Το ΕΛ είναι η αρχή της αποκάλυψης. Είναι εκείνο που κάνει το αόρατο ορατό. Το φως δεν δημιουργεί απλώς εικόνες, φανερώνει αυτό που ήδη υπάρχει κρυμμένο μέσα στο σκοτάδι. Συμβολικά, επομένως, το ΕΛ είναι η συνείδηση, ο νους που αφυπνίζεται, η γνώση που ανατέλλει, η εσωτερική λάμψη που διαλύει την άγνοια. Είναι η πρώτη ακτίνα που εισέρχεται στο άμορφο και του δίνει δυνατότητα να γίνει αντιληπτό.
Το ΛΑΣ, αντίθετα, είναι η αρχή της συμπύκνωσης. Είναι ο βράχος που στέκεται, η πέτρα που αντέχει, το ορυκτό που βρίσκεται βαθιά κρυμμένο μέσα στη γη. Είναι η μνήμη της ύλης, η σταθερότητα, η αντοχή και η σιωπή. Η πέτρα δεν μιλά, αλλά διατηρεί. Δεν κινείται όπως το φως, αλλά παραμένει. Κρατά μέσα της τον χρόνο, τη θερμότητα, την πίεση, τα ίχνη αμέτρητων εποχών. Συμβολίζει έτσι το σώμα, τη γη, την ενσάρκωση, το δοχείο μέσα στο οποίο μπορεί να κατοικήσει μια ανώτερη αρχή.
Και τότε η ένωση γίνεται αποκαλυπτική:
ΕΛ + ΛΑΣ = ΦΩΣ + ΠΕΤΡΑ.
Όχι όμως απλώς ως άθροισμα δύο εννοιών, αλλά ως ένωση δύο αρχών που φαίνονται αντίθετες. Το Φως είναι άυλο, η πέτρα υλική. Το Φως κινείται, η πέτρα παραμένει. Το Φως αποκαλύπτει, η πέτρα κρύβει μέσα στα βάθη της. Το Φως είναι η ακτίνα, η πέτρα είναι το δοχείο. Και η βαθύτερη ερμητική εικόνα γεννιέται ακριβώς από αυτή την ένωση:
η ύλη γίνεται φορέας του πνεύματος.
Η Ελλάδα, μέσα σε αυτή τη συμβολική θέαση, δεν είναι απλώς ένας γεωγραφικός χώρος. Είναι ο τόπος όπου το ουράνιο Φως συναντά τη γήινη Πέτρα. Είναι το σημείο όπου η ιδέα ζητά μορφή και η μορφή ζητά ιδέα. Ο βράχος γίνεται ναός, η πέτρα γίνεται άγαλμα, το μάρμαρο γίνεται θεός, ο γεωμετρικός λίθος γίνεται ιερή αναλογία. Το άμορφο ορυκτό μετατρέπεται από το ανθρώπινο χέρι σε μορφή, και η μορφή γίνεται φορέας νοήματος.
Γι' αυτό η πέτρα μπορεί να ιδωθεί ως το κρυμμένο Φως. Δεν είναι αντίθετη προς το φως, είναι το φως που έχει συμπυκνωθεί, το φως που έχει γίνει μορφή. Όπως ένας κρύσταλλος συλλαμβάνει και διαθλά μια ακτίνα, έτσι και η ύλη μπορεί συμβολικά να θεωρηθεί ως το σημείο όπου το αόρατο αφήνει το αποτύπωμά του μέσα στο ορατό.
Η ΕΛΛΑΣ, επομένως, μπορεί να διατυπωθεί ερμητικά ως:
«Η γη όπου το Φως ενσαρκώνεται στην Πέτρα.»
Ή:
«Το Φως που αποκτά μορφή μέσα στην Ύλη.»
Ή ακόμη πιο εσωτερικά:
«Η Ακτίνα που κατέρχεται στον Βράχο για να αφυπνίσει το μέσα του.»
Σε αυτή την τελευταία εικόνα βρίσκεται ίσως ο πυρήνας του μυστηρίου. Διότι αν το ΕΛ είναι το Φως και το ΛΑΣ η Πέτρα, τότε η λέξη ΕΛΛΑΣ δεν περιγράφει απλώς δύο στοιχεία· περιγράφει μια ιερή διαδικασία: την κάθοδο του Φωτός μέσα στην ύλη και την άνοδο της ύλης προς το Φως.
Το Φως κατέρχεται και η Πέτρα ανέρχεται.
Το πνεύμα εισέρχεται στη μορφή και η μορφή γίνεται ικανή να εκφράσει το πνεύμα.
Ο άνθρωπος στέκεται ανάμεσα στα δύο. Είναι ταυτόχρονα γη και ουρανός, σώμα και συνείδηση, πέτρα και ακτίνα. Γι' αυτό και η Ελλάδα μπορεί να ιδωθεί ως σύμβολο του ίδιου του ανθρώπου: ενός όντος που γεννήθηκε από τη γη αλλά στρέφει το βλέμμα του προς το φως.
Ο βράχος είναι το κατώτερο επίπεδο, όχι όμως με την έννοια του κατώτερου ως ευτελούς. Είναι το θεμέλιο. Χωρίς πέτρα δεν υπάρχει ναός. Χωρίς ύλη δεν υπάρχει ενσάρκωση. Χωρίς σκοτάδι δεν γίνεται αντιληπτή η ακτίνα. Το μυστήριο δεν βρίσκεται στην απόρριψη της ύλης, αλλά στη μεταμόρφωσή της.
Έτσι, η πέτρα γίνεται ναός.
Ο ναός γίνεται γεωμετρία.
Η γεωμετρία γίνεται αρμονία.
Η αρμονία γίνεται αριθμός.
Ο αριθμός γίνεται νόμος.
Και ο νόμος γίνεται αποκάλυψη του Κόσμου.
Μέσα από αυτή την αλυσίδα, το ΕΛΛΑΣ μπορεί να νοηθεί ως αρχέτυπο της μετουσίωσης: η άμορφη ύλη δέχεται το φως και αποκτά τάξη, αναλογία, ομορφιά και νόημα.
Και ίσως αυτό είναι το βαθύτερο μυστικό της συμβολικής λέξης: το Φως δεν ζητά να καταστρέψει την Πέτρα, ζητά να την διαπεράσει.
Γιατί μέσα στην πέτρα βρίσκεται το κρυφό της σχήμα, όπως μέσα στον άνθρωπο βρίσκεται ο κρυφός του εαυτός. Η σμίλη δεν δημιουργεί από το μηδέν, αφαιρεί το περιττό ώστε να αποκαλυφθεί η μορφή που περιμένει μέσα στην ύλη. Και αντίστοιχα, το εσωτερικό Φως δεν κατασκευάζει έναν νέο άνθρωπο, αφαιρεί το σκοτάδι που κρύβει αυτόν που ήδη υπάρχει.
Έτσι η ΕΛΛΑΣ, σε αυτή την ερμητική ανάγνωση, γίνεται κάτι περισσότερο από όνομα. Γίνεται σύμβολο μιας κοσμικής ένωσης:
ΕΛ — το Φως, η αποκάλυψη, η συνείδηση, η ουράνια αρχή.
ΛΑΣ — η Πέτρα, η Γη, η ύλη, η σταθερότητα, η ενσάρκωση.
Και η ένωσή τους:
ΕΛΛΑΣ — το Φως εντός της Πέτρας.
Το Πνεύμα εντός της Ύλης.
Το Άρρητο εντός της Μορφής.
Ο Ουρανός εντός της Γης.
Η Αποκάλυψη εντός του Κόσμου.
Με αυτή την έννοια, η Ελλάδα γίνεται το σύμβολο της γέφυρας. Όχι μόνο ανάμεσα σε δύο τόπους, αλλά ανάμεσα σε δύο κόσμους: στον κόσμο του ορατού και στον κόσμο του αοράτου. Ο άνθρωπος που στέκεται πάνω στην πέτρα και κοιτάζει προς τον ουρανό γίνεται ο ίδιος το σημείο της ένωσης.
Και τότε η λέξη ΕΛΛΑΣ μπορεί να διαβαστεί σαν ένα εσωτερικό μήνυμα:
«Αναζήτησε το Φως μέσα στην Πέτρα, διότι εκεί όπου η ύλη φαίνεται σιωπηλή, εκεί μπορεί να κοιμάται το κρυμμένο νόημα.»
Η πέτρα είναι σιωπηλή επειδή περιμένει.
Το Φως είναι αόρατο επειδή δεν κοιτάζει ο καθένας προς αυτό.
Και ο άνθρωπος βρίσκεται ανάμεσά τους για να πραγματοποιήσει την ένωση.
ΕΛΛΑΣ: Φως που κατέρχεται στη Γη και Γη που ανυψώνεται προς το Φως.
Αυτό είναι το εσωτερικό σύμβολο της λέξης: η μεταμόρφωση της ύλης σε φορέα συνείδησης και της συνείδησης σε μορφή μέσα στον κόσμο.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου