Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

ΑΙΣΧΥΛΟΣ - Ἀγαμέμνων (1481-1529)

ΧΟ. ἦ μέγαν οἴκοις τοῖσδε [στρ. γ]
δαίμονα καὶ βαρύμηνιν αἰνεῖς,
φεῦ φεῦ, κακὸν αἶνον
ἀτηρᾶς τύχας ἀκόρεστον·
1485 ἰὼ ἰὴ διαὶ Διὸς
παναιτίου πανεργέτα·
τί γὰρ βροτοῖς ἄνευ Διὸς τελεῖται;
τί τῶνδ᾽ οὐ θεόκραντόν ἐστιν;

— ἰὼ ἰὼ βασιλεῦ βασιλεῦ, [ἐφύμν. β]
1490 πῶς σε δακρύσω;
φρενὸς ἐκ φιλίας τί ποτ᾽ εἴπω;
κεῖσαι δ᾽ ἀράχνης ἐν ὑφάσματι τῷδ᾽
ἀσεβεῖ θανάτῳ βίον ἐκπνέων,
ὤμοι μοι, κοίταν τάνδ᾽ ἀνελεύθερον
1495 δολίῳ μόρῳ δαμεὶς ‹δάμαρτος›
ἐκ χερὸς ἀμφιτόμῳ βελέμνῳ.

ΚΛ. αὐχεῖς εἶναι τόδε τοὔργον ἐμόν·
μὴ δ᾽ ἐπιλεχθῇς
Ἀγαμεμνονίαν εἶναί μ᾽ ἄλοχον.
1500 φανταζόμενος δὲ γυναικὶ νεκροῦ
τοῦδ᾽ ὁ παλαιὸς δριμὺς ἀλάστωρ
Ἀτρέως χαλεποῦ θοινατῆρος
τόνδ᾽ ἀπέτεισεν,
τέλεον νεαροῖς ἐπιθύσας.

ΧΟ. ὡς μὲν ἀναίτιος εἶ [ἀντ. γ] 1505
τοῦδε φόνου τίς ὁ μαρτυρήσων;
πῶ πῶ; πατρόθεν δὲ
συλλήπτωρ γένοιτ᾽ ἂν ἀλάστωρ.
βιάζεται δ᾽ ὁμοσπόροις
1510 ἐπιρροαῖσιν αἱμάτων
μέλας Ἄρης, ὅποι δίκαν προβαίνων
πάχνᾳ κουροβόρῳ παρέξει.

— ἰὼ ἰὼ βασιλεῦ βασιλεῦ, [ἐφύμν. β]
πῶς σε δακρύσω;
1515 φρενὸς ἐκ φιλίας τί ποτ᾽ εἴπω;
κεῖσαι δ᾽ ἀράχνης ἐν ὑφάσματι τῷδ᾽
ἀσεβεῖ θανάτῳ βίον ἐκπνέων,
ὤμοι μοι, κοίταν τάνδ᾽ ἀνελεύθερον
δολίῳ μόρῳ δαμεὶς ‹δάμαρτος›
1520 ἐκ χερὸς ἀμφιτόμῳ βελέμνῳ.

ΚΛ. [οὔτ᾽ ἀνελεύθερον οἶμαι θάνατον
τῷδε γενέσθαι.]
οὐδὲ γὰρ οὗτος δολίαν ἄτην
οἴκοισιν ἔθηκ᾽;
1525 ἀλλ᾽ ἐμὸν ἐκ τοῦδ᾽ ἔρνος ἀερθέν,
† τὴν πολύκλαυτόν τ᾽ Ἰφιγενείαν,
ἄξια δράσας, ἄξια πάσχων,
μηδὲν ἐν Ἅιδου μεγαλαυχείτω,
ξιφοδηλήτῳ
θανάτῳ τείσας ἅπερ ἔρξεν.

***
ΧΟΡΟΣ
Μεγάλο, αλήθεια, δαίμονα μελέτησες
και βαρυσύντυχο γι᾽ αυτά τα σπίτια·
κακιά και μαύρη μοίρα θύμισες,
αλίμονο, κι αχόρταγη στο κρίμα.
Αχ! Αχ! κι είν᾽ όλα από θεού βουλή
κι είν᾽ όλα από θεού το χέρι,
γιατί δεν είναι τίποτα στον άνθρωπο
χωρίς του Δία το θέλημα να γένει.

Αχ! αλίμονο, αλίμονο,
βασιλιά μου καλέ,
1490 και πώς να σε κλάψω και τί να σου πω
από μέσ᾽ απ᾽ τη δόλια καρδιά μου;
μες σ᾽ αυτά της αράχνης τα δίχτυα γερτός
τη ζωή σου με θάνατον άνομο χάνεις.

Αλίμονό μου, ποιός σου μέλλονταν
θάνατος που δε σου ᾽πρεπε·
θάνατος δολερός σε δάμασε
απ᾽ της γυναίκας σου το χέρι
με δίκοπο μαχαίρι!

ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ
Πως δικιά μου είναι η πράξη επιμένεις να λες;
όμως βγάλ᾽ το απ᾽ το νου σου· πως είμαι μην πεις
του Αγαμέμνονα τάχα η γυναίκα·
1500 τη μορφή της γυναίκας αυτού του νεκρού
ο δριμύς ο Αλάστορας πήρε ο παλιός
του απανθρώπου δείπνου του Ατρέα
και θυσία άντρα τέλειο πρόσφερε αυτόν,
τα σφαγμένα του βρέφη εκδικώντας.

ΧΟΡΟΣ
Πως είσαι καθαρή απ᾽ αυτό το φόνο,
ποιός θα βρεθεί και θα το μαρτυρήσει;
Πώς; πώς; μα ίσως και χέρι να᾽ δωσε
της γενεάς ο Αλάστορας ο αρχαίος·
και δρόμο ανοίγει χύνοντας
1510 το γαίμα το συγγενικό ποτάμι·
ο Άρης ο μαύρος, για το ανόσιο
το παιδοφάγωμα δίκη να πάρει.

‹Αχ! αλίμονο, αλίμονο,
βασιλιά μου καλέ,
και πώς να σε κλάψω και τί να σου πω
από μέσ᾽ απ᾽ τη δόλια καρδιά μου;
μες σ᾽ αυτά της αράχνης τα δίχτυα γερτός
τη ζωή σου με θάνατον άνομο χάνεις.

Αλίμονό μου, ποιός σου μέλλονταν
θάνατος που δε σου ᾽πρεπε·
θάνατος δολερός σε δάμασε
απ᾽ της γυναίκας σου το χέρι
1520 με δίκοπο μαχαίρι!›

ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ
Μα ούτ᾽ ακόμα να λες πως δεν του ᾽πρεπε αυτή
του θανάτου που του έλαχε η μοίρα·
μη δεν έμπασε τάχα κι αυτός δολερή
συμφορά μες σε τούτα τα σπίτια;
Μα δικό του βλαστάρι, δικό μου παιδί,
την πολύκλαυτη την Ιφιγένεια,
αν ό,τι της έκαμε βρήκε κι αυτός,
ας μην το καυχιέται στον Άδην, αφού
με θανάτου σπαθί
το ξεπλέρωσε ό,τι έπραξε πρώτος.

Μην κλειδώνεις την ψυχή σου

Οι πόρτες που συναντάς στην πορεία της ζωή σου δεν είναι πάντα ανοιχτές. Ερμητικά κλειστές πόρτες φυλάγουν έρημους ανθρώπους. Προσφέρουν ασφάλεια, προστασία, ζεστασιά σε ανθρώπους εσωτερικά ψυχρούς και παγωμένους, απροστάτευτους της τύχης ή «της επιλογής» -ο καθένας έχει τη δική του κοσμοθεωρία.

Ξέρεις, θα πρέπει να είσαι ευγνώμων για τις κλειστές πόρτες που προσπερνάς βιαστικά στη ζωή σου. Οι πόρτες απλά ανοίγουν -τα τείχη χρειάζεται να σπάσουν. Οι πόρτες κλείνουν μια φορά -τα τείχη χτίζονται αργά, εξαναγκαστικά, σχεδόν βασανιστικά, πάνω στο πτώμα της χαμένης αθωότητας και με στέγη την ενοχή. Οι πόρτες κλειδώνουν και ξεκλειδώνουν, και οι άνθρωποι ξεκλειδώνουν, αρκεί να βρεθεί το σωστό κλειδί.

Έχω την αίσθηση ότι ποτέ οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρθηκαν να σπάσουν τείχη. Είναι στη φύση μας να ζητάμε το φευγαλέο, το άπιαστο, το λίγο «καλύτερο» από το προηγούμενο. Όχι όμως το ανύπαρκτο. Πρέπει να βλέπεις κάτι να απομακρύνεται από εσένα για να το ψάξεις ύστερα. Να το βλέπεις να φεύγει για να τρέξεις πίσω του. Και αν κάτι φεύγει σημαίνει ότι πράγματι κάποτε υπήρξε. Αν μη τι άλλο, πριν φύγει, έχεις ήδη δει μέσα του, έχεις αγγίξει τις άκαμπτες γωνίες του, διαισθάνεσαι ότι πίσω από το σκληρό παρουσιαστικό κρύβεται μια ψυχή παιδική.

Αν δεν είναι θιγμένος εγωισμός, μην το σκέφτεσαι καθόλου. Έχεις τα κλειδιά στη τσέπη και την άνοιξη στη ψυχή. Άνοιξε πόρτες κλειδωμένες, ξεκλείδωσε τη -για χρόνια κλειστή σου- ψυχή. Κανείς δεν ξέρει την ευτυχία σου, γιατί κανείς δε μπορεί να τη νιώσει! Άφησε το ένστικτο να σε οδηγήσει, και όπου σε πάει, ξέρει καλύτερα από τον καθένα.

Όταν πλησιάζω απομακρύνεσαι, όταν απομακρύνομαι, πλησιάζεις

Θυμάσαι πώς γνωριστήκαμε; Θυμάσαι πώς ευθυγραμμίστηκαν οι πλανήτες, τέτοιες μέρες περίπου πριν ένα χρόνο, κι έβαλαν τον έναν στη ζωή του άλλου; Θυμάσαι πώς η μοίρα έπλεξε με τόση μαεστρία τα νήματα της ζωής μας, ώστε να μπλεχτούν; Μα τι ρωτάω, ο τρελός, σίγουρα θυμάσαι.

Τέτοια γνωριμία, μωρό μου, δεν ξεχνιέται. Όταν συμβαίνουν τόσα πράγματα «τυχαία» κι απ’ το πουθενά γνωρίζεις τον άνθρωπό σου, δε γίνεται να το σβήσεις απ’ τα κιτάπια του μυαλού, όσο και να προσπαθήσεις. Θα θυμάσαι, εξάλλου, σίγουρα, πως η γνωριμία μας, αποτέλεσε τη μόνιμη ιστορία των φίλων μας. Σημείο συζήτησης κάθε φορά στις παρέες και προτροπή προς εμένα, που ξέρουν όλοι πόσο λατρεύω το γράψιμο, να το κάνω κινηματογραφικό σενάριο.

Σήμερα διαφωνούμε σε πολλά. Αν σε κάτι συμφωνούμε, όμως, είναι πως η μοίρα επέλεξε να μας φέρει σε επαφή. Δε χρειάζεται να σε ρωτήσω για να μου το επιβεβαιώσεις, δε χρειάζεται να ακούσω τα χείλη σου να το λένε. Γνωρίζω πως το σκέφτεσαι και το ξέρεις πολύ καλά. Μπορούν, ακόμα, να το επιβεβαιώσουν εκείνα τα καθίσματα στο λεωφορείο κι όλοι οι γνωστοί-άγνωστοι καθημερινοί συνεπιβάτες μας.

Το σύμπαν συγχρονίστηκε με τέτοιο τρόπο, ώστε εμείς οι δύο να έρθουμε σε επαφή, που η συνέχεια σε όλες τις πτυχές μας δεν είχε περιθώριο να διαφέρει. Ήταν κι αυτή σε απόλυτη σύμπνοια. Η άμεση εξοικείωση, η συγκατοίκηση, οι συζητήσεις του μυαλού που λάμβαναν μέρος μόνο με ένα βλέμμα, η ταύτιση στις κινήσεις. Σαν ένα άριστα παιγμένο μουσικό κομμάτι.

Κι όταν το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και στην περίπτωσή μας, όπως εξάλλου έλεγες το «για πάντα» είναι ουτοπικό, θα μπορούσαμε να διαφέρουμε; Ήταν δυνατόν εμείς να μην ενσωματώσουμε τους ρόλους μας με απόλυτη επιτυχία; Γιατί, είναι δεδομένο πως για ρόλους πρόκειται, ενός καλοπαιγμένου θεατρικού που το βαφτίσαμε «χωρισμό». Πώς θα υστερούσαμε εκεί, αφού πάντα ήμασταν τόσο απόλυτα ταυτισμένοι.

Βέβαια, πλέον το «καθήκον» μας επίτασσε διαφορετικούς ρόλους. Ή μάλλον, για να το διατυπώσω ορθότερα, μας επίτασσε ρόλους αντίθετους. Πλέον, ο μουσικός σκοπός και το σενάριο που οφείλουμε να ακολουθήσουμε δεν είναι αυτό της απόλυτης σύμπνοιας, των ίδιων βημάτων επί σκηνής και της ίδιας κατεύθυνσης. Πλέον, ο καθένας θα πρέπει να δρα διαφορετικά απ’ τον άλλον. Όταν πλησιάζω απομακρύνεσαι. Όταν απομακρύνομαι, πλησιάζεις.

Ξέρεις, ποιο είναι το μαγικό, όμως; Ακόμα και σ’ αυτήν την αέναη, απ’ την ημέρα του χωρισμού μας, αντίθετη κίνηση, είμαστε απόλυτα συγχρονισμένοι. Δεν αλλάξαμε εμείς. Δε χάθηκε η σύνδεση που έχουμε. Απλά, ο εσωτερικός μας μαέστρος άλλαξε σκοπό. Επί του παρόντος, καλούμαστε ο ένας να κινείται αντίρροπα του άλλου.

Αυτή είναι η μαγεία μας. Ταυτιστήκαμε τόσο πολύ στην κοινή μας πορεία, αλλά και στην πορεία που ακολούθησε ο καθένας μόνος του. Η μοίρα, που έφερε τόσο απρόσμενα τον έναν στη ζωή του άλλου, δεν αντέχει να μας έχει χώρια και κάθε τόσο βρίσκει κάτι, ώστε τα νήματα μας να ακουμπάνε ξανά. Δεν αφήνει τον έναν να αποχωρήσει απ’ το μαγνητικό πεδίο του άλλου.

Από εκεί πηγάζει κι η απόλυτη σιγουριά μου, πως στην ιστορία μας δεν έχει γραφτεί ακόμα το τελευταίο κεφάλαιο. Δεν ξέρω ποιο θα είναι και πώς θα διαδραματιστεί ο επίλογος. Δυστυχώς, μέχρι στιγμής, δεν έχω πρόσβαση στον σκηνοθέτη και στον μαέστρο, ώστε να τους υπαγορεύσω ποιος θα είναι ο επόμενος σκοπός που θα κληθούμε να χορέψουμε.

Ξέρω, όμως, πως τόση αρμονία στο χώρο, στις ψυχές και στο μυαλό δε βρίσκεται κάθε μέρα. Βασικά, έχει τόσες πιθανότητες να συμβεί όσες και δύο άνθρωποι που κάθονται δίπλα-δίπλα σε ένα λεωφορείο μια μέρα, μετά από τρεις μήνες να αποκαλούν το ίδιο σπίτι, σπίτι τους. Εξ αρχής, αυτές ήταν οι πιθανότητές μας. Με αυτές ποντάραμε. Στην αρχή κερδίσαμε, μετά χάσαμε. Σε όλα, όμως, στο ποντάρισμα, στις νίκες, στις ήττες, στις χαρές και στις απογοητεύσεις, δώσαμε σάρκα κι οστά εναρμονισμένοι.

Ανυπομονώ, λοιπόν, για το επόμενο κεφάλαιό μας, για τον επόμενο σκοπό που θα ακολουθήσουμε μαζί, ευελπιστώντας ταυτόχρονα να είναι αυτός που θα μπλέξει εκ νέου, ίσως και με αδιαίρετο πλέον τρόπο, τα νήματα της ζωής μας.

Ο σεξουαλικός πόθος είναι πόθος για ολοκληρωτική κυριαρχία πάνω στο πνεύμα και το σώμα του άλλου

Ο Irvin David Yalom (Ίρβιν Γιάλομ) είναι επίτιμος καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Στάνφορντ των ΗΠΑ. Μαθητής και συνεργάτης του Rollo May, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους, εν ζωή, εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής στην ψυχιατρική και είναι συγγραφέας του εγκυρότερου και πληρέστερου εγχειριδίου υπαρξιακής ψυχοθεραπείας.
 
-Πρέπει να είσαι έτοιμος να καείς στην ίδια σου τη φλόγα: πώς να ξαναγεννηθείς αν δεν γίνεις πρώτα στάχτη; (Τάδε έφη Ζαρατούστρα)
-Αν μια γυναίκα χαίρεται τη συντροφιά ενός άντρα, γιατί να μην τον πάρει από το μπράτσο και να μην του ζητήσει να τον συνοδέψει; Αυτή η γυναίκα ανήκει σε άλλο είδος. Αυτή η γυναίκα ήταν ελεύθερη!   
-«Για μένα η λέξη «καθήκον» είναι βαριά και καταπιεστική. Έχω συνοψίσει τα καθήκοντά μου σε ένα μόνο – να διαιωνίσω την ελευθερία μου. Ο γάμος και η κατοχή και η ζήλια που τον περιβάλλουν, υποδουλώνουν το πνεύμα. Δεν θα με εξουσιάσουν ποτέ. Ελπίζω γιατρέ, να έρθει μια εποχή όπου άντρες και γυναίκες δεν θα τυραννιούνται ο καθένας απ΄τις αδυναμίες του άλλου.»
-Ο άνθρωπος αναπτύσσει τα φυσικά του χαρίσματα μόνο μέσα από το συναγωνισμό.
–Κανείς δεν επιθυμεί, πιστεύει, να βοηθήσει τον άλλον: αντίθετα, οι άνθρωποι 'θελαν μόνο να κυριαρχούν και να αυξάνουν την εξουσία τους.
-«Ναι, το ξέρω πως ο κόσμος δεν χαμογελάει σε μια γυναίκα και δυο άντρες που ζουν αγνά μαζί Αλλά είμαστε ιδεαλιστές με ελεύθερη σκέψη, που απορρίπτουν τους κοινωνικά επιβεβλημένους περιορισμούς. Πιστεύουμε στην ικανότητα να δημιουργούμε οι ίδιοι τις ηθικές δομές μας».
-Να ανακαλύψεις χαραυγές και χρυσές ευκαιρίες, ν΄ αγαπήσεις μια πλούσια γενναία ψυχή: όλοι τα έχουμε ανάγκη αυτά σκέφτηκε, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας.
-«Λοιπόν, ανακαλύψαμε ότι όταν επιστρέφει στην ίδια την πηγή ενός συμπτώματος και μου περιέγραφε τα πάντα, τότε το σύμπτωμα εξαφανιζόταν από μόνο του – χωρίς να χρειάζεται καμία υπνωτική υποβολή-»
-Η χαρά να σε παρατηρούν ήταν τόσο βαθιά που ο Μπρόϊερ πίστευε ότι ο αληθινός πόνος των γηρατιών, του πένθους, του να ζεις αφού οι φίλοι σου έχουν πεθάνει, ήταν η απουσία εξονυχιστικής παρατήρησης – η φρίκη του να ζεις μια ζωή που δεν την παρατηρεί κανείς.
-...« Ίσως η εμπιστοσύνη στον Θεό να είναι η δική του επιλογή!» «Αυτό δεν αποτελεί επιλογή ενός άντρα. Δεν είναι η ανθρώπινη επιλογή, αλλά μια προσπάθεια ν΄αδράξουμε μια ψευδαίσθηση έξω απ΄τον εαυτό σου. Μια τέτοια επιλογή, η επιλογή του άλλου, του υπερφυσικού, πάντοτε σε αποδυναμώνει. Πάντα κάνει τον άνθρωπο μικρότερο απ΄ αυτό που είμαστε!»
-Δεν είναι η αλήθεια ιερή, ιερή είναι η αναζήτηση της αλήθειας του καθενός μας! Μπορεί να υπάρχει πιο ιερή πράξη από την αυτοαναζήτηση;
-Πάντα ένιωθα ότι η τελική ανταμοιβή των νεκρών είναι ότι δεν θα ξαναπεθάνουν!- Νίτσε
-Ο θάνατός μας μας ανήκει. Κι ο καθένας μας θα ‘πρεπε να τον εκπληρώνει με τον δικό του τρόπο.- Νίτσε
-Η αποκάλυψη του εαυτού σου σε κάποιον άλλο είναι προανάκρουσμα της προδοσίας σε κάνει ν΄ αρρωσταίνεις, έτσι δεν είναι;
-Η γεύση του θανάτου στο στόμα μου μου έδινε προοπτική και θάρρος. Το θάρρος να είμαι ο εαυτός μου, αυτό είναι σημαντικό.
-Ίσως εγώ και το σώμα μου να έχουν οργανώσει μια συνωμοσία πίσω απ΄ την πλάτη του ίδιου μου του νου.
-Οι μεγάλοι διανοητές πάντα επιλέγουν τη συντροφιά του εαυτού τους και σκέφτονται τις δικές τους σκέψεις, ανενόχλητοι από τον όχλο.
-Θ’ ανακαλύψετε ότι κανείς ποτέ δεν έχει ως αποδέκτη τον εαυτό μας κάθε προσφορά είναι αντιπροσφορά, κάθε αγάπη είναι αγάπη του εαυτού μας.
-Όλοι βαριούνται το ίδιο φαΐ συνέχεια. Νομίζω, Γιόζεφ, ότι για κάθε όμορφη γυναίκα που υπάρχει, υπάρχει και κάποιος ταλαίπωρος που έχει κουραστεί να την κουτουπώνει!
-Πως να ομολογήσει ότι στοιχημάτισε ολόκληρη τη ζωή του, μόνο για να ανακαλύψει ότι το τελικό κέρδος δεν ήταν εντέλει του γούστου του;
-«Ίσως» είπε ο Νίτσε, «ο άντρας μόνο όντας άντρας ελευθερώνει τη γυναίκα μέσα σε μια γυναίκα»
–Ευτελείς σκέψεις διηθούν το μυαλό του σαν μύκητες. Στο τέλος θα σαπίσουν το σώμα του. Καθώς έφευγε σήμερα, τον ρώτησα τί θα έβλεπε, αν δεν τον τύφλωναν τα ασήμαντα.
-Φόβοι δεν γεννιούνται στο σκοτάδι. Αντίθετα, είναι μάλλον σαν τ΄ αστέρια – βρίσκονται πάντα εκεί, αλλά τους κρύβει η λάμψη της ημέρας.
-Έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που αντιπαθούν τον εαυτό τους και προσπαθούν να το διορθώσουν πείθοντας πρώτα άλλους να έχουν καλή γνώμη για αυτούς. Μόλις γίνει αυτό, τότε αρχίζουν να έχουν κι οι ίδιοι καλή γνώμη για τον εαυτό τους. Αλλά αυτή είναι ψεύτικη λύση, είναι υποταγή στην αυθεντία των άλλων. Το καθήκον σας είναι να αποδεχτείτε τον εαυτό σας– όχι να βρείτε τρόπους να κερδίσετε τη δική μου αποδοχή.
-Ο σεξουαλικός πόθος είναι, κατά βάθος, πόθος για ολοκληρωτική κυριαρχία πάνω στο πνεύμα και το σώμα του άλλου.
-Δεν οφείλουμε να δημιουργήσουμε– δεν οφείλουμε να γίνουμε- πριν αναπαραχθούμε ; Η ευθύνη μας στη ζωή είναι να δημιουργήσουμε το ανώτερο. Τίποτα δεν πρέπει να εμποδίσει την ανάπτυξη του ήρωα μέσα μας. Κι αν παρεμβάλλεται ο πόθος, τότε κι αυτός πρέπει να υπερπηδηθεί.
-Ο πόθος, ο ερεθισμός, η λαγνεία – αυτά μας υποδουλώνουν. Οι μάζες περνούν τη ζωή τους σαν γουρούνια που τρώνε μέσα στην ταΐστρα της ηδονής.
-Πρέπει να επιλέξετε ανάμεσα στην άνεση και στην αληθινή αναζήτηση!
-Συχνά νιώθω σαν η ζωή μου να άγγιζε πια το ψηλότερο σημείο της... έχω φτάσει στην κορυφή κι όταν κοιτάζω πέρα να δω τι υπάρχει μπροστά μου, βλέπω μόνο φθορά- μια κατάβαση...Όχι, όμως αυτό δεν είναι απόλυτα σωστό. Δεν με ανησυχεί η κατάβαση- αλλά η μη ανάβαση.
–Κανένας μας δεν άρχισε να επιλέγει εσκεμμένα στόχους , οι στόχοι απλώς υπήρχαν, ήταν φυσικά επακόλουθα της εποχής μου του κόσμου, της οικογένειάς μου. Δεν ήταν αρκετά στέρεα για να στηρίξουν μια ολόκληρη ζωή... Εσύ κι εγώ , όμως, έχουμε πολύ καλή όραση. Εσύ κοίταξες πολύ πέρα μέσα στη ζωή. Είδες πως ήταν το ίδιο μάταιο να εκπληρώνεις λανθασμένα στόχους, όσο και το να θέτεις νέους λανθασμένους στόχους. Το πολλαπλάσιο του μηδενός είναι πάντα μηδέν!
–Αν δεν γίνεις ο κύριος της πορείας της ζωής σου, σημαίνει ότι επιτρέπεις στην ύπαρξή σου να αποτελεί ατύχημα.
-Ο χρόνος δεν διακόπτεται, ότι η βούληση δεν μπορεί να πάει προς τα πίσω. Μόνο οι προνομιούχοι κατορθώνουν να έχουν τέτοια ενόραση!
-Το γεγονός ότι η βούληση δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, δεν σημαίνει ότι είναι αδύναμη! Επειδή, δόξα το Θεό, ο Θεός είναι νεκρός– αυτό δεν σημαίνει ότι η ύπαρξη δεν έχει σκοπό. Επειδή έρχεται ο θάνατος– αυτό δεν σημαίνει πως η ζωή δεν έχει αξία.
-Ν΄αποσχιστούμε από τους γονείς και την κουλτούρα μας προς αναζήτηση της τελειότητας...
-Έχω άραγε την ικανότητα να τον διδάξω να μετατρέψει το «έτσι συνέβη» σε «έτσι το θέλησα»;
-Ποτέ δεν κατάλαβε ότι το καθήκον του ήταν να τελειοποιήσει τη φύση, να ξεπεράσει τον εαυτό του, την κουλτούρα του, την οικογένεια, τον σαρκικο πόθο του, την ωμή κτηνώδη του φύση, να γίνει αυτός που είναι, να γίνει ό,τι είναι.
-Φυσικά υποφέρεις, αυτό είναι το κόστος της καθαρής όρασης. Φυσικά φοβάσαι να ζεις σημαίνει να βρίσκεσαι σε κίνδυνο. Πρέπει να σκληραγωγηθείς!
-Πρέπει ν΄αντιμετωπίσεις τα σημαντικά υπαρξιακά θέματα επέμενε ο Νίτσε, και τότε η εμμονή σου με τη Βέρθα θα ξεθωριάσει.
-Ήταν πάρα πολύ ευχάριστο να ξεφυτρώνει όσα είχε μέσα του, να μοιράζεται τα χειρότερα μυστικά του, να έχει την αμέριστη προσοχή κάποιου που, κατά κανόνα, τον καταλαβαίνει, τον αποδεχόταν κι έμοιαζε ακόμα και να τον συγχωρεί.
-Όλη μου τη ζωή με προειδοποιούν γι΄αυτά τα ρίσκα. Κι όμως ως τώρα δεν έχω απογοητευτεί ποτέ – ούτε μια φορά.
-«Όλοι οι σοβαρά σκεπτόμενοι άνθρωποι σκέφτονται την αυτοκτονία, παρατήρησε ο Νίτσε». «Είναι μια ανακουφιστική σκέψη που μας βοηθάει να περάσουμε τη νύχτα».
-Αυτές οι καημένες φαντασιώσεις δεν είναι μέρος μιας υπέρτατης πραγματικότητας. Όλα όσα βλέπουμε είναι σχετικά, όπως και όλα όσα γνωρίζουμε. Εμείς επινοούμε αυτά που βιώνουμε. Κι ότι επινοήσαμε, μπορούμε και να το καταστρέψουμε.
-Παρόλο που εμείς επινοούμε την πραγματικότητα, το μυαλό μας είναι φτιαγμένο έτσι που να μας το κρύβει.
-Παρουσιάζει τον εαυτό του ως καλό – δεν βλάπτει κανένα- εκτός απ΄τον εαυτό του και την φύση! Φοβάται τόσο πολύ ότι κάποιος θα τον πληγώσει; Μήπως γι΄αυτό δεν τολμάει να το λέει αρετή. Το αληθινό του όνομα είναι δειλία! Είναι πολιτισμένος, ευγενής, άνθρωπος με τρόπους. Έχει εξημερώσει την άγρια φύση του, έκανε το λύκο του σκυλάκι. Κι αυτό το λέει μέτρο. Το αληθινό του όνομα είναι δειλία!
-Έχω ανάγκη την μαγεία, δεν μπορώ να ζω ασπρόμαυρα.
-Με δελεάζει η απόδραση όχι απ΄ τον κίνδυνο αλλά απ΄ την ασφάλεια. Ίσως έχω ζήσει με υπερβολική ασφάλεια!
-Άλλοι το ξέρω, ζηλεύουν αυτή τη ζωή – εμένα όμως με τρομάζει. Με τρομάζει η ομοιομορφία και η πρόβλεψιμότητά της. Με τρομάζει τόσο που μερικές φορές σκέφτομαι τη ζωή μου σαν καταδίκη σε θάνατο!
-Η μαγεία απαιτεί σκοτάδι και μυστήριο.
-Κι αφού οι εικόνες των ονείρων δεν πεθαίνουν, ήταν ένα μέρος όπου θα ήμουν αιώνιος!
-Η πολυπλοκότητα της διπλής ζωής, της μυστικής ζωής, δεν είναι του γούστου μου. Κι όμως τη λαχταράω. Η επιφανειακή αστική ζωή είναι θανάσιμα ανιαρή- παραείναι ορατή, βλέπεις πάρα πολύ καθαρά το τέλος και όλες τις πράξεις που οδηγούν στο τέλος. Ξέρω πως ακούγεται τρελό, αλλά η διπλή ζωή είναι μια επιπλέον ζωή. Υπόσχεται την προέκταση της ζωής μας. Ο Νίτσε συμφώνησε. «Νιώθεις ότι ο χρόνος καταβροχθίζει τις δυνατότητες της επιφανειακής ζωής, ενώ η κρυφή ζωή είναι αστείρευτη;»
-Αντιπαθώ τους άλλους που μου κλέβουν την μοναχικότητά μου χωρίς να μου προσφέρουν αληθινή συντροφιά.
-Είναι επικίνδυνο να ζεις με ασφάλεια.
–Ερωτευόμαστε περισσότερο τον ίδιο τον πόθο από το αντικείμενό του.
-Θα ΄ρθει μια εποχή που οι άνθρωποι θα πάψουν να φοβούνται την γνώση, που δεν θα μεταμφιέζουν την αδυναμία σε «ηθικό νόμο», που θα βρουν το θάρρος να σπάσουν τα δεσμά του «πρέπει».
-Η φλόγα της πίστης τροφοδοτείται αδιάκοπα από το φόβο του θανάτου, της λήθης και της έλλειψης νοήματος.
–Ο εραστής πρέπει να ακυρώσει τα μάτια του, να θυσιάσει την αλήθεια. Και, για μένα μια ζωή χωρίς αλήθεια είναι ένας ζωντανός θάνατος!
-Περισσότερο απ΄ όλα, νομίζω ότι μου λείπει η προσοχή του...Όσο περισσότερο ξεθωριάζει η εικόνα του τόσο παλεύω με το αίσθημα ότι οι δραστηριότητές μου και οι επιτυχίες μου είναι όλες εφήμερες ότι δεν έχουν πραγματική σημασία.
-Πιο εύκολα αντιμετωπίζεις μια κακή φήμη παρά μια κακή συνείδηση.
-Όλα τα κίνητρα και τα δικά μου και του Νίτσε γεννιούνται από μια και μόνη πηγή- το ένστικτο της απόδρασης από τη λήθη του θανάτου.
-Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να αναζητάς την έγκριση ενός γονιού και στο να πασχίζεις να ανυψώσεις εκείνους που θα έρθουν στο μέλλον.
-«Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!» Ζήσε όταν ζεις! Ο θάνατος χάνει τη φρίκη του αν κάποιος πεθαίνει έχοντας εξαντλήσει την ζωή του!...Έζησες τη ζωή σου; Ή σε έζησε εκείνη; Την επέλεξες; Ή σε επέλεξε εκείνη; Την αγάπησες; Ή μετάνιωσες γι ΄αυτήν… Την κατανάλωσες; Όχι, δεν επέλεξα! Όχι, δεν επέλεξα! Όχι, δεν έζησα την ζωή που ήθελα! Έζησα την ζωή που μου ανατέθηκε. Ο πραγματικός μου εαυτός εγκλωβίστηκε μέσα στη ζωή μου«.
-Ναι η αιώνια επανάληψη σημαίνει ότι κάθε φορά που επιλέγεις μια πράξη θα την επιλέγεις αιώνια. Και ισχύει ίδιο για κάθε πράξη που δεν κάνεις, κάθε εμποδισμένη σκέψη, κάθε επιλογή που αποφεύγεις. Και όλη η αβίωτη ζωή θα μένει να φουσκώνει μέσα σου, αβίωτη για όλη την αιωνιότητα. Κι η αδιόρατη φωνή της συνείδησής σου θα σου διαμαρτύρεται αιώνια.
-Αυτή η στιγμή υπάρχει για πάντα κι εσύ, μονάχος σου, είσαι το μόνο σου ακροατήριο.
-Αυτό – απελευθέρωση σημαίνει ένα ιερό όχι, ακόμη και στο καθήκον. Η καλοσύνη σου, το καθήκον σου, η αφοσίωσή σου- αυτά είναι τα κάγκελα της φυλακής σου. Θα αφανιστείς από τέτοιες μικρές αρετές. Το καθήκον σου σαν γονιός δεν είναι να αναπαράγεις άλλον έναν εαυτό, άλλον έναν Γιόζεφ, αλλά κάτι υψηλότερο. Είναι να παραγάγεις ένα δημιουργό. Ο γάμος δεν θα ‘πρεπε να ΄ναι φυλακή αλλά περιβόλι όπου μπορεί να καλλιεργηθεί κάτι υψηλότερο. Ίσως ο μόνος τρόπος να σώσεις το γάμο σου είναι να τον εγκαταλείψεις...καλύτερα να σπάσεις το δεσμό του γάμου παρά να σε σπάσει εκείνος!
-Σήμερα κατάλαβα ότι ο καλύτερος δάσκαλος είναι αυτός που μαθαίνει από το μαθητή του.
-Ο αληθινός εχθρός ήταν πάντα, η μοίρα κι όχι η Ματίλντε. Ο αληθινός εχθρός ήταν το γέρασμα, ο θάνατος και ο φόβος μου για την ελευθερία.
-Η σχέση του γάμου είναι ιδανική μόνο όταν δεν είναι απαραίτητη για την επιβίωση του κάθε συντρόφου.
-Το κλειδί για να ζεις καλά, είναι πρώτα να βουληθείς αυτό που είναι απαραίτητο και μετά ν΄αγαπήσεις αυτό που βουλήθηκες «αγάπα την μοίρα σου»
-Να μετατρέπεις το «ήταν να γίνει έτσι» σε «έτσι το θέλησα»
-Ίσως η πιο σπουδαία ανακάλυψη ήταν ότι δεν είχα σχετιστεί με τη Βέρθα, αλλά αντίθετα, με όλες τις ιδιωτικές σημασίες που της είχα προσάψει– σημασίες που δεν είχαν καμία απολύτως σχέση μαζί της, Ίσως όλοι να είμαστε σύντροφοι στον πόνο, ανίκανοι να δούμε την αλήθεια του άλλου.
-Οι επιστήμονες πρέπει να καταλάβουν πως και η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ψευδαίσθηση– αλλά μια ψευδαίσθηση που χωρίς αυτήν δεν μπορούμε να ζήσουμε.
-Είναι δύσκολο ν΄ αφήνεις να μιλάνε οι σκέψεις σου- έρχεσαι σε δύσκολη θέση!
-Θα μείνω πάντα μόνος, αλλά τί διαφορά, τί υπέροχη διαφορά, να επιλέγω τι κάνω. Amon fati-διάλεξε τη μοίρα σου, αγάπα τη μοίρα σου.

Η πιο μεγάλη απόλαυση είναι το πλησίασμα της απόλαυσης

Ο Πωλ Βαλερύ (Ambroise-Paul-Toussaint-Jules Valéry, 30 Οκτωβρίου 1871 – 20 Ιουλίου 1945) ήταν Γάλλος ποιητής, συγγραφέας και φιλόσοφος. Τα ενδιαφέροντά του ήταν τόσο πλατιά, ώστε μπορεί χαρακτηρισθεί πολυμαθής. Εκτός από το ποιητικό του έργο και τους διαλόγους του, συνέγραψε πολλά δοκίμια, ενώ είναι γνωστός και για τους αφορισμούς του πάνω σε θέματα Τέχνης, Ιστορίας, Γραμμάτων, Μουσικής και επικαιρότητας.

«Τα βιβλία έχουν τους ίδιους εχθρούς με τον άνθρωπο: Τη φωτιά, την υγρασία, την ανοησία, το χρόνο και το ίδιο τους το περιεχόμενο.»

«Έξυπνη γυναίκα είναι εκείνη που μαζί της μπορείς να συμπεριφέρεσαι σαν βλάκας.»

«Ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις τα όνειρά σου να βγουν αληθινά, είναι να ξυπνήσεις.»   

«Εάν κάποιος γλείφει τα πόδια σου, πάτα τον με το πόδι σου προτού σε δαγκώσει.»

«Αν κάποια μεγάλη καταστροφή δεν αναγγέλλεται κάθε πρωί, αισθανόμαστε ένα κενό. Τίποτε στην εφημερίδα σήμερα. Αναστεναγμός.»

«Αν ένα πουλί μπορούσε να πει με ακρίβεια τι τραγουδάει, γιατί τραγουδάει, και τι είναι αυτό που το κάνει να τραγουδάει, δε θα τραγουδούσε.»

«Όποιος κάνει το καλό από καθήκον, το κάνει άσχημα, και χωρίς τέχνη.»

«Η συνείδηση βασιλεύει μα δεν κυβερνά.»

«Αρχηγός είναι κάποιος που χρειάζεται άλλους ανθρώπους.»

«Η ηλικία του γιατί. Τα παιδιά ρωτούν Γιατί; Τότε τα στέλνουν στο σχολείο που τα θεραπεύει από το ένστικτο αυτό και θριαμβεύει πάνω στην περιέργεια με την πλήξη.»

«Δυστυχισμένος όποιος δεν έχει τίποτε να δώσει, αλλά χίλιες φορές πιο δυστυχισμένος όποιος δεν έχει κανέναν για να μοιραστεί αυτό που έχει.»

«Το παιδί βλέπει και δεν ξέρει. Ο μεγάλος ξέρει και δεν βλέπει.»

«Ο αριθμός των εχθρών μας αυξάνεται σε ευθεία αναλογία με τη σπουδαιότητά μας. Το ίδιο συμβαίνει και με τον αριθμό των φίλων μας.»

«Ένα καλά περιγεγραμμένο συναίσθημα είναι ένα συναίσθημα ακρωτηριασμένο.»

«Η ελευθερία είναι σημάδι, ανταμοιβή, αποτέλεσμα σοφής πειθαρχίας. Μόνο ο χορευτής ξέρει να περπατά, ο τραγουδιστής να μιλά, ο στοχαστής να χαμογελά.»

«Πρέπει, κατά κάποιον τρόπο, να τιμούμε, να σεβόμαστε τις δυσκολίες που παρουσιάζονται. Μια δυσκολία είναι ένα φως. Μια ανυπέρβλητη δυσκολία είναι ένας ήλιος.»

«Η πιο μεγάλη απόλαυση είναι το πλησίασμα της απόλαυσης.»

«Όποιος κάνει το καλό από καθήκον, το κάνει άσχημα, και το κάνει χωρίς τέχνη.»

«Η αδυναμία της δύναμης είναι ότι δεν πιστεύει παρά στη δύναμη.»

«Οι μύθοι είναι οι ψυχές των πράξεων και των ερώτων μας. Δεν μπορούμε να δράσουμε παρά κατευθυνόμενοι προς ένα φάντασμα. Δεν μπορούμε να αγαπήσουμε παρά αυτό που δημιουργούμε.»

«Πολιτική είναι ο χειρισμός του περισσότερου από το λιγότερο, του τεράστιου αριθμού από τον μικρό, του πραγματικού από τις εικόνες και τις λέξεις.»

«Θα ήθελα ένα έθνος να ήταν βουβό για τη δόξα και για τα πλεονεκτήματά του και να μη μιλούσε ποτέ για τον εαυτό του.»

«Θα ήθελα ένα έθνος να είχε την πολιτική του πιθανού μέλλοντος και όχι του παρελθόντος του.»

«Η βία είναι μια μορφή βλακείας.»

«Η ειρήνη είναι, ίσως, η κατάσταση πραγμάτων που σ’ αυτήν η φυσική εχθρότητα των ανθρώπων μεταξύ τους εκδηλώνεται με δημιουργίες, αντί να μεταφράζεται σε καταστροφές, όπως γίνεται στον πόλεμο.»

«Μια εκπαίδευση που δεν σου διδάσκει να θέτεις στον εαυτό σου ερωτήματα είναι κακή. Ο μαθητής πρέπει να ρωτά, όχι ο δάσκαλος.»

«Εκπαίδευση –το σύστημα των «λαμπρών μαθητών» έχοντας ζήσει μόνο από τα 5 ή 6 πρώτα χρόνια εργασίας της νόησής τους, εντελώς προσδιορισμένο στόχο. Που όταν τον πετύχουν, αποδεικνύονται ανίκανοι να δημιουργήσουν άλλους.»

«Ο καλλιτέχνης ζει στην οικειότητα της αυθαιρεσίας του και στην αναμονή της αναγκαιότητάς του.»

«(ο καλλιτέχνης) δεν ζητά παρά τα δυσκολότερα δάκρυα και τη δυσκολότερη χαρά, που αναζητούν την αιτία τους και που δεν την βρίσκουν καθόλου μέσα στην εμπειρία της ζωής...»

«Ένα έργο μουσικής απόλυτα καθαρής, μια σύνθεση του Σεβαστιανού Μπαχ, π.χ., που δεν δανείζεται τίποτε από το συναίσθημα, αλλά που κατασκευάζει συναίσθημα χωρίς μοντέλο, και που όλη η ομορφιά του έγκειται στους συνδυασμούς του, στην οικοδόμηση μιας χωριστής ενορατικής τάξης, είναι ένα ανεκτίμητο απόκτημα, μια τεράστια αξία που βγήκε από το μηδέν...»

«Όλο το πρόβλημα της τέχνης έγκειται στη σύνδεση των διαδικασιών της ζωντανής φύσης με την πράξη του ανθρώπινου τύπου. Τραγουδώ σημαίνει δίνω σε μια φωνή τη μορφή ενός φυτού που μεγαλώνει –ή της δραστηριότητας ενός πουλιού μέσα στο χώρο.»

«Η μίμηση, η περιγραφή, η αναπαράσταση του ανθρώπου ή των άλλων πραγμάτων δεν σημαίνει μίμηση της φύσης στη λειτουργία της: σημαίνει μίμηση των προϊόντων της, και αυτό είναι τελείως διαφορετικό.»

«Ο ορισμός του Ωραίου είναι εύκολος: είναι αυτό που απελπίζει.»

«Τίποτε ωραίο δεν μπορεί να συνοψιστεί.»

«Η ομορφιά έγκειται στην αδυναμία να χωρίσεις χωρίς απώλειες
- τη συγκίνηση απ’ αυτό που συγκινεί
- τη μορφή από το περιεχόμενο
- τον τρόπο της δημιουργίας από το δημιούργημα και στην ανανέωση της επιθυμίας από την ίδια την ικανοποίηση.»

«Ένας άνθρωπος μου φαίνεται τόσο λιγότερο «ευαίσθητος» όσο περισσότερο επιδεικνύει και χρησιμοποιεί το συναίσθημά του.»

«Δεν πρέπει όμως να συμπεραίνει κανείς την απουσία από τη σιωπή.»

«Οι αισιόδοξοι γράφουν άσχημα.»

«Αυτό που λέω με αλλάζει. Ακόμα και ειπωμένο στον εαυτό μου. Και ίσως είμαι προσδιορισμένος απ’ ότι έχω εκπέμψει –όχι απ’ ότι έχω υποστεί.»

«Δεν θα ήμουν εγώ, αν δεν μπορούσα να είμαι ένας άλλος.»

«Η φιλία, η αγάπη είναι να μπορείς να είσαι αδύναμος μαζί με κάποιον άλλο.»

«Ο έρωτας απευθύνεται σ’ αυτό που είναι κρυμμένο μέσα στο αντικείμενό του.»

«Μερικοί αναζητούν τις γυναίκες για να τις απολαύσουν κι έπειτα να σκέφτονται ελεύθερα άλλα πράγματα. Κι έτσι έχουν την τάση να επιθυμούν την αλλαγή γυναικών. Άλλοι έχουν μια γυναίκα όπως έχει κανείς τις παντόφλες του, άνετα οι ίδιες. Λίγοι όμως, απειροελάχιστοι, επιθυμούν στη γυναίκα ένα ζωντανό ον, πάντα γεμάτο ανακαλύψεις και θέλγητρα, ένα μικρό κόσμο που ενώ τον κατέχουν από όσο πιο κοντά γίνεται, εκείνος διατηρεί ακόμα ένα άπειρο σκοταδιού και μυστικών.

Αυτοί γίνονται οι πραγματικοί εραστές. Αλλά είναι σπανιότατοι, κι εκείνοι που θα μπορούσαν να είναι έτσι, πέφτουν σε γυναίκες που έχουν ακριβώς τη φύση των ανδρών που ανέφερα στην αρχή.»

«Μάλλον φαίνεται αδύνατον, αυτός που σ’ αγαπά να σε γνωρίζει βαθιά –Το βάθος δεν είναι ποτέ αξιαγάπητο.»

«Δεν είμαι εγώ αυτό που αγαπάτε –(και τι είναι εγώ;). Δεν είναι, θέλω να πω, αυτό το εγώ που ο ίδιος αποδίδω στον εαυτό μου –είναι ένα ον φτιαγμένο μόνο από την προσδοκία σας και από μερικές όψεις του εαυτού μου. Αυτό φαίνεται καθαρά από τη συνέχεια του έρωτά σας, όπου μπορεί κανείς να παρατηρήσει ότι αναλώνεστε στο να αρνείστε και να σβήνετε όλα τα πρόσωπα και τις όψεις μου που δεν εναρμονίζονται μ’ αυτή την Ιδέα που ανταποκρίνεται τόσο καλά στην ανάγκη σας. Ενισχύεται, αντίθετα, τα χαρακτηριστικά που της ταιριάζουν. Κι επομένως, όσο περνά ο καιρό, τόσο περισσότερο διαφορετική γίνεται η ιδέα από το υποτιθέμενο πρότυπό της.»

«Έρωτας, Πνεύμα –οι δυο μορφές του απελπισμένου αγώνα κατά του Νόμου της απώλειας.»

«Η μεγαλύτερη άγνοια είναι να μην ξέρεις ποια ερωτήματα δεν πρέπει να διατυπώνονται. Σημαίνει ότι μπερδεύεις τα αληθινά προβλήματα με τα ψευδοπροβλήματα.»

«Η μνήμη δεν «χρησιμεύει» τόσο στην αναπαράσταση του παρελθόντος, όσο στη συγκρότηση του διαρκούς, του χωρίς εποχή, ευκαιριακά, σύμφωνα με τα ερεθίσματα του παρόντος.»

«Η μνήμη είναι το μέλλον του παρελθόντος.»

«Και στο πιο αμυδρό φως ξαναχτίζω το ύψος απ’ όπου θα πέσω μετά.»

«Πάντα να ξαναρχίζεις.»

Δώσε δύναμη σε αυτόν που έχασε το δρόμο του, έστω μια πυξίδα να κοιτάξει

Δώσε δύναμη σε αυτόν, που του κόπηκαν τα φτερά, να πάρει δύναμη έστω στο πρώτο κλαδί να πετάξει.

Δώσε δύναμη σε αυτόν, που λύγισαν τα γόνατά του, να πάρει δύναμη έστω στο πεζούλι της γειτονιάς να καθίσει.

Δώσε δύναμη σε αυτόν, που βάρυναν οι ώμοι του, να πάρει δύναμη έστω στον τοίχο μια στάλα να ακουμπήσει.

Δώσε δύναμη σε αυτόν, που σπαρταράει στο βυθό, να πάρει δύναμη έστω δυο γραμμάρια αέρα να εισπνεύσει.

Δώσε δύναμη σε αυτόν, που έχασε το δρόμο του, να πάρει δύναμη έστω μια πυξίδα να κοιτάξει.

Δώσε δύναμη σε αυτόν, που τα δάκρυα τα μάτια καλύψαν, να πάρει δύναμη έστω τον πόνο στα μανίκια να σκουπίσει.

Δώσε δύναμη σε εμένα, σε εσένα, σε αυτόν, σε εμάς, σε εσάς, σε αυτούς, σε αυτόν τον κόσμο που λίγο-λίγο κάθε μέρα σκοτεινιάζει, να πάρει δύναμη έστω ένα «στηρίξου, είμαι εδώ» στο διπλανό να φωνάξει.

Δώσε δύναμη.

Κάποιες φορές δεν είμαι εδώ για όλους… Επειδή με χρειάζομαι κι εγώ

Σχετική εικόναΚάποιες φορές δεν είμαι εδώ για κάποιον επειδή με χρειάζομαι κι εγώ. Χρειάζεται να ακούσω τον εαυτό μου, να ενώσω τα σπασμένα μου κομμάτια, να μαλακώσω τις τραχιές μου κόψεις.

Οπότε αν δεν απαντήσω ή αν έχω το κινητό μου κλειστό για λίγες ώρες ή για λίγες μέρες δεν σημαίνει πως εξαφανίστηκα από προσώπου γης. Απλώς αποφάσισα να πάω μια βόλτα με τον εαυτό μου, που είχα να τον φροντίσω καιρό.

Είναι αστείο πως καταλήγουμε να βάζουμε τον εαυτό μας στον «ανεπιθύμητο φάκελο»-και δεν το συνειδητοποιούμε καν. Υποβιβάζουμε τον εαυτό μας στο χαμηλότερο συρτάρι των ανολοκλήρωτων υποθέσεων, στην τελευταία σελίδα της ατζέντας μας ή σε ένα μικρό σημείωμα που χάνουμε στην ακαταστασία του γραφείου μας. Υπάρχει πάντα κάτι πιο σημαντικό.
«Υπάρχουν τρία εξαιρετικά σκληρά πράγματα: το ατσάλι, το διαμάντι και το να γνωρίζουμε τον εαυτό μας».- Benjamin Franklin
Ζούμε σε ένα τρομερά απαιτητικό και ανταγωνιστικό κόσμο, κάτι που όλοι γνωρίζουμε. Υπάρχουν τόσα πολλά που πρέπει να κάνουμε και οι μέρες μας είναι πυρετώδεις και εξουθενωτικές. Και σαν να μην είναι αρκετό αυτό, πλέον έχουμε συνεχή άμεση επικοινωνία μέσω των δακτύλων μας.

Ζούμε με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πάντα μπορεί να μας βρει κάποιος, φαίνεται πως πάντα υπάρχει ένα μήνυμα που πρέπει να απαντήσουμε, να δούμε ένα e-mail και να κάνουμε «like» σε μια φωτογραφία – ακόμα και αν δεν μας αρέσει.

Είναι σαν να μπορούμε να τα δούμε όλα εκτός από αυτό που είναι ακριβώς μπροστά μας. Τα κουρασμένα μάτια μας μπορούν να διαβάσουν τις ανάγκες των άλλων αλλά δεν μπορούμε να αποκρυπτογραφήσουμε τις δικές μας… Όλα είναι θαμπά, όλα είναι αποπροσανατολισμένα στην καρδιά και στο μυαλό μας και νιώθουμε πως κάτι δεν πάει καλά αλλά δεν ξέρουμε τι είναι αυτό…

Έχετε φτάσει στο όριό σας και δεν το γνωρίζετε ακόμα.
Όλοι το ξέρουν όπως το ξέρετε κι εσείς. Κάθε μέρα έχετε να σκαρφαλώσετε βουνά και το καταφέρνετε, αυτό ισχύει. Ωστόσο, κανείς δεν σας επιβραβεύει γι' αυτό, σχεδόν κάνεις δεν εκτιμά την αφοσίωση σας ή αυτά που θυσιάζετε για τους γύρω σας.

Σιγά σιγά τα πράγματα χάνουν το νόημα τους και οι άνθρωποι χάνουν την προσοχή τους. Ο κόσμος δεν έχει πλέον μουσική, δεν έχει ποιήματα, η μαγεία φεύγει και βουλιάζετε στις υπευθυνότητες σας σαν μια πέτρα σε απύθμενο πηγάδι.

Το να είστε εκεί για όλους κάθε ώρα, κάθε μέρα έχει ένα κρυφό αυξανόμενο κόστος. Αυτό το είδος άγχους μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις ακόμα και κατάθλιψη:
  • Κόπωση, μια υπερβολική κούραση που κάποιες φορές δεν βελτιώνεται με τον ύπνο.
  • Πονοκέφαλοι, ημικρανίες
  • Πόνος στη μέση
  • Νιώθετε μια συνεχή οκνηρία, σχεδόν χάνετε το ενδιαφέρον για τη ζωή.
  • Ανυπομονησία και ευερεθιστότητα.
  • Εκνευρισμός, κυνισμός, απάθεια ,συνεχή κακή διάθεση
Όσο ειρωνικό και να φαίνεται, η ζωή σε ένα τόσο υπερκινητικό και υπερβολικά απαιτητικό περιβάλλον καταλήγει να μας ενοχλεί. Γινόμαστε αναίσθητοι στις ανάγκες μας, ξένοι στην καρδιά μας και ναυαγοί σε αυτό το νησί του Κύκλου όπου έχουμε ξεχάσει εντελώς που είναι το σπίτι μας.

Σήμερα δεν είμαι εδώ για κανένα, σήμερα με χρειάζομαι.
Το να πείτε δυνατά «τώρα, δεν είμαι εδώ για κανέναν, με χρειάζομαι» δεν είναι εγωιστικό. Δεν πληγώνει κανέναν, τίποτα δεν μένει απεριποίητο, ο κόσμος συνεχίζει να γυρνά. Ωστόσο, κάτι θαυμάσιο θα συμβεί: θα ανοίξουμε την πόρτα της συναισθηματικής θεραπείας. Θα δώσουμε στον εαυτό μας το δώρο του χρόνου και του χώρου. Ένα καταφύγιο.

Θα είναι σαν να σερνόμαστε σε μια κουφάλα δέντρου για να έρθουμε σε επαφή με τις ρίζες μας, όπου ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας σχεδόν σε εμβρυική στάση, για να τον φροντίσουμε και για να επιτρέψουμε στα φύλλα μας, στα όμορφα κλαδιά μας να γίνουν ψηλά και ελεύθερα. Να αγγίξουν τον ουρανό.

Εδώ υπάρχουν κάποιες ιδέες που μπορείτε να σκεφτείτε. Μπορούν να σας βοηθήσουν να φτάσετε εκεί.
«Γινόμαστε αυτό στο οποίο στηρίζουμε την συνολική και βαθιά απόρριψη αυτών που μας έχουν κάνει οι άλλοι.» – Jean-Paul Sartre
Πώς να ελέγξω και να φροντίσω τον εαυτό μου όταν «με χρειάζομαι»
Σε ένα κόσμο που νιώθουμε φυλακισμένοι των υποχρεώσεων μας, θα έπρεπε να υπάρχει ένας χώρος, ένα μικρό, άνετο, ξεχωριστό μέρος που ανήκει μόνο σε εμάς. Θα είναι σαν τη σωσίβια λέμβο όταν νιώθετε πως πνίγεστε.
  • Όταν νιώθετε πως εξωτερικές πιέσεις σας εμποδίζουν από το να είστε ο εαυτός σας, σταματήστε και οραματιστείτε το σωσίβια λέμβος σας: μπείτε μέσα σε αυτή.
  • Είναι καιρός να φτιάξετε ένα σχέδιο διάσωσης. Ο Benjamin Franklin συνήθιζε να λέει πως «αν στην καθημερινότητα μας δεν έχουμε ένα σχέδιο επιβίωσης, είμαστε καταδικασμένοι να σαλπάρουμε με ακυβέρνητο πλοίο».
  • Αυτό το σχέδιο επιβίωσης πρέπει να έχει στόχους και προτεραιότητες. (Σήμερα ο στόχος είναι να τα πάω καλύτερα στην δουλειά μου. Ο στόχος μου είναι να μην αγχωθώ και το σχέδιο μου περιλαμβάνει δύο ώρες του εαυτού μου. Το να τα πάω καλά με τους συνεργάτες ή τους συγγενείς είναι δευτερεύον σήμερα.)
Καταλήγοντας πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως θα υπάρχουν μέρες που η απόλυτη προτεραιότητα μας θα είναι να είμαστε ο εαυτός μας. Το να ξεκαθαρίσουμε αυτό στους συγγενείς μας δεν είναι καθόλου εγωιστικό.

Το να κλείσετε το κινητό σας, να πάτε για μια βόλτα και το να βρείτε καταφύγιο στις σκέψεις σας είναι μια πράξη αληθινής ψυχικής υγείας. Επειδή είτε το πιστεύετε είτε όχι όταν «σας χρειάζεστε», το να γράψετε το όνομα σας στην λίστα με τις προτεραιότητες, είναι κάτι περισσότερο από απλώς συνιστώμενο, είναι υποχρεωτικό.

Ο Σκοπός της Zωής είναι η Eξέλιξη του Eαυτού μας

«Δεν υπάρχει καλή επιρροή, κύριε Γκρέι. Κάθε επιρροή είναι ανήθικη, ανήθικη από επιστημονική άποψη».

– «Γιατί»;

– «Διότι να ασκείς επιρροή πάνω σε έναν άνθρωπο σημαίνει ότι του δίνεις την ίδια σου την ψυχή.

Εκείνος τότε δεν έχει τον δικό του φυσικό τρόπο σκέψης, δεν τον φλογίζουν τα δικά του πάθη.

Οι αρετές του δεν είναι αληθινές. Οι αμαρτίες του, αν υπάρχει αυτό που ονομάζουμε αμαρτία, είναι δανεικές.

Γίνεται η ηχώ της μουσικής κάποιου άλλου, ο ηθοποιός ενός έργου που δε γράφτηκε για αυτόν.

Ο σκοπός της ζωής είναι η εξέλιξη του εαυτού μας. Να πραγματοποιήσουμε τις επιταγές της φύσης μας –γι’ αυτό το σκοπό ήρθαμε στη γη.

Οι άνθρωποι φοβούνται τον εαυτό τους στις μέρες μας. Έχουν ξεχάσει το ύψιστο καθήκον, το χρέος που έχουμε απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Φυσικά είναι γεμάτοι ευσπλαχνία. Ταΐζουν τους πεινασμένους και ντύνουν τους ζητιάνους.

Αλλά οι ίδιες τους οι ψυχές πεινούν και είναι γυμνές.

Το θάρρος έχει εκλείψει απ’ την φυλή μας. Ίσως και ποτέ να μην το είχαμε.

Ο φόβος μπροστά στην κοινωνία, που είναι η βάση της ηθικής, ο φόβος μπροστά στο Θεό, που είναι το μυστικό της θρησκείας –αυτά μας κυβερνούν.

Αλλά…. Πιστεύω ότι αν ένας άνθρωπος ζούσε τη ζωή του με πληρότητα, αν την εξαντλούσε ως την τελευταία της σταγόνα, αν έδινε μορφή σε κάθε του συναίσθημα κι έκφραση σε κάθε του σκέψη, αν υλοποιούσε κάθε του όνειρο- πιστεύω ότι ο κόσμος θα κέρδιζε μια τόσο καινούρια και ορμητική χαρά, που θα ξεχνούσε όλες τις αρρώστιες του μεσαιωνισμού και θα επιστρέφαμε στο ελληνικό ιδεώδες –ίσως και σε κάτι λεπτότερο, πλουσιότερο κι από το ελληνικό ιδεώδες.

Αλλά ακόμη και ο πιο γενναίος ανάμεσά μας φοβάται τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο αυτοακρωτηριασμός των αγρίων επιβιώνει τραγικά στην αυταπάρνηση που φθείρει τις ζωές μας. Τιμωρούμαστε για τις αρνήσεις μας.

Κάθε παρόρμηση που πολεμάμε να καταπνίξουμε, μένει κρυμμένη και δουλεύει μέσα στο μυαλό και μας δηλητηριάζει.

Το σώμα αμαρτάνει μια φορά και ξεμπερδεύει, γιατί η πράξη είναι ένας τρόπος εξαγνισμού.

Δε μένει τιποτ’ άλλο παρά η ανάμνηση μιας απόλαυσης ή η πολυτέλεια της μεταμέλειας. Ο μόνος τρόπος να ξεφορτωθείς έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν.

Αν του αντισταθείς, η ψυχή σου θ’ αρρωστήσει απ΄ τη λαχτάρα για τα πράγματα που η ίδια απαγόρευσε στον εαυτό της, απ’ την επιθυμία για όσα οι τερατώδεις νόμοι της έχουν κηρύξει τερατώδη και παράνομα.

Κάποιος είπε ότι τα πιο σημαντικά γεγονότα του κόσμου συντελούνται μέσα στο μυαλό.

Στο μυαλό, λοιπόν, και μόνο σ’ αυτό γίνονται και οι μεγαλύτερες αμαρτίες του κόσμου».

Όσκαρ Ουάιλντ, Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ

Να βρεις ανθρώπους που δε σταματάνε να ονειρεύονται

Να βρεις ανθρώπους που σε σέβονται και σε εκτιμούν πραγματικά γι’ αυτό που είσαι.

Να βρεις ανθρώπους που σου κάνουν χώρο στη ζωή τους και δε σε βάζουν να στριμωχτείς.
Να βρεις ανθρώπους που δεν προσπαθούν να σε αλλάξουν για να μοιάσεις σε αυτό που εκείνοι έχουν ονειρευτεί.

Να βρεις ανθρώπους που σε κοιτάνε λες και είσαι κάτι το μαγικό.
Να βρεις ανθρώπους που δεν κουτσομπολεύουν, που δε θέλουν το κακό κανενός, που δε χαίρονται με τα προβλήματα των άλλων.
Να βρεις ανθρώπους που στις σχέσεις τους έχουν μόνο σκηνή και ποτέ παρασκήνιο.
Να βρεις ανθρώπους διάφανους. Που λένε αυτό που νιώθουν και που νιώθουν αυτό ακριβώς που λένε.
Να βρεις ανθρώπους που προσπαθούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου και τα καταφέρνουν.
Να βρεις ανθρώπους που προσπαθούν ακόμα να κάνουν τον κόσμο και τον εαυτό τους καλύτερο.

Να βρεις ανθρώπους που δε σταματάνε να ονειρεύονται και δε συμβιβάζονται με το άσχημο και το άδικο.
Να βρεις ανθρώπους που δεν τους αρέσει να κρίνουν και να λογοκρίνουν του άλλους.

Να βρεις ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να παραμένεις σιωπηλός, χωρίς να νιώθει κανείς αμηχανία.
Να βρεις ανθρώπους που επιμένουν να βλέπουν πάντα το καλό στους άλλους. Πάντα. Ακόμα και αν θα έπρεπε να ξέρουν πια καλύτερα.
Να βρεις ανθρώπους που ποτέ δε θα σε πληγώσουν επίτηδες.
Να βρεις ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις πως βρίσκεσαι σπίτι σου.
Να βρεις ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις μέσα σου ζέστη.

Να βρεις ανθρώπους όμορφους. Από μέσα.
Αν δεν τους έχεις βρει, συνέχισε να ψάχνεις.
Βρίσκονται ανάμεσά μας. Ναι. Είμαι σίγουρη.
Και, όταν τους βρεις, να κάνεις τα πάντα για να τους κρατήσεις στη ζωή σου και για να είναι ευτυχισμένοι. Και να μην τους αφήσεις ποτέ να νιώσουν μόνοι. (Ξέρεις, οι άνθρωποι που περιγράφω νιώθουν εύκολα μόνοι).

Να τους θαυμάζεις- γιατί το αξίζουν. Όχι, όμως, μόνο αυτό. Από σκέτο θαυμασμό δεν ευτύχησε ποτέ κανείς. Όταν τους βρεις, να τους αγαπάς και να τους το δείχνεις κάθε στιγμή. Να τους το δείχνεις, γιατί δεν το θεωρούν δεδομένο, γιατί δεν το ξέρουν. Να τους το λες αλλά, κυρίως, να τους το δείχνεις.

Και πάντα να θυμάσαι τι έχουν περάσει οι άνθρωποι αυτοί: Οι άνθρωποι αυτοί είναι μειονότητα. Και είναι δύσκολο να ζεις πάντα ως μειονότητα.

Φώτιση και έρωτας

Όταν κανείς έχει προσδοκίες, πάντοτε νιώθει σύγχυση. Τώρα, ποιος σου είπε ότι οι φωτισμένοι έχουν υπερβεί το σεξ; Και αμέσως λες: “Αν και ο έρωτας είναι σπουδαία εμπειρία. Γιατί, λοιπόν, αποκλείεις τους φωτισμένους από αυτή την όμορφη εμπειρία; Αλλά η ιδέα ότι οι θρησκευόμενοι άνθρωποι -και ιδιαίτερα οι φωτισμένοι-είναι άγαμοι, έχει περάσει στους ανθρώπους, εδώ και πολλούς αιώνες.

Ποτέ δεν υπήρξα άγαμος. Ανάμεσα σε τόσες όμορφες γυναίκες και με θέλεις να κάνω τον καλόγερο; Είναι σαν να στέκεσαι διψασμένος, μπροστά σε μια όμορφη πηγή, που τρέχει πεντακάθαρο νερό και να μην πίνεις νερό, επειδή είσαι φωτισμένος! Ξέχνα όλες αυτές τις ανοησίες! Θα ασχοληθώ αργότερα με τη φώτιση. Για την ώρα, πίνω απ’ αυτή την όμορφη πηγή. Και, επιπλέον, το έχεις παρανοήσει. Έχω πράγματι πει ότι οι φωτισμένοι έχουν υπερβεί το σεξ, αλλά ποτέ δεν είπα ότι έχουν υπερβεί τον έρωτα. Είναι ένα σύνθετο φαινόμενο.

Νομίζεις πως το σεξ είναι έρωτας; Είναι απλώς βιολογική σκλαβιά. Στην πραγματικότητα, μόνο ένας φωτισμένος μπορεί να κάνει έρωτα. Αυτό που εσύ ονομάζεις έρωτα είναι απλώς βιολογική γυμναστική. Δεν ξέρεις τι σημαίνει να κάνεις έρωτα. Γι’ αυτό σου λέω ότι ένας φωτισμένος άντρας και μια φωτισμένη γυναίκα είναι οι πιο όμορφοι εραστές. Δεν χρειάζεται να είναι σεξουαλικοί ούτε χρειάζεται να μην είναι σεξουαλικοί. Ο φωτισμένος άνθρωπος είναι ελεύθερος.

Εγώ μιλάω για το Ζορμπά το Βούδα. Πρώτα είμαι Ζορμπάς κι ύστερα είμαι Βούδας. Και να θυμάσαι, αν έχω να διαλέξω ανάμεσα στους δύο, θα διαλέξω το Ζορμπά, όχι το Βούδα, επειδή ο Ζορμπάς μπορεί πάντοτε να γίνει Βούδας, ενώ ο Βούδας περιορίζεται στην αγιοσύνη του. Δεν μπορεί να πάει στη ντίσκο και να γίνει Ζορμπάς. Και για μένα, η ελευθερία είναι η υψηλότερη αξία. Δεν υπάρχει τίποτε μεγαλύτερο, τίποτε πολυτιμότερο, από την ελευθερία.

Η φώτισή μου με έχει ελευθερώσει από τα πάντα, ακόμα κι από την ίδια τη φώτιση.

Και τώρα φτάνουμε στο κρίσιμο σημείο: Εκείνοι που με εμπιστεύονται, θα εξακολουθούν να με εμπιστεύονται, ακόμα κι αν με δουν να πίνω σαμπάνια, επειδή με εμπιστεύονται χωρίς όρους. Δεν λένε: “Θα σε εμπιστεύομαι μόνο μέχρι ν’ αρχίσεις να πίνεις σαμπάνια.” Η εμπιστοσύνη δίνεται χωρίς όρους.

θα ήθελα να με γνωρίσεις σε όλη μου την ελευθερία, επειδή αυτό είναι που σε θέλω να είσαι: εντελώς ελεύθερος, χωρίς σπάγκους να σε κατευθύνουν.

OSHO, ΖΟΡΜΠΑΣ Ο ΒΟΥΔΑΣ

Η καθαρή και απλή αλήθεια σπάνια είναι καθαρή και ποτέ δεν είναι απλή

Σχετική εικόναΗ αφετηρία των περισσότερων τριβών μεταξύ των ανθρώπινων πλασμάτων είναι ότι πιστεύουμε πως η αλήθεια μας είναι αλάνθαστη και βρίσκεται πάνω από την αλήθεια κάθε άλλου ανθρώπου. Η στάση αυτή μας κάνει να φερόμαστε με ακαμψία και να δείχνουμε ελάχιστη συναισθηματική κατανόηση για τους άλλους.

Το να βαδίζεις στη ζωή με βεβαιότητες είναι ο καλύτερος τρόπος να καταλήξεις θυμωμένος με όλο τον κόσμο.

Για να καταπολεμήσει τον πειρασμό της μονοσήμαντης σκέψης, ο διάσημος ψυχολόγος Έντουαρντ ντε Μπόνο μας προτείνει τα παρακάτω εργαλεία για να αναπτύξουμε την παράπλευρη σκέψη.

Να αλλάξουμε την ορθολογική ανάλυση με πρόκληση. Αντί να εκτιμούμε πώς είναι τα πράγματα, ας παίξουμε με το πώς θα μπορούσαν να είναι αν…

Να είμαστε αυθόρμητοι και να «ανοίγουμε τα φράγματα» για να μπαίνουν κάθε είδους ιδέες, όπως συμβαίνει σε μια συνεδρία brain–storming.

Να αφήνουμε κατά μέρος τις παλιές εκτιμήσεις ή κρίσεις, δηλαδή: να παράγουμε ιδέες χωρίς προκαταλήψεις.

Να αποδεχόμαστε όλους τους πιθανούς δρόμους και να αποφεύγουμε τις ετικέτες στην άσκηση της σκέψης.

 ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ

Πώς η έμφαση δίνεται στο «έχειν» και όχι στο «είναι»

Μια κάποια αλλαγή, όσον αφορά την έμφαση που δίνεται αντίστοιχα στο «έχειν» και στο «είναι», φαίνεται ξεκάθαρα στην όλο και αυξανόμενη χρήση των ουσιαστικών και στην επακόλουθη μείωση της χρήσης των ρημάτων στις δυτικές γλώσσες.

Το ουσιαστικό είναι η ακριβής κατονομασία ενός πράγματος. Μπορώ να πω ότι έχω πράγματα: έχω ένα τραπέζι, ένα σπίτι, ένα βιβλίο, ένα αυτοκίνητο. Η ακριβής κατονομασία μιας δραστηριότητας, όμως ή μιας διαδικασίας σε εξέλιξη είναι ένα ρήμα: λόγου χάρη, «είμαι», «αγαπώ», «επιθυμώ», «μισώ» κ.λπ.  Αλλά όλο και πιο συχνά, ακόμη και μια δραστηριότητα εκφράζεται με όρους κτήσης: με άλλα λόγια, ένα ουσιαστικό αντικαθιστά το ρήμα. Το να εκφράσεις ωστόσο μια δραστηριότητα χρησιμοποιώντας το ρήμα «έχω» σε συνδυασμό με ένα ουσιαστικό, αποτελεί εσφαλμένη χρήση της γλώσσας, καθώς οι δραστηριότητες και οι διαδικασίες σε εξέλιξη μπορούν μόνο να βιωθούν και όχι να αποκτηθούν.

Οι καταστροφικές συνέπειες αυτής της σύγχυσης είχαν ήδη αναγνωριστεί από τον δέκατο όγδοο αιώνα. Ο Ντι Μαρέ έδωσε μια ιδιαίτερα ακριβή έκφραση αυτού του προβλήματος σ’ ένα έργο του που εκδόθηκε μετά των θάνατό του, με τίτλο: «Οι Πραγματικές Αρχές της Γραμματικής» (1769), Γράφει εκεί: «Στο παράδειγμα “Έχω ένα ρολόι”, το ρήμα πρέπει να εννοηθεί με την κυριολεκτική του σημασία• όταν, όμως, λέει κάποιος “έχω μια ιδέα”, τότε το “έχω” λέγεται μόνο μεταφορικά. Είναι μια δανεισμένη έκφραση. Έχω μια ιδέα σημαίνει σκέφτομαι, συλλαμβάνω κάτι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Παρόμοια, έχω μια επιθυμία σημαίνει επιθυμώ κ.ο.κ.».

Στη διάρκεια των δύο αιώνων μετά τον Ντι Μαρέ, αυτή η γενική τάση της υποκατάστασης των ρημάτων με ουσιαστικά έχει λάβει τόσο μεγάλες διαστάσεις, που ακόμη κι εκείνος ο ίδιος δύσκολα θα μπορούσε να είχε φανταστεί. Ιδού ένα τυπικό, ακόμη κι αν είναι κάπως παρατραβηγμένο, παράδειγμα της καθημερινής μας ομιλίας. Ας υποθέσουμε ότι ένας άνθρωπος πηγαίνει να συμβουλευτεί έναν ψυχαναλυτή και ξεκινά τη συζήτηση με τα παρακάτω λόγια: «Γιατρέ, έχω ένα πρόβλημα˙ έχω αϋπνία. Αν και έχω ένα όμορφο σπίτι, αξιαγάπητα παιδιά κι έναν ευτυχισμένο γάμο, έχω και πολλές ανησυχίες». Πριν από μερικές δεκαετίες, αντί ο ασθενής να πει «έχω ένα πρόβλημα», θα είχε ίσως πει «είμαι προβληματισμένος», αντί να πει «έχω αϋπνία», θα έλεγε «δεν μπορώ να κοιμηθώ»˙ και, αντί να πει «έχω έναν ευτυχισμένο γάμο», θα έλεγε «είμαι ευτυχισμένος στον γάμο μου».

Ο πιο πρόσφατος τρόπος έκφρασης δηλώνει και τον υψηλό βαθμό αλλοτρίωσης που έχει επικρατήσει. Λέγοντας «έχω ένα πρόβλημα» αντί «είμαι προβληματισμένος», η υποκειμενική εμπειρία περιορίζεται: το εγώ της βιωμένης εμπειρίας υποκαθίσταται από αυτό της κτήσης. Έχω μετασχηματίσει το συναίσθημά μου σε κάτι το οποίο κατέχω: ένα πρόβλημα. Όμως, η λέξη «πρόβλημα» είναι ένας αφηρημένος όρος για κάθε λογής δυσκολία. Δεν δύναμαι να έχω ένα πρόβλημα, καθώς αυτό το τελευταίο δεν είναι κάτι το οποίο μπορεί να βρίσκεται στην κατοχή μου. Ωστόσο, μπορεί αυτό να κατέχει εμένα.

Με διαφορετική διατύπωση, έχω μεταβάλει τον εαυτό μου σε «πρόβλημα» και τώρα πια με κατέχει το δημιούργημά μου. Αυτός o τρόπος ομιλίας προδίδει επομένως μια κρυμμένη, ασυνείδητη αλλοτρίωση. Αλλά βέβαια, θα μπορούσε κάποιος να αντιτάξει σε όλα αυτά πως η αϋπνία είναι ένα φυσικό σύμπτωμα όπως ο πονεμένος λαιμός ή ο πονόδοντος, και γι’ αυτό είναι αποδεκτό να λέμε ότι έχουμε αϋπνία, όπως λέμε ότι έχουμε πονεμένο λαιμό. Αλλά εδώ υπάρχει μια διαφορά: ένας πονεμένος λαιμός ή ένας πονόδοντος είναι σωματικές αισθήσεις, οι οποίες μπορούν να είναι περισσότερο ή λιγότερο έντονες, όμως δεν έχουν ιδιαίτερη ψυχική χροιά. Μπορεί κανείς να έχει πονεμένο λαιμό, αφού βέβαια έχει λαιμό, όπως μπορεί να έχει πονεμένο δόντι, αφού έχει δόντια. Η αϋπνία, αντίθετα, δεν είναι μια σωματική αίσθηση, αλλά μια πνευματική κατάσταση του ανθρώπου, αυτή κατά την οποία αδυνατεί να κοιμηθεί. Αν πω ότι «έχω αϋπνία» αντί «δεν μπορώ να κοιμηθώ», προδίδω την επιθυμία μου να απωθήσω μακριά μου την εμπειρία του άγχους μου, της ανησυχίας και της έντασης που δεν με αφήνουν να κοιμηθώ, και να αντιμετωπίσω ένα φαινόμενο που σχετίζεται με το μυαλό μου σαν να ήταν σωματικό σύμπτωμα.

Ή ένα άλλο παράδειγμα˙ το να πω «έχω μεγάλη αγάπη για σένα», δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Η αγάπη δεν είναι ένα πράγμα που μπορεί κάποιος να το έχει, αλλά μια ζωντανή διαδικασία, μια εσωτερική δραστηριότητα, υποκείμενο της οποίας είναι αυτός ο κάποιος. Μπορώ να αγαπώ, μπορώ να είμαι ερωτευμένος, αλλά αγαπώντας… δεν έχω τίποτε. Στην πραγματικότητα, μάλιστα, όσο λιγότερα έχω τόσο περισσότερο μπορώ να αγαπώ.

Erich Fromm, Να έχεις ή να είσαι;

Αλήθεια που χρειάζεται απόδειξη είναι μισή αλήθεια

«Αλήθεια που χρειάζεται απόδειξη είναι μισή αλήθειαΟμάρ Καγιάμ

Ο Ομάρ Καγιάμ είναι μια από τις πιο γοητευτικές μορφές στα μαθηματικά ,την αστρονομία,την φιλοσοφία και την ποίηση. Γεννήθηκε στην ιρανική πόλη Nishapur στις 15 Μαΐου 1048.

Τα παιδικά χρόνια του τα έζησε στην πόλη Balkh (σημερινό Αφγανιστάν) μελετώντας με σπουδαίους δασκάλους της εποχής. Σε αντίθεση με τους συμμαθητές και φίλους του που στόχευαν σε αξιώματα ο ίδιος επιθυμούσε ησυχαστήρια όπου θα μπορούσαν οι άνθρωποι να μαθαίνουν και να προσεύχονται. Πολύ σύντομα έγινε διάσημος λόγω της ενασχόλησής του με τα μαθηματικά και ειδικότερα με την Άλγεβρα. Αξίζει να αναφερθεί , ότι ο Ομάρ Καγιάμ είναι εμπνευστής του πασίγνωστου συμβολισμού (x) για την επίλυση εξισώσεων. Ο ίδιος το αποκαλούσε shiy (χι) που σημαίνει «κάτι» στην αραβική γλώσσα. Αργότερα μεταφράσθηκε στην ισπανική ως xay και από κει διαδοθηκε παντού ως x. Ο άγνωστος x.

Παροιμιώδεις είναι από τους συγχρόνους του οι διηγήσεις σχετικά με τα επιτεύγματα του στην αστρονομία. Το 1079 , για παράδειγμα υπολόγισε την διάρκεια του έτους σε 365,24219858156 μέρες. Υπολόγισε,μέχρι και τα 5 πρώτα δεκαδικά ψηφία του αριθμού 365,242190 που γνωρίζουν σήμερα οι σύγχρονοι επιστήμονες,εξοπλισμένοι πλέον με ραδιοτηλεσκόπια και ατομικά ρολόγια. Και σε μια άκρως θεατρική επίδειξη με κεριά και σφαίρες, λέγεται ότι απέδειξε σε ακροατήριο , στο οποίο βρισκόταν ο σούφι θεολόγος Αλ –Γκαζάλι, ότι η γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονα της. Ο Καγιάμ πραγματεύτηκε και επιχείρησε ανεπιτυχώς να αποδείξει για το λεγόμενο Πέμπτο αίτημα του Ευκλείδη ή αλλιώς αίτημα των παράλληλων.

Όπως και τόσοι ακόμα λόγιοι, τα θυελλώδη εκείνα χρόνια, ο Καγιάμ πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του περιπλανώμενος από έναν προστάτη στον άλλο, θύμα και αυτός της ταραγμένης εκείνης εποχής, καθώς η εξουσία άλλαζε συχνά χέρια, ενώ οι πολιτικές και θρησκευτικές φατρίες αντιμάχονταν η μια την άλλη.

Ο Καγιάμ υπήρξε εξαιρετικά πολυπράγμων,πέρα από την ενασχόληση του με τα μαθηματικά και την αστρονομία ήταν ποιητής.

Στα περίτεχνα τετράστιχά του (Ρουμπαγιάτ) οφείλεται η φήμη του στην Δύση,διότι το 1859 τα μετάφρασε στα αγγλικά και έτσι τα διέδωσε στην Ευρώπη ο Εντουαρντ Φίτζεραλντ. Έκτοτε μεταφράστηκαν σε πάμπολλες γλώσσες και σήμερα κατέχει ξεχωριστή θέση στην παγκόσμια ποίηση.

“Το τι θα απογίνουμε είναι από πριν γραμμένο.
Για αυτό καλό η κακό μην λογιάζεις , πένα μου, και γράψε !
Το μέλλον,από την πρώτη μέρα ,
όλων μας προδικασμένο.

Όμοια γι’ αυτούς πού για το Σήμερα φροντίζουν,
μα και γι’ αυτούς πού κάποιο Αύριο ατενίζουν
κράζει ο μουεζίνης απ’ τό Σκοτεινό Πυργί :
«Τρελοί ! η αμοιβή σας δεν είν’ ούτε Εδώ ούτ’ Εκεί».

Γιά νά γνωρίσω το μυστήριο τής ζωής
κούπας τα χείλη άγγιξα, πήλινης, φτωχιάς.
Χείλος στό χείλος μού ψιθύρισε : όσο ζείς
πίνε ,τί σαν πεθάνεις δεν ξαναγυρνάς.

Το χθές την τρέλλα αυτής της μέρας ετοιμάζει,
την αυριανή σιωπή, απελπισία ή δόξα.
Πιές, τι δεν ξέρεις από πού ήρθες και γιατί.
Πιές, τι δεν ξέρεις γιατί φεύγεις και για πού.

ΗΠΑ: Μεγάλο επίτευγμα επιστημόνων - Μετέτρεψαν πρώτη φορά κύτταρα του αίματος απευθείας σε νευρώνες

Επιστήμονες στις Ηνωμένες Πολιτείες μετέτρεψαν για πρώτη φορά απευθείας λευκοκύτταρα του αίματος (λευκά αιμοσφαίρια) σε λειτουργικούς νευρώνες, χωρίς να χρειασθεί η μεσολάβηση του ενδιάμεσου σταδίου των βλαστοκυττάρων.

Η νέα μέθοδος δεν απαιτεί τα κύτταρα του αίματος πρώτα να μετατραπούν σε πολυδύναμα βλαστικά κύτταρα και μετά να επαναπρογραμματιστούν για να γίνουν νευρικά κύτταρα.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή παθολογίας Μάριους Βέρνιγκ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), δήλωσαν ότι η μετατροπή έχει ικανοποιητική αποτελεσματικότητα, καθώς από ένα χιλιοστόλιτρο αίματος δημιουργούνται έως 50.000 νευρώνες.

Η διαδικασία της κυτταρικής μεταμόρφωσης διαρκεί περίπου τρεις εβδομάδες και γίνεται με την προσθήκη τεσσάρων πρωτεϊνών. Μπορεί να γίνει είτε με φρέσκο αίμα, είτε με αίμα που προηγουμένως είχε καταψυχθεί και αποθηκευθεί.

Η τεχνική της απευθείας μετατροπής κυττάρων από το ένα είδος σε άλλο είχε αναπτυχθεί στο εργαστήριο του Βέρνιγκ το 2010, όταν για πρώτη φορά δερματικά κύτταρα ποντικιών είχαν μετατραπεί σε νευρώνες ποντικιών. Ακολούθησαν ανάλογα επιτεύγματα σε ανθρώπινα κύτταρα δέρματος και ήπατος.

Αυτή τη φορά μετατράπηκαν σε νευρώνες ένα είδος λευκών αιμοσφαιρίων, τα Τ-λεμφοκύτταρα που κυκλοφορούν στο αίμα και προστατεύουν τους ανθρώπους από λοιμώξεις και ασθένειες, καθώς αναγνωρίζουν και σκοτώνουν τους παθογόνους μικροοργανισμούς ή τα καρκινικά κύτταρα. Παρόλο που οι νευρώνες είναι μακρόστενα κύτταρα ικανά να μεταφέρουν τα ηλεκτρικά σήματα μεταξύ των κυττάρων και εμφανίζουν μεγάλες μορφολογικές και άλλες διαφορές με τα Τ-λεμφοκύτταρα που είναι σφαιρικού σχήματος, κατέστη εφικτή η απευθείας μετατροπή.

«Είναι κάπως σοκαριστικό, πόσο απλό είναι να μετατραπούν τα Τ λεμφοκύτταρα σε λειτουργικούς νευρώνες μέσα σε λίγες μόνο μέρες. Αν λάβει κανείς υπόψη του πόσο διαφέρουν στο σχήμα, η ταχεία αυτή μεταμόρφωση είναι κάτι εκπληκτικό», δήλωσε ο δρ Βέρνιγκ.

Προς το παρόν, οι νευρώνες που προκύπτουν από την μεταμόρφωση, δεν είναι τέλειοι, καθώς δεν έχουν την ικανότητα να σχηματίζουν ολοκληρωμένες συνάψεις, δηλαδή συνδέσεις με άλλους νευρώνες. Κατά τα άλλα όμως, μπορούν να επιτελούν τις βασικές λειτουργίες των νευρώνων.

Οι ερευνητές ευελπιστούν ότι είναι θέμα χρόνου να τελειοποιήσουν την τεχνική τους. Στο μεταξύ, άρχισαν να συλλέγουν δείγματα αίματος από παιδιά με αυτισμό και σχιζοφρένεια, ώστε να δημιουργήσουν νευρώνες των ασθενών και μετά να τους μελετήσουν καλύτερα. Αισιοδοξούν ότι με αυτό τον τρόπο θα ανοίξει ο δρόμος για νέες θεραπείες.

Γαλάζιο το πρώτο χρώμα της κοσμικής Αυγής; Αναρωτιούνται οι επιστήμονες ρίχνοντας νέο φως στη διαμόρφωση των ήλιων

Μια ανακάλυψη που δημοσιεύτηκε στο διεθνούς φήμης επιστημονικό περιοδικό Nature, που κυκλοφόρησε 4 Ιουνίου 2018, απειλεί να φέρει τα πάνω κάτω στις καθιερωμένες απόψεις των Αστροφυσικών για το πώς δημιουργούνται οι ήλιοι στους γαλαξίες, ειδικά στους «νεαρούς» γαλαξίες που βρίσκονται στο πολύ μακρινό Σύμπαν όπως ήταν και ο δικός μας πριν περίπου 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια.

Στην πενταμελή ερευνητική ομάδα, με κύριο ερευνητή τον Dr Zhi-Yu Zhang (ESO, Royal Observatory of Ediburgh), ο οποίος συνδιαμόρφωσε την βασική ιδέα, αλλά είχε και την ειδική ευθύνη για την σωστή ερμηνεία των πολύτιμων δεδομένων της ALMA (Atacama Large Millimeter Array), δεδομένα τα οποία τελικά αποδείχθηκαν κρίσιμα για την ανακάλυψη.

Η ALMA αποτελεί την πιο εξελιγμένη διάταξη ραδιοτηλεσκόπιων στον πλανήτη, και είναι κατασκευασμένη στα 5000 μέτρα υψόμετρο στην έρημο Atacama της Βόρειας Χιλής από 16 χώρες. Εκεί στα απόμακρα υψίπεδα της Βόρειας Χιλής 64 δωδεκάμετρα ραδιοτηλεσκόπια παρατηρούν αδιάκοπα το Σύμπαν, λειτουργώντας σαν να είναι ένα μεγάλο ραδιοτηλεσκόπιο με διάμετρο όλη την διάταξη! Ήταν εκεί όπου το ερευνητικό πρόγραμμα της ομάδας, η οποία περιλαμβάνει επίσης μέλη από την Ιταλία (Donatella Romano, Francesca Mateucci), την Σκωτία και το ESO (Rob Ivison), έφτασε σε αίσιο τέλος μετά από 3 χρόνια προσπαθειών και θεωρητικής δουλειάς η οποία προετοίμασε το έδαφος για την μεγάλη ανακάλυψη.

Πολύ ασθενή ραδιοκύματα, προερχόμενα από τεράστια και υπέρψυχα νέφη μεσοαστρικού υδρογόνου (στους -240 C!) [αόρατα στο ανθρώπινο μάτι αλλά ακόμα και στα πιο μεγάλα οπτικά τηλεσκόπια στον Κόσμο], έφεραν μοναδικές πληροφορίες για το είδος των ήλιων που εμπλούτισαν αυτά τα νέφη με ισότοπα άνθρακα και οξυγόνου. Αυτό έγινε όταν οι γαλαξίες ήταν ακόμα «νέοι» και οι ήλιοι τους άρχιζαν να δημιουργούνται.

Χρησιμοποιώντας την ALMA, η ομάδα κατάφερε να ανιχνεύσει τις φασματικές γραμμές του μορίου του CO, ίχνη του οποίου συνυπήρχαν και σηματοδοτούσαν τα απέραντα νέφη αερίου υδρογόνου, σε 4 απομακρυσμένους γαλαξίες, καθώς και να ανιχνεύσει επίσης αποφασιστικά τις πολύ πιο αδύναμες γραμμές που εκπέμπονταν από τα σπανιότερα μόρια (13)C(16)O και (12)C(18)O. Τα διαφορετικά αυτά ισότοπα άνθρακα και οξυγόνου και οι σχετικές αφθονίες τους είναι τα δαχτυλικά αποτυπώματα της πυρηνοσύνθεσης που συμβαίνει μέσα σε ήλιους πολύ πιο μεγάλης μάζας και φωτεινότητας από τον δικό μας, σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 10 εκατομμυρίων βαθμών Κελσίου. Με τη μέτρηση των σχετικών τους αφθονιών, θα μπορούσε να αποκωδικοποιηθεί ο κυρίαρχος τύπος των ήλιων από τους οποίους έγιναν αυτά.

Προς μεγάλη έκπληξη της ομάδας, το κυρίαρχο είδος των ήλιων που δημιουργούνταν στους μεγάλους γαλαξίες εκείνη την εποχή της Κοσμικής Αυγής φαίνεται να ήταν ήλιοι τουλάχιστον 10 φορές πιο μαζικοί από τον δικό μας, εκατομμύρια φορές πιο λαμπεροί και με την τεράστια φωτεινή τους ενέργεια τους να αναδύεται κυρίως στο γαλάζιο μέρος του ορατού φάσματος.

Οι μεγάλες εκρήξεις supernovae αυτού του τύπου ήλιων στο τέλος της σύντομης εξέλιξής τους ήταν αυτές που διασκόρπισαν μοναδικές αναλογίες ισότοπων άνθρακα και οξυγόνου. Αυτές ήταν και τα «αχνάρια» που άφησαν οι υπέρλαμπροι εκείνοι ήλιοι στην μεσοαστρική υλη μακρινών γαλαξιών, «αχνάρια» που ανιχνευτήκαν πολύ μετά, στην δική μας πολύ πιο «ήρεμη εποχή» κοσμικής εξέλιξης των γαλαξιών σαν τον δικό μας.

Το επόμενο βήμα της ομάδας είναι να συνεχίσει την χαρτογράφηση αυτών των ραδιοκυμάτων από τα ισότοπα του άνθρακα και υδρογόνου σε ακόμα πιο μακρινούς γαλαξίες στο Σύμπαν. Η περιπέτεια μόλις άρχισε…

Ο υποθετικός 9ος πλανήτης θα μπορούσε να είναι τελικά ένα σύμπλεγμα μικρών βράχων

Στα απομακρυσμένα σημεία του Ηλιακού Συστήματος, αντικείμενα αποκτούν περίεργες τροχιές και οι αστρονόμοι έχουν αμφιβολίες για το γιατί. Η πιο ενδιαφέρουσα πιθανότητα είναι αυτή ενός τεράστιου, αόρατου πλανήτη που κρύβεται εκεί πέρα από τον Ποσειδώνα. Αλλά τώρα έχει προκύψει μια νέα εξήγηση, δυσκολεύοντας την ιδέα αυτού του αποκαλούμενου Ένατου Πλανήτη.
 
Μπορεί να υπάρχει ένας ένατος πλανήτης που κρύβεται στις άκρες του ηλιακού μας συστήματος;
 
Η παρουσία του 9ου πλανήτη γίνεται αποδεκτή από έναν αριθμό αστρονόμων. Μερικά από τα μικρότερα σκουπίδια, μικροί πλανήτες και διαστημικοί βράχοι και λοιπά αντικείμενα στο ηλιακό μας σύστημα, δεν ακολουθούν μια ακριβή τροχιακή πορεία που θα μπορούσαμε να υποθέσουμε. Κάτι άλλο , κάτι  τεράστιο , τα ωθεί έξω από τις προβλέψιμες διαδρομές τους. Η πιο κομψή εξήγηση, τουλάχιστον σύμφωνα με ορισμένους αστρονόμους; είναι ένας άγνωστος ένατος πλανήτης (όχι, σαν τον Πλούτωνα που τον εξοβελίσαμε) που είναι αρκετές φορές μεγαλύτερος και πυκνότερος από τη Γη.
 
Αυτό μπορεί να φαίνεται αρκετά κομψό, αλλά νέα στοιχεία δείχνουν ότι πολλές από τις ιδιορρυθμίες του ηλιακού συστήματος θα μπορούσαν να εξηγηθούν χωρίς έναν τέτοιο πλανήτη. Νέα έρευνα που παρουσιάστηκε στη 232η συνάντηση της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας, δείχνει ότι μερικά από τα στοιχεία που χρησιμοποιούν οι υποστηρικτές για να δείξουν ότι υπάρχει ο Πλανήτης Εννέα θα μπορούσαν να εξηγηθούν και από μικρότερα διαστημικά πετρώματα που κινούνται στον εξωτερικό χώρο του ηλιακού συστήματος σαν ένα σύμπλεγμα βράχων.
 
Στο παρελθόν, ορισμένοι επικριτές του Ένατου Πλανήτη ισχυρίστηκαν ότι, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καθόλου μεγάλος πλανήτης ή κάποιο σύμπλεγμα. Στους σκεπτικιστές, αυτές οι περίεργες, εσφαλμένες τροχιές πιθανότατα οφείλονται σε ανακριβείς μετρήσεις ή είναι τυχαίες.
 
Η νέα έρευνα δεν ενισχύει άμεσα τους υποστηρικτές του 9ου Πλανήτη, αλλά δεν υποστηρίζει ούτε τους σκεπτικιστές. Σύμφωνα με τους ερευνητές, σε μια προσπάθεια να μειώσουν την υπολογιστική ισχύ που απαιτείται για να τρέξουν, τα περισσότερα μοντέλα που χρησιμοποιούνται για την παρακολούθηση χιλιάδων τέτοιων βράχων, που ονομάζονται δια-Ποσειδώνια Αντικείμενα (Trans-Neptunian Objects), δεν ανταποκρίνονταν σωστά στη μάζα τους. Αυτό θα σήμαινε ότι τα μοντέλα δεν θα ήταν σωστά, παρουσιάζοντας μια απλοποιημένη άποψη για το πώς αυτά τα αντικείμενα αλληλεπιδρούν με άλλα αντικείμενα αλλά και μεταξύ τους, στις μακρινές τροχιές τους. Επειδή είναι τόσο μακριά από τον ήλιο, η βαρύτητα των βράχων θα μπορούσε να είναι αρκετά ισχυρή ώστε να συγκλίνουν μεταξύ τους.
 
Η μελέτη λοιπόν δείχνει ότι ένα σμήνος από βράχους θα μπορούσε να εξηγήσει μερικά (αν και όχι όλα) τα αστρονομικά φαινόμενα που αποδίδονται στον υποθετικό 9ο Πλανήτη. Για παράδειγμα: γιατί πολλά από αυτά τα απομακρυσμένα αντικείμενα έχουν τροχιές με την ίδια κλίση; Αν ο 9ος Πλανήτης υπήρχε σίγουρα, αυτό θα είχε νόημα. όμως η θεωρία του σμήνους – συμπλέγματος των βράχων δεν εξηγεί αυτό το γεγονός σχεδόν εξίσου καλά.
 
Έτσι, τελικά αυτή δεν θα είναι η τέλεια θεωρία.

Μπορεί να είναι σταθεροί στις τροχιές τους πλανήτες σε σύστημα πολλών άστρων

Κάποιοι εξωπλανήτες σε συστήματα πολλαπλών αστέρων  μπορεί να φωλιάζουν σε τροχιές σταθερές για μεγάλο χρονικό διάστημα, σύμφωνα με νέα μελέτη. Σε αυτήν οι ερευνητές έτρεξαν πάνω από 45.000 υπολογιστικές προσομοιώσεις, εξετάζοντας πού θα μπορούσαν να υπάρχουν πλανήτες διαφόρων μαζών και διαστάσεων σε συστήματα δύο και τριών αστέρων. Ήδη τέτοιοι εξωπλανήτες έχουν ανακαλυφθεί σε τέτοια συστήματα , αλλά για πόσο καιρό μπορούν να παραμείνουν στις τροχιές τους πριν οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις τους στείλουν να συντριβούν πάνω σε ένα από τα αστέρια τους ή να πεταχτούν στο διαστρικό διάστημα, παραμένει ένα θέμα σημαντικής συζήτησης 

Τώρα, οι υποστηρικτές της σταθερής τροχιάς αυτών των πλανητών έχουν κάποιες περισσότερες αποδείξεις για να αναφέρουν.
 
«Έχουμε τρέξει προσομοιώσεις για περιόδους που κυμαίνονται από 1 εκατομμύριο έως 10 εκατομμύρια χρόνια, προκειμένου να δούμε αν τα συστήματα αυτά είναι σταθερά σε πολύ μεγάλες χρονικές περιόδους», αναφέρει ο επικεφαλής συγγραφέας Franco Busetti, της Σχολής Υπολογιστών και Εφαρμοσμένων Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Witwatersrand. 
 
«Η ανάλυση δείχνει ότι οι περισσότερες συνθέσεις είχαν αρκετά μεγάλες σταθερές περιοχές για να υπάρχουν πλανήτες», πρόσθεσε ο Busetti, που παρουσίασε τα αποτελέσματα στην 232η συνάντηση της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας στο Ντένβερ. «Πολλές από αυτές τις περιοχές είναι πραγματικά πολύ ευνοϊκές για την παρουσία πλανητών».
 
Λιγότεροι από 40 πλανήτες τριών αστέρων είναι γνωστοί. Αλλά η νέα μελέτη, η οποία έχει υποβληθεί στο περιοδικό Astronomy & Astrophysics, θα μπορούσε να βοηθήσει τους αστρονόμους να βρουν περισσότερους, δήλωσε ο Busetti.
 
«Θα μπορούσε να βοηθήσει στην επιλογή κατάλληλων υποψηφίων για μια έρευνα για τέτοια συστήματα και να καθοδηγήσει τις παρατηρησιακές έρευνες για αυτούς», τόνισε. «Η γεωμετρία της σταθερής ζώνης δείχνει όχι μόνο πού να ψάξουμε για πλανήτες αλλά πώς να κοιτάξουμε».
 
Περίπου 3.700 εξωπλανήτες έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα, οι περισσότεροι από το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler της NASA. Η μακρά και διαχρονική πορεία του Kepler σύντομα θα τελειώσει , αλλά θα συνεχίσουν να ανακαλύπτονται νέα ευρήματα του εξωγήινου κόσμου. 
 
Για παράδειγμα, ο δορυφόρος Survey Survey Survey της NASA, ο οποίος ξεκίνησε στα μέσα Απριλίου για να κυνηγήσει νέους κόσμους που περιστρέφονται γύρω από αστέρια στη γειτονιά του ήλιου, αναμένεται να υπερβεί τελικά σε ανακαλύψεις τον Kepler. Και το διαστημικό σκάφος Gaia της Ευρώπης θα εντοπίσει χιλιάδες εξωπλανήτες, σύμφωνα με αξιωματούχους της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος.

Μάθετε να αναγνωρίζετε τις ανασφάλειες των «τέλειων» ανθρώπων

Σχετική εικόναΥπάρχουν άτομα που κάτω από τη λαμπερή τους επιφάνεια, έχουν μια πολύ εύθραυστη αυτοεικόνα και μια πολύ μεγάλη ανάγκη για αποδοχή από τους άλλους.
 
Όταν περιγράφουμε κάποιον ως ανασφαλή ή λέμε ότι έχει άσχημη εικόνα για τον εαυτό του, έχουμε συνήθως στο μυαλό μας κάποιο άτομο που πιστεύει και δηλώνει ότι είναι ανεπαρκής, «κρύβεται», μειώνει τον εαυτό του και γενικά παρουσιάζει μια εικόνα αυτοαμφισβήτησης. Στις περιπτώσεις αυτές, οι ανασφάλειες του ατόμου είναι ορατές και ξεκάθαρες μιας και η συμπεριφορά ενός τέτοιου ατόμου είναι συμβατή με το πώς νιώθει, ανεξαρτήτως εάν στην πραγματικότητα πρόκειται για άτομα αξιόλογα και με πολλά προτερήματα. 
 
Αυτό που οι περισσότεροι ανάμεσά μας δεν είναι σε θέση να διακρίνουν, είναι οι ανασφάλειες που διακατέχουν άτομα που προς τα έξω προβάλλουν μια απίστευτη δυναμικότητα και μια «τέλεια εικόνα». Όλοι γνωρίζουμε κάποιους τέτοιους ανθρώπους. Άτομα που φαίνονται εντελώς σίγουρα για τον εαυτό τους, είναι ενεργητικά, κοινωνικά (συνήθως έχουν κι ένα εντυπωσιακό παρουσιαστικό) και με ένα μαγικό τρόπο κάνουν όλους τους άλλους γύρω τους να νιώθουν άσχημα για τον ίδιο τους τον εαυτό! Πρόκειται για αυτά τα άτομα που σχεδόν πριν καν σας συστηθούν, έχουν προλάβει με κάποιο τρόπο (είτε διακριτικά, είτε άκομψα) να αναφερθούν στην αξιόλογη δουλειά τους, την τέλεια οικογένειά τους και τις σημαντικές γνωριμίες τους.
 
Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι αυτοί ξεκινούν τις κοινωνικές τους συναναστροφές προσπαθώντας να αποδείξουν ότι είναι ανώτεροι από τους υπόλοιπους, μειώνοντας (εμμέσως) τους άλλους. Και συχνά τα καταφέρνουν. Είτε πρόκειται για κάποιον/α που γνωρίζουμε επαγγελματικά ή κοινωνικά, είτε πρόκειται για κάποιον/α που συναναστρεφόμαστε πιο στενά, τα άτομα που προβάλλουν σε υπερβολικό βαθμό την εικόνα τους και τα επιτεύγματά τους, μπορεί να μας κάνουν να νιώσουμε λίγοι και ανεπαρκείς σε προσωπικό επίπεδο ενώ συγχρόνως μπορεί να μας θυμώνουν και να μας απομακρύνουν από τους ίδιους.

Μην πέφτετε όμως στην παγίδα. Στην πραγματικότητα, τέτοιου είδους συμπεριφορές συνήθως προκύπτουν από μια μεγάλη «πείνα» για αναγνώριση η οποία σπάνια γίνεται ορατή από τους γύρω παρατηρητές. Τα άτομα αυτά, κάτω από τη λαμπερή τους επιφάνεια, έχουν μια πολύ εύθραυστη αυτοεικόνα και μια πολύ μεγάλη ανάγκη για αποδοχή από τους άλλους.
 
Παρατηρώντας κάποιες συμπεριφορές που ενώ σε πρώτο επίπεδο υποκινούν τον θαυμασμό στην πραγματικότητα υποδηλώνουν την ύπαρξη σοβαρών ανασφαλειών καθώς και αισθημάτων κατωτερότητας, θα είστε σε θέση όχι μόνο να διατηρήσετε τη δική σας αυτοπεποίθηση χωρίς να νιώθετε «λίγοι», «μικροί» ή ανεπαρκείς αλλά να νιώσετε και μεγαλύτερη κατανόηση και ζεστασιά για τα άτομα αυτά που τόσο το έχουν ανάγκη.
 
Την επόμενη φορά που θα έρθετε σε επαφή με ένα τέτοιο άτομο να θυμάστε ότι:
 
•    Ένα ανασφαλές άτομο συχνά προσπαθεί (συνειδητά ή ασυνείδητα) να κάνει τους άλλους να αισθάνονται οι ίδιοι ανασφαλείς.
 
•    Εστιάζουν την προσοχή τους στην εικόνα που προβάλλουν προς τα έξω και ασχολούνται επίμονα με στοιχεία που παρατηρούνται εύκολα από τους άλλους όπως η εξωτερική εμφάνιση, η φήμη, ο πλούτος ή η πολιτική ορθότητα, αγνοώντας τις πτυχές αυτές της ταυτότητάς τους που είναι πιο προσωπικές.
 
•    Αν νιώσουν ότι απειλούνται, προλαβαίνουν κάθε επικείμενη επίθεση προς το πρόσωπό τους, επιτιθέμενοι οι ίδιοι.
 
•    Έχουν ανάγκη να επιδεικνύουν τα κατορθώματά τους. Πολλές φορές, η επίδειξη γίνεται με τρόπο έμμεσο. Ένα άτομο με ανασφάλειες μπορεί να το ακούσετε να παραπονιέται για το πόσο συχνά πρέπει να ταξιδεύει με το αεροπλάνο για (σημαντικές) δουλειές, για το πόσο συχνά πρέπει να συνοδεύουν το (πολύ δημοφιλές) παιδί τους σε παιδικά πάρτι ή για το πόσο πολύ ζηλεύει ο ερωτικός τους σύντροφος (για το ενδιαφέρον που τους δείχνει ο προϊστάμενος τους,  η γραμματέας τους κλπ).
 
•    Έχουν επικριτική διάθεση προς τους άλλους. Τα άτομα με ανασφάλειες συχνά παραπονιούνται ότι τα πράγματα δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες τους. Το φαγητό και η εξυπηρέτηση στο εστιατόριο δεν είναι αρκετά καλό, κριτικάρουν τα ρούχα ή τον τρόπο ντυσίματος των άλλων, κοροϊδεύουν τους άλλους για την εμφάνισή τους. Μπορεί να μπαίνουμε στον πειρασμό να τους χαρακτηρίσουμε σνομπ αλλά ο τρόπος με τον οποίο προβάλλουν τα υψηλά τους  πρότυπα μπορεί να κάνει πολλούς να νιώσουν άβολα με τον εαυτό τους.
 
•    Έχουν μια τάση να «ταξινομούν» άτομα και υπηρεσίες «ο καλύτερος γιατρός», «το καλύτερο σχολείο», «το καλύτερο μέρος για διακοπές» παραμερίζοντας όποια αντικειμενικά πλεονεκτήματα ή μειονεκτήματα προκειμένου να επωφεληθούν από τη συγκριτική αίγλη που προσφέρουν οι συγκεκριμένες επιλογές.

S. Kierkegaard: ο ατομικός Γολγοθάς της ύπαρξης

Sören Kierkegaard: 1813-1855

Προς μια διαλεκτική της ύπαρξης

§1

     Ι. Ο Κίρκεγκαρντ ή Κίρκεγκωρ ανήκει στους πιο σημαντικούς στοχαστές της φιλοσοφίας της ύπαρξης με ανεκτίμητη τη συμβολή του στη γενικότερη διαμόρφωση της σύγχρονης φιλοσοφικής σκέψης. Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη, όπου σπούδασε φιλοσοφία, και αργότερα στο Βερολίνο θα παρακολουθήσει τις παραδόσεις του Σέλινγκ (Schelling). Αξίζει να σημειωθεί πως εκείνη την εποχή μεσουρανούσε στο Βερολίνο η εγελιανή φιλοσοφία και πως ο Σέλινγκ κλήθηκε στο εκεί πανεπιστήμιο, ευθύς μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Χέγκελ, για να αντεπιδράσει, προς μια θεολογική προοπτική, στην ισχυρή, ισχυρότατη απήχηση της διαλεκτικής φιλοσοφίας του Χέγκελ, νοούμενης εν πολλοίς ως αθεϊστικής φιλοσοφίας.

     ΙΙ. Ο Κίρκεγκωρ αναδύεται στη φιλοσοφική σκηνή του 19ου αιώνα ως ο στοχαστής της μοναδικότητας του ατόμου. Η υποκειμενικότητα, ήτοι η εσωτερικότητα, είναι αυτή τούτη η αλήθεια. Βάση λοιπόν κάθε δυνατής σκέψης είναι η ατομική ύπαρξη και όχι το Όλο του συστήματος, είτε το τελευταίο εκφράζεται με ολιστικά συστήματα φιλοσοφικής σκέψης είτε με ολιστικές ιδέες περί κράτους. Λογίζεται ως ο πρώτος φιλόσοφος της νεωτερικότητας, που στράφηκε με δριμύτητα ενάντια στην παραγωγή φιλοσοφικών συστημάτων και μπόρεσε να αντιταχθεί στην αυθεντία των αντίστοιχων εννοιών τους. Γι’ αυτό και ο Χάιντεγκερ, ως κατ’ εξοχήν αντισυστημικός στοχαστής, εγκύπτει με κάθε ευλάβεια σκέψης στο έργο του. Ο Δανός φιλόσοφος κλονίζει συθέμελα το αδιαμφισβήτητο κύρος και την αποτελεσματικότητα του εννοιολόγιου της κυρίαρχης τότε συστηματικής σκέψης. Με πόνο ψυχής διαγιγνώσκει πως το αίνιγμα της ατομικής ύπαρξης δεν λύνεται με την υπερύψωση πάνω από το άτομο ενός ανώφελου για το ίδιο και άκαμπτου για την ύπαρξη συστήματος εννοιών. Έτσι, στην αφηρημένη σκέψη, για παράδειγμα, αντιπαραθέτει το συγκεκριμένο ατομικό βίωμα και μια αντιστοίχως ενεργό σκέψη, στην καθολική τάξη πραγμάτων τις ενύπαρκτες–εμμενείς αντιθέσεις της ύπαρξης, που δεν γνωρίζουν συνδιαλλαγή, στην αντικειμενικότητα την υποκειμενικότητα κ.λπ.

§2

     Ι. Η μόνη απτή και χειροπιαστή αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης, μας λέει, είναι η υποκειμενικότητα. Η λύση, κατά συνέπεια, του προαναφερθέντος αινίγματος συνάπτεται με την ελεύθερη επιλογή του ατόμου. Μια τέτοια επιλογή, για να είναι αληθινά ατομική, πρέπει να μην υπόκειται σε παγιωμένα, καθιερωμένα, αντικειμενικά παραδεκτά κριτήρια, αλλά να είναι ένα άλμα πίστης προς το άγνωστο. Επομένως δεν μπορεί να υποδεικνύεται η μια ή η άλλη επιλογή στο άτομο, καθώς αυτό-εδώ είναι το υπέρτατο κριτήριο ερμηνείας, λόγου, βίωσης, σκέψης. Όπως γράφει στο Ημερολόγιο ενός διαφθορέα, το άτομο συγκροτεί εκείνη την κατηγορία, μέσα από την οποία πρέπει να διέρχεται ο χρόνος, η ιστορία και η ανθρωπότητα.

     ΙΙ. Ο φιλόσοφος βρίσκεται συνεχώς σε έναν συγκρουσιακό διάλογο με την εσωτερικότητα της ατομικής ύπαρξης: η εσωτερικότητά του επιχειρεί να πλησιάσει την εσωτερικότητα του άλλου μέσα από τρεις διαλεκτικές κινήσεις, που δεν είναι τίποτε άλλο από σφοδρές συγκρούσεις, διαμάχες, με καταστάσεις και σχηματισμούς του Λόγου, που νιώθει να τον συνθλίβουν. Η πρώτη διαλεκτική κίνηση, σε επίπεδο αισθητικής υφής, αφορά τη διαμάχη του με τον ρομαντικό κόσμο της εποχής του. Η δεύτερη, σε επίπεδο ηθικής, αφορά τη διαμάχη του με την εγελιανή φιλοσοφία και τον ιδεαλισμό της εποχής του. Η τρίτη, καθαρά θεολογικής υφής, είναι η σφοδρή σύγκρουση του φιλοσόφου με τους εκκλησιαστικούς εκπροσώπους της πατρίδας του, που όλοι τους, πλην ελαχίστων, νοθεύουν με λόγο και έργο το αληθινό πνεύμα του χριστιανισμού. Γενικώς ειπείν, η συνολική προβληματική του Κίρκεγκωρ γύρω από την ατομικότητα-υποκειμενικότητα εντάσσεται μέσα σε μια μετα-εγελιανή ανάπτυξη κριτικού λόγου και αντί-λογου υπέρ της άμεσης, βιωματικής, ζωντανής πράξης. Μέσα σε αυτό το ρεύμα ανήκει και η κριτική σκέψη των αριστερών νεοεγελιανών, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και ο νεαρός Μαρξ.

§3

     Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, οι αντι-εγελιανές ομοβροντίες του Δανού φιλοσόφου δεν τον εμπόδισαν να αντιπαρατεθεί διαλεκτικά με την καθολικότητα του ιστορικού κόσμου. Υποστηρίζει λοιπόν πως ένας τέτοιος κόσμος δεν μπορεί να εξηγείται ή να κατανοείται ως ένα παίγνιο αντίπαλων ή αντιθετικών γενικών δυνάμεων, αλλά πρωτίστως να βιώνεται από την κάθε ζωντανή υποκειμενικότητα ως προσωπική μοίρα. Ό,τι συμβαίνει στην ιστορία και ως ιστορία πρέπει να εσωτερικεύεται εν είδει υποκειμενικού πάθους και να μην παρουσιάζεται από τη φιλοσοφία ως ένα θέαμα, μεγαλοπρεπές μεν και επιβλητικό για το άτομο, αλλά απόμακρο και αδιάφορο για τη συνείδησή του. Το κάθε άτομο γίνεται αυτοσυνείδητο Εγώ, όταν βιώνει ως προσωπική διαδρομή την ιστορία του κόσμου, που το περιχαρακώνει, το πειθαναγκάζει, το απειλεί. Τότε συμβαίνει να μετουσιώνει την ιστορία ως έναν ατομικό Γολγοθά εντάσεων, επαληθεύσεων, διαψεύσεων, ανατροπών. Όσο λοιπόν η αυτοσυνειδησία συγκροτείται για τον εαυτό της ως το πάθος της ιστορίας, τόσο αναζητεί μέσα της εκείνον τον ιδιάζοντα στο δικό της Εγώ απόκρυφο, άφατο λόγο, που παραμένει απρόσιτος και γι’ αυτό ανέγγιχτος από κάθε αρμονική ή και ισοπεδωτική γενικότητα.