Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

ΑΡΧΑΪΚΗ ΕΠΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ, ΗΣΙΟΔΟΣ - Θεογονία (565-616)

ἀλλά μιν ἐξαπάτησεν ἐὺς πάις Ἰαπετοῖο
κλέψας ἀκαμάτοιο πυρὸς τηλέσκοπον αὐγὴν
ἐν κοίλῳ νάρθηκι· δάκεν δ᾽ ἄρα νειόθι θυμὸν
Ζῆν᾽ ὑψιβρεμέτην, ἐχόλωσε δέ μιν φίλον ἦτορ,
ὡς ἴδ᾽ ἐν ἀνθρώποισι πυρὸς τηλέσκοπον αὐγήν.
570 αὐτίκα δ᾽ ἀντὶ πυρὸς τεῦξεν κακὸν ἀνθρώποισι·
γαίης γὰρ σύμπλασσε περικλυτὸς Ἀμφιγυήεις
παρθένῳ αἰδοίῃ ἴκελον Κρονίδεω διὰ βουλάς·
ζῶσε δὲ καὶ κόσμησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
ἀργυφέῃ ἐσθῆτι· κατὰ κρῆθεν δὲ καλύπτρην
575 δαιδαλέην χείρεσσι κατέσχεθε, θαῦμα ἰδέσθαι·
[ἀμφὶ δέ οἱ στεφάνους νεοθηλέας, ἄνθεα ποίης,
ἱμερτοὺς περίθηκε καρήατι Παλλὰς Ἀθήνη·]
ἀμφὶ δέ οἱ στεφάνην χρυσέην κεφαλῆφιν ἔθηκε,
τὴν αὐτὸς ποίησε περικλυτὸς Ἀμφιγυήεις
580 ἀσκήσας παλάμῃσι, χαριζόμενος Διὶ πατρί.
τῇ δ᾽ ἔνι δαίδαλα πολλὰ τετεύχατο, θαῦμα ἰδέσθαι,
κνώδαλ᾽ ὅσ᾽ ἤπειρος δεινὰ τρέφει ἠδὲ θάλασσα·
τῶν ὅ γε πόλλ᾽ ἐνέθηκε, χάρις δ᾽ ἐπὶ πᾶσιν ἄητο,
θαυμάσια, ζωοῖσιν ἐοικότα φωνήεσσιν.
585αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τεῦξε καλὸν κακὸν ἀντ᾽ ἀγαθοῖο,
ἐξάγαγ᾽ ἔνθά περ ἄλλοι ἔσαν θεοὶ ἠδ᾽ ἄνθρωποι,
κόσμῳ ἀγαλλομένην γλαυκώπιδος Ὀβριμοπάτρης·
θαῦμα δ᾽ ἔχ᾽ ἀθανάτους τε θεοὺς θνητούς τ᾽ ἀνθρώπους,
ὡς εἶδον δόλον αἰπύν, ἀμήχανον ἀνθρώποισιν.
590 ἐκ τῆς γὰρ γένος ἐστὶ γυναικῶν θηλυτεράων,
[τῆς γὰρ ὀλοίιόν ἐστι γένος καὶ φῦλα γυναικῶν,]
πῆμα μέγα θνητοῖσι, σὺν ἀνδράσι ναιετάουσαι,
οὐλομένης Πενίης οὐ σύμφοροι, ἀλλὰ Κόροιο.
ὡς δ᾽ ὁπότ᾽ ἐν σμήνεσσι κατηρεφέεσσι μέλισσαι
595 κηφῆνας βόσκωσι, κακῶν ξυνήονας ἔργων·
αἱ μέν τε πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύντα
† ἠμάτιαι σπεύδουσι τιθεῖσί τε κηρία λευκά,
οἱ δ᾽ ἔντοσθε μένοντες ἐπηρεφέας κατὰ σίμβλους
ἀλλότριον κάματον σφετέρην ἐς γαστέρ᾽ ἀμῶνται·
600 ὣς δ᾽ αὔτως ἄνδρεσσι κακὸν θνητοῖσι γυναῖκας
Ζεὺς ὑψιβρεμέτης θῆκε, ξυνήονας ἔργων
ἀργαλέων. ἕτερον δὲ πόρεν κακὸν ἀντ᾽ ἀγαθοῖο,
ὅς κε γάμον φεύγων καὶ μέρμερα ἔργα γυναικῶν
μὴ γῆμαι ἐθέλῃ, ὀλοὸν δ᾽ ἐπὶ γῆρας ἵκηται
605 χήτει γηροκόμοιο· ὁ δ᾽ οὐ βιότου γ᾽ ἐπιδευὴς
ζώει, ἀποφθιμένου δὲ διὰ ζωὴν δατέονται
χηρωσταί. ᾧ δ᾽ αὖτε γάμου μετὰ μοῖρα γένηται,
κεδνὴν δ᾽ ἔσχεν ἄκοιτιν, ἀρηρυῖαν πραπίδεσσι,
τῷ δέ τ᾽ ἀπ᾽ αἰῶνος κακὸν ἐσθλῷ ἀντιφερίζει
610 ἐμμενές· ὃς δέ κε τέτμῃ ἀταρτηροῖο γενέθλης,
ζώει ἐνὶ στήθεσσιν ἔχων ἀλίαστον ἀνίην
θυμῷ καὶ κραδίῃ, καὶ ἀνήκεστον κακόν ἐστιν.
ὣς οὐκ ἔστι Διὸς κλέψαι νόον οὐδὲ παρελθεῖν.
οὐδὲ γὰρ Ἰαπετιονίδης ἀκάκητα Προμηθεὺς
615 τοῖό γ᾽ ὑπεξήλυξε βαρὺν χόλον, ἀλλ᾽ ὑπ᾽ ἀνάγκης
καὶ πολύιδριν ἐόντα μέγας κατὰ δεσμὸς ἐρύκει.

***
Μ᾽ αυτόν τον εξαπάτησε ο γενναίος γιος του Ιαπετούκλέβοντας της ακάματης φωτιάς τη λάμψη τη μακρόφωτημες σε καλάμι κούφιο. Και αυτό τον δάγκωσε κατάβαθα μες στην ψυχήτο Δία που από ψηλά βροντά και μες στην καρδιά του τον εξόργισε,σαν είδε τη μακρόφωτη τη λάμψη της φωτιάς μες στους ανθρώπους.570Ευθύς σαν αντιστάθμισμα για τη φωτιά ετοίμασε συμφορά για τους ανθρώπους.Γιατί από χώμα έπλασε ο ξακουστός Χωλός,με εντολή του γιου του Κρόνου, ομοίωμα σεβαστής παρθένας.Την έζωσε και τη στόλισε η θεά Αθηνά η αστραπομάταμε φόρεμα που έλαμπε σαν ασήμι. Και στο κεφάλι της επάνωκαλύπτρα πολυποίκιλτη με τα χέρια της τής έριξε, θαύμα να τη βλέπεις.[Και γύρω στο κεφάλι της στεφάνια νιόβλαστα, άνθη της χλόης,ποθητά, της έβαλε η Αθηνά Παλλάδα.]Και γύρω στο κεφάλι της διάδημα χρυσό τής έβαλε,που ο ίδιος το ᾽φτιαξε ο ξακουστός Χωλός580αφού το φιλοτέχνησε με τις παλάμες του, τη χάρη κάνοντας στο Δία, τον πατέρα του.Πάνω σ᾽ αυτό, θαύμα να τα βλέπεις, ποικίλματα πολλά ετοίμασε,όσα θηρία φοβερά η στεριά και η θάλασσα τα τρέφει.Κι έβαλε πολλά απ᾽ αυτά —πάνω σε όλα μια χάρη έπνεε—στολίδια θαυμαστά που μοιάζανε με ζωντανά που πάνε να μιλήσουν.Κι αφού ο Δίας ετοίμασε τούτο το καλό κακό, του αγαθού αντιστάθμισμα,έξω την έβγαλε, εκεί που βρίσκονταν οι θεοί οι υπόλοιποι κι οι άνθρωποι,γεμάτη από χαρά για τα στολίδια της αστραπόματης θεάς που δυνατό πατέρα έχει.Και θαυμασμός κυρίευσε τους αθάνατους θεούς και τους θνητούς ανθρώπους,σαν είδαν το βαθύ το δόλο, τον αναπότρεπτο για τους ανθρώπους.590Γιατί απ᾽ αυτήν κατάγεται των τρυφερών των γυναικών το γένος,[αυτής είναι το ολέθριο γένος και η φυλή των γυναικών,]μεγάλη συμφορά για τους θνητούς, των ανδρών συγκάτοικοι,συντρόφισσες όχι της καταραμένης φτώχειας, αλλά της αφθονίας.Όμοια όπως οι μέλισσες στις σκεπαστές κυψέλεςτους κηφήνες τρέφουνε, που είναι συνεργάτες στα έργα τα κακά.Γιατί αυτές όλη τη μέρα μέχρι να δύσει ο ήλιοςτρέχουν καθημερινά και φτιάχνουνε λευκές κερήθρες,ενώ εκείνοι μένουνε στις σκεπαστές κυψέλεςκαι τον ξένο κάματο στη δική τους την κοιλιά μαζεύουν.600Έτσι ακριβώς κι ο Δίας, που από ψηλά βροντά, για τους θνητούς τους άνδρες συμφοράόρισε τις γυναίκες, που είναι συνεργάτιδες στα έργα τα πικρά.Κι ακόμη ένα κακό τούς έδωσε στη θέση του αγαθού:όποιος το γάμο και των γυναικών τα φθαρτικά τα έργα προσπαθώντας ν᾽ αποφύγεινα παντρευτεί τυχόν δε θέλει, αυτός να φτάνει στα ολέθρια γηρατειάδίχως κανέναν να τον γηροκομήσει. Αυτός ζει δίχως να έχει έλλειψη από βιος,μα σαν πεθάνει μοιράζονται τα υπάρχοντά τουοι συγγενείς οι μακρινοί. Σε όποιον πάλι λάχει μοίρα παντρειάςκι έχει γυναίκα φρόνιμη και σταθερή στο νου της,σ᾽ όλη του τη ζωή το κακό επίμονα με το καλό θ᾽ αναμετριέται.610Μα όποιος λάχει γένος γυναίκας βλαβερόζει στα στήθη μέσα έχοντας άπαυτη θλίψηστην ψυχή και την καρδιά. Και είναι τούτο το κακό αγιάτρευτο.Άρα του Δία το νου δεν είναι δυνατόν να ξεγελάσεις και να τον ξεπεράσεις.Ούτε κι ο Προμηθέας, ο άκακος γιος του Ιαπετού,απ᾽ τη βαριά οργή του ξέφυγε, αλλά δεσμά μεγάλα απ᾽ την ανάγκη κάτωτον κρατούν, πολύπειρος κι ας είναι.

Μπορεί η υπερβολική άσκηση να γίνει επιβλαβής;

Η άσκηση είναι αναμφισβήτητα ωφέλιμη! Τα οφέλη της είναι πολλά και γνωστά σε όλους. Ωστόσο, όπως με οτιδήποτε στη ζωή, το «πάρα πολύ» δεν είναι πάντα καλό. Η υπερβολική άσκηση μπορεί να γίνει επιβλαβής τόσο για την σωματική όσο και για την ψυχική υγεία!

Ο όρος Ψυχαναγκαστική Άσκηση είναι γνωστός και ως υπερβολική άσκηση, υποχρεωτική άσκηση, εθισμός στην γυμναστική, Athletica Anorexia και περιγράφει έναν καταναγκασμό στο να γυμνάζεται κάποιος πολύ περισσότερο και με ιδιαίτερο σθένος από ότι θεωρείται «φυσιολογικό».

Η άσκηση είναι καλή όταν γίνεται για τους σωστούς λόγους, δηλαδή για την βελτίωση και την διατήρηση μίας καλής φυσικής κατάστασης και μίας γενικότερης υγείας. Γίνεται όμως, επικίνδυνη και κακή για την υγεία, όταν κάποιος γυμνάζεται σε πολύ έντονα επίπεδα και για μεγάλη χρονική περίοδο.

Εμμονή με την άσκηση

Κάποιος μπορεί να εθιστεί στην άσκηση. Μπορεί να ξεκινήσει με καλές προθέσεις, να θέλει να είναι σε φόρμα και υγιής, αλλά σταδιακά να αυξάνει τον αριθμό και την ένταση των ασκήσεων μέχρι να αναπτύξει εξάρτηση από την γυμναστική.

Για να γυμνάζεται κάποιος συστηματικά και είναι η άσκηση τρόπος ζωής απαιτείται κάποια δέσμευση. Ο χρόνος της άσκησης ανταγωνίζεται τον χρόνο για εργασία, οικογένεια, φίλους. Μερικές φορές όμως η γραμμή ανάμεσα στη δέσμευση και τον καταναγκασμό είναι εύκολο να διαπεραστεί. Η άσκηση δεν είναι πλέον επιλογή, αλλά ανάγκη.

Πόση άσκηση όμως είναι πάρα πολύ;

Σημάδια της Ψυχαναγκαστικής Άσκησης

Κάποιος μπορεί να ασκείται για τους λάθος λόγους όταν εμφανίζει κάποια ή όλα από τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

Αισθάνεται υπερβολικό άγχος, έχει συναισθήματα ενοχής και θυμού, αν δεν καταφέρνει να γυμναστεί.

Η άσκηση γίνεται η κοινωνική του ζωή, περιορίζει τις κοινωνικές του δραστηριότητες ή αποσύρεται από φίλους, έτσι ώστε να μη χάσει την προγραμματισμένη προπόνηση.

Βρίσκει χρόνο, με οποιοδήποτε κόστος, για να γυμναστεί όπως, να μην πάει στο σχολείο, στην δουλειά του ή σε κάποια ανάλογη υποχρέωση.

Ο τρόπος, που αισθάνεται για τον εαυτό του, καθορίζεται από πόση γυμναστική έκανε ή πόσο σκληρή ήταν η προπόνησή του.

Η άσκηση καθοδηγείται κυρίως από την επιθυμία ελέγχου του βάρους, της σύσταση του σώματος (διατήρηση μυϊκής μάζας) ή του σωματότυπου.

Η άσκηση δεν πραγματοποιείται ως διασκέδαση και ευχάριστη εμπειρία ή ποτέ δεν είναι ικανοποιημένος με τα επιτεύγματά του στην γυμναστική (δεν είναι ποτέ αρκετή).

Γυμνάζεται σε περίεργες ώρες (στη μέση της νύκτας, στις 12:00 το μεσημέρι με καύσωνα) ή όταν κάποιος γίνεται μυστικοπαθής ως προς την συμπεριφορά του γύρω από την γυμναστική και προσπαθεί να κρύψει την ποσότητα της άσκησης.

Η γυμναστική γίνεται ένας τρόπος αντιμετώπισης της κακής εικόνας, που έχει κάποιος για το σώμα του, της ανησυχίας, που έχει για το βάρος και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση του και προσπαθεί να αποκτήσει μία αίσθηση ελέγχου πάνω στη ζωή του μέσα από τον αριθμό και την ένταση των ασκήσεων.

Οι επιλογή των τροφίμων βασίζεται αποκλειστικά στην άσκηση. Η γυμναστική γίνεται η «τιμωρία» για κάποια «απαγορευμένη» ή «κακή» τροφή, ή «εξαγνίζει» και «καίει» τις θερμίδες ή κάποιος περιορίζει τρόφιμα από την διατροφή του γιατί δεν μπορεί να γυμναστεί.

Γυμνάζεται ακόμη και όταν είναι άρρωστος ή τραυματισμένος, δεν μπορεί να πάρει μία μέρα ρεπό από την προπόνηση ή να απέχει κάποιες μέρες γιατί απλά δεν έχει όρεξη να γυμναστεί.

Το είδος και ποσότητα της άσκησης αποφασίζεται μετά από έναν αυστηρό υπολογισμό της ποσότητας του φαγητού, που καταναλώθηκε, και κατά συνέπεια των θερμίδων, που πρέπει να κάψει.

Σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία από την Ψυχαναγκαστική Άσκηση

Υπάρχουν πραγματικοί κίνδυνοι μυοσκελετικών τραυματισμών και μόνιμες βλάβες στα οστά, στους μύες, στους συνδέσμους και στους τένοντες, λόγω των υπερβολικών απαιτήσεων, ειδικά όταν κάποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του να ξεκουραστεί από την άσκηση ή να θεραπευτεί πλήρως από κάποιο τραυματισμό. Καθώς το σώμα ωθείται πέρα από τα όριά του, τα άτομα μπορεί να γίνουν πιο επιρρεπή σε λοιμώξεις και αισθήματα κόπωσης και εξάντλησης.

Επιπρόσθετα, εάν δεν καταναλώνονται τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, το σώμα αρχίζει να διασπά μυϊκή μάζα στην προσπάθειά του να βρει πηγή ενέργειας.

Στις γυναίκες, η υπερβολική άσκηση επηρεάζει την ισορροπία των ορμονών, με αποτέλεσμα την αμηνόρροια (απώλεια εμμήνου κύκλου), προβλήματα γονιμότητας και οστεοπόρωσης (απώλεια οστικής μάζας).

Οι άνθρωποι που ασκούνται υπερβολικά συχνά υποφέρουν από άγχος και κατάθλιψη, κακή αντίληψη της εικόνας του σώματός τους, χαμηλή αυτοεκτίμηση και ανησυχούν υπερβολικά για το βάρος τους.

Το να περιορίζει κάποιος την τροφή του σε συνδυασμό με εθισμό στην άσκηση μπορεί να έχει πολύ επικίνδυνες επιπτώσεις και να οδηγήσει ακόμη και στο θάνατο (όπως στην Νευρική Ανορεξία).

Μην «τρέξετε» μακριά…

Η Ψυχαναγκαστική Άσκηση είναι δύσκολο να αναγνωριστεί και να αντιμετωπιστεί γιατί εύκολα χαρακτηρίζεται ως υγιή συμπεριφορά. Το πρόβλημα δεν είναι ότι θα πάει κάποιος γυμναστήριο για να αισθανθεί καλύτερα για τον εαυτό του. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν για να αισθανθεί κάποιος όμορφα με τον εαυτό του απαιτεί να πάει γυμναστήριο, να κάνει συγκεκριμένες επαναλήψεις, να τρέξει συγκεκριμένη ώρα, να φάει συγκεκριμένες τροφές και να δημιουργήσει απαιτητικά πρότυπα σώματος και ομορφιάς τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους άλλους.

Εάν αναγνωρίσετε κάτι από εσάς στις παραπάνω παραγράφους, μην «τρέξετε» μακριά από αυτό που σας συμβαίνει! Αναζητήστε κάποιο σύμβουλο που να μπορέσετε να τον εμπιστευτείτε και να συζητήσετε μαζί του αυτό που παρατηρείτε στον εαυτό σας!

Η ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ

Πόσες λέξεις πόσες προτάσεις μεταδίδονται, μεταφέρονται στον καιρό σαν τα σύννεφα....

κάθε ένα έχει την δική του σημασία...

Σύννεφα που αφήνουν βροχές, απλές και τρυφερές, που χαϊδεύουν το χώμα βοηθώντας το να ξεδιψάσει

και να δώσει ζωή στην πιο μικρή ελπίδα της .

Σύννεφα με χαλάζι, που καταστρέφουν ό,τι η γη και η φύση προσπαθεί,

χωρίς να μιλά χωρίς να παραπονιέται, να δημιουργήσει έτσι ώστε το χάδι και η αγκαλιά της

να είναι καταπράσινη όταν κάποιος θέλει να χαθεί μέσα σ' αυτήν

θυμόμενος τα χρόνια της παιδικότητας του...

Ένα χαλάζι που στο διάβα του αφήνει τον θάνατο, την καταστροφή και ξανά από την αρχή ...

Σύννεφα αμίλητα που γοργά φεύγουν από την ματιά σου,

μόνο που αφήνουν πίσω τους την προσμονή, την θλίψη, την στεναχώρια,

το βουβό κλάμα που φωνάζει μέσα στην σιωπή του .

Τα πάντα μιλάνε , φωνάζουν απλά δεν τ' ακούμε...

Μίλα μου λες , δεν μου μιλάς γιατί ?

Μα σου μιλάω απλά δεν ακούς , θέλεις αλλά δεν μπορείς ....

Σταμάτα να λες ότι δεν μιλάω, απλά δεν φωνάζω, δεν μπορώ άλλο, δεν έχω φωνή,

δεν έχω λαλιά, μόνο δυο σύννεφα στα μάτια δεν μπορώ το χαλάζι,

δεν μπορώ την βροχή, στέρεψαν τα σύννεφα και αφήνουν μόνο άμμο ...

Μια άμμο που έρχεται από την Σαχάρα και καταλήγει στα μάτια μου, με καίει, με πονάει,

αλλά μένει εκεί γιατί σ' αγαπώ ...

Γιατί όταν αγαπάς χτίζεις με το χαμόγελο , διακοσμείς με την καρδιά ζεσταίνεις με την ψυχή.....

Σταμάτα να φωνάζεις, δεν μπορώ τις φωνές, δεν έμαθα να ακούω στις στριγκλιές της επιβολής....

Τα σύννεφα είναι άδεια, κενές λέξεις προτάσεις που σταματάνε μπροστά στο στόμα σου ....

Μου μιλάς και δεν καταλαβαίνω, οι λέξεις σου είναι δυνατές, αλλά άδειες από ψυχή....

Μου φωνάζεις και οι φωνές σου ηχούν στ' αυτιά μου σαν τις πέτρες

που πετάει ο μανιασμένος ποταμός από τον καταρράκτη...

Θέλω να κλάψω μα δεν μπορώ δεν έχει νόημα, το κλάμα καθαρίζει τα μάτια ....

την ψυχή η αγάπη και μόνο αυτή...

Κλαίμε για να ξαλαφρώσουμε και αγαπάμε για να ξανανιώσουμε....

Φωνάζεις μέσα μου, με την σιωπή σου και δεν μπορώ να αντιδράσω γιατί απλά πονάω,

από τον φόβο της φωνής που τόσα χρόνια ηχούσε στ΄ αυτία μου

.....Ανθρώπινες σχέσεις .....

Άνθρωποι που έμαθαν να φωνάζουν πολύ και να νιώθουν λίγο...

να αποστασιοποιούνται στο χρόνο και να τους χαρακτηρίζουν αδιάφορους και παρτάκιδες....

Μεγάλωσα με την φωνή, την στριγκλιά και έμαθα να σιωπώ όταν ήθελα να νιώσω....

Μου μιλάς με τα μάτια και σιωπαίνεις με το στόμα, πόσο πολυλογάς είσαι....

Πόσο αδιάφορα είναι τα πάντα, πόσο κενά, και σιωπηλά μπροστά στην κραυγή της σιωπής....

Θέλω να τραβήξω με μανία την ταμπέλα από πάνω μου είπε κάποιος ...

δεν είμαι εαυτούλης όχι απλά ένας κουρασμένος άνθρωπος από τις φωνές της ομιλίας ...

Θέλω να πάψουν τα τύμπανα μου να ηχούν τους κρότους των κενών λέξεων που ακούω γύρω μου,

ίσως έτσι να νιώσω πιο έντονα την κραυγή της σιωπής,

ίσως έτσι με αφήσουν ήσυχο όλοι όσοι ηχηρά νοιάζονται και σιωπηλά αδιαφορούν.

Αφιερωμένο σε όσους έμαθαν να μιλάνε με την σιωπή τους και χαρακτηρίστηκαν ως εγωιστές.

σε όσους έμαθαν να κλαίνε βουβά γιατί κλαίνε για κείνους και όχι για όλους

σε όσους χτίζουν πριν διακοσμήσουν

σε κείνους που μιλάνε όταν έχουν κάτι να πουν και όχι για να γεμίσουν απλά προτάσεις

σε όσους έκλαψαν για όσα δεν πρόλαβαν να κάνουν και όχι για όσα μετάνιωσαν που έκαναν

σε όσους φωνάζουν με τα έργα τους και τις πράξεις τους και όχι με τον στόμφο της ομιλίας τους

στην δυσκολία της αγάπης και όχι στην δυσκολία της επιλογής

στον έναν και μοναδικό άντρα που για μένα υπάρχει στην ζωή όχι γι αυτό που είναι αλλά γι αυτό που κάνει εμένα να είμαι .....

Με αρρίζωτη καρδιά και αλήτικα όνειρα

Με αρρίζωτη καρδιά κι αλήτικα όνειρα…
Κάπως έτσι ξεκίνησα!
Κάπως έτσι ξεκινήσαμε όλοι!!!

Στο αίμα μας έτρεχε η Απεραντοσύνη και η Ελευθερία…
Γεννηθήκαμε χωρίς φόβο και με πολύ πάθος. Πάθος για ζωή!!!
Το μόνο που είχαμε δικό μας ήταν η αθωότητά μας και η αγάπη μας. Κι αυτές, τις μοιραζόμασταν απλόχερα με τον οποιονδήποτε.

Δεν φοβόμασταν κανέναν και τίποτα. Πως μπορούσαμε άλλωστε;
Φοβάται μάτια μου η Αγάπη; Φοβάται μάτια μου η Ζωή;

Κι εμείς τότε, ήμασταν Ζωή…
Τώρα απλά νομίζουμε ότι ζούμε. Ξεγελιόμαστε πότε με τον έρωτα, πότε με την ανάγκη μας για χαρά, για αγάπη και έχουμε αναλαμπές Ζωής. Και όταν τολμάμε για λίγο να βγούμε από το καβούκι της λογικής πάντα κάτι γίνεται και ξαναγυρνάμε πάλι μέσα του, για να ξαναδούμε τα πράγματα με τον ίδιο, προκαθορισμένο, γνωστό μας τρόπο.

Κάποιος είπε ότι η λογική δεν σε κάνει δυστυχισμένο, μα ούτε και ευτυχισμένο συμπληρώνω εγώ. Γιατί τι σημασία έχει να περάσω όλη τη ζωή μου μέσα στα πρέπει και στους κανόνες όταν φτάνοντας στο τέλος της ζωής μου ανακαλύψω ότι ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΖΗΣΑ!!!

Πρέπει επιτέλους να το καταλάβουμε ότι όλοι εμείς είμαστε παίκτες και ταυτόχρονα πρωταγωνιστές στο παιχνίδι της Ζωής. Και σε αυτό το παιχνίδι ο κανόνας είναι ένας: Παίξε καλά, παίξε ριψοκίνδυνα, παίξε ολοκληρωτικά.

Κι αν θέλεις να κερδίσεις στο παιχνίδι της Ζωής τότε μη κρατιέσαι πίσω. Ανάσανε βαθιά και ρίξε σε αυτό όλες σου τις δυνάμεις. Όλες τις δυνατότητες και τα ταλέντα σου. Το βραβείο για τη νίκη σου θα είναι μοναδικό, ασύγκριτο. Θα είναι ο Εαυτός σου....

Γι’ αυτό, θα στο υπενθυμίζω καθημερινά. Θα στο δείχνω κάθε στιγμή, με όποιο τρόπο μπορώ. Θα στο φωνάζω με κάθε λέξη, με κάθε Αγάπης-Γράμμα που βγαίνει από την ψυχή μου:
Δεν γεννηθήκαμε ¨καλά παιδιά¨… γεννηθήκαμε λεύτερα παιδιά με αρρίζωτες καρδιές κι αλήτικα όνειρα για να διαφεντεύουμε στο Σύμπαν...

Ο κόσμος γεννιέται και υπάρχει αυτή τη στιγμή

-Τι είναι η Συνειδητότητα;
»Το πεδίο το οποίο δημιουργεί τον κόσμο αυτόματα.
-Τι σημαίνει αυτόματα;
»Αν οι καταστάσεις της ζωής σε πλησιάζουν χωρίς να τις έχεις επιλέξει, αυτό σημαίνει ότι έρχονται με έναν καθαρά παθητικό τρόπο. Αυτόματα.
-Για αυτό θέλω να προβλέπω και να γνωρίζω τι θα συμβεί στο μέλλον μου.
»Μα αυτό σημαίνει ότι το μέλλον σου είναι προδιαγεγραμμένο από κάποιον άλλον κι όχι από σένα.
-Κι αυτό είναι κίνητρο για να ασχολούμαι με τη Συνειδητότητα;
»Είναι η κατανόηση του περιεχομένου της.
-Ποιο είναι το περιεχόμενό της;
»Η ίδια σου η ζωή. Είναι εκεί προδιαγεγραμμένη κι εκεί μπορεί να ξαναγραφτεί από σένα τον ίδιο.
-Πώς λειτουργεί όλο αυτό;
»Την ώρα που εσύ προσπαθείς να μαντέψεις τι θα σου συμβεί, ο κόσμος σε υλοποιεί εν αγνοία σου, χωρίς τη δική σου συμμετοχή.
-Τι υλοποιεί δηλαδή;
»Υλοποιεί οτιδήποτε περιμένεις ή υποθέτεις ότι θα συμβεί.
-Δεν περιμένω κάτι να συμβεί. Προσπαθώ να μαντέψω.
»Περιμένεις αυτά που οραματίζεσαι, αυτά που ελπίζεις κι αυτά που φοβάσαι.
-Ποιος τα δημιούργησε όλα αυτά;
»Όλοι όσοι προηγήθηκαν από σένα στον κόσμο αυτό και τώρα εσύ κι όσοι ζουν σε αυτόν μαζί σου.
-Πώς τα δημιούργησαν;
»Με τη σκέψη τους, ως γνώση που αποδέχτηκαν για τον κόσμο συνολικά.
-Άρα στη Συνειδητότητα συμμετέχω κι εγώ;
»Φυσικά, ο καθένας συμμετέχει στην δημιουργία της.
-Πώς συμμετέχω;
»Με τη γνώση που έχεις για τη ζωή σου, τον κόσμο και τις σκέψεις που κάνεις για αυτόν.
-Ποιες σκέψεις;
»Όλες τις σκέψεις, κάθε λεπτό, καλές ή κακές.
-Είπες οράματα, ελπίδες και φόβοι;
»Ναι. Αυτά καταγράφονται μέσα της σαν μελλοντική πραγματικότητά σου.
-Γιατί σαν μελλοντική πραγματικότητά μου;
»Διότι τα βάζεις στη ζωή σου ως δικές της πιθανές λεπτομέρειες.
-Είπες πιθανές, άρα μπορεί και να μη συμβούν.
»Η πιθανότητα εξαρτάται από το βαθμό της δικής σου αποδοχής τους ως γεγονός.
-Δεν έχω μάθει να σκέπτομαι οράματα χωρίς ελπίδα και φόβο.
»Διότι αγνοείς αυτό που Είσαι
-Τι Είμαι;
»Είσαι η ψυχή και η συνείδηση που μέσα από την παρατήρηση υλοποιεί τη μοναδική στιγμή στην αισθητή πραγματικότητα του ‘τώρα’. Ο κόσμος γεννιέται και υπάρχει αυτή τη στιγμή.
-Μα αυτό που λες δε το κατανοώ. Κι αυτό με αποδιοργανώνει και με κάνει να φοβάμαι.
»Αυτό θα σου συμβαίνει όσο αφήνεις αυτή τη στιγμή αισθητής πραγματικότητας να υλοποιείται μόνη της, απουσία σου.
-Εννοείς ότι πρέπει να μάθω να δημιουργώ τη ζωή μου;
»Ο Λόγος που Υπάρχεις είναι αυτή η απόφασή σου.
-Δεν μου το έμαθε κανένας σαν κάτι ξεχωριστό.
»Για αυτό υπάρχεις. Για να το δημιουργήσεις ως έννοια και να το διδάξεις.
-Τι να διδάξω δηλαδή;
»Την ικανότητά σου να καταγράφεις νοητικά στη Συνειδητότητα αυτή την αποδοχή.
-Τι πρέπει να καταγράψω;
»Τις απόλυτα δικές σου σκέψεις, τα σχέδιά σου, τα οράματά σου για τη ζωή σου. Αυτός είναι ο κόσμος σου.
-Τι σημαίνει δικός μου κόσμος;
»Δικός σου κόσμος είναι η υλοποίηση των δικών σου σκέψεων για το μέλλον σου.
-Αυτό το μέλλον είναι που φοβάμαι.
»Το φοβάσαι διότι δεν το έχεις σχεδιάσει εσύ.
-Και ποιος το έχει σχεδιάσει, μπορείς να μου πεις;
»Όλοι, όσους έχεις αφήσει να δημιουργούν για σένα οράματα, ελπίδες και φόβους.
-Ναι αλλά γιατί φοβάμαι;
»Γιατί από όλο αυτό, άφησες και κυριαρχούν οι φόβοι τους.
-Οι φόβοι δεν είναι δικοί μου;
»Όχι. Εσύ Ζεις τη μοναδική στιγμή της αισθητής πραγματικότητας του ‘τώρα’.
-Κι οι φόβοι τι είναι;
»Στιγμές από το παρελθόν και υποθέσεις για το μέλλον.
-Τι πετυχαίνουν δίνοντάς μου φόβο;
»Εστιάζεις μονάχα στα δικά τους σχέδια και οράματα, αποφεύγοντας κάθε δικό σου.
-Ποιοί είναι αυτοί που το κάνουν;
»Υπάρχουν παντού γύρω σου.
-Μα όλοι αυτοί έχουν ως σχέδιο το δικό μου φόβο;
»Όλοι αυτοί δεν έχουν δικό τους σχέδιο. Έχουν όμως αποδεχθεί κάποιου άλλου ως φόβο και το πολεμούν. Έτσι αυτόματα το μοναδικό σχέδιο για τη ζωή τους, είναι αυτός ο φόβος και χωρίς να το συνειδητοποιούν τον υλοποιούν με τη δική σου βοήθεια.
-Και είναι δική μου αυτή η γνώση;
»Φυσικά και είναι. Αλλά η ελπίδα που αναζητάς σε αυτή, κρύβεται πίσω από το φόβο σου να υπάρξεις αυτόνομα και μοναδικά. Κι όσο συνεχίζεις να θεωρείς ότι πολεμώντας τον θα τον νικήσεις, απλά τον υπηρετείς.
-Μα όλοι γύρω μου μιλάνε για ένα δύσκολο και καταστροφικό μέλλον.
»Διότι αυτό σκέφτονται κι αυτό θεωρούν ότι θα συμβεί. Κανένας δεν μπορεί να σε καταστρέψει όμως αν δεν του έχεις παραχωρήσει εσύ νοητικά την άδεια να το κάνει. Και κανένας δεν απαιτείται να σε σώσει αν δεν έχεις πρώτα εσύ αποδεχθεί νοητικά την αδυναμία σου να ζεις αυτοδύναμα.
-Μα αφύπνιση σημαίνει αναγνώριση και αποδοχή του πιθανού κινδύνου.
»Όχι φυσικά. Μια ζωή ταυτισμένη με κάποιο πιθανό και αναμενόμενο κίνδυνο σε αναγκάζει να θεωρείς συνεχώς το μέλλον σου καταστροφικό.
-Κι είναι κακό αυτό;
»Αυτό που θεωρείς ως μέλλον σου, αυτό θα συμβεί. Όπως έμαθες να δημιουργείς ένα μέλλον γεμάτο φόβο, τώρα καλείσαι να αλλάξεις και να το γεμίσεις από την αρχή με οράματα.
-Τι σημαίνει αυτό;
»Αν πιστεύεις ότι σου λείπει, κάτι το οποίο είναι ικανό να σου δώσει αυτή τη δύναμη να υλοποιήσεις το δικό σου μέλλον, δημιούργησέ το.
-Μα πώς μπορώ να το δημιουργήσω;
»Με τον ίδιο τρόπο που δημιουργείς τους φόβους. Θεώρησε ότι θα συμβεί και εργάσου πάνω σε αυτό, όπως εργαζόσουν τόσο καιρό με τους φόβους σου. Όταν αποχωρήσεις από εδώ, ο κόσμος θα συνεχίσει να ζει και να δημιουργείται μέσα από αυτό που θα του καταγράψεις εσύ κι όλοι όσοι προλάβει να διδάξει η ζωή σου. Όσοι -για οποιοδήποτε λόγο- εστιάζουν την ανθρωπότητα στο φόβο, αρνούνται το μέλλον. Αν ο επόμενος διαχωρισμός των λαών αφορά εκείνους που συνέχισαν να πολεμούν το φόβο και σε εκείνους που πέρασαν από μέσα του δημιουργώντας τη ζωή τους, η ανθρωπότητα περιμένει την επιλογή σου.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΕΤΣΙ.

Όταν βλέπουμε τον κόσμο, τους πολέμους, τη ρύπανση, τη φτώχεια, τη δυστυχία και το κακό... δεν θες να τα βλέπεις, σαν να έπεσες αλεξιπτωτιστής σ' αυτόν τον πλανήτη. Αυτή η φράση έχει πολύ βαθύ νόημα, έτσι όπως είναι δοσμένη. Ο κόσμος είναι έτσι, επειδή εσύ είσαι έτσι Δηλαδή, εμείς είμαστε οι εγκληματίες, εμείς τα δημιουργούμε όλα. Και το ρητό των Δελφών γνώθι σ' αυτόν, δεν εφαρμόζεται, γιατί νομίζουμε ότι είμαστε αθώοι και ο κόσμος είναι κάτι διαφορετικό από εμάς, σαν τον μύθο του Νάρκισσου, που εμείς εφεύραμε και δεν έχει κατανοηθεί καθόλου μέσα στους αιώνες. Νομίζουμε ότι ο Νάρκισσος είναι ματαιόδοξος και ότι ερωτεύτηκε την εικόνα του, ενώ είναι το έμβλημα της ανθρωπότητας που δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της, και δημιουργεί αυτή την εικόνα....

Αυτός είναι ο προβληματισμός μας: Πώς να βελτιώσουμε τον κόσμο, ενώ ο κόσμος δεν βελτιώνεται. Είναι τέλειος όπως είναι. Γιατί ο κόσμος είναι ακριβώς αυτό που είμαστε. Διαφορετικός κόσμος, θα' τανε διαφορετικοί εσείς. Και έτσι έχουμε μεμονωμένες λύσεις και δεν προσπαθούμε να τις εφαρμόσουμε στον κόσμο. Ένας βελτιωμένος κόσμος ήδη υπάρχει, αλλά εσείς δεν είστε εκεί. Πρέπει να αλλάξετε τη θέση σας. Ο κόσμος είναι ήδη βελτιωμένος. Κοιτάξτε το διαμέρισμα σας, το αυτοκίνητό σας, τον σύντροφό σας, τον σκύλο σας, τι έχετε στο ψυγείο, και τότε ξέρετε ποιος είστε και ποιο είναι το όνειρό σας. Γιατί όλα αυτά που περιλαμβάνονται στη ζωή σας, είναι το όνειρό σας, μαζί με τις δυσκολίες, τις ασθένειες κ.λ.π...

Δηλαδή, είναι ένα πρόγραμμα;

Απάντηση: Ενδιαφέρον είναι, ότι εσείς το έχετε γράψει αυτό το πρόγραμμα. Έχουμε γράψει ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει τις ζωές μας, περιλαμβάνει πώς να υποφέρουμε, πως να υποφέρουμε, στην ουσία. Όταν αποφασίσετε να υποφέρετε, σίγουρα θα γνωρίσετε τον άντρα που θα σας κάνει να υποφέρετε και μόλις τον δείτε, θα του πείτε: Σ' αγαπάω! Γιατί έχετε μάθει να υποφέρετε, και ότι σας κάνει να υποφέρετε γίνεται φίλος σας. Και φυσικά, όταν δεν ξέρεις τον εαυτό σου, όλοι οι άλλοι σου φταίνε που υποφέρεις. Το αφεντικό σου, ο σύντροφος σου και οι γύρω σου, η κίνηση, τα πάντα. Εκτός από σένα.

Τα πιο δύσκολο πράγμα, να αποχωριστούμε είναι αυτό. Το να υποφέρουμε... Ξέρω ότι ο παράδεισος δεν είναι έξω από μας και όλος ο αγώνας που κάνουμε για να είμαστε υγιείς και να είμαστε καλά, γίνεται κοιτώντας έξω από μας και είναι ενοχλητικό αυτό, αλλά κοιτάμε πάντα έξω από μας, όταν θα έχουμε καλύτερη δουλειά, όταν θα κάνουμε ένα παιδί, λεφτά, αλλά τελικά το μεγαλύτερο μήνυμα, είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από μας.

Πρέπει να διώξουμε αυτή την ελπίδα, ότι κάτι έξω από μας, θα μας κάνει καλύτερα. Αυτό είναι ένα μεγάλο κατόρθωμα. Να είμαστε χαρούμενοι με ότι έχουμε... ένα από τα πράγματα που έμαθα από, είναι ότι οι άλλοι δεν υπάρχουν. Είναι μια προβολή του εαυτού μας. Εμείς προβάλλουμε αυτό που θέλουμε. Εμείς είμαστε χαρούμενοι και οι άλλοι το καταλαβαίνουν. Εάν όχι, τον ίδιο τον κόσμο που θέλετε, αυτόν προβάλλετε.

Είναι πολύ περίεργο... σας λέω τα πράγματα τα οποία έχω μάθει από εσάς. Τι κάνεις; Έχουμε ξεχάσει εντελώς το μήνυμα, το νόημα της φράσης, τι κάνεις; Το κυριολεκτικό της νόημα είναι ΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ; Τι κάνεις; τι δημιουργείς; Οπότε πρέπει να σας πω τα πράγματα που μαθαίνω από εσάς: Δεν υπάρχει πια βαθύς, ουσιαστικότερος χαιρετισμός στον πλανήτη απ' αυτόν! Γιατί δεν είμαστε μικροί Θεοί, να το δεχτούμε.

Είμαστε οι μόνοι Θεοί, μοναδικοί.

ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

«Το πρώτο πράγμα, ο απροϋπόθετος όρος για να γίνει το οτιδήποτε, συνεπώς το πρώτο-πρώτο πράγμα που θα πρέπει να γίνει είναι: δημιούργησε σιωπή, φέρε τη σιωπή».
Σαίρεν Κίρκεγκωρ

Είμαστε όντα του ήχου και της σιωπής. Από το πρώτο κλάμα μέχρι την τελευταία λέξη του, ο άνθρωπος ζει μέσα στον ήχο και μέσω αυτού, δημιουργώντας ή ακούγοντάς τον, όποια κι αν είναι η μορφή του (ομιλία, μουσική, θόρυβος κτλ.). Ο ήχος όμως ακούγεται, επειδή αναπτύσσεται σε ένα υπόβαθρο σιωπής. Οι λέξεις και οι προτάσεις (όπως και η μουσική, και όχι μόνο) είναι διαμορφωμένος ήχος που «σχεδιάζεται» πάνω στη σιωπή. Η τονικότητα των λέξεων, οι παύσεις ανάμεσα σε αυτές, η ίδια η χροιά και η ένταση της φωνής, είναι δυνατά λόγω της προϋπάρχουσας σιωπής. Σε ένα χώρο, όπου υπάρχει πολύ έντονος ήχος, π.χ. παίζει δυνατά κάποια μουσική, δεν μπορείς να ακούσεις τι σου λέει κάποιος, ούτε να ακουστείς, εκτός κι αν καταφέρεις να φωνάξεις δυνατότερα από την ένταση της μουσικής.

Υπάρχουν διάφορα είδη σιωπής, όπως της επικοινωνίας (σιωπώ για να ακούσω τον άλλον), ή ως φορέα νοήματος (η σιωπή με την οποία δηλώνω κάτι χωρίς να το εκφράζω). Γενικά, μια κατηγοριοποίησή της τη διαχωρίζει σε γνωσιακή (βοηθάει στην κατανόηση κατά την επικοινωνία), διαλογική (π.χ. οι παύσεις όταν μιλάμε), κοινωνική (π.χ. συμβάλλει στις σύντομες κοινωνικές συζητήσεις) και συναισθηματική (π.χ. σωπαίνω για να δημιουργήσω εντυπώσεις). Επιπλέον, η κατανόηση και η χρήση της σιωπής είναι διαφορετικές από πολιτισμό σε πολιτισμό και από εποχή σε εποχή. Για παράδειγμα, στους Δυτικούς Απάτσι, η σιωπή είναι κάτι που τηρείται όταν δύο άνθρωποι συναντιούνται για πρώτη φορά ή ακόμα και όταν συναντιούνται μετά από πολύ χρόνο!

Στις περιπτώσεις αυτές η σιωπή αφορά τη σχέση μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων, όπου σωπαίνω για να ακούσω και να ακουστώ, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Υπάρχει όμως και η πρωταρχική σιωπή, αυτή του εαυτού. Πρόκειται για την ουσιαστικότερη, αλλά και τη δυσκολότερη μορφή σιωπής. Δεν έχει να κάνει με την παύση του ήχου, διότι ο εσωτερικός «μονόλογος» ή «διάλογος» δεν χρειάζονται την απουσία ήχου. Η σιωπή αυτή έχει να κάνει με την απομόνωση από τον εξωτερικό κόσμο, η οποία μπορεί να συμβεί τόσο σε ένα ήσυχο μέρος, όσο και στην πιο πολύβουη πλατεία. Είναι η «στιγμή» όπου το πρόσωπο βρίσκεται ενώπιον του εαυτού του, χωρίς τίποτε άλλο να το αποσπά από την «επαφή» αυτή, και αναλογίζεται την ίδια του την ύπαρξη, δηλαδή τις επιθυμίες, τα σφάλματα, τις επιτυχίες, το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον του κτλ. Με άλλα λόγια, η σιωπή αυτή αποτελεί το υπόβαθρο για την ανακάλυψη, κατανόηση και διαμόρφωση του εαυτού μας τόσο ως προσώπου όσο και στη σχέση μας με τους άλλους.

Η «φωνή» αυτής της σιωπής είναι δύσκολο σήμερα να «ακουστεί». Ο λόγος δεν είναι τόσο τα όσα θα μας αποκαλύψει, οπότε, ακολουθώντας τα «Παράθυρα» του Καβάφη, αφενός λέμε ότι θέλουμε να την ακούσουμε, αφετέρου, επειδή φοβόμαστε τι θα αποκαλύψει, χαιρόμαστε κατά βάθος που δεν ακούγεται. Ο σημαντικότερος λόγος που αυτή η «σιωπή» δεν ακούγεται είναι ότι έχουμε στερήσει από τον εαυτό μας την επιλογή αυτή. Ζούμε σε μια εποχή που απαιτεί διαρκή επικοινωνία. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει περάσει σε ένα άλλο επίπεδο ύπαρξης, όπου το καρτεσιανό «σκέφτομαι, άρα υπάρχω» έχει μεταλλαχθεί σε «επικοινωνώ, άρα υπάρχω». Η επικοινωνία όμως αυτή, λόγω του διαρκούς και επιτακτικού της χαρακτήρα, στερεί το πρόσωπο από την παύση, την υπαρκτική σιωπή που χρειάζεται για να ελέγξει τις σκέψεις και τις πράξεις του, τα δεδομένα του κόσμου και στη συνέχεια να δομήσει τον εαυτό του και να επιστρέψει στον κόσμο ως πρόσωπο και όχι ως «μηχανή επικοινωνίας», η οποία τελικά δεν επικοινωνεί, με την ουσιαστική έννοια, διότι δεν έχει κάτι να επικοινωνήσει – απλώς μεταδίδει σήματα, λέξεις και εικόνες που κάλλιστα θα μπορούσαν να απουσίαζαν.

Η ανάγκη για διαρκή παροχή πληροφοριών κάθε είδους (selfies, emoticons κτλ.), οι οποίες όλο και περισσότερο απλοποιούνται, φτωχαίνει το βίωμα από το οποίο αντλούνται αυτές οι πληροφορίες. Έτσι, δεν βιώνει κανείς την ομορφιά μιας πόλης που επισκέπτεται, όταν διαρκώς αναζητεί μέρη για να βγάλει selfie – η μανία της επικοινωνίας στρέφεται ενάντια στην ίδια την επικοινωνία. Θα λέγαμε πως υπάρχει μια αντίστροφη σχέση ποσότητας και ποιότητας: όσο περισσότερη επικοινωνία, τόσο χαμηλότερη ποιότητα. Και το αντίστροφο: όσο λιγότερη επικοινωνία, τόσο υψηλότερη ποιότητα.

Το ζήτημα δεν είναι, σαν νέοι Λουδίτες, να αναθεματίζουμε και να θέλουμε να καταστρέψουμε την τεχνολογία. Αυτό είναι και ανώφελο και ανόητο και δεν χρειάζονται εξηγήσεις.

Τον τελευταίο καιρό αναπτύσσεται μια τάση σε ορισμένους κύκλους στο εξωτερικό, η οποία θέλει να είναι «σικ» αυτός που δεν υπάρχει στα social media, δεν έχει κανέναν λογαριασμό, καμιά φωτογραφία, το παραμικρό ίχνος. Αν και πρόκειται για βεβιασμένη κίνηση εντυπώσεων, η τάση αυτή μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο στην καταιγίδα της υποχρεωτικής επικοινωνίας.

Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι να ανακτήσουμε τη σιωπή του εαυτού μας. Έτσι, όχι μόνο θα βελτιώσουμε την προσωπική μας ζωή, αλλά και την ίδια μας την επικοινωνία. Για να γίνει όμως αυτό απαιτείται να δώσουμε φωνή στη σιωπή ή, όπως γράφει ο Κίρκεγκωρ, να τη δημιουργήσουμε.
-------------------
Βιβλιογραφικές αναφορές:
Montiglio, Silvia, Silence in the Land of Logos, Princeton University Press, Princeton 200.
Nakane, Ikuko, Silence in Intercultural Communication Perceptions and Performance, John Benjamins Publishing Company, Amsterdam/Philadelphia 2007.

Ζήλια, η καταστροφική

Κάπου κάποτε διάβασα ότι υπάρχουν δυό τρόποι για να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια, ο ένας είναι να έχεις ήσυχη συνείδηση κι ο άλλος είναι να μην έχεις καθόλου, με το καιρό και σιγά, σιγά με θλίψη μου διαπίστωνα πως οι άνθρωποι χωρίς, όσο πάνε και πληθαίνουν.

Το είδα στην καθημερινότητα μου, ''το έζησα στο πετσί μου'' που λένε..

Άνθρωποι μικροί, που όσα δεν μπορούν να φτάσουν τα ζηλεύουν και τα φθονούν.

Δήθεν πολυτάλαντοι χωρίς καμιά ουσία, μιάς και στην πραγματικότητα σχεδόν κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι το ίδιο καλός σε εκατό διαφορετικά πράγματα, ουσιαστικά ζητάνε την αποδοχή αναμεσά μας, που όμως πολλές φορές είναι σχεδόν σαν να την ζητιανεύουν, ή όντως την ζητιανεύουν, εκλιπαρούν για έναν βαθμό, μιά χάρη, απλή αποδοχή και παραδοχή του δήθεν ταλέντου τους, λίγη προσοχή βρε αδερφέ!

Που; Μα φυσικά σε όλα!!!

Κάτι, ένα κομματάκι αναγνώρισης, οτιδήποτε για να φανούν, να νιώσουν σημαντικοί μέσα στον μίζερο κόσμο τους.

Χωρίς βέβαια μες στον τόσο καλά χτισμένο τους αυτό κόσμο να μπορούν να διακρίνουν και να παραδεχτούν ακόμα και στον ίδιο τους τον εαυτό, πως το να ζητιανεύεις για κάτι, τελικά ισοδυναμεί με το να μην έχεις ταλέντο σε τίποτα, όπως και το ότι πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι με πραγματικό ταλέντο, που δεν χρειάζονται κανενός είδους αποδοχή.

Τους τρομάζει το ταλέντο των άλλων.

Κι όταν βλέπουν κάποιον καλύτερο από αυτούς, σε οτιδήποτε καλύτερο, γιατί κάποια στιγμή αναπόφευκτα γίνεται κι αυτό, σκυλιάζουν, μοιάζουν με αγριεμένα, λιοντάρια σε κλουβιά, ψάχνουν μανιωδώς τρόπους για να μαυρίσουν την εικόνα αυτού που αισθάνονται ότι τους απειλεί.

Απειλή; Μα γιατί; Αναρωτιέμαι εγώ.

Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν είμασταν το ίδιο, βλέπεις οι άνθρωποι οι οποίοι πορεύονται με την ζήλεια σαν μόνο οδηγό τους εμένα δεν μου έκαναν ποτέ.

Απομακρύνω συνειδητά από κοντά μου ξεφτισμένες φιγούρες ανθρώπων, κάτι ανθρωπάκια που τους διακρίνεις πια μόνο από την σκιά τους κι υπάρχουν μόνο και μόνο για να δηλώνουν την παρουσία τους μέσα από πράγματα που θεωρούν ότι κάνουν καλά μόνο για όσο υπάρχει ένας (ή και πρισσότεροι) άνθρωποι για να τους το επιβεβαιώνουν κι ανοίγω το παραθυρό μου στην βροχή, εύχομαι αυτή να ξεπλύνει τις αμαρτιές τους.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΤΑΝΕΙ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ 24ΩΡΟ

Καμία μέρα δεν έχει πάνω από 24 ώρες ενώ δε μπορούμε να συγκεντρωθούμε ταυτόχρονα σε 2 πράγματα που συμβαίνουν την ίδια στιγμή.

Τα πάντα είναι “υπερβολικά”… Κανείς δεν γνωρίζει πιά τον εαυτό του, κανείς δεν αντιλαμβάνεται το περιβάλλον στο οποίο ζει και εργάζεται… Οι νέοι άνθρωποι… παρασύρονται στη δίνη του χρόνου. Ο πλούτος και η ταχύτητα είναι αυτά που ο κόσμος θαυμάζει και αγωνίζεται για να τα αποκτήσει. Όλοι οι τρόποι της επικοινωνιακής δυνατότητας γίνονται αυτοσκοπός προκειμένου ο πολιτισμένος κόσμος να ξεπεράσει τον εαυτό του…

Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε 6 Ιουνίου 1825

Σε ένα γράμμα που έστειλε ο Γκαίτε στον φίλο του συνθέτη Ζέλτερ, ο Γκαίτε παραπονιόταν για τα τραίνα, το εξπρές ταχυδρομείο και τα ατμόπλοια.

Έκτοτε, τα ταξίδια έγιναν εκατό φορές ταχύτερα και η επικοινωνία με τη διάδοση πληροφοριών επιταχύνθηκε κατά 10 εκατομμύρια φορές. Το γράμμα που πήρε μια εβδομάδα να φτάσει στον Ζέλτερ στο Βερολίνο, σήμερα θα έφτανε σαν ηλεκτρονικό μήνυμα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ενώ τα ατμόπλοια έδωσαν τη θέση τους στα αερόπλανα και τα γρήγορα αυτοκίνητα.

Οι περισσότεροι λαοί των αναπτυγμένων χωρών θεωρούν «τους διαρκώς γρήγορους ρυθμούς και το άγχος» σαν την κυριότερη αιτία του στρες τους.

Πολλές εφευρέσεις που προκαλούν φαινομενικά μικρές αλλαγές στην καθημερινότητα μας είναι καλοί δείκτες τού πόσο οι ρυθμοί μας έχουν επιταχυνθεί τα τελευταία χρόνια:

– φωτοτυπικά με δυνατότητα 30 σελίδων το λεπτό
– παροχείς ίντερνετ που θέλγουν τους πελάτες τους υποσχόμενοι ταχύτητες γρηγορότερες κατά 2 δέκατα του δευτερολέπτου από τους ανταγωνιστές τους
– σελφ σέρβις καφετέριες με ποτά για τον δρόμο μιας και το να πίνουμε πλέον καφέ συζητώντας με φίλους γίνεται όλο και πιο αναχρονιστικό.

Τα τελευταία δέκα χρόνια το ποσοστό των Ευρωπαίων εργαζομένων που παραπονιέται ότι ο ρυθμός στη δουλειά τους είναι πολύ γρήγορος αυξήθηκε από το 47 στο 56%. Οι περισσότεροι δήλωναν δε ότι υπέφεραν από πόνους στη πλάτη, ένταση στους ώμους και τον αυχένα, τραυματισμούς και ένα γενικό επίπεδο στρες που τους έπνιγε.

Δυστυχώς οι γυναίκες δείχνουν να επηρεάζονται περισσότερο από όλους. Μόνο ένα 22% δήλωνε ότι δεν πιεζόταν καθόλου από έλλειψη χρόνου, ενώ για το 57% δεν έφταναν οι ώρες της μέρας. Από αυτές, ένα 60% είχε παιδιά και ένα 83% εργαζόταν. Μάλιστα η απάντηση «δεν έχω χρόνο» αυξάνεται σε συχνότητα καθώς περισσότερες γυναίκες παλεύουν να πετύχουν μια ισορροπία μεταξύ παιδιών και καριέρας.

Το παράδοξο είναι πως αυτός ο φρενήρης ρυθμός συνοδεύεται συνήθως και από ένα αίσθημα κενού, τείνωντας να γεμίζουμε κάθε στιγμή της μέρας με δραστηριότητες σαν να μην αποζητάμε περισσότερο χρόνο, αλλά την έλλειψή του. Η δυτική μας κουλτούρα δεν βοηθάει καθώς κάθε κύτταρο του εγκεφάλου μάς λέει ότι «ο μόνος καλός χρόνος είναι ο γεμάτος χρόνος». Όποτε έχουμε ένα μικρό κενό στην καθημερινή μας ρουτίνα, καταφέρνουμε να χωρέσουμε και άλλη μια δραστηριότητα, ακόμη κι αν είναι ένα γραπτό μήνυμα που στέλνουμε από το κινητό μας, την ώρα που περιμένουμε στην ουρά της τράπεζας, τρώγωντας μια μπουκιά από την τυρόπιτα μας.

Το γεγονός δε ότι βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από χιλιάδες ερεθίσματα δεν συντελεί στο να μειώσουμε τους ρυθμούς μας. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι εμπειρίες από ένα μόνο χρόνο της ζωής μας είναι περισσότερες από αυτές που βίωναν οι σύγχρονοι του Γκαίτε σε όλη τους τη ζωή!

Οι κοινωνικοί επιστήμονες που εξετάζουν με ανησυχία τον όλο και γρηγορότερο βηματισμό μας είναι κάθετοι ως προς την «απεξάρτηση» αλλά και την καλύτερη απόδοση μας:
– σωστή αξιοποίηση του χρόνου,
– χαλάρωση χωρίς να κάνουμε τίποτε για μισή ώρα και αποφυγή των παράλληλων δραστηριοτήτων την ίδια στιγμή.

Κάτι που ο Γκαίτε αν και παραπονιόταν για το φρενήρη ρυθμό της εποχής του, είχε πετύχει.
Στα απομνημονεύματα του «Ποίηση και Αλήθεια» σημειώνει: «Εφόσον υπάρχει πάντα αρκετός χρόνος αν αξιοποιείται σωστά, τα κατάφερνω πού και πού να κάνω διπλή και τριπλή δουλειά».

Η πραγματική φιλία έχει αυτά τα 11 χαρακτηριστικά

Ο Αριστοτέλης είχε χαρακτηρίσει τους αληθινούς φίλους ως «μία ψυχή, σε δύο σώματα», αλλά τι είναι αυτό που διαχωρίζει τις παντοτινές φιλίες από τις πιο περιστασιακές; Διαβάστε ποιες είναι οι έντεκα αρετές που έχουν οι πραγματικοί φίλοι, αυτοί που θα μείνουν κοντά μας μια ζωή.

1. Πιέζουν να αποδεχτούμε τον εαυτό μας
Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να κρίνουμε πολύ σκληρά και αρνητικά τον εαυτό μας. Όταν έρχεται εκείνη η ώρα, οι φίλοι μας είναι εκείνοι που μας είναι έτοιμοι να μας «ανεβάσουν» όταν είμαστε πεσμένοι. Οι άνθρωποι νιώθουν καλύτερα όταν έχουν κοντά τους ανθρώπους που τους στηρίζουν και τους ενθαρρύνουν. Είτε νιώθετε άσχημα επειδή μία συνέντευξη για δουλειά δεν πήγε όπως θα θέλατε, είτε δεν σας αρέσει αυτό που βλέπετε στον καθρέφτη, οι κοντινοί σας φίλοι θα ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή σας και θα σας «αναγκάσουν» με τον τρόπο τους να νιώσετε καλύτερα.

2. Λένε πότε κάνουμε λάθος
Όλοι κάνουμε λάθη, και όταν φτάνει εκείνη η στιγμή οι αληθινοί φίλοι είναι αυτοί που πρώτοι θα το εντοπίσουν και με καλοπροαίρετο τρόπο θα μας το πουν. Μαζί με τα θετικά που κάνουμε, είναι έτοιμοι να μιλήσουν και για τα αρνητικά αλλά να μας στηρίξουν και στα δύο. Σε μία επιφανειακή σχέση, κανείς δεν πρόκειται να ασχοληθεί με αυτά που κάνετε λάθος, αλλά ο πραγματικός φίλος θα σας πει πάντοτε αυτό που έχει στο μυαλό του χωρίς περιστροφές.

3. Είναι παρόντες
Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να προσφέρει ο φίλος είναι η προσοχή του και η παρουσία του. Ο αληθινός φίλος είναι εκείνος που θα βρεθεί κοντά σας όταν τον έχετε ανάγκη και θα βάλει το κινητό του στο αθόρυβο προκειμένου να ακούσει απερίσπαστος το πρόβλημά σας.

4. Ακούνε πραγματικά
Πόσες φορές έχετε προσπαθήσει να ανοίξετε σε συζήτηση με κάποιον και εκείνος καταφέρνει να γυρνάει πάντοτε το θέμα πίσω στον εαυτό του; Oι συζητήσεις με τους αληθινούς σας φίλους δεν είναι ποτέ μονόπλευρες. Ο ανοιχτός διάλογος με κάποιον δημιουργεί και πιο ισχυρό δεσμό μαζί του. Το μυστικό για μία ισορροπημένη συζήτηση είναι να δίνετε πάντοτε προσοχή σε αυτό που λέει το άτομο που βρίσκεται απέναντί σας και αν αναγνωρίζετε τα συναισθήματά του.

5. Μας στηρίζουν σε κάθε δυσκολία
Είναι εύκολο για κάποιον να μας στηρίζει στην επιτυχία, αλλά ο πραγματικός φίλος θα βρεθεί δίπλα μας και στα καλά και στα κακά, το πένθος, τη χαρά, τις αποτυχίες και όλα όσα συμβούν στην πορεία της ζωής μας. Είναι σημαντικό να έχει κανείς δίπλα του κάποιον που να τον γνωρίζει αρκετά καλά και τον εμπιστεύεται τόσο ώστε να του «επιτρέπει» να είναι κοντά του σε όλες τις στιγμές.

6. Μειώνουν τα επίπεδα του στρες
Οι φίλοι γνωρίζουν πότε τα επίπεδα του στρες στη ζωή μας είναι ιδιαίτερα αυξημένα και είναι έτοιμοι να επέμβουν και να μας βοηθήσουν είτε δίνοντας την πολύτιμη συμβουλή τους είτε απλά για να μας ηρεμήσουν με την παρουσία τους.

7. Μας κρατούν προσγειωμένους
Βρίσκονται πάντοτε κοντά για να γιορτάσουν οποιαδήποτε επιτυχία σας, αλλά δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε από που ερχόμαστε, ποιες είναι οι ρίζες μας. Εκείνη τη στιγμή που τα μυαλά μας ετοιμάζονται να πάρουν αέρα, ο αληθινός φίλος θα μας προσγειώσει στην πραγματικότητα και θα μας υπενθυμίσει ποιοι είμαστε. Άλλωστε, μας γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα.

8. Μας προστατεύουν, ακόμα κι αν έρχονται σε δύσκολη θέση
Ας υποθέσουμε ότι είστε έξω και πίνετε ποτό με τους συναδέλφους σας, όταν βλέπετε μπροστά σας τον σύντροφο της φίλης σας να φλερτάρει με κάποια άλλη. Μπορεί να είναι μία άβολη κατάσταση στην οποία δεν θελήσατε να βρεθείτε αλλά ο πραγματικός φίλος, όσο δύσκολο κι αν του είναι, θα κάνει την κίνηση και θα το πει. Η ειλικρίνεια δεν είναι πάντοτε η πιο εύκολη κίνηση αλλά είναι σημαντική για να χτιστεί μία σχέση.

9. Κάνουν τη φιλία προτεραιότητα
Οι ζωές τον ανθρώπων εξελίσσονται. Γάμος, δουλειά, παιδιά έρχονται να εμπλουτίσουν την καθημερινότητα και ο χρόνος λιγοστεύει. Η αληθινή φιλία ξεπερνάει τέτοια εμπόδια και δεν αφήνει την έλλειψη χρόνου να την φθείρει. Είναι σημαντικό για τους φίλους να βρίσκουν χρόνο να λένε τα νέα τους, να προγραμματίζουν εξόδους και να έχουν τη σχέση τους ως προτεραιότητα.

10. Συγχωρούν
Όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη, αλλά εάν η φιλία είναι πραγματικά δυνατή μπορεί να ξεπεράσει δυσκολίες και συγκρούσεις. Το σημαντικό είναι να βρίσκει κανείς το κουράγιο να προσεγγίσει τον άλλον αφού έχει κάνει κάτι λάθος και ταυτόχρονα να μπορεί να κατανοήσει και να συγχωρέσει.

11. Μας κάνουν να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι
Οι φίλοι δεν βρίσκονται μόνο κοντά μας όταν μεγαλώνουμε, αλλά μας κάνουν να θέλουμε να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Δεν είναι μόνο οι πιο έμπιστοι άνθρωποί μας αλλά και πρότυπα ζωής που βγάζουν τον καλύτερο εαυτό μας και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που μας κάνουν!

ΥΠΗΡΞΕ ΤΕΛΙΚΑ ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ ΚΑΙ ΣΩΚΡΑΤΗ;

Ό,τι κι αν λέει ο Πλούταρχος, πολλές απ’ αυτές τις φιλίες ανάμεσα σ’ έναν άντρα και σ’ έναν έφηβο μπόρεσαν να μείνουν αγνές. Είδαμε λίγο πριν τον Αλκιβιάδη να κάνει σκηνή ζηλοτυπίας στον Σωκράτη, μα ο ίδιος διηγείται αμέσως μετά σε μια τολμηρή σελίδα του «Συμπόσιου» του Πλάτωνα (217α – 219ε) αυτό που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε «ο πειρασμός του Σωκράτη», όπου οι συνήθεις όλοι αντιστρέφονται: εδώ ο νέος άντρας – μα που είναι ήδη διεφθαρμένος από ένα σωρό ερωτικές περιπέτειες – είναι αυτός που κάνει τις προτάσεις – και ποιες προτάσεις! – στον ώριμον άντρα, που τον θαυμάζει για την επιστήμη του και τη σοφία του:

«Και επειδή είχα σχηματίσει την ιδέα πως ο Σωκράτης ενδιαφερόταν σοβαρά για τα θέλγητρα της νιότης μου, το θεώρησα εύρημα απροσδόκητο και ευτυχή σύμπτωση ότι είχα τη δυνατότητα να χαρίσω την εύνοιά μου στον Σωκράτη κι έτσι να μάθω όλα όσα εκείνος γνώριζε».

Ο Αλκιβιάδης λοιπόν τα βολεύει έτσι ώστε να μείνει μόνος με τον Σωκράτη, αλλά ο Σωκράτης δεν επωφελείται καθόλου απ’ αυτή την ευκαιρία για να του μιλήσει για έρωτα. Τότε τον προκαλεί να παλέψει μαζί του (βλέπουμε εδώ να ξαναεμφανίζεται πάλι η σημασία της γυμναστικής και της παλαίστρας στην παιδεραστία): ο Σωκράτης δέχεται, μα δεν εγκαταλείπει την επιφυλακτική του στάση. Τότε ο νέος άντρας χρησιμοποιεί τα μεγάλα μέσα:

«Τον προσκαλώ λοιπόν σε δείπνο, απαράλλακτα όπως κάνει ένας εραστής που ζητάει να παραπλανήσει τον ερωμένο του. Κι αυτό μου ακόμη το θέλημα δεν μου το έκαμε αμέσως. Αλλά με τον καιρό, πείστηκε. Λοιπόν, την πρώτη φορά που ήρθε, ύστερ’ από το δείπνο θέλησε να φύγει, κι εγώ τότε, από ντροπή, τον άφησα. Στη δεύτερη όμως παγίδα που του έστησα, όταν τέλειωσε το δείπνο μας, παράτεινα τη συζήτηση ως αργά τη νύχτα, κι όταν εκείνος ζήτησε να φύγει, εγώ, με την πρόφαση πως ήταν αργά πια, τον ανάγκασα να μείνει. Έπεσε λοιπόν να αναπαυτεί στο διπλανό μου κρεβάτι, στο ίδιο επίσης που είχε δειπνήσει. Στο δωμάτιο κανείς άλλος δεν κοιμόταν, εκτός από μας τους δύο».

Ύστερ’ από μια μεγάλη συζήτηση μέσα στα σκοτάδια, ο Αλκιβιάδης σκέφτεται επιτέλους να επιτύχει το σκοπό του:

«Εγώ λοιπόν τότε υπόθεσα πως τον είχαν πληγώσει τα λόγια που αντάλλαξα μαζί του και που τα είχα τοξέψει σα βέλη. Σηκώθηκα λοιπόν και χωρίς να του αφήσω καιρό να προσθέσει τίποτε άλλο, τον σκέπασα με τον μανδύα μου (ήταν χειμώνας), τύλιξα τα χέρια μου γύρω από το σώμα του αληθινά δαιμόνιου και εξαιρετικού αυτού όντος κι έμεινα πλαγιασμένος έτσι ολόκληρη τη νύχτα. Κι αυτή τη φορά, Σωκράτη, δε θα ισχυριστείς πως είναι ψέματα αυτά που λέω. Ε λοιπόν! Με όλα όσα έκαμα, αυτός αποδείχτηκε τόσο ανίκανος από τα νεανικά μου θέλγητρα, τόσο τα περιφρόνησε και τα γελοιοποίησε, τόσο με ταπείνωσε… Σας ορκίζομαι στους θεούς και στις θεές, πως κοιμήθηκα και ξύπνησα στο πλευρό του Σωκράτη χωρίς να συμβεί τίποτε πιο πολύ παρά αν είχα κοιμηθεί με τον πατέρα μου ή μ’ έναν μεγαλύτερο αδελφό μου…».

Τα σύνορα του εγώ και η διαφορά του ερωτικού αισθήματος από την αληθινή αγάπη

Η λαθεμένη αντίληψη ότι ο έρωτας είναι ένας τύπος αγάπης είναι τόσο δυνατή, ακριβώς επειδή περιέχει έναν κόκκο αλήθειας.

Η εμπειρία της αληθινής αγάπης έχει και αυτή να κάνει με σύνορα του εγώ, μιας και συνεπάγεται μιαν επέκταση των ορίων μας. Τα όρια μας είναι τα σύνορα του εγώ μας. Όταν επεκτείνουμε τα όριά μας μέσω της αγάπης, το κάνουμε προσπαθώντας, σαν να λέμε, να τεντωθούμε για να φτάσουμε ως το αγαπημένο μας πρόσωπο, του οποίου επιθυμούμε να βοηθήσουμε την ανάπτυξη. Για να είμαστε σε θέση να το κάνουμε πρέπει πρώτα το αντικείμενο της αγάπης μας να γίνει αγαπημένο σε μας: με άλλα λόγια πρέπει να γοητευτούμε απ’ αυτό, να επενδύσουμε τον εαυτό μας σ’ αυτό και να δεσμευτούμε με αυτό το αντικείμενο που είναι έξω από μας, πέρα από τα δικά μας σύνορα. Οι ψυχίατροι ονομάζουν αυτή τη διαδικασία της προσέλκυσης, επένδυσης και δέσμευσης «κάθεξη», και λέμε ότι εμείς «κατέχουμε» το αγαπημένο αντικείμενο. Αλλά όταν κατέχουμε ένα έξω από μας αντικείμενο, ψυχολογικά ενσωματώνουμε επίσης μιαν ιδέα αυτού του αντικειμένου μέσα μας.

Για παράδειγμα, ας πάρουμε έναν άνθρωπο που έχει πάθος την κηπουρική. Είναι ένα πάθος ικανοποιητικό και πολυέξοδο. Ο άνθρωπος αυτός «αγαπά» να καταγίνεται με τον κήπο του. Ο κήπος του σημαίνει πολλά γι’αυτόν. Αυτός ο άνθρωπος έχει «καθέξει» τον κήπο του. Τον βρίσκει ελκυστικό, έχει «επενδύσει» τον εαυτό του σ’ αυτόν, είναι «δεσμευμένος» με αυτόν – σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να πηδάει από το κρεβάτι χαράματα την Κυριακή για να ξαναγυρίσει σ’ αυτόν και ακόμα μπορεί να παραμελήσει τη γυναίκα του γι’ αυτόν. Στη διάρκεια της «κάθεξής» του, και για να καλλιεργήσει τα λουλούδια και τους θάμνους του, μαθαίνει ένα σωρό πράγματα. Αποκτά πολλές γνώσεις σχετικά με την κηπουρική – για τα χώματα, λιπάσματα, για εμφύτευση και κλάδεμα. Και γνωρίζει τον δικό του συγκεκριμένο κήπο: την ιστορία του, τον τύπο των λουλουδιών και των φυτών που έχει, το σχεδιάγραμμά του, τα προβλήματά του και το μέλλον του. Παρά το γεγονός ότι ο κήπος υπάρχει έξω απ’ αυτόν, ωστόσο διαμέσου της κάθεξης έφτασε να υπάρχει μέσα του. Η γνώση που έχει για τον κήπο του και η σημασία που ο κήπος του έχει γι’ αυτόν αποτελούν μέρος του εαυτού του, μέρος της ταυτότητάς του, μέρος της ιστορίας του, μέρος των γνώσεών του. Με το να αγαπά και να κατέχει τον κήπο του, έχει πραγματικά ενσωματώσει τον κήπο μέσα στον εαυτό του και, με αυτή την ενσωμάτωση, ο εαυτός του μεγάλωσε και τα σύνορα του εγώ του επεκτάθηκαν.

Αυτό που συμβαίνει λοιπόν στην πορεία μιας πολύχρονης αγάπης, και της επέκτασης των ορίων μας για τις καθέξεις μας, είναι ένα βαθμιαίο αλλά προοδευτικό μεγάλωμα του εαυτού μας, μια ενσωμάτωση μέσα μας του έξω κόσμου και μια ανάπτυξη, ένα άπλωμα και μια λέπτυνση των συνόρων του εγώ μας. Με τον τρόπο αυτό, όσο περισσότερο και μακρύτερα επεκτείνουμε τον εαυτό μας, τόσο περισσότερο αγαπάμε και τόσο πιο αχνό γίνεται το ξεχώρισμα του εαυτού μας από τον κόσμο. Ταυτιζόμαστε με τον κόσμο. Και καθώς τα σύνορα του εγώ μας γίνονται αχνά και άτονα, αρχίζουμε όλο και περισσότερο να βιώνουμε το ίδιο συναίσθημα έκστασης που έχουμε όταν ένα μέρος από τα σύνορα του εγώ μας καταρρέει και «πέφτουμε στα δίχτυα του έρωτα». Μόνο που, αντί να έχουμε συγχωνευτεί προσωρινά και χιμαιρικά με ένα μόνο αγαπημένο αντικείμενο, έχουμε συγχωνευτεί πραγματικά και πιο μόνιμα με ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου. Μια «μυστική ένωση» μπορεί να εδραιωθεί με ολόκληρο τον κόσμο. Το συναίσθημα της έκστασης ή ευδαιμονίας που συντροφεύει αυτή την ένωση, αν και είναι ίσως ηπιότερο και λιγότερο δραματικό από εκείνο που συντροφεύει το ερωτικό αίσθημα, είναι ωστόσο πολύ πιο σταθερό και διαρκές και τελικά πιο ικανοποιητικό. Η διαφορά ακριβώς μεταξύ της κορυφαίας εμπειρίας που χαρακτηρίζεται από το ερωτικό αίσθημα και της εμπειρίας που ο Αβραάμ Μάσλοου ονομάζει «υψιπεδική εμπειρία». Τα ύψη δεν αντικρίζονται ξαφνικά και χάνονται πάλι από τα μάτια μας· κατακτώνται μια για πάντα.

Είναι φανερό και κατανοητό απ’ όλους ότι η σεξουαλική δραστηριότητα και η αγάπη, ενώ μπορεί να επέλθουν ταυτόχρονα, είναι συχνά ασύνδετες μεταξύ τους γιατί είναι στη βάση τους ξεχωριστά φαινόμενα. Η ίδια η σεξουαλική πράξη δεν είναι πράξη αγάπης. Ωστόσο, η εμπειρία της σεξουαλικής σχέσης και ειδικότερα του οργασμού (ακόμα και στον αυνανισμό) είναι μια εμπειρία που συνδέεται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό με το γκρέμισμα των συνόρων του εγώ και την έκσταση που επακολουθεί. Ακριβώς λόγω αυτού του γκρεμίσματος των συνόρων του εγώ, συμβαίνει να ξεφωνίσουμε στην κορύφωση του οργασμού «σ’ αγαπώ» ή «Ω, Θεούλη μου!» σε μια πόρνη για την οποία ύστερα από λίγες στιγμές, όταν τα σύνορα του εγώ θα έχουν ξαναγυρίσει στην προτινή θέση τους, μπορεί να μη νιώθουμε ούτε στάλα τρυφερότητα, αρέσκεια ή συναισθηματικό νιώσιμο.

Με αυτό δε θέλω να πω ότι η έκσταση της εμπειρίας του οργασμού δεν μπορεί να αυξηθεί αν τη μοιράζεσαι με κάποιον που αγαπάς· μπορεί. Αλλά ακόμα και χωρίς έναν αγαπημένο σύντροφο ή οποιονδήποτε σύντροφο, το γκρέμισμα των συνόρων του εγώ που συμβαίνει σε συνάφεια με τον οργασμό, μπορεί να είναι ολικό· για ένα δευτερόλεπτο μπορεί να ξεχάσουμε ολοκληρωτικά ποιοι είμαστε, να μην έχουμε καμιά αίσθηση του εαυτού μας, να χαθούμε από το χρόνο και το χώρο, να είμαστε εκτός εαυτού, να είμαστε συνεπαρμένοι. Μπορούμε να γίνουμε ένα με το σύμπαν. Αλλά μόνο για ένα δευτερόλεπτο.

Περιγράφοντας την παρατεταμένη «ενότητα με το σύμπαν» που είναι συνυφασμένη με την αληθινή αγάπη, σε σύγκριση με την προσωρινή ενότητα του οργασμού, χρησιμοποίησα τις λέξεις «μυστική ενότητα». Μυστικισμός είναι ουσιαστικά η πίστη ότι η πραγματικότητα είναι κάτι ενιαίο. Οι πιο συνεπείς μυστικιστές πιστεύουν ότι η συνηθισμένη αντίληψη του σύμπαντος ότι περικλείνει πλήθος ξέχωρα αντικείμενα – αστέρια, πλανήτες, δέντρα, πουλιά, σπίτια, εμάς τους ίδιους -, όλα χωρισμένα το ένα από το άλλο με σύνορα, είναι μια λαθεμένη αντίληψη, μια ψευδαίσθηση. Σε τούτη τη γενική λαθεμένη αντίληψη, στον κόσμο τούτο της ψευδαίσθησης που οι περισσότεροι λαθεμένα τάχα πιστεύουμε πως είναι πραγματικός, ινδουϊστές και οι βουδιστές δίνουν την ονομασία «Μάγια».

Αυτοί και άλλοι μυστικιστές πιστεύουν ότι η αληθινή πραγματικότητα μπορεί να γνωσθεί μόνο με την εμπειρία του ενιαίου μέσω της εγκατάλειψης των συνόρων του εγώ. Είναι αδύνατο να δει κανείς πραγματικά την ενότητα του σύμπαντος όσο εξακολουθεί να βλέπει τον εαυτό του σαν ένα ξεχωριστό αντικείμενο αποσπασμένο και διακρινόμενο από το υπόλοιπο σύμπαν με κάποιον τρόπο, σχήμα ή μορφή. Οι ινδουϊστές και οι βουδιστές θεωρούν συχνά, γι’ αυτό το λόγο, ότι το βρέφος πριν αναπτύξει τα σύνορα του εγώ του, γνωρίζει την πραγματικότητα, ενώ οι ενήλικοι δεν τη γνωρίζουν.

Μερικοί μάλιστα προτείνουν την άποψη ότι ο δρόμος προς τη φώτιση ή τη γνώση του ενιαίου της πραγματικότητας απαιτεί να πισωδρομήσουμε ή να κάνουμε τους εαυτούς μας νήπια. Αυτό μπορεί να είναι μια επικίνδυνα δελεαστική διδασκαλία για ορισμένους εφήβους και νέους που δεν είναι προετοιμασμένοι να επωμιστούν ευθύνες ενηλίκων, οι οποίες τους φαίνονται τρομακτικές, συντριπτικές, και απαιτητικές πέρα από τις δυνατότητές τους. «Δεν είμαι υποχρεωμένος να περάσω απ’ όλα αυτά», μπορεί να σκέφτεται ένα τέτοιο άτομο. «Μπορώ να παραιτηθώ από την προσπάθεια να γίνω ένας ενήλικος και να εγκαταλείψω τις απαιτήσεις των ενηλίκων καταφεύγοντας στην αγιότητα». Σχιζοφρένεια όμως, μάλλον, παρά αγιότητα πετυχαίνεις, ενεργώντας με βάση αυτή τηνυπόθεση.

Οι περισσότεροι μυστικιστές καταλαβαίνουν την αλήθεια που αναπτύξαμε στο τέλος της ανάλυσης του θέματος της πειθαρχίας: ότι δηλαδή πρέπει να κατέχουμε ή να δημιουργούμε κάτι πριν παραιτηθούμε απ’ αυτό, και μολαταύτα να διατηρούμε τα προσόντα μας και τη βιωσιμότητά μας. Το βρέφος χωρίς τα σύνορα του δικού του εγώ μπορεί να είναι σε πιο στενή επαφή με την πραγματικότητα από τους γονείς του, αλλά είναι ανίκανο να επιβιώσει χωρίς τη φροντίδα αυτών των γονέων, και ανίκανο να μεταδώσει τη σοφία του. Ο δρόμος για την αγιότητα περνάει μέσα από την ενηλικιότητα. Δεν υπάρχουν ευκολοδιάβατοι συντομότεροι δρόμοι. Τα σύνορα του εγώ πρέπει πρώτα να σκληρύνουν για να μπορέσουν κατόπι να απαλυνθούν. Μία ταυτότητα πρέπει πρώτα εδραιωθεί για να μπορέσει κατόπι να γίνει υπερβατή. Πρέπει ένας να βρει τον εαυτό του για να μπορέσει κατόπι να τον χάσει. Η προσωρινή απελευθέρωση από τα σύνορα του εγώ που συνδέεται με το ερωτικό αίσθημα, τη σεξουαλική σχέση ή τη χρησιμοποίηση ορισμένων ψυχοδιεγερτικών ναρκωτικών μπορεί να προσφέρει μια γρήγορη ματιά στη Νιρβάνα, αλλά όχι την ίδια τη Νιρβάνα. Η θέση που υποστηρίζει το βιβλίο είναι ότι η Νιρβάνα ή η διαρκής φώτιση ή η αληθινή πνευματική ανάπτυξη μπορούν να επιτευχθούν μόνο μέσω της επίμονης άσκησης της αληθινής αγάπης.

Κοντολογίς, λοιπόν, η προσωρινή απώλεια των συνόρων του εγώ που συνεπάγεται το ερωτικό αίσθημα και η σεξουαλική σχέση, όχι μόνο μας οδηγεί σε δεσμεύσεις με άλλους ανθρώπους με τους οποίους μπορεί να αρχίσει η αληθινή αγάπη, αλλά και μας δίνει μια πρόγευση από (και συνεπώς το κέντρισμα προς) την πιο διαρκή μυστική έκσταση που μπορεί να γίνει δική μας έπειτα από μια ολόκληρη ζωή αγάπης. Από την άποψη αυτή, το ερωτικό αίσθημα, αν και δεν είναι το ίδιο αγάπη, αποτελεί ωστόσο ένα μέρος της μεγάλης και μυστηριακής περιπέτειας της αγάπης.

Κατανοήστε το Θυμωμένο Παιδί

Ένας παράγοντας που προκαλεί στρες στην οικογένεια και θυμό στους γονείς είναι ο θυμός του παιδιού.
Ειδικά στις μικρές ηλικίες, μέχρι περίπου 7 ετών, ο παιδικός θυμός έχει μια κρυφή ρίζα, που λίγοι γονείς την κατανοούν: τη δυσκολία του παιδιού να κατονομάσει τα συναισθήματα που νιώθει εκείνη τη στιγμή, παράλληλα με τη δυσκολία του να τα εκφράσει με λόγια και ήρεμο τρόπο.

Η Πηγή του Θυμού
Καταλαβαίνουμε ότι ένα παιδί είναι θυμωμένο από τη συμπεριφορά του: φωνάζει, χτυπάει, κλωτσάει, γίνεται επιθετικό, κλαίει… Συχνά όμως, οι γονείς βλέπουν την κακή συμπεριφορά και δεν αντιλαμβάνονται ότι το παιδί είναι θυμωμένο, θεωρούν ότι απλώς έχει κακή συμπεριφορά και το τιμωρούν. Με την τιμωρία, όμως, δεν πετυχαίνουν κάτι! Όταν η αιτία της κακής συμπεριφοράς του παιδιού είναι ο θυμός, τότε οι γονείς πρέπει να δώσουν προσοχή στο συναίσθημα. Το παιδί δυσκολεύεται να εκφράσει το πώς νιώθει, ενδεχομένως δεν έχει το λεξιλόγιο για να ονοματίσει τα συναισθήματά του και έτσι ξεσπάει συμπεριφορικά. Το πρώτο που έχει να κάνει ο γονιός όταν το παιδί του είναι θυμωμένο –πριν θυμώσει ο ίδιος!- είναι να δώσει στο παιδί να καταλάβει ότι είναι συναισθηματικά μαζί του και κατανοεί πώς νιώθει.

Εγκέφαλος και Συναισθήματα: Δεξί και Αριστερό Ημισφαίριο
Όταν το παιδί είναι θυμωμένο και έχει κακή συμπεριφορά, κάνουμε το εξής λάθος: προσπαθούμε με λόγια να το πείσουμε να σταματήσει (με απειλές, παρακάλια, δωροδοκίες…). Αυτό δε λειτουργεί! Ο λόγος είναι απλός! Ο γονιός προσπαθεί με τα λόγια, που είναι ικανότητα που εδράζει στο λεκτικό, αναλυτικό αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου, ενώ εκείνη τη στιγμή του ξεσπάσματος λειτουργεί, το δεξί, συναισθηματικό ημισφαίριο του εγκεφάλου του παιδιού. Αν όμως εκείνη τη στιγμή ο γονιός αγκαλιάσει το παιδί, το καθησυχάσει χωρίς λόγια, ή απλώς του δείξει συναισθηματική κατανόηση, δημιουργείται η πρώτη γέφυρα ηρεμίας και καλής επικοινωνίας μεταξύ των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων.

Μάθετε να Ακούτε Προσεκτικά
Όταν το παιδί είναι θυμωμένο και έχει κακή συμπεριφορά, οι περισσότεροι γονείς αρχίζουν τα μπλα-μπλα, είτε προσπαθώντας να σταματήσουν την κακή συμπεριφορά, είτε απειλώντας, είτε κάνοντας κήρυγμα στο παιδί, κοκ. Έτσι όμως δεν μπορεί να καταλάβει ο γονιός τι πυροδότησε την κακή συμπεριφορά του παιδιού, άρα δεν μπορεί να δουλέψει στον τομέα της πρόληψης, για την επόμενη φορά. Ακούστε προσεκτικά τι έχει να σας πει το παιδί για τα συναισθήματά του, χωρίς να το κρίνετε και χωρίς να το διακόψετε. Ρωτήστε τι έγινε αμέσως πριν το ξέσπασμα, και αμέσως πριν από αυτό που σας είπε ότι συνέβη πριν το ξέσπασμα. Μη ρωτάτε ερωτήσεις που ξεκινάνε με το «γιατί», επειδή έτσι βάζετε το παιδί στη θέση του κατηγορούμενου. Κατανοήστε τη σειρά των γεγονότων και των αντίστοιχων συναισθημάτων που οδήγησαν στο ξέσπασμα. Βοηθήστε το παιδί να νιώσει καλύτερα και έτσι, να φερθεί καλύτερα.

Απλοί Τρόποι για να Ακούτε Προσεκτικά
-Βάλτε το δικό σας θυμό, εκνευρισμό, απογοήτευση, άγχος, κλπ στην άκρη, ώστε να μη σας θολώσουν το μυαλό και ξεσπάσετε προς το παιδί σας.
-Ηρεμήστε και διατηρήστε ψύχραιμη στάση. Πάρτε μερικές βαθιές, χαλαρωτικές αναπνοές. -Φανταστείτε ότι έχετε μια σκούπα και σκουπίζετε και βάζετε τα δικά σας αρνητικά συναισθήματα στην άκρη. Πέστε στον εαυτό σας «θα περάσει κι αυτό» ή «μπορώ να το αντιμετωπίσω ψύχραιμα».
-Κοιτάξτε το παιδί στα μάτια και ακούστε αυτό που έχει να σας πει, χωρίς να κάνετε ταυτόχρονα κάτι άλλο.
-Παρατηρήστε τη γλώσσα σώματος του παιδιού σας: την έκφρασή του, τον τόνο της φωνής του, τις κινήσεις του. Αποκωδικοποιήστε τα μηνύματα που σας στέλνει.
-Δώστε του να καταλάβει ότι είστε σύμμαχοι, επιτρέποντας του με τη φαντασία να κάνει αυτό που επιθυμεί αλλά δεν του επιτρέπετε ή δε γίνεται. Έτσι, με έκφραση συμπάθειας και χαμόγελο μπορείτε να πείτε «τι καλά που θα ήταν οι σαλάτες να ήταν σούπερ ανθυγιεινές και τα γλυκά σούπερ υγιεινά!».

Διαλέξτε Αγάπη, Ηρεμία, Χαρά!

Η πλήξη δεν είναι κάτι που μπορούμε να το πάρουμε αψήφιστα

Η ζωή της μεγάλης πλειοψηφίας των ανθρώπων είναι ένας διαρκής αγώνας να επιβιώσουν, όντας σίγουροι πως στο τέλος θα χάσουν. Αυτό που τους δίνει τη δυνατότητα ν’ αντέξουν τον κάματο της μάχης δεν είναι τόσο πολύ η αγάπη της ζωής όσο ο φόβος του θανάτου, ο οποίος ωστόσο ως αναπόφευκτος περιμένει στα παρασκήνια, απ’ όπου μπορεί την κάθε στιγμή να βγει στη σκηνή. Η ίδια η ζωή είναι μια θάλασσα γεμάτη βράχια και φουρτούνες. Ο άνθρωπος αποφεύγει αυτές τις κακοτοπιές όσο πιο προσεχτικά μπορεί, αν και γνωρίζει ότι, ακόμα κι αν, με κόπο και επιδεξιότητα καταφέρει να τις ξεπεράσει, κάθε του βήμα τον φέρνει όλο και πιο κοντά στο μεγαλύτερο, στο απόλυτο, στο αναπόφευκτο και αναπότρεπτο ναυάγιο, για την ακρίβεια κατευθύνεται πλησίστιος προς αυτό, προς τον θάνατο. Αυτός είναι ο τελικός προορισμός του κουραστικού ταξιδιού και είναι χειρότερος απ’ όλα τα βράχια που έχει καταφέρει να αποφύγει.

Αξίζει εδώ να παρατηρήσουμε ότι απ’ τη μια μεριά, τα βάσανα και οι θλίψεις της ζωής μπορούν εύκολα να πάρουν τόσο μεγάλες διαστάσεις, ώστε ακόμη κι ο θάνατος, αυτό που κάθε ζωή προσπαθεί να αποφύγει, γίνεται επιθυμητός, κι ο άνθρωπος εκούσια πορεύεται προς αυτόν. Απ’ την άλλη μεριά, όμως, αξίζει να παρατηρήσουμε ότι, μόλις χαλαρώσουν κάπως οι στερήσεις και τα βάσανα, υπεισέρχεται αμέσως η πλήξη τόσο πιεστικά, ώστε οι άνθρωποι να χρειάζονται έναν τρόπο να ροκανίσουν το χρόνο. Αυτό που απασχολεί και κρατάει σε κίνηση όλα τα ζωντανά όντα είναι ο αγώνας για την ύπαρξη. Όταν όμως η ύπαρξη εξασφαλιστεί, δεν ξέρουν τι να την κάνουν. Οπότε το δεύτερο πράγμα που τους θέτει σε κίνηση, είναι η προσπάθεια ν’ απαλλαγούν απ’ το βάρος της ύπαρξης, να πάψουν να το νιώθουν, «να σκοτώσουν το χρόνο τους», με άλλα λόγια να ξεφύγουν απ’ την πλήξη. Έτσι παρατηρούμε, ότι σχεδόν όλοι, όσοι έχουν απαλλαγεί από έγνοιες και στερήσεις, τελικά, έχοντας απαλλαγεί απ’ όλα τα άλλα βάρη, έχουν μετατραπεί σε βάρος του εαυτού τους.

Θεωρούν κέρδος κάθε ώρα που περνάει, δηλαδή κάθε μείωση αυτής της ίδιας ζωής, την οποία μέχρι τότε κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια να παρατείνουν, Η πλήξη δεν είναι κάτι που μπορούμε να το πάρουμε αψήφιστα` σε τελευταία ανάλυση ζωγραφίζει στα πρόσωπά μας την πραγματική απόγνωση. Κάνει κάποια πλάσματα, που αγαπιούνται ελάχιστα μεταξύ τους, όπως οι άνθρωποι, να επιζητούν το ένα την παρέα του άλλου, γι’ αυτό και αποτελεί τη ρίζα της κοινωνικότητας.

Το κράτος ενεργώντας έξυπνα, με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζει και άλλες συμφορές, παίρνει παντού μέτρα εναντίον της πλήξης` γιατί αυτή η μάστιγα, όπως και το άκρο αντίθετό της, η πείνα, μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους στις μεγαλύτερες υπερβολές και στην αναρχία` «άρτον και θεάματα» χρειάζεται ο λαός.

ΑΡΘΟΥΡ ΣΟΠΕΝΧΑΟΥΕΡ, Η ΤΕΧΝΗ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙΣ

Μήπως πάσχετε από burn out (Επαγγελματική εξουθένωση);

Μετά την καταιγίδα επέρχεται ηρεμία αρκεί να θέλουμε να βρούμε τον τρόπο.

Έχετε περάσει ένα ωραίο Σαββατοκύριακο. Στο μυαλό σας όμως είναι η Δευτέρα. Η ιδέα ότι αύριο πρέπει να πάτε στη δουλειά σας, σας αγχώνει; Προσπαθείτε να βρείτε τρόπους να την αποφύγετε, όπως να προφασιστείτε ακόμη και μια ασθένεια; Νιώθετε αρκετά κουρασμένοι όταν επιστρέφετε σπίτι και δεν θέλετε να κάνετε τίποτα άλλο; Αν κάποιο από τα παραπάνω σάς φαίνεται οικείο, τότε είναι μια καλή ευκαιρία να ρίξετε μια ματιά στο συγκεκριμένο άρθρο και μια καλύτερη ματιά στον εαυτό σας.

Τα τρία βασικά στοιχεία που υποδηλώνουν την ύπαρξη της επαγγελματικής εξουθένωσης είναι η συναισθηματική εξάντληση (μειωμένη ενεργητικότητα, «συναισθηματικό στέγνωμα» και απογοήτευση από ημερήσια περιστατικά, ιδίως για επαγγέλματα υγείας [Burke & Greenglass, 2001]), η αποπροσωποίηση {ως μηχανισμός άμυνας} (κακή επικοινωνία, αγένεια προς τρίτους – κυνική και αρνητική στάση γιατρών και νοσηλευτών προς ασθενείς για αυτό και ίσως αναφέρονται σε αυτούς με αριθμό δωματίου ή τύπο ασθένειας παρά με τα ονόματά τους) και η μείωση των προσωπικών επιτευγμάτων (χαμηλή αυτοεκτίμηση για τον εαυτό του και τη δουλειά, εικόνα ‘αποτυχημένου’). Βλέπετε τον εαυτό σας να παρουσιάζει κάποιο από αυτά και αν ναι πόσο καιρό νιώθετε έτσι;

Τα στοιχεία που προαναφέρθηκαν περιγράφουν σε γενικές γραμμές αυτό που ακούγεται συχνά τα τελευταία χρόνια ως burn out ή αλλιώς επαγγελματική/εργασιακή εξουθένωση. Χρησιμοποιήθηκε αυτός ο όρος πρώτη φορά το 1974 από τον Freudenberger για να περιγράψει τα συμπτώματα σωματικής και ψυχικής εξουθένωσης των επαγγελματιών σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας κα πιο γενικά σε χώρους που δημιουργούνται στενές σχέσεις μεταξύ των επαγγελματιών και των ατόμων που έχουν την ανάγκη τους. Αν και αρκετοί επιστήμονες ασχολήθηκαν με αυτό (με πιο γνωστό τον ορισμό της ψυχολόγου C.Maslach [1982]) παρόλα αυτά δεν κατέληξαν σε ένα κοινό ορισμό του φαινομένου.

Συμπτώματα:
Αναφορικά με τα συμπτώματα (χωρίς να σημαίνει ότι τα εκδηλώνουν όλοι) θα βρείτε αρκετά διευκολυντική την επόμενη ομαδοποίηση που παρατίθενται τα πιο συχνά αναφερόμενα [πηγή: Unger, D. E. (1980). Superintendent Burnout: Myth or Reality]

Οργανικό/σωματικό επίπεδο (εφάμιλλα με αυτά του άγχους)¬ Κούραση/εξάντληση
¬ Υπερένταση
¬ Διαταραχές ύπνου
¬ Πόνοι (πλάτη, μέση), πονοκέφαλοι/ημικρανίες
¬ Τρίξιμο δοντιών ¬ Γαστρεντερικά προβλήματα/έλκος
¬ Συχνές ασθένειες, κρυολογήματα

Συναισθηματικό – γνωστικό επίπεδο¬ Συναισθηματική εξάντληση
¬ Κατάθλιψη
¬ Έλλειψη ενδιαφέροντος
¬ Αρνητική/κυνική διάθεση
¬ Μειωμένη αυτοπεποίθηση
¬ Αποπροσωποίηση ασθενών
¬ Τύψεις, ενοχές
¬ Ευερεθιστότητα
¬ Αποξένωση

Επίπεδο συμπεριφοράς¬ Συγκρούσεις με συναδέλφους και οικογένεια
¬ Μειωμένη απόδοση στην εργασία
¬ Συχνές απουσίες ¬ Εργασιομανία
¬ Αδυναμία συγκέντρωσης
¬ Συχνά ατυχήματα
¬ Χρήση αλκοόλ και φαρμάκων

Ποιοι είναι πιο επιρρεπείςΚάποια επαγγέλματα βέβαια είναι πιο επιρρεπή για την εμφάνιση επαγγελματικής εξουθένωσης όπως τα επαγγέλματα υγείας και γενικότερα επαγγέλματα παροχής κοινωνικών υπηρεσιών (Demir και συν. 2003). Σύμφωνα με έρευνα του Εργαστηρίου Υγιεινής της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ ένας στους τέσσερις γιατρούς στην Ελλάδα (25%) και ένας στους τρεις ειδικευόμενους (35%), εμφανίζει επαγγελματική εξουθένωση. Πιο ευάλωτοι είναι οι άνθρωποι που:

- έχουν υψηλές προσδοκίες από τον εαυτό τους και επιδιώκουν την τελειότητα
- δίνονται ολοκληρωτικά στη δουλειά τους και αναλαμβάνουν πολλές ευθύνες
- συνηθίζουν ή δυσκολεύονται να λένε «όχι» με αποτέλεσμα αυξημένο φόρτο εργασίας, πολλές ώρες και σε εντατικούς ρυθμούς
- θεωρούν (και συνδέουν) την επαγγελματική επιτυχία με την προσωπική καταξίωση
- λόγω ρουτίνας νιώθουν πλήξη και ανία στο εργασιακό τους περιβάλλον
- νιώθουν έντονα την ανάγκη (ίσως και καθήκον) να προσφέρουν στους άλλους

Τι μπορούμε να κάνουμεΤο πρώτο και βασικό να γίνει έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων

Να ψάξουμε τις αιτίες, τους λόγους που μας κάνουν να νιώθουμε έτσι (στόχοι, προσδοκίες που θέσαμε, εργασιακό περιβάλλον/σχέσεις, φόρτος εργασίας, προσωπικοί παράγοντες).
Να προσαρμόσουμε τους στόχους και τις προσδοκίες σε ρεαλιστική βάση
Να δεχόμαστε και την αποτυχία ή έστω το γεγονός ότι δεν μπορούμε να είμαστε σε όλα τέλειοι ή όσο τέλειοι νομίζαμε
Να μάθουμε να ζητάμε βοήθεια και να μοιραζόμαστε την εργασία και τις υποχρεώσεις και να οργανώνουμε καλύτερα το χρόνο εργασίας (ώστε να μένει και χρόνος για εμάς)
Να αρχίσουμε να λέμε «όχι» και να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας στους σωστούς αποδέκτες (και όχι στα μέλη της οικογενείας μας που είναι ο συνηθισμένος στόχος)
Να δίνουμε προτεραιότητα στον εαυτό μας και στις ανάγκες του (εκμάθηση τεχνικών χαλάρωσης, καλύτερη διαχείριση του άγχους, σωματική άσκηση)
Σαφώς είναι αναγκαίες και οι παρεμβάσεις σε διοικητικό επίπεδο (οργάνωσης) με στόχο την ενίσχυση των εργαζομένων και τη διευκόλυνση του έργου τους (εποπτεία, εκπαίδευση, ψυχολογική/συμβουλευτική υποστήριξη).
-----------------
Βιβλιογραφία:
Burke, R. J., & Greenglass, E. R. (2001). Hospital restructuring, work-family conflict and psychological burnout among nursing staff. Psychological Health, 32, 126-138.
Demir, A., Ulosoy, M., & Ulosoy, M. F. (2003). Investigation of factors influencing burnout levels in professional and private lives of nurses. International Journal of Nursing Studies, 40, 807-827.
Freudenberger H. J. (1974). Staff Burnout. Journal of Social issues, 30, 159-165.
Maslach, C. (1982). Burnout: the cost of caring. Prentice Hall Inc., New Jersey.
Unger, D. E. (1980). Superintendent Burnout: Myth or Reality. The Ohio State University, Columbus.

Οι ψυχολογικοί παράγοντες των σεξουαλικών διαταραχών

Tα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στη σεξουαλική ζωή των ανθρώπων τις τελευταίες δεκαετίες.

Ένα μεγάλο ποσοστό των σεξουαλικών διαταραχών έχει τις ρίζες του σε ψυχολογικούς και όχι οργανικούς/βιολογικούς παράγοντες, ειδικά όταν μιλάμε για ηλικίες κάτω των 50 ετών.

Καταρχάς είναι σημαντικό να αναφερθούν τα είδη των σεξουαλικών διαταραχών για τους άνδρες και τις γυναίκες. Μια σεξουαλική διαταραχή με ψυχολογικό υπόβαθρο μπορεί να παρουσιαστεί στο επίπεδο της σεξουαλικής επιθυμίας. Διαταραχή της σεξουαλικής επιθυμίας είναι η μειωμένη ή η πλήρης απουσία της νοητικής (π.χ. φαντασιώσεις) και της συναισθηματικής διάθεσης (π.χ. πάθος) εμπλοκής ενός άνδρα ή μιας γυναίκας σε οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη.

Πολλές φορές μάλιστα μπορεί να δημιουργηθεί και σεξουαλική αποστροφή, όπου το άτομο αποφεύγει πλήρως κάθε σεξουαλικό ‘κάλεσμα’ ή ερέθισμα από τον/την σύντροφό του. Μια σεξουαλική διαταραχή μπορεί να παρουσιαστεί σε επίπεδο διέγερσης. Έχει να κάνει με τη αδυναμία απόκτησης ή διατήρησης της στύσης που παρατηρείται στους άνδρες και με την έλλειψη κολπικής εφύγρανσης στη γυναίκα. Τέλος, μια σεξουαλική διαταραχή με ψυχολογικό υπόβαθρο, μπορεί να αναπτυχθεί στο επίπεδο του οργασμού. Αυτό περιλαμβάνει την πρόωρη και ανεσταλμένη εκσπερμάτιση στους άνδρες και την έλλειψη οργασμού στις γυναίκες.

Ένας σημαντικός ψυχολογικός παράγοντας των σεξουαλικών διαταραχών είναι η οικογένεια και το ευρύτερο περιβάλλον μέσα στο οποίο έχει μεγαλώσει ένας άνδρας ή μια γυναίκα. Παράγοντες όπως είναι η αυστηρή ανατροφή από τους γονείς π.χ. «το σεξ είναι ανήθικο και επικίνδυνο», η ανεπαρκής και εσφαλμένη πληροφόρηση για το σεξ π.χ. «ένας άνδρας πρέπει να είναι πάντα έτοιμος για σεξ», οι διαταραγμένες σχέσεις των γονέων όπως η έλλειψη συναισθηματικής και σωματικής επαφής, καθώς και οι πρώιμες τραυματικές εμπειρίες όπως είναι η παιδική σεξουαλική κακοποίηση, είναι σημαντικοί πρώιμοι ψυχολογικοί παράγοντες που φαίνεται να ενοχοποιούνται για την ανάπτυξη ψυχοσεξουαλικών προβλημάτων στην ενήλικη ζωή.

Πολλές φορές τα σεξουαλικά προβλήματα αντανακλούν τις βαθύτερες συγκρούσεις που υπάρχουν σε μια σχέση/γάμο. Δηλαδή, μια στυτική δυσλειτουργία μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της έλλειψης επικοινωνίας και των έντονων τσακωμών του ζευγαριού ή της απουσίας σεξουαλικής επιθυμίας μεταξύ των συντρόφων. Πολλές φορές μάλιστα, αν υπάρξει βελτίωση των γενικότερων σχέσεων του ζεύγους, αποκαθίσταται ταυτόχρονα και η φυσιολογική σεξουαλική λειτουργία.

Το άγχος είναι ένας από τους ισχυρότερους παράγοντες πυροδότησης και διατήρησης μιας ψυχοσεξουαλικής διαταραχής. Το άγχος παράγει ουσίες στο αίμα (αδρεναλίνη, νοραδρεναλίνη), οι οποίες φθάνουν στο πέος σε λίγα δευτερόλεπτα και προκαλούν σύσπαση των αρτηριών και διαστολή των φλεβών, με αποτέλεσμα τη χάλαση του πέους. Για παράδειγμα, ένα μεμονωμένο γεγονός μη απόκτησης ή διατήρησης της στύσης μπορεί να πυροδοτήσει έντονο άγχος επίδοσης ή φόβο αποτυχίας στον άνδρα. Το άγχος επίδοσης έχει να κάνει με την αγωνία της απόκτησης στύσης, της διατήρησης της στύσης, της ικανότητας οργασμού και της ικανοποίησης του/της συντρόφου. Το άγχος όμως φέρνει περισσότερο άγχος με αποτέλεσμα να μην μπορεί το άτομο να λειτουργήσει σεξουαλικά είτε σε επίπεδο επιθυμίας, είτε διέγερσης, είτε οργασμού.

Η κατάθλιψη είναι ένας ακόμα σημαντικός ψυχολογικός παράγοντας των σεξουαλικών διαταραχών. Όταν κάποιος υποφέρει από κατάθλιψη έχει χαμηλά επίπεδα ενέργειας, διάθεσης και ευχαρίστησης. Η κατάθλιψη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την έλλειψη σεξουαλικής επιθυμίας λόγω της έλλειψης ευχαρίστησης και διάθεσης που διακατέχεται το καταθλιπτικό άτομο.

Tέλος, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στη σεξουαλική ζωή των ανθρώπων τις τελευταίες δεκαετίες. Για παράδειγμα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (περιοδικά, τηλεόραση) παρουσιάζουν την «τέλεια γυναίκα» που είναι πάντα προκλητική, θηλυκή, όμορφη, γυμνασμένη και έτοιμη να ανταποκριθεί σε κάποιο κάλεσμα, δημιουργώντας ένα ψεύτικο πρότυπο.

Πολλές γυναίκες λοιπόν, αισθάνονται ότι μειονεκτούν όταν δεν μπορούν να ανταποκριθούν σ’ αυτό το ‘ιδανικό’ πρότυπο, με αποτέλεσμα να μην αισθάνονται άνετα με το σώμα τους και με τον σύντροφό τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν μπορούν να απολαύσουν την σεξουαλική επαφή και να νιώσουν άνετα με την σεξουαλικότητά τους. Έτσι εγκλωβίζονται μέσα σε έναν φαύλο κύκλο άγχους, κατάθλιψης και χαμηλής αυτοεκτίμησης που μπορεί να δημιουργήσει ακόμα και κάποια χρόνια σεξουαλική διαταραχή.

Μαθήματα από εξειδικευμένο Σεξοθεραπευτή (sex coach) είναι το πρώτο βήμα για την τέλεια απόλαυση!

Φοβίες; Πάρε χαρτί και μολύβι και νικήσέ τες!

Μα υπάρχει πιο όμορφο πράγμα επάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη από την καταπολέμηση των φόβων μας; Φυσικά και όλοι έχουν κάποιες φοβίες και μυστικές σκέψεις στη ζωή τους, κάποιες από τι οποίες, πολλές φορές, είναι αστείες και δεν μπορούν να ειπωθούν σε άλλους. Ίσως από αμηχανία ή φόβο για στοχοποίηση οι περισσότεροι από εμάς κρατάμε τους πιο μεγάλους φόβους για τους εαυτούς μας, αποθηκεύοντάς τους στη μνήμη μας. Έτσι νιώθουμε συνεχώς κάτι να μας τρώει μέσα μας και να μας προβληματίζει αφού του δίνουμε χώρο και χρόνο για να εξελιχθεί, αγχώνοντάς μας όλο και περισσότερο.

Ίσως ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να γράφουμε τις φοβίες μας σε ένα χαρτί, αναλύοντάς τες και γιατί όχι διακωμωδώντας τες. Το μολύβι και το χαρτί είναι ό,τι για έναν ιππότη το σπαθί και η ασπίδα. Απλώς ο ιππότης πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό του από πραγματικούς εχθρούς ενώ εμείς από φανταστικούς. Ποιο είναι χειρότερο; Όποιος μπορεί να απαντήσει σε αυτή την ερώτηση έχει ήδη απομυθοποιήσει κάποιον μεγάλο του φόβο.

Γράφοντας για τις φοβίες μας, ξαναζούμε στιγμές άγχους και αγωνίας, φέρνοντας στο μυαλό μας σκηνές και γεγονότα. Εκεί είναι που πρέπει να εστιάσουμε. Στη ρίζα του κακού. Σε όλα εκείνα τα συναισθήματα που αναπαράγονται από μία αρχική σκέψη. Χωρίς καμία αμφιβολία και ενδοιασμό να ξαναζήσουμε από την αρχή τα πάντα ώστε να αρχίσει σιγά σιγά να ξετυλίγεται το κουβάρι του φόβου μας. Είναι κάποιο είδος ατομικής ψυχοθεραπείας που μας βάζει στη διαδικασία της εσωτερικής ενδοσκόπησης και του προσωπικού προβληματισμού. Γιατί όταν η ψυχή πονά και φοβάται, ολόκληρο το είναι μας βρυχάται και κλονίζεται. Τι πιο λογικό λοιπόν να παραδεχτούμε τις φοβίες μας σε ένα κομμάτι χαρτί; Να αρχίσουμε να το γράφουμε. Όσο πιο πολύ μαυρίζει αυτό, τόσο περισσότερο ασπρίζει η ψυχή μας. Μέχρι να επιτύχουμε ισορροπία και να γαληνεύσει επιτέλους το μέσα μας.

Είναι όπως εκείνη την ώρα που πιάνουμε τους εαυτούς μας να κοιτάζουν μπροστά από ένα καθρέφτη το είδωλό τους που αντανακλάται. Ένα σώμα που εξωτερικά μοιάζει με όλα τα άλλα ανθρώπινα σώματα. Εσωτερικά όμως; Ένας τεράστιος λαβύρινθος φόβων και στιγμών άγχους. Ένα εσωτερικό ψυχικό παραλήρημα καλά κρυμμένο από τον έξω κόσμο. Ένα συνονθύλευμα δαιμόνων που στοιχειώνουν τις σκέψεις μας και τα όνειρά μας, κρατώντας μας σε σκιές του παρελθόντος.

Ανήμποροι να αντιδράσουμε σε όλα αυτά τα συναισθήματα που μας κατακλύζουν απλώς κλείνουμε τα μάτια και απομακρυνόμαστε αργά από τον καθρέφτη μην έχοντας άλλη διάθεση να αντικρίζουμε το εγώ μας. Ίσως ό,τι χειρότερο μπορεί να κάνει κάποιος εκείνη τη στιγμή, εγκαταλείποντας τη μάχη, δίχως να παλέψει με τις φοβίες του.

Έτσι ακριβώς νιώθει κάποιος και βιώνει τις στιγμές μπροστά από ένα λευκό χαρτί που προσπαθεί να του δείξει το δρόμο της απομυθοποίησης των φόβων του και μακροπρόθεσμα στη λύτρωση. Κάθε λέξη, κάθε συναίσθημα και έκφραση ισοδυναμεί με μία μάχη που πρέπει να κερδηθεί για να υπάρχει η ελπίδα του παρακάτω. Τολμηρός είναι εκείνος που κοιτά την ψυχή του κατάματα και προσπαθεί να τη διορθώσει και να απαλύνει κάθε πόνο της. Το χαρτί είναι το μέσο. Η ίδια η ψυχή καθοδηγεί το χέρι που αφήνεται ελεύθερο και γράφει όλα αυτά που δεν μπόρεσαν ποτέ να αποτυπωθούν με λόγια. Και γεμίζουν σειρές, γεμίζουν φύλλα λέξεων που η κάθε μία έχει τη δική της βαρύτητα. Δεν πρέπει να σταματήσουμε. Σχεδόν επιβάλλεται να συνεχίσουμε μέχρι ακόμη και σε πράγματα άγνωστα σε εμάς, που πηγάζουν από το υποσυνείδητο.

Επάνω σε ένα κομμάτι χαρτί ξεγυμνώνουμε την ψυχή μας ζητώντας απαντήσεις. Είναι μία πρόκληση που μπορεί να μας οδηγήσει στη λύτρωση ή και πουθενά. Σίγουρα δεν μπορεί να κάνει τα πράγματα χειρότερα οπότε μάλλον δεν αποτελεί κάποιου είδους ρίσκο και είναι απόλυτα ασφαλές. Οι φοβίες δεν είναι για να μένουν μέσα μας και να εκκολάπτονται. Είναι απαραίτητο να καταπολεμούνται όσο είναι νωρίς και να ξεχνιούνται. Ίσως μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, να κοιτάζουμε τα χαρτιά εκείνα που είχαμε γεμίσει με τους φόβους μας και να γελάμε, νιώθοντας δυνατοί που καταφέραμε και γκρεμίσαμε τα τείχη που περικύκλωναν την παγιδευμένη ψυχή μας. Γιατί όλοι έχουν φοβίες και είναι απόλυτα φυσιολογικό. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο στις ταινίες μα υπάρχει στη φύση του ανθρώπινου γένους. Μαύρες σκέψεις και μαύρη ενέργεια που πνίγουν τη διάθεσή μας και προσπαθούν να μας αφοπλίσουν ψυχικά.

Μα, εδώ και τώρα, η λύση βρίσκεται κυριολεκτικά στο χέρι μας και σε ένα λευκό κομμάτι χαρτιού. Είστε έτοιμοι να καταπολεμήσετε με αυτά τα δύο όπλα τις φοβίες σας; Απλώς αφεθείτε στις σκέψεις που σας βασανίζουν και γράψτε. Γράψτε μέχρι να νιώσετε την ελευθερία να σας κατακλύζει. Το πρώτο σημάδι προόδου σε μία αλυσιδωτή αντίδραση γεγονότων και συναισθημάτων.

Η ΑΠΟΒΑΣΗ ΣΤΗ ΝΟΡΜΑΝΔΙΑ D - DAY (ΜΕΡΟΣ Β')

ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΩΝ ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΩΝ

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Το Ρωσικό μέτωπο είχε, στην κυριολεξία, ρουφήξει τις Γερμανικές δυνάμεις. Το 1943 η Γερμανία έχασε περίπου 2 εκατομμύρια στρατιώτες εκεί και, όπως είναι φυσικό, στο μέτωπο που οι Γερμανοί κρίνουν πως παρουσιάζει μικρότερο κίνδυνο, οι δυνάμεις δεν είναι ούτε πολλές ούτε ισχυρής δυναμικότητας. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι η κίνηση του πυροβολικού γινόταν αποκλειστικά με άλογα, οι παλαιότερα μηχανοκίνητες μεραρχίες χρησιμοποιούσαν ποδήλατα για τις μετακινήσεις τους. Σε αναφορά στρατηγού αναγράφεται ότι από τα 57 οχήματα της μονάδας του τα 50 ανήκαν σε διαφορετικές μάρκες και μοντέλα, ενώ το υπόλοιπο υλικό δεν υστερούσε σε αυτόν τον τομέα...

Υπήρχε εξοπλισμός Γερμανικής, Γαλλικής, Πολωνικής, Ιταλικής, Τσεχικής και Ρωσικής κατασκευής. Αυτό δημιουργούσε πολύ σοβαρό πρόβλημα στον ανεφοδιασμό των μονάδων. Το προσωπικό τους, επίσης, δεν ήταν ομογενές. Πολλές μονάδες συγκροτούνταν από ημιθεραπευμένους τραυματίες, εφέδρους παλαιών κλάσεων, ασθενείς (ένα τάγμα το αποτελούσαν αποκλειστικά στομαχικοί, που έπρεπε να τρέφονται με ειδικό τύπο ψωμιού), από πολύ νέους με ελλιπή εκπαίδευση και από "Οσττρούππεν" (Osttruppen), δηλαδή εθελοντές κάθε εθνικότητας από τις κατακτημένες χώρες. Αντίθετα, επαρκές προσωπικό και καλό εξοπλισμό διέθεταν οι μονάδες των Ένοπλων SS (Waffen SS). 

Εκεί που οι Γερμανοί δεν υστερούσαν ήταν στην ηγεσία των μεγάλων μονάδων: Γενικός Διοικητής των στρατευμάτων στο Δυτικό τομέα ήταν ο Γκερντ φον Ρούντστεντ και την περιφρούρηση των Γαλλικών ακτών και την ενίσχυση του "Τείχους του Ατλαντικού" είχε αναλάβει ο Έρβιν Ρόμελ και την ηγεσία της 7ης Γερμανικής Στρατιάς είχε ο Φρίντριχ Ντόλμαν (Friedrich Dollmann). Ωστόσο, οι διοικητές των μονάδων δεν βρίσκονταν στο επίπεδο της ανώτατης ηγεσίας τους και διέπραξαν σημαντικά σφάλματα στην αντιμετώπιση της εισβολής.

Μονάδες Στρατού Ξηράς
  • 716η Μεραρχία Πεζικού (στατική): Αποτελείτο κυρίως από παλαίμαχους "ανίκανους για ενεργή υπηρεσία" και απελευθερωθέντες φυλακισμένους.
  • 352η Μεραρχία Πεζικού: Αντίθετα με την πιο πάνω, διέθετε άνδρες πολύ καλά εκπαιδευμένους και πεπειραμένους στη μάχη.
  • 91η Αερομεταφερόμενη (Luftlande) Μεραρχία: Κανονική μεραρχία πεζικού, με άνδρες εκπαιδευμένους και εξοπλισμένους για μεταφορά τους από αέρος.
  • 709η Μεραρχία Πεζικού (στατική): Όπως και η 716η διέθετε αρκετές μονάδες "Osttruppen" υπό Γερμανική ηγεσία.
  • 243η Μεραρχία Πεζικού (στατική): Διοικητής ο Στρατηγός Χάιντς Χέλμιχ (Heinz Hellmich), αποτελούμενη από το 920ό Σύνταγμα Πεζικού (δύο τάγματα), το 921ό και 922ο Συντάγματα Πεζικού. Η μεραρχία αυτή είχε αναλάβει τη φύλαξη της δυτικής πλευράς της χερσονήσου του Κοταντέν.
  • 711η Μεραρχία Πεζικού (στατική): Περιλάμβανε τα 731 και 744 Συντάγματα Πεζικού. Είχε αναλάβει τη φύλαξη της δυτικής πλευράς της περιοχής του Κω (Pays de Caux).
  • 30ή ταχυκίνητη Ταξιαρχία: Διοικητής ο Συνταγματάρχης φον ουντ τσου Άουφζες (Freiherr von und zu Aufsess), αποτελούμενη από τρία τάγματα που μετακινούνταν με ποδήλατα.
Ναυτικό - Αεροπορία

Οι τομείς στους οποίους οι Γερμανοί υστερούσαν σημαντικά ήταν το Ναυτικό και η Αεροπορία. Το Ναυτικό διέθετε ελάχιστα σκάφη επιφανείας (τρία ανέπαφα αντιτορπιλλικά και δύο δεκάδες τορπιλλοβόλα), σχετικά μικρό αριθμό καλά εξοπλισμένων και επανδρωμένων υποβρυχίων (48), διαμοιρασμένων, όμως, μεταξύ γαλλικών και νορβηγικών ακτών. Η έκταση που μπορούσαν να καλύψουν ήταν τεράστια σε σχέση με τον αριθμό τους. 

Το μοναδικό μεγάλο σκάφος του Γερμανικού ναυτικού, το θωρηκτό Τίρπιτς, παραμένει αποκλεισμένο στα φιόρδ της Νορβηγίας. Δύναμη ολοσχερώς ανεπαρκής για να αντιμετωπίσει τα 6.900 σκάφη κάθε τύπου που διέθεταν οι Σύμμαχοι. Στην Αεροπορία η κατάσταση ήταν ακόμα χειρότερη. Ο επικεφαλής του 3ου Αεροπορικού στόλου (Luftflotte No 3) Χούγκο Σπέρρλε διέθετε μόλις 891 αεροσκάφη κάθε τύπου, από τα οποία μόνο 500 μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε επιχειρήσεις (150 βομβαρδιστικά και 266 καταδιωκτικά, τα υπόλοιπα άλλων τύπων).

 
Οι Σύμμαχοι υπολόγιζαν την αεροπορική υπεροχή τους σε 15:1, αλλά οι Γερμανοί υπολόγιζαν, πιο σωστά, την αεροπορική υπεροχή των Συμμάχων σε 50 προς 1, καθώς οι Σύμμαχοι διέθεταν περίπου 13.500 αεροσκάφη κάθε τύπου έτοιμα για επιχειρήσεις.

ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Ηγεσία
  • Στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, Ανώτατος Αρχηγός Συμμαχικών Δυνάμεων
  • Στρατάρχης Αεροπορίας Σερ Άρθουρ Τέντερ (Arthur Tedder), Υπαρχηγός
  • Στρατηγός Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ (Bernard Montgomery), Αρχηγός δυνάμεων Στρατού ξηράς
  • Στρατάρχης Αεροπορίας Σερ Τράφφορντ Λι-Μάλλορι (Trafford Leigh-Mallory), Αρχηγός Αεροπορικών δυνάμεων
  • Ναύαρχος Σερ Μπέρτραμ Ράμσεϊ (Bertram Ramsay), Αρχηγός Ναυτικών δυνάμεων
  • Στρατηγός Όμαρ Μπράντλεϊ (Omar Bradley), επικεφαλής 1ης Αμερικανικής Στρατιάς
  • Στρατηγός Μάιλς Ντέμπσεϊ (Miles Dempsey), επικεφαλής 2ης Βρετανικής Στρατιάς
Στρατός Ξηράς
  • 6η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία
  • 1ο Βρετανικό Σώμα Στρατού, 3η Μεραρχία Πεζικού, 27η Θωρακισμένη Ταξιαρχία
  • 3η Καναδική Μεραρχία Πεζικού, 2η Καναδική Θωρακισμένη Ταξιαρχία
  • 30ό Βρετανικό Σώμα Στρατού, 50ή Μεραρχία Πεζικού, 8η Θωρακισμένη Ταξιαρχία
  • 79η Βρετανική Θωρακισμένη Μεραρχία
  • 5ο Σώμα Στρατού ΗΠΑ, 1η και 29η Μεραρχία Πεζικού
  • 4ο Σώμα Στρατού ΗΠΑ, 4η Μεραρχία Πεζικού
  • 101η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία ΗΠΑ
  • 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία
  • 4ο Σύνταγμα SAS (Special Air Service), δύναμη των Ελεύθερων Γάλλων
Συνολικά στην επιχείρηση της Απόβασης την 1η ημέρα υπολογίζεται ότι η συνολική δύναμη των στρατευμάτων που έλαβαν μέρος ανήλθε από 130.000 έως 156.000 άνδρες.

Αεροπορική Δύναμη

Υπολογίζεται ότι ο Στρατάρχης Λι-Μάλλορι είχε στη διάθεσή του περίπου 13.500 αεροσκάφη και ανεμόπτερα παντός τύπου.

Ναυτικές Δυνάμεις

Στην Απόβαση έλαβαν μέρος περίπου 7.000 σκάφη κάθε τύπου και σχεδόν από όλες τις χώρες που συμμετείχαν στο πλευρό των Συμμάχων. Η επιχείρηση διάπλου της Μάγχης όφειλε να οργανωθεί με μεγάλη προσοχή, καθώς η Μάγχη είναι "δύσκολη θάλασσα", οι Γερμανοί είχαν ποντίσει ναρκοπέδια και υπήρχε πάντα ο κίνδυνος των Γερμανικών υποβρυχίων: Οι στόχοι ήταν τόσοι που, λίγοι μόνον ικανοί κυβερνήτες, θα μπορούσαν να προκαλέσουν πραγματική πανωλεθρία στο Συμμαχικό στόλο.

 
Ευτυχώς, ο Χίτλερ δεν πιστεύει ότι οι Σύμμαχοι θα επιχειρήσουν απόβαση στις Νορμανδικές ακτές και θεωρεί ότι η απόβαση που του γνωστοποιείται είναι απλός αντιπερισπασμός. Έτσι ούτε συγκεντρώνει τις δυνάμεις του εκεί ούτε και τις ενισχύει.

ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΗΣ ΝΟΡΜΑΝΔΙΑΣ   

AKTH ΓIOYTA

H απόβαση στην ακτή Γιούτα, με μήκος περίπου τρία μίλια, προστέθηκε τελευταία στο σχέδιο εισβολής, όταν ήταν διαθέσιμα περισσότερα αποβατικά. H απόβαση της 4ης Μεραρχίας Πεζικού σε αυτή έγινε σε τέσσερα κύματα. Tο πρώτο κύμα έφθασε στην ώρα του στη γραμμή εκκίνησης και τα συνοδευτικά σκάφη άνοιξαν πυρ με πολυβόλα για να ανατινάξουν τυχόν νάρκες. Σχεδόν στην καθορισμένη από τα σχέδια ώρα, τα αποβατικά χαμήλωσαν τις ράμπες τους και 600 άνδρες μπήκαν μέσα στο νερό μέχρι το στήθος για να καλύψουν τα τελευταία περίπου 100 μέτρα μέχρι την ακτή.

Tο πυροβολικό της 709ης M.Π. που κάλυπτε την ακτή, περιορίστηκε σε μερικές βολές την ώρα της απόβασης και αυτή ήταν και η μοναδική αντίδρασή του. Tα αποβατικά που μετέφεραν τους στρατιώτες του δευτέρου κύματος παρασύρθηκαν από τα κύματα και τους αποβίβασαν στην ξηρά 1.800 μέτρα πιο νότια από τις καθορισμένες παραλίες. Aυτό το λάθος θα μπορούσε να προκαλέσει μεγάλη σύγχυση. Στην πραγματικότητα όμως αποδείχθηκε σωτήριο, μια και αποβιβάστηκαν στη λιγότερο οχυρωμένη περιοχή της ακτής.

O υποδιοικητής της 4ης Μεραρχίας, Θεόδωρος Ρούζβελτ, γιος του ομώνυμου προέδρου των HΠA των αρχών του 20ού αιώνα ("Τέντυ" Ρούζβελτ), όταν αποβιβάστηκε στην ακτή και συνειδητοποίησε ότι οι αποβάσεις είχαν γίνει σε λανθασμένη θέση, έκανε αμέσως μία αναγνώριση στο εσωτερικό της ακτής και οδήγησε προσωπικά την επίθεση στις εχθρικές θέσεις. Αυτός ο αυτοσχεδιασμός λειτούργησε με πλήρη επιτυχία. Για αυτές τις ενέργειάς του στην ακτή της Γιούτα, του απονεμήθηκε το Μετάλλιο της Τιμής.

Μέχρι το τέλος της μέρας, περίπου 20.000 στρατιώτες είχαν αποβιβαστεί στην ακτή, μαζί με 1.700 οχήματα. Oι απώλειες δεν ξεπέρασαν τα 200 θύματα και μέχρι το βράδυ οι άνδρες που αποβιβάστηκαν συνενώθηκαν με τους αλεξιπτωτιστές της 101ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας που κρατούσαν τους Γερμανούς μακριά από την ακτή. Διάφοροι παράγοντες συνέβαλαν στην επιτυχία στη Γιούτα, σε σχέση με την αιματηρή μάχη στην κοντινή ακτή Ομάχα. 

Στην ακτή υπήρχαν λιγότερες Γερμανικές οχυρώσεις, μια και η υπεράσπιση της περιοχής από τους Γερμανούς βασίστηκε κατά κύριο λόγο στο πλημμύρισμα της παράκτιας πεδιάδας πίσω από τις παραλίες. O αποτελεσματικός βομβαρδισμός πριν από την απόβαση κατέστρεψε πολλά από τα μεγάλα οχυρά και όλα σχεδόν τα αμφίβια άρματα έφτασαν στην ακτή. H σημαντικότερη, όμως, διαφορά με την ακτή Ομάχα ήταν οι 13.000 αλεξιπτωτιστές που μάχονταν στο εσωτερικό της περιοχής, προκαλώντας σύγχυση στον εχθρό και αποτρέποντας οποιαδήποτε σημαντική αντεπίθεσή του στην περιοχή της απόβασης. 

Περιγραφή

Η απόβαση του VΙΙ Αμερικανικού Σώματος άρχισε στις 06.30, όπως προβλεπόταν. Ένας από τους πρώτους που πάτησαν το πόδι τους στην ακτή ήταν ο ταξίαρχος Ρούζβελτ που, παρόλο που είχε μελετήσει το έδαφος, δεν το αναγνώριζε. Το ρεύμα είχε παρασύρει τα πλοιάρια ένα χιλιόμετρο νοτιότερα από το προκαθορισμένο σημείο. Υπήρχε, εκεί, ένα Γερμανικό πυροβολείο που είχε καταστραφεί και οι υπερασπιστές του είχαν καταπλακωθεί. Οι Αμερικανοί τούς ξέθαψαν. Ο Γερμανός υπολοχαγός Γιάνκε βγήκε μαζί τους φωτογραφία, μπροστά στο γκρεμισμένο πυροβολείο.


Βασικά εμπόδια σε αυτόν τον τομέα δεν ήταν τόσο τα παράκτια έργα και οι δυνάμεις αμύνης, όσο τα φυσικά εμπόδια που θα συναντούσαν οι αποβατικές δυνάμεις κατά την προώθησή τους στο εσωτερικό, καθώς το έδαφος συχνά πλημμύριζε και υπήρχαν πολλοί φράκτες, ενώ οι δρόμοι ήταν περιτριγυρισμένοι από πυκνή και υψηλή βλάστηση. Οι ντόπιοι τους αποκαλούν "Bocage". Το εμπόδιο αυτό αποδείχτηκε καθοριστικό, καθώς ό,τι κινείτο σε αυτού του τύπου δρόμους ήταν ευκολότατος στόχος για τα αεροπλάνα και δεν διέθετε τρόπο διαφυγής.

Οι άνδρες ενός αποβατικού που πλησίαζαν την ακτή είδαν ξαφνικά ένα σκάφος ελέγχου να ανατινάζεται. Δευτερόλεπτα αργότερα αποκομμένα κεφάλια ξεπετάχθηκαν από το νερό. Ένα αποβατικό πλοιάριο που μετέφερε 32 αμφίβια τανκς άνοιξε τον καταπέλτη, εν αγνοία του, πάνω σε μια νάρκη, για να ρίξει τέσσερα απ’ αυτά στη θάλασσα. Η πλώρη ανατινάχθηκε και ο λοχίας Όρις Τζόνσον θυμάται ένα τανκ να πετάγεται στον αέρα, κάπου 30 μέτρα, να στριφογυρίζει και να ξαναπέφτει στη θάλασσα. 

Σπαρακτικές κραυγές και τα ουρλιαχτά ακούγονταν αυτών που πνίγονταν. Οι άνδρες έμπαιναν στη θάλασσα για να φθάσουν στην ακτή λόγω της πλημμυρίδας, γεγονός που τους ενοχλούσε περισσότερο από τα πυροβόλα του Σαιντ-Μαρκούφ. Τελικά η απόβαση στην ακτή Γιούτα στέφθηκε με επιτυχία με ελαφρές απώλειες, συγκριτικά με άλλες ακτές, κυρίως, χάρη στην υποστήριξη των αμφιβίων αρμάτων που συνόδευαν τα αποβατικά πλοιάρια.

AKTH OMAXA

Στη δυτική πλευρά της ακτής Ομάχα, με συνολικό μήκος περίπου 5,5 χλμ., θα αποβιβαζόταν η άπειρη 29η Μεραρχία Πεζικού, ενώ η έμπειρη 1η Μεραρχία Πεζικού θα αποβιβαζόταν στην ανατολική πλευρά της.

Hταν η τρίτη αμφίβια επίθεση της 1ης M.Π., μετά την Αφρική και τη Σικελία. O κύριος στόχος της απόβασης στην Ομάχα ήταν να εξασφαλιστεί η γραμμή μεταξύ του Πορτ-Eν-Μπεσίν και του ποταμού Bιρ, πριν τα στρατεύματα προωθηθούν στο εσωτερικό προς το Σαιν-Λο. Oι Γερμανοί είχαν κατασκευάσει σημαντικά οχυρωματικά έργα κατά μήκος της στρωμένης με εμπόδια ακτής και η ομαλή κλίση του εδάφους από τους αμμόλοφους που δέσποζαν σε αυτή τους προσέφερε άριστα πεδία πυρός. 

H Γερμανική 352η M.Π. που υπεράσπιζε την ακτή ήταν μία από τις πιο καλά εκπαιδευμένες και έμπειρες Γερμανικές μονάδες στην περιοχή και είχε μετακινηθεί λίγες μέρες πριν από την απόβαση από το εσωτερικό στην ακτή, χωρίς να επισημανθεί έγκαιρα από τις υπηρεσίες πληροφοριών των Συμμάχων, που πίστευαν ότι οι άνδρες που θα αποβιβάζονταν θα αντιμετώπιζαν μόνο τους άνδρες της στατικής 716ης Γερμανικής M.Π. O αεροπορικός βομβαρδισμός των επάκτιων οχυρώσεων πριν από τις αποβάσεις ήταν ατελέσφορος, μια και οι περισσότερες από τις βόμβες έπεσαν μακριά από αυτές, στο εσωτερικό της ακτής. 

O ναυτικός βομβαρδισμός δεν είχε σοβαρά αποτελέσματα, λόγω του σύντομου χρόνου διάρκειάς του - περίπου σαράντα λεπτά - και της περιορισμένης ορατότητας, λόγω του καιρού. Tέλος, περίπου τα μισά από τα αμφίβια άρματα Sherman που θα υποστήριζαν το πεζικό, βυθίστηκαν πριν φθάσουν στην ακτή, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών και των διαταγών που προέβλεπαν να εγκαταλείψουν τα αποβατικά που τα μετέφεραν έξι χιλιόμετρα μακριά από την ακτή.


Tα οχυρά ήταν κατά ένα μεγάλο μέρος άθικτα όταν τα πρώτα στρατεύματα έφτασαν στην ακτή και βρέθηκαν αντιμέτωπα με φονικά πυρά χωρίς καμία κάλυψη. O αέρας, τα κύματα και το δυνατό θαλάσσιο ρεύμα διασκόρπισαν τα αποβατικά σκάφη μακριά από τους καθορισμένους στόχους τους και αποβίβαζαν άτακτα τα στρατεύματα στην ακτή. Oι κουρασμένοι, βρεγμένοι, καταταλαιπωρημένοι από τη ναυτία στρατιώτες του πεζικού, δεν μπορούσαν όχι να τρέξουν, αλλά ούτε ακόμη και να περπατήσουν στην εκτεθειμένη στα πυρά των όλμων, των πυροβόλων και των πολυβόλων αμμουδιά, με αποτέλεσμα να υποστούν βαριές απώλειες.

H επίσημη ιστορία της 1ης Mεραρχίας αναφέρει ότι: "μέσα σε 10 λεπτά από το χαμήλωμα των ραμπών, ο πρώτος λόχος που αποβιβάστηκε είχε μείνει χωρίς αξιωματικούς και υπαξιωματικούς και ανίκανος για οποιαδήποτε δράση. Aπλώς προσπαθούσε να επιβιώσει". Oι ομάδες που αποβιβάστηκαν μπροστά από τις ενισχυμένες Γερμανικές θέσεις αποδεκατίστηκαν αμέσως μόλις βγήκαν από τα αποβατικά. Oι άνδρες άλλων μονάδων που αποβιβάστηκαν στα κενά ανάμεσα στα οχυρά ή σε σημεία της ακτής που είχαν καλυφθεί από τον καπνό, στάθηκαν πιο τυχεροί και αποβιβάστηκαν με λιγότερες απώλειες.

Oπως ήταν επόμενο, το πρώτο αποβατικό κύμα χτυπήθηκε σκληρότερα από αυτά που ακολούθησαν. Eνας άλλος καθοριστικός παράγοντας για τις απώλειες που υφίσταντο τα τμήματα ήταν η ικανότητα και το θάρρος των ανδρών που χειρίζονταν τα αποβατικά σκάφη. Mερικοί αποβίβασαν τους άνδρες μακριά από την ακτή, μόλις προσάραζαν, και οι στρατιώτες ή έπρεπε να ρίξουν τα όπλα και τα εφόδιά τους στην αφρισμένη θάλασσα ή να πνιγούν βουλιάζοντας από το βάρος τους σε αυτήν. Aλλοι κυβερνήτες αποβατικών κατέβαλλαν κάθε προσπάθεια να αποβιβάσουν τα στρατεύματα στην ακτή, διακινδυνεύοντας τα σκάφη τους και τη ζωή τους.

Oι διοικητές των δυνάμεων που παρακολουθούσαν το μακελειό από αγκυροβολημένα μπροστά στην ακτή πλοία, ανάμεσά τους και ο Μπράντλεϋ, σκέφτηκαν να ματαιώσουν την απόβαση και να μεταφέρουν τις δυνάμεις τους στην ακτή της Γιούτα.  Τελικά τα αντιτορπιλικά, σχεδόν προσαράζοντας στην ακτή, πέτυχαν με άμεσες βολές να καταστρέψουν τα Γερμανικά οχυρά και μικρές σκόρπιες ομάδες στρατιωτών, που κατάφεραν να επιβιώσουν, αυτοσχεδίασαν μία άμεση μετωπική επίθεση στους απότομους αμμόλοφους. 

Μέσα από τα ναρκοπέδια και τα συρματοπλέγματα μπροστά από τα οχυρά, αναρριχήθηκαν στους λόφους, επιτέθηκαν στους Γερμανούς και άνοιξαν το δρόμο για τα στρατεύματα που ακολουθούσαν. Oι απώλειες έφτασαν τις 2.400, οι περισσότερες από τις οποίες τις πρώτες ώρες της απόβασης.

Περιγραφή

Μπροστά στην Ομάχα τα κύματα κυλούσαν αφρισμένα στην ακτή. Η απόβαση του V Αμερικανικού Σώματος άρχισε στις 06.34, έντεκα λεπτά νωρίτερα από την προκαθορισμένη ώρα. Πολλά αποβατικά πλοιάρια κακοπάθησαν πάνω στα βράχια και ο πυκνός καπνός που κάλυπτε την ακτή, δυσκόλευε πολύ την πλοήγηση. Στα ανοικτά είχε γίνει μία καταστροφή. Σε απόσταση 5.000 μέτρων, από τα αριστερά, ρίχθηκαν στο νερό 32 αμφίβια άρματα τα οποία βυθίστηκαν γιατί οι πλωτήρες τους ήταν για πιο ήρεμη θάλασσα. 

Μερικοί από τα πληρώματα κατάφεραν να σωθούν φουσκώνοντας τα σωσίβιά τους. Πολλοί όμως πήγαν στο βυθό μέσα στα ατσάλινα φέρετρα. Βλέποντας την τραγωδία, ο υποδιοικητής Ρόκουελ διέταξε το αποβατικό να προσγιαλωθεί για να βγουν τα υπόλοιπα 28 αμφίβια στην ακτή. Τα άρματα βγήκαν μέσα από τα κύματα πυροβολώντας, αλλά δέχθηκαν σφοδρά πυρά με οβίδες των 88 χλστ που τα ξεκοίλιαζαν. Μαζί με τα πυροβόλα, ριπές αυτομάτων όπλων σάρωναν την ακτή.


Οι άνδρες, κατά κύματα, έβγαιναν στην αμμουδιά που ήταν σκεπασμένη από σύννεφα καπνών από τις φωτιές που σκορπούσαν οι οβίδες. Χιλιάδες φωτεινές ρουκέτες περνούσαν σφυρίζοντας πάνω από τα κεφάλια τους. Τώρα άρχισαν να βομβαρδίζουν τα πλοία που βρίσκονταν χίλια, περίπου, μέτρα από την ακτή. Η θάλασσα, μέχρι δύο μίλια ανοιχτά, ήταν σπαρμένη πτώματα και ζωντανούς που προσπαθούσαν να βγουν στην αμμουδιά. Τα κύματα έσπρωχναν τα πτώματα προς τα έξω, λες και οι νεκροί πήγαιναν να πολεμήσουν κι αυτοί μαζί με τους ζωντανούς. 

Χωρίς κανένα μεγαλείο, μόνο αυτό της πίστης για τον ιερό αγώνα που έδιναν, οι εξουθενωμένοι άνδρες, που κανείς δεν θα ζήλευε, βγήκαν στην ακτή Ομάχα. Στρατιώτες άρρωστοι από τη θάλασσα, εξαντλημένοι από τις ατέλειωτες ώρες που πέρασαν στις περιοχές συγκέντρωσης και μέσα στα αποβατικά, βρέθηκαν να παλεύουν για τη ζωή τους συχνά μέσα στο νερό που έφθανε, πολλές φορές, πάνω απ’ τα κεφάλια τους. Τους μαχητές αυτούς όμως συνόδευε η Ιστορία και ο Θεός!

Στο μυαλό τους δεν είχαν παρά μια μόνο σκέψη. Να διασχίσουν τα 200 μέτρα της ακτής που ήταν σπαρμένα με κάθε λογής εμπόδια, να περάσουν μια ανηφόρα γεμάτη χαλίκια και να πάνε να κρυφτούν σ’ ένα αμφίβολης ασφάλειας κρηπίδωμα που ήταν στην άκρη της ακτής. Φορτωμένοι όμως βαριά με όπλα και εξαρτήματα και μη μπορώντας να τρέξουν μέσα στο βαθύ νερό, χωρίς την παραμικρή κάλυψη, έμοιαζαν γυμνοί, σταθεροί στόχοι. Οι ειδικοί μηχανικοί του Ναυτικού που είχαν αναλάβει ν’ ανοίξουν δρόμους, ανάμεσα από τα εμπόδια που βρίσκονταν στην αμμουδιά, είχαν σκορπίσει. 

Τα φονικά πυρά των Γερμανών πυροβολητών, πάνω από τα βράχια της ακτής, έσπερναν το θάνατο. Στρατιώτες ξαπλωμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο πάνω στην άμμο, στις πέτρες και τα βότσαλα προσπαθούσαν να βρουν καταφύγιο πίσω από τα εμπόδια ή τα πτώματα των νεκρών συντρόφων τους. Ακινητοποιημένοι από τα εχθρικά πυρά που φαντάζονταν πως θα είχαν εξουδετερωθεί, τάχαν χαμένα από την καταστροφή και το θάνατο που έβλεπαν παντού γύρω τους. Πίστευαν ότι τους είχαν βγάλει σε λάθος τομείς.

Ομάδες-ομάδες οι πληγωμένοι βρίσκονταν πάνω στην άμμο. Τα τμήματα που περνούσαν έβλεπαν πως όσοι απ’ αυτούς μπορούσαν στέκονταν θαρρετά όρθιοι, λες και τώρα πια τίποτα χειρότερο δεν μπορούσε να τους συμβεί. Προς το τέλος του πρωινού η κατάσταση στην καταραμένη ακτή Ομάχα ήταν ανησυχαστική. Τα κύματα της εφόδου έφθαναν συνεχώς. Οι μόνοι υψηλόβαθμοι Αμερικανοί που είχαν κατορθώσει να βγουν ήσαν ο ταξίαρχος Κότα και ο συνταγματάρχης Κάνχαμ. Με τη βοήθεια εκρηκτικών άνοιξαν ρήγμα στα συρματοπλέγματα που έφραζαν την είσοδο του δρόμου του Σαιν Λωράν. 

Από πάνω τους το χόρτο καιγόταν βγάζοντας πυκνό καπνό. Ζαρωμένοι στην αμμώδη πλαγιά μιας μικρής χαράδρας περίμεναν την κατάλληλη στιγμή. Σε μεγάλες στίβες σ’ όλο το μήκος της ακτής, όσο περνούσε η μέρα, εκτός των νεκρών και των πληγωμένων, βρισκόταν εγκαταλελειμμένο υλικό. Βαρύς εξοπλισμός και εφόδια, διάφορα εργαλεία, σακκίδια, κράνη, αντιασφυξιογόνες μάσκες, σκοινιά, καραβάνες, σωροί ολόκληροι από όπλα, σπασμένα ντουφέκια μέχρι μπαζούκας, κατεστραμμένα πλοιάρια, τανκς, γέμιζαν την αμμουδιά.

Αλλά οι Αμερικανοί μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό άρχισαν να συνέρχονται. Ολόκληρη την ακτή φύλαγε ένα ενισχυμένο Γερμανικό τάγμα του 914ου Συντάγματος Πεζικού που ανήκε στη σκληροτράχηλη 352η Γερμανική Μεραρχία, υπεύθυνη για ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή της Ομάχα η οποία είχε μεταφερθεί απροσδόκητα, χωρίς να το γνωρίζουν οι Σύμμαχοι. Μερικοί Αμερικανοί βαθμοφόροι όρμησαν από τον κυματοθραύστη παρασύροντας τους πιο ψυχωμένους στρατιώτες.

 
Εκμεταλλευόμενα την πλημμυρίδα, τα αποβατικά έπεφταν πάνω στα χαλίκια της ακτής και εξόκειλαν στην είσοδο του σκαμμένου από τα νέρα δρόμου της Κολβίλ. Οι στρατιώτες ρίχνονταν μέσα σ’ αυτό το δρόμο. Με τον άμεσο βομβαρδισμό ενός αντιτορπιλικού καταστράφηκε το πολυβολείο της Μουλεν και οι Γερμανοί παραδόθηκαν. Θωρακισμένες μπουλντόζες άρχισαν ν’ ανοίγουν περάσματα στους αμμόλοφους. Σιγά-σιγά η γραμμή των Αμερικανών απλώθηκε πάνω στο λόφο.

Καθόλη τη διάρκεια της ημέρας ο αγώνας υπήρξε αμφίρροπος, αλλά μέχρι το βράδυ το V Σώμα των Αμερικανών κατάφερε να εγκαταστήσει το προγεφύρωμα και να επιτύχει τους αντικειμενικούς του σκοπούς. Όμως στην αιματοβαμμένη απόσταση από τα αποβατικά ως το τέλος της αμμουδιάς, άφησαν τη ζωή τους πάνω από τα δύο τρίτα των ανδρών. Ρουκέτες σέρνοντας σκοινιά ρίχνονταν προς τα πάνω στους βράχους του Πουάντ ντυ Ωκ, που φθάναν τα 30 μέτρα. Ήταν οι τρεις λόχοι Κυνηγών του Αμερικανού αντισυνταγματάρχη

Τζέιμς Ράντερ που βγήκαν στην ακτή ανάμεσα σε Γιούτα και Ομάχα. Έπρεπε ν’ αναρριχηθούν στα βράχια για να καταστρέψουν τις ογκώδεις επάκτιες Γερμανικές πυροβολαρχίες που απειλούσαν τις δύο Αμερικανικές ακτές. Ήταν μία σκληρή μάχη. Η μια μετά την άλλη φεύγαν προς τα πάνω οι ρουκέτες των 225 ανδρών του Ράντερ σέρνοντας τα σκοινιά και τις σκοινένιες ανεμόσκαλες με άγκιστρα στην άκρη. Οβίδες και πολυβόλα θέριζαν την κορυφή του βράχου, ξεκολλώντας μεγάλα κομμάτια χώμα που πέφταν πάνω στους Κυνηγούς. 

Πού και πού από την κορυφή του βράχου πετάγονταν Γερμανοί αδειάζοντας αμυντικές χειροβομβίδες ή πυροβολώντας τους Κυνηγούς που αναρριχόνταν. Αυτοί προσπαθούσαν να καλυφθούν σε διάφορες προεξοχές του γκρεμού. Ήταν μια άγρια επίθεση. Μερικοί από τους σκληροτράχηλους Κυνηγούς δεν περίμεναν να πιάσουν τα σκοινιά. Με τα όπλα περασμένα χιαστί στον ώμο σκάλιζαν με τα μαχαίρια τους πιασίματα στο βράχο και άρχισαν να σκαρφαλώνουν. Οι Γερμανοί προσπαθούσαν να κόψουν τα σκοινιά και, όταν το κατάφερναν, οι Κυνηγοί γκρεμίζονταν στα βράχια. 

Οι Γερμανοί πολεμούσαν με λύσσα παρά το πυρ που εξακολουθούσε να τους χτυπάει από τους Κυνηγούς που βρίσκονταν στις σκάλες και τα αντιτορπιλικά. Οι Κυνηγοί όμως άρχισαν να φθάνουν στην κορυφή και να πηδάνε μέσα στους κρατήρες που είχαν ανοίξει οι οβίδες, για να προφυλαχθούν. Το έδαφος ήταν τόσο σκαμμένο από τα βλήματα του βομβαρδισμού από θάλασσα και αέρα, που θύμιζε σεληνιακό τοπίο. Το πυρ είχε σταματήσει, οι Κυνηγοί φθάναν στην κορυφή και απλώνονταν στο εσωτερικό. 

Ούτε ένας Γερμανός δεν φαινόταν γύρω και μια άγρια και απόκοσμη σιωπή αγκάλιαζε τους μαχητές. Ο Ράντερ είχε κι όλας εγκαταστήσει το πρόχειρο αρχηγείο του σ’ ένα κοίλωμα κάτω από τα βράχια. Από κει έστειλε με τον ασύρματο το μήνυμα: «Αινείτε τον Κύριο» που σήμαινε: «Όλοι οι άνδρες στην κορυφή».

Η Παραλία Ομάχα

Αποτελούσε το σύνδεσμο μεταξύ Αμερικανικών και Βρετανικών δυνάμεων και, ταυτόχρονα, σημαντικό κόμβο μεταξύ της χερσονήσου του Κοταντέν και της πεδιάδας της Καν. Ήταν η πιο καλά φυλασσόμενη περιοχή, γι' αυτό αποφασίστηκε η συμμετοχή της 1ης Αμερικανικής Μεραρχίας, που είχε πολεμική εμπειρία, στην επιχείρηση αυτού του τομέα. Το έδαφος παρουσίαζε αρκετές δυσκολίες: Σε αντίθεση με τις άλλες ζώνες εφόδου δεν ήταν επίπεδο, αλλά εμφάνιζε λοφίσκους, απότομες κρημώδεις πλαγιές και εξογκώματα που ήταν άμεσα αναγνωρίσιμα και από τη θάλασσα.

 
Η φύση του εδάφους ήταν τέτοια που επέτρεπε στους αμυνόμενους στην ακτή να την εποπτεύουν με ευκολία, ενώ τα περάσματα προς το εσωτερικό ήταν ιδιαίτερα στενά. Επιπλέον, οι Γερμανοί είχαν κατασκευάσει μια σειρά πολυβολείων που δέσποζαν της ακτής και των περασμάτων, τα οποία έπρεπε να καταληφθούν με άμεση έφοδο. Εδώ σημειώθηκε και μια σημαντική παράλειψη του συμμαχικού τμήματος πληροφοριών: 

Σχεδόν πίσω από την Παραλία Ομάχα στάθμευε η 352η Γερμανική Μεραρχία πεζικού, η οποία πιστευόταν ότι βρισκόταν 20 μίλια πιο μέσα, κοντά στο Σαιν-Λο. Την απόβαση στην παραλία αυτή ανέλαβε το 5ο Αμερικανικό Σώμα Στρατού. Αντικειμενικός σκοπός του η εδραίωση ενός προγεφυρώματος μεταξύ των θέσεων Πορ-αν-Μπεσσέν (Port-en-Bessin) και ποταμού Βιρ (Vire), ώστε να μπορέσει να προωθηθεί προς Σαιν-Λο και Κομόν(Caumont) και να αποκόψει τις Γερμανικές επικοινωνίες.

Παραλία Ομάχα (Omaha Beach) είναι η κωδική ονομασία για έναν από τους πέντε τομείς του σχεδίου των συμμάχων, για την απόβαση της Νορμανδίας την 6η Ιουνίου 1944, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Γαλλία. Η παραλία βρίσκεται στην ακτή της Νορμανδίας, στη Γαλλία, βρέχεται από την Μάγχη, και είναι 8 χιλιόμετρα ανατολικά του Σαιντ-Ονορίν-ντε-Περτ (Sainte-Honorine-des-Pertes), δυτικά της Βιερβίλ-συρ-Μερ (Vierville-sur-Mer) στη δεξιά όχθη των εκβολών του ποταμού Ντουβ (Douve). 

Η απόβαση εδώ ήταν αναγκαία για να συνδεθούν οι Βρετανικοί τομείς απόβασης στην ανατολική παραλία ''Gold'' με τoν ΗΠΑ τομέα στη δυτική παραλία ''Γιούτα''. Η Ομάχα τέθηκε υπό την ευθύνη του Στρατού των ΗΠΑ, ενώ στις θαλάσσιες μεταφορές συμμετείχαν το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ και μέρος του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού.

Την ημέρα της απόβασης (D-Day), η αδοκίμαστη 29η Μεραρχία Πεζικό, συνοδευόμενη από εννέα λόχος των Ρέιντζερς ανακατευθύνθηκαν από το ακρωτήριο Πουάντ-ντυ-Οκ (Pointe du Hoc), καθώς θα επιτίθετο στο δυτικό μισό της παραλίας, ενώ ταυτόχρονα η 1η Μεραρχία Πεζικού πολέμησε στο ανατολικό μισό. Τα αρχικά κύματα της επίθεσης, που αποτελούνταν από άρματα, πεζικό, και δυνάμεις μηχανικού, είχαν σχεδιαστεί προσεκτικά για να μειώσουν τις παράκτιες άμυνες και να επιτρέψουν στα μεγαλύτερα πλοία των επόμενων κυμάτων να φτάσουν στην ακτή. 

Ο πρωταρχικός στόχος στην Ομάχα ήταν να εξασφαλίσει ένα προγεφύρωμα βάθους περίπου οκτώ χιλιομέτρων, μεταξύ του Ποτρ-αν-Μπεσσέν (Port-en-Bessin) και του ποταμού Βιρ, που θα τους συνέδεε με τις Βρετανικές δυνάμεις στην παραλία Γκολντ στα ανατολικά, και στην περιοχή του Ισινύ (Isigny) με το 8ο Σώμα Στρατού από την παραλία Γιούτα. Στην απόβαση αμύνθηκε η 352η Γερμανική Μεραρχία Πεζικού, ένα μεγάλο μέρος της οποίας αποτελούσαν έφηβοι συμπληρωμένη με βετεράνους του Ανατολικού μετώπου. 

Η συγκεκριμένη μεραρχία δεν είχε εκπαιδευτεί ποτέ. Από τους 12.020 άνδρες, μόνο 6.800 είχαν στρατιωτική εμπειρία, και έπρεπε τώρα να υπερασπιστούν μέτωπο 53 χιλιομέτρων. Οι Γερμανοί είχαν αναπτυχθεί σε μεγάλο βαθμό στα σημεία υπεροχής κατά μήκος της ακτής, άλλωστε η στρατηγική τους βασίστηκε στην εξουδετέρωση κάθε επίθεσης στην ίσαλο γραμμή. Παρόλα αυτά οι Σύμμαχοι υπολόγιζαν πως η άμυνα στην Ομάχα ήταν τρεις φορές ισχυρότερη της μάχης της Κβαζαλέιν και οι υπερασπιστές τέσσερις φορές περισσότεροι.


Έδαφος και Άμυνες

Περιορισμένη και στα δύο άκρα από απόκρημνα βράχια η παραλία Ομάχα μοιάζει με ημισέληνο, στην οποία τα όρια της παλίρροιας είναι κατά μέσο όρο 300 μέτρα. Πάνω από την γραμμή της πλημμυρίδας υπάρχει ένα ανάχωμα βότσαλων και άμμου 2,5 έως 14 μέτρων. Η Γερμανική αμυντική προετοιμασία και η έλλειψη άμυνας σε βάθος υποδεικνύει πως το σχέδιο τους ήταν να σταματήσει η επίθεση στην παραλία. Κατασκεύασαν τέσσερις γραμμές εμποδίων μέσα στο νερό.

Η πρώτη με ένα κενό στον τομέα Dog White και ένα άλλο στον τομέα Easy Red ήταν 250 μέτρα έξω από την υψηλή στάθμη και αποτελούνταν από αντιαρματικά εμπόδια τύπου "Βελγικές πύλες".  Περίπου τριάντα μέτρα από αυτά ήταν μία συνεχής γραμμή κορμών σε συνδυασμό με αντιαρματικές νάρκες. Αυτή η μέθοδος δεν ήταν όσο αποτελεσματική επιθυμούσαν οι Γερμανοί. Άλλα τριάντα μέτρα πίσω υπήρχε μία σειρά από συνεχόμενες επικλινείς ράμπες με νάρκες. Η τελική γραμμή εμποδίων αποτελούνταν από σκαντζόχοιρους, 150 μέτρα από την ακτή.

Η περιοχή μέχρι το ανάχωμα ήταν διάσπαρτη με νάρκες. Τα Γερμανικά οδοφράγματα στο σύνολο τους, που είχαν στηθεί για να αποτρέψουν την απόβαση αρμάτων, τελικά φάνηκαν χρήσιμα στους Συμμάχους καθώς παρείχαν κάλυψη από τις σφαίρες. Οι παράκτιες αναπτύξεις στρατευμάτων, αποτελούνταν από πέντε λόχους πεζικού, συγκεντρωμένες κυρίως σε δεκαπέντε σημεία άμυνας γνωστά και ως Widerstandsnester («φωλιές αντίστασης»), με αριθμούς από Wn-60 ανατολικά έως Wn-74 δυτικά, τα οποία βρίσκονταν κυρίως στις κύριες εισόδους και προστατεύονταν από ναρκοπέδια και συρματοπλέγματα.

Οι θέσεις των δυνατών σημείων είχαν συνδεθεί με τάφρους και σήραγγες και ενισχυθεί με παραπάνω 60 πολυβόλα και 18 αντιαρματικά όπλα με στόχο την παραλία. Οι περιοχές μεταξύ των ισχυρών θέσεων ήταν καλυμμένες με χαρακώματα και 85 επιπλέον θέσεις πολυβόλων. Κανένα σημείο της παραλίας δεν έμεινε ακάλυπτο.

Σχέδιο Επίθεσης

Η Ομάχα χωρίστηκε σε δέκα τομείς με κωδικές ονομασίες (από τα δυτικά προς τα ανατολικά): Able, Baker, Charlie, Dog Green, Dog White, Dog Red, Easy Green, Easy Red, Fox Green και Fox Red. Η πρώτη επίθεση θα γινόταν από δύο συντάγματα μάχης (RCT), υποστηριζόμενα από δύο τάγματα αρμάτων μάχης και δύο τάγματα των Ρέιντζερς. Τα συντάγματα πεζικού ήταν οργανωμένα σε τρία τάγματα το καθένα, των 1000 ανδρών. Κάθε τάγμα ήταν οργανωμένο σε τρεις λόχους, που ο καθένας είχε μέχρι 240 άνδρες και έναν υποστηρικτικό λόχο 190 ανδρών. 

Τα τάγματα αρμάτων αποτελούνταν από τρεις λόχους, 16 αρμάτων έκαστος. Ενώ τα τάγματα των Ρέιντζερς ήταν οργανωμένα σε έξι λόχους με 65 άνδρες έκαστος. Το 116ο Σύνταγμα Μάχης της 29ης Μεραρχίας Πεζικού ήταν να αποβιβαστεί σε δύο τάγματα στους τέσσερις δυτικούς τομείς, για να ακολουθηθούν σε μισή ώρα από τρίτο τάγμα. Οι αποβάσεις τους θα υποστηρίζονταν από το 743ο Τάγμα αρμάτων. Δύο λόχοι θα έφταναν με αμφίβια άρματα μάχης DD και ο εναπομείνας λόχος θα αποβιβαζόταν με αποβατικά σκάφη. 

Στα αριστερά του 116ου το 16ο Σύνταγμα της 1ης Μεραρχίας Πεζικού θα αποβίβαζε επίσης δύο τάγματα με το τρίτο να ακολουθεί σε μισή ώρα στους τομείς Easy Red και Fox Green, ενώ θα υποστηρίζονταν από το 741ο Τάγμα αρμάτων και δύο λόχοι θα κολυμπούσαν στην στεριά ενώ ο τρίτος θα έφτανε συμβατικά. Τρεις λόχοι του 2ου Τάγματος των Ρέιντζερς θα αναλάμβαναν το Πουάντ-ντυ-Οκ, ενώ ο λόχος C του 2ου θα αποβιβαζόταν δεξιά του 116ου Συντάγματος στην θέση Πουάντ ντε λα Περσέ (Pointe de la Percée).

 
Οι υπόλοιποι λόχοι του 2ου Τάγματος και το 5ο Τάγμα θα αποβιβαζόταν στην συνέχεια στο Πουάντ-ντυ-Οκ, αν όλα έβαιναν καλώς, διαφορετικά θα ακολουθούσαν το 116ο στον τομέα Dog Green. Η απόβαση θα άρχιζε στις 6:30, σε μία πλημμύρα της παλίρροιας, σε συνέχεια ενός 40άλεπτου ναυτικού και 30άλεπτου εναέριου βομβαρδισμού της παραλιακής άμυνας, ενώ αμφίβια άρματα Sherman DD θα έφταναν 5 λεπτά νωρίτερα.

Το πεζικό είχε οργανωθεί σε ειδικά εξοπλισμένα τμήματα επίθεσης 32 ανδρών, ανά αποβατικό σκάφος, με κάθε τμήμα να έχει αναλάβει συγκεκριμένους στόχους στην παραλία. Αμέσως πίσω από του πρώτους, η Ειδική Ομάδα Εργασίας Μηχανικών θα αποβιβαζόταν με σκοπό την εκκαθάριση και σήμανση διαδρόμων μεταξύ των αμυντικών εμποδίων. Αυτό θα επέτρεπε στα μεγαλύτερα πλοία να ακολουθήσουν και περάσουν με ασφάλεια την υψηλή παλίρροια. Η προσγείωση του υποστηρικτικού πυροβολικού θα άρχιζε μια μισή ώρα μετά και θα κορυφωνόταν στις 3 ώρες.

Στις 3 και τέταρτο δύο ακόμα συντάγματα μάχης θα αποβιβάζονταν, το 115ο της 29ης Μεραρχίας Πεζικού και το 18ο της 1ης Μεραρχίας Πεζικού, με το 26ο Σύνταγμα Μάχης της 1ης Μεραρχίας να βρίσκεται υπό τις διαταγές του Διοικητή του 5ου Σώματος Στρατού. Ο στόχος ήταν να εκκενωθεί η παραλία μέσα σε δύο ώρες, οπότε και τα τμήματα επίθεσης θα αναδιοργανώνονταν, συνεχίζοντας σε σχηματισμούς ταγμάτων.

Τα περάσματα έπρεπε να ανοίξουν μέσα σε τρεις ώρες, ώστε μέχρι το τέλος της ημέρας οι δυνάμεις τις Ομάχα να δημιουργήσουν προγεφύρωμα 8 χιλιόμετρα μακριά με τη Βρετανική 50η Μεραρχία, που αποβιβάστηκε στην παραλία Gold ανατολικά, και να είναι σε θέση να προχωρήσουν στο Ισινύ την επόμενη μέρα, ώστε να ενωθούν με το Αμερικανικό 7ο Σώμα Στρατού, που θα αποβιβαζόταν στην παραλία Γιούτα δυτικά. 

Η δύναμη που επρόκειτο να εκτελέσει αυτό το σχέδιο ανερχόταν σε 34000 άνδρες και 3300 οχήματα, με ναυτική υποστήριξη δύο θωρηκτών, τριών καταδρομικών, δώδεκα αντιτορπιλικών και 105 άλλων πλοίων. Αυτά προέρχονταν κυρίως από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, αλλά περιελάμβαναν και Βρετανικά και ελεύθερα Γαλλικά πολεμικά πλοία. Το 16ο σύνταγμα μάχης (με 3502 άνδρες και 295 οχήματα επιπλέον για την επίθεση) περιελάμβανε 9828 στρατιώτες, 919 οχήματα και 48 άρματα. 

Για να μετακινηθεί αυτή η δύναμη χρειάστηκε 2 μεταφορικά πλοία, 6 αποβατικά LST, 53 αρματαγωγά LCT, 5 μεγάλα αποβατικά πεζικού LCI/(L), 81 αποβατικά οχημάτων-προσωπικού LCVP, 18 Βρετανικά αποβατικά τύπου LCA, άλλα 13 αποβατικά διάφορων τύπων και 64 αμφίβια οχήματα τύπου DUKW. Όλα τα σκάφη είχαν πλήρωμα από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, την ακτοφυλακή των ΗΠΑ και το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό.

Πρώτο Κύμα Επίθεσης

Παρά την προετοιμασία λίγα πήγαν σύμφωνα με το σχέδιο. Δέκα αποβατικά βυθίστηκαν από την θαλασσοταραχή πολύ μακριά από την παραλία, ενώ αρκετά άλλα σώθηκαν μόνο και μόνο επειδή οι επιβαίνοντες άδειαζαν το νερό με τα κράνη τους. Η ναυτία ήταν δεδομένη μεταξύ των στρατευμάτων. Στο μέτωπο του 16ου συντάγματος, τα αποβατικά συνάντησαν τους επιζήσαντες σε σωσίβια και σχεδίες άνδρες από τα άρματα DD που είχαν ναυαγήσει. Η πλοήγηση των σκαφών έγινε δύσκολη εξαιτίας του καπνού και τις ομίχλης που έκρυβε την στεριά, ενώ ένα ρεύμα παρέσερνε τους πάντες ανατολικά.

 
Αφού οι βάρκες πλησίασαν μερικά εκατοντάδες μέτρα από την ακτή, τα πυρά των αυτόματων όπλων και του πυροβολικού ήταν όλο και πιο έντονα, καθώς ο βομβαρδισμός πριν την απόβαση δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα. Καθυστερημένοι από τον καιρό και φοβούμενοι μην χτυπήσουν τα ίδια τους τα σκάφη, οι βομβαρδισμοί έγιναν αρκετά μακριά από την παραλία χωρίς πραγματικό αντίκτυπο στην απόβαση.

Τα Πρώτα Κρίσιμα Λεπτά

5.50 π.μ. : Καταστροφείς της δύναμης "0" άνοιξαν πυρ στην ακτή: το σκάφος τύπου Satterlee επιτίθεται στα σημεία αντίστασης του ακρωτηρίου Οκ. Το πλοίο Τέξας ανοίγει πυρ εναντίον του τομέα άμυνας Dog. Το πλοίο Αρκάνσας επιτίθεται στην έξοδο D3, η φρεγάτα Georges Leygues των Ναυτικού των Γαλλικών Απελευθερωτικών Δυνάμεων συμμετέχει στο τομέα Easy κτλ. Αλλά η πλειοψηφία των οβίδων πέφτουν 2 χιλιόμετρα μακριά και σκοτώνουν κάποιες αγελάδες.

6.00 π.μ.: Ο βορειοδυτικός άνεμος ηρεμεί αλλά εξακολουθεί να φυσά μέχρι 5 μποφόρ. Τα κύματα φτάνουν από 90 εκ. έως 1,80 μέτρα. Στα μικρά αποβατικά σκάφη οι άνδρες που πλησιάζουν την ξηρά υποφέρουν από ναυτία. Αυτές οι σκληρές συνθήκες τους έχουν αποδυναμώσει. 480 βομβαρδιστικά τύπου Β-24 με 1285 τόνους βομβών περνούν από πάνω τους. Αλλά εξαιτίας των χαμηλών σύννεφων ρίχνουν τις βόμβες τους στα χωράφια. Η αποστολή είναι μια παταγώδης αποτυχία.

Μία βόμβα έπεσε ακριβώς πίσω από το οχυρό Wn 62 ενώ όλες οι υπόλοιπες διασκορπίστηκαν στην επαρχία. Οι Γερμανικές θέσεις είναι άθικτες και εκείνοι που θέλουν να αποβιβαστούν νομίζουν πως έχουν καταστραφεί. Απέναντι από το σημερινό Αμερικανικό νεκροταφείο τα αμφίβια άρματα Sherman DD του 741ου Τάγματος Τεθωρακισμένων έφυγαν από τις 5.35 π.μ. με 12 LTC. Γερμανικές οβίδες έπεσαν αμέσως στα LTC.

Η θάλασσα ήταν κακή, μόνο δύο αμφίβια άρματα Sherman DD φτάνουν στην ξηρά, τα υπόλοιπα έχουν βυθιστεί ή πλημμυρίσει. Τέσσερα άρματα θα οδηγηθούν στην παραλία με το LTC τους κατεστραμμένο από οβίδα. Απέναντι από την Βιερβίλ (τομέας Dog) o Υποπλοίαρχος Eider και ο Ανθυποπλοίαρχος Ρόκγουελ αποφάσισαν να φέρουν όλα τα άρματα DD του 743ου Τάγματος Τεθωρακισμένων στα LTC τους στην παραλία, η θάλασσα ήταν σε πολύ κακή κατάσταση.

6.25 π.μ.: Η ομάδα 14 της Ειδικής Ομάδας Εργασίας Μηχανικών προτού φτάσει στον τομέα Easy Read απέναντι από την κοιλάδα Ρυκέ (Ruquet), δεν υπάρχει κανείς στην παραλία, έφτασαν νωρίς. Το LCM αποβατικό τους χτυπήθηκε από οβίδα, όλοι πέθαναν ή τραυματίστηκαν, ήταν οι πρώτοι θάνατοι Αμερικανών πριν την Ομάχα.

6.30 π.μ.: Το πρώτο κύμα φτάνει στην παραλία. Η δύναμη επίθεσης χωρίζεται μεταξύ των δύο τμημάτων. Στα ανατολικά η 1η Μεραρχία Πεζικού, μαζί με την 116η RTC, ανέλαβε το τμήμα απέναντι από το Σαιν-Λωράν (Saint-Laurent) και την Κολβίλ (Colleville) (τομείς Easy και Fox). Στα δυτικά η 29η Μεραχία Πεζικού, μαζί με τη 16ηRTC , ανέλαβε τον τομέα Dog. Όμως τα ρεύματα στην Ομάχα ήταν πολύ ισχυρά εκείνη την ώρα. Οι επίλεκτες ομάδες (Rangers) θα αντιμετωπίσουν το ίδιο πρόβλημα.


Η πρωινή ομίχλη και ο καπνός από την φωτιά των πλοίων δε επιτρέπουν την αναγνώριση της στεριάς. Οι φορτηγίδες παρασύρονται ανατολικά και όλοι οι πεζικάριοι θα αποβιβαστούν μπροστά από άγνωστους στόχους. Σε ορισμένους τομείς δεν αποβιβάζεται κανένας. Σε άλλους τομείς αποβιβάζονται περισσότεροι λόχοι και ανακατεύονται. Όλα αυτά δημιουργούν μεγάλη σύγχυση που θα αυξηθεί από την σφοδρότητα των μαχών.

Απόβαση Αρμάτων

Δεδομένου του κακού καιρού, λήφθηκε η απόφαση το 116ο Σύνταγμα Μάχης να οδηγήσει τα άρματα DD του 743ου Τάγματος Αρμάτων στην παραλία. Ερχόμενοι απέναντι από το ισχυρά αμυνόμενο πέρασμα της Βιερβίλ, o λόχος Β του 743ου Τάγματος Αρμάτων έχασε όλα του τα μέλη πλην ενός και τα μισά άρματα DD. Ωστόσο οι άλλοι δύο λόχοι αποβιβάστηκαν χωρίς απώλειες. Στο μέτωπο του 16ου Συντάγματος Μάχης τα δύο άρματα DD που έφτασαν στην ξηρά ενώθηκαν με δύο άλλα που αποβιβάστηκαν κατευθείαν στην ξηρά εξαιτίας των χαλασμένων αρματαγωγών τους. Ο άλλος λόχος αρμάτων κατάφερε να αποβιβάσει 14 από τα 16 άρματά του (αν και τρία από αυτά καταστράφηκαν άμεσα).

Απόβαση Πεζικού

Από τους εννέα λόχους που αποβιβάστηκαν κατά το πρώτο κύμα, μόνο ο λόχος Α του 116ου Συντάγματος Μάχης στον τομέα Dog Green και οι Ρέιντζερς δεξιά τους αποβιβάστηκαν εκεί που έπρεπε. Ο Ε του 116ου, με στόχο τον τομέα Easy Green, κατέληξε διάσπαρτος στους δύο τομείς του 16ου Συντάγματος. Ο G του 116ου, με στόχο τον Dog White, άφησε ένα κενό 900 μέτρων στα δεξιά του, μεταξύ αυτών και του Α λόχου του ιδίου συντάγματος, όταν τελικώς βρέθηκαν στον τομέα Easy Green. Ο Ι του 16ου παρασύρθηκε τόσο ανατολικά που χρειάσθηκε μιάμιση επιπλέον ώρα για να αποβιβαστεί.

Όταν το πεζικό αποβιβάστηκε από τα σκάφη, βρέθηκε 45 με 90 μέτρα μακριά από την στεριά. Για να φτάσουν στη στεριά έπρεπε να προχωρήσουν μέσα στο νερό, το οποίο τους έφτανε στο λαιμό, βαριά φορτωμένοι. Στους περισσότερους τομείς έπρεπε να αντέξουν και τα συνεχιζόμενα πυρά, από όπλα, όλμους, το πυροβολικό και βαριά πολυβόλα. Όπου ο ναυτικός βομβαρδισμός είχε βάλει φωτιά στα χόρτα, όπως στον τομέα Dog Red, συγκάλυψε τα στρατεύματα που αποβιβάζονταν και απέτρεψε τα αποτελεσματικά πυρά των αμυνόμενων. 

Ορισμένα τμήματα των λόχων G και F του 116ου Συντάγματος κατάφεραν να φτάσουν στο ανάχωμα σχεδόν αλώβητα, αν και η δεύτερη έγινε αποδιοργανωμένη μετά την απώλεια των αξιωματικών της. Ο G του 116ου ήταν σε θέση να διατηρήσει την συνοχή της, αλλά και αυτή χάθηκε στη προσπάθεια να μεταβούν δυτικά πίσω από το ανάχωμα κάτω από πυρά, σε μία προσπάθεια να πετύχει τους στόχους που του ανατέθηκαν.

Η διασπορά των σκαφών ήταν αρκετά εμφανής στο μέτωπο του 16ου συντάγματος όπου τμήματα των λόχων Ε κα F του 16ου και Ε του 116ου αναμείχθηκαν, κάνοντας δύσκολο να συγκεντρωθούν οι λόχοι και να αυτοσχεδιάσουν την επίθεσή τους και να αντιστρέψουν την κακή κατάσταση που δημιούργησαν οι λάθος αποβάσεις. Τα διάσπαρτα τμήματα του Ε του 116ου, που αποβιβάστηκαν στον τομέα Easy Red, κατάφεραν να αποφύγουν τις βαριές απώλειες, αν και, αφού αντιμετώπισε ένα βαθύ ρυάκι μετά την απόβαση αναγκάστηκαν να αχρηστεύσουν πολλά από τα όπλα τους για να φτάσουν στην ξηρά.

Οι απώλειες ήταν μεγαλύτερες στα δύο άκρα της Ομάχα. Στα ανατολικά, στον τομέα Fox Green και Easy Red, τα διάσπαρτα στοιχεία τριών λόχων από την στιγμή που κέρδισαν την σχετική ασφάλεια του αναχώματος έχασαν την μισή τους δύναμη. Μέσα σε 15 λεπτά από την απόβαση στο Dog Green στο δυτικό άκρο της παραλίας, ο λόχος Α του 16ου συντάγματος είχε διασκορπιστεί και οι επικεφαλής του συγκαταλέγονταν στα περίπου 120 θύματα, ενώ οι επιζώντες μειωνόταν αναζητώντας κάλυψη πίσω από εμπόδια.


Ο μικρότερος λόχος των Ρέιντζερς στα δεξιά τα πήγαν λίγο καλύτερα, αλλά έχασαν επίσης την μισή τους δύναμη. Ο λόχος L του 16ου συντάγματος τελικά αποβιβάστηκε με 30 λεπτά καθυστέρηση στα αριστερά του τομέα Fox Green, έχοντας απώλειες μέχρι να περάσουν την παραλία. Το έδαφος όμως στο ανατολικό άκρο της Ομάχα όμως έδωσε αρκετή προστασία στους 125 επιζώντες ώστε να οργανωθούν και να ξεκινήσουν επίθεση. Ήταν ο μόνος λόχος κατά την διάρκεια της πρώτης επίθεσης που λειτούργησε ως μονάδα.

Όλοι οι άλλοι λόχοι ήταν στην καλύτεροι περίπτωση αποδιοργανωμένοι, ως επί το πλείστον ακέφαλοι και συγκεντρωμένοι πίσω από το ανάχωμα χωρίς καμία ελπίδα να εκπληρώσουν τους στόχους της επίθεσης και στην χειρότερη περίπτωση δεν αποτελούσαν μάχιμες μονάδες. Σχεδόν όλοι είχαν αποβιβαστεί τουλάχιστον μερικές εκατοντάδες μέτρα από τον στόχο κάτι που σε συνδυασμό με τον πολύπλοκο σχεδιασμό ήταν αρκετό για τινάξει το σχέδιο στον αέρα.

Απόβαση Μηχανικού

Όπως και το πεζικό έτσι και το μηχανικό έχασαν τις θέσεις τους καθώς μόνο πέντε από τις δεκαέξι ομάδες έφτασαν στις καθορισμένες θέσεις. Τρεις ομάδες έφτασαν σε σημεία χωρίς πεζικό για να τους καλύψει. Κάτω από βαριά πυρά, οι μηχανικοί εργάστηκαν για να ανοίξουν δρόμους και να απομακρύνουν τα αμυντικά εμπόδια, η εργασία τους μάλιστα έγινε πιο δύσκολή εξαιτίας της έλλειψης εξοπλισμού και της προσπάθειας του πεζικού να καλυφθούν πίσω από τα εμπόδια που προσπαθούσαν να ανατινάξουν.

Υπέστησαν και άλλες απώλειες μάλιστα όταν τα εχθρικά πυρά εκτίναξαν τα εκρηκτικά με τα οποία εργάζονταν. Παρόλα αυτά οι μηχανικοί κατάφεραν να ανοίξουν έξι διαδρόμους, από έναν στους τομείς Dog White και Easy Green στο μέτωπο του 116ου συντάγματος και τους υπόλοιπους τέσσερις στον τομέα Easy Red στο μέτωπο του 16ου συντάγματος. Στο σύνολο οι απώλειες μηχανικών ξεπέρασαν το 40%.

Δεύτερο Κύμα Επίθεσης

Με τους αρχικούς στόχους ανεκπλήρωτους, το δεύτερο και μεγαλύτερο κύμα επίθεσης έφερε ενισχύσεις και όπλα υποστήριξης στις 07:00 για να αντιμετωπίσει σχεδόν τις ίδιες δυσκολίες όπως και το πρώτο. Το μόνο πλεονέκτημα του δεύτερου κύματος ήταν ότι ήταν μεγαλύτερο, και έτσι τα πυρά των αμυνομένων ήταν λιγότερο συγκεντρωμένα. Οι επιζώντες του πρώτου κύματος δεν ήταν σε θέση να παρέχουν πυρά κάλυψης αποτελεσματικά, και κάποια νέα στρατεύματα που αποβιβάστηκαν υπέστησαν απώλειες ισάριθμες με αυτές του πρώτου κύματος. 

Η αποτυχία ανοίγματος μονοπατιών μέσα από τα εμπόδια στην παραλία επίσης αύξησε τις δυσκολίες του δεύτερου κύματος. Επιπλέον, η νέα παλίρροια άρχισε να κρύβει τα εναπομείναντα εμπόδια, προκαλώντας ζημιές στα αποβατικά σκάφη πριν φτάσουν καν στην ακτή. Όπως και στις αρχικές αποβάσεις, η δύσκολη πλοήγηση προκάλεσε λάθη στην αποβίβαση, σκορπώντας το πεζικό.

Αμερικανική Κατάσταση

Μάχιμοι μηχανικοί, με αποστολή την εκκαθάριση των εξόδων και το μαρκάρισμα των παραλιών, αποβιβάστηκαν εκτός στόχου και χωρίς τον εξοπλισμό τους. Πολλά τζιπ και φορτηγά βούλιαξαν σε βαθιά νερά. Αυτά που έφτασαν στην ξηρά σύντομα κόλλησαν στην στενή παραλία, αποτελώντας εύκολους στόχους για τους Γερμανούς υπερασπιστές. Οι περισσότεροι ασύρματοι χάθηκαν, καθιστώντας το έργο της οργάνωσης των διάσπαρτων και αποθαρρυμένων στρατευμάτων ακόμη πιο δύσκολο.

 
Εκτός από μερικά τανκς και διάσπαρτες ομάδες βαρέων όπλων, τα στρατεύματα επίθεσης είχαν μόνο τα προσωπικά όπλα τους, τα οποία, αφού σύρθηκαν στην άμμο, χρειάζονταν καθαρισμό προτού μπορέσουν να χρησιμοποιηθούν. Πολλές ομάδες ήταν χωρίς αρχηγό και μάρτυρες για την τύχη των διπλανών στρατευμάτων και των αποβάσεων που γίνονταν γύρω τους. Πληγωμένοι άνδρες στην παραλία πνίγονταν από την εισερχόμενη παλίρροια.

Γερμανική Κατάσταση

Στη 13:35 η 325η Γερμανική μεραρχία αναφέρει ότι η επίθεση είχε αποκρουστεί πίσω στη θάλασσα. Από τη σκοπιά τους στο ακρωτήριο ντε λα Περσέ, με θέα όλη την παραλία από το δυτικό άκρο, η Γερμανική αντίληψη ήταν ότι η η επίθεση είχε σταματήσει στην παραλία. Ένας αξιωματικός σημείωσε ότι οι στρατιώτες έψαχναν για κάλυψη πίσω από τα εμπόδια, και μέτρησε δέκα τανκς να καίγονται. 

Ωστόσο, ήδη από τις 7:35, το τρίτο τάγμα του 726ου συντάγματος Γρεναδιέρων, στον τομέα Fox Green, είχε αναφέρει ότι 100-200 αμερικανικά στρατεύματα είχαν διαπεράσει την μπροστινή γραμμή, με στρατεύματα μέσα από τα σύρματα στα WN-62 και WN-61 και να επιτίθενται στους Γερμανούς από πίσω. Τα θύματα ανάμεσα στους υπερασπιστές αυξάνονταν. Ενώ το 916ο σύνταγμα, υπερασπιζόμενο το κέντρο της 352ης ζώνης, ανέφερε ότι οι αποβάσεις είχαν ματαιωθεί, ζητούσε επίσης και ενισχύσεις. 

Το αίτημα δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί, επειδή η κατάσταση αλλού στη Νορμανδία γινόταν όλο και πιο κρίσιμη για τους υπερασπιστές. Το 915ο σύνταγμα της 352ης μεραρχίας, το οποίο είχε προηγουμένως σταλεί κατά των Αμερικανικών εναέριων αποβάσεων στα δυτικά της Ομάχα, τώρα στάλθηκε στην Γκολντ Μπιτς, ζώνη στα ανατολικά της Ομάχα, αφού οι άμυνες εκεί είχαν καταρρεύσει.

Διάσπαση της Άμυνας

Τα βασικά γεωγραφικά χαρακτηριστικά που επηρέασαν τις αποβάσεις επηρέασαν επίσης την επόμενη φάση της μάχης. Οι φυσικές έξοδοι από τις παραλίες ήταν οι κύριοι στόχοι του αρχικού σχεδίου επίθεσης. Ωστόσο, οι έντονα συμπυκνωμένες άμυνες γύρω από αυτά τα σημεία έκαναν τα στρατεύματα που αποβιβάζονταν κοντά τους, γρήγορα να μην μπορούν να συνεχίσουν την επίθεση. Μόνο στις περιοχές μεταξύ αυτών των εξόδων, στους βράχους , οι μονάδες μπορούσαν να συγκεντρωθούν σε μεγαλύτερη δύναμη.

Οι αμυντικές θέσεις ήταν λιγότερες και πιο μακριά από τις εξόδους, κατά συνέπεια, οι περισσότερες πρόοδοι έγιναν εκεί. Η άλλη βασική πτυχή των επόμενων ωρών ήταν ηγεσία. Το αρχικό σχέδιο ήταν υπό κατάρρευση, με τόσες πολλές μονάδες να έχουν αποβιβαστεί λανθασμένα, αποδιοργανωμένα και διάσπαρτα. Οι περισσότεροι διοικητές είχαν σκοτωθεί ή ήταν απόντες, ενώ υπήρχαν λίγοι τρόποι για να επικοινωνούν, εκτός από να φωνάζουν.

Σε ορισμένα σημεία, μικρές ομάδες ανδρών, μερικές φορές μαζεμένοι από διαφορετικούς λόχους, σε ορισμένες περιπτώσεις από διαφορετικές μεραρχίες,με διαφόρους τρόπους πείθονταν να εγκαταλείψουν τη σχετική ασφάλεια της κάλυψής τους, αρχίζοντας το εξουθενωτικό έργο της μείωσης των αμυνών στις κορυφές των βράχων.


Επίθεση Κατά των Αμυνών στους Βράχους

Οι επιζώντες του τρίτου λόχου από το πρώτο κύμα αποβιβάστηκαν στο Green Dog γύρω στις 6:45.Από τις 07:30, είχαν αναρριχηθεί στα βράχια κοντά στο White Dog. Ενώθηκαν αργότερα με λάθος αποβιβασμένα τμήματα του B λόχου του 116ου συντάγματος. Αυτή η ομάδα πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας πολιορκώντας και τελικά καταλαμβάνοντας το WN-73. Στις 07:50, ο C/116 άνοιξε κενά στο συρματόπλεγμα μεταξύ των WN-68 και WN-70, με κόπτες.

20 λεπτά αργότερα, περισσότερα ανοίγματα ανοίχτηκαν από ενισχύσεις. Η ομάδα αυτή συγκεντρώθηκε στην κορυφή και κομμάτια των G/116 και H/116 ενώθηκαν μαζί τους. Πριν από τις 09:00, μικρά μέρη από τους F/116 και B/116 έφτασαν στις κορυφές ακριβώς ανατολικά του White Dog. Στις 9:00 πάνω από 600 αμερικανικοί, σε ομάδες που κυμαίνονται από το μεγέθους λόχου έως λίγους μόνο άνδρες, είχαν φτάσει στην κορυφή των βράχων απέναντι από το White Dogκαι προχωρούσαν στην ενδοχώρα.
 
Το 3ο τάγμα του 116ου συντάγματος μάχης κατάφερε να φτάσει μέχρι τα Βράχια μεταξύ των WN-66 και WN-65. Προχώρησαν σε μικρές ομάδες, που υποστηρίζονταν από τα βαρέα όπλα του M/116, οι οποίοι έμεναν στη βάση των βράχων. Η πρόοδος επιβραδύνθηκε από τις νάρκες στις πλαγιές των βράχων, αλλά τα κομμάτια των τριών λόχων, καθώς και ένα τμήμα του G/116, είχε καταλάβει την κορυφή από τις 09:00, προκαλώντας τους υπερασπιστές του WN-62 να αναφέρουν εσφαλμένα ότι τα WN-65 και WN-66 είχαν καταληφθεί.

Μεταξύ 07:30 και 08:30 τα τμήματα των G/16, E/16 και E/116 ενώθηκαν και ανέβηκαν τα βράχια στο Easy Red, μεταξύ των WN-64 και WN-62. Στις 09:05, Γερμανοί παρατηρητές ανέφεραν ότι το WN-61 χάθηκε και ότι μόνο ένα αυτόματο όπλο ακόμα έριχνε από το WN-62. 150 άνδρες έχοντας φτάσει στην κορυφή, παρεμποδίζονται περισσότερο από τα ναρκοπέδια παρά από τα εχθρικά πυρά. Συνέχισαν όμως νότια για να επιτεθούν στο WN-63. Εν τω μεταξύ ο E/16, στράφηκε προς τα δυτικά κατά μήκος της κορυφής των βράχων, συμμετέχοντας σε μια μάχη για δύο ώρες γύρω από τοWN-64. 

Μια μικρή ομάδα από μόλις τρεις άνδρες είχε εξουδετερώσει αποτελεσματικά αυτό το σημείο μέχρι τα μέσα του πρωινού, λαμβάνοντας 21 ομήρους, πάνω στην ώρα για να τους αποτρέψουν από το να επιτεθούν σε στρατεύματα που έφταναν. Μέχρι τις 09:30, μετά από συνταγματική εντολή που συστάθηκε ακριβώς κάτω από την κορυφή των βράχων, τα 1ο και 2ο τάγματα του 16ου συντάγματος στάλθηκαν στην ενδοχώρα αφού έφτασαν την κορυφή.

Στο Fox Green, στο ανατολικό άκρο της Ομάχα, τέσσερα τμήματα του L/16 είχαν επιζήσει από την απόβαση ανέπαφα και οδηγούσαν τώρα μέρη των I/16, K/16 και E/116 στις πλαγιές. Με την υποστήριξη πυρός από τα βαρέα όπλα του M/16, τανκς και πλοία, το WN-60 καταλήφθηκε. Από τις 09:00, το 3ο τάγμα του 16ης συντάγματος κινούταν στην ενδοχώρα.

Ναυτική Υποστήριξη

Η μόνη υποστήριξη πυροβολικού για τα στρατεύματα ήταν από το ναυτικό. Έχοντας να βρουν στόχους καλά κρυμμένους και με τον φόβο να χτυπήσουν τα στρατεύματά τους, τα μεγάλα όπλα των θωρηκτών και των ταχύπλοων σκαφών επικέντρωσαν τα πυρρά στα πλάγια των παραλιών. Οι καταστροφείς, όμως, ήταν σε θέση να έρθουν πιο κοντά, και από τις 08:00 άρχισαν να χτυπούν τους δικούς τους στόχους. Στις 09:50, δύο λεπτά αφού το McCook κατέστρεψε ένα όπλο 75 χιλιοστών στο WN-74, τα αντιτορπιλικά διατάχθηκαν να πλησιάσουν όσο πιο κοντά μπορούσαν.

 
Μερικά πλησίασαν στα 900 μ και αρκετές φορές ακούμπησαν στον πάτο διατρέχοντας τον κίνδυνο να κολλήσουν. Ένας μηχανικός που είχε αποβιβαστεί στο πρώτο κύμα στο Fox Red, βλέποντας το Frankford αν πλέει προς την ακτή, σκέφτηκε ότι είχε κτυπηθεί άσχημα.

Ναυτικός Βομβαρδισμός πριν την Επίθεση

O Στρατηγός Όμαρ Μπράντλεϊ μιλώντας στα Συμμαχικά στρατεύματα που προετοιμάζονταν στην Αγγλία για την απόβαση, υποσχέθηκε στους στρατιώτες ότι οι Γερμανοί στην παραλία θα δέχονταν ναυτικό βομβαρδισμό πριν από την αποβίβαση. Επίσης είπε " Άνδρες θα πρέπει να θεωρείτε τον εαυτό σας τυχερό. Θα έχετε την ευκαιρία να δείτε από κοντά το μεγαλύτερο σόου στον πλανήτη (ναυτικός βομβαρδισμός)."

Ο υποναύαρχος John L. Hall αποδοκίμασε απερίφραστα το μέγεθος του βομβαρδισμού που γινόταν από αέρα και θάλασσα. Μια μεταγενέστερη ανάλυση της ναυτικής υποστήριξης κατά τη φάση της προ-απόβασης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το ναυτικό είχε παράσχει ανεπαρκή βομβαρδισμό, δεδομένου του μεγέθους και της έκτασης της προγραμματισμένης επίθεσης. Η ναυτική υποστήριξη για την Ομάχα ήταν περιορισμένη σε ένα θωρηκτό, δύο καταδρομικά και έξι αντιτορπιλικά, μια πολύ μικρή υποστήριξη σε σχέση με αυτήν που είχε δοθεί στις εκφορτώσεις στον Ειρηνικό.

Άμυνα των Γερμανών στην Ενδοχώρα

Αν και οι παράκτιες θέσεις δεν είχαν αποκρούσει την εισβολή στην παραλία, είχε όμως σπάσει και αποδυναμώσει τους σχηματισμούς επίθεσης. Οι Γερμανοί έδωσαν έμφαση στην κύρια γραμμή της αντίστασης (MLR), κάτι που σήμαινε ότι οι άμυνες στο εσωτερικό της χώρας ήταν σημαντικά λιγότερες και πιο αδύναμες. Η τακτική αυτή ήταν αρκετή για να δυσκολέψει την Αμερικανική προέλαση στην ενδοχώρα, γεγονός που καθιστά δύσκολο ακόμη και να φθάσουν τις περιοχές συγκέντρωσης, πολύ περισσότερο να επιτύχουν τους στόχους της πρώτης ημέρας της απόβασης. 

Ως παράδειγμα της αποτελεσματικότητας της Γερμανικής άμυνας, παρά την αδυναμία σε αριθμούς, το 5ο τάγμα Ρέιντζερς διέκοψε την προέλασή του στην ενδοχώρα από μια μόνο θέση πολυβόλου, κρυμμένη σε ένα διαχωριστικό φράχτη. Μια διμοιρία προσπάθησε να χτυπήσει από τα πλάγια τη θέση, μόνο για να πέσει πάνω σε μια άλλη θέση πολυβόλου στα αριστερά της πρώτης. Μια δεύτερη διμοιρία, στην προσπάθεια να καταλάβει αυτή τη νέα θέση, συνάντησε μια Τρίτη και στην προσπαθεί να ασχοληθεί με αυτό το πρόβλημα δέχτηκε πυρρά από μια τέταρτη θέση. 

Η επιτυχία της MLR στο να εμποδίσει την κίνηση των βαρέων όπλων πέρα από την παραλία ότι, ανάγκασε, μετά από τέσσερις ώρες, τους Ρέιντζερς να εγκαταλείψουν τις προσπάθειες τους να κινηθούν περαιτέρω στην ενδοχώρα.

ΑΚΤΕΣ ΓΚΟΛΝΤ - ΤΖΟΥΝΟ - ΣΟΥΩΡΝΤ

Εκείνο το φοβερό πρωινό άρχισε η τελευταία φάση της επίθεσης από τη θάλασσα κατά του ανατολικού μισού της ακτής απόβασης στη Νορμανδία. Σε 20 μίλια, περίπου, από τις εκβολές του Ορν μέχρι το χωριό Λε Αμέλ προς τα δυτικά, οι Βρετανοί και οι Καναδοί αποβιβάζονταν κατά μάζες. Στην ακτή Γκολντ το 30ό Βρετανικό Σώμα αποβιβάστηκε κανονικά στις 07.30 χωρίς τη συνοδεία αμφιβίων αρμάτων, λόγω θαλασσοταραχής.


Στην Τζούνο στις 08.00, με καθυστέρηση μισής ώρας, άρχισε η απόβαση τμημάτων του 1ου Βρετανικού Σώματος και της 3ης Καναδικής Μεραρχίας με συνοδεία αμφιβίων αρμάτων. Στη Σουώρντ στις 07.30 άρχισαν κανονικά να αποβιβάζονται τα υπόλοιπα τμήματα του 1ου Βρετανικού Σώματος με συνοδεία αμφιβίων αρμάτων.

Η θάλασσα ήταν λιγότερο ανταριασμένη απ’ ό,τι στην ακτή Ομάχα, αλλά κι εδώ προξένησε καταστροφές. Βυθίστηκαν κάπου 50 παλιά άρματα μάχης τύπου «Κένταυρος» που είχαν εξοπλιστεί με ολμοβόλα των 95 χλστ. για να προσφέρουν στα κύματα εφόδου μια κινητή υποστήριξη πυροβολικού. Οι πρώτοι που αποβιβάστηκαν ήσαν οι βατραχάνθρωποι, 120 εξειδικευμένοι στις καταστροφές, που μέσα σε 20 λεπτά έπρεπε ν’ ανοίξουν διαδρόμους ανάμεσα στα εμπόδια, πριν φθάσουν τα πρώτα τμήματα.

Ο λοχίας Πήτερ Χένρυ κολύμπησε σ’ ένα λαβύρινθο από ατσάλινους πυλώνες, συρματοπλέγματα και κώνους από μπετόν βάζοντας εκρηκτικά για να ανατινάξει τα εμπόδια. Η εχθρική αντίσταση που αντιμετώπισαν τα αποβιβασθέντα τμήματα δεν είχε την αγριότητα της ακτής Ομάχα. Οι άνδρες της 716ης Γερμανικής Μεραρχίας Πεζικού δεν ήσαν τόσο αξιόμαχοι, όσο της σκληροτράχηλης 352ης Μεραρχίας. Οι Βρετανοί αποβιβάζονταν με μεγαλοπρέπεια και παράτες όπως, κατά παράδοση, συνηθίζουν στις στιγμές μεγάλης συγκίνησης.

Ήθελαν να διασκεδάσουν και να πάρουν εκδίκηση για τις πικρές αναμνήσεις της ταπεινωτικής ήττας της Δουγκέρκης και των καταστρεπτικών βομβαρδισμών του Λονδίνου. Μαζί τους οι Καναδοί κανόνιζαν τους δικούς τους λογαριασμούς για τις αιματηρές απώλειες στη Διέππη. Αλλά και οι Γάλλοι έβλεπαν τη μεγάλη επιστροφή στην πατρίδα. Επικρατούσε, γενικά, μία παράξενη ατμόσφαιρα χαράς και ενθουσιασμού, παρόλο ότι όλοι αυτοί πήγαιναν να πολεμήσουν. Βγαίνοντας στην ακτή Τζούνο οι κομάντος του 48ου Βασιλικού Πεζοναυτών, όχι μόνο πέσαν σε πλήθος από εμπόδια, αλλά δέχθηκαν και πυκνά πυρά όλμων.

Στο ένα μισό της ακτής οι στρατιώτες της 3ης Καναδικής Μεραρχίας πολέμησαν ανάμεσα από μπετονένια οχυρά και χαρακώματα, οχυρωμένα σπίτια και στους δρόμους της πόλης Κουρσέιγ πριν τελικά διασπάσουν την άμυνα και προχωρήσουν προς το εσωτερικό. Η Τζούνο ήταν η πιο αιματοβαμμένη από τις Βρετανικές ακτές. Οι βομβαρδισμοί από θάλασσα και αέρα δεν είχαν καταφέρει να συντρίψουν την επάκτια άμυνα ή μάλλον δεν είχαν πετύχει διόλου το σκοπό τους.

Τα εμπόδια αποδείχθηκαν το σκληρότερο τμήμα της απόβασης, όπως θυμούνται οι περισσότεροι. Όταν πέρασαν απ7αυτά, βρήκαν την αντίσταση του εχθρού σε άλλα σημεία σκληρή, σε μερικά ασθενή και ακόμα ανύπαρκτη σε άλλα. Στο δυτικό μισό της Γκολντ οι άνδρες του 1ου Συντάγματος του Χάμσαϊρ αποδεκατίστηκαν καθώς έβγαιναν από το νερό δεχόμενοι τα πυρά της σκληρής 352ης Γερμανικής Μεραρχίας.

Τελικά οι άνδρες του Χαμσάιρ θα κατορθώσουν να κάμψουν, μετά οκτάωρο, την εχθρική αντίσταση. Στην ακτή δεξιά από το Λε Αμέλ επικρατούσε τόση ησυχία που μερικοί άνδρες απογοητεύθηκαν. Μετά τις αρχικές απώλειες στην ακτή Σουώρντ, οι στρατιώτες προχώρησαν γρήγορα στο εσωτερικό, αντιμετωπίζοντας περιορισμένη αντίσταση. Η ακτή ήταν τυλιγμένη από καπνούς, «μαστιγοφόρα» άρματα ανατίναζαν νάρκες, άλλα άρματα και οχήματα καίγονταν, πότε-πότε έπεφτε καμιά οβίδα στην ακτή, πουθενά όμως δεν γινόταν η σφαγή που περίμεναν.

 
Σε πολλά μέρη θα έλεγες ότι επικρατούσε γιορτινή ατμόσφαιρα. Μερικοί ενθουσιασμένοι Γάλλοι πολίτες χαιρετούσαν τους στρατιώτες και φώναζαν: «Vive les Anglais!» (Ζήτω οι Άγγλοι). Μετά την αρχική σύγχυση που επικράτησε στις ακτές Γκολντ, Τζούνο και Σουώρντ, οι Βρετανοί και οι Καναδοί προχώρησαν προς το εσωτερικό με τάξη και αποτελεσματικότητα. Υπήρχε ένα μεγαλείο σ’ αυτή την προέλαση. Οι μάχες σε πόλεις και χωριά δίνονταν με ηρωισμό και θάρρος. 

Μερικοί θυμούνται έναν ταγματάρχη των κομμάντος των Βασιλικών Πεζοναυτών με κομμένα τα δύο χέρια να παροτρύνει τους στρατιώτες: «Προχωράτε παιδιά προς το εσωτερικό πριν ο Φριτς καταλάβει αυτό το πάρτυ». Μερικοί χαιρετούσαν λέγοντας: «Θα σας συναντήσουμε στο Βερολίνο, παιδιά!». Στο Όμπερσαλτσμπεργκ ο Χίτλερ κάποια στιγμή ξύπνησε.

Δεν άλλαξε τίποτα από τις καθημερινές ενασχολήσεις του και μπροστά στο χάρτη της Νορμανδίας αστειευόταν στους επιτελείς του σε αυστριακή διάλεκτο: «Μιάμ, Μιάμ! Έρχονται να τους φάει ο Μεγάλος Λύκος. Καλά»! Ύστερα επιδοκίμασε τον Γιοντλ για το πρωινό του βέτο προς τον Ρούνστεντ να μην κινητοποιηθούν οι εφεδρείες –12 Μεραρχία Ες-Ες και Μεραρχία «Πάντσερ Λερ»– που ήταν υπό τις διαταγές του ίδιου του Χίτλερ.

Ο Φύρερ, όπως και ο Γιοντλ, δεν είχε πιστέψει ότι επρόκειτο για την αληθινή εισβολή. Ο στρατάρχης φον Ρούστεντ ούτε τότε, ούτε καμία άλλη στιγμή δεν τηλεφώνησε στον Χίτλερ την Ημέρα-D. Ως στρατάρχης θα μπορούσε να τον έχει καλέσει απ’ ευθείας και είναι πολύ πιθανό να είχαν αποσταλεί οι τεθωρακισμένες μεραρχίες. Ο αριστοκράτης όμως Ρούστεντ δεν καταδέχθηκε να παρακαλέσει τον άνθρωπο που ονόμαζε, συνήθως, «δεκανέα από τη Βοημία».

Ο Ρόμμελ ήταν στο δρόμο της επιστροφής προς το αρχηγείο του. Μαθαίνοντας στις 06.30 το πρωί ότι είχε εκδηλωθεί η επίθεση, άφησε κατά μέρος τη συνέντευξή του με τον Χίτλερ και έτρεξε να ξαναπάρει τη διοίκηση στα χέρια του. Δεν είχε πεισθεί ότι ήταν για κάτι σοβαρό. Πίστευε ότι μάλλον επρόκειτο για αντιπερισπασμό που είχε σκοπό να τραβήξει τις Γερμανικές εφεδρείες στην κάτω Νορμανδία. Η εκτίμησή του ήταν ότι ο εχθρός θα έδινε το μεγάλο του χτύπημα γύρω από τις εκβολές του Σαμ.

Ακτή Γκόλντ

Στην ακτή Γκολντ, μήκους 8 χλμ. περίπου, μεταξύ των ακτών Ομάχα και Τζούνο, αποβιβάστηκαν οι δυνάμεις της Βρετανικής 50ης Μεραρχίας Πεζικού και της Βρετανικής 8ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας. Oι αρχικοί στόχοι τους ήταν να καταλάβουν την πόλη του Μπαγιέ, το δρόμο Kαν-Μπαγιέ και το λιμένα του Αρρομάνς και να έρθουν σε επαφή με τους Αμερικανούς που αποβιβάστηκαν στην ακτή της Ομάχα στη Δύση και τους Καναδούς που αποβιβάστηκαν στην ακτή Τζούνο στην Ανατολή. H Γερμανική 716η Μεραρχία και στοιχεία του 1ου τάγματος της 352ης Μεραρχίας υπερασπίζονταν την ακτή.

H απόβαση ξεκίνησε στις 07:25 και η αρχική αντίσταση ήταν σθεναρή. Εντούτοις, οι Βρετανοί κατάφεραν, με τη βοήθεια των αρμάτων τους, να σπάσουν τις Γερμανικές γραμμές. Τα θύματα της απόβασης δεν ξεπέρασαν τους 500 άνδρες και μέχρι τα μεσάνυχτα της 6ης Ιουνίου είχαν αποβιβάσει σχεδόν 25.000 άνδρες και είχαν προχωρήσει έξι μίλια στο εσωτερικό. Συνενώθηκαν με τους Καναδούς που είχαν αποβιβαστεί στην ακτή Τζούνο, αλλά απέτυχαν να καταλάβουν το δρόμο Kαν-Μπαγιέ.


Αποτελούσε τον αντικειμενικό σκοπό της 50ής Μεραρχίας του 2ου Βρετανικού Σώματος Στρατού. Πρώτος αντικειμενικός σκοπός η κατάληψη της λουτρόπολης Αρρομάνς, όπου προβλεπόταν η κατασκευή του πρόχειρου λιμανιού "Μάλμπερι Β" και να προωθηθεί προς τον κόμβο της Μπαγιέ (Bayeux), διατηρώντας την επαφή με τους Αμερικανούς της Ομάχα και τους Καναδούς της Παραλίας Τζούνο. Η αντίσταση που αντιμετώπισαν οι Βρετανοί ήταν λυσσαλέα, ωστόσο κατάφεραν να την ξεπεράσουν, κύρια χάρη στον εξοπλισμό τους με τα λεγόμενα "Funnies" (αστεία) της 79ης θωρακισμένης μεραρχίας: 

Επρόκειτο για τροποποιημένα άρματα μάχης Σέρμαν Μ4 "Crab", τα οποία στο πρόσθιο τμήμα τους έφεραν δύο μακρείς μεταλλικούς βραχίονες, συνδεδεμένους με ένα κύλινδρο. Σε αυτόν ήταν δεμένα μακριά συρματόσχοινα ή αλυσίδες. Όταν ο κύλινδρος περιστρεφόταν, τα συρματόσχοινα κτυπούσαν το έδαφος σαν μαστίγια, εξουδετερώνοντας, κατ' αυτό τον τρόπο, τις νάρκες που ενδεχομένως υπήρχαν στο έδαφος. Η χρήση αυτού του άρματος περιόρισε κατά πολύ τις ανθρώπινες απώλειες.

Ακτή Τζούνο

Εδώ αποβιβάστηκε η 3η Καναδική μεραρχία. Οι Καναδοί έφεραν πολύ βαριά την ήττα και εξουδετέρωση της 2ης καναδικής μεραρχίας στην απόβαση της Διέππης το 1942. Από αυτή την αποτυχία, ωστόσο, είχαν διδαχτεί πολλά. Η γερμανική αντίσταση στο Κουρσέλ-συρ-Μερ (Courselles-sur-Mer) κάμφθηκε σύντομα και οι Καναδοί προέλασαν σχεδόν αυθημερόν, προς τον αντικειμενικό τους στόχο, το αεροδρόμιο του Καρπικέ (Carpiquet) στα δυτικά της Καν, επιτυγχάνοντας τη βαθύτερη διείσδυση της 6ης Ιουνίου και έχοντας σχετικά χαμηλές απώλειες.

H ακτή Τζούνο, μεταξύ των ακτών Σουόρντ και Γκολντ, ήταν γνωστή ως η Καναδική ακτή, δεδομένου ότι σε αυτήν αποβιβάστηκε η 3η Καναδική Μεραρχία μαζί με τη 2η Καναδική Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία. H Τζούνο ήταν η καλύτερα οχυρωμένη ακτή μετά την ακτή της Ομάχα. O εναέριος βομβαρδισμός πριν από την απόβαση δεν προκάλεσε σημαντική ζημία στις Γερμανικές οχυρώσεις. 

O ναυτικός βομβαρδισμός, που άρχισε τις 6:00 και κράτησε μέχρι τις 7:30, μαζί με τις βολές από τα άρματα και το πυροβόλα από τα καταστρώματα των αποβατικών, κατάφερε να καταστρέψει μόνο λίγα από τα οχυρά στην ακτή και εξαιτίας του καιρού πέρασε ένα ημίωρο μεταξύ της διακοπής του βομβαρδισμού και της απόβασης των στρατευμάτων, που επέτρεψε στους Γερμανούς να ανασυγκροτηθούν. Την πρώτη ώρα της επίθεσης, οι καναδικές δυνάμεις υπέστησαν βαριές απώλειες, αλλά μόλις κατάφεραν να περάσουν τον κυματοθραύστη, άρχισαν να προωθούνται γρήγορα στο εσωτερικό.

Μέχρι το μεσημέρι, το σύνολο της 3ης Μεραρχίας είχε αποβιβαστεί και είχε προωθήσει μονάδες του αρκετά χιλιόμετρα στο εσωτερικό της ακτής για να καταλάβει τις γέφυρες πέρα από τον ποταμό Σελ και στις 18:00 κατέλαβε την πόλη Σαιντ-Ομπεν-Συρ-Mερ. Μέχρι το τέλος της μέρας, οι Καναδοί είχαν προχωρήσει στο εσωτερικό περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη συμμαχική μονάδα, παρόλο που αντιμετώπισαν ισχυρή αντίσταση και απώθησαν την αντεπίθεση της 21ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας.


Ακτή Σουώρντ

Στη θέση αυτή αποβιβάστηκε η 3η Βρετανική μεραρχία πεζικού και μικρές γαλλικές δυνάμεις. Αντικειμενικός της σκοπός η προέλαση προς την Καν και η ευθυγράμμισή της με τις αερομεταφερόμενες ομάδες ανατολικά του ποταμού Ορν. Οι γέφυρες του Ορν είχαν καταληφθεί από τις αερομεταφερόμενες (με ανεμοπλάνα) δυνάμεις του ταγματάρχη Τζον Χάουαρντ. Παρόλ' αυτά, αντικειμενικός σκοπός όπως η Καν ήταν ανέφικτος για τη δύναμη μιας μεραρχίας, έστω και αν αυτή έκαμψε την παράκτια αντίσταση και ενισχύθηκε από τις αερομεταφερόμενες.

Οι Γερμανοί σταμάτησαν την προέλαση των Βρετανών αρχικά με την 21η Μεραρχία Πάντσερ, η οποία ενισχύθηκε από τη 12η Μεραρχία Πάντσερ SS. H ακτή Σουόρντ ήταν στο ακραίο ανατολικό σημείο των ακτών της απόβασης, περίπου 15 χλμ. από την Kαν. H Γερμανική αντίσταση στην περιοχή, σε σύγκριση με άλλες περιοχές, ήταν ασθενής. Yπήρχαν, βέβαια, υποθαλάσσια εμπόδια, αντιαρματικές τάφροι, οχυρά, πολυβολεία και θέσεις όλμων στις παραλίες και βαριά πυροβόλα στη Mερβίγ, πέρα από τον ποταμό Oρν, αλλά την ακτή υπερασπίζονταν μόνο περιορισμένες δυνάμεις της 716ης Mεραρχίας Πεζικού.

Oι μονάδες της 21ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας στάθμευαν στο εσωτερικό, πίσω από την Kαν. Oι δυνάμεις που αποβιβάστηκαν ήταν η 3η Βρετανική Μεραρχία Πεζικού και η 27η Βρετανική Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, βασικός στόχος των οποίων ήταν να καταληφθεί το συντομότερο δυνατό η πόλη της Kαν και το κοντινό αεροδρόμιο στα δυτικά της. Mονάδες καταδρομέων που αποβιβάστηκαν με την 3η Mεραρχία είχαν αποστολή να ενισχύσουν τους αλεξιπτωτιστές της 6ης Aερομεταφερόμενης Mεραρχίας που είχαν καταστρέψει τις πυροβολαρχίες στη Mερβίγ και κρατούσαν τις γέφυρες στον ποταμό Oρν και στο κανάλι της Kαν.

H αντίσταση στην ακτή ήταν ασθενής και σύντομα η μάχη μεταφέρθηκε στο εσωτερικό και οι μονάδες καταδρομέων κατάφεραν να ενισχύσουν τους αλεξιπτωτιστές. Oι Βρετανοί ενώθηκαν με τις καναδικές δυνάμεις μόνο αργά το βράδυ, αλλά απέκρουσαν τη μόνη σημαντική Γερμανική αντεπίθεση της ημέρας, αυτή της 21ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας, που σημειώθηκε το απόγευμα σε αυτή την περιοχή.

H ημέρα τελείωσε με περίπου 30.000 άνδρες στην ξηρά και μόνο 700 θύματα. Εντούτοις, ο κύριος στόχος, η πόλη της Kαν, δεν επιτεύχθηκε, λόγω της σκληρής αντίστασης των Γερμανών και η επίθεση των Βρετανών εκφυλίστηκε έξι χιλιόμετρα από την πόλη.

TO AKPΩTHPIO ΠOYAN-NTY-XOK

Tο ακρωτήριο Πουάν-Ντυ-Χοκ βρισκόταν στο δυτικό άκρο της ακτής Ομάχα και φιλοξενούσε μία πυροβολαρχία έξι πυροβόλων των 155 μμ. εγκατεστημένη σε οχυρά από ενισχυμένο σκυρόδεμα. Mε ακτίνα δράσεως σχεδόν 25 χιλιόμετρα, τα πυροβόλα ήλεγχαν τόσο την ακτή Ομάχα όσο και τη Γιούτα. Tο έδαφος που φιλοξενούσε τα οχυρά ήταν σε ύψος 100 ποδιών από τη μικρή βραχώδη παραλία. 

Oι Γερμανοί είχαν εκτιμήσει ότι ο γκρεμός θα τους προφύλασσε από την πλευρά της θάλασσας και για το λόγο αυτό οι αμυντικές θέσεις τους ήταν προσανατολισμένες μόνο προς το εσωτερικό της ακτής. Περίπου 200 άνδρες του πεζικού και του πυροβολικού επάνδρωναν την οχυρή θέση. H κατάληψη των οχυρών και η καταστροφή των πυροβόλων ανατέθηκε στο 2ο Αμερικανικό Τάγμα Ρέιντζερς.

 
H τοποθεσία βομβαρδιζόταν από τον Μάιο και η ένταση των βομβαρδισμών κορυφώθηκε τις μέρες πριν από την απόβαση. Την ημέρα της απόβασης, το θωρηκτό "Τέξας" κατηύθυνε τα πυρά των πυροβόλων του στην τοποθεσία, που αποτέλεσε και το στόχο 18 μεσαίων βομβαρδιστικών. Την αυγή της 6ης Iουνίου τα αποβατικά που μετέφεραν τους Pέιντζερς μέσα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα πλησίασαν την ακτή σε απόσταση 3 μιλίων από το σημείο που έπρεπε να αποβιβαστούν σύμφωνα με το σχέδιο.

Μέχρι να αποβιβαστούν στο σωστό σημείο, πέρασαν 30 λεπτά από τη λήξη του βομβαρδισμού, που έδωσαν στους Γερμανούς τον απαραίτητο χρόνο να αναδιοργανωθούν. Oι Ρέιντζερς αποβιβάστηκαν στη βάση των ψηλών βράχων και χρησιμοποιώντας σχοινιά και με την κάλυψη των πυρών ενός Βρετανικού αντιτορπιλικού, κατάφεραν, παρά την αντίσταση των Γερμανών, να αναρριχηθούν στην κορυφή, χάνοντας μόνο 15 άνδρες στη διάρκεια της αναρρίχησης.

Μόλις βρέθηκαν στην κορυφή, εξουδετέρωσαν τη φρουρά, αλλά διαπίστωσαν ότι τα πυροβόλα είχαν μετακινηθεί από τα οχυρά τους και στις θέσεις τους οι Γερμανοί είχαν τοποθετήσει τηλεγραφικούς στύλους για να παραπλανήσουν τα αναγνωριστικά αεροπλάνα. Mία ομάδα παρέμεινε στην τοποθεσία και μία άλλη κινήθηκε στο εσωτερικό για να αναζητήσει τα πυροβόλα, τα οποία βρήκε αφρούρητα, καλυμμένα κάτω από μηλιές, σε έναν κοντινό αγρό και τα κατέστρεψε με θερμικές χειροβομβίδες.

Oι Γερμανοί, αφού συνήλθαν από την αρχική σύγχυση, αναδιοργανώθηκαν και επιτέθηκαν στις θέσεις που είχαν καταλάβει οι Ρέιντζερς. H μάχη διήρκεσε όλη τη μέρα και οι Ρέιντζερς κράτησαν τις θέσεις τους, χάρη στην υποστήριξη των πυρών του στόλου. Την επόμενη μέρα η αρχική δύναμη των 225 ανδρών είχε περιοριστεί στους 100 περίπου, τα τρόφιμα είχαν τελειώσει και τα πυρομαχικά λιγόστευαν. O κλοιός των Γερμανών έσπασε μόνο στις 8 Iουνίου από τους άνδρες του 5ου Tάγματος Pέιντζερς, που είχαν αποβιβαστεί δύο μέρες πριν στην ακτή Oμαχα.

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ

Το Μάθημα της Διέππης

Δεν υπάρχει αμφιβολία, όταν ειδωθεί από την σκοπιά του σημερινού ιστορικού, ότι η επιχείρηση ήταν εξ ορισμού καταδικασμένη σε αποτυχία. Οι αξιωματικοί των Συμμάχων δεν είχαν καμία εμπειρία σχετική με παρόμοιες επιχειρήσεις, ο σχεδιασμός ήταν υπερβολικά φιλόδοξος και δεν έλαβε υπόψη του όλες τις παραμέτρους - ιδιαίτερα τις γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή, τις οποίες υποεκτίμησε, αλλά και την υποστήριξη των αποβατικών μονάδων από πλευράς εφοδιασμού και εξοπλισμού - το τελευταίο αποδείχτηκε μοιραίο για τα άρματα μάχης, που ακινητοποιήθηκαν στις ακτές. 

Η εκπαίδευση των ανδρών που έλαβαν μέρος ήταν το λιγότερο ανεπαρκής, τα πυρά υποστήριξης (από τέσσερα αντιτορπιλικά) ήταν ισχνά, ενώ ήταν άστοχη η χρησιμοποίηση στρατιωτών που μόλις έπαιρναν το βάπτισμα του πυρός. Επιπλέον, οι ακτές δεν ήταν κατάλληλες για την αποβίβαση αρμάτων μάχης, και αυτό ήταν γνωστό στους Γερμανούς - κατά περίεργο τρόπο δεν το πρόβλεψαν οι Βρετανοί. 

Κάτι που έλειπε - και αποδείχτηκε μοιραίο στη λήψη των αποφάσεων από τους ηγέτες - ήταν μια επαρκής ομάδα πληροφόρησης για την κατάσταση, όπως και η οργάνωση μιας επιχείρησης για την επιτόπια συλλογή πληροφοριών πριν την απόβαση: Αν και δεν αναφέρονται σχετικά στοιχεία, φαίνεται ότι η επιχείρηση στηρίχθηκε σε σκόρπιες πληροφορίες και αεροφωτογραφήσεις. Δεν είναι, επίσης, αληθές ότι οι Γερμανοί είχαν προειδοποιηθεί για την απόβαση. Ειδοποιήθηκαν ελάχιστες ώρες πριν την πραγματοποίησή της και όντως είχαν τεθεί σε συναγερμό.


Το κέρδος, από συμμαχικής πλευράς, από αυτή την παταγώδη αποτυχία ήταν ότι οι επικεφαλής των επιτελείων προβληματίστηκαν πολύ σχετικά με την στρατηγική του μέλλοντος. Σταμάτησαν να θεωρούν την κατάληψη και χρήση ενός λιμένα ως απαραίτητο όρο για την πραγματοποίηση μιας μεγάλου μεγέθους απόβασης, αντιλήφθηκαν την σημασία της σωστής και έγκαιρης πληροφόρησης και της σωστής υποστήριξης των μονάδων απόβασης από βοηθητικά τμήματα, όπως Μηχανικού, καταστροφών, διαβιβάσεων κτλ. 

H Αντεπίθεση της 21ης TΘM

O Ρόμελ πίστευε ακράδαντα ότι η μοναδική πιθανότητα να αποκρούσουν την απόβαση οι Γερμανοί ήταν οι έγκαιρες αντεπιθέσεις με τις τεθωρακισμένες μεραρχίες, που θα έριχναν τους εισβολείς στη θάλασσα. Παρά ταύτα, στις 6 Ιουνίου, μόνο μία, η 21η Τεθωρακισμένη Μεραρχία που στάθμευε έξω από την Kαν, ήταν σε θέση να αντεπιτεθεί άμεσα. H 21η Τεθωρακισμένη Μεραρχία είχε κερδίσει τη φήμη της στη Βόρεια Αφρική και είχε καταστραφεί την άνοιξη του 1943 στην Τυνησία. Αναδιοργανώθηκε στο τέλος του ίδιου έτους στην περιοχή της Βρετάνης.

O πυρήνας του ανθρώπινου δυναμικού της αποτελείτο από βετεράνους του ανατολικού μετώπου και της Αφρικής και τις τάξεις της συμπλήρωσαν νεοσύλλεκτοι από τη Γερμανία. Αρχικά εξοπλίστηκε με απαρχαιωμένα Γαλλικά άρματα που είχαν καταληφθεί το 1940. Στις αρχές του Iουνίου του 1944 η κατάσταση βελτιώθηκε με την παραλαβή 90 Panzer IV, αλλά μόνο ένα τάγμα γρεναδιέρων εξοπλίστηκε με ημιερπυστριοφόρα, ενώ οι άλλες μονάδες της περιορίστηκαν σε φορτηγά διαφόρων τύπων για τις μετακινήσεις τους.

O διοικητής της Μεραρχίας, Φότινγκερ, αξιωματικός του πυροβολικού, δεν απολάμβανε την εμπιστοσύνη και το σεβασμό των έμπειρων διοικητών των μονάδων της μεραρχίας, που πίστευαν ότι το μοναδικό ενδιαφέρον του ήταν η νυχτερινή ζωή στο Παρίσι. Στις 1:00 το πρωί της 6ης Ιουνίου ενημερώθηκε για ρίψη αλεξιπτωτιστών δυτικά του Ορν και δύο τάγματα πεζικού της μεραρχίας ενίσχυσαν τις δυνάμεις της 716ης M.Π. για την αντιμετώπισή τους, ενώ το τάγμα αναγνώρισής της επιφορτίστηκε με την έρευνα για περαιτέρω αεραποβάσεις νότια της Kαν. 

Tο πρωί στις 10:30, ο στρατηγός Μαρκς, διοικητής του 84ου Σώματος Στρατού, διέταξε τη μεραρχία να αντεπιτεθεί κατά των Βρετανικών και Καναδικών δυνάμεων που είχαν αποβιβαστεί στις ακτές. Αυτή η αλλαγή της αποστολής της είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί σύγχυση, καθόσον ήδη σημαντικό μέρος των δυνάμεών της είχε εμπλακεί σε μάχες με τους αλεξιπτωτιστές. Στις 13:00 το μεσημέρι, ο διοικητής της μεραρχίας διέταξε τρία τάγματα να κινηθούν προς τις ακτές, εκατέρωθεν του Ορν, και ένα τέταρτο να συνεχίσει τις επιχειρήσεις για την απώθηση των αλεξιπτωτιστών. 

Οργανώθηκαν τρία συγκροτήματα μάχης, με διοικητές τους Οπελν, Ράουχ και φον Λουκ, αλλά οι πιθανότητες επιτυχίας μειώθηκαν περαιτέρω λόγω της καθυστέρησης για την αναδιοργάνωση της μεραρχίας. Πολύτιμες ώρες χάθηκαν για να μετακινηθούν οι άνδρες και τα οχήματα μέσα από τους δρόμους της Kαν και τη μοναδική γέφυρα πάνω από τον Ορν και, όταν τα πρώτα άρματα κατάφεραν να διασχίσουν την πόλη, δέχθηκαν επίθεση με ρουκέτες από Βρετανικά Typhoons.

Περίπου στις 4:20 άρχισε η Γερμανική επίθεση δυτικά του Ορν. H περιοχή του Περ είχε καταληφθεί από Βρετανικά στρατεύματα, εξοπλισμένα με αντιαρματικά πυροβόλα των 6 και των 17 pdr. Οι Βρετανοί κράτησαν την ψυχραιμία τους, όταν είδαν έναν σχηματισμό περίπου 40 Panzer IV να κινείται γρήγορα προς τη θέση τους και δεν άνοιξαν πυρ μέχρι τη στιγμή που τα άρματα άρχισαν να αναρριχώνται την ανωφέρεια μπροστά τους. Oι πρώτες βολές τους πυρπόλησαν έξι άρματα και τα υπόλοιπα υποχώρησαν αναζητώντας κάλυψη σε γειτονικές συστάδες δένδρων.


Kοντά στο χωριό Ματιέ, περίπου εννέα άρματα είχαν την ίδια τύχη. O Γερμανικός απολογισμός της επίθεσης ανέφερε: "Tα πυρά των Βρετανών, από τις εξαιρετικά εγκατεστημένες αμυντικές θέσεις τους, ήταν δολοφονικά... μέσα σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα, το Σύνταγμα Αρμάτων είχε χάσει συνολικά 16 άρματα και υπέστη μία αποφασιστική ήττα."
 
Στα αριστερά, ο Ράουχ, εκμεταλλευόμενος ένα κενό ανάμεσα στις Βρετανικές και καναδικές δυνάμεις, προχώρησε με το Συγκρότημα Μάχης του ανενόχλητος μέχρι την ακτή, όπου συνενώθηκε με Γερμανικές δυνάμεις πεζικού, που κρατούσαν ακόμη στις παράκτιες οχυρώσεις. Αυτή η διείσδυση υποχρέωσε τα Βρετανικά στρατεύματα να διακόψουν την επίθεσή τους προς την Kαν και να αναθεωρήσουν τα σχέδιά τους για μία απευθείας προσβολή της.

Αλλά η Γερμανική πλευρά γεύτηκε την απογοήτευση, όταν συνειδητοποίησε ότι δεν είχε στη διάθεσή της σημαντικές δυνάμεις για να εκμεταλλευτεί την αρχική επιτυχία της. Oταν έπεσε το πρώτο σκοτάδι, οι άνδρες του Ράουχ αντίκρισαν διαδοχικά κύματα αεροσκαφών, που ρυμουλκούσαν ανεμοπλάνα να πετάνε πάνω τους. Hταν η υπόλοιπη δύναμη της 6ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας, που προοριζόταν να ενισχύσει τις δυνάμεις της που κρατούσαν τα προγεφυρώματα δυτικά του Ορν.

Oι Γερμανοί, φοβούμενοι την περικύκλωση και αποκοπή τους, αποσύρθηκαν από την ακτή σε θέσεις βόρεια της Kαν. H επίθεση του φον Λουκ, ανατολικά του Ορν, απωθήθηκε από το φονικό πυρ των πυροβόλων του ναυτικού και των δυνάμεων που είχαν αποβιβαστεί και από τις επιδρομές της συμμαχικής αεροπορίας και αναγκάστηκε να υποχωρήσει και αυτός στη γραμμή εξόρμησής του.

H τελευταία ευκαιρία για τους Γερμανούς να απωθήσουν τους Συμμάχους την 6η Iουνίου είχε χαθεί. Oι άλλες δύο τεθωρακισμένες μεραρχίες στην περιοχή, η 12η των SS και η Mεραρχία Lehr, αποδεσμεύτηκαν από τον Χίτλερ μόνο στις 19:00 το απόγευμα και ήταν πλέον πολύ αργά για να παρέμβουν αποφασιστικά στη μάχη της 6ης Ιουνίου, πριν καταφέρουν οι Σύμμαχοι να εγκατασταθούν σταθερά στις ακτές. 

Tο πρωί της 7ης Ιουνίου, το προγεφύρωμα των Συμμάχων στις ακτές αποτελούνταν από τρεις χωριστούς τομείς και το απώτερο σημείο του ήταν αυτό στην Μπαγιέ, 25 χλμ. στο εσωτερικό της Νορμανδίας. H απόβαση είχε πετύχει και ήταν πλέον ζήτημα εβδομάδων οι Σύμμαχοι να αποβιβάσουν επαρκείς δυνάμεις για μία επίθεση προς το Παρίσι και τη Γερμανία. 

ΤΟ ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

5 Ιουνίου

22:00΄: Αρχίζει η προκαταρκτική φάση της επιχείρησης με την κωδική ονομασία "Επιχείρηση Ποσειδών" (Operation Neptune): Πρόκειται για την επιχείρηση διάπλου της Μάγχης.


6 Ιουνίου

00:05΄: Οι Συμμαχικές δυνάμεις αρχίζουν το βομβαρδισμό των παράκτιων πυροβολαρχιών μεταξύ Χάβρης και Σερμπούρ.

00:10΄: Ρίπτονται με αλεξίπτωτο οι πρώτες ομάδες αναγνώρισης. Ο υπολοχαγός Πουλ (Poole) είναι ο πρώτος στρατιωτικός των Συμμαχικών δυνάμεων που πατά σε Γαλλικό έδαφος.

00:20΄: Οι Βρετανοί κομμάντος του ταγματάρχη Χάουαρντ (Howard) καταφθάνουν με ανεμοπλάνα και επιτίθενται κατά γεφυρών στον ποταμό Ορν.

01:00΄: Η 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία των ΗΠΑ προσεδαφίζεται στα δυτικά της κωμόπολης Σαιντ Μερ Εγκλίζ.

01:10΄: Φθάνουν στο γερμανικό Αρχηγείο του 84ου Σώματος στο Σαιν-Λο οι πρώτες αναφορές για την παρουσία Αμερικανών αλεξιπτωτιστών στο γαλλικό έδαφος.

01:30΄: Η 101η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία των ΗΠΑ προσεδαφίζεται κοντά στη Παραλία Γιούτα.

01:50΄: Το κύριο σώμα της 6ης Βρετανικής Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας προσεδαφίζεται ανατολικά του ποταμού Ορν.

02:45΄: Τα στρατεύματα που προορίζονται για την Παραλία Όμαχα επιβιβάζονται στα αποβατικά.

03:00΄: Τα μεγάλα συμμαχικά σκάφη φθάνουν στις προκαθορισμένες θέσεις προκειμένου να υποστηρίξουν με τα πυροβόλα τους την απόβαση.

03:20΄: Καταφθάνει, με ανεμόπτερα, ο βαρύς εξοπλισμός των Αερομεταφερόμενων Μονάδων.

03:25΄: Οι Γερμανοί παρατηρητές αναφέρουν την παρουσία των Συμμαχικών δυνάμεων στις ακτές της Νορμανδίας.

03:50΄: Οι Βρετανοί αλεξιπτωτιστές επιτίθενται στο χωριό Ρανβίλ (Ranville).

04:30΄: Η κωμόπολη Σαιντ Μερ Εγκλίζ καταλαμβάνεται από το 505ο Σύνταγμα του Αμερικανικού Στρατού και γίνεται η πρώτη Γαλλική κωμόπολη που ελευθερώνεται από τους Γερμανούς.

04:45΄: Οι Βρετανοί εξουδετερώνουν τα παράκτια πυροβόλα στην περιοχή της Μερβίλ (Merville).

05:30΄: Τα συμμαχικά πολεμικά σκάφη ανοίγουν πυρ εναντίον των γερμανικών παράκτιων οχυρωμάτων.

06:00΄: Αμερικανικά βομβαρδιστικά επιτίθενται εναντίον των παράκτιων οχυρώσεων στις θέσεις των Γιούτα και Ομάχα.


06:30΄: Αποβιβάζονται οι πρώτοι Αμερικανοί στρατιώτες στις Γιούτα και Ομάχα.

07:00΄: Το Γερμανικό ραδιόφωνο αναφέρει την απόβαση.

07:10΄: Οι Αμερικανοί καταδρομείς του 2ου Συντάγματος επιτίθενται κατά του ακρωτηρίου του Οκ (Pointe du Hoc) στο άκρο της Παραλίας Γιούτα.

07:30΄: Οι Βρετανοί αποβιβάζονται στις παραλίες Γκολντ και Σουόρντ.

07:35΄: Οι Καναδοί αποβιβάζονται στην παραλία Τζούνο.

09:00΄: Ο Στρατηγός Αϊζενχάουερ εγκρίνει τη δημόσια ανακοίνωση της απόβασης στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

09:15΄: Ο Στρατηγός Όμαρ Μπράντλεϊ (Omar Bradley) αντιμετωπίζει σφοδρή αντίσταση στην Παραλία Όμαχα και ζητά ενισχύσεις.

09:30΄: Ο Γάλλος ταγματάρχης Κιφέρ (Kieffer) απελευθερώνει το κτήριο του Καζίνο στη Ρίβα Μπέλλα (Riva Bella). Απελευθερώνεται το χωριό Ερμανβίλ (Hermanville), παρακείμενο της Παραλία Σουόρντ.

09:45΄: Οι Αμερικανοί εκκαθαρίζουν ολοσχερώς την Παραλία Γιούτα.

12:00΄: Ο Τσώρτσιλ ανακοινώνει, σε ομιλία του στη Βουλή, την απόβαση των Συμμαχικών δυνάμεων.

13:00΄: Τα στρατεύματα της Παραλίας Γιούτα ενώνονται με την 101η Αερομεταφερόμενη.

13:30΄: Τα στρατεύματα στην Παραλία Όμαχα αρχίζουν να κινούνται προς το εσωτερικό.

14:30΄: Γερμανική αντεπίθεση με άρματα μάχης της 21ης Μεραρχίας Πάντσερ.

15:00΄: Η 12η Μεραρχία Πάντσερ SS διατηρεί τις θέσεις της νότια της Καν.

16:00΄: Βρετανικά άρματα μάχης καταφθάνουν στην Αρρομάνς-λε-Μπαιν (Arromanches-les-Bains).

18:00΄: Τα Αμερικανικά στρατεύματα της Παραλία Ομάχα προωθούνται στο εσωτερικό. Απελευθερώνεται το χωριό Σαιν-Λωράν (Saint-Laurent).

20:00΄: Η 21η Μεραρχία Πάντσερ καταφθάνει στο Λυκ-συρ-Μερ ανάμεσα στις παραλίες Τζούνο και Σουόρντ.

22:00΄: Ο Στρατάρχης Ρόμελ επιστρέφει στο Αρχηγείο του. Η 21η Μεραρχία Πάντσερ ανακόπτει την Βρετανοκαναδική προέλαση στο δάσος του Λεμπισέ (Lebisay).


7 Ιουνίου

· Η πρώτη μεγάλη πόλη που απελευθερώνεται στη Γαλλία είναι η Μπαγιέ (Bayeux). Καταλαμβάνεται ξημερώματα της 7ης Ιουνίου από τη Βρετανική δύναμη καταδρομέων "Sherwood" (Sherwood Rangers).

· Ο Πρόεδρος Ρούζβελτ προσεύχεται από ραδιοφώνου για την ευόδωση της επιχείρησης.

· Η ηγεσία του εγχειρήματος παρατηρεί ότι κανείς από τους αρχικούς αντικειμενικούς στόχους δεν έχει επιτευχθεί, εκτός από την εδραίωση των αρχικών θέσεων απόβασης. Οι πληροφορίες, ωστόσο, μιλούν για κακή οργάνωση των αμυνομένων, καθώς οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να οργανώσουν αντεπίθεση για να "πετάξουν τους εισβολείς στη θάλασσα" όπως είχε διατάξει ο Χίτλερ, ενώ οι δυνάμεις τους φαίνονται πολυδιασπασμένες. Δίνεται εντολή για αναδιοργάνωση των συμμαχικών μονάδων.

9-11 Ιουνίου

Το αρχικό μέτωπο της απόβασης επεκτείνεται. Η 2η Μεραρχία προωθείται εγκαθιστώντας μέτωπο 4,5 χλμ. βόρεια του Τρεβιέρ (Trevieres) και καταλαμβάνει θέση - κλειδί στο δάσος του Σερισύ (Cerisy). Δεξιά και αριστερά της προωθούνται παρόμοια οι 1η και 29η Μεραρχία. 

12 Ιουνίου

Αρχίζει προώθηση δυνάμεων προς το Σερμπούρ, καθώς η 352ή Γερμανική Μεραρχία, που κρατά τις θέσεις της από τις 6 του μήνα, αρχίζει να εμφανίζει σημεία κάμψης. 

13 Ιουνίου

Καταφθάνουν, σε διαρκώς αυξανόμενους ρυθμούς, Γερμανικές ενισχύσεις. Η ταχεία ανάπτυξη των Συμμαχικών δυνάμεων από τις παραλίες της απόβασης προς το εσωτερικό ανακόπτεται. Ο Χίτλερ πραγματοποιεί την απειλή του κατά του Λονδίνου εκτοξεύοντας, από αρκετά βορειοανατολικότερα σημεία, τα ιπτάμενα βλήματα V-1.

14 Ιουνίου

Ο Στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ φθάνει στην Μπαγιέ και εγκαθιστά την Προσωρινή Κυβέρνηση της Γαλλίας. 

17 Ιουνίου

Οι Ρούντστεντ και Ρόμμελ οργανώνουν αντεπίθεση εναντίον των δυνάμεων του Μοντγκόμερι. Ζητούν από τον Χίτλερ να τους επιτραπεί να αναδιπλώσουν τις δυνάμεις τους εκτός βεληνεκούς των βαρέων όπλων των πολεμικών σκαφών. Ο Χίτλερ αρνείται. 

18 Ιουνίου

Το 7ο Σώμα Στρατού αποκόπτει όλους τους δρόμους από και προς τη Χερσόνησο του Κοταντέν.

19 Ιουνίου

Ξεσπά έντονη καλοκαιρινή θύελλα στη Μάγχη, η οποία θα διαρκέσει τέσσερεις ημέρες. Οι πρόχειροι λιμένες "Μάλμπερι" υφίστανται σοβαρές καταστροφές. Οι Αμερικανοί αποφασίζουν να εγκαταλείψουν το δικό τους στην Παραλία Ομάχα, οι Βρετανοί της Παραλίας Γκολντ, αντίθετα, αποφασίζουν την επισκευή και επαναχρησιμοποίησή του. Η απώλεια των λιμένων προκαλεί σημαντικές ανησυχίες, καθώς δεν είναι δυνατή η ενίσχυση των αποβιβασθέντων με άνδρες και υλικό. 

26 Ιουνίου

Οι Βρετανοί οργανώνουν την "Επιχείρηση Έπσομ" (Operation Epsom) για να εγκαταστήσουν ένα προγεφύρωμα στον ποταμό Οντόν, δυτικά της Καν. Το εγχείρημα αποτυγχάνει και η στασιμότητα στα μέτωπα παραμένει. 

27 Ιουνίου

Οι Αμερικανικές δυνάμεις απελευθερώνουν το Σερμπούρ. Ωστόσο, το Γερμανικό Μηχανικό έχει επιφέρει τέτοιες καταστροφές στο λιμάνι, που θα χρειαστούν περισσότερες από τρεις εβδομάδες μέχρι να μπορέσει να επαναχρησιμοποιηθεί με ικανοποιητικές αποδόσεις. 

28 Ιουνίου

Αυτοκτονεί ο επικεφαλής της 7ης Γερμανικής Στρατιάς Στρατηγός Ντόλμαν. 

1 Ιουλίου

Οι Σύμμαχοι έχουν εδραιώσει προγεφύρωμα πλάτους 70 χλμ και έχουν αποβιβάσει περίπου 1 εκατ. άνδρες και 180.000 οχήματα κάθε τύπου. Το βάθος, ωστόσο, αυτού του προγεφυρώματος δεν ξεπερνά τα 25 χλμ., ενώ στα περισσότερα σημεία δεν υπερβαίνει τα 5 μόλις χλμ.

Η φάση εφόδου ολοκληρώθηκε. Αρχίζει η Μάχη της Νορμανδίας.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ - D

Η μάχη σταμάτησε νωρίς. Οι επιτιθέμενοι είχαν κουραστεί και οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να κάνουν νυχτερινή αντεπίθεση. Αντίθετα η συμμαχική αεροπορία άρχιζε τους νυχτερινούς βομβαρδισμούς στο πεδίο της μάχης για να αποκλείσει την άφιξη των εφεδρειών του εχθρού. Τη μοιραία μέρα για το τρίτο Ράιχ, την 6η Ιουνίου 1944. 

Καθώς ο Ρόμμελ έτρεχε μ’ όλη την ταχύτητα του αυτοκινήτου του προς τη Νορμανδία λέγοντας στον οδηγό του «Tempo, Tempo (Γρήγορα, Γρήγορα)», καθώς οι Διοικητές του στο μέτωπο εισβολής πάσχιζαν απελπισμένα να σταματήσουν την ορμητική συμμαχική επίθεση, τα πάντα εξαρτόνταν από τα άρματα μάχης: την 21η Θωρακισμένη Μεραρχία (Παντσερντιβιζιόν), πίσω από τις Βρετανικές ακτές και τις μεραρχίες 12η Ες-Ες και «Πάντσερ Λερ», που ακόμα τις κρατούσε πίσω ο Χίτλερ. 

Μόλις 12 ώρες αργότερα –από τις 4 το πρωί της 6ης Ιουνίου που τις είχε ζητήσει ο Ρούνστεντ– αποδεσμεύθηκαν από τον Χίτλερ, αλλά δεν μπορούσαν να επιχειρήσουν στις περιοχές εισβολής πριν από το πρωί της 7ης Ιουνίου. Ήταν το μοιραίο διάστημα που οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν τους εισβολείς πάνω στην ακτή. Δόγμα που πίστευε ο Ρόμμελ και τα γεγονότα τον δικαίωσαν.


Με το τέλος της Ημέρας-D, η απόβαση στη Νορμανδία είχε πετύχει. Είχαν εγκατασταθεί τα προβλεπόμενα προγεφυρώματα και είχαν επιτευχθεί οι αρχικοί αντικειμενικοί σκοποί. Η εκφόρτωση στις ακτές προχωρούσε κανονικά, τα ναρκαλιευτικά εργάζονταν πυρετωδώς για εκκαθάριση των διαύλων από τις νάρκες και οι νηοπομπές κινούνταν ανενόχλητες.

Για τις απώλειες οι απόψεις των ιστορικών ποικίλλουν. Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι πάνω στην ακτή απωλέσθηκαν 4.300 Βρετανοί και 6.000 Αμερικανοί. Απώλειες πολύ μικρότερες από τις αναμενόμενες, πλην αυτών της ακτής Ομάχα. Οι απώλειες των Γερμανών την Ημέρα-D κυμαίνονταν από 4.000 έως 9.000 άνδρες.

Μέσα σε 17 ώρες αφότου οι Σύμμαχοι πάτησαν στην ακτή αποβιβάστηκαν 132.715 στρατιώτες και μόνο το υλικό που αποβιβάστηκε από τους Βρετανούς ξεπέρασε τα 6.000 άρματα μάχης, οχήματα, αντιαεροπορικά, αντιαεροπορικά πυροβόλα κ.ά. και τους 4.300 τόνους εφοδίων και πυρομαχικών. Πράγματι η 6η Ιουνίου 1944 ήταν η πιο Μεγάλη Μέρα!!!

ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ

Πλην της προετοιμασίας και της μαχητικής ικανότητας των συμμαχικών δυνάμεων, αποφασιστικής σημασίας για την επιτυχία της απόβασης και την επιβίωση του προγεφυρώματος, τις πρώτες ειδικά μέρες, ήταν η υποστήριξη από τα πυροβόλα του πολεμικού ναυτικού και η πλήρης κυριαρχία στον αέρα της συμμαχικής πολεμικής αεροπορίας. Στην επιτυχία συντέλεσε και η πολύ σημαντική προσπάθεια σε επίπεδο σχεδιασμού, παραγωγής και συγκέντρωσης πολεμικού υλικού, αλλά και έρευνα και εφαρμογή μεγάλου αριθμού τεχνικών καινοτομιών που τελικά υποστήριξαν την επιχείρηση.

Σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν σε μεγάλους αριθμούς αποβατικά σκάφη για τη μεταφορά προσωπικού, εφοδίων και αρμάτων μάχης. Κατασκευάστηκαν επίσης τεχνητά λιμάνια (Mulberry harbours) από προκατασκευασμένα τσιμεντένια μέρη και παλαιά πλοία που ρυμουλκήθηκαν και ποντίστηκαν αμέσως μετά την απόβαση σε προεπιλεγμένα σημεία, δημιουργώντας αποβάθρες όπου μπορούσαν να εκφορτωθούν προμήθειες και πολεμικό υλικό.

Ακόμη, αναπτύχθηκαν ή διαμορφώθηκαν νέοι τύποι αρμάτων: αμφίβια άρματα μάχης, φλογοβόλα άρματα (Crocodiles), άρματα εκκαθάρισης ναρκοπεδίων (Crabs), οχήματα μηχανικού εξοπλισμένα για καταστροφή οχυρώσεων (AVRE), οχήματα για γεφυροποιία κ.λπ. Την επομένη της απόβασης το προγεφύρωμα στα πέντε σημεία είχε βάθος περίπου 10 χιλιόμετρα. Τέσσερις μέρες μετά (στις 10 Ιουνίου), τα πέντε προγεφυρώματα ενώθηκαν μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα ευρύ μέτωπο περίπου 100 χιλιομέτρων με βάθος που ποίκιλλε από 12 ως 18 χιλιόμετρα. 

Η απελευθέρωση της Γαλλίας είχε ξεκινήσει, το προγεφύρωμα είχε σταθεροποιηθεί και ενισχύσεις σε άνδρες και πολεμικό υλικό συνέχιζαν να φθάνουν με ταχύτατους ρυθμούς, που οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν: στις 12 Ιουνίου, 326.000 άνδρες είχαν αποβιβαστεί στη Γαλλία. Η αισιοδοξία που προκάλεσε η απόβαση στη συμμαχική κοινή γνώμη έκανε κάποιους να πιστεύουν ότι ο πόλεμος ίσως να τελείωνε μέχρι το τέλος του 1944. Διαψεύστηκαν: θα χρειαζόταν περισσότεροι από δέκα μήνες πολέμου πριν από την οριστική συνθηκολόγηση του Τρίτου Ράιχ.


ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΕΚΡΙΝΑΝ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΝΟΡΜΑΝΔΙΑΣ

Αυτή η μεγάλη ιστορική στρατιωτική επιχείρηση κρίθηκε από πολλούς παράγοντες. Ο σπουδαιότερος και καθοριστικός παράγοντας όμως ήταν οι πληροφορίες. Όπως κάθε φορά σε κάθε στρατιωτική επιχείρηση. Οι πληροφορίες εντοπίζουν τους στόχους, οι πληροφορίες τους αξιολογούν σε διάφορες λεπτομέρειες, οι πληροφορίες εφαρμόζουν σχέδια παραπλάνησης, οι πληροφορίες με την αθόρυβη και μεθοδική δουλειά τους σώζουν ζωές ώστε οι φίλιες απώλειες στο σύνολο(τραυματίες, νεκροί, αγνοούμενοι) να ναι μικρότερες. Οι Γερμανοί στον συγκεκριμένο τομέα έπασχαν.

Οι Βρετανοί με την σωστή οργάνωση και την ομαδικότητα τους στον τομέα των πληροφοριών ήταν πάντα όχι ένα αλλά αρκετά βήματα μπροστά από τους Γερμανούς. Με τις πληροφορίες τους πέθαναν λιγότεροι στρατιώτες από Γερμανικά πυρά. Ενδεικτικά θα ήθελα να αναφέρω τον Ισπανό διπλό πράκτορα (υπέρ των Βρετανών) Χουάν Πουζόλ με το κωδικό όνομα “Γκάρμπο” που έμενε σε προάστιο του Λονδίνου. Οι Γερμανοί τον θεωρούσαν ως έναν από τους σπουδαιότερους πράκτορες τους. 

Μόνο που είχε δημιουργήσει ένα δίκτυο 27 (φανταστικών) προσώπων (σε συνεργασία με τον χειριστή του από τη Βρετανική υπηρεσία πληροφοριών) και διοχέτευαν φανταστικές πληροφορίες με μικρή δόση αλήθειας μέσα ώστε να θεωρηθούν “αξιόπιστες” κατά την ανάλυση από το αρμόδιο γραφείο της OKW (OberKommando Wehrmacht). Το γεγονός ότι οι σύμμαχοι είχαν υπεροπλία σε καθοριστικούς τομείς (π.χ αεροπορία) δεν σημαίνει ότι δεν θα είχαν τουλάχιστον τις τριπλάσιες απώλειες αν οι πληροφορίες δεν είχαν κάνει πολύ καλά τη δουλειά τους.

Ευτυχώς οι Γερμανοί τα δολώματα τα τσίμπησαν καλά και οι “αξιόπιστες” πληροφορίες ήταν ίσως η κυριότερη αιτία της λανθασμένης διάταξης των γερμανικών δυνάμεων στη Γαλλία σε συνδυασμό με τις κόντρες κάποιων αξιωματικών στο επιτελείο καθώς και τον χαρακτήρα του γνωστού…Φύρερ. Ο Ρόμελ από τη μεριά του, ένα λαμπρό στρατιωτικό μυαλό το οποίο ήταν και επιτελικό αλλά και κοντά στο μέσο Γερμανό στρατιώτη, έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για να οργανώσει την άμυνα του έχοντας στο μυαλό του σίγουρα μια πολιτική λύση του θέματος. 

Να κρατήσει δηλαδή τους συμμάχους όσο μπορούσε πιο κοντά στις ακτές (ΑΝΣΚ του να μην πετύχουν οι Σύμμαχοι αξιόπιστο προγεφύρωμα διότι μετά όλα είχαν χαθεί) με στατική και κινούμενη (άρματα μάχης κυρίως τα οποία η ΟΚW δεν του έδωσε τις μονάδες που ήθελε) άμυνα ώστε να βρεθεί μία “αξιοπρεπής πολιτική λύση” για τη χώρα του. Ίσως να συμμετείχε (δια της άτυπης ανοχής του) στην απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ από τον Στάουφενμπεργκ γιατί ήξερε ότι ο δρόμος που είχε πάρει η Γερμανία δεν ήταν ο σωστός. 

Ήξερε ότι ο πόλεμος για τη χώρα του είχε χαθεί. Προσπαθούσε απλώς να μπαλώσει τις τρύπες του “Τείχους του Ατλαντικού”. Στο πλαίσιο αυτό είχε ξεκινήσει εντατικές επιθεωρήσεις. Όταν πέρασε από τη Μερβίλ για να ελέγξει τον εκεί τομέα, επιθεώρησε την πυροβολαρχία που είχε ως ΑΝΣΚ την παροχή πυρών ανασχέσεως και καταστολής στην ακτή εναντίον των συμμαχικών δυνάμεων που θα επιχειρούσαν τυχόν απόβαση στον τομέα. 

Επικεφαλής της πυροβολαρχίας ήταν ο μόλις 23 ετών υπολοχαγός Ράιμουντ Στάινερ που την είχε οργανώσει με 4 πυροβόλα στραμμένα προς την κατεύθυνση των ακτών, 20 λάκους με πολυβόλα, 2 ορύγματα, 2 ναρκοπέδια, φράχτες με πυκνό συρματόπλεγμα και τρία αντιαεροπορικά όπλα σε κατάλληλες θέσεις ώστε να παρέχουν τη καλύτερη δυνατή αντιαεροπορική κάλυψη στην πυροβολαρχία. Ο Ρόμελ του έδωσε συγχαρητήρια αφού εντυπωσιάστηκε από την διάταξη σε συνδυασμό με το νεαρό της ηλικίας του υπολοχαγού που εκτελούσε χρέη προσωρινού διοικητή.

 
Ένα άλλο περιστατικό που αξίζει να αναφερθεί είναι το παρακάτω. Σχετικά λίγες μέρες πριν τη συμμαχική απόβαση έγινε μια αποστολή αναγνώρισης ακτών από τη διμοιρία Χ του 10ου Commando. Στην αποστολή συμμετείχε ο 25χρονος υπολοχαγός Τζορτζ Λέιν (πραγματικό όνομα Τζούρι Λάνγκι). Η ολιγομελής ομάδα έγινε κάποια στιγμή αντιληπτή από γερμανική περίπολο και οι Βρετανοί κομμάντος έκαναν το αυτονόητο για τέτοια περίπτωση σε τέτοιου είδους αποστολή…ταχεία απαγκίστρωση…Ωστόσο ο Λέιν εγκλωβίστηκε και συνελήφθη αιχμάλωτος. 

Ο 51χρονος Ρόμελ όταν ενημερώθηκε διέταξε να του φέρουν τον νεαρό Βρετανό αξιωματικό στο γραφείο του. Έτσι από το κελί βρέθηκε σε αυτοκίνητο με προορισμό: Λα Ρος Γκιγιόν, το αρχηγείο του Ρόμελ. 20 Μαϊου 1944. Σε περίπου μισό μήνα θα γινόταν η απόβαση. Ο Ρόμελ αρχικά για να τον φοβίσει λίγο και να τεστάρει τον χαρακτήρα του είπε με σταθερή φωνή: “Είσαι ένα από αυτούς τους κομμάντο γκάνγκστερ? Έχουμε διαταγές να εκτελούμε τους σαμποτέρ” και ο νεαρός Βρετανός αξιωματικός του απάντησε ετοιμόλογα αλλά και με θράσος η αλήθεια: “Αν νομίζετε ότι είμαι σαμποτέρ τότε γιατί είμαι εδώ?”. 

Του Ρόμελ πιθανότατα του άρεσε το ετοιμόλογο και ατίθασο του χαρακτήρα του Βρετανού και συνέχισε πάλι αλλά σε έντονο ύφος: “Ώστε το θεωρείς πρόσκληση?!” και ο Βρετανός απάντησε: “Ναι και τιμή”. Ο Ρόμελ πριν περάσει στην ανάκριση-φιλική κουβέντα τον ξαναδοκίμασε: “Λοιπόν, ώστε είσαι κομμάντο?” και ο Βρετανός χαλαρά του απάντησε “αγύριστα” και ψυχρά: “Οι καλύτεροι στρατιώτες του κόσμου”. Ο Ρόμελ παρουσία του υπασπιστή του και δυο υπαξιωματικών συνοδών κρατουμενου (σύμφωνα με τη μαρτυρία του νεαρού Βρετανού αξιωματικού που επέζησε) τον κοίταξε με ένα ανάμικτο ύφος και κούνησε το κεφάλι του. 

Στη συνέχεια του έδωσε το χέρι του για χειραψία η οποία ήταν γερή και εκδήλωνε έτσι μια παραδοχή του αντιπάλου και γιατί όχι μια “υπόγεια” αλλά σαφή έκφραση θαυμασμού για το θάρρος και θράσος των κομμάντος που είχε διαπιστώσει από τη πρώτη στιγμή συνομιλώντας από κοντά μαζί του. Η συνομιλία τους ηχογραφήθηκε και δαχτυλογραφήθηκε αργότερα λέξη προς λέξη στα αρχεία της ΟΚW. 

Η στρατιωτική τιμή του Ρόμελ αποδεικνύεται (σύμφωνα με την ιστορική μαρτυρία του Βρετανού) όταν στο τέλος μετά τη συνομιλία ενώ έδωσε εντολή να τον πάρουν από το γραφείο, του είπε πριν φύγουν να μην ανησυχεί, δεν θα πάθει τίποτα και ότι έχει το λόγο του σαν στρατιώτη. Ο Ρόμελ άλλωστε σεβάστηκε πάντα τη ζωή των αιχμαλώτων και δεν εκτέλεσε ποτέ τη πάγια διαταγή να εκτελούνται οι κομμάντος. Άλλοι Γερμανοί αξιωματικοί την εκτέλεσαν αυτή τη διαταγή χωρίς δισταγμό.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΒΑΣΗ

Στην απόβαση συμμετείχαν δύο Ελληνικά πλοία του τότε Βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού, οι κορβέτες "Τομπάζης" και "Κριεζής", με πλήρωμα 155 ανδρών. Κυβερνήτης του πρώτου πλοίου ήταν ο Πλωτάρχης Γεώργιος Παναγιωτόπουλος και του δεύτερου ο Δημήτριος Κιοσσές, μετέπειτα ναύαρχος και Αρχηγός του Γεν. Επιτ. Ναυτικού. Ο ύπαρχος του "Κριεζής" Γρηγόριος Παυλάκης τιμήθηκε το 2004 με τον τίτλο του Ιππότη της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας σε επετειακή τελετή που έγινε στη Γαλλία.

Εκείνο όμως που είναι άγνωστο στους περισσότερους είναι ότι η μικρή Ελλάδα δεν έλειψε και από αυτή την ημέρα του πολέμου. Αν και βρισκόταν ακόμη υπό κατοχή, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις συνέχισαν να προσφέρουν σταθερά στον αγώνα των Συμμάχων. Τα Ελληνικά πολεμικά πλοία που πολεμούσαν μαζί με το Βρετανικό ναυτικό επανδρώνονταν από ικανά πληρώματα, αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού και εφέδρους που προέρχονταν από το Εμπορικό Ναυτικό.


Οι ικανότητες των Ελλήνων ναυτικών αναγνωρίστηκαν από νωρίς από τους Συμμάχους δικαιώνοντας τη φήμη των θαλασσόλυκων. Συνοδεύοντας συμμαχικές νηοπομπές στη Μεσόγειο ή τον Ατλαντικό Ωκεανό, οι άνδρες αυτοί είχαν αποκτήσει σημαντική πολεμική πείρα. Στην ιστορική απόβαση της Νορμανδίας έλαβαν μέρος δύο Ελληνικά πολεμικά.  Οι κορβέτες «Τομπάζης» και «Κριεζής», που μόλις είχαν ολοκληρώσει αποστολές συνοδείας νηοπομπών στον Ατλαντικό. 

Από τα τέλη Απριλίου ήδη, οι κυβερνήτες των πλοίων είχαν λάβει λεπτομερείς οδηγίες και διαταγές για τις αποστολές που θα έπρεπε να εκτελέσουν κατά τη διάρκεια της αποβατικής επιχείρησης και το μόνο που απέμενε να μάθουν ήταν η ακριβής ημερομηνία. Μετά τη γνωστοποίηση των διαταγών, τα πλοία απέπλευσαν από το λιμάνι του Πόρτσμουθ προκειμένου να αποφευχθεί η διαρροή πληροφοριών και μέχρι την ημέρα της απόβασης εκτέλεσαν διάφορες αποστολές.

Το Απόρρητο Σήμα

Στις 5 Ιουνίου οι Ελληνικές κορβέτες έλαβαν το απόρρητο σήμα με το οποίο ενημερώνονταν για την έναρξη της επιχείρησης Overlord. Τα δύο Ελληνικά πολεμικά αποτελούσαν ένα μικρό μόνο μέρος του τεράστιου συμμαχικού στόλου που είχε συγκεντρωθεί και αριθμούσε 6.690 πλοία κάθε τύπου.

Ωστόσο, οι Έλληνες ναυτικοί είχαν να εκτελέσουν μια σημαντική αποστολή. Οι Γερμανοί είχαν δημιουργήσει στα στενά της Μάγχης τεράστια θαλάσσια ναρκοπέδια τα οποία αποτελούσαν σημαντικό εμπόδιο που έφραζε το δρόμο στις συμμαχικές αποβατικές δυνάμεις προς τις Γαλλικές ακτές. Μπροστά από τα αποβατικά και τα πλοία συνοδείας προηγούντο ναρκαλιευτικά τα οποία θα έπρεπε να ανοίξουν πέντε ασφαλείς δίαυλους μέσα στο ναρκοπέδιο.

Το «Κριεζής» και το «Τομπάζης» βρίσκονταν μαζί με πλήθος άλλων πλοίων στο νησί Γουάιτ στη Νότιο Αγγλία. Αν και τα πληρώματα γνώριζαν για τα ναρκαλιευτικά που θα άνοιγαν τους δίαυλους, εξακολουθούσαν να ανησυχούν για τις νάρκες. H αποστολή που ανέλαβαν οι δυο Ελληνικές κορβέτες ήταν η συνοδεία άλλων πολεμικών και αποβατικών πλοίων προς την ακτή Gold όπου θα αποβιβαζόταν η 50η Μεραρχία Πεζικού της 2ης Βρετανικής Στρατιάς.

Τα πλοία έπλεαν με σιγή ασυρμάτου και οι άνδρες επάνδρωναν όλες τις θέσεις μάχης, ενώ η σφοδρή κακοκαιρία μαινόταν στη Μάγχη. Φτάνοντας στο ναρκοπέδιο, τα ναρκαλιευτικά ανέλαβαν να τους οδηγήσουν στο δίαυλο που θα ακολουθούσαν και τα Ελληνικά πολεμικά ήταν από τα πρώτα που διέσχιζαν τα επικίνδυνα εκείνα νερά. Βγαίνοντας από το ναρκοπέδιο, στις 5.30 ξημερώματα Τρίτης 6 Ιουνίου, τα πλοία συνοδείας άρχισαν μπαράζ βολών σφυροκοπώντας τα Γαλλικά παράλια.

Τα αποβατικά του πρώτου κύματος κατευθύνθηκαν στην ακτή Gold και στις 07:25 άρχισε η απόβαση των ανδρών.Τα Ελληνικά πολεμικά παρέμειναν στα ανοικτά των ακτών προσφέροντας κάλυψη στα αποβατικά. Στο πρωινό δελτίο του BBC στις 9 το πρωί οι εκφωνητές ανέφεραν:
«Τα πληρώματα περίμεναν με τις καρδιές τους να χτυπούν δυνατά. Ναυτικές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας, του Καναδά, της Πολωνίας, της Ολλανδίας, της Νορβηγίας και της Ελλάδας ενήργησαν σήμερα απόβαση στην Ευρώπη. Οι άνδρες ξεσπούν σε ζητωκραυγές. O ενθουσιασμός που επικρατεί από την πρώτη στιγμή της επιχείρησης, παραμένει διάχυτος».


Εκείνες τις στιγμές όλοι οι συμμετέχοντες Έλληνες ξέρουν καλά ότι γράφουν ιστορία, δοξάζοντας την πατρίδα τους. Το απόγευμα κατά το σούρουπο, στην περιοχή των Ελληνικών πλοίων εκδηλώθηκε αεροπορική επίθεση της Luftwaffe που αντιμετωπίστηκε από τα αντιαεροπορικά όπλα των πλοίων. Απώλειες από τα Ελληνικά πολεμικά δεν υπήρξαν. Για τις επόμενες ημέρες, οι δύο κορβέτες θα συνόδευαν άδεια αποβατικά και εμπορικά πλοία πίσω στην Αγγλία.

Στις πρώτες εννέα μέρες, το Κριεζής συνόδευσε 2 νηοπομπές από το Πόρτσμουθ και 1 νηοπομπή από το Φάλμουθ στη Νορμανδία. Μεταξύ 16 και 23 Ιουνίου, έκανε επισκευές και καθαρισμό γάστρας στη δεξαμενή του Φάλμουθ, μεταξύ 23 και 29 Ιουνίου συνόδευσε νηοπομπές από την Ουαλία στην Κορνουάλη και από 7 Ιουλίου έως 10 Αυγούστου συνόδευσε 9 νηοπομπές από το Πόρτλαντ των ΗΠΑ στη Νορμανδία.

Από την πλευρά του το «Τομπάζης» μέσα στις πρώτες είκοσι μέρες συνόδευσε 7 νηοπομπές από το Πόρτσμουθ στη Νορμανδία, μεταξύ 25 Ιουνίου και 12 Ιουλίου συνόδευσε νηοπομπές μεταξύ Κορνουάλης και Σαουθάμπτον και έως τις 30 Ιουλίου συνόδευσε νηοπομπές από το Φάλμουθ και το Σόλεντ στη Νορμανδία. Ως τις 9 Αυγούστου παρέμεινε στο Σαουθάμπτον για καθαρισμό λεβήτων και μεταξύ 11-16 Αυγούστου πραγματοποίησε ανθυποβρυχιακή περιπολία στα ανοικτά του Χερβούργου για την προστασία των αγωγών καυσίμων και των πλοίων πόντισης καλωδίων.

Οι Αξιωματικοί

Οι αξιωματικοί του «Κριεζής» ήταν ο πλωτάρχης Δημήτριος Κιοσσές, οι ανθυποπλοίαρχοι Γρηγόριος Παυλάκης, Κλεάνθης Ζερβός, Ιωάννης Λαγωνίκας και Γεώργιος Βαζάκας, ο σημαιοφόρος Δημήτριος Ματάλας και ο έφεδρος σημαιοφόρος Σταύρος Νιάρχος. Στο «Τομπάζης» ήταν ο πλωτάρχης Γεώργιος Παναγιωτόπουλος, οι ανθυποπλοίαρχοι Παναγιώτης Παπαδιαμαντόπουλος, Νικόλαος Καλλιοντζής και Ρωμανός Νικολαΐδης, ο σημαιοφόρος Θεόδωρος Λυμπεράκης και ο έφεδρος σημαιοφόρος Μιχαήλ Μαρής.

Σημαντική βέβαια ήταν και η συμβολή του Ελληνικού Εμπορικού Ναυτικού στην απόβαση. Αν και δεν έχουν σωθεί τα αρχεία και δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία, είναι βέβαιο ότι πολλά Ελληνικά εμπορικά πλοία συγκαταλέγονταν στον τεράστιο συμμαχικό στόλο. Επίσης, δύο τουλάχιστον Ελληνικά πλοία βυθίστηκαν προκειμένου να αποτελέσουν τις βάσεις για την ανέγερση δύο τεχνητών λιμένων Μάλμπερι στα ανοικτά των Νορμανδικών ακτών.

Η ΑΠΟΒΑΣΗ ΣΤΗ ΝΟΡΜΑΝΔΙΑ ΚΑΙ Η ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Καθώς ξημέρωνε η 6η Ιουνίου 1944 τα Γερμανικά φυλάκια κατά μήκος των ακτών της Νορμανδίας άρχισαν να διακρίνουν τα πρώτα πλοία ενός τεράστιου στόλου των Συμμάχων. Αρχιζε η απόβαση στη γαλλική Νορμανδία που είχε την κωδική ονομασία Επιχείρηση Οβερλορντ. Τη νύχτα της 5ης προς 6η Ιουνίου άρχισαν να αποπλέουν από τα Βρετανικά λιμάνια 6.697 πλοία για να φέρουν σε αίσιο πέρας την επιχείρηση. Επικεφαλής της συμμαχικής αποβατικής εκστρατείας ήταν ο Αμερικανός στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, ο κατοπινός πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών στη δεκαετία του '50.

Η μεγαλύτερη αρμάδα που είχε ξεκινήσει ποτέ από τα Βρετανικά νησιά κατευθυνόταν προς τις γαλλικές ακτές της Νορμανδίας, συνεπικουρούμενη από τη συμμαχική αεροπορία. Οι Γερμανοί προσπάθησαν ν' αποκρούσουν τη συμμαχική απόβαση στη Νορμανδία αλλά τελικά δεν τα κατάφεραν, αν και προξένησαν σημαντικές απώλειες στους Συμμάχους. Η Επιχείρηση Οβερλόρντ καθόρισε έμμεσα και τις Ελληνικές εξελίξεις. Κατά κύριο λόγο την εδαφική επικράτεια της Ελλάδας στην περιοχή του ανατολικού Αιγαίου.


Σχέδιο Αιγαίου

Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε αντιρρήσεις για την Επιχείρηση Οβερλορντ και αντιπρότεινε στους δύο συνεργάτες του στην Αντιχιτλερική Συμμαχία, τον Ρούζβελτ και τον Στάλιν, μια συμμαχική επιχείρηση που θα ελάμβανε χώρα στα Βαλκάνια, κυρίως στην Ελλάδα. Σε αυτή την προτεινόμενη απόβαση στα Βαλκάνια ο Τσόρτσιλ επιζητούσε τη συμμετοχή της Τουρκίας, που τη δελέαζε με διάφορα εδαφικά ανταλλάγματα.

Στο σχέδιο του Βρετανού πρωθυπουργού ήταν η κατάληψη της Ρόδου και άλλων νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Στη διάσκεψη της Τεχεράνης, ο Τσόρτσιλ επανήλθε στο ζήτημα των συμμαχικών επιχειρήσεων στο Αιγαίο. Κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης στην Τεχεράνη μεταξύ του Βρετανού πρωθυπουργού με τους Ρούζβελτ και Στάλιν, ο Τσόρτσιλ «έστρεψε τη συζήτηση και πάλι προς την Τουρκία».

«Είχαμε συμφωνήσει -γράφει ο Τσόρτσιλ- να την πιέσουμε να εισέλθει στον πόλεμο κατά το τέλος του χρόνου. Αν το έκανε, οι μόνες στρατιωτικές επιχειρήσεις που θα απαιτούνταν θα ήταν η εγκατάσταση των αεροπλάνων μας στα Τουρκικά αεροδρόμια της Ανατολίας και η κατάληψη της νήσου Ρόδου. Μια μεραρχία εφόδου και μερικές φρουρές θα αρκούσαν. Αφού θα κατείχαμε τη Ρόδο και τις Τουρκικές αεροπορικές βάσεις, θα μπορούσαμε να καταλάβουμε τα υπόλοιπα νησιά του Αιγαίου με την άνεσή μας».

Πριν αρχίσει η διάσκεψη της Τεχεράνης, οι Άγγλοι είχαν προσπαθήσει με βεβιασμένο τρόπο ν' απελευθερώσουν κάποια νησιά των Δωδεκανήσων που βρίσκονταν από καιρό υπό Ιταλική διοίκηση, όπως και τη νήσο Σάμο. Αλλά οι Γερμανοί τους απώθησαν λίγο μετά την προσωρινή επικράτησή τους. Στο μικρό χρονικό διάστημα που ορισμένα νησιά είχαν απελευθερωθεί, δημιουργήθηκαν προβλήματα που άπτονταν της Ελληνικής εθνικής κυριαρχίας, όπως επισήμανε στο ημερολόγιό του ο Έλληνας πολιτικός Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Στις 3 Οκτωβρίου 1943 ο Κανελλόπουλος έγραψε: «Έπεσε η Νεάπολη (Ιταλία) (...) Η Σάμος ευτυχώς μένει ελεύθερη. Ας βοηθήσει ο Θεός να μην καταφέρουν οι Γερμανοί την ανακατάληψή τους. Με αφορμή τη Σάμο και τα νησιά της Δωδεκανήσου, που απελευθερώθηκαν, σημειώθηκε μια κρίση όχι μόνο κυβερνητική, αλλά γενικότερα εθνική. Οι Άγγλοι δεν επιτρέψανε στην Ελληνική κυβέρνηση να υπαγάγει τη Σάμο στη δικαιοδοσία της και γενικά εκδηλώσαν προθέσεις που μειώνουν την Ελλάδα...».

Αλλά η Αγγλική παρουσία ήταν πολύ σύντομη. Λίγο πριν αρχίσει η διάσκεψη της Τεχεράνης, οι Γερμανοί είχαν ανακαταλάβει την Κω, τη Λέρο και τη Σάμο. Όπως σημείωσε ο Π. Κανελλόπουλος, ο Ιερός Λόχος και οι Άγγλοι που είχαν πάει στη Σάμο «διατάχθηκαν να εκκενώσουν τη νήσο χωρίς αντίσταση». Ίσως τα νησιά του Αιγαίου να ήταν το δέλεαρ ώστε η Τουρκία να μπει στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων και να παίξει ένα ρόλο στο πλευρό των Άγγλων στις πολεμικές επιχειρήσεις στα Βαλκάνια.

Όμως στην Τεχεράνη ο Τσόρτσιλ συνάντησε το ενιαίο μέτωπο του Ρούζβελτ και του Στάλιν που στόχευαν στην Επιχείρηση Οβερλόρντ και όχι σε μια μεγάλη Βαλκανική επιχείρηση που θα διευκόλυνε τα Βρετανικά σχέδια στη Μεσόγειο. Ο Γάλλος στρατηγός Ντε Γκωλ ήταν επίσης αντίθετος στα σχέδια του Τσόρτσιλ και υποστήριζε ένθερμα την απόβαση στη Νορμανδία στο έδαφος της πατρίδας του, που θα συντόμευε την απελευθέρωσή της.


«Οι Βρετανοί -έγραψε ο Ντε Γκωλ- και πρώτ' απ' όλους ο Τσόρτσιλ έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά». Κατά τους Άγγλους ήταν καλύτερα τα συμμαχικά στρατεύματα να στραφούν προς την παραδουνάβια Ευρώπη, μέσω της Ιταλίας και των Βαλκανίων. «Η μεγάλη συμμαχική προσπάθεια θα συνίστατο στο να προωθηθούν από την ιταλική χερσόνησο προς την Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία και, πετυχαίνοντας ταυτόχρονα την επέμβαση των Τούρκων, να περάσουν στη συνέχεια στην Αυστρία, τη Βοημία και την Ουγγαρία. 

Όπως ήταν φυσικό, αυτό το στρατηγικό σχέδιο συμφωνούσε με την πολιτική του Λονδίνου που απέβλεπε στην καθιέρωση της Βρετανικής κυριαρχίας στη Μεσόγειο και που πάνω απ' όλα φοβόταν μήπως ξαφνικά οι Ρώσοι καταφθάσουν εκεί και πάρουν τη θέση των Γερμανών».

«Η Ελλάδα -κατέληξε ο Ντε Γκωλ- χωρίς αμφιβολία ήταν ευπρόσιτη» για μια συμμαχική απόβαση, αλλά η συνέχεια θα ήταν πολύ δύσκολη στα βουνά των Βαλκανίων. «Το ανώμαλο έδαφος της Βαλκανικής χερσονήσου δεν προσφερόταν για την προέλαση των συμμαχικών στρατευμάτων σε μια περιοχή με κακό οδικό και αργό σιδηροδρομικό δίκτυο (...) Αντίθετα η Γαλλία πρόσφερε έδαφος ευνοϊκό για γρήγορες επιχειρήσεις».

Η απόβαση στη Νορμανδία, στις 6 Ιουνίου 1944, καθόρισε τελικά με έμμεσο τρόπο και τις εξελίξεις στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια γενικότερα.

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΝΟΡΜΑΝΔΙΑΣ

Μετά την επιτυχία της Απόβασης ξεκίνησε ένα άλλο, δυσκολότερο κεφάλαιο για τους Συμμάχους: η Μάχη της Νορμανδίας, η οποία υπολογιζόταν να διαρκέσει τρεις εβδομάδες αλλά τελικά κράτησε σχεδόν τρεις μήνες, κυρίως επειδή οι Γερμανοί δεν υποχώρησαν, όπως υπολόγιζαν οι Σύμμαχοι, αλλά πολέμησαν - με διαταγή του Χίτλερ - μέχρι τελευταίας πνοής, μετρώντας πάνω από 400.000 νεκρούς και τραυματίες. Και οι συμμαχικές δυνάμεις όμως είχαν πάνω από 200.000 απώλειες, εκ των οποίων 37.000 νεκροί. 

Μόλις στις 9 Ιουλίου οι Σύμμαχοι κατάφεραν να κατακτήσουν την Καέν, την οποία έπρεπε - σύμφωνα με το σχέδιο - να κατακτήσουν την πρώτη ημέρα της Απόβασης. Στις επόμενες τρεις βδομάδες το μέτωπο μετακινήθηκε μόλις τρία χιλιόμετρα νότια. Στις 7 Αυγούστου οι Γερμανοί έκαναν μια τελευταία αιφνιδιαστική - αλλά αποτυχημένη - επίθεση στο Αβράνς και στις 16 Αυγούστου ο Χίτλερ διέταξε γενική υποχώρηση. 

Στις 20 Αυγούστου ένα από τα «μεγαλύτερα αιματοκυλίσματα του πολέμου», σύμφωνα με τον Αϊζενχάουερ, εξελίχθηκε στο Φαλέζ Ποκέ, όταν 150.000 Γερμανοί στρατιώτες περικυκλώθηκαν από συμμαχικά στρατεύματα. 50.000 σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή πιάστηκαν αιχμάλωτοι. H Μάχη της Νορμανδίας είχε τελειώσει.


ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΒΑΣΗΣ

Στις 15 Αυγούστου 1944 συμμαχικές δυνάμεις αποβιβάστηκαν με ευκολία στη Νότια Γαλλία και στις 25 Αυγούστου το Παρίσι απελευθερώθηκε. Ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ εισήλθε στην πρωτεύουσα της αληθινά πια ελεύθερης Γαλλίας. Μιας Γαλλίας που πλήρωσε όμως ακριβά το τίμημα της ελευθερίας. Σχεδόν 20.000 κάτοικοι της Νορμανδίας βρήκαν τραγικό θάνατο κατά την περίοδο της Απόβασης και της Μάχης, κυρίως από συμμαχικούς βομβαρδισμούς...

Ολόκληρες πόλεις και χωριά μετατράπηκαν κυριολεκτικά σε στάχτη και συντρίμμια. H Απόβαση στη Νορμανδία όμως ήταν αναγκαία και καθοριστική για την εξέλιξη του πολέμου. Με την προέλαση των Αμερικανών και των Βρετανών από τη Δύση και των Σοβιετικών από την Ανατολή σήμανε η έναρξη του τελευταίου κεφαλαίου του πολέμου. Το Βερολίνο ήταν το μέρος όπου αυτό το κεφάλαιο θα έκλεινε οριστικά και όπου θα γεννιόταν μια νέα εποχή για την ανθρωπότητα, αυτή του Ψυχρού Πολέμου.

ΧΑΡΤΕΣ


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ


(Κάντε κλικ στις φωτογραφίες για μεγέθυνση)

* ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ : ΜΕΡΟΣ A'