωμονούμε. «Τα βιβλία σου», έγραψε στον Νίτσε, «αυξάνουν την ανεξαρτησία στον κόσμο». Αυτός ο κατατοπισμένος κι ευρύτατα μορφωμένος άνθρωπος εύστοχα έγραψε: Την ανεξαρτησία στον κόσμο κι όχι την ανεξαρτησία τού κόσμου. Γιατί η ανεξαρτησία μόνο στο άτομο υφίσταται, στον ιδιώτη, και δεν μεγαλώνει μαζί με τον αριθμό. Κι ακόμα πιο πολύ δεν αυξαίνει με τα βιβλία και τη μόρφωση. «Δεν υπάρχει ηρωική εποχή, υπάρχουνε μόνο ηρωικοί άνθρωποι». Πάντα το άτομο είναι εκείνο πού φέρνει την ανεξαρτησία στον κόσμο και πάντοτε μοναδικά για τον εαυτό του μονάχα. Κάθε ελεύθερο πνεύμα είναι κι ένας Αλέξανδρος: Κατακτάει ορμητικά όλες τις χώρες κι όλα τα βασίλεια, δεν έχει όμως κληρονόμους. Πάντα η αδέσποτη αυτοκρατορία γίνεται ή λεία των διαδόχων και των θαυμαστών, των υπομνηματιστών και των σχολιαστών, που είναι σκλαβωμένοι στο γράμμα.
Να γιατί η μεγαλόπρεπη ανεξαρτησία τού Νίτσε δεν μας χαρίζει μια διδασκαλία (όπως νομίζουν οι παιδαγωγοί), άλλα μια ατμόσφαιρα στην απέραντα φωτεινή ατμόσφαιρα, την πλημμυρισμένη από υπέρτατη διαύγεια και πάθος, από μια δαιμονιακή φύση, την ατμόσφαιρα που ξεσπάει σε θύελλες και καταστροφές. Όταν ερχόμαστε σε επαφή με τα βιβλία του, νιώθουμε το όζον, τον πρωταρχικό αέρα, τον απαλλαγμένο από κάθε βαρύτητα, από κάθε νέφωση, από κάθε σκοτεινιά στο ηρωικό αυτό τοπίο η ματιά μας φτάνει ως τα τρίσβαθα του ουρανού κι αναπνέουμε έναν μοναδικό, διάφανο και ζωογόνο αέρα, έναν αέρα για ρωμαλέες καρδιές και λεύτερα πνεύματα.
Πάντα ή λευτεριά είναι το τελικό νόημα του Νίτσε, το νόημα τής ζωής του και τής πτώσης του: Όπως ή φύση έχει ανάγκη απ’ τις καταιγίδες και τούς κυκλώνες για να ξεσπάει ή περίσσια της δύναμη σε μία βίαιη εξέγερση κατά τής σταθερότητάς της, όμοια και το πνεύμα από καιρό σε καιρό έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο δαιμονιακό, που η ανώτερή του δύναμη ορθώνεται αντιμέτωπη στην κοινότητα τής σκέψης και στη μονοτονία τής ηθικής. Έχει ανάγκη ενός ανθρώπου που καταστρέφει κι αυτοκαταστρέφεται. Οι ηρωικοί όμως αυτοί επαναστάτες δεν είναι καθόλου λιγότερο σμιλευτές και πλάστες του σύμπαντος απ’ τούς σιωπηλούς δημιουργούς. Αν αυτοί δείχνουνε την πληρότητα τής ζωής, οι άλλοι φανερώνουμε την ασύλληπτη δύναμη τής θέλησης της, γιατί πάντα και μοναδικά απ’ τις τραγικές φύσεις αποκτούμε συνείδηση τής βαθύτητας τού αισθήματος και μόνο χάρη στα απροσμέτρητα πνεύματα, η ανθρωπότητα γνωρίζει το υπέρτατο μέτρο της.

Ο Αντίχριστος. Φρίντριχ Νίτσε

Τι είναι κακό; Ό,τι γεννιέται από την αδυναμία.


Τι είναι ευτυχία; Το αίσθημα ότι η δύναμη μεγαλώνει -ότι μια αντίσταση εξουδετερώνεται.
Όχι ικανοποίηση μ΄ ό,τι έχουμε, αλλά περισσότερη δύναμη· όχι ειρήνη εν γένει, αλλά πόλεμο· όχι αρετή, αλλά επιδεξιότητα (αρετή σύμφωνα με το στιλ της Αναγέννησης -virtu-, αρετή ελεύθερη από κάθε υποκρισία σε θέματα ηθικής).
Οι αδύναμοι και οι αποτυχημένοι πρέπει να λείψουν: Είναι η πρώτη αρχή της δικής μας αγάπης για τον άνθρωπο. Και θα τους βοηθήσουμε σ΄ αυτό.
Τί είναι πιο θλιβερό από οποιοδήποτε ελάττωμα; Η ενεργός συμπόνοια όλων των αποτυχημένων και των αδύναμων: Ο Χριστιανισμός.
Το πρόβλημα που θέτω εδώ δεν είναι τί θα διαδεχθεί την ανθρωπότητα στην ακολουθία των όντων (ο άνθρωπος είναι ένας σκοπός), αλλά ποιόν τύπο ανθρώπου πρέπει να αναθρέψουμε, πρέπει να θελήσουμε, επειδή θα ΄χει μεγαλύτερη αξία, θα ΄ναι πιο άξιος να ζει, θα ΄χει πιο σίγουρο μέλλον. Ακόμη και στο παρελθόν αυτός ο τύπος εμφανίστηκε συχνά, αλλά ως τυχαίο συμβάν, ως εξαίρεση, ποτέ ως ηθελημένος τύπος. Στην πραγματικότητα ήταν ο πιο επίφοβος τύπος -σχεδόν το επίφοβο- και, εξαιτίας του φόβου, αναζητήθηκε, ανατράφηκε και πραγματοποιήθηκε ο αντίθετος τύπος: το κατοικίδιο ζώο, το ζώο του κοπαδιού, το άρρωστο ανθρώπινο ζώο: Ο χριστιανός…
Δεν πρέπει να εξωραΐζουμε και να καλλωπίζουμε τον Χριστιανισμό. Εξαπέλυσε πόλεμο μέχρι θανάτου εναντίον του ανώτερου τύπου ανθρώπου· καταδίκασε όλα τα θεμελιώδη ένστικτα του τύπου αυτού· και, διυλίζοντας αυτά τα ένστικτα, έβγαλε τα κακό, το χειρότερο κακό: Τον δυνατό άνθρωπο, ως τυπικό παράδειγμα προς απόρριψη, τον «διεφθαρμένο άνθρωπο». Ο Χριστιανισμός πήρε το μέρος όλων των αδύναμων, των παρακατιανών, των αποτυχημένων· έκανε ιδανικό τον λόγο των πνευματικά ισχυρότερων, διδάσκοντας ότι οι ανώτερες αξίες του πνεύματος είναι κάτι αμαρτωλό, κάτι παραπλανητικό -πειρασμοί. Το πιο θλιβερό παράδειγμα: Η διαφθορά του Πασκάλ, που πίστευε ότι ο λόγος του είχε διαφθαρεί από το προπατορικό αμάρτημα, ενώ είχε διαφθαρεί μόνο από τον Χριστιανισμό του!…

Ο Χριστιανισμός ονομάζεται θρησκεία της ευσπλαχνίας. Η ευσπλαχνία έρχεται σε αντίθεση προς τα τονωτικά συναισθήματα που αυξάνουν τη ζωτικότητα μας· προκαλεί κατάπτωση. Χάνουμε δύναμη όταν νιώθουμε ευσπλαχνία. Με την ευσπλαχνία αυξάνεται και πολλαπλασιάζεται η απώλεια δύναμης που δημιουργείται στη ζωή απ” τον πόνο. Η ευσπλαχνία κάνει μεταδοτικό τον πόνο. Κάτω απ” ορισμένες περιστάσεις μπορεί να προκαλέσει μια ολοκληρωτική απώλεια της ενεργητικότητας και της ζωτικότητας, απώλεια παράλογη, αν τη συγκρίνει κανείς με το μέγεθος της αιτίας (η περίπτωση του θανάτου του Ναζωραίου). Αυτή είναι η πρώτη σκέψη, αλλά υπάρχει ακόμη και μια άλλη: Ας υποθέσουμε ότι μετράμε την ευσπλαχνία σύμφωνα με την αξία των αντιδράσεων που προκαλεί συνήθως· τότε εμφανίζεται ακόμη πιο καθαρά ο επικίνδυνος για τη ζωή χαρακτήρας της.
Η ευσπλαχνία ανατρέπει το νόμο της εξέλιξης, που είναι ο νόμος της επιλογής. Διατηρεί ό,τι είναι ώριμο για καταστροφή, υπερασπίζεται τους απόκληρους και τους καταδικασμένους της ζωής· και, με το πλήθος των αποτυχημένων προσώπων και πραγμάτων που κρατά ζωντανά, δίνει στην ίδια τη ζωή μια κατηφή και αμφίβολη όψη. Ορισμένοι τόλμησαν να αποκαλέσουν την ευσπλαχνία, αρετή (από κάθε ευγενή ηθική θεωρείται αδυναμία)· σαν να μην ήταν αρκετό αυτό, την έκαναν την κατ” εξοχήν αρετή, βάση και πηγή όλων των αρετών. Δεν πρέπει όμως ποτέ να ξεχνάμε ότι αυτό έγινε από την σκοπιά μιας φιλοσοφίας, που ήταν μηδενιστική, που είχε ζωγραφισμένη στο θυρεό της την άρνηση της ζωής…
Όπως ξέρουμε, ο Αριστοτέλης έβλεπε στην ευσπλαχνία μια αρρωστημένη κι επικίνδυνη κατάσταση, την οποία καλά θα κάναμε να αντιμετωπίζουμε κάθε τόσο μ” ένα καθαρτικό: Η τραγωδία ήταν γι” αυτόν ένα τέτοιο καθαρτικό. Για να προστατέψουμε το ένστικτο της ζωής, θα πρέπει πράγματι να βρούμε ένα μέσο που θα τρυπήσει και θα κάνει κομμάτια αυτήν την αρρωστημένη και επικίνδυνη συσσώρευση ευσπλαχνίας… Μέσα στην ανθυγιεινή σύγχρονη κατάσταση, τίποτε δεν είναι πιο ανθυγιεινό απ” την ευσπλαχνία. Να γίνουμε γιατροί σ” αυτή την περίπτωση, να γίνουμε ανελέητοι, να βάλουμε το νυστέρι -αυτό είναι το καθήκον μας…
Είναι απαραίτητο να πούμε ποιόν θεωρούμε αντίπαλο μας: Τους θεολόγους και όλους όσους έχουν αίμα θεολόγου στις φλέβες τους -όλη τη φιλοσοφία μας… Όσο ο ιερέας θεωρείται ένα ανώτερο είδος ανθρώπου -αυτός ο επαγγελματίας αρνητής, συκοφάντης και δηλητηριαστής της ζωής- δεν υπάρχει απάντηση στο ερώτημα: Τί είναι αλήθεια; Η αλήθεια στηρίζεται ήδη στο κεφάλι της, δηλαδή, αντιστρέφεται, όταν ο συνειδητός υπερασπιστής του μηδενός και της άρνησης γίνεται δεκτός ως αντιπρόσωπος της «αλήθειας»… Όταν έχει κανείς «ιερά» καθήκοντα, όπως παραδείγματος χάριν να κάνει καλύτερους τους ανθρώπους, να τους σώσει ή να τους λυτρώσει· με μια τέτοια αποστολή ένας άνθρωπος τοποθετείται έξω απ” όλες τις αξιολογήσεις που απλώς συμφωνούν με τη λογική: Αυτός ο ίδιος καθαγιάζεται απ” αυτήν την αποστολή, αυτός ο ίδιος είναι ένας τύπος ανώτερης βαθμίδας!…. Τί είναι η επιστήμη για τον ιερέα; Αυτός βρίσκεται πάνω απ” αυτήν! Κι ο ιερέας είναι εκείνος που βασιλεύει μέχρι σήμερα! Καθορίζει την έννοια του «αληθινού» και του «ψεύτικου»!…
Σ” αυτό το ένστικτο των θεολόγων κηρύσσω πόλεμο: Βρήκα τα ίχνη του παντού. Όποιος έχει αίμα θεολόγου στις φλέβες του κοιτά τα πράγματα από μια εσφαλμένη και ανέντιμη προοπτική. Το πάθος που ξεπηδά από δω μέσα ονομάζεται «πίστη»: Να κλείσουμε μια για πάντα τα μάτια μας μπροστά στον εαυτό μας, για να μη υποφέρουμε από τη θέα της αθεράπευτης ψευτιάς. Αυτή η σφαλερή θέαση των πραγμάτων έχει μετατραπεί σε ηθική, σε αρετή, σε αγιότητα· η καλή συνείδηση ενώνεται με την εσφαλμένη οπτική και σε καμμιά άλλη οπτική δεν παραχωρείται κάποια αξία, από τη στιγμή που η πρώτη έχει γίνει ιερή και απαραβίαστη με τα ονόματα «Θεός», «λύτρωση», «αιωνιότητα».
Ανακάλυψα το ένστικτο των θεολόγων παντού: είναι η πιο διαδεδομένη, πραγματικά υποχθόνια, μορφή ψευτιάς που υπάρχει στη γη. Ο,τιδήποτε θεωρεί αληθινό ένας θεολόγος είναι αναγκαστικά ψεύτικο· αυτό είναι σχεδόν ένα κριτήριο της αλήθειας. Το πιο θεμελιώδες ένστικτο του, το ένστικτο της διαφύλαξης του εαυτού του, του απαγορεύει να τιμήσει κάποτε την πραγματικότητα ή να της δώσει το λόγο. Παντού όπου φτάνει η επίδραση του θεολόγου, οι αξιολογικές κρίσεις στηρίζονται στα κεφάλια τους, και οι έννοιες του «αληθινού» και του «ψεύτικου» αλλάζουν αναγκαστικά ρόλους: Ό,τι είναι επιζήμιο για τη ζωή ονομάζεται «αληθινό»· ό,τι την ανεβάζει, την εξυψώνει, την επιβεβαιώνει, τη δικαιολογεί και την κάνει να θριαμβεύει, ονομάζεται «ψεύτικο»… Όταν οι θεολόγοι απλώνουν τα χέρια προς τη δύναμη μέσω της «συνείδησης» των ηγεμόνων (ή των λαών), δεν πρέπει ποτέ να αμφιβάλλουμε γι” αυτό που συμβαίνει πραγματικά κατά βάθος: Η θέληση του τέλους, η μηδενιστική θέληση θέλει δύναμη…
Μια αρετή πρέπει να είναι δική μας επινόηση, πρωταρχική μας άμυνα και ανάγκη· με οποιαδήποτε άλλη έννοια, δεν είναι παρά ένας κίνδυνος. Ό,τι δεν είναι απαραίτητος όρος για τη ζωή μας, τη βλάπτει· μια αρετή που εμπνέεται αποκλειστικά από ένα αίσθημα σεβασμού για την έννοια της «αρετής», είναι επιβλαβής…
Στον Χριστιανισμό ούτε η ηθική ούτε η θρησκεία έχουν κάποια σημεία επαφής με την πραγματικότητα. Τίποτε άλλο εκτός από φανταστικά αίτια («Θεός», «ψυχή», «εγώ», «πνεύμα», «ελεύθερη βούληση» -ή και «ανελεύθερη βούληση»), τίποτε άλλο εκτός από φανταστικά αποτελέσματα («αμαρτία», «λύτρωση», «χάρη», «τιμωρία», «άφεση των αμαρτιών»). Σχέσεις μεταξύ φανταστικών όντων («Θεός», «πνεύματα», «ψυχές»)· μια φανταστική φυσική επιστήμη (ανθρωποκεντρική· απόλυτη έλλειψη της έννοιας των φυσικών αιτίων)· μια φανταστική ψυχολογία (τίποτε άλλο εκτός από αυτο-παρεξηγήσεις, ερμηνείες ευχάριστων ή δυσάρεστων γενικών αισθημάτων, με τη βοήθεια της συνθηματικής γλώσσας της θρησκευτικό-ηθικής ιδιοσυγκρασίας: «Μεταμέλεια», «τύψεις συνειδήσεως», «πειρασμός από τον Διάβολο», «παρουσία του Θεού»)· μια φανταστική τελεολογία («βασιλεία του Θεού», «έσχατη κρίση», «αιώνια ζωή»).
Τούτος ο καθαρά φανταστικός κόσμος είναι πολύ κατώτερος από τον κόσμο των ονείρων στο μέτρο που ο τελευταίος αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, ενώ ο πρώτος την παραποιεί, την υποτιμά και την αρνείται. Από τη στιγμή που επινοήθηκε η έννοια «φύση» ως αντίθετο του «Θεού», το «φυσικό» έγινε συνώνυμο του «αξιοκατάκριτου» -ολόκληρος ο φανταστικός αυτός κόσμος ριζώνει στο μίσος για το φυσικό (για την πραγματικότητα!)· είναι η έκφραση της βαθιάς δυσαρέσκειας που προκαλείται από την πραγματικότητα…. Αλλά αυτό εξηγεί τα πάντα. Ποιος έχει λόγους να ξεφύγει από την πραγματικότητα μ” ένα ψέμα; Εκείνος που υποφέρει απ” αυτήν. Αλλά το να υποφέρεις από την πραγματικότητα σημαίνει ότι είσαι μια αποτυχημένη πραγματικότητα… Η υπεροχή των αισθημάτων δυσαρέσκειας έναντι των αισθημάτων ευχαρίστησης είναι η αιτία αυτής της πλασματικής ηθικής και θρησκείας. Αλλά τούτη η υπεροχή δίνει τη συνταγή της παρακμής…
Ο καλός Θεός και ο Διάβολος: Δύο εξαμβλώματα της παρακμής. Πώς είναι δυνατόν να ενδίδει κανείς σήμερα στην απλοϊκότητα των χριστιανών θεολόγων μέχρι σημείου να επιμένει μαζί τους ότι η εξέλιξη της έννοιας του Θεού από τον «Θεό του Ισραήλ», τον Θεό ενός λαού, στον χριστιανικό Θεό, την πεμπτουσία όλων των καλών, αντιπροσωπεύει πρόοδο;… Κι αυτός ο ίδιος τόσο αναιμικός, τόσο αδύναμος, τόσο παρακμιακός…. Ακόμη και οι αναιμικότεροι των αναιμικών έγιναν αφέντες του: Οι κύριοι μεταφυσικοί μας… Άπλωσαν τα δίχτυα τους γύρω του, κι αυτός, υπνωτισμένος απ” τις κινήσεις τους, κατάντησε αράχνη… Η χριστιανική αντίληψη του Θεού -ο Θεός ως Θεός των αρρώστων, ο Θεός ως αράχνη, ο Θεός ως πνεύμα- είναι μια από τις πιο διεφθαρμένες αντιλήψεις του Θεού που εμφανίστηκαν ποτέ στη γη. Ίσως να αντιπροσωπεύει το χαμηλότερο δείκτη της καθοδικής εξέλιξης των θεϊκών τύπων. Ο Θεός εκφυλίστηκε σε αντίθεση της ζωής, αντί να είναι η εξύμνηση της και το αιώνιο ΝΑΙ της! Ο Θεός ως κήρυξη πολέμου εναντίον της ζωής, εναντίον της φύσης, εναντίον της θέλησης για ζωή! Ο Θεός· η συνταγή για κάθε συκοφαντία «αυτού του κόσμου»… Ο Θεός· η θεοποίηση του μηδενός, η θέληση του μηδενός που εκφράζεται με άγια λόγια!…
Όταν ο Χριστιανισμός εγκατέλειψε το πρώτο του έδαφος, τα κατώτερα στρώματα, τον υπόκοσμο του αρχαίου κόσμου, όταν άρχισε να αναζητά τη δύναμη ανάμεσα σε βαρβαρικούς λαούς, δεν αντιμετώπιζε πια βαριεστημένους ανθρώπους, αλλά αποκτηνωμένους ανθρώπους, ανθρώπους ωμούς -δυνατούς αλλά χοντροκομμένους ανθρώπους… Ο Χριστιανισμός χρειαζόταν βαρβαρικές έννοιες και αξίες, για να γίνει κύριος των βαρβάρων· τέτοιες είναι η θυσία του πρωτότοκου, η πόση αίματος στη «Θεία Ευχαριστία», η περιφρόνηση προς το πνεύμα και τον πολιτισμό, το μαρτύριο σ” όλες τις μορφές του, σωματικό και πνευματικό και η μεγαλοπρέπεια της λατρείας…
Οι Εβραίοι είναι ο πιο περίεργος λαός της παγκόσμιας ιστορίας, γιατί στο ερώτημα «να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν», διάλεξαν, μετά από μια ανησυχαστική προμελέτη, να υπάρχουν με οποιοδήποτε τίμημα. Τούτο το τίμημα ήταν η ριζική παραποίηση όλης της φύσης, όλης της φυσικότητας, όλης της πραγματικότητας, ολόκληρου του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμου. Οχυρώθηκαν εναντίον όλων των συνθηκών που επέτρεπαν ως τότε σ” έναν λαό να ζει· από τον εαυτό τους δημιούργησαν μια έννοια αντίθετη προς τις φυσικές συνθήκες· μετέτρεψαν τη θρησκεία, τη λατρεία, την ηθική, την ιστορία, την ψυχολογία, τη μια μετά την άλλη, σε ανεπανόρθωτες αντιθέσεις προς τις φυσικές τους αξίες. Συναντάμε το ίδιο φαινόμενο για μια ακόμη φορά και σε πολύ μεγαλύτερες αναλογίες. Μολαταύτα δεν είναι παρά ένα αντίγραφο: Η χριστιανική εκκλησία δεν μπορεί να εγείρει την παραμικρή αξίωση πρωτοτυπίας όταν συγκριθεί με τον «ιερό λαό». Γι” αυτόν τον λόγο οι Εβραίοι είναι ο πιο καταστροφικός λαός της παγκόσμιας ιστορίας: Με τη μετεπίδρασή τους έκαναν τόσο κίβδηλη την ανθρωπότητα, που ακόμη και σήμερα ο χριστιανός μπορεί να νιώθει αντιεβραίος χωρίς να συνειδητοποιεί ότι αυτός ο ίδιος είναι η έσχατη εβραϊκή συνέπεια…
Από ψυχολογική άποψη ο ιουδαϊκός λαός είναι προικισμένος με την πιο σφριγηλή ζωτική ενέργεια. Όταν βρεθεί σε δυσκολότατες περιστάσεις παίρνει πρόθυμα το μέρος όλων των ενστίκτων της παρακμής, δείχνοντας μια εκπληκτική τάση για αυτοσυντήρηση. Κι αυτό δεν το κάνει επειδή κυριαρχείται απ” αυτά τα ένστικτα, αλλά επειδή μαντεύει την ύπαρξη μιας δύναμης εκεί, με την οποία θα μπορούσε κανείς να κυριαρχήσει στον κόσμο. Οι Εβραίοι είναι η αντίθεση όλων των παρακμιακών: Μπόρεσαν να παραστήσουν τους παρακμιακούς μέχρι σημείου αυταπάτης· μπόρεσαν, μ” ένα «non plus ultra» θεατρινίστικου ταλέντου, να μπουν στην κορυφή όλων των κινημάτων παρακμής (όπως ο Χριστιανισμός του Παύλου), ώστε να δημιουργήσουν κάτι ισχυρότερο από οποιοδήποτε καταφατικό μέρος της ζωής.
Η παρακμή είναι μόνο μέσο για τον τύπο ανθρώπου του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού που θέλει να αποκτήσει δύναμη, τον ιερατικό τύπο. Τούτος ο τύπος ανθρώπου έχει ζωτικό ενδιαφέρον να κάνει άρρωστη την πραγματικότητα και να αναποδογυρίσει τις έννοιες του καλού και του κακού, του αληθινού και του ψεύτικου, έτσι ώστε να εκθέσει σε κίνδυνο τη ζωή και να συκοφαντήσει τον κόσμο… Η έννοια του Θεού γίνεται εργαλείο στα χέρια ιερέων ταραχοποιών, που ερμηνεύουν κάθε μορφή ευτυχίας ως ανταμοιβή, κάθε μορφή δυστυχίας ως τιμωρία για ανυπακοή στο Θεό, ως «αμαρτία». Επινοούν τον πιο ψευδολόγο τρόπο ερμηνείας, την υποτιθέμενη «ηθική τάξη», με την οποία αντιστρέφονται μια για πάντα οι φυσικές έννοιες του αίτιου και του αποτελέσματος…
Τί σημαίνει «ηθική τάξη»; Ό,τι υπάρχει, μια για πάντα· μια θέληση του Θεού που αποφασίζει τί πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει ο άνθρωπος· ότι η αξία ενός λαού, ενός ατόμου μετριέται ανάλογα με τον βαθμό με τον οποίο υπακούει στη θέληση του Θεού· ότι η θέληση του Θεού αποδεικνύεται κυρίαρχη στο πεπρωμένο ενός λαού ή ενός ατόμου, δηλαδή, τιμωρεί και ανταμείβει ανάλογα με το βαθμό υπακοής. Στη θέση του θλιβερού αυτού ψεύδους, η πραγματικότητα λέει: Ένα παρασιτικό είδος ανθρώπου, που ευδοκιμεί μόνο σε βάρος όλων των υγιεινών μορφών ζωής, ο ιερέας, κάνει κατάχρηση του ονόματος του Θεού: Ονομάζει «βασιλεία του Θεού» μια κατάσταση πραγμάτων όπου ο ιερέας είναι εκείνος που καθορίζει τις αξίες· ονομάζει «θέληση του Θεού» τα μέσα με τα οποία μπορεί να επιτευχθεί ή να διατηρηθεί μια τέτοια κατάσταση· με ψυχρό κυνισμό μετράει τους λαούς, τις εποχές, τα άτομα ανάλογα με το αν ευνόησαν ή αντιστάθηκαν στην επικυριαρχία των ιερέων. Πρέπει να τους δει κανείς επί το έργον:
Στα χέρια των Εβραίων ιερέων, η μεγάλη εποχή στην ιστορία του Ισραήλ έγινε μια εποχή κατάπτωσης· η «Έξοδος», η μακρόχρονη δυστυχία, μετατράπηκε σε μια αιώνια τιμωρία για τη μεγάλη εποχή -μια εποχή, στην οποία ο ιερέας δεν ήταν ακόμη τίποτα. Ανάλογα με τις ανάγκες τους, οι ιερείς μετάτρεψαν τις ισχυρές, τις πολύ ελεύθερες μορφές της ιστορίας του Ισραήλ σε άθλια ανθρωπάκια και υποκριτές ή σε «άθεους»· απλούστευσαν την ψυχολογία κάθε μεγάλου γεγονότος ανάγοντας το στην ηλίθια φόρμουλα «υπακοή ή ανυπακοή στον Θεό»… Η «θέληση του Θεού» είχε ήδη αποκαλυφθεί στον Μωυσή…. Τί συνέβη; Με σοβαρότητα και σχολαστικότητα, ο ιερέας καθόρισε, μια για πάντα, τους μεγάλους και τους μικρούς φόρους που έπρεπε να εισπράττει (ας μη ξεχνάμε τα νοστιμότερα κομμάτια κρέατος, γιατί ο ιερέας είναι κρεοφάγος), καθόρισε τί θέλει να έχει, «ποιά είναι η θέληση του Θεού»… Απ” αυτή τη στιγμή, όλα τα πράγματα στη ζωή κανονίζονται με τέτοιο τρόπο, ώστε ο ιερέας γίνεται απαραίτητος παντού· σ” όλα τα φυσικά περιστατικά της ζωής, στη γέννηση, στον γάμο, στην αρρώστια, στον θάνατο, για να μη μιλήσουμε για τις «θυσίες» (το φαγητό)· εμφανίζεται το άγιο παράσιτο για να τα αλλοιώσει -στη γλώσσα του: Για να τα «ευλογήσει»…
Πρέπει να καταλάβουμε το εξής: Κάθε φυσική συνήθεια, κάθε φυσικός θεσμός (κράτος, δικονομία, γάμος, μέριμνα για τους άρρωστους και τους φτωχούς), κάθε αίτημα εμπνευσμένο από το ένστικτο της ζωής -κοντολογίς, καθετί που φέρει μέσα του την αξία του, χάνει την αξία του, γίνεται αντίθετο προς την αξία του από τον παρασιτισμό του ιερέα (ή της «ηθικής τάξης»). Τώρα αυτό απαιτεί μια επικύρωση εκ των υστέρων· είναι αναγκαία μια δύναμη που να μπορεί να προσκομίσει μια αξία· η δύναμη αυτή αρνείται ό,τι είναι φυσικό σ” αυτό δημιουργώντας ταυτόχρονα μια αξία…. Ο ιερέας υποτιμά, βεβηλώνει τη φύση· αυτό είναι το τίμημα της ύπαρξης του. Η ανυπακοή στο Θεό, δηλαδή στον ιερέα, στον «Νόμο», ονομάζεται τώρα «αμαρτία»· τα μέσα για «συμφιλίωση με τον Θεό» είναι μέσα που εγγυώνται ακόμη περισσότερο την πλήρη υποταγή στον ιερέα. Μόνο ο ιερέας «λυτρώνει»… Αν εξεταστούν από ψυχολογική άποψη, οι «αμαρτίες» γίνονται απαραίτητες σε κάθε κοινωνία οργανωμένη από ιερείς· αυτές είναι οι πραγματικές χειρολαβές της δύναμης· ο ιερέας ζει από τις αμαρτίες, του είναι απαραίτητο να «αμαρτάνει» ο κόσμος… Ύψιστη αρχή: «Ο Θεός συγχωρεί όσους μετανοούν» -μ” άλλα λόγια: Όσους υποτάσσονται στον ιερέα. Πάνω σε μια τέτοια κυριολεκτικά κίβδηλη βάση, όπου καθετί φυσικό, κάθε φυσική αξία, κάθε πραγματικότητα είχε εναντίον της τα βαθύτερα ένστικτα των κυρίαρχων τάξεων, αναπτύχθηκε ο Χριστιανισμός, μια μορφή θανάσιμης έχθρας εναντίον της πραγματικότητας που δεν έχει ξεπεραστεί ακόμη…
Η εποχή μας είναι περήφανη για την ιστορική της σημασία: Πώς μπόρεσε όμως να πιστέψει την ανοησία, ότι στο κατώφλι, στην αρχή του Χριστιανισμού βρίσκεται ο χοντροκομμένος μύθος του θαυματοποιού και του λυτρωτή -και ότι, καθετί πνευματικό και συμβολικό αντιπροσωπεύει μόνο μια μεταγενέστερη εξέλιξη; Αντίθετα, η ιστορία του Χριστιανισμού, αρχίζοντας από τον θάνατο πάνω στον σταυρό, είναι η ιστορία της παρανόησης ενός αρχέγονου συμβολισμού (η παρανόηση αυτή γινόταν, βαθμιαία, όλο και πιο χονδροειδής). Με κάθε διάδοση του Χριστιανισμού σ” όλο και πιο πλατειές, σ” όλο και πιο ακατέργαστες μάζες λαού, που όλο και λιγότερο καταλάβαιναν τις προϋποθέσεις στις οποίες χρωστούσε τη γέννησή του, έγινε αναγκαίος ο εκχυδαϊσμός, ο εκβαρβαρισμός του Χριστιανισμού. Ο Χριστιανισμός απορρόφησε δόγματα και ιεροτελεστίες όλων των υποχθόνιων λατρειών της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπως και τον παραλογισμό κάθε είδους άρρωστης λογικής. Η μοίρα του Χριστιανισμού έχει σχέση με την ακόλουθη αναγκαιότητα: Η πίστη έπρεπε να γίνει αρρωστημένη, παρακατιανή και χυδαία, επειδή οι ανάγκες τις οποίες όφειλε να ικανοποιήσει ήταν αρρωστημένες, παρακατιανές και χυδαίες. Τέλος, η αρρωστημένη βαρβαρότητα αποκτά δύναμη μέσα στην Εκκλησία· στην Εκκλησία, αυτήν την μορφή θανάσιμης έχθρας προς κάθε ακεραιότητα, προς κάθε ανύψωση της ψυχής, προς κάθε πειθαρχία του πνεύματος, προς κάθε ειλικρινή και καταδεκτική ανθρωπιά…
Σ” αυτό το σημείο δεν μπορώ να πνίξω έναν αναστεναγμό. Υπάρχουν μέρες που με πιάνει ένα αίσθημα πιο μαύρο κι από την πιο μαύρη μελαγχολία -η περιφρόνηση των ανθρώπων… Κι εδώ αρχίζει η αηδία μου. Κοιτώ γύρω μου… Ούτε μια λέξη δεν απόμεινε απ” αυτό που άλλοτε λεγόταν «αλήθεια»· δεν μπορούμε πια να ανεχτούμε τον ιερέα που λέει, έστω και ψιθυριστά, τη λέξη «αλήθεια». Αν έχουμε ακόμη την ελάχιστη αξίωση για ακεραιότητα, πρέπει να ξέρουμε σήμερα ότι ένας θεολόγος, ένας ιερέας, ένας πάπας, όχι απλώς σφάλλει σε κάθε φράση που λέει, αλλά και ψεύδεται· ότι δεν είναι πια σε θέση να ψεύδεται από «αθωότητα» ή «άγνοια». Ο ιερέας ξέρει εξίσου καλά με οποιονδήποτε άλλον ότι δεν υπάρχει κανένας «Θεός», καμμιά «αμαρτία», κανένας «Λυτρωτής»· ξέρει ότι η «ελεύθερη βούληση», η «ηθική τάξη» είναι ψέματα. Η σοβαρότητα, η βαθιά πνευματική υπερνίκηση του εαυτού, δεν επιτρέπει πια σε κανέναν να μην το ξέρει αυτό…. Όλες οι έννοιες της Εκκλησίας έχουν αναγνωριστεί τί είναι: Είναι η πιο κακοήθης πλαστογραφία, που έχει ως σκοπό την υποτίμηση της φύσης και των φυσικών αξιών. Ο ίδιος ο ιερέας έχει αναγνωριστεί τί είναι: To πιο επικίνδυνο είδος παρασίτου, η αληθινή δηλητηριώδης αράχνη της ζωής…
Ο Χριστιανισμός οφείλει τους θριάμβους του στο άθλιο λιβάνισμα της προσωπικής κενοδοξίας. Μ” αυτό προσέλκυσε όλους τους αποτυχημένους, όλους τους πρόθυμους για εξέγερση, όλους τους απόκληρους, τα αποβράσματα και τα σκουπίδια της ανθρωπότητας. Η «σωτηρία της ψυχής» -ή μ” άλλα λόγια: «Ο κόσμος στρέφεται γύρω μου». Το δηλητήριο του δόγματος των «ίσων δικαιωμάτων για όλους» διασκορπίστηκε κυρίως από τον Χριστιανισμό. 0 Χριστιανισμός κήρυξε πόλεμο μέχρι θανάτου εναντίον κάθε έννοιας σεβασμού και αίσθησης της απόστασης μεταξύ ανθρώπου και ανθρώπου, δηλαδή, εναντίον της προϋπόθεσης για κάθε ανύψωση, για κάθε ανάπτυξη του πολιτισμού, κινούμενος από τα χειρότερα ένστικτα· από το μίσος των μαζών έφτιαξε το κύριο όπλο του εναντίον μας, εναντίον καθετί ευγενικού, χαρούμενου, υψηλόφρονος που υπάρχει πάνω στη γη, εναντίον της ευτυχίας μας στη γη…. Η «αθανασία» που παραχωρήθηκε σε κάθε Πέτρο και Παύλο ήταν μέχρι τώρα η πιο μεγάλη, η πιο μοχθηρή απόπειρα δολοφονίας της ευγενούς ανθρωπότητας…
Πρέπει κανείς να διαβάσει τα ευαγγέλια σαν βιβλία εκμαύλισης μέσω της ηθικής. Αυτοί οι τιποτένιοι άνθρωποι κρατούν την ηθική για τον εαυτό τους —ξέρουν τα πάντα για την Ηθική! Με την ηθική είναι ευκολότερο να σέρνεις απ” τη μύτη την ανθρωπότητα! Στην πραγματικότητα, η πιο συνειδητή έπαρση, που οφείλεται στο ότι νιώθεις εκλεκτός, παίζει εδώ τον ρόλο της μετριοφροσύνης: Έχεις τοποθετήσει μια για πάντα τον εαυτό σου, την «κοινότητα», το «καλό και το δίκιο», από τη μια μεριά, από τη μεριά της «αλήθειας» -και τα υπόλοιπα, τον «κόσμο», από την άλλη… Αυτό ήταν το πιο ολέθριο είδος μεγαλομανίας που υπήρξε ποτέ στη γη: Μικρά εξαμβλώματα υποκριτών και ψευτών άρχισαν να προβάλουν δικαιώματα ιδιοκτησίας των εννοιών του Θεού, της αλήθειας, του φωτός, του πνεύματος, της αγάπης, της σοφίας, της ζωής -λες κι αυτές οι ιδέες ήταν συνώνυμες μ” αυτούς, λες και προοριζόταν να δηλώσουν την απόσταση τους από τον «κόσμο». Μικροί εξαίσιοι Εβραίοι, ώριμοι για εισαγωγή σε κάθε λογής τρελάδικο, μεταμόρφωσαν τις αξίες όπως αυτοί ήθελαν, λες και ο χριστιανός ήταν το νόημα, το αλάτι, το μέτρο και η έσχατη κρίση για όλα τα πράγματα… Η καταστροφή μπόρεσε να γίνει επειδή υπήρχε ήδη σ” αυτόν τον κόσμο ένα συναφές, φυλετικά συναφές, είδος μεγαλομανίας: Το ιουδαϊκό. Μόλις άνοιξε το χάσμα ανάμεσα στους Εβραίους και τους εβραϊκής καταγωγής χριστιανούς, δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα στους τελευταίους παρά να χρησιμοποιήσουν, εναντίον των ίδιων των Εβραίων, τις ίδιες μεθόδους αυτοσυντήρησης που τους συνιστούσε το ιουδαϊκό ένστικτο, ενώ οι Εβραίοι τις είχαν χρησιμοποιήσει μέχρι τότε μόνο εναντίον καθετί μη ιουδαϊκού. Ο χριστιανός είναι απλώς ένας Εβραίος με πιο «φιλελεύθερες» πεποιθήσεις…
Πρέπει κανείς να φοράει γάντια όταν διαβάζει την Καινή Διαθήκη. Η γειτνίαση με τόση ακαθαρσία σχεδόν μας υποχρεώνει να το κάνουμε αυτό… Μάταια έψαξα σ” όλη την Καινή Διαθήκη να διακρίνω ένα μονάχα συμπαθητικό χαρακτηριστικό. Σ” αυτήν δεν υπάρχει τίποτε ελεύθερο, καλό, ντόμπρο, έντιμο. Η ανθρωπιά δεν είχε κάνει εδώ την πρώτη της αρχή· τα ένστικτα της καθαρότητας λείπουν. Υπάρχουν μόνο κακά ένστικτα στην Καινή Διαθήκη, αλλά δεν υπάρχει το θάρρος παραδοχής της ύπαρξης των κακών αυτών ενστίκτων. Όλα μέσα της είναι δειλία, κλείσιμο των ματιών και αυταπάτη. Κάθε βιβλίο γίνεται καθαρό από τη στιγμή που θα διαβάσει κανείς την Καινή Διαθήκη… Κάθε λέξη στο στόμα ενός «πρώτου χριστιανού» είναι ψέμα· κάθε πράξη που κάνει είναι δολιότητα του ενστίκτου· όλες οι αξίες του, όλοι οι σκοποί του είναι επιβλαβείς… Αλλά όποιον μισεί, ό,τι μισεί, αυτό έχει αξία… Ο χριστιανός, ο ιερέας-χριστιανός ιδιαίτερα, είναι ένα κριτήριο αξιών. Είναι ανάγκη να προσθέσω ότι σ” ολόκληρη την Καινή Διαθήκη υπάρχει μία μόνο μορφή που απαιτεί σεβασμό; Ο Πιλάτος, ο Ρωμαίος κυβερνήτης. Δεν μπορούσε να πείσει τον εαυτό του να πάρει στα σοβαρά μια φιλονικία μεταξύ Εβραίων. Ένας Εβραίος περισσότερο ή λιγότερο τί σημασία έχει;… Η ευγενής περιφρόνηση ενός Ρωμαίου, που αντιμετώπισε μια αδιάντροπη κατάχρηση της λέξης «αλήθεια», και πλούτισε την Καινή Διαθήκη με τη μόνο λέξη που έχει αξία· μια λέξη που αποτελεί κριτική, και μάλιστα εκμηδένιση της Καινής Διαθήκης: «Τί είναι αλήθεια;».
Το ότι δεν βρίσκουμε Θεό -ούτε στην ιστορία, ούτε στην φύση, ούτε πίσω απ” τη φύση- δεν είναι αυτό που μας διαφοροποιεί. Αυτό που μας διαφοροποιεί είναι το ότι αντιλαμβανόμαστε αυτό που τιμήθηκε ως Θεός όχι ως θεϊκό, αλλά ως άθλιο, παράλογο, βλαβερό· όχι ως απλό λάθος αλλά ως έγκλημα εναντίον της ζωής… Αρνούμαστε τον Θεό ως Θεό… Αν κανείς μας αποδείκνυε την ύπαρξη αυτού του Θεού των χριστιανών, θα είμασταν ακόμη λιγότερο ικανοί να πιστέψουμε σ” αυτόν… Μια θρησκεία όπως ο Χριστιανισμός, που δεν εφάπτεται με την πραγματικότητα σε κανένα σημείο, που καταρρέει όταν η πραγματικότητα αποκτήσει τα δικαιώματα της σ” ένα μόνο σημείο, είναι υποχρεωμένη να είναι θανάσιμη εχθρός της «σοφίας αυτού του κόσμου», δηλαδή της επιστήμης.
Ο Χριστιανισμός εγκρίνει όλα τα μέσα με τα οποία η πειθαρχία του πνεύματος, η καθαρότητα και η αυστηρότητα στα συνειδησιακά ζητήματα του πνεύματος, η ευγενής αταραξία και ελευθερία του πνεύματος μπορούν να δηλητηριαστούν, να συκοφαντηθούν, να αποκτήσουν κακή φήμη. Η «πίστη» ως προσταγή είναι η αρνησηκυρία εναντίον της επιστήμης -στην πρακτική, το ψέμα με οποιοδήποτε τίμημα. Ο Παύλος κατάλαβε ότι το ψέμα —η «πίστη»- ήταν απαραίτητο· αργότερα, η Εκκλησία κατάλαβε με την σειρά της τον Παύλο. Ο «Θεός» τον οποίο επινόησε ο Παύλος, ένας Θεός που καταστρέφει τη σοφία του κόσμου (ειδικά, τη φιλολογία και την ιατρική, τις δύο μεγάλες αντιπάλους κάθε δεισιδαιμονίας), είναι, στην πραγματικότητα, η ανυποχώρητη απόφαση του Παύλου να κάνει το εξής: Να δώσει το όνομα του Θεού στη δική του θέληση: «Thora», που είναι κάτι απόλυτα ιουδαϊκό. Ο Παύλος θέλει να συντρίψει τη σοφία του κόσμου. Εχθροί του είναι οι καλοί Αλεξανδρινοί φιλόλογοι και γιατροί -αυτούς πολεμά. Πράγματι, δεν μπορεί κανείς να είναι φιλόλογος ή γιατρός χωρίς να είναι την ίδια στιγμή αντιχριστιανός. Διότι ένας φιλόλογος βλέπει πίσω από τα «ιερά βιβλία»· ένας γιατρός, πίσω από τη φυσιολογική αχρειότητα του τυπικού χριστιανού. Ο γιατρός λέει «ανίατη περίπτωση»· ο φιλόλογος, «απατεωνιά».
Έχει κατανοηθεί πραγματικά η περίφημη ιστορία που βρίσκεται στην αρχή της Βίβλου -η ιστορία του διαβολεμένου φόβου του Θεού για την επιστήμη δεν κατανοήθηκε… Ο άνθρωπος είχε γίνει το μεγαλύτερο λάθος του· ο Θεός είχε δημιουργήσει έναν ανταγωνιστή· η επιστήμη σε κάνει ίσον με τον Θεό· όταν την αγκαλιάσει ο άνθρωπος παίρνουν τέλος οι ιερείς και οι Θεοί. Ηθικό δίδαγμα: Η επιστήμη είναι το απαγορευμένο καθ” εαυτό· μόνο αυτή είναι απαγορευμένη. Η επιστήμη είναι το πρώτο αμάρτημα, το σπέρμα κάθε αμαρτίας, το προπατορικό αμάρτημα. Αυτά τα λόγια αποτελούν την ηθική. «Οφείλεις να μη γνωρίζεις» -τα υπόλοιπα έπονται… Ο άνθρωπος δεν πρέπει να σκέφτεται. Κι έτσι ο «κατ” εξοχήν ιερέας» επινοεί την ένδεια, τον θάνατο, τον θανάσιμο κίνδυνο της εγκυμοσύνης, κάθε είδος αθλιότητας, τα γηρατειά, τους μπελάδες, και, κυρίως, την αρρώστια· όλα τα μέσα για τον πόλεμο κατά της επιστήμης. Η ένδεια δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να σκέφτεται… Και όμως -τί τρομερό!- το έργο της γνώσης υψώνεται τεράστιο, ταράζει τον ουρανό, σκορπάει σκοτάδι πάνω στους θεούς. Τί πρέπει να γίνει τώρα; Ο παλιός Θεός επινοεί τον πόλεμο, διαιρεί τους λαούς, τα κανονίζει έτσι ώστε οι άνθρωποι να εκμηδενίζουν ο ένας τον άλλο (οι ιερείς χρειάζονταν πάντα τον πόλεμο…). Ο πόλεμος είναι, μεταξύ άλλων, και χαλαστής της επιστήμης! Απίστευτο! Η γνώση, η απελευθέρωση από τον ιερέα, συνεχίζει να αναπτύσσεται παρά τους πολέμους. Και ο παλιός Θεός παίρνει μια τελευταία απόφαση: «Ο άνθρωπος έχει γίνει επιστημονικός· δεν υπάρχει άλλη λύση, πρέπει να πνιγεί!»…
Η αρχή της Βίβλου περιέχει ολόκληρη την ψυχολογία του ιερέα. Ο ιερέας ξέρει μόνο έναν μεγάλο κίνδυνο: Την επιστήμη, την υγιή σύλληψη του αιτίου και του αποτελέσματος. Η επιστήμη όμως δεν ευδοκιμεί γενικά παρά μόνο κάτω από συνθήκες ευτυχίας· πρέπει να υπάρχει ένα πλεόνασμα χρόνου και πνεύματος, για γίνει εφικτή η «γνώση»… «Επομένως, ο άνθρωπος πρέπει να γίνει δυστυχισμένος» -αυτή ήταν η λογική του ιερέα σε όλες τις εποχές. Μαντεύει κανείς τώρα τί εισήχθηκε, σύμφωνα μ” αυτή τη λογική, για πρώτη φορά στον κόσμο: Η «αμαρτία»… Η έννοια της ενοχής και της τιμωρίας, ολόκληρη η «ηθική τάξη», επινοήθηκε εναντίον της επιστήμης, ενάντιον της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τον ιερέα…. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να κοιτά έξω, δεν πρέπει να κοιτά μέσα στον εαυτό του· δεν πρέπει να κοιτά τα πράγματα με εξυπνάδα και προσοχή, για να μάθει, δεν πρέπει να κοιτά καθόλου· πρέπει να υπόφερει…. Και πρέπει να υποφέρει με τέτοιο τρόπο ώστε να χρειάζεται πάντα τον ιερέα. Κάτω οι γιατροί! Ένας «σωτήρας» χρειάζεται.
Η έννοια της ενοχής και της τιμωρίας, μαζί με το δόγμα της «χάρης», της «λύτρωσης», της «άφεσης» -ψέματα πέρα για πέρα, χωρίς καμιά ψυχολογική πραγματικότητα- επινοήθηκαν για να καταστρέψουν στον άνθρωπο την έννοια των αιτίων· είναι απόπειρα δολοφονίας κατά του αιτίου και του αποτελέσματος! Και δεν είναι μια απόπειρα δολοφονίας με το χέρι, με το μαχαίρι, με την ειλικρίνεια στο μίσος και στην αγάπη! Έχουν γεννηθεί από τα πιο δειλά, τα πιο πονηρά, τα πιο ταπεινά ένστικτα. Απόπειρες ιερέων! Απόπειρες παρασίτων! Βαμπιρισμός ωχρών, υποχθόνιων αιματορουφηχτρών!… Όταν οι φυσικές συνέπειες μιας πράξης δεν είναι πια «φυσικές», αλλά θεωρούνται ότι προκαλούνται από τα εννοιακά φαντάσματα της δεισιδαιμονίας, από τον «Θεό», από τα «πνεύματα», από τις «ψυχές», σαν να ήταν απλώς «ηθικές» συνέπειες, σαν να ήταν ανταμοιβή, τιμωρία, νύξη, μέσα εκπαίδευσης, τότε έχει καταστραφεί η προϋπόθεση της γνώσης, τότε έχει διαπραχθεί το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Για να το πούμε μια φορά ακόμη, η αμαρτία, αυτή η κατ” εξοχήν μορφή αυτοβεβήλωσης του ανθρώπου, επινοήθηκε για να κάνει αδύνατη την επιστήμη, την πνευματική καλλιέργεια, κάθε ανύψωση και ευγένεια του ανθρώπου· ο ιερέας κυριαρχεί μέσω της επινόησης της αμαρτίας…
Στο σημείο αυτό δεν μπορώ να μη κάνω μια ψυχολογία της «πίστης» και των «πιστών» -για να ωφελήσω ακριβώς αυτούς τους τελευταίους. Αν σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν πόσο ανάρμοστο είναι να «πιστεύει» κανείς, που δεν ξέρουν ότι η πίστη είναι σημάδι παρακμής, θρυμματισμένης θέλησης για ζωή, αύριο κιόλας θα το μάθουν. Η φωνή μου αγγίζει ακόμη κι αυτούς που δεν ακούν καλά. Αν δεν κάνω λάθος, φαίνεται πως, μεταξύ των χριστιανών, υπάρχει ένα κριτήριο της αλήθειας που λέγεται η «απόδειξη της ισχύος». «Η πίστη κάνει τους ανθρώπους μακάριους: Άρα είναι αληθής». Εδώ θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει το επιχείρημα ότι το φτιάξιμο μακαρίων ανθρώπων δεν αποδεικνύεται· απλώς το υπόσχονται. Η μακαριότητα έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την «πίστη»· γίνεται κανείς μακάριος επειδή πιστεύει…
Πώς όμως μπορεί να αποδειχτεί αυτό που υπόσχεται ο ιερέας στον πιστό, κάτι που συμβαίνει σ” ένα «επέκεινα» που δεν μπορεί να υποβληθεί σε κανέναν έλεγχο; Η υποτιθέμενη «απόδειξη της ισχύος» δεν είναι λοιπόν κατά βάθος παρά μια ακόμη πίστη, συγκεκριμένα, η πίστη ότι το αποτέλεσμα που περιμένει κανείς από την πίστη θα έρθει οπωσδήποτε. Με μια φράση: «Πιστεύω ότι η πίστη κάνει τους ανθρώπους μακάριους άρα είναι αληθής». Αλλά έτσι φτάνουμε κιόλας στο τέλος. Αυτό το «άρα» είναι ο ίδιος ο παραλογισμός μεταμορφωμένος σε κριτήριο της αλήθειας. Ας δεχτούμε όμως, με κάποια επιείκεια, ότι υπάρχει η απόδειξη ότι η πίστη κάνει τους ανθρώπους μακάριους (όχι απλώς η επιθυμία, ούτε η απλή υπόσχεση από το κάπως ύποπτο στόμα ενός ιερέα). Θα μπορούσε η μακαριότητα -ή, για να χρησιμοποιήσουμε έναν πιο τεχνικό όρο, η ευχαρίστηση- να είναι ποτέ απόδειξη της αλήθειας; Κάτι τέτοιο απέχει τόσο πολύ από την πραγματικότητα που μας παρέχει σχεδόν την απόδειξη του αντιθέτου, ιδίως όταν ανακατεύονται στη συζήτηση γύρω από το ερώτημα «τί είναι αληθινό;» αισθήματα ευχαρίστησης. Η απόδειξη της «ευχαρίστησης» είναι μια απόδειξη «ευχαρίστησης», τίποτε άλλο…
Μια σύντομη επίσκεψη σ” ένα φρενοκομείο δίνει μια αναμφισβήτητη απόδειξη για το ότι η πίστη κάνει τους ανθρώπους μακάριους μόνο σ” ορισμένες περιστάσεις· για το ότι η μακαριότητα δεν μετατρέπει μια παγιωμένη ιδέα σε αληθή ιδέα, και για το ότι η πίστη δεν κινεί βουνά, αλλά υψώνει βουνά εκεί που δεν υπάρχουν. Σίγουρα η επίσκεψη αυτή δεν θα έπειθε έναν ιερέα· γιατί αυτός δεν δέχεται, από ένστικτο, ότι η αρρώστια είναι αρρώστια, ότι το φρενοκομείο είναι φρενοκομείο. Ο Χριστιανισμός χρειάζεται την αρρώστια όπως ο αρχαίος Ελληνισμός χρειάζεται μια υπεραφθονία υγείας. Να κάνεις τους ανθρώπους άρρωστους· αυτός είναι ο αληθινός κρυφός σκοπός ολόκληρου του συστήματος των λυτρωτικών μεθόδων της Εκκλησίας. Και η Εκκλησία η ίδια, δεν είναι το καθολικό φρενοκομείο ως έσχατο ιδεώδες; Η γη ολόκληρη ένα φρενοκομείο; Ο θρήσκος άνθρωπος, έτσι όπως τον θέλει η εκκλησία, είναι ένας τυπικός παρακμιακός· η στιγμή, κατά την οποία μια θρησκευτική κρίση καταλαμβάνει έναν λαό, σφραγίζεται πάντα από μια επιδημία νευρικών παθήσεων· ο «εσωτερικός κόσμος» μοιάζει με τον «εσωτερικό κόσμο» του υπερδιεγερμένου και εξαντλημένου· οι «ανώτερες καταστάσεις», που τοποθετήθηκαν από την Εκκλησία πάνω από την ανθρωπότητα ως οι αξίες όλων των αξιών, είναι επιληπτοειδείς μορφές· μόνο τρελοί και αγύρτες ανακηρύχτηκαν άγιοι από την Εκκλησία «in maiorem dei honorem» (εις δόξαν Θεού)…
Κανείς δεν είναι ελεύθερος να γίνει χριστιανός· κανείς δεν προσηλυτίζεται στον Χριστιανισμό -πρέπει να είναι αρκετά άρρωστος για κάτι τέτοιο… Εμείς οι άλλοι που έχουμε το θάρρος να είμαστε υγιείς και να εκφράζουμε την περιφρόνησή μας, πόσο πρέπει να περιφρονούμε μια θρησκεία που διδάσκει στους ανθρώπους πώς να παρεξηγούν το σώμα· που δεν θέλει να εξαλειφτούν οι δεισιδαιμονίες από τις ψυχές· που μετατρέπει την ανεπαρκή τροφή σε κάτι «αξιόλογο»· που πολεμά την υγεία σαν να “ναι εχθρός, διάβολος, πειρασμός· που φαντάζεται ότι μπορεί κανείς να μεταφέρει μια «τέλεια ψυχή» μέσα στο λείψανο του σώματος, και που βρίσκει, κατά συνέπεια, απαραίτητη τη δημιουργία μιας νέας αντίληψης για την τελειότητα -ένα ωχρό, αρρωστιάρικο, ηλίθια φανατικό ον, την λεγόμενη «αγιότητα». Η αγιότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια σειρά συμπτωμάτων ενός εκπτωχευμένου, νευρικά διαλυμένου, αθεράπευτα φθαρμένου σώματος…
Το χριστιανικό κίνημα, ως ευρωπαϊκό κίνημα, ήταν από την αρχή ένα συλλογικό κίνημα των κάθε λογής ανίκανων και άχρηστων στοιχείων (αυτών που ζητούσαν να αποκτήσουν δύναμη μέσω του Χριστιανισμού). Δεν εκφράζει την κατάπτωση μιας φυλής, αλλά είναι ένα άθροισμα και μια συγκέντρωση μορφών παρακμής που έρχονταν από παντού και αναζητούσαν η μια την άλλη. Ο Χριστιανισμός δεν είναι, όπως πιστεύουν πολλοί, αποτέλεσμα της σήψης της αρχαιότητας, της ευγενούς αρχαιότητας. Η επιστημονική ηλιθιότητα που υποστηρίζει τέτοιες ιδέες ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τη βιαιότητα που θα της άξιζε… Ο Χριστιανισμός είναι η έχθρα του άρρωστου ενστίκτου που στρέφεται εναντίον του υγιούς, εναντίον της υγείας της ίδιας. Καθετί καλοφτιαγμένο, περήφανο, εξαίσιο, η ομορφιά πριν απ” όλα, του κάνει κακό στα μάτια και στα αυτιά… Ο Χριστιανισμός ήταν η μεγαλύτερη συμφορά της ανθρωπότητας ως τώρα.
0 Χριστιανισμός είναι επίσης αντίθετος προς κάθε πνευματική ευρωστία· χριστιανικός Λόγος είναι μόνο ο άρρωστος Λόγος. Ο Χριστιανισμός συμμαχεί με καθετί ηλίθιο, ξεστομίζει κατάρες εναντίον του πνεύματος, εναντίον της ανωτερότητας του υγιούς πνεύματος. Επειδή η αρρώστια ανήκει στην ουσία του Χριστιανισμού, η τυπική χριστιανική κατάσταση, η «πίστη», πρέπει να είναι επίσης μια μορφή αρρώστιας, και κάθε ευθύς, έντιμος, επιστημονικός δρόμος προς την αλήθεια απορρίπτεται από την Εκκλησία επειδή θεωρείται απαγορευμένος δρόμος. Ακόμη και η αμφιβολία είναι αμάρτημα… Η παντελής έλλειψη ψυχολογικής καθαρότητας στον ιερέα -την οποία προδίδουν τα μάτια του- είναι μια συνέπεια της παρακμής. Αρκεί να παρατηρήσει κανείς υστερικές γυναίκες και ραχητικά παιδιά για να καταλάβει, ότι η ενστικτώδης δολιότητα, η ηδονή να λες ψέματα μόνο για να τα πεις, και η ανικανότητα να κοιτάς τους άλλους κατάματα και να περπατάς ίσια, είναι έκφραση της παρακμής. Η «πίστη» σημαίνει «δεν-θέλω-να-μάθω» τί είναι αληθινό.
Ο ιερέας των δύο φύλων, είναι ψεύτης ακριβώς επειδή είναι άρρωστος· το ένστικτό του απαιτεί να μη παραχωρηθούν ποτέ στην αλήθεια τα δικαιώματα της. «Ό,τι προκαλεί αρρώστια είναι καλό· ό,τι βγαίνει μέσα από την πληρότητα, από την αφθονία, από τη δύναμη, είναι κακό» -έτσι σκέφτεται ο πιστός. Μπορώ να καταλάβω αμέσως αν κάποιος είναι προορισμένος για θεολόγος από το αν δεν έχει άλλη εκλογή παρά να πει ψέματα. Ένα άλλο διακριτικό σημείο του θεολόγου είναι η ανικανότητα του για φιλολογία. Αυτό που εννοείται εδώ με τη λέξη φιλολογία είναι η τέχνη να διαβάζεις καλά, να μπορείς να ξεχωρίζεις τα γεγονότα, χωρίς να τα παραποιείς με ερμηνείες, χωρίς να χάνεις την προσοχή, την υπομονή και τη λεπτότητα στην προσπάθεια σου να τα κατανοήσεις… Ο τρόπος με τον οποίο ένας θεολόγος ερμηνεύει, στο Βερολίνο ή στη Ρώμη, έναν «στίχο της Αγίας Γραφής» ή ένα γεγονός -λόγου χάρη μια νίκη των στρατευμένων της πατρίδας κάτω από το φως των «Ψαλμών» του Δαβίδ- είναι πάντα τόσο θρασύς που κάνει έξω φρενών τον φιλόλογο…
Η ανάγκη για πίστη, για κάποιο είδος ανεπιφύλακτου «Ναι» ή «Όχι», είναι μια ανάγκη που γεννιέται από την αδυναμία. Ο άνθρωπος της πίστης, ο «πιστός» κάθε είδους, είναι αναγκαστικά ένας εξαρτώμενος άνθρωπος· ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να βάλει τον εαυτό ως σκοπό, ένας άνθρωπος που δεν μπορεί καθόλου να βάλει κάποιον σκοπό από μόνος του. Ο «πιστός» δεν ανήκει στον εαυτό του, μπορεί μόνο να είναι ένα μέσο, πρέπει να χρησιμοποιείται, έχει ανάγκη να υπάρχει κάποιος που να τον χρησιμοποιεί. Το ένστικτό του αποδίδει τη μεγαλύτερη τιμή σε μια ηθική αποκήρυξης του εαυτού του· όλα τον πείθουν να ακολουθήσει αυτήν την πορεία: Η σύνεση του, η πείρα του, η κενοδοξία του. Κάθε είδος πίστης είναι μια έκφραση αυτοαποκήρυξης, αυτοαποξένωσης… Ο πιστός δεν είναι ελεύθερος να έχει επίγνωση των ερωτημάτων του «αληθούς» και του «αναληθούς»· η ακεραιότητα θα ήταν στην περίπτωση αυτή καταστροφή του. Η παθολογική εξάρτηση της οπτικής τους, μετατρέπει τους πιστούς σε φανατικούς…
Καταδικάζω τον Χριστιανισμό. Εγείρω εναντίον του Χριστιανισμού τη δριμύτερη κατηγορία που δέχτηκε ποτέ. Είναι για μένα η πιο μεγάλη διαφθορά που μπορεί να διανοηθεί το ανθρώπινο μυαλό. Ήθελε να είναι η πιο μεγάλη διαφθορά που μπορεί να φανταστεί κανείς. Η χριστιανική εκκλησία δεν άφησε τίποτε άθικτο με τη διαφθορά της· μετάτρεψε κάθε αξία σε μη αξία, κάθε αλήθεια σε ψέμα, κάθε ακεραιότητα σε ποταπότητα της ψυχής. Ας τολμήσει κανείς να μου μιλήσει για τα «ανθρωπιστικά» της αγαθά! Η εξάλειψη μιας συμφοράς ήταν αντίθετη προς τη βαθιά χρησιμοθηρία της· ζούσε από τη συμφορά, δημιουργούσε τη συμφορά για να διαιωνίσει τον εαυτό της… Το σαράκι της αμαρτίας, για παράδειγμα· αυτήν την συμφορά έδωσε πρώτα πρώτα η εκκλησία στην ανθρωπότητα! Η «ισότητα ψυχών μπροστά στον Θεό», αυτή η ψευτιά, αυτό το πρόσχημα για το μίσος όλων των αποβρασμάτων, αυτή η εκρηκτική ύλη μιας έννοιας που κατάληξε να γίνει επανάσταση, σύγχρονη ιδέα, και η αρχή της παρακμής ολόκληρης της τάξης της κοινωνίας, είναι χριστιανικός δυναμίτης… Τα «ανθρωπιστικά» αγαθά του Χριστιανισμού! Να δημιουργείς μεσ” από την «humanitas» (την ιδιότητα να είσαι άνθρωπος) μια αυτοαντίφαση, μια τέχνη αυτοβεβήλωσης, μια θέληση για ψέματα με οποιοδήποτε τίμημα, μια αποστροφή, μια περιφρόνηση για όλα τα καλά και τίμια ένστικτα! Αυτά είναι μερικά από τα αγαθά του Χριστιανισμού! Ο παρασιτισμός, η μοναδική πρακτική της Εκκλησίας, που ρουφάει, με το ιδανικό της αναιμικότητας, της «αγιότητας», όλο το αίμα, όλη την αγάπη, όλη την ελπίδα για ζωή· το επέκεινα, ως θέληση για άρνηση κάθε πραγματικότητας· ο σταυρός, ως αναγνωριστικό σημάδι για την πιο υποχθόνια συνωμοσία που υπήρξε ποτέ εναντίον της υγείας, της ομορφιάς, ο,τιδήποτε καλοφτιαγμένου, εναντίον του θάρρους, του πνεύματος, της καλοσύνης της ψυχής, εναντίον της ίδιας της ζωής…
Θέλω να γράψω σ” όλους τους τοίχους, όπου υπάρχουν τοίχοι, αυτήν την αιώνια κατηγορία εναντίον του Χριστιανισμού· έχω γράμματα για να κάνω ακόμη και τους τυφλούς να δουν… Ονομάζω τον Χριστιανισμό μοναδική μεγάλη μάστιγα, μοναδική μεγάλη εσωτερική διαφθορά, μοναδικό μεγάλο ένστικτο εκδίκησης, που δεν βρίσκει μέσο αρκετά δηλητηριώδες, αρκετά ύπουλο, αρκετά υποχθόνιο, αρκετά ποταπό. Τον ονομάζω μοναδικό και αθάνατο στίγμα της ανθρωπότητας… Και ο χρόνος μετριέται από την καταραμένη μέρα από την οποία άρχισε τούτη η συμφορά -από την πρώτη μέρα του Χριστιανισμού! Γιατί να μη τον μετρούμε από την τελευταία μέρα του Χριστιανισμού; Γιατί όχι από σήμερα; Επαναξιολόγηση όλων των αξιών!
Πηγή: Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο Αντίχριστος» (ή «Αντιχριστιανός») του Γερμανού φιλόσοφου Φρίντριχ Νίτσε

Πότε οι ήρεμοι άνθρωποι γίνονται βίαιοι;


Όλο και πληθαίνουν τα περιστατικά βίας που ασκούν καθημερινοί,ήρεμοι άνθρωποι. Χωρίς κάποια ψυχοπαθολογική αιτία να κρύβεται από πίσω φιλήσυχα άτομα καταφεύγουν σε επιθετικές συμπεριφορές κι ακραίες καταστάσεις. Πότε και για ποιούς λόγους εκδηλώνεται μια τέτοια βία των "φυσιολογικών" ανθρώπων; Υπάρχουν λύσεις;

Πότε οι ήρεμοι άνθρωποι γίνονται βίαιοι;Υπάρχουν οι εξής βασικές προϋποθέσεις που παράγουν βίαιες τάσεις στον άνθρωπο:
 
- η συσσώρευση του στρες από γεγονότα που δεν μπορεί να διαχειριστεί,
- η αίσθηση της έλλειψης κατανόησης στο προσωπικό του θέμα, που    το προκληθέν στρες το "σπρώχνει" σε αυτιστικά επίπεδα με "μοναδικά  χαρακτηριστικά" και έτσι καθίσταται το πρόβλημα "μοναδικό" σε    σχέση με αυτά των άλλων,
- η ματαίωση των προσδοκιών του και των πλάνων ζωής του,
- η αίσθηση "αδικίας" είτε είναι δικαιολογημένη, είτε όχι,
- η αδυναμία να βρει βιώσιμες διεξόδους και σαν αποτέλεσμα ο άνθρωπος αισθάνεται εγκλωβισμένος, παγιδευμένος,
- η "άμυνα" σε πραγματικούς ή φαντασιωσικούς διώκτες του,
- η αίσθηση προσωπικής αποτυχίας τόσο να αποτρέψει μια κατάσταση, όσο και να βρει λύσεις.
 
Εδώ είναι σημαντική και η πιθανή κατάρρευση ή απαξίωση του υποστηρικτικού οικογενειακού, κοινωνικού ή ιδεολογικού πλαισίου και προτύπων.
 
Οι επιλογές του ανθρώπου και ανάλογα με την ψυχική συγκρότηση είναι να παραιτηθεί μέσω Κατάθλιψης, ή να αντιδράσει έντονα δια του αντιθέτου στα στρεσογόνα ερεθίσματα. Η τρίτη ευκταία επιλογή (η μετουσίωση του στρες) απαιτεί μεγάλου βαθμού ωριμότητα, που σπάνια χαρακτηρίζει τον σύγχρονο άνθρωπο.
 
Είναι σημαντικό επίσης να αναγνωρίσουμε ότι ο σημερινός άνθρωπος έχει γαλουχηθεί στην Βία μέσω των ΜΜΕ ή των σύγχρονων μορφών "διασκέδασης", η Βία έχει νομιμοποιηθεί σε κάποιες περιπτώσεις (πόλεμοι στο Ιράκ), ενώ έχουν δαιμονοποιηθεί σε άλλες (τρομοκρατία), αλλά όμως είναι πανταχού παρούσα.
 
Η τηλεόραση, τα βιντεοπαιγνίδια των περισσοτέρων ειδών και ευρέως ηλικιακού φάσματος χρηστών, αλλά ακόμα και οι καθημερινές ειδήσεις σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, καθώς και στην τηλεόραση και ραδιόφωνο, μας πληροφορούν συνέχεια για την Βία και έτσι, χωρίς φυσικά ευθέως να την νομιμοποιούν, μας καθιστούν απαθείς συμμέτοχους σε αυτήν και σιγά-σιγά μας εθίζουν στην ύπαρξη της.
 
Η έλλειψη ουσιαστικής Παιδείας και συγκρότησης της προσωπικότητας, δεν ολοκληρώνουν την ωρίμανση του ενήλικα, που λειτουργώντας αποκλειστικά ανταγωνιστικά (το πρότυπο της σημερινής Κοινωνίας), καταλήγει να μην μπορεί να μετουσιώσει την αρνητική του ενέργεια και την διοχετεύει τελικώς σε Βία, ειδικά όταν αισθάνεται ο ίδιος θύμα μιας Βίας που νιώθει να του εξασκείται (σε πραγματικό ή φαντασιωσικό επίπεδο).
Η ακραία μορφή Βίας είναι η ανθρωποκτονία και η αυτοκτονία.
 
Με δεδομένο λοιπόν ότι η χαρακτηριολογική εξέλιξη του ανθρώπου σπάνια τον οδηγεί σε ωρίμανση, μέσω υιοθέτησης ώριμων μηχανισμών άμυνας στο στρες (η λεγόμενη "μετουσίωση"), επικρατούν άλλοι ανώριμοι μηχανισμοί, που αρκετοί από αυτούς καταλήγουν σε βίαιη εκ φόρτιση συναισθημάτων.
 
Στην καλύτερη περίπτωση θα βιώσει μια ψυχολογική κατάρρευση (σωματοποίηση, αντιδραστική κατάθλιψη, ψυχαναγκασμούς) και στην χειρότερη θα ενεργοποιήσει παλινδρομώντας, τα πλέον ανώριμα χαρακτηριστικά του (μεταξύ αυτών και της παράνοιας), που ενδεχομένως θα τον οδηγήσουν σε βίαιες ή ακραίες εκδηλώσεις.
 
Λύσεις: Όλα ξεκινούν από την Παιδεία (για να μάθει το παιδί εκτός από γράμματα και τρόπους διαχείρισης της ματαίωσης των επιθυμιών του, αλλά και νηφάλιας αντιμετώπισης των στρεσογόνων και ψυχοπιεστικών παραγόντων) και επεκτείνονται στον αυξημένο βαθμό συμμετοχικότητας στις εξελίξεις.
 
Όταν λοιπόν σήμερα ο Πολίτης νιώθει ότι αγνοείται επιδεικτικά η άποψη του, το πρόβλημα του, οι θέσεις του και έχει προδοθεί η εμπιστοσύνη του (μέσω της ασυνέπειας των πολιτικών), τότε, και ανάλογα με τον βαθμό ωρίμανσης του, ενδεχομένως θα βιώσει έντονη οργή, άρση αναστολών, "εσωτερική νομιμοποίηση" των βίαιων συναισθημάτων του και τέλος θα μπορούσε όλο αυτό να του οπλίσει το χέρι. 
 
Με τα ανωτέρω επιχειρούμε να ερμηνεύσουμε και όχι να δικαιολογήσουμε ή να νομιμοποιήσουμε την Βία. Το βέβαιο είναι ότι τα οφέλη της Βίας μακράν υπολείπονται της βλάβης που αυτή προκαλεί.