Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Aυτοκριτική: Γιατί το κάνεις και πώς επιτέλους θα το σταματήσεις

Τέλος στο αυτομαστίγωμα!

Όλοι έχουμε μια μικρή φωνούλα (ΟΚ, μπορεί και μεγάλη!!) μέσα στο κεφάλι μας, που μας λέει τι κάνουμε σωστά και τι όχι. Συνήθως η εσωτερική αυτή φωνή είναι ο εσωτερικός μας κριτής, που είναι σκληρός και ανελέητος! «Δεν είσαι καλή μάνα!», «Πάλι λάθος το έκανες!» «Όλο φωνάζεις!» κλπ.


Γιατί έχουμε εσωτερικό κριτή;

Για να μας προστατεύει! Στόχος του είναι να βρίσκεται σε εγρήγορση και να ανιχνεύει λάθη, πιθανούς κινδύνους, μελλοντικές παγίδες, παλιά προβλήματα που τα ζούμε και τα ξαναζούμε (ώστε να μην τα ξαναβιώσουμε), ελαττώματα των παιδιών μας που πρέπει να διορθώσουμε, δικές μας αδυναμίες που πρέπει να αλλάξουμε και που φοβόμαστε ότι μας κάνουν κακούς γονείς ή όχι αγαπητούς ανθρώπους και άρα μας απειλούν. Όταν όμως το παρακάνουμε, αυτές οι σκέψεις γίνονται εξοντωτικές!

Πώς μπορούμε να κάνουμε τον εσωτερικό κριτή μας να σωπάσει;

Παρόλο που δε μπορούμε να ξεφορτωθούμε τον εσωτερικό μας κριτή επειδή έχει μια χρησιμότητα, ωστόσο μπορούμε να τον κάνουμε να σωπάσει και να μην κρίνει και κατακρίνει όλη την ώρα:
Δεχτείτε ότι ο εσωτερικός σας κριτής προσπαθεί να σας φροντίσει. Φανταστείτε τον σαν έναν σκύλο-φύλακα που με το παραμικρό γαβγίζει. Ευχαριστείστε τον που σας φροντίζει, χαϊδέψτε τον, πέστε του να σταματήσει και να πάει να ξαπλώσει. Δείξτε αγάπη και κατανόηση στον εαυτό σας. Αφήστε πίσω τους φόβους σας επιβεβαιώνοντας τον εαυτό σας «μπορώ να τα καταφέρω».

Διερευνήστε τι σας φοβίζει. Εκφράστε το φόβο σας με λόγια και αμέσως θα ξεφουσκώσει. Για παράδειγμα, αν φωνάζετε στο παιδί σας επειδή γκρινιάζει, αναρωτηθείτε τι σας φοβίζει σε αυτό. Η απάντηση μπορεί να είναι «είναι ενοχλητικό», «προσπαθεί να έχει τον έλεγχο», «πρέπει να κόψω αυτή τη συμπεριφορά» «πρέπει να μάθει να κάνει αυτό που λέω». Πρόκειται όμως για μια επείγουσα κατάσταση που χρειάζεται το ‘βαρύ πυροβολικό’ σας; Χαλαρώστε, μην το παίρνετε κατάκαρδα και δοκιμάστε άλλον χειρισμό αντί φωνές.

Ακούστε τη σοφία της καρδιά σας. Καλό είναι να έχετε έναν συγκεκριμένο τρόπο διαπαιδαγώγησης και ένα πλάνο του πώς να χειριστείτε τις δύσκολες συμπεριφορές, αλλά το μυαλό σας χρειάζεται και έναν βασικό σύμμαχο: την καρδιά σας! Η καρδιά είναι το εσωτερικό μέτρο της αλήθειας και της αγάπης. Στα δύσκολα, πάρτε μια βαθιά ανάσα, βάλτε το χέρι στην καρδιά και αναρωτηθείτε: «Πώς μπορώ να κάνω κάτι καλό να συμβεί τώρα;». Ακούστε τη σοφία της καρδιάς σας να σας δίνει την απάντηση και εφαρμόστε τη συμβουλή.

 Βάλτε τον εσωτερικό σας κριτή να κάνει μια χρήσιμη εργασία. Για παράδειγμα, «αυτός το παιδί ή αυτός ο έφηβος προσπαθεί να κερδίσει λίγη αυτονομία. Εσωτερικέ κριτή μου, θα με βοηθήσεις να παρατηρώ τα ‘συμπτώματα’ και να θυμάμαι ότι θα πρέπει να του δίνω επιλογές αντί να επιβάλω τη γνώμη μου;». Θα εκπλαγείτε όταν διαπιστώσετε ότι ο εσωτερικός σας κριτής μπορεί να σας το υπενθυμίζει και να κάνετε σωστές επιλογές στις αλληλεπιδράσεις σας με το παιδί σας. Απλώς μην τον αφήνετε να σας μαστιγώνει ανελέητα κάθε φορά που κάνετε λάθος. Δεχτείτε ότι τα λάθη είναι ανθρώπινα και ότι ακόμα και με λίγα λάθη πάλι θα φτάσετε στο στόχο σας.

 Απλώς γελάστε. Είναι σίγουρο ότι κάποιες φορές θα ξεσπάσετε ή θα κάνετε λάθος επιλογή ή ο εσωτερικός σας κριτής θα πάθει…κρίση και θα σας τσακίσει! Θυμηθείτε ότι τίποτα δεν είναι τόσο επείγον ή τόσο ανεπανόρθωτο. Ακόμα και με τις δυσκολίες του, το να έχει κανείς παιδιά είναι μια από τις πιο όμορφες και βαθιά ικανοποιητικές διαδρομές στη ζωή! Και όταν βλέπετε τα πράγματα με χιούμορ και διατηρείτε την ικανότητά σας να γελάτε, ακόμα και ο εσωτερικός σας κριτής σωπαίνει!

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΜΟΥΣΕΣ



 Στον Όμηρο βλέπουμε αυτή την διάσταση των Μουσών σαν θεές της Μνήμης και κατ’ επέκταση εκείνες που διασώζουν αξίες και ηθικές αρχές και διδάγματα από το παρελθόν.

Όταν ο Νούς ενθυμείται τους ύμνους που μιλούν για τους Νόμους και την Δικαιοσύνη που διέπουν τον Κόσμο, απομακρύνεται από φαύλους, αναληθείς σκέψεις , συνήθειες και πράξεις που υποβιβάζουν τον άνθρωπο.

Ο αριθμός των Μουσών είναι πάλι ενδεικτικός της ολοκλήρωσης ενός κύκλου, ο οποίος φροντίζει για την παιδεία και τις μυητικές τελετουργίες, γι΄αυτό και είναι υψίστης σημασίας η κατανόηση τους.

Η Κλειώ, η πρώτη των Μουσών, κρατεί το κλειδί και τα χειρόγραφα της συνολικής ιστορίας του Παντός, που παραδίδει στην δεύτερη Μούσα την Ευτέρπη.

Η Ευτέρπη , τέρπουσα, την ψυχή, τρέπει την κλείδα και ανοίγει την πύλη των γενομένων, των όντων και των εσόμενων.

Η Θάλεια , η Τρίτη Μούσα, ΘΑΛΕΙΑ+ Η= ΑΛΗΘΕΙΑ της θαλπωρής του Ήλιου, εξαιτίας του οποίου όλα Θάλ-λουν και διατηρούνται αειθαλή ,λόγω της ευκολίας της ροής των Μυήσεων των 9 Μουσών σε όλο και πιο λεπτά πεδία φωτός με Μουσαγέτη τον αδελφό τους , Απόλλωνα.

Οι Επόμενες τρείς Μούσες Μελπομένη, Τερψιχόρη και Ερατώ, οδηγούν σε νέα πύλη τον μυούμενο υψηλότερων αναβαθμών.

Οι άλλες τρείς Πολύμνια, Ουρανία και Καλλιόπη οι μυήσεις των οποίων άπτονται θείων πεδίων, αποκαλύπτονται μόνο ύστερα από μία πλήρη βιωματική αφομοίωση του Σύμπαντος Κόσμου.

Ο Πυθαγόρας συνήθιζε να αποκαλύπτει τη σοφία των αριθμών στο ναό των Μουσών, όπου οι μαθητές του δεύτερου βαθμού μπορούσαν να μπουν μόνο με τη συνοδεία του δασκάλου τους. Μέσα σ’ αυτό το στρογγυλό ναό, που χτίστηκε σύμφωνα με τις υποδείξεις του ίδιου του Πυθαγόρα, υπήρχαν τα μαρμάρινα αγάλματα των εννέα Μουσών. Στον Όμηρο βλέπουμε αυτή την διάσταση των Μουσών σαν θεές της Μνήμης και κατ’ επέκταση εκείνες που διασώζουν αξίες και ηθικές αρχές και διδάγματα από το παρελθόν.

Το πρώτο άσμα των Μουσών ήταν ο ύμνος της νέας τάξης που δημιουργήθηκε στο σύμπαν μετά τη νίκη των Ολύμπιων θεών πάνω στους Τιτάνες. 

Ο ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΥΣΕΣ ΠΕΤΟΥΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ Jacques Réattu, 1819. ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΜΑΣΣΑΛΙΑΣ

Η Μυθολογία και οι κλείδες αποσυμβολισμού



Η Ελληνική Μυθολογία, κατάλληλα σχηματισμένη και μεταδιδόμενη, πέραν των τριών χιλιάδων χρόνων οδηγούσε και φώτιζε τον Λαό μας, κρατήθηκε κοινωνικά απελευθερωμένος από τις βαριές και χαμηλές προλήψεις και δεισιδαιμονίες, που πίεζαν αφόρητα τους γειτονικούς λαούς της εποχή εκείνης. Ο Έλληνας για να μπορέσει να καλλιεργήσει τον φιλελευθερισμό, την δίκαια και σωστή δημοκρατία, μέσα στην οποία τα πνεύματα εκδήλωσαν, με την απόλυτη ελευθερία τους, τις τέλειες και ανεπανάληπτες εκείνες αρετές που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος, για να μπορέσει ο μύθος να εξωπαρουσιαστεί, να συγχρονιστεί και να συντονιστεί με τους ανάλογους νόμους, για να απορροφηθούν από τους ανθρώπους χρειάστηκαν εκείνους τους σοφούς δασκάλους που η μυθολογία μας άφθονα παρουσιάζει.

Πρέπει να παρατηρηθεί ότι παρ΄ όλο που οι αναφορές που γίνονται σήμερα για την Επιστήμη, τη Θρησκεία ή την Κοινωνία κινούνται στο ιστορικό πλαίσιο των προηγούμενων αιώνων, παρά τις μεταβολές που αναμφισβήτητα έχουν σημειωθεί, ο μύθος εξακολουθεί να είναι επίκαιρος, αφού τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης ζωής παραμένουν, στην ουσία τους, τα ίδια. Η υποκρισία, η έπαρση, ο δογματισμός και η άγνοια δεν έχουν εκλείψει από την εποχή μας. Η προσήλωση του σύγχρονου ανθρώπου στα εξωτερικά πράγματα και η ακόρεστη επιθυμία για την απόκτηση υλικού πλούτου και κοινωνικής δύναμης τον έχουν οδηγήσει στην χωριστικότητα, στην ανισορροπία και στην δυσαρμονία με τον εσωτερικό του εαυτό, με τους άλλους, με τη Φύση.

Αν δεν προσπαθήσει ο άνθρωπος να μετατοπίσει το κέντρο της συνείδησης του από τον εγκέφαλο στην καρδία, δεν θα αποκτήσει ποτέ την πραγματική γνώση. Θα αγγίζει μόνο την επιφάνεια των πραγμάτων και θα αγνοεί την ουσία τους. Αν δεν πάψει να κατευθύνει όλη του την ενέργεια προς τα έξω και δεν την στρέψει προς το κέντρο του εαυτού του, δεν θα μπορέσει να έλθει σ΄επαφή με το πνεύμα του και έτσι, δεν θα μπορέσει να εναρμονισθεί με την παγκόσμια ζωή, της οποίας όλοι αποτελούμε αναπόσπαστα τμήματα.

Για ότι γνωρίζει ο καθένας από έμας δεν είναι δικό του, είναι γνώσεις συσσωρευμένες από προηγηθέντες από εμάς ανθρώπους, είναι η πείρα των αιώνων, είναι η συμπεπυκνωμένη γνώσις, της αξίας εκείνης που λέγεται άνθρωπος. Αλλά και οι εμπνεύσεις μας και οι ανακαλύψεις μας δεν είναι αποκλειστικά δικά μας. Γιατί οι κόσμοι, η φύσις, το περιβάλλον από όπου τις αντλούμε υπάρχουν εφ΄εαυτών και πριν από εμάς. Ο άνθρωπος δεν τα δημιουργεί, δεν τα ανακαλύπτει, ο άνθρωπος μόνον τα παρατηρεί, τα μελετά, τα αντιγράφει. Είναι απλώς ένας φορέας των παραστάσεων του περιβάλλοντος κόσμου.


O άνθρωπος από καθαρά εμπειρικές παρατηρήσεις, λέγοντας εμπειρική, εννοούμε ότι στο απώτατο παρελθόν ο άνθρωπος προσπαθούσε να δώσει απαντήσεις σε πρακτικής φύσεως προβλήματα της ζωής του και να βάλει σε τάξη την αβέβαιη και εν πολλοίς επικίνδυνη πορεία του σε τούτο τον κόσμο.

Το ότι στράφηκε στον έναστρο ουρανό δεν ήταν τυχαίο, το δέος που αισθανόταν μπροστά στην απεραντοσύνη του, τον έκανε γρήγορα να θεοποιήσει τις κινήσεις συγκεκριμένων φωτεινών στιγμάτων που κάθε τόσο άλλαζαν θέση, αυτή η θεοποίηση ωστόσο δεν ήταν αβάσιμη, αφού ήλθε ύστερα από την συλλογή και καταγραφή των κινήσεων των πλανητών που παρατηρούσε ότι αντιστοιχούσαν σε κάποια γεγονότα πάνω στην Γη. Είναι απλώς ένας φορέας των παραστάσεων του περιβάλλοντος κόσμου. Ευτυχής είναι εκείνος που πλησιάζει και αντιλαμβάνεται μερικά ψυχία της πραγματικότητας, της αληθείας

ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΝΟΥΣ


Ο Νους του ανθρώπου για να ησυχάσει την συνείδηση του, που δεν καταλαμβαίνει αρκετά από αυτά που μέσα στον εγκέφαλο λαμβάνουν χώρα, λήψεις διαφοροδονήσεις σ΄ αυτές, με την υποσυνείδηση και την υπερσυνείδηση κατασκευάζει ένα Μύθο, που η συνείδηση του αισθάνεται όπως τα λέγει και τον βιώνει.... Δηλαδή ο Μύθος γεννιέται στην υποσυνείδηση και από εκεί σερβίρεται στη συνείδηση.

Δεν βγαίνει από την σκέψη που κατευθύνει η συνείδηση. Μπορεί, καμία φορά, να παρασκευασθεί και στην υπερσυνείδηση, πράγμα που είναι δύσκολο μα όχι ακατόρθωτο. Αν αυτό συμβεί, τότε γίνεται μια νέα θρησκεία στην ανθρωπότητα. Επειδή η υποσυνείδηση βρίσκεται σε μεγάλη επαφή με τον αιθερικό κόσμο, για τούτο ο σωστός μύθος γίνεται απ΄ αυτή, την υποσυνείδηση, για να περιγράψει επακριβώς τις αρχικές Μήτρες Ιδέες ή τα σύμβολα των έσω κόσμων ή τις Ουσίες Εικόνες ή τα αρχέτυπα, από τα οποία τα πάντα προήλθαν ή προέκυψαν.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΥΘΟΣ

Μύθος είναι ο διάλογος της ψυχής, που χρησιμοποιεί το νου και τη γλώσσα με τον λόγο, για να εκφράσει τους δικούς της καημούς. Μεταχειρίζεται πιθανόν την υποσυνείδηση, όπου πρώτα επεξεργάζεται αυτά που θέλει να εκφράσει και ύστερα τα διοχετεύει στην συνείδηση, όπου με την γλώσσα και τον λόγο τα εκδηλώνει.

Τον Μύθο ακριβώς βρήκαν οι προγονοί μας για να κρύψουν, μεσ΄ τις συγκινητικές φάσεις του, τις υπερνοητικές αλήθειες, αυτές που βρίσκανε με τις μεγάλες ψυχικές δυνάμεις τους ή αυτές που παρελάμβαναν από τις προηγούμενες προγονικές γενιές τους και τις ταξιθετούσαν για να τις διασώσουν απο τους ακατάλληλους.

Στην αρχαιότητα για να διατηρήσουν – περισώσουν μια αλήθεια, μικρή ή μεγάλη, εσωτερική ή εξωτερική, φυσική ή μεταφυσική, την μετέβαλαν σε μύθο. Την έκρυβαν για να διαιωνίσουν. Τη μυθολογούσαν. Οι ξέμακρες εκείνες εποχές ήταν οι προκατακλυσμιαίες και μετακατακλυσμιαίες εποχές που άρχισαν να σχηματίζουν έναν καινούργιο κόσμο, με μια καινούργιου τύπου σκέψη, αυτή που θα βασιζόταν στα εξωτερικά φαινόμενα του λόγου, αλλά που στην βαθιά της (η σκέψη) θα διατηρούσε την ψυχική παρεμβολή κάθε ανθρώπου, που άρχιζε απ’ το υποσυνείδητο και καταντούσε στον ακουστικό λόγο, για να εκδηλωθεί.

Έτσι, παρουσιάστηκε ο μύθος. Στο τέλος μια απέραντης διαφοροσκεπτομένης περιόδου, της προκατακλυσμιαίας και στην αρχή μιας άλλης περιόδου, της μετακατακλυσμιαίας.

Μέσα στον μύθο είναι κλεισμένες οι ψυχικές εκφράσεις της ανθρωπότητας ολόκληρης. Για να απομυθολογηθεί ο μύθος, πρέπει να συνεργασθεί η ψυχή με την υποσυνείδηση και να υποχρεωθεί να συμπράξει και η συνείδηση, καί τι δεν αναγνωρίζει και δεν συμφωνεί και δεν καταλαμβαίνει τα περιεχόμενα του μύθου.

Εκεί μέσα έκρυψαν απαράμιλλες αλήθειες που κατείχαν οι μεγάλοι Μύστες των εποχών. Αλήθειες που κρατούν στο είναι τους τα αίτια των κόσμων και των όντων και που οι κλείδες τους, αν άξια χρησιμοποιηθούν, θ’ ανοίξουν τους καινούργιους ορίζοντες του αμύητου ανθρώπου.


Ο μύθος φέρνει στην ψυχή του τυχερού που θα τον μελετήσει δονήσεις συγκινητικές, που τον προετοιμάζουν ν’ ανοίξει τον ΑΝΩΤΕΡΟ δέκτη του και να κοινωνήσει με άλλους ξεχασμένους σήμερα στον άνθρωπο κόσμους, απ’ τους οποίους κάποτε η πνευματοψυχή του ξεκίνησε...

Μέσα σ’ αυτό του τύπου τις δονήσεις, τις πνευματοψυχικές δονήσεις, σκέφτηκαν μια φορά κι’ ένα καιρό, να κρύψουν τις αλήθειες τους οι εξεχόντες νόες των προκατακλυσμιαίων και μετακατακλυσμιαίων εποχών. Θέλησαν να ασφαλήσουν τις ανώτερες γνώσεις τους για την κοσμογονία και την ανθρωποεμφάνιση, την πνευματοψυχική παράσταση μεσ’ τη μορφή, τους Νόμους που συγκρατούν την ύλη, τα αίτια και τα αποτελέσματα όλων των μορφικών παραστάσεων, τις συμμετοχές των στοιχείων μέσα στη μορφική έμβια παράσταση, τις αντιμαχίες των δυναμοενεργειών μέσα και έξω απ’ τον άνθρωπο, τις σχέσεις των βασιλείων της φύσης μεταξύ τους, την τείνουσα να επικρατήσει πάνω στις άλλες αδελφές, της δυναμοενέργειας και τέλος την σύνθεση και την λειτουργία του ανθρώπινου Νου, με τον Παγκόσμιο Νου ή την Παγκόσμια συνείδηση, τις αδυναμίες του Νου και τις θεραπείες των αδυναμιών του, τη λειτουργία και του άλλου ήμισυ του εγκεφάλου που δεν λειτουργεί στον άνθρωπο, τη γέννηση και το θάνατο κάθε μορφής στη φυσική παράσταση και χιλιάδες άλλα, που σχηματίζουν αυτή που λέμε ΓΝΩΣΗ...

Έτσι...παρουσιάστηκε ο μύθος. Μέσα του περιέχονται άπειρες αλήθειες, που κρύβονται μεσ’ τις δονήσεις της ψυχής. Για να εννοηθεί ο μύθος, πρέπει ο απομυθολογητής του να γίνει κατάλληλος δέκτης των ακτινοβολιών της ψυχής εκείνων που έφτιαξαν το μύθο. Μόνον ένας εσωτεριστής μπορεί να συγκινηθεί από τον μύθο και να ομοιοπαλμοδονηθεί μαζί του. Μόνον αυτός θα αισθανθεί τις δονήσεις που προκαλεί ο μύθος και μ’ αυτές του τις δονήσεις, θα εκφρασθεί ανάλογα για να απομυθολογηθεί μια ή πολλές περιοχές του μύθου.

Οι αληθινοί και σωστοί μύθοι παρουσιάζονται να διηγούνται ένα περίεργο γεγονός, που κάποτε κάπου έλαβε χώρα. Σ’ αυτόν που θα τον ακούσει, γεννάει ανάλογα δονήματα, που μεταβάλλονται σε αισθήματα και συναισθήματα. Ανάλογα με την αντίδραση που θα δημιουργήσει μέσα μας ο μύθος, ο κάθε μύθος, προκαλεί την αποδέσμευση των ανάλογων αποθησαυρισμένων μέσα μας δονήσεων, που αποτελούν την απομυθολόγηση του μύθου. Δίχως συγκινησιακή ανάπτυξη, ο μύθος δεν απομυθολογείται, γιατί μοιάζει μ’ εκείνον, που προσπαθεί ν’ ανάψει μια ηλεκτρική λάμπα, δίχως ηλεκτρισμό...


Ο μύθος χρειάζεται κατάλληλη απομυθολόγηση για να μιλήσει για αυτά που κρύβει μέσα του. Αλλιώς θα παραμένει ένα αρχαίο παραμύθι, που κάποτε κατασκευάστηκε για να ευχαριστήσει τους πρωτόγονους ανθρώπους...

Αλλά, ας μπούμε στην ουσία του θέματος μας, που είναι ο μύθος. Συνήθως ο κάθε μύθος κρύβει εφτά αλήθειες. Ο απομυθολογητής χρειάζεται εφτά κλειδιά. Ταυτόχρονα, ο απομυθολογητής γίνεται και αποσυμβολιστής, γιατί ο μύθος έχει δύο όψεις. Ειναι ταυτόχρονα συμβολικά αυτά που λέγει και μυθολογούμενα. Τα μυθολογούμενα είναι συμβολικά και κρύβουν σύμβολα και αλληγορισμούς. Τα σύμβολα είναι συγκεντρωμένες και συμπτυγμένες γνώσεις που πρέπει κάποιος εσωστρεφής, εσωτεριστής, Μεταφυσικός να τις εξηγεί.

Ο κάτοχος κάθε κλειδιού μπορεί ν’ ανοίξει μια μόνο πόρτα από τις εφτά του μύθου. Ανάλογα με την πνευματοψυχική του εξέλιξη θ’ ανοίξει, μια ή περισσότερες πόρτες, όπου θα ιδεί τις ανάλογες και ισάριθμες αίθουσες που ανοίγει, να κοσμούνται από τα φώτα και τις κρυμμένες αλήθειες μ’ ένα περίεργο και ολόλαμπρο φως, που σαν χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι, πως είναι
αυτόφωτο και συνταιριάζει μ’ αυτό που λένε Ανέσπερο Φως.

Είναι τμήμα ή μέρος ή περιοχή του Άκτιστου Φωτός. Κάτω απ’ τη δική του λάμψη, όλα αλλάζουν και όλα παίρνουν το πραγματικό τους σχήμα, αυτό που βλέπει ο άξιος κάτοχος του κλειδιού της κλειδαριάς κάθε κλεισμένης πόρτας απ’ τις εφτά που φαίνονται κλεισμένες.

Τώρα, τι είναι μύθος; Μύθος είναι η συμπηκνωμένη γνώση που βγαίνει απ’ τη βαθιά πηγή του Νου, αυτή που είναι πέρα απ’ τη γνωστή συνείδηση και την αποκαλούμε, αυτή την απομάκρυνση Νουπεριοχή, ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.

Όμως η πυκνωμένη τούτη γνώση παρέχεται με σύμβολα που σαν αναλυθούν με της συνείδησης τα όργανα καλούνται ΜΥΘΟΙ. Τα σύμβολα-μύθοι προέρχονται απ΄το αιώνιο αρχείο του ανθρώπου, που βρίσκεται ασφαλισμένο στα βάθη της περιοχής της υποσυνείδησης του.


Έτσι, ο μύθος-σύμβολο δεν αναλύεται σωστά από το λόγο (συνείδηση), γιατί πρέπει ο λόγος και η σκέψη, η κρίση και η θέληση να υπαχθούν στην υποσυνείδηση και όχι στην συνείδηση για να ερμηνευθεί ο μύθος-σύμβολο.

Αλλά για να συμβεί αυτό, είναι ανάγκη ο απομυθολογητής – αποσυμβολιστής να ανυψώνει την υποσυνείδηση του, να συγκινείται, να νιώθει με ξεχωριστό παλμό αυτά που διηγείται ο μύθος.

Πρόκειται για μια αλλοσυνειδητή κατάσταση, μια διαφοροσυνειδητή, μια αλλοπαλμοδονητική, μια νέα κατάσταση που γεννιέται ανάμεσα στη συνείδηση και υποσυνείδηση. Μια κατάσταση που παρουσιάζεται αιφνίδια σε ώρες ψυχικής ανάτασης, όπως τις αποκαλούμε και που η συνείδηση μόνον βοηθεί, αλλά υποπίπτει στην επικυριαρχία της υποσυνείδησης.

Για τούτο, πάντα λέμε ο μύθος μπορεί να αποσυμβλισθεί μόνον από τον εσωτεριστή. Μόνον από μεταφυσικό μελετητή. Μόνον αυτός μπορεί να νιώθει τις αλήθειες, που μέσα του ο κάθε μύθος κρύβει.

Αντίθετα, κανένας εξωστρεφής και ορθολογιστής δεν είναι δυνατόν να απομυθολογήσει και να αποσυμβολίσει τον μύθο. Αυτό, γιατί ο μύθος είναι σύμβολο, που βγαίνει από τη υποσυνείδηση και φύεται στα βάθη της και προέρχεται απ΄ τους παλμούς της.

Αλλά, για να κυριαρχηθεί κανείς απ΄ την υποσυνειδησή του, πρέπει από φύση του να είναι εσωστρεφής.Πρέπει να έχει αφήσει την ψυχρή λογική του, τον ορθολογισμό του, τους υπολογισμούς του, τους συμφεροντολογικούς, τη σκληρότητα του, τη κρίση του για τους άλλους, τον εγωισμό του, τη φιλοπρωτία του, τις ειρωνείες του και τις χαμηλές κολακείες του, την εκμετάλλευση και την ταπείνωση του συνανθρώπου του, την ικανοποίηση των ταπεινών του και γενικά, κάθε της εξωστρέφειας στολίδι, τότε μόνον κυριαρχείται από την υποσυνείδηση του και τότε μόνον μπορεί να ανταποκριθεί στους κραδασμούς της υποσυνείδησης του.

Μύθος είναι το ερέθισμα που δίνεται με την διήγηση του, που η ανάλογη και η κατάλληλη αντίδραση του φέρνει την απομυθολόγηση του. Δίχως αντίδραση απ΄τη διήγηση του μύθου, δεν γίνεται καμία εξήγηση του, γιατί η νόμιμη εκπρόσωπος της λογικής και ορθολογισμού συνείδηση αδυνατεί να περιγράψει όσα δεν συλλαμβάνει και δεν καταλαμβαίνει. Να το μυστήριο του μύθου. Μπορεί να τον ακούν μύριοι όσοι άνθρωποι και να μην εννοούν τι ακριβώς του λέγει, τι σημαίνει, τι κρύβει και τι αλήθειες περιέχει.


Σε ένα τέτοιο ακροατήριο απλών ανθρώπων αν βρίσκεται ένας μεταφυσικός –εσωτεριστής –εσωστρεφής – υποσυνειδιστής –ευσυγκίνητος στα ψυχικά σκιρτήματα, θ΄ αντιληφθεί με μιας, τι ακριβώς ο μύθος που λέχτηκε σημαίνει και τι περίπου περιέχει σε αλήθειες και σε κρυμμένες προαιώνιες γνώσεις.

Είναι περιττό να σας εξηγήσω, πως ένας τέτοιος εσωτεριστής, δεν είναι καθόλου ανάγκη να κατέχει την εξωτερική παιδεία, τη γνώριμη και περισπούδαστη θύραθεν παιδεία. Αυτοί που τον εννοούν αμέσως είναι παλιές ψυχές εξελιγμένες και φυσικά δεν έχουν καμία ανάγκη να νιώσουν τα μυστικά του μύθου με εξωτερικά βοηθήματα, είτε γνώσεις και υποδείξεις, εξωτερικές διδασκαλίες και φιλοσοφίες ανθρώπων δήθεν πνευματικών και... λογοτεχνών....

Η σοφία ή η πραγματική γνώση είναι άλλο πράγμα και η ... λογοτεχνία ή η ωραία πλοκή του ψευτόλογου ή η λογοτεχνική παράσταση είναι άλλο ... πράγμα. Ο μύθος είναι της ψυχής παράγωγο και οι μεγάλοι μύστες έκρυψαν μες΄ την ψυχή τις υψηλές πνευματικές τους γνώσεις, που χρειάζεται ανάλογη και κατάλληλη ψυχοδόνηση για να ληφθούν οι αληθινές γνώσεις και σοφίες. Αλλίως, είναι για κλάματα, όταν ο εξωστρεφής λογοτέχνης ασχολείται με ... αποσυμβολισμό του ... μύθου ...

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που επιθυμούν ν΄ αναπτυχθούν πνευματικά και να κερδίσουν την αθανασία, αλλά πιστεύουν ότι οι εξωτερικές συνθήκες, στις οποίες δεν μπορούν ν΄ αντισταθούν τους υποχρεώνουν ν΄ αναλίσκονται στην επίτευξη άχρηστων πραγμάτων αντί να χρησιμοποιούν τη δύναμη τους για να καταδυθούν στα βάθη της ψυχής τους και να αναζητήσουν το πολύτιμο μαργαριτάρι της Σοφίας. Δεν έχουν το ηθικό θάρρος να σπάσουν τα δεσμά των κοινωνικών εθίμων , των γελοίων συνηθειών και των ανόητων τρόπων συμπεριφοράς που κατά βάθος απεχθάνονται. Έτσι θυσιάζουν την αθανασία
τους στη θέα του κοινωνικού συρμού.

Αν ο μύστης μέσα από τις διάφορες ερμηνείες των αλληγοριών των μύθων αναζητά το Φως, αναζητά τον Θεό, ο Θεός δεν είναι Φως, αλλά αν αγγίσει την ουσία γίνεται Φως «και είπεν ο Θεός, γενηθήτω φως και εγένετω φως». Το φως εκδηλώνεται σαν θετικότητα.

Α) Στο νου φέρνει διαύγεια και επομένως την ικανότητα, που θα έχει θετική αξία για την παγκόσμια πρόοδο.

Β) Στην καρδία φέρνει επίγνωση. Μέσα στο φως βλέπουμε τις ανταύγειες της ανθρωπότητας, η καρδία ελκύεται επειδή το φως της δίνει κατανόηση, το θετικό του αποτέλεσμα είναι η αγάπη.

Γ) Στην θέληση φέρνει κουράγιο, αντοχή και διάρκεια, επειδή αποτυπώνεται σαν ευδαιμονία και εμψυχώνει τον ταξιδιώτη πάνω στον δρόμο, το θετικό του αποτέλεσμα είναι η αποφασιστικότητα.


Ακολουθώντας τον δρόμο του αποσυμβολισμού και αποκωδικοποίησεις των μύθων και των συμβόλων ακολουθούμε και εμείς τον δρόμο του φωτός και εμείς επίσης γινόμαστε φορείς φωτός με τον καιρό και μπορούμε να φέρουμε το φως στα πλήθη που «κάθηνται εν σκότει και σκιά θανάτου».

Η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων πνίγει την φωνή της λογικής στη δίνη της θεωρητικής διανοητικής δύναμης. Για να μην υποφέρει η ματαιοδοξία τους, αφηνουν το πνεύμα να λιμοκτονεί. Προτιμούν, αντί να σταυρωθούν και ν΄αναστηθούν σε μια ζωή αθάνατη, να δέχονται τις πληγές της αλυσίδας. Παύουν να εκτιμούν την αξία της ελευθερίας και συνηθίζοντας τις αλυσίδες τους τις αγαπούν και τις επιβάλλουν και στους άλλους.

Ο μύθος απευθύνεται σε ανθρώπους ελεύθερους, σε εκείνους που θέλουν να ξεφύγουν απ΄ αυτά τα δεσμά του εξωτερικού κόσμου που γίνονται και εσωτερικά και μας αλυσοδένουν ολόκληρους. Απευθύνεται σ΄ εκείνους που επιθυμούν να μετατρέψουν τα κατώτερα μέταλλα της ψυχής τους σε ευγενή, κατευθύνοντας τις δυνάμεις τους προς το εσωτερικό κέντρο. Σ΄ εκείνους που θελούν ν΄ αγωνιστούν, όχι για την απόκτηση υλικής δύναμης, αλλά για την πνευματική ανύψωση τους. Γιατί αυτή οδηγεί στην πραγματική Απελευθέρωση, αυτή στη κατάσταση της Σοφίας, αυτή, εν τέλει, στην ένωση με την Θεία Ζωή.

ΧΑΛΚΙΝΟ ΕΙΔΩΛΙΟ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΜΙΚΡΟΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ 14ο ΑΙΩΝΑ Π.Χ.

Την ανάπτυξη της μικροτεχνολογίας κατά τη Μυκηναϊκή περίοδο σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αποτυπώνονται σύμβολα σε επιφάνειες μεγέθους φακής, κατέδειξε η μελέτη ενός μικρού ειδωλίου, του μοναδικού που έχει βρεθεί έως σήμερα με χαραγμένα πάνω του σύμβολα της Γραμμικής Β'.
Πρόκειται για ένα χάλκινο μικρό ταυροειδές ειδώλιο, που φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ηρακλείου και τοποθετείται χρονικά στη Μυκηναϊκή περίοδο.

Το ειδώλιο ανακαλύφθηκε το 1903 στην Αγία Τριάδα, κοντά στην πλατεία των ιερών (Piazzale dei Sacelli).

Το 2010 η τότε διευθύντρια του Μουσείου, Αθανασία Κάντα, προχώρησε σε ευρεία εξέταση και ψηφιακή αποτύπωση παλαιών ευρημάτων με σκοπό τη μουσειολογική μελέτη για την επανέκθεση του Μουσείου και προχώρησε σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας με στόχο την φωτογράφηση με πολυφασματική ανάλυση του μικρού ειδωλίου.

Το ειδώλιο έχει ύψος 4,6 εκατοστά και συνολικό μήκος σώματος 6,5 εκατοστά. Στη μέση του μετώπου του ταυροειδούς και σε μια κοιλότητα με διάμετρο μόλις 3,4 χιλιοστά παρατηρείται χρυσός δίσκος, που κάνει το ειδώλιο να ξεχωρίζει από άλλα παρόμοια που έχουν βρεθεί στην Κρήτη.
Στη χρυσή αυτή επιφάνεια του ειδωλίου, μεγέθους όσο μία φακή, παρατηρήθηκαν χαραγμένα δυο σύμβολα γραφής Γραμμικής Β' από πιθανόν τέσσερα που υπήρχαν συνολικά.
Ο λόγος που διακρίνονται μόλις τα δύο σύμβολα είναι ότι σε κάποια φάση υπήρξε μια προσπάθεια καθαρισμού της χρυσής επιφάνειας για να γυαλιστεί ο χρυσός δίσκος, προσπάθεια που είχε ως αποτέλεσμα την εξάλειψη των δυο σημείων. Αυτό πιθανό να οφείλεται σε διαδικασίες συντήρησης στις πρώτες ημέρες της Κρητικής αρχαιολογίας.

Η λέξη που πιθανόν έχει γραφτεί είναι "τιμαήεις" (τι-μα-Fη-Fεις) και είναι πιθανόν σχετική με το αφιερωματικό ειδώλιο. Στον Όμηρο υπάρχει ο τύπος τιμήεις και τιμήεσσα δηλώνοντας τον αξιότιμο, τον σεβαστό ή το πολύτιμο "χρυσό δώρο".
Το ερώτημα που προέκυψε για τους ερευνητές είναι με ποια τεχνολογία μπορούσαν τον 14ο αιώνα π.Χ. να αποτυπώσουν σε επιφάνεια μεγέθους όσο μία φακή τέσσερα συλλαβικά σύμβολα της Γραμμικής Β'.

Ο τρόπος γραφής στη μικρή χρυσή επιφάνεια τεσσάρων συλλαβικών συμβόλων δείχνει μεγάλη επιδεξιότητα. Αυτή η πραγματικά μικροσκοπική καταγραφή ακολουθεί την μικρογραφική παράδοση που είναι εμφανής στη σφραγιδογλυφία.
Σημειώνεται ότι παρόμοια τεχνολογία γραφής έχει παρατηρηθεί σε μια ασημένια περόνη από τον θολωτό τάφο 2 στο Φουρνί των Αρχανών, Μινωικής περιόδου, όπου τα ύψη των μικρότερων συλλαβογραμμάτων είναι 2,0 χιλιοστά.

Στην περίπτωση, όμως, του ειδωλίου τα συλλαβογράμματα είναι ακόμη μικρότερα, μόλις 1,4 χιλιοστά. Το πλάτος τους είναι μόλις 0,2 χιλιοστά, ενώ το πάχος χάραξης των γραμμών των συλλαβογραμμάτων είναι περίπου 0,01-0,025 χιλιοστά.

Όπως επισημαίνει στο ΑΜΠΕ ο ερευνητής Αιγαιακών Γραφών, δρ. Μηνάς Τσικριτσής, "με την πολυφασματική ανάλυση φωτογράφησης μπορέσαμε να δούμε και το τρίτο συλλαβόγραμμα με αξία Fe.
Tα προαναφερθέντα στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι ο χαράκτης των συμβόλων σίγουρα χρησιμοποίησε ισχυρό μεγεθυντικό φακό. Το δεύτερο ενδιαφέρον ερώτημα που δημιουργείται είναι τι είδους βελόνα χάραξης, ή σμίλης, χρησιμοποιήθηκε που θα μπορούσε να χαράξει σε πάχος γραμμής 0.01 του χιλιοστού".

"Τα ίχνη ανάπτυξης αυτής της μικροτεχνολογίας, που είναι μοναδική στον τότε κόσμο, όπως και η ύπαρξη του Μινωικού υπολογιστή πρόβλεψης εκλείψεων του Παλαικάστρου, είναι σημαντικά ευρήματα που μας προβληματίζουν και πιθανόν επιβεβαιώνουν την κατάκτηση γνώσεων και πολλαπλών δεξιοτήτων στο Κρητομυκηναϊκό Πολιτισμό", προσθέτει ο κ. Τσικριτσής.
Ενδιαφέρον αποτελεί και το γεγονός ότι η επιγραφή αυτή πρέπει να θεωρηθεί η πρώτη της Γραμμικής Β' που βρέθηκε σε χρυσό αφιέρωμα.

Οι επιγραφές σε χαλκό, ασήμι και χρυσό είναι συνηθισμένες μόνο σε Γραμμική Α'. Παρά τα χιλιάδες κείμενα που έχουν λογιστικό, εμπορικό και διοικητικό χαρακτήρα στη Γραμμική Β', δεν είχαν βρεθεί έως τώρα κείμενα σε αφιερώματα μεταλλικά.

“ΕΙΝΑΙ” ΚΑΙ “ΣΩΜΑ”

Δυο χαμένες πραγματικότητες
«Πίσω απ΄ το εγώ, το νου, τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου, αδελφέ μου, βρίσκεται ένας ισχυρός εντολέας, ένας άγνωστος σοφός, που ονομάζεται Εαυτός. Ζει μέσα στο Σώμα σου, είναι το ίδιο το Σώμα σου…» (Φ. Νίτσε «Τάδε έφη Ζαρατούστρας» κεφ. «Γι΄ αυτούς που περιφρονούν το σώμα»).

     Τα λόγια αυτά απευθύνονται σ΄ αυτούς, που περιφρονούν το “Σώμα” τους, δηλαδή στους περισσότερους συνανθρώπους μας. Για τον φανταστικό Ζαρατούστρα τού Νίτσε, οι άνθρωποι τής εποχής του (όπως και οι σημερινοί) ζούσαν εγκλωβισμένοι μέσα στο “εγώ” τους, κλεισμένοι σ΄ ένα λαβύρινθο. Ο Νίτσε χαρακτηρίστηκε από πολλούς δυσκολονόητος, τρελός, σχιζοφρενής και διχασμένος, όμως δεν ήταν τίποτα απ΄ όλα αυτά, που του προσάπτουν. Αυτό συνέβη επειδή δεν τον καταλαβαίνουν. Στα έργα του ο Νίτσε διακρίνει μία άλλη διάσταση για την ανθρώπινη οντότητα. Αυτή τού αληθινού και σοφού “Είναι” μας, και αυτή του ψεύτικου “εγώ” μας.

Ο συγγραφέας διαχωρίζει το “Σώμα” και το “Είναι”, απ΄ το “εγώ” και το “νου”. Το πρώτο ζευγάρι υφίσταται στην πραγματικότητα, ενώ το δεύτερο είναι φανταστικό. Έτσι κι ο φανταστικός σοφός Ζαρατούστρας, δέχεται μόνο δύο πραγματικότητες για κάθε άνθρωπο: Το “Σώμα” και το “Είναι”. Δίπλα σ΄ αυτά ζουν παρασιτικά, το “εγώ” και ο “νους”. Το “εγώ” και ο “νους” είναι κοινωνικά δημιουργήματα, επομένως κατασκευές, όμως το “Σώμα” και το “Είναι” αποτελούν δημιουργήματα τής φύσης, δηλαδή φυσικές πραγματικότητες.

Π.χ. ονομάζεται κάποιος Κ. Γ., είναι χριστιανός ορθόδοξος, δηλώνει παναθηναϊκός, δεξιός και Νεοέλληνας. Ταυτόχρονα είναι εγωιστής, πολυλογάς, φιλόδοξος, καχύποπτος, οργίλος, επιθετικός κ.ά.. Όλα αυτά τα στοιχεία δεν αποτελούν καμμία πραγματικότητα σε σχέση με την αληθινή φυσική ύπαρξη τού συγκεκριμένου ανθρώπου. Αυτά είναι τα στοιχεία, που απαρτίζουν αποκλειστικά το “εγώ” του και το “νου” του.

«Λες Εγώ και είσαι υπερήφανος γι΄ αυτή τη λέξη. Σπουδαιότερο όμως απ΄ το Εγώ - αν και δεν θα το πιστέψεις - είναι το Σώμα σου και η τεράστια ευφυΐα του, το Σώμα, που δεν λέει ποτέ Εγώ, αλλά ωστόσο εκπληρώνει το Εγώ. Αυτό που αισθάνονται οι αισθήσεις, αυτό που αντιλαμβάνεται το πνεύμα, δεν είναι ποτέ ο τελικός σκοπός όλων των πραγμάτων. Τόσο ματαιόδοξα είναι!
»Αισθήσεις και πνεύμα είναι εργαλεία και παιχνίδια. Πίσω τους βρίσκεται ο Εαυτός. Ο Εαυτός αναζητά με τα μάτια των αισθήσεων και αφουγκράζεται με τ΄ αυτιά τού πνεύματος. Ο Εαυτός πάντοτε αφουγκράζεται και αναζητά. Συγκρίνει, δαμάζει, κατακτά, καταστρέφει, κυβερνά». («Ζαρατούστρας» κεφ. «Γι΄ αυτούς που περιφρονούν το σώμα»).

 Έτσι θα μπορούσαμε να καταλήξουμε ότι το “Σώμα” αποτελεί την εξωτερική πλευρά τού “Είναι” και αντίστοιχα το “Είναι” αποτελεί την εσωτερική πλευρά τού “Σώματος”. Δηλαδή το “Σώμα” και το “Είναι” αποτελούν τις δύο όψεις τής ύπαρξης.

«Ένας και κοινός είναι ο κόσμος για τους ξυπνητούς, όμως οι κοιμισμένοι ζουν ο καθένας στο δικό του κόσμο». (Ηράκλειτος «Αποφθέγματα»).

 Αλλά και ο αφυπνισμένος φυσικός φιλόσοφος Ηράκλειτος μοιραζόταν παρόμοιες εμπειρίες με το Νίτσε. Σίγουρα θα είχε συναντήσει πολλούς ανθρώπους, που ζούσαν στον δικό τους κόσμο. Ο νους κατά την διάρκεια τής ανάπτυξής του, δημιουργεί ένα δικό του κόσμο, έναν ιδιωτικό κόσμο. Ένα κόσμο φανταστικό, που υπάρχει μέσα στο παρελθόν και στο μέλλον. Ο νους κινείται μόνο στο παρελθόν και στο μέλλον. Δεν μπορεί να υφίσταται σε άλλο επίπεδο. Και ενώ το παρελθόν δεν υπάρχει καθόλου, αφού είναι μία ανάμνηση, παρομοίως και το μέλλον δεν υπάρχει, αφού είναι κάτι φανταστικό. Μέσω τού νου μας ζούμε μέσα στα όρια τής φαντασίας και όχι τής πραγματικότητας. Έτσι οι άνθρωποι μαθαίνουν να ζουν μέσα σε κάτι, που δεν υπάρχει, στο δικό τους κόσμο, στο “νου” τους.

«Ξεχνούν οι άνθρωποι στον ξύπνιο τους και δεν προσέχουν αυτό που συμβαίνει γύρω τους, όπως και στον ύπνο τους». (Ηράκλειτος «Αποφθέγματα»).

Απ΄ τα χιλιάδες μηνύματα, που δεχόμαστε καθημερινά οι άνθρωποι στη ζωή μας, ο “νους” μας επιτρέπει μόνο ελάχιστα απ΄ αυτά να περάσουν μέσα μας και να γίνουν αποδεκτά. Αλλά ακόμα κι αυτά τα ελάχιστα ο “νους” τα παρερμηνεύει. Κι αυτό για να μην διαταραχθεί ο ύπνος μας. Γι΄ αυτό και δεν μπορεί κανείς να καταλάβει τον Ηράκλειτο, έτσι έγινε σκοτεινός. Όμως σκοτεινός είναι μόνον ο κόσμος μας. Δηλαδή ο κόσμος, που βλέπουμε γύρω μας, δεν είναι ο πραγματικός κόσμος. Όχι πως είναι ψεύτικος ή πως δεν υπάρχει, αλλά οι συσκοτισμένοι τον βλέπουν πίσω από ένα πέπλο θολούρας και ύπνου, τον ύπνο του “νου”. Τον κοιτάζουμε και τον ερμηνεύουμε μέσα απ΄ το μυαλό μας, με τον δικό μας τρόπο. Σαν να τον κοιτά ένας μεθυσμένος.

Έτσι θα μπορούσαμε να διαπιστώσουμε, ότι το “Είναι” μας αποτελεί μία συσκοτισμένη πραγματικότητα. Γιατί να συμβαίνει όμως αυτό; Επειδή ο “νους” μας έχει γίνει κυρίαρχος και υπερλειτουργεί, σαν να έχει τρελαθεί. Ο “νους” μας έχει ρίξει ένα πέπλο συσκότισης μπροστά από την αντιληπτική μας ιδιότητα με αποτέλεσμα να ζούμε κοιμισμένοι. Αν χρησιμοποιούσαμε το “νου” για τον σκοπό, που μας έχει δοθεί, τότε τα πράγματα θα ήταν απολύτως εντάξει. Όμως, κατά τις τελευταίες χιλιετηρίδες φαίνεται, ότι μέσα στον άνθρωπο έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Ο “νους” μας έχει κυριαρχήσει απόλυτα επί τού “Εαυτού” μας. Αποτέλεσμα η εσωτερική μας τρέλα, που δεν είμαστε σε θέση να την αντιληφθούμε. Κανένας τρελός δεν αντιλαμβάνεται την τρέλα του. Έτσι πολλές παράλογες ιδέες δημιουργήματα τού νου μας, έχουν κηρύξει έναν άτυπο διωγμό κατά τού “Είναι” και τού “Σώματος”… Θρησκείες, παραδόσεις, φιλοσοφίες και άλλες λανθασμένες αντιλήψεις και δεισιδαιμονίες, που έχουν προκύψει αποκλειστικά από το “νου” μας, στρέφονται μετωπικά εναντίον τού “Είναι” και τού “Σώματος”.

Και για να συνειδητοποιήσετε, ότι όλοι μας είμαστε τρελοί, κάντε ένα απλό πείραμα. Καθήστε κάπου ήρεμα χωρίς κανείς και τίποτα να σας ενοχλεί, πάρτε ένα μολύβι κι ένα χαρτί και καταγράψτε για ένα μόνο λεπτό κάθε σκέψη, που περνά απ΄ το μυαλό σας. Χωρίς λογοκρισία ή διάθεση περικοπής καταγράψτε τα πάντα. Μόλις τελειώσετε και δείτε καταγεγραμμένη όλη αυτή την καταιγίδα σκέψεων πάνω στο χαρτί, πραγματικά θα εκπλαγείτε. Απίστευτα πολλές, παράλογες και άσχετες μεταξύ τους σκέψεις. Και όλη αυτή η τρέλα βρίσκεται μέσα μας…

 Αλλά και ο Ινδός φιλόσοφος Όσσο έχει παρόμοια αντίληψη για το “Σώμα” και το “Είναι”, παρόμοια με εκείνες τού Νίτσε και τού Ηράκλειτου. Μας λέει, ότι οι άνθρωποι δεν ζουν μέσα απ΄ τα σώματά τους: «Νοιώθει κανείς αμήχανα, που έχει Σώμα. Γι΄ αυτό οι άνθρωποι φοβούνται να είναι γυμνοί, γιατί γυμνός είσαι περισσότερο Σώμα παρά νους. Τα ρούχα σού δίνουν μία αίσθηση, ότι το Σώμα δεν υπάρχει, μόνο πρόσωπο, κεφάλι, μάτια. Όλος ο μηχανισμός τού νου εντοπίζεται εκεί. Όταν λοιπόν είναι γυμνοί, οι άνθρωποι ξαφνικά αισθάνονται, ότι είναι Σώματα, και αυτό δεν τους αρέσει καθόλου». (Όσσο «Σώμα Νους σε τέλεια αρμονία»).

 Ζούμε μηχανικά χωρίς ποτέ να έχουμε αναρωτηθεί γιατί κρυβόμαστε απ΄ το ίδιο μας το “Σώμα”. Μόνο το κεφάλι και το πρόσωπό μας είναι γυμνά, το μέρος δηλαδή, που βρίσκεται ο εγκέφαλος και ο “νους”. Αυτό απλά δείχνει πόσο νοητικοί είμαστε και καθόλου σωματικοί. Γιατί καλύπτουμε με τόσο φόβο το υπόλοιπο “Σώμα” μας με ενδύματα; Ένας σοβαρός λόγος είναι, ότι πλείστοι των ανθρώπων είναι θρήσκοι. Όλες οι θρησκείες διαχρονικά κρατούν μία στάση απόλυτα εναντίον τού “Σώματος”. Επί πολλούς αιώνες δίδασκαν και εξακολουθούν να διδάσκουν στους ανθρώπους τόσα αρνητικά για τη ζωή και το “Σώμα” πράγματα. Μας έχουν διδάξει, ότι το να βασανίζουμε το “Σώμα” μας με στερήσεις, κακοποιήσεις και απαξίωση, αποτελεί ένα είδος πνευματικής πειθαρχίας. Κατηγορούν το “Σώμα” και λένε, ότι αν το φροντίζεις είναι αμαρτία.

Δεν είναι τυχαίο, που οι ιερείς των θρησκειών έχουν τα χειρότερα “Σώματα” απ΄ όλους τους άλλους ανθρώπους, αγύμναστα, ακάθαρτα, απεριποίητα, παχύσαρκα, ή καχεκτικά. Για τις θρησκείες και τους πιστούς τους, το “Σώμα” είναι ο κύριος εχθρός τους. Σύμφωνα με τα λεγόμενα των ιερέων τους, οι πιστοί δεν θα πρέπει να ζουν μέσ΄ απ΄ το “Σώμα” τους, διότι είναι αμαρτία. Το “Σώμα” γενικά πρέπει να το καλύπτουμε, ειδικά τα σεξουαλικά όργανα είναι μεγάλη ντροπή, γι΄ αυτό πρέπει να τα κρύβουμε και φυσικά το σεξ (η ισχυρότερη φυσική έλξη και ενέργεια τής αναπαραγωγής των όντων) είναι διαβολικό και βρώμικο. Η απελευθέρωση τής ψυχής απ΄ το “Σώμα” είναι το ζητούμενο για τους ιερείς και τους πιστούς τους. Έτσι επικρίνοντας συλλήβδην τον πραγματικό υλικό κόσμο μας και τα “Σώματά” μας, εξυμνούμε κάποιους ανύπαρκτους θεούς, που αποκλειστικά και μόνο δημιούργησε ο ανθρώπινος “νους”.

 Κι ενώ το “Είναι” και το “Σώμα” μόνον αυτά μπορούν να μας δώσουν την ευδαιμονία σ΄ αυτή εδώ τη ζωή εδώ και τώρα, λόγω των θρησκειών και των ψεμάτων τους, οι άνθρωποι έχουν μάθει να αναβάλλουν πάντοτε για μετά τον θάνατο και για την μετά θάνατον ζωή. Αυτές είναι οι ψευδείς υποσχέσεις των θρησκειών. Η ευδαιμονία έρχεται μετά τον θάνατο, το δε “Σώμα” μας αποτελεί μόνο εμπόδιο. «Να σέβεσαι την ψυχή σου, όχι το σώμα…», «το σώμα είναι εμπόδιο και ο τάφος της ψυχής…», «το σώμα είναι ο εχθρός σου και πρέπει να ελευθερωθείς από αυτό…». Πολλές τέτοιες άρρωστες θρησκευτικές απόψεις, οδηγούν τους ανθρώπους στην περιφρόνηση και στην παραίτηση τής ζωής και τού “Σώματος”.

Αντί οι άνθρωποι να χαίρονται, να σέβονται και ν΄ αγαπούν το “Σώμα” τους και τη ζωή τους, αντί να ζουν έντονα τις συγκινήσεις τής ζωής, να γλεντούν, να τραγουδούν, να χορεύουν κι αντί να τους βρίσκει ο θάνατος ευδαίμονες και γεμάτους από ζωή και ικανοποίηση, αυτοί αυτοβασανίζονται, νοιώθουν ενοχές, αμαρτίες, απομονώνονται και αναβάλλουν τα πάντα για μετά θάνατον…

«Το μόνο καθήκον που έχεις είναι να είσαι ευτυχισμένος. Αν δεν είσαι ευτυχισμένος κάθε στιγμή, τότε σε ό,τι κάνεις κάτι δεν πάει καλά» (Όσσο «Σώμα Νους σε τέλεια αρμονία»).

 Για να έρθουμε στο “Σώμα” μας. Το “Σώμα” αποτελεί ένα απ΄ τα μεγαλύτερα μυστήρια σε ολόκληρη την ύπαρξη. Προσπαθεί και κάνει τα πάντα για την επιβίωσή μας και την ζωή, μέρα και νύχτα ασταμάτητα. Είναι το σπίτι μας και βρίσκεται συνεχώς στην υπηρεσία μας, απ΄ την στιγμή τής σύλληψης, μέχρι τη στιγμή τού θανάτου μας. Αν συνειδητοποιήσουμε τις λειτουργίες τού σώματος, πραγματικά θα εκπλαγούμε. Οι επιστήμονες λένε, ότι το “Σώμα” μας αποτελεί ένα σύμπαν σε μικρογραφία. Αποτελείται περίπου από εκατό τρισεκατομμύρια κύτταρα (!) αριθμός ασύλληπτος από το “νου” μας. Κάθε μέρα που περνά, τριάντα δισεκατομμύρια απ΄ αυτά τα κύτταρα πεθαίνουν, για ν΄ αντικατασταθούν από νέα! Το “Σώμα” κάθε επτά χρόνια ανανεώνει τελείως όλα τα κύτταρά του, πεθαίνει και αναγεννιέται! Έτσι κάθε επτά χρόνια ένα νέο “Σώμα” έχει αντικαταστήσει το παλιό, σιωπηλά, χωρίς κανένα απολύτως θόρυβο, χωρίς ο “νους” μας να μπορέσει ν΄ αντιληφθεί το παραμικρό απ΄ όλο αυτό το συνεχόμενο θαύμα…
 Ποιο ασύλληπτο όμως είναι, το ότι κάθε κύτταρο έχει τη δική του αυτόνομη ζωή, νοημοσύνη, συμπεριφορά, ακόμα και αποστολή! Οργανώνονται σε τάξεις, σε στρατούς, κινούνται με απίστευτη αρμονία και συνοχή. Κάθε κύτταρο έχει τη δική του αυτόνομη ενέργεια, λειτουργεί μάλιστα με τέτοια οργάνωση και πειθαρχία, που μας φαίνεται αδιανόητο αν το σκεφτούμε. Σε κάθε κύτταρο βρίσκονται όλα τα μυστικά τής ύλης και σε κάθε “Σώμα” όλα τα μυστικά τού σύμπαντος. Έτσι οι άνθρωποι σχεδόν ποτέ δεν έχουμε συνειδητοποιήσει, ότι το “Σώμα” μας αποτελεί το μεγαλύτερο θαύμα γύρω μας. Τρώμε ψωμί, καρπούς και φρούτα και το “Σώμα” ως ένα μοναδικό αλχημιστικό εργαστήριο, τα μεταλλάσσει σε αίμα, σε μυελό, σε μύες, σε χόνδρους, σε κόκαλα και σε ενέργεια.

«Άκου το Σώμα σου, ακολούθα το Σώμα σου. Ο νους είναι ανόητος, το Σώμα είναι σοφό. Κι αν μπορέσεις και καταδυθείς βαθιά μέσα στο Σώμα, σ΄ αυτά τα βάθη θα βρεις την ψυχή σου. Η ψυχή είναι κρυμμένη στα βάθη του Σώματος» (Όσσο «Σώμα Νους σε τέλεια αρμονία»).

 Η πέψη, η χώνεψη, η αποβολή, η αναπνοή, η ούρηση, και όλες οι απαραίτητες λειτουργίες τού “Σώματος” γίνονται χωρίς το “νου”ʼ. Ευτυχώς, γιατί αυτό θα ήταν πολύ επικίνδυνο. Αν ξεχνούσαμε ν΄ αναπνεύσουμε, θα πεθαίναμε. Όταν κοιμόμαστε ποιος θ΄ ανέπνεε; Κατά την διάρκεια τού ύπνου ο “νους” κοιμάται βαθιά, όμως το “Σώμα” συνεχίζει ν΄ αναπνέει. Ακόμα κι όταν ένας άνθρωπος πέσει σε κώμα και ο εγκέφαλος νεκρωθεί, το “Σώμα” εξακολουθεί ν΄ αναπνέει. Οι χτύποι τής καρδιάς, η ροή τού αίματος και τού πλάσματος, η μεταφορά των ορμονών, των βιταμινών, των ενζύμων, των μετάλλων και τόσες άλλες γνωστές και άγνωστες λειτουργίες, γίνονται με απίστευτη για το “νου” μας σοφία και αρμονία, λειτουργία, που δεν μπορεί ν΄ αντιληφθεί, ούτε καν να συλλάβει.

     Όλα γίνονται με μία απίστευτη σοφία μέσα στο “Σώμα” μας, τέλεια, με ρυθμό, σαν να τα κάνει ένας πάνσοφος υπερ-υπολογιστής και αυτός δεν είναι άλλος από «τον σοφό και ισχυρό εντολέα», που αναφέρει και ο Νίτσε, ο “Εαυτός” μας, ή το “Είναι” μας.


Ο Ντα Βίντσι είναι ο καλλιτέχνης, ο οποίος αποτύπωσε στο έργο του τις δύο πραγματικές ανθρώπινες διαστάσεις, το “Eίναι” και το “Σώμα”.

Η θεραπευτική δράση τού “Σώματος” είναι τεράστια και θαυμαστή. Ένα παράδειγμα είναι η περίπτωση ενός τραυματισμού, ενός σχισίματος τού δέρματος. Ανεξαρτήτως τού τι σκέπτεται ο “νους” μας (αντιτετανικά εμβόλια, οινοπνεύματα, betadin, χειρουργεία) το σοφό μας “Σώμα” θα κινητοποιήσει τους αμυντικούς μηχανισμούς του, για να καθαριστεί η πληγή, να μην μολυνθεί, να σταματήσει την αιμορραγία και να επουλωθεί. Τα ζώα απλά ακολουθώντας την φωνή τού “Είναι” τους, χωρίς την παραπλάνηση τού “νου” τους, το πρώτο πράγμα που θα κάνουν είναι να γλύψουν την πληγή τους. Αυτό επειδή το σάλιο έχει καθαριστικές, αντισηπτικές και αντιπονετικές ιδιότητες. Το “Σώμα” θ΄ αναλάβει στη συνέχεια. Τα λευκά αιμοσφαίρια θα τρέξουν αμέσως στην περιοχή να την προστατεύσουν απ΄ την μόλυνση, αφού η λειτουργία τους είναι η άμυνα και η καταπολέμηση των λοιμώξεων μέσω τής επίθεσης και τής καταστροφής επιβλαβών ξένων ουσιών. Ακολουθεί με θαυμαστό τρόπο η πήξη τού αίματος και το κλείσιμο τής πληγής και η ολοκληρωτική επούλωσή της.

     Το “Είναι” σε συνδυασμό με το “Σώμα”, έχουν επινοήσει όλους τους απαραίτητους μηχανισμούς, που χρειάζονται τα όντα για την επιβίωσή τους, χωρίς την παρέμβαση κανενός ιατρού. Λίγοι άνθρωποι συνειδητοποιούν τις απλές αυτές φυσικές διαδικασίες, αφού ο “νους” τους βοήθησε μέχρι σήμερα να τις ξεχάσουν. Το μόνο που μπορεί να κάνει ο “νους”, όταν το “Σώμα” και ο οργανισμός μας νοσεί και βρίσκεται σε κίνδυνο, είναι να επιδεινώσει την κατάσταση μέσω των φόβων του, τού άγχους του και όλων των άλλων αρνητικών του σκέψεων, που συνήθως τον κατακλύζουν.

     Ακόμα πιο λίγοι θεραπευτές έχουν συνειδητοποιήσει, ότι δεν μπορούν ποτέ οι ίδιοι να θεραπεύσουν το “Σώμα”, αλλά ότι το “Σώμα” αυτοθεραπεύεται μόνο του. Ένας πραγματικός θεραπευτής γνωρίζει, ότι μπορεί να σταθεί μόνο ως βοηθός και συνοδοιπόρος τού “Σώματος” στη θεραπεία του. Όλων των ειδών οι θεραπευτικές μέθοδοι καθώς και τα φάρμακά, προέρχονται αποκλειστικά από νοητικές διεργασίες, έτσι το μόνο που μπορούν να προσφέρουν είναι μία κάποια βοήθεια ή καταστολή, όπως δηλαδή συμβαίνει με τη σύγχρονη «Κλασική Ιατρική» και τις βίαιες «αντί» κατασταλτικές της μεθόδους (αντι-χημικά φάρμακα, χειρουργεία, ακτινοβολίες κ.ά.). Οι μέθοδοι όμως αυτοί στρέφονται εναντίον τής ίδιας τής υγείας μας, του “Σώματός” μας και ουσιαστικά εναντίον τής ίδιας τής ζωής μας. Και φυσικά θα αναρωτηθούμε όλοι μας, γιατί να συμβαίνει αυτό; Επειδή οι «αντί» μέθοδοι τής σύγχρονης Ιατρικής σχολής ακολουθήθηκαν και κυρίως αναπτύχθηκαν, από νόες άρρωστους και θρησκευόμενους, νόες τού Μεσαίωνα.

     Έτσι η βασική και μοναδική θεραπεία για κάθε περίπτωση προέρχεται αποκλειστικά και μόνον απ΄ το “Είναι” μας και το “Σώμα” μας. Λόγω αγνοίας και λόγω λάθος πεποιθήσεων του διαστρεβλωμένου “νου” μας, το μόνο που συνήθως κάνουμε, είναι να γινόμαστε εμπόδιο στη θεραπεία του.

 «Το Σώμα σου έχει περισσότερη σοφία ακόμα κι απ΄ την καλύτερη λογική σου. Και κανείς δεν ξέρει για ποιο σκοπό το Σώμα σου, απαιτεί ακριβώς την καλύτερη σοφία σου. Γιατί ο Εαυτός σου γελά με το Εγώ σου και με τα εγωιστικά άλματά του, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα ξεστράτισμα απ΄ τον σκοπό σου». (Φ. Νίτσε «Ζαρατούστρας» κεφ. «Γι΄ αυτούς που περιφρονούν το σώμα»).


Oι αρχαίοι έλληνες υπήρξαν απ΄ τους λίγους λαούς και πολιτισμούς, που εξύμνησαν τόσο πολύ το γυμνό και καλλίγραμμο σώμα. Η γύμνια και τα σεξουαλικά όργανα των αρχαίων ελληνικών αγαλμάτων προσέλκυσαν την μήνη των φανατικών χριστιανών και τού αμόρφωτου πλήθους. Οι μοναχοί και οι ιερείς έσπαγαν με σφυριά τα σεξουαλικά όργανα των αγαλμάτων, αλλά και ολόκληρα τα γυμνά αγάλματα, διότι προκαλούσαν την ασέβεια και την ύβρη κατά τού θεού τους. Αλλά και με τον ίδιο τρόπο φέρονται διαχρονικά και οι χριστιανοί στα δικά τους σώματα.

 Η επιστήμη δεν έχει ακόμα μπορέσει να ανακαλύψει όλες τις λειτουργίες τού “Σώματος” και πιθανότατα δεν θα το καταφέρει ποτέ. Οι επιστήμονες συνεχώς ανακαλύπτουν, ότι είμαστε πολύ λιγότερο σοφοί, απ΄ ότι το “Σώμα” μας. Αν θα θέλαμε να αναπαραγάγουμε τις λειτουργίες τού “Σώματος”, θα χρειαζόμασταν ένα εργαστήριο πολλών τετραγωνικών χιλιομέτρων εξοπλισμένο με πολύπλοκους μηχανισμούς και υπολογιστές, αν και είναι σίγουρο, πως δεν θα τα καταφέρναμε. Ένα μικρό δείγμα λέει, ότι για να ζούμε κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, γίνονται στο σώμα μας 1,5 εκ. γνωστές και άγνωστες λειτουργίες, τέλεια συντονισμένες και εναρμονισμένες μεταξύ τους! Αν μπορέσουμε και συλλάβουμε το μέγεθος αυτό, θα συγκλονιστούμε… Έτσι η ζωή μας και μόνο, αποτελεί το μεγαλύτερο και πραγματικό θαύμα, που συμβαίνει καθημερινά δίπλα μας και μέσα μας.

 Όμως, οι άνθρωποι έχουν μάθει να επικρίνουν το “Σώμα” τους. Έτσι όλοι εκείνοι που το επικρίνουν κάνουν κάτι πολύ άσχημο, διότι ξεχνούν, ότι ζουν και υπάρχουν μέσω τού “Σώματος”. Τις τελευταίες χιλιετίες στην ανθρωπότητα έχει μπει μία πολύ επικίνδυνη διαχωριστική ιδέα, ότι υπάρχουν δύο πράγματα, που είναι αντίθετα και διαχωρισμένα μεταξύ τους, η ψυχή και το “Σώμα”. Επομένως ο καθένας από εμάς πρέπει να διαλέξει ή την ψυχή ή το “Σώμα”. Μάλιστα το “Σώμα” εκπροσωπεί το κακό και η ψυχή το καλό. Πρόκειται για τη γνωστή θρησκευτική ιδέα διαχωρισμού τής ύλης απ΄ το πνεύμα. Γι΄ αυτές τις επικίνδυνες και σχιζοφρενικές απόψεις, εκείνοι που περιφρονούν το “Σώμα”, πρεσβεύουν, ότι ο κόσμος μας αποτελείται από δύο διαφορετικά και διαμετρικά αντίθετα πράγματα, την ύλη και το πνεύμα. Όμως, σύμφωνα με τις πρόσφατες επιστημονικές απόψεις τής Κβαντικής Φυσικής, γνωρίζουμε, ότι κάθε οντότητα ζει ενιαία και αδιαχώριστη και μάλιστα είναι ενωμένη με το σύμπαν και το άπειρο. Έτσι η ύπαρξη αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο, ύλης και ενέργειας, αφού η ύλη είναι μορφή ενέργειας.
 Οι άνθρωποι είμαστε ζώσες βιοενεργειακές οντότητες και όχι μόνο κρέατα, κόκαλα, νερό, χόνδροι, ιστοί και τρίχες, δηλαδή “Σώμα”, που κινείται μηχανικά, όπως ισχυρίζεται η συμβατική χημική Ιατρική. Οι φωτογραφίες Κίρλιαν αποτυπώνουν με χρώματα την αύρα τής ανθρώπινης βιοενέργειας, δηλαδή το “Είναι”, αποδεικνύοντας, ότι υφίσταται, όπως δηλαδή ισχυρίζονται οι σοφοί, αλλά και η νέα Κβαντική Φυσική.

 Το “Σώμα” είναι ένας πάνσοφος ζων οργανισμός, που δεν μας κάνει ποτέ κανένα κακό. Το “Σώμα” πρέπει να το διατηρούμε σε καλή κατάσταση, να το φροντίζουμε, να το σεβόμαστε και να το αγαπάμε. Οι άνθρωποι χρειαζόμαστε ένα υγιές “Σώμα” για να μπορούμε να ζούμε κατά-φύση, δηλαδή φυσιολογικά. Τα βασικά απαραίτητα, που θέλει το “Σώμα” μας για να είναι υγιές είναι: Ο καθαρός αέρας, το καθαρό νερό, η φυσική διατροφή, η χαλάρωση, ο διαλογισμός, ο καλός ύπνος, η ήπια γυμναστική, η σωστή έκθεσή του στον αέρα, στο υγρό στοιχείο και στον ήλιο. Αντ΄ αυτών οι άνθρωποι δεν αναπνέουν σωστά (εισπνέουν μολυσμένο αέρα στις πόλεις), τρώνε επικίνδυνες και ακατάλληλες τροφές (γεμάτες χημικά κοκτέϊλ, μεταλλαγμένες) και με λάθος τρόπο, δεν εκτίθενται στα φυσικά στοιχεία, επειδή τα φοβούνται (όπως τον ήλιο - είναι δήθεν επικίνδυνος), γυμνάζονται λίγο ή καθόλου, κάνουν καταχρήσεις, όπως κατανάλωση αλκοόλ, ναρκωτικών ουσιών, καπνίσματος, κοιμούνται λίγο και σε λάθος ώρες, καταστέλλουν τις φυσικές εκτονώσεις τού οργανισμού τους (αρρώστιες) με χημικά φάρμακα, εγχειρήσεις, εμβόλια κ.ά..

Μια καταιγίδα χημικών, μικροβίων και ακτινοβολιών, επιτίθενται καθημερινά κατά των “Σωμάτων” μας. Έτσι μέσα απ΄ αυτή την ασέβεια και την ύβρη κατά τού “Σώματός” μας και τού “Είναι” μας, δημιουργούμε τις συνθήκες για την ελάττωση ή και την εξαφάνιση τού ανθρώπινου είδους στο εγγύς μέλλον. 

Εκτός όλων αυτών, οι άνθρωποι γύρω μας ζουν συσκοτισμένοι από άρρωστες δοξασίες, με αποτέλεσμα να κάνουν τεράστια λάθη στις επιλογές τους. Κατευθυνόμενοι απ΄ τα πάθη τού “εγώ” τους και τον υπερφίαλο “νου” τους, ουσιαστικά αυτοκαταστρέφονται, είτε αργά και σταθερά, είτε γρήγορα. Είδαμε, ότι το “εγώ” αποτελεί μία ψευδή και παραπλανητική κατάσταση σε αντιδιαστολή με την πραγματικότητα τού “Είναι” μας. Λύπη, οργή, μίσος, ανησυχία, άγχος, καχυποψία, ζήλεια, φθόνος, είναι μερικά απ΄ τ΄ αβυσσαλέα πάθη τού “εγώ”. Όλα αυτά συνοψίζονται σε μία αιώνια αρρώστεια: Εγώ και εγωισμός. Και αιτία όλων αυτών των δεινών είναι σίγουρα η άγνοια. Άγνοια για την υπόσταση και την ύπαρξή μας.

«Δεν έχεις επαφή με πολλά πράγματα στο Σώμα σου, απλώς κουβαλάς το Σώμα σου. Επαφή σημαίνει βαθιά ευαισθησία. Μπορεί να μην νοιώθεις καν το Σώμα σου… Και το Σώμα σου λέει διαρκώς πολλά πράγματα που ποτέ δεν ακούς, επειδή δεν μπορείς… Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι σχεδόν η πλειονότητα, που δεν έχουν καμμία αίσθηση τού Σώματός τους. Έχουν ξεχάσει εντελώς, ότι βρίσκονται στο Σώμα. Ζουν και υπάρχουν σαν φαντάσματα» (Όσσο «Σώμα Νους σε τέλεια αρμονία»).

 Αντ΄ αυτών των άρρωστων παθών η πραγματική ανθρώπινη ύπαρξη, δηλαδή το “Σώμα” και το “Είναι” για να ζουν σε υγεία και αρμονία, χρειάζονται τα θετικά αισθήματα τής χαράς, της συμπόνοιας, τού έρωτα, τού γέλιου, τής αγάπης, τής φιλίας και άλλων παρόμοιων θετικών συναισθημάτων. Έτσι τα πάθη τού “εγώ” δημιουργούν ψυχολογικές επιβαρύνσεις, που πλήττουν αρχικά το “Είναι” μας σ΄ ένα ενεργειακό επίπεδο. Αποτέλεσμα οι ψυχολογικές παθήσεις. Και επειδή το “Είναι” αποτελεί την εσωτερική πλευρά τού “Σώματος”, οι παθήσεις που προκαλούμε οι ίδιοι στους εαυτούς μας, συνήθως σωματοποιούνται και εκτονώνονται ως ψυχοσωματικές ασθένειες.


Το γυμνό γυναικείο σώμα στηλιτεύτηκε και κατηγορήθηκε αγρίως και διαχρονικά από τις θρησκείες τού άρρωστου κόσμου μας.

 Οι δυτικοί άνθρωποι νομίζουμε, ότι όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας πρέπει να περνάνε και να φιλτράρονται πάντοτε μέσα απ΄ το “νου” μας. Έτσι έχουμε μάθει να λειτουργούμε αποκλειστικά και μόνο μέσω του “νου” μας. Θεωρούμε, ότι το κέντρο τής ύπαρξής μας είναι ο “νους” μας, όπου έδρα του αποτελεί ο εγκέφαλος. Και δεν έχουμε ποτέ αναρωτηθεί πώς είναι δυνατόν το κέντρο τής ύπαρξης να βρίσκεται τόσο ψηλά στο “Σώμα” μας, δηλαδή στο κεφάλι μας! Επομένως δεν μπορεί να είναι κέντρο.

 «Η κοινωνία έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Θρησκεία, εκπαίδευση, κουλτούρα, πολιτιστικοί φορείς, γονείς, δάσκαλοι, έχουν κάνει σπουδαία δουλειά. Έχουν δημιουργήσει δυστυχισμένα πλάσματα από εκστατικούς δημιουργούς. Κάθε παιδί γεννιέται εκστατικό. Κάθε παιδί γεννιέται θεός. Και κάθε άνθρωπος πεθαίνει τρελός» (Όσσο «Σώμα Νους σε τέλεια αρμονία»).

Ο “νους” μας λειτουργεί μόνον ως αντανάκλαση ή αντικατοπτρισμός μιας εμπειρίας. Δηλαδή, όπως το φεγγάρι καθρεπτίζεται στην επιφάνεια μίας λίμνης χωρίς να είναι το ίδιο το φεγγάρι, έτσι και ο “νους” καθρεπτίζει διάφορες εμπειρίες, που συμβαίνουν γύρω του. Όμως στην πραγματικότητα, ποτέ το φεγγάρι δεν θα βρεθεί μέσα στη λίμνη και οι εμπειρίες μέσα στο “νου” μας.

 Με κανένα τρόπο δεν μπορεί το “Είναι” μας να γίνει προσεγγίσιμο σε εμάς μόνον μέσω τού “νου” μας, αφού ο “νους” μας συνεχώς λανθάνει. Και λανθάνει συστηματικά, επειδή είναι παράγωγο τού “εγώ” μας. Αυτό που χρειαζόμαστε για να βρούμε «το γνώθι σ΄ αυτόν» δηλαδή τον πραγματικό εαυτό μας, είναι η εμπειρία. Π.χ. όσο κι αν “εγώ” εξηγώ μέσω τού λόγου και τού “νου” μου, σε κάποιον άνθρωπο την γεύση τού μάνγκο, αυτός δεν θα μπορέσει ποτέ να το αισθανθεί, αν δεν το δοκιμάσει. Χρειάζεται την εμπειρία τής δοκιμής του.

Για να μπορέσουμε να ανακαλύψουμε το “Είναι” μας θα πρέπει να επιστρέψουμε στο “Σώμα” μας. Το “Σώμα” είναι δικό μας, πραγματικό, λειτουργεί σοφά κι αποτελεί τη μοναδική αλήθεια. Δεν είναι ένα κομμάτι κρέας όπως ισχυρίζονται πολλοί. Επειδή διακατέχεται από σοφία, είναι και η μοναδική οδός, για να βρει κάποιος το “Είναι” του. Απαρνιώντας το και προσπαθώντας μόνο με το “νου”, δεν μπορούμε ποτέ να φτάσουμε στο “Είναι” μας. Το “Είναι” μας δεν σκέπτεται, απλά υπάρχει, μένει να το ανακαλύψουμε.

«Θα ΄θελα να πω δυο λόγια γι΄ αυτούς που περιφρονούν το Σώμα. Είναι η λανθασμένη εκτίμησή τους, που προκαλεί αυτή την περιφρόνηση… Γι΄ αυτό ο Εαυτός σας θέλει να καταστραφείτε εσείς, που περιφρονείτε το Σώμα σας. Ο Εαυτός σας θέλει να καταστραφείτε, γι΄ αυτό κι εσείς γίνατε περιφρονητές τού Σώματος. Και γι΄ αυτό θυμώνετε με τη ζωή και με τη γη, ψάχνοντας για ευτυχία στα ουράνια». («Ζαρατούστρας» κεφ. «Γι΄ αυτούς που περιφρονούν το σώμα»).


Η υπερβολή ή η έλλειψη τού σώματος αποτελούν προϊόντα τού συσκοτισμένου νου των ανθρώπων.

Ζούμε σε μία εποχή νοητικής τρέλας, όπου οι φανταστικοί σωτήρες, οι μεσσίες και οι θεοί φτιαγμένοι απ΄ τους άρρωστους “νόες” των προγόνων μας, κυριαρχούν επί της ζωής μας. Ο άνθρωπος δεσμώτης και υποχείριο τού άρρωστου “νου” του και τού υπερτροφικού “εγώ” του, αυτοβασανίζεται και υποφέρει και νοσεί ζώντας πολύ μακρυά απ΄ το “Είναι” και το “Σώμα” του. Ευχή για τη νέα χιλιετία που ανατέλλει είναι ο άνθρωπος να ξαναγυρίσει μέσα στο “Σώμα” του και ν΄ ανακαλύψει το “Είναι” του και την πραγματική υπόστασή του.

Ο Μάντης Φινέας και η καταδίκη του σε γηρατειά και πείνα.

Ο Φινέας αναφέρεται στις πηγές ως γιος είτε του Αγήνορα, βασιλιά της Φοινίκης καταγόμενου από τον Φοίνικα, είτε του ίδιου του Φοίνικα, γενάρχη των Φοινίκων, είτε του Ποσειδώνα, θεού της θάλασσας και τηςΚασσιόπης.
Αρχικά ο ήρωας αναφέρεται ως βασιλιάς της Αρκαδίας αργότερα, όμως, περνά στον αργοναυτικό κύκλοκαι μετατίθεται στην ανατολή. Σύμφωνα με τον Απολλώνιο το Ρόδιο, ο Φινέας ήταν γιος του Αγήνορα και κατοικούσε στις ακτές της Βιθυνίας.
Πολλά έργα πραγματεύτηκαν το θέμα του μύθου του Φινέα, δημιουργώντας βέβαια πολλές και διάφορες παραλλαγές. Η πιο διαδεδομένη από αυτές θέλει τη Σαλμυδησσό, στην ευρωπαϊκή θρακική ακτή του Πόντου...
Παντρεύτηκε αρχικά την κόρη του Βορέου και της Ωρειθυίας, Κλεοπάτρα. Από τον πρώτο αυτό γάμο του Θράκα βασιλιά γεννήθηκαν δύο γιοι, οι οποίοι στις πηγές είτε μένουν ανώνυμοι είτε παίρνουν διάφορα ονόματα όπως Πλήξιππος και Πανδίονας, Παρθένιος και Κάραμβις ή Τήρυμβας και Άσπονδος.
Αργότερα παντρεύτηκε την Ιδαία, κόρη του Δαρδάνου και αδελφή του Κάδμου, σπανιότερα ονομάζεται και Ερυτία ή Ειδοθέα. Ο Φινέας, όμως, απέκτησε ακόμα δύο γιους, τον Θυνό και τον Μαριανδυνό, από τη δεύτερη σύζυγό του. Από τους δύο αυτούς γάμους είχε πολλούς γιους, τους Φινείδες, οι οποίοι έδωσαν τα ονόματά τους σε σειρά πόλεων και λαών στη δυτική ακτή της Μικράς Ασίας
Ο Φινέας, σύμφωνα με τον Σοφοκλή, βρισκόταν υπό την κυριαρχία της δεύτερης γυναίκας του, η οποία μισούσε τους γιους του άντρα της από τον πρώτο γάμο του με την Κλεοπάτρα. Έτσι, η μητριά ή ο ίδιος οΦινέας τύφλωσε τους δύο νέους και τους έκλεισε φυλακή. Αυτό προκάλεσε την οργή του Δία που έθεσε το δίλημμα στον εγκληματικό πατέρα ή να πεθάνει αμέσως ή να ζήσει μια ζωή χωρίς το φως του Ήλιου. ΟΦινέας διάλεξε το δεύτερο, γεγονός που εξόργισε τον Ήλιο ο οποίος του στέλνει τις Άρπυιες να τον βασανίζουν.
Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή του μύθου η τύφλωση του Φινέα προήλθε από τον Βορέα.
Η επικρατέστερη παραλλαγή του μύθου, όμως, αναφέρει ότι ο Φινέας, που νέος είχε πάρει από τονΑπόλλωνα το δώρο της μαντικής, έδινε εύκολους χρησμούς στους ανθρώπους αποκαλύπτοντας τις ιερές σκέψεις των θεών. Οργισμένος από τη συμπεριφορά του αυτή ο Δίας, του επέβαλε δύο τιμωρίες.
Για αυτό όχι μόνο τυφλώθηκε, αλλά καταδικάστηκε, επίσης, σε μακρόχρονα γηρατειά και πείνα. Στέρησε από τα μάτια του το γλυκό φως της ημέρας και πρόσταξε να μη χορταίνει ποτέ φαγητό.

 Του έστειλε τις Άρπυιες οι οποίες χιμούσαν ξαφνικά από τα ουράνια ύψη και του άρπαζαν από το στόμα και τα χέρια τις τροφές. Μερικές φορές για να παρατείνουν το μαρτύριό του και την άθλια ζωή του, του άφηναν λιγοστά αποφάγια. Άφηναν όμως απάνω τους μια τέτοια δυσοσμία, που κανένας δεν θα είχε το κουράγιο όχι να τα φάει μα ούτε καν να υποφέρει από μακριά την μπόχα τους.
Τα φτερωτά αυτά τέρατα που συμμετείχαν πάντα σε καταστροφές, έκλεβαν ή μόλυναν το φαγητό τουΦινέα.
Έτσι ο παλιός βασιλιάς της Θράκης ζούσε πια μόνος και εξαθλιωμένος, μέχρι να βρει τη σωτηρία που σαν μάντης ήξερε ότι δε θα αργήσει.
Στο μεταξύ οι γύρω κάτοικοι τον επισκέπτονταν, για να πάρουν τις προφητείες του και τον πλήρωναν με πλούσια τροφή που, όμως, δεν μπορούσε να γευτεί ο Φινέας.
Ο Φινέας ωστόσο δεν απελπιζόταν, γιατί ήξερε πως μιαν ημέρα θα έρχονταν οι Αργοναύτες και θα τον έσωζαν από το μαρτύριό του. Μόλις λοιπόν φάνηκαν οι Αργοναύτες και τον πλησίασαν, τους υπόσχεται να τους δώσει καλές συμβουλές για το ταξίδι τους, αρκεί να τον σώσουν από τις Άρπυιες. Το καθήκον αυτό το ανέλαβαν από τους Αργοναύτες οι Βορεάδες, οι δίδυμοι φτερωτοί γιοι του Βορέα και της Ωρείθυιας. Ονομάζονταν Ζήτης και Κάλαϊς και τα ονόματά τους αντιπροσωπεύουν αντίστοιχα τον ήπιο και τον δυνατό άνεμο. Ορκίζεται δε στους Βορεάδες, πως δεν θα διατρέξουν κανένα κίνδυνο, αν τις σκοτώσουν.
Οι Βορεάδες, λοιπόν, αδέρφια μάλιστα της Κλεοπάτρας, της πρώτης γυναίκας του Φινέα, τοποθέτησαν ως δόλωμα φαγητό σε τραπέζι μπροστά στον Φινέα και περίμεναν τις Άρπυιες με έτοιμα τα σπαθιά τους. Μόλις αυτές εμφανίστηκαν απειλητικές, ο Ζήτης και Κάλαϊς άρχισαν να τις κυνηγούν πέρα από βουνά και θάλασσες. Η καταδίωξη κράτησε πολύ και, όταν οι Βορεάδες ήταν έτοιμοι να σκοτώσουν τα θύματά τους, εμφανίστηκε η Ίριδα, η αδερφή τους ή κατά άλλους ο Ερμής, απεσταλμένος των θεών, με σκοπό να τους εμποδίσει.


Οι Άρπυιες τότε υποσχέθηκαν να αφήσουν ήσυχο τον πολύπαθο μάντη και οι γιοι του Βορέα επέστρεψαν στους συντρόφους τους. Τελικά ένας μύθος λέει ότι οι Άρπυιες κατέφυγαν στο νησί της Κρήτης. Σύμφωνα με άλλο μύθο η μία έπεσε σε ένα ποτάμι της Πελοποννήσου, τον Τίγρη, που μετονομάστηκε Άρπυς και η άλλη έφτασε στα νησιά Εχινάδες, που από τότε μετονομάστηκαν σε Πλωτές.
Ο Φινέας ευγνώμων για τη σωτηρία του προφήτεψε στους Αργοναύτες τι πρέπει να κάνουν για να περάσει ακίνδυνα η Αργώ, το καράβι τους, τις Συμπληγάδες Πέτρες και να συνεχίσουν ομαλά το ταξίδι τους.
Λέγεται μάλιστα, πως ο Ασκληπιός, ο θεός της ιατρικής, που ακολουθούσε τους Αργοναύτες, ξανάδωσε στον Θράκα βασιλιά την όρασή του.

Η πρώτη σύγκρουση μεταξύ Ελληνισμού και Σιωνισμού



Η σύγκρουση ανάμεσα στον Ελληνισμό και στον Εβραϊσμό, εστιάζεται προς τα τέλη του 17ου αιώνα π.Χ. μία περίοδο κατά την οποία συντελείται μία πολιτιστική ανάπτυξη των Φιλισταίων στις ακτές της Παλαιστίνης.

Οι Φιλισταίοι ως γνωστόν είναι ελληνικό φύλο που έλκει την καταγωγή από τους Αχαιούς, προέρχεται δε από την Κρήτη. Οι Φιλισταίοι λοιπόν, φορείς μίας υψηλής πολιτιστικής παραδόσεως που όμοιά της δεν είχαν ποτέ γνωρίσει οι νομάδες σημίτες, επεκτείνονται σε ολόκληρη την περιοχή της Παλαιστίνης.
Τότε ακριβώς επιχειρείται λυσσωδώς η εκδίωξή τους από τους Χανανίτες και τους ευρισκόμενους σε πρωτόγονη κατάσταση περιφερόμενους ιουδαίους. Μέχρι να επέλθει η επιβολή των Φιλισταίων, προηγήθηκε ένας αγώνας αδυσώπητος, σηματοδοτώντας την αρχή της συγκρούσεως, ανάμεσα στον Ελληνισμό και στον εβραϊσμό.

Στο σημείο αυτό αξίζει να επισημανθεί, ότι τους Φιλισταίους οι Αιγύπτιοι τους αποκαλούσαν «Παλαισάτι», δηλαδή πρόσφυγες, ονομασία από την οποία προήλθε αργότερα η λέξη «Παλαιστίνιος». Ανιχνεύοντας τις πηγές του παρελθόντος, προκύπτει ότι η χώρα της Παλαιστίνης, ουσιαστικά γη Ελληνική, έλαβε την ονομασία της από τον Ηρόδοτο. Το δε νότιο τμήμα της Παλαιστίνης, της γης δηλαδή των «Παλαισάτι» - Φιλισταίων, ονομαζόταν από τους εβραίους «νεγέβ των Χερεθί», φράση η οποία σημαίνει «νότος των κρητών» ακριβώς λόγω της κυρίαρχης παρουσίας των Φιλισταίων στην περιοχή.

Οι εβραίοι, ουδέποτε συμβιβάστηκαν με την Ελληνική παρουσία στην Παλαιστίνη.
Αντιπροσωπευτικό δε των αισθημάτων που έτρεφαν και που εξακολουθούν να τρέφουν για τους Ελληνες, είναι το ακόλουθο απόσπασμα, προερχόμενο από τον «προφήτη» Σοφωνία (6ος αιώνας π.Χ.), έναν από τους απειράριθμους συγγραφείς περικοπών της Παλαιάς Διαθήκης: «Αλίμονον εις τους κατοικούντας εις τα παράλια της θαλάσσης, εις το έθνος των Κρητών. Ιδού ο λόγος του κυρίου εναντίον σας:

Θα σε ταπεινώσω, χώρα των Φιλισταίων, θα σε ερημώσω, ώστε ουδείς κάτοικος να υπάρχη. Και θα γίνει λιβάδιον, βοσκότοπος δια τους ποιμένας και μάνδρα δια τα πρόβατα. Αύτη θα μοιρασθή δια κλήρου εις το υπόλοιπον του Οίκου του Ιούδα...»Εξ άλλου η επινόηση και διαιώνιση του μύθου της κατατροπώσεως του Φιλισταίου Γολιάθ από τον ισχνό εβραίο Δαυίδ αποτελεί έναν μύθο που συνιστά κωδικοποίηση μιας οδυνηρής πραγματικότητας, η οποία αλληγορεί την προσπάθεια που κατέβαλλε δια δόλου ο σιωνισμός, προκειμένου να επιτύχει την εξόντωση του πανίσχυρου μυικά, αλλά άδολου Γολιάθ (Ελληνισμού), με σκοπό την τελική εξόντωσή του. Υποδηλώνει την σύγκρουση της δολιότητας με τη δύναμη και την επικράτηση της πρώτης.

Επανερχόμενοι στο κυρίως θέμα, πρέπει να τονίσουμε ότι την Ελληνικότητα των Φιλισταίων δεν διανοούνται να την αμφισβητήσουν ούτε τα ίδια τα φερέφωνα του εβραϊσμού. Χαρακτηριστική επ’ αυτού είναι η περίπτωση του πρέσβη Γ. Τσορμπατζή, γνωστού φιλοσιωνιστή, ο οποίος σε βιβλίο που εξέδωσε το 1905 υπό τον τίτλο «Ηώς της Εβραϊκής Παλιγγενεσίας», αναφορικά με την καταγωγή των Φιλισταίων, παραθέτει τα ακόλουθα αποκαλυπτικά στοιχεία: «Οι Φιλισταίοι ήταν Ελληνες, Κρήτες ιδία, αποικήσαντες εις Παλαιστίνην κατά το 1500 ή 1800 π.Χ., ήτοι επί της εποχής του Μυκηναϊκού Πολιτισμού. Παρά την Βηθλεέμ ευρέθη μία των κυριοτέρων πόλεων, η Μητρόπολις ίσως των Φιλισταίων, εκτισμένη επί ερειπίων ετέρας πόλεως των αρχαίων ιθαγενών Χαναναίων, ηττηθέντων προφανώς υπ’ εκείνων.
Τα εν τοις τάφοις των Φιλισταίων ευρεθέντα χαλκά ή αργυρά κοσμήματα και πήλινα αγγεία, προδίδουν αριδήλως την Μυκηναϊκήν τέχνην των, αντιθέτως προς τα εν τοις συγχρόνοις τάφοις ευρήματα, πάντα ευτελούς και πρωτογόνου σχεδόν νεολιθικής εποχής, ενώ και τα οστά των τάφων των Φιλισταίων, καταδεικνύουν ομοίως την ανθρωπολογικήν διαφοράς της φυλής.

Ετέρα έκπληξις την οποίαν επεφύλαττεν εις την Ελληνικήν Ιστορίαν η αρχαιολογική σκαπάνη, είναι ότι δεν παρελάβομεν ημείς την γραφήν των Φοινίκων, αλλ’ οι Φοίνικες παρά των Φιλισταίων υπό τον αρχαιότατον ιερογλυφικόν τύπον, 22 γράμματα του οποίου απετέλεσεν την βάσιν του βραδύτερον μεταδοθέντος εκ Φοινίκης αλφαβήτου...»


Ένα τμήμα του χώρου των ανασκαφών της αρχαίας πόλης των Φιλισταίων Ακκαρών στο σημερινό Τελ Μικνέ του Ισραήλ.

Κατά πολύ αργότερα, οι έχοντες σημιτική καταγωγή Φοίνικες, θα πολεμήσουν λυσαλλέα τον Ελληνισμό σε όλες τις περιοχές του, με σκοπό να καταστούν ισχυρή ναυτική δύναμη. Οι Φοίνικες θα συνεργασθούν στενά με τους Πέρσες εναντίον των Ελλήνων και το 498 π.Χ., έτος κατά το οποίο οργανώθηκε από τον Αρισταγόρα και τον Ιστιαίο η Ιωνική Επανάσταση κατά των Περσών, οι Ιωνες θα κατατροπώσουν τον φοινικικό στόλο πλησίον της Σαλαμίνας της Κύπρου.

 Θα επακολουθήσει μία δυσμενής έκβαση των θαλασσίων επιχειρήσεων τις οποίες διεξήγαν οι Έλληνες, η οποία θα ολοκληρωθεί με τη διάλυση του στόλου των Ιώνων από τους Φοίνικες, ύστερα από ναυμαχία που δόθηκε κοντά στη νήσο Λόδη το 596 π.Χ. Αιτία της ήττας ήταν η οργανωτική αδυναμία του Ιωνικού στόλου, ήττα η οποία θα ανοίξει το δρόμο στους Πέρσες για την κατάληψη της Μιλήτου και την εξόντωση των κατοίκων της.

Μία άγνωστη πτυχή στους ελληνοπερσικούς πολέμους αποτελεί το γεγονός ότι στην εκστρατεία του Ξέρξη κατά της Ελλάδας, σημαντικότατο παρασκηνιακό ρόλο διαδραμάτισε η σύζυγος του Πέρση βασιλιά, η εβραία Εσθήρ.

Η Εσθήρ προκειμένου να επηρεάσει αποφασιστικά τη γνώμη του Ξέρξη, αναφορικά με το ζήτημα της εκστρατείας, εξόντωσε το φιλέλληνα σύμβουλό του Αμμάν και σε πλήρη σύμπνοια με τον επίσης εβραϊκής καταγωγής πρωθυπουργό Μαρδοχαίο, έστρεψαν τον Πέρση αυτοκράτορα κατά των Ελληνικών πόλεων. Οταν ο Ξέρξης θα εκστρατεύσει κατά της Ελλάδος, το 480 π.Χ. ο φοινικικός στόλος με το βασιλιά της Σιδώνας Τετρανέστο, της Τύρου Μάπεν και της Αράδου Μερβαάλ, θα μεταφέρει το μηδικό ασκέρι στα ελληνικά εδάφη.

Οι φοίνικες όμως δεν περιορίσθηκαν σε αυτές τους τις ανθελληνικές ενέργειες, αλλά επετέθηκαν και στην Μεγάλη Ελλάδα κατά των Ελλήνων, σε σύμπραξη με τους αποίκους τους Καρχηδονίους.Ωστόσο τα μισελληνικά τους σχέδια δεν ευοδώθηκαν. Την ημέρα κατά την οποία ο περσικός στόλος που είχε φοινικική ηγεσία καταστράφηκε στην ένδοξη ναυμαχία της Σαλαμίνας, το 480 π.χ., ο τύραννος των Συρακουσών Γύλων, νικούσε τα στρατεύματα των Φοινίκων στην μάχη που διεξήχθη κοντά στην Ιμέρα, κατά την οποία μάλιστα σκοτώθηκε και ο αρχηγός των Φοινίκων Αμίλκας.

Δεν θα πρέπει, οπωσδήποτε, να διαφύγει της προσοχής μας το γεγονός ότι ο προδότης στη μάχη των Θερμοπυλών, ο μηδίσας Εφιάλτης, ήταν γεφυραίος...Ομως οι εβραϊκές ραδιουργίες δεν σταματούν στο σημείο αυτό.

 Ο «περιούσιος λαός» εμπνεόμενος από τον ιουδαίο ιστορικό Φλ. Ιώσηππο, ο οποίος στα έργα του «Λόγοι κατ’ Απίωνος» και «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία» επιχειρεί να υποβαθμίσει την ζωτική συμβολή των Ελλήνων στη γένεση του Πολιτισμού, επιδίδεται στην διαστροφή της αλήθειας.
Πληθώρα ιστορικών στοιχείων αποδεικνύουν ότι ανάμεσα στο 1000 και στο 500 π.Χ. κλιμακώνεται εντονότατα η αντίθεση ανάμεσα στους Ελληνες και στους Φοίνικες εμπόρους. Η κυριαρχία στη Μεσόγειο, αποτελεί ζωτικό στόχο αμφοτέρων των πλευρών, η επίτευξη του οποίου συνεπάγεται τον έλεγχο της οικονομικής ζώνης της ευρύτερης περιοχής.

Κάτω από αυτή την εξήγηση παρέχεται μία επαρκής απάντηση στο ερώτημα, γιατί οι φοίνικες εξέθρεψαν ένα πρωτοφανές μίσος κατά των Ελλήνων και έγιναν μηδίσαντες.

Είναι απόλυτα τεκμηριωμένο ότι οι Γεφυραίοι (σημιτικής καταγωγής) συνετέλεσαν αποφασιστικά τόσο στην συνθηκολόγηση της Μιλήτου και της Αλικαρνασού, όσο και στην υπονόμευση της άμυνας της Εφέσου, την οποία ανενδοίαστα κατέστρεψαν.

Ο δε Γεφυραίος, με εξελληνισμένο όνομα, Ηρόστρατος, πυρπόλησε και κατέστρεψε το ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσσο, δημιούργημα που συγκαταλεγόταν στα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.
Εκδηλη υπήρξε επίσης η αντίδραση των εβραίων στην προσπάθεια την οποία κατέβαλλε ο Μ. Αλέξανδρος δια της οποίας απέβλεπε στην πολιτική ένωση του Ελληνισμού.

Είναι ιστορικά γνωστό, ότι η μοναδική πόλη που αντιστάθηκε στο ενωτικό κήρυγμα του Αλεξάνδρου, πριν ξεκινήσει την εκστρατεία του προς την Ασία, ήταν η Θήβα.

Η πόλη των Θηβών, αποτελούσε την ισχυρότερη, εντός Ελλάδος, κοινότητα των Γεφυραίων*, οι οποίοι υπήρξαν προγενέστερα οι πρώτοι μηδίσαντες στρεφόμενοι κατά του Ελληνισμού.

Επίσης οι γεφυραίοι ήταν εκείνοι που εισήγαγαν στον ελλαδικό χώρο το νοσηρό φαινόμενο της ομοφυλοφιλίας και της παιδεραστίας.Η καταστροφή της κοινότητα των γεφυραίων και η εξάλειψη της ισχύος τους, επέφερε την ενότητα του Ελληνισμού.

Κατά την διεξαγωγή της εκστρατείας του Μ. Αλεξάνδρου προς την Ασία και συγκεκριμένα κατά τη διέλευση της Μικράς Ασίας, ο μακεδόνας στρατηλάτης έγινε μάρτυρας σωρείας ανθελληνικών ενεργειών που διέπραξαν οι γεφυραίοι, τους οποίους απέπεμψε από όσες Ελληνικές πόλεις απελευθερώθηκαν.

Ακόμα είναι γνωστό ότι ο Αλέξανδρος τους επέβαλλε, σαν ανταπόδοση και ελάχιστη τιμωρία για τα επαίσχυντα εγκλήματά τους, σκληρές οικονομικές κυρώσεις, ενώ πολλοί από αυτούς πλήρωσαν τις πράξεις τους με την ποινή του θανάτου. Στο σημείο αυτό αξίζει να τονισθεί, ότι ιδιαίτερα σθεναρή αντίσταση στα στρατεύματα του Αλεξάνδρου προέβαλλε η σημιτική Τύρος, μία στάση η οποία ερμηνεύεται ως προσπάθεια του ιουδαϊσμού, να ανακόψει την ακάθεκτη προέλαση του στρατηλάτη και την ευεργετική επίδραση του Ελληνικού πνεύματος στην ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης.

Επακολούθησε η αναίμακτη είσοδος των Ελληνικών στρατευμάτων στην Ιερουσαλήμ, η οποία ύστερα από την καταστροφή της Τύρου κατελήφθη αμαχητί. Πανικόβλητοι οι εβραίοι, δεν τόλμησαν να προβάλλουν την ελάχιστη αντίσταση, προκειμένου να μην έχουν την τύχη των κατοίκων της Τύρου.
Μετά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα, ο Μ. Αλέξανδρος, σύμφωνα με τη συνήθειά του να πραγματοποιεί θυσίες στους Θεούς των υποταγμένων λαών, θυσίασε και προς τον γιαχβέ. Ομως σε ένδειξη της απόλυτης κυριαρχίας του, εισέδυσε, παρά τις σαφείς απαγορεύσεις, στο άδυτο των αδύτων του Ναού του Σολομώντα, μία πράξη στην οποία προσδώθηκε από τους Ιουδαίους προσβλητικό περιεχόμενο.

Οι ιουδαϊκές ραδιουργίες ωστόσο δεν σταμάτησαν. Συνεχίσθηκαν, φθάνοντας στην αποκορύφωσή τους κατά τα χρόνια του Αντίοχου του Επιφανή. Ο Αντίοχος ωστόσο επεφύλαξε στους Ιουδαίους την επιβεβλημένη αντιμετώπισή τους.

Οχι μόνο κατέπνιξε τις ιουδαϊκές αντιδράσεις στην περιοχή της Παλαιστίνης, αλλά παράλληλα κατέστρεψε τον Ναό του Σολομώντα, αναγείροντας στην ίδια ακριβώς θέση μεγαλοπρεπή ναό αφιερωμένο στο Δία.Επί της κυριαρχίας του Αντίοχου του Επιφανή, ο ιουδαϊσμός περιορίσθηκε θανάσιμα, συρρίκνωση την οποία οι εβραίοι δεν συγχώρεσαν ποτέ.

Ενδεικτικά για το ανθελληνικό μένος που έτρεφαν οι εβραίοι, είναι τα βιβλία των Μακαβαίων.

Το περιεχόμενό τους αναφέρεται στους πολέμους τους οποίους διεξήγαγαν οι εβραίοι κατά των Ελλήνων Αντιγόνων και αποτελούν μνημεία ανθελληνισμού.

Αξίζει να παρατεθεί το απόσπασμα που αναφέρεται στο θάνατο του Αντίοχου του Επιφανή, για του λόγου το αληθές: «Ο δε πανεπόπτης κύριος ο θεός του Ισραήλ, επάταξεν αυτόν ανιάτω και αοράτω πληγή, άρτι δε καταλήξαντος τον λόγον έλαβεν αυτόν ανήκεστος των σπλάχνων αλγηδών και πικραί των ένδον βάσανοι πάνυ δικαίως τον πολλαίς και ξενίζουσαις συμφοραίς ετέρων σπλάχνα βασανίζοντα»*Οταν το βασίλειο των Πτολεμαίων αντικαταστάθηκε από εκείνο των Σελευκιδών, οι εβραίοι εκμεταλλεύτηκαν την αστάθεια που δημιούργησε η μετάπτωση αυτή και υπό την καθοδήγηση των Μακκαβαίων, εξεγέρθηκαν αρχίζοντας έναν ένοπλο αγώνα με σκοπό την επικράτησή τους.

Μετά από αιματηρές μάχες, οι Μακαββαίοι κατόρθωσαν να επιβάλλουν τον μωσαϊκό νόμο σε κάποιες περιοχές της Παλαιστίνης, εκμεταλλευόμενοι στο έπαρκο εσωτερικές διαμάχες των Ελλήνων.

Το 63 π.Χ. εκδηλώθηκε νέα εξέγερση των εβραίων κατά των Ελλήνων αλλά και κατά των Ρωμαίων, κυριάρχων πλέον της Παλαιστίνης. Το 66 π.Χ. λαμβάνει χώρα στην Παλαιστίνη και νέα ιουδαϊκή ένοπλη επανάσταση, η οποία έφερε ως αποτέλεσμα την επικράτηση των εβραίων στην Ανθηδόνα, στην Ασκολώνα καθώς και στη Γάζα, με αποτέλεσμα την γενικευμένη σφαγή των Ελλήνων.

Ωστόσο, γρήγορα άρχισε η ανασύνταξη των Ελληνικών και ρωμαϊκών δυνάμεων, οι οποίες υπό την κάλυψη των ρωμαϊκών λεγεώνων του Τιβερίου, ξεκλήρισαν τουλάχιστον 50.000 εβραίους στην Αλεξάνδρεια.Ουδέποτε σταμάτησε το υπονομευτικό έργο των εβραίων κατά του Ελληνισμού.

Μεταξύ 115 και 116 μ.Χ., σημειώνεται μεγάλη εβραϊκή εξέγερση, η οποία συμπίπτει με τη νικηφόρα προέλαση του αυτοκράτορα Τραϊανού, κατά των Περσών. Η εξέγερση θα προσλάβει πολυμέτωπο χαρακτήρα, καθώς εκδηλώνεται ταυτόχρονα στην Παλαιστίνη, στην Αίγυπτο, στην Κυρηναϊκή και στην Κύπρο. Θα επακολουθήσει η σφαγή στην Κυρηναϊκή από τους εβραίους 220.000 Ελλήνων υπερμάχων της γνήσιας Ελληνικής θρησκείας, ενώ στην Κύπρο, οι ιουδαίοι θα κατασφάξουν 100.000 Ελληνες και θα καταστρέψουν την πρωτεύουσα της νήσου, Σαλαμίνα.
Είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι η θανάτωση χιλιάδων Ελλήνων επήλθε στην πυρά όταν παραδόθηκαν, ενώ ήταν εγκλωβισμένοι μέσα σε τεράστια αγάλματα του Μολώχ. Ήταν μια θυσία προς το Θεό των εβραίων
.
Ο Ερνέστος Ρενάν αναφέρεται διεξοδικά στην εβραϊκή εξέγερση και χαρακτηριστικά τονίζει ότι η φρενίτιδα που κατέλαβε τους ιουδαίους ήταν τέτοια, ώστε έτρωγαν ωμά τα κρέατα των θυμάτων τους, τα δε έντερά των τα χρησιμοποιούσαν ως ζώνες...


Μπαθ-Ζαβάι

Μεθοδεύσεις επίσης, όπως αυτής της βασίλισσας της Παλμύρας Ζηνοβίας -εβραϊκής καταγωγής (Μπαθ-Ζαβάι)- η οποία στην προσπάθειά της να καθυποτάξει τον Ελληνισμό της Ανατολής, βάπτισε το γιο της Βααλβαθάν, Αθηνόδωρο, ισχυριζόμενη ότι κατάγεται από την Κλεοπάτρα και εμφανιζόμενη παράλληλα δήθεν ως οραματίστρια της επανιδρύσεως του βασιλείου των Σελευκιδών, μόνο δολιότητα αποπνέουν.

Η εγκληματική δραστηριότητα των εβραίων συνεχίζεται απρόσκοπτα με την πάροδο των αιώνων. Παράλληλα επιδίδονται και στην συστηματική πλαστογράφηση και αλλοίωση των αρχαιοελληνικών κειμένων.

Η εκτεταμένη αυτή πλαστογράφηση πραγματοποιήθηκε κυρίως από τους εβραίους, αλεξανδρινούς συγγραφείς, υπό την καθοδήγηση ραββίνων, κατά τον 3ο μ.Χ. αιώνα, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να ισχυρίζονται ότι «Πλάτων εστί Μωϋσής αττικίζων». Μία τεραστίων διαστάσεων παραχάραξη και διαστρέβλωση της πραγματικότητας συντελέσθηκε και εξακολουθεί με αμείωτη ένταση και σήμερα να συντελείται, με προκαθορισμένο στόχο την εξόντωση του Ελληνικού πνεύματος.

Χτίσε τη θετική του εικόνα βήμα-βήμα!


Το πώς βλέπουν τα παιδιά τον εαυτό τους καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την ένταξή τους στον κόσμο. Μια από τις σημαντικότερες διαφορές μεταξύ επιτυχημένων και αποτυχημένων στη ζωή είναι, ότι οι επιτυχημένοι έχουν αυτοπεποίθηση και πιστεύουν ότι αξίζουν να βρίσκονται στον κύκλο των επιτυχημένων. Το καλύτερο, ίσως, δώρο που μπορούν να κάνουν οι γονείς στα παιδιά τους είναι να τα βοηθήσουν να έχουν μια θετική εικόνα του εαυτού τους. Τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν. Κανένας γονιός δεν μπορεί να τα κάνει όλα σωστά. Αλλά κάθε γονιός μπορεί να κάνει πολλά σωστά πράγματα για να ενθαρρύνει και να παρακινήσει το παιδί του. Στήριξη, φροντίδα, προσοχή, έπαινος και το χαμόγελο, πλέον, βρίσκεται μόνιμα στο πρόσωπο του παιδιού, κερδίζοντας βήμα-βήμα τη ζωή.

Είναι αλήθεια, ότι δεν μπορείτε πάντα να επιδοκιμάζετε όλες τις πράξεις του παιδιού, εκτός κι αν είστε διατεθειμένοι να παραβλέπετε τα σφάλματά του. Το παιδί σας βλέπει σαν επίκεντρο του σύμπαντος και η κρίση σας είναι γι’ αυτό, το μέτρο όλων των πραγμάτων. Είναι φυσικό, λοιπόν, το παιδί να χρειάζεται την επιδοκιμασία και την αποδοχή σας. Ετσι, αν νιώσει πως δεν το εγκρίνετε σαν άτομο, θα αρχίσει να κάνει προσπάθειες για να κερδίσει την επιδοκιμασία σας. Πολλές από αυτές τις προσπάθειες εσείς μπορεί να τις αποδοκιμάσετε, όμως το παιδί δεν το ξέρει αυτό από την αρχή και έτσι θα συνεχίσει να προσπαθεί. Βέβαια, σε πολλά πράγματα θα φανεί αδέξιο, γιατί στην πραγματικότητα δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει να πετύχει. Μονάχα νιώθει μέσα του κάποιο κενό και ζητάει να βρει τρόπους να το γεμίσει.

Η Μαίρη στριφογυρνούσε μέσα στο σπίτι και κλαψούριζε συνέχεια, με αποτέλεσμα να εκνευρίσει τη μητέρα της. Έχασε την υπομονή της και της φώναξε : «Πάψε, επιτέλους! Κάθε μέρα τα ίδια κάνεις!». Φυσικά, αυτή η συμπεριφορά δεν βοήθησε την κατάσταση. Η στάση της Μαίρης έγινε χειρότερη, καθώς προσπαθούσε απεγνωσμένα να κερδίσει την επιδοκιμασία της μητέρας της. Και μόνον όταν αυτή έμαθε ότι έπρεπε να δείχνει την έγκρισή της για τις καλές πράξεις της Μαίρης, όσο άσχημη κι αν ήταν η διαγωγή της σε κάποιους άλλους τομείς, μόνο τότε η μικρή Μαίρη μπόρεσε να βελτιωθεί. Αυτό έγινε, γιατί η μητέρα της της έδειξε ότι είναι σημαντικό πρόσωπο στη ζωή της, με αποτέλεσμα η Μαίρη ν’ αποκτήσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.


Πώς όμως θα δείξετε την επιδοκιμασία σας; Υπάρχουν πολλοί τρόποι, κρυφοί και φανεροί, για να δείξετε αυτό που αισθάνεσθε. Κάθε παιδί μπορεί να νιώσει τι σημαίνει ένα χαμόγελό σας, ένα χάδι σας, ένα αγκάλιασμα, μια στιγμή που θα την αφιερώσετε μοναχά σ’ εκείνο. Ακόμα κι ένα μωρό θα μπορέσει ν’ ανταποκριθεί στη ζεστασιά της φωνής σας και όλα τα παιδιά πάνω από δύο χρονών είναι σε θέση να καταλάβουν μια στάση επιδοκιμασίας και εκτίμησης που θα κρατήσετε απέναντί τους. Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι να κάνετε την επιδοκιμασία τρόπο συμπεριφοράς και αντιμετώπισης του παιδιού σας. Αν, ειλικρινά, εγκρίνετε και αποδέχεστε το παιδί σαν άτομο, ακόμα και αν είστε αντίθετοι με κάποιες του πράξεις, τότε το παιδί θα αντιληφθεί και θα κατανοήσει τα πραγματικά κίνητρα της συμπεριφοράς σας, με αποτέλεσμα να νιώσει ικανοποιημένο με τον εαυτό του.

Και κάτι ακόμα. Έχετε αναρωτηθεί, πως όταν εσείς οι ίδιοι εγκρίνετε και αποδέχεστε τον εαυτό σας, τότε θα μεταδοθεί όλη αυτή η «διαδικασία» στο παιδί ακόμα πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά; Λοιπόν, τι λέτε; Αμφίδρομη η χρησιμότητα! Συμφωνείτε;
Γιατί δεν ξεκινάτε αμέσως τώρα;

Απόστολος Παύλος, ο ιδρυτής του Χριστιανισμού. Μια "ιστορία" απάτης και ψεύδους

Το χριστιανικό φύραμα ( 1. = η ζύμη, το ζυμάρι. 2. ειδική τροφή για πτηνά. 3. το ένζυμο), με οποιαδήποτε έννοια κι αν το εκλάβουμε, αλλά και μ’ όλες ταυτοχρόνως, λέγεται Απόστολος Παύλος. Αυτός είναι ο λόγος που κάποιοι αποκαλούν τον χριστιανισμό Παυλιανισμό. Κοντολογίς δεν εννοείται χριστιανισμός δίχως αυτόν τον απατεώνα ολκής. Η «ιστορία» του είναι σκοτεινή και αμφιλεγόμενη. Μια «ιστορία» φτιαχτή η οποία συνεχώς αναμοχλεύεται ώστε να μη βρεθεί ποτέ άκρη, όσον αφορά στις αλήθειες των στοιχείων που την απαρτίζουν.

Θα κατατεθούν στη συνέχεια στοιχεία που αφορούν στο ζήτημα Α. Παύλος, τα οποία θεώρησα ότι είναι τα πιο εμπεριστατωμένα που μπόρεσα να αλιεύσω.
ΠΡΩΤΑ ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ

Λείψανα και μυθοπλασίες…

Την περασμένη Κυριακή ο πάπας Βενέδικτος ΙΣτ” ανακοίνωσε ότι λείψανα που βρίσκονταν μέσα σε μαρμάρινη λευκή σαρκοφάγο η οποία βρέθηκε σε κατακόμβη της μεγαλοπρεπούς Βασιλικής του Αγ. Παύλου έξω από τα τείχη της Ρώμης ανήκουν πιθανότατα στον Απόστολο Παύλο. Ο Πάπας ανακοίνωσε τη σημαντικότατη αυτή είδηση βασιζόμενος στα στοιχεία της πρώτης επιστημονικής έρευνας που έγινε στα λείψανα.
.
Σύμφωνα με τον Ποντίφικα, προσφάτως οι αρχαιολόγοι ανέσυραν και άνοιξαν τη σαρκοφάγο που βρισκόταν κάτω από τη Βασιλική του Αγ. Παύλου και εδώ και 2.000 χρόνια εθεωρείτο από τους πιστούς ως ο τάφος του Αποστόλου των Εθνών. Όπως προκύπτει από τη ραδιοχρονολόγηση άνθρακα, τα λείψανα χρονολογούνται από τον 1ο ή 2ο αιώνα.
«Το στοιχείο αυτό πιθανότατα επιβεβαιώνει την ομόφωνη και αδιαμφισβήτητη παράδοση που θέλει τα λείψανα του Αποστόλου Παύλου να βρίσκονται εδώ» δήλωσε ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στη διάρκεια της τελετής λήξης του έτους Αποστόλου Παύλου. Μέσα στη σαρκοφάγο οι αρχαιολόγοι βρήκαν κόκκους από λιβάνι, αλλά και υπολείμματα από δύο λινά υφάσματα.
Μια δεύτερη είδηση αποτελεί η ανακάλυψη της αρχαιότερης προσωπογραφίας του Αποστόλου Παύλου στην κατακόμβη της Αγίας Θέκλας στη Ρώμη. Σύμφωνα με την εφημερίδα του Βατικανού «L” Οsservatore Romano», η τοιχογραφία, που χρονολογείται από τα τέλη του 4ου αιώνα, αποκαλύφθηκε στις 19 Ιουνίου.

Η νεκρολαγνεία και λειψανολογία είναι παλαιόθεν προνομιακό θέμα των χριστιανών, με σχεδόν αποκλειστικό στόχο τη δημιουργία «προσκυνημάτων» και την αύξηση των εισπράξεων!

Όσον αφορά τώρα το περιεχόμενο της είδησης: Δεν είναι καθόλου τεκμηριωμένο ότι ο Παύλος πήγε ποτέ στη Ρώμη, μόνο οι χριστιανοί το ισχυρίζονται αυτό. Για τους ιστορικούς έτος θανάτου του Παύλου είναι στο διάστημα 62-64 μ.Χ., ενώ η εκκλησία έχει ορίσει το έτος 67 και μάλιστα στο πλαίσιο αντιχριστιανικών διώξεων του Νέρωνα.

Μετά τις αρχές του έτους 64 έγιναν πράγματι στη Ρώμη διώξεις στωικών και πυθαγόρειων φιλοσόφων, καθώς και των οπαδών τους, επειδή αυτοί διατύπωναν αυστηρή κριτική για τους παραλογισμούς του Νέρωνα. Εκτιμάται, λοιπόν, ότι οι μεταγενέστεροι χριστιανοί ιστοριογράφοι αξιοποίησαν τα γεγονότα για να εντάξουν σ” αυτά και το θάνατο του Παύλου.

Ως προς την ταύτιση, τώρα, των λειψάνων με εκείνα του Παύλου, είναι τελείως φανταστικά τα αναφερόμενα, δεδομένου ότι τον 1ο και 2ο αιώνα μ.Χ. πέθαναν πολλοί επιφανείς χριστιανοί και θάφτηκαν σε ναούς, δεν ήταν μόνον ο Παύλος – ο οποίος μπορεί και να μη βρέθηκε ποτέ στη Ρώμη. Υπενθυμίζω ότι, όταν άνοιξαν τον τάφο του πολύ μεταγενέστερου Κολόμβου, διαπίστωσαν ότι εκεί ήταν θαμμένος ο γιος του και ο μεγάλος θαλασσοπόρος πρέπει να είναι θαμμένος κάπου αλλού.

Επίσης, η προσωπογραφία που έγινε τον 4ο αιώνα σίγουρα ζωγραφίστηκε από περιγραφές που είχαν διασωθεί, ο καλλιτέχνης αποκλείεται να είχε προσωπική εμπειρία του απεικονιζόμενου. Αν είχε ο Παύλος φαλάκρα ή είχε μαλλιά, ήταν ψηλός ή κοντός (αν και στα λατινικά paulus σημαίνει μικροκαμωμένος), δεν προκύπτει από πουθενά.

Τελικά, το σύνολο των αναφορών αποτελούν ευσεβείς εικασίες, αφενός για να δώσουν κάποια ώθηση στο έτος του Παύλου, αφετέρου για να αυξήσουν τα έσοδα… Παλιά τέχνη και δοκιμασμένη!
******************************************************************
 
Ο πραγματικός ιδρυτής του χριστιανισμού

Η συζήτηση για τον πραγματικό ιδρυτή και διαμορφωτή του χριστιανισμού δεν είναι καινούργια. Αντιθέτως έχει απασχολήσει θεολόγους, θρησκειολόγους, φιλοσόφους και ερευνητές σχεδόν από την εμφάνιση της νέας θρησκείας. Η Εκκλησία βεβαίως φρόντισε να καταστρέψει ή να “θάψει” όλες τις σχετικές παλιές αμφισβητήσεις και “αιρετικές” απόψεις γι” αυτό και σήμερα είναι δύσκολο να εντοπιστούν, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Είναι χαρακτηριστική δε η λυσσαλέα αντίδραση του Ιερατείου Ανατολής και Δύσης κάθε φορά που έρχεται στην επιφάνεια κάποιο αρχαίο χειρόγραφο που καταρρίπτει το δια των αιώνων διαμορφωμένο δόγμα του επίσημου χριστιανισμού.

Στις μέρες μας φυσικά είναι πολύ δύσκολο να φιμωθούν οι ελεύθερες και ανεξάρτητες φωνές γι” αυτό όλο και περισσότεροι ανεξάρτητοι θεολόγοι, αλλά και μη προκατειλημμένοι ερευνητές εντοπίζουν και αναδεικνύουν τον ουσιαστικό ρόλο του Σαούλ-Παύλου στη διαμόρφωση αυτού που αποκαλούμε πλέον “χριστιανισμό” ενώ αν θέλαμε να αποδώσουμε το δίκαιο θα ονομάζαμε ορθότερα “παυλισμό” ή “παυλιανισμό’.

Για να καταλάβουμε όμως τη “συνεισφορά” του πανούργου ραβίνου στην διαμόρφωση και κυρίως στην παγκόσμια εξάπλωση της νέας θρησκείας θα πρέπει να πάμε λίγα χρόνια πριν την (υποτιθέμενη) γέννηση του Ιησού και να εξετάσουμε τη θεολογική-φιλοσοφική καθώς και την πολιτική κατάσταση της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου.

Βρισκόμαστε λοιπόν στην αρχή του τέλους της ρωμαϊκής κυριαρχίας. Η ρωμαϊκή δημοκρατία έχει οριστικά πεθάνει και το άταφο πτώμα της περιφέρεται στους λαούς του αναδυόμενου Imperiumπερισσότερο ως άλλοθι της κατοχής και λιγότερο ως ελπίδα αποκατάστασης ενός πολιτεύματος που αποδείχθηκε πολύ φιλελεύθερο για τις διεστραμμένες ορέξεις των Ρωμαίων εξουσιαστών.

Οι λαοί της αυτοκρατορίας γογγύζουν κάτω από ένα ασφυκτικά καταπιεστικό καθεστώς που παράγει διαρκώς όλο και περισσότερη αδικία, φτώχεια, αναξιοπρέπεια, αμάθεια. Είναι φυσικό λοιπόν να στρέφονται προς το υπερβατικό, να ελπίζουν και να εύχονται τη λύτρωσή τους από υπερφυσικά όντα, παντοδύναμα, τα μόνα ικανά να αντιμετωπίσουν το τέρας της PaxRomana. Μέσα σ” αυτό το περιβάλλον γεννιούνται νέοι θεοί, ανασταίνονται παλαιοί ή και ανακατεύονται πολλοί δημιουργώντας ένα νέο ισχυρότερο που συγκεντρώνει τις δυνάμεις όλων σε μια υπόσταση. Το φαινόμενο αυτό αποκαλείται θρησκευτικός συγκρητισμός και είναι πραγματικά πολύ έντονο τούτη την εποχή σ” αυτό το παγκόσμιο χωνευτήρι της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Οι Ρωμαίοι δεν ενδιαφέρονται για τις θρησκείες των υπόδουλων λαών. Απαιτούν μόνον ως ελάχιστο δείγμα ενότητας της αυτοκρατορίας την ταυτόχρονη με τις εθνικές θρησκείες λατρεία του εκάστοτε Ρωμαίου αυτοκράτορα ως Θεού. Φυσικά δεν είναι ψώνια. Δεν θεωρούν τον εαυτό τους πραγματικά θεό. Απλά χρησιμοποιούν αυτό το τέχνασμα για να κρατούν σε μια κοινή συνισταμένη τους εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους πολιτισμούς που διαφεντεύουν.

Η απαίτηση αυτή των κατακτητών δεν προβληματίζει σχεδόν κανέναν λαό. Με περισσή υποκρισία αποδίδουν τιμές θεού στον Ρωμαίο Καίσαρα κι έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Εκτός από τους Εβραίους. Παραδομένοι στον καταπιεστικό και αντιφυσικό μονοθεϊσμό του Αβραάμ, οι Εβραίοι αδυνατούν να αποδεχτούν αυτή τη “βλάσφημη” απαίτηση των κατακτητών. Φυσικά το ιερατείο, αποτελούμενο από μορφωμένους και έξυπνους ανθρώπους δεν έχει πρόβλημα να υποκριθεί ότι συμμορφώνεται, αλλά ο απλός λαός βουτηγμένος μέσα στον φανατισμό και τη δεισιδαιμονία του γιαχβισμού νοιώθει να πνίγεται και αντιδρά. Αντιδρά δε προς δυο κατευθύνσεις. Είτε με τη δημιουργία επαναστατικών ομάδων, γνωστών ως “ζηλωτών” οι οποίοι επιδίδονται σε ένα ιδιότυπο ανταρτοπόλεμο με τις ρωμαϊκές λεγεώνες, σε δολιοφθορές και δολοφονίες είτε με τον πιο παθητικό τρόπο του αναχωρητισμού, τη δημιουργία δηλαδή ευσεβιστικών, μοναστικών ταγμάτων, τα οποία αποσύρονται από τα κοινά, ζουν απομονωμένα μακριά από τις πόλεις και επιδίδονται στον ησυχασμό, στην εσωτερική καλλιέργεια, αλλά και στο κήρυγμα το οποίο περιλαμβάνει τόσο ηθικοθρησκευτικές προτροπές προς τους υπόλοιπους Εβραίους, όσο και σφοδρή αντιπαράθεση με το επίσημο ιερατείο που απεμπολεί τον μωσαϊκό νόμο και την αληθινή πίστη προς τον ένα και μοναδικό Θεό (Γιαχβέ) για να εξασφαλίσει εγκόσμιες εξουσίες, χρήμα και άνετη ζωή. Κυρίως τα έχουν με τους Φαρισαίους την κυρίαρχη την εποχή εκείνη ραβινική σχολή, την οποία κατηγορούν ότι κατήντησε τον μωσαϊκό νόμο νεκρό γράμμα αφού επικεντρώνεται στους τύπους και αδυνατεί ή καλύτερα αρνείται να προβάλλει το πνεύμα του.

Η κοινότητα των Εσσαίων είναι η πιο γνωστή τέτοια ομάδα αναχωρητών και ο χειρότερος εχθρός των Φαρισαίων.

Μέσα από την περιγραφή των ευαγγελίων και άλλων πρωτοχριστιανικών κειμένων καθίσταται σαφές ότι ο Ιησούς (εννοώ ο φιλολογικός Ιησούς) υπήρξε μέλος της κοινότητας των Εσσαίων για πολλά χρόνια. Είναι δε αποδεδειγμένο ότι και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής υπήρξε μέλος της κοινότητας πριν ακολουθήσει τον μοναχικό του δρόμο (ίσως και απεσταλμένος της ίδιας της κοινότητας για να προσηλυτίσει νέο κόσμο).

Ο Ιησούς λοιπόν ξεκινάει την δράση του σταχυολογώντας μαθητές, δημιουργώντας δηλαδή γύρω του μια ομάδα ακολούθων, όπως έκαναν και οι Εσσαίοι, όπως ακριβώς έκανε και ο Ιωάννης. Οι μαθητές του ανήκουν και στις δυο κατηγορίες που αντιτίθενται στη ρωμαϊκή κατοχή και στο πουλημένο ιερατείο. Στρατολογεί Εσσαίους όπως ο Ανδρέας, ο Σίμων-Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης (μαθητές του Ιωάννη του Βαπτιστή) αλλά και ζηλωτές επαναστάτες όπως ο Ιούδας και ο Σίμων ο Κανανίτης. Η προσπάθειά του να ενώσει τις δυο συνιστώσες σ” ένα κοινό μέτωπο είναι σαφής. Αυτό ακριβώς επεδίωκε και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής. (Στην πραγματικότητα τα γεγονότα στους βίους των δυο ανδρών είναι τόσο πανομοιότυπα ώστε πολλοί φιλελεύθεροι θεολόγοι να έχουν υποστηρίξει ότι Ιησούς και Ιωάννης είναι το ίδιο πρόσωπο)

Γυρίζει στις πόλεις της Παλαιστίνης και κηρύττει όχι την κατάλυση ή την πλήρωση του Νόμου όπως ανοήτως ισχυρίζονται κάποιοι σημερινοί χριστιανοί θεολόγοι, αλλά καταγγέλλει την αποστασία του Ιερατείου από την αληθινή πίστη στο Νόμο. “Ο Ιησούς, πράγματι, πουθενά δεν παρουσιάζεται επιτιμητής του Νόμου και των θρησκευτικών παραδόσεων του λαού. Αντίθετα, από τους Ευαγγελιστές προβάλλεται πάντοτε ως ένας καλός και ευσεβής Ιουδαίος, πιστός στο Νόμο και συνεπής ως προς τα θρησκευτικά του καθήκοντα.” (Γεωργίου Πατρώνου, Η ιστορική πορεία του Ιησού, Δόμος 1992, σελ. 23

Καταγγέλλει τους Φαρισαίους και καλεί τον λαό να επιστρέψει στους κόλπους του γιαχβισμού που οι προύχοντές του έχουν τόσο προδώσει. Η αντίσταση που κηρύττει ο Ιησούς δεν είναι θεωρητική κι εδώ διαφοροποιείται (ίσως όμως μόνον φαινομενικά) με τους Εσσαίους. Ο Ιησούς προτρέπει σε λαϊκή εξέγερση. Μιλάει για “πεινώντες” που ήρθε η ώρα να χορτάσουν, για “διψώντες” που είναι καιρός να ξεδιψάσουν, για “κλαίοντες” τώρα που όμως θα γελάσουν τελευταίοι και καλύτερα. Διακηρύσσει ευθαρσώς ότι δεν ήλθε να βάλει ειρήνη, αλλά “μάχαιρα” και εμφύλιο αλληλοσπαραγμό. Αυτό εξηγεί και το μένος του ιερατείου. Πιστεύει έστω κι ένας εχέφρων άνθρωπος ότι οι Φαρισαίοι θα κατεδίωκαν έναν άνθρωπο σαν τον Ιησού που θέλει να μας παρουσιάσει η Εκκλησία; Έναν άνθρωπο που θα κήρυττε στο πλήθος να γυρίζει το άλλο μάγουλο όταν τον ραπίζουν από το ένα; Που θα μετέθετε κάθε δικαίωση σε μιαν άλλη ζωή, σε μιαν άλλη αόριστη και μακρινή βασιλεία του Θεού; Τί πρόβλημα θα είχαν με έναν θρησκευόμενο ευσεβιστή που θα καλούσε τον λαό να μην δίνει σημασία στα βάσανα που αντιμετωπίζει εξ” αιτίας των ρωμαίων κατακτητών και των ντόπιων αυλοκολάκων της εξουσίας διότι θα ανταμειφθεί για την υπομονή και την πίστη του στο βασίλειο των ουρανών; Έναν τέτοιον άνθρωπο θα έπρεπε να τον κάνουν άγαλμα οι πανούργοι εξουσιαστές και όχι να τον σταυρώσουν. Κι όμως. Σύμφωνα με τα ευαγγέλια κινείται εναντίον του όλο το σύστημα. Ρωμαίοι και αρχιερείς τον επικηρύσσουν τον συλλαμβάνουν και τον τιμωρούν όχι με λιθοβολισμό όπως θα ήταν η φυσική ποινή για έναν ασεβή Εβραίο, αλλά με σταύρωση, την ποινή δηλαδή που το ρωμαϊκό δίκαιο επεφύλασσε αποκλειστικά για τους στασιαστές!

Αυτή εν συντομία είναι η διαδρομή του Ιησού, όπως μας την παρουσιάζουν τα καινοδιαθηκικά κείμενα. Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά ακόμη για αυτή τη διαδρομή ξεκινώντας από το κατά πόσον υπήρξε καν, αλλά το θέμα μας είναι άλλο.Ο Παύλος.

Μετά το θάνατο του Ιησού η ομάδα των μαθητών του περνάει πολύ δύσκολες ημέρες. Στιγματισμένοι, επικηρυγμένοι για επαναστατική δράση, εκτός νόμου κρύβονται σε γιάφκες, σε σπίτια γνωστών και φίλων και περιμένουν έντρομοι την ώρα της σύλληψης και της τιμωρίας. Η δήθεν θρησκευτική αίρεση είναι ανύπαρκτη. Υπάρχουν μόνον τρομοκρατημένοι επαναστάτες που έχασαν τον φυσικό τους ηγέτη και η κάποτε φιλόδοξη αποστολή τους έχει γίνει τώρα βρόχος που τους πνίγει. Οι Ρωμαίοι έχουν δώσει ρητές διαταγές στο ιερατείο να βρουν και να εξοντώσουν τους εναπομείναντες στασιαστές και οι Φαρισαίοι πρωταγωνιστούν σε αγριότητα εναντίον τους. Πιο άγριος και φανατισμένος ένας νεαρός φαρισαίος ραβίνος πρωτοστατεί στην ανακάλυψη και τιμωρία των παρανόμων. Ονομάζεται Σαούλ. Επί τρία και πλέον έτη μετά τον θάνατο του Ιησού ο Σαούλ κυνηγά ακούραστα τους μαθητές του κι έχει καταφέρει εναντίον τους συντριπτικά πλήγματα, όπως ο ίδιος ομολογεί.

Μετά τον λιθοβολισμό από το οργισμένο πλήθος του Στέφανου, ελληνιστή οπαδού του Ιησού τον οποίο παρακολουθεί με κτηνώδη σαδισμό ο νεαρός φαρισαίος πηγαίνει στον αρχιερέα και του ζητά την άδεια να μεταβεί στη Δαμασκό για να εξοντώσει όσους στασιαστές είχαν καταφύγει εκεί. Είναι προφανές ότι στα Ιεροσόλυμα έχει εξαρθρωθεί πλέον ο σκληρός πυρήνας της ομάδας. Ο αρχιερέας υποτίθεται ότι του δίνει την άδεια και την ευλογία του και ο Παύλος αναχωρεί διψασμένος για αίμα. Και τότε συμβαίνει το…’θαύμα’. Το παραμύθι του θαύματος αποκαλύπτεται κι από την ίδια τη διήγησή του ανεκδιήγητου Λουκά:

χωρίο α΄: “οι δε άνδρες οι συνοδεύοντες αυτώ ειστήκεσαν ενεοί, ακούοντες μεν της φωνής, μηδένα δε θεωρούντες“ Πράξεις κεφ. Θ, στιχ. 7

χωρίο β΄: “οι δε συν εμοί όντες το μεν φως εθεάσαντο και έμφοβοι εγένοντο, την δε φωνήν ουκ ήκουσαν του λαλούντος μοι“ Πράξεις κεφ. ΚΒ΄, στιχ. 9

Η οραματική εμφάνιση του Ιησού στον Παύλο, η τύφλωση του τελευταίου και η θαυματουργική μεταστροφή του ήσαν οπωσδήποτε πολύ εντυπωσιακά για τους αφελείς και δεισιδαίμονες Ιουδαίους της εποχής. Φυσικά ποτέ δεν θα μάθουμε τί συζήτησαν ο Παύλος με τον Αρχιερέα, μπορούμε όμως να υποθέσουμε την νέα εντολή που το ιουδαϊκό ιερατείο του έδωσε και εγκαινίαζε μια νέα γραμμή, ένα πανούργο σχέδιο δια του οποίου ο ιουδαϊσμός θα κατόρθωνε να αλώσει τον ελληνισμό εκ των έσω. Το σχέδιο αυτό εξυπηρετούσε φυσικά και τα πρόσκαιρα σχέδια της ρωμαϊκής εξουσίας και γι” αυτό είχε την απόλυτη στήριξη των αρχών όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Με ένα νέο σχέδιο λοιπόν και με μια νέα προσωπικότητα ο Σαούλ παρουσιάζεται στους μέχρι πρότινος επικηρυγμένους. Τους αναλύει το παραμύθι της μεταστροφής του και αναλαμβάνει τον “ευαγγελισμό των εθνών’. Αυτό προκαλεί μεγάλη αναστάτωση και σύγχυση στον σκληρό πυρήνα των επαναστατών που φυσικά καμιά διάθεση δεν είχαν για τη δημιουργία μιας νέας θρησκείας αφού ήσαν απόλυτα πιστοί στην πατροπαράδοτη. Ο Παύλος παρ” όλ” αυτά με διάφορα μέσα επιτυγχάνει να χριστεί απόστολος και ακολουθεί μια εξόρμηση στα μέρη των εθνικών όπου επισκέπτεται τις κατά τόπους συναγωγές στρατολογώντας πιστά μέλη για την εφαρμογή των σχεδίων του. Συνεργοί του σ” αυτό υπήρξαν πρωτίστως οι ελληνιστές Ιουδαίοι, αυτοί δηλαδή ακριβώς που αποτελούσαν έως πρότινος τον στόχο των Φαρισαίων και του ίδιου του Σαούλ. Όπως αναπάντεχα ομολογεί ο καθηγητής Βλ. Φειδάς στην “Εκκλησιαστική Ιστορία” του (τόμος Α΄, σελ. 39) “ο λιθοβολισμός του Στεφάνου και ο διωγμός των ελληνιστών χριστιανών των Ιεροσολύμων υπήρξε η αφετηρία της διαδικασίας αποσυνδέσεως της χριστιανικής λατρείας από τον ιουδαϊκό Ναό και τους τύπους της ιουδαϊκής λατρείας’. Πάει, λοιπόν περίπατο κι εκείνο το εξόφθαλμα παρέμβλητο “πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη’.

Το 49 μ.Χ. λαμβάνει χώρα η επεισοδιακή Αποστολική λεγόμενη Σύνοδος στα Ιεροσόλυμα. Ο Παύλος εμφανίζεται διεκδικώντας λίγο ως πολύ τον ρόλο του αρχηγού και συγκρούεται μετωπικά με τα παλιά μέλη. Ο Πέτρος φαίνεται να έχει αντιληφθεί πλέον το παιχνίδι του και δείχνει μάλλον συγκαταβατικός ή παραιτημένος,. Ο Ιάκωβος αντιδρά σφόδρα όπως και ο Ιωάννης. Η αφορμή έχει δοθεί από το θέμα που προκύπτει σχετικά με την περιτομή των εξ” εθνικών χριστιανών. Ο Σαούλ αφήνει τους εθνικούς να εισέλθουν στην νέα θρησκεία χωρίς περιτομή κι αυτό ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων από τους παραδοσιακούς Εβραίους της ομάδας του Ιησού. Μετά από επεισοδιακή συνέλευση οι μαθητές “πείθονται” για την αναγκαιότητα παράβλεψης της περιτομής για να σώσουν όμως τα προσχήματα, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή θέτουν ως όρο την υποχρεωτική αποχή των εξ” εθνικών προσήλυτων από τα ειδωλόθυτα. Ο Παύλος δέχεται τους όρους, στην πράξη όμως δεν τους εφαρμόζει ποτέ, και δεν αναφέρεται καθόλου σ” αυτούς στις επιστολές του προς τους συνεργούς του. “Εν τούτοις στις Πράξεις (15,19) οι τεθέντες όροι θεωρούνται ότι αποφασίσθηκαν μετά την αποχώρηση των αποστόλων Παύλου και Βαρνάβα και κοινοποιήθηκαν σ” αυτούς με επιστολή (Πραξ. 21,25). Ο Λουκάς συνδύασε τις δυο αποφάσεις σε μια ενιαία. Την υπόθεση αυτή δέχτηκε και ο Β. Στεφανίδης (Εκκλ. Ιστορία, 32-33)’ Βλ. Φειδάς (ό.π. σελ. 43) και λίγο πιο κάτω: “παραμένει δυσερμήνευτη η παρασιώπηση των όρων της κοινής αποφάσεως από τον απόστολο Παύλο στην προς Γαλάτας επιστολή (Γαλ. 2,9-10) και η αναφορά του μόνο στον όρο για οικονομική ενίσχυση, ο οποίος δεν συμπεριλαμβανόταν στην επίσημη απόφαση της Αποστολικής Συνόδου’. (Το τερπνόν μετά του ωφελίμου!)

Το σχέδιο έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Οι απλοί Εβραίοι που δεν γνωρίζουν την σατανική ραδιουργία του ιερατείου τον κυνηγάνε σαν αιρετικό και προδότη του ιουδαϊσμού. Το ιερατείο δεν αντιδρά! Φανταστείτε ένα σημερινό πράκτορα μιας μυστικής υπηρεσίας που αυτομολεί προς τον εχθρό. Ποια μυστική υπηρεσία, ποιας χώρας δεν θα τον κυνηγήσει λυσσαλέα για να τον εξοντώσει; Κι όμως οι ραβίνοι της Ιερουσαλήμ όχι μόνον δεν τον διώκουν, όχι μόνον σιωπούν και τον προστατεύουν, αλλά ως εκ (νέου) θαύματος σταματούν και οι διωγμοί εναντίον των στασιαστών. Κι όταν το ιερατείο δεν μπορεί πλέον να τον προστατεύσει από την οργή των μη μυημένων ευσεβών Ιουδαίων, τότε αναλαμβάνει η Ρώμη! : “πολλής δε γενομένης στάσεως επιβληθείς ο χιλίαρχος μη διασπασθή (=λυντσαριστεί) Παύλος υπ” αυτών(δηλ. των Σαδδουκαίων), εκέλευσε το στράτευμα καταβήναι και αρπάσαι αυτόν εκ μέσου αυτών άγει ντε εις την παρεμβολήν (=στρατόπεδο)“ Πράξεις κεφ. ΚΓ΄, στιχ. 10.

Ορθώς σημειώνει η Λιλή Ζωγράφου: “τον Ιησού τον συλλαμβάνει η αστυνομία του Ιερατείου, τον καταδικάζει σε πέντε λεπτά, τον οδηγεί αμέσως στον Ρωμαίο προκουράτορα Πιλάτο, που ενδίδει στην πίεση του «οργισμένου πλήθους» και τον καταδικάζει σε θάνατο. Η όλη διαδικασία, μαζί με την εκτέλεση -; σταύρωση, παίρνει 36 ώρες. Στον Παύλο, τον «Απόστολο Του», γίνονται σημεία και τέρατα: Οι Ζηλωτές ζητούν τον Παύλο να τον λιντσάρουν. Αλλά και οι Σαδδουκαίοι …;’ και διασώζεται από την παρέμβαση της ίδιας της αυτοκρατορίας! (Λιλή Ζωγράφου, Αντιγνώση, εκδόσεις Αλεξάνδρεια 1974, σελ. 170-171). Τα ίδια συμβαίνουν κι αργότερα όταν τον διασώζει ο προκουράτορας Φήλιξ! Και πάλι στην Έφεσο, και πάλι στη Ρώμη!

Στα κείμενα εμφανίζεται ως Ρωμαίος πολίτης κάτι που δεν υπήρξε ποτέ. “Ο Βολταίρος στο φιλοσοφικό του λεξικό το θεωρεί αδύνατο να υπήρξε ο Παύλος Ρωμαίος πολίτης. Η Ταρσός, εξηγεί, δεν έγινε ρωμαϊκή επαρχία παρά εκατό χρόνια μετά τον Παύλο. Πως θα γινόταν αυτός Ρωμαίος πολίτης;’ (Λ. Ζωγράφου, ό.π., σελ. 176)

Κι όμως η ρωμαϊκή εξουσία του συμπεριφέρεται σαν σε ρωμαίο πολίτη. Τον διασώζει πλειστάκις από το μαινόμενο πλήθος και τον φυλακίζει δήθεν ενώ στην πραγματικότητα του προσφέρει άσυλο και χρόνο για να σπείρει τη διδασκαλία του. Σε συνεργασία με τον “φίλο” του Σενέκα οργανώνουν τη μεγάλη συνομωσία κατά του Νέρωνα.

Ο νεαρός αυτοκράτορας είναι πολύ νέος, πολύ ρομαντικός, πολύ φιλέλλην, πολύ ακατάλληλος για τα συμφέροντα του φεουδαρχικού συστήματος που μόλις αρχίζει να παγιώνεται στην επικράτεια της αυτοκρατορίας.

Η Ρώμη καίγεται και οι οπαδοί του Παύλου διασπείρουν τη φήμη ότι ο αυτοκράτορας είναι εμπρηστής. Σενάριο εντελώς ηλίθιο για να πιάσει (ποιος αρχηγός κράτους θα έκαιγε την επικράτειά του και όντως δεν πιάνει. Όλοι κατηγορούν την αίρεση των Ναζωραίων-χριστιανών και εξαπολύεται διωγμός, Ο Παύλος και οι σκοτεινοί σχεδιασμοί του έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών αθώων αγνών ιδεολόγων. Λίγο τον απασχολεί …;Ο ίδιος διαφεύγει και πάλι και εξαφανίζεται από το προσκήνιο. Καμιά επίσημη μαρτυρία για το τι απέγινε μετά τα δυο χρόνια της ιδιότυπης “φυλάκισής” του στη Ρώμη. Πλήρης εξαφάνιση!

Ο Παύλος είναι έξυπνος. Γνωρίζει ότι σύντομα θα αρχίσουν οι αμφισβητήσεις, οι αντιρρήσεις, οι αιρέσεις. Πρώτο του μέλημα είναι η οργάνωση ενός δογματικού πυρήνα οπαδών του που θα ακολουθεί, θα διδάσκει και -;εν ανάγκη- θα επιβάλλει δια της βίας τις δικές του ιδέες. Εγκαθιστά παντού δικούς του ανθρώπους ως επισκόπους (δηλαδή επιτηρητές της αυθεντικής εφαρμογής των απόψεών του) και τους εφοδιάζει με επιστολές που διασαφηνίζουν το δόγμα. Όποιος αντιδρά, όποιος έχει αντίθετη γνώμη απομακρύνεται, αποκόπτεται από την “κοινωνία’, ουσιαστικά δηλαδή παραδίδεται στους διώκτες του προς εξόντωση.

Ο Παύλος και οι συνεργοί του δουλεύουν συστηματικά. Πρώτος στόχος η πλήρης ανατροπή των διδασκαλιών του Ιησού ή της ομάδας που εφηύρε τον Ιησού.Έτσι η κοινωνική δικαιοσύνη αντικαθίσταται από τη δικαιοσύνη των ουρανών.Οι δούλοι οφείλουν σεβασμό στους κυρίους τους για να μη βλασφημείται το …; “όνομα του Κυρίου’. Και όλοι μαζί, δούλοι κι ελεύθεροι είναι απλά και μόνο “δούλοι του Θεού” (Ρωμ. ΣΤ΄, 18-22, Κορ. ΣΤ,΄19-20, Ρωμ. Ζ΄, 22-23) για να καθηλώσουμε και τους άτιμους τους Έλληνες που δεν σκύβουν κεφάλι. Οι γυναίκες είναι βδελυρά όντα και καλύτερα κανείς να μη νυμφεύεται, αλλά επειδή υπάρχουν και “ανάγκες” επιτρέπει κατά παραχώρηση την “χρήση” τους δια πορνείαν! Κανείς δεν πρέπει να πολεμά τη ρωμαϊκή εξουσία διότι άλλη η βασιλεία του Καίσαρα κι άλλη του Θεού. Η φιλοσοφία είναι καταστροφική, αφού βάζει το μυαλό σε λειτουργία, γι” αυτό κι απαγορεύεται δια ροπάλου κι αποτελεί κατά τον ευφυή ραβίνο “μωρία’. Τέλος η δεύτερη παρουσία του Κυρίου, δηλαδή η μεγάλη ώρα της επανάστασης, μετατίθεται χρονικά στο απώτερο μέλλον. Ενώ ο Ιησούς υποσχόταν ότι δεν θα παρέλθει η παρούσα γενιά προτού εκπληρωθούν οι υποσχέσεις του, ο Παύλος διαβεβαιώνει ότι θα αργήσει πολύ εκείνη η ώρα και συνιστά υπομονή κι εγκαρτέρηση.

Οργανώνει το δίκτυό του και στελεχώνει τις εκκλησίες με τυφλά εκτελεστικά του όργανα. Ο φίλος και “συνεργός” (βλ. Γ. Πατρώνου, Προλεγόμενα στην έρευνα των Πράξεων, εκδ. Πουρνάρα 1993, σελ. 174) του Λουκάς αναλαμβάνει να συγγράψει τα γεγονότα όπως θα έπρεπε να είναι, σύμφωνα με τις προτιμήσεις του ιερατείου και να κατοχυρώσει την παύλεια διδασκαλία ως δόγμα καθολικά αποδεκτό.

Οι αυθεντικοί μαθητές βράζουν αλλά τα χέρια τους είναι δεμένα. Ο Πέτρος συλλαμβάνεται και εκτελείται στη Ρώμη, ο Ιάκωβος δολοφονείται (σύμφωνα με το χωρίο Πραξ. 12,2 ο Ιάκωβος δολοφονήθηκε προ του 44 μ.Χ., δηλαδή προ της Αποστολικής Συνόδου στην οποία ο συγγραφέας του ίδιου έργου υποστηρίζει ότι μετείχε!) και ο Ιωάννης εξορίζεται σ” ένα ξερονήσι όπου εντός παραληρημάτων συγγράφει δυσοίωνα και φρικιαστικά βιβλία απόλυτης απόγνωσης.

Ο παυλιανισμός έχει επικρατήσει. Ο Παύλος φροντίζει να μη χαθούν μαζί του όλα όσα έχει κάνει για την επικράτηση του ιουδαϊσμού παγκοσμίως. Διορίζει συνεχιστές του, ουσιαστικά είναι ο εφευρέτης του επισκοπικού θεσμού, δηλαδή της αδιαφανούς συνεχίσεως του σκοτεινού έργου του από μια αφοσιωμένη μυημένη ομάδα πιστών κατά τα πρότυπα του μασονισμού.

Έκτοτε κάθε εκκλησιαστικός άνδρας που ξεφεύγει από την παύλεια παράδοση κατηγορείται ως αιρετικός και διώκεται απηνώς από το επίσημο ιερατείο.

Διαμορφώνεται στη βάσει του παύλειου δόγματος ο κανόνας της ΚΔ. Όσα κείμενα δεν συμφωνούν με το δόγμα αυτό εξοστρακίζονται, καταστρέφονται, αποσιωπούνται. Όσα εγκρίνονται υφίστανται εξονυχιστικό έλεγχο και εξόφθαλμες αλλοιώσεις. Η ΚΔ αποτελείται σε ποσοστό μεγαλύτερο του 50% από τις επιστολές του Παύλου και τα έργα του πιστού του συνεργού Λουκά. Η αποκάλυψη του Ιωάννη το μόνον έργο της ΚΔ καθώς φαίνεται που πραγματικά ανήκει στον γνωστό μαθητή του Χριστού, απορρίπτεται από τον αρχικό κανόνα και μόνον πολύ αργότερα αναγνωρίζεται από την εκκλησία, ωστόσο ακόμη και σήμερα αντιμετωπίζεται με μεγάλη επιφύλαξη και διφορούμενη κριτική.

Την όχι απλώς αποφασιστική, αλλά αποκλειστική συμβολή του Παύλου στη διαμόρφωση της χριστιανικής θρησκείας καθιστούν σαφέστερη τα περισσότερα γνωστικά κείμενα του τέλους του α΄ και του β΄ αιώνα μ.Χ., όπου αναγνωρίζεται η ηγετική φυσιογνωμία του. Στο σύστημα του Μαρκίωνα π.χ. οι επιστολές του αποστόλου Παύλου και η επιτομή του ευαγγελίου του Λουκά έχουν απόλυτο κύρος και αυθεντία. Η ηγετική αυτή θέση του Παύλου διατηρήθηκε δια μέσου των αιώνων και είναι χαρακτηριστικό ότι τον 6ο και 7ο αιώνα μ.Χ. εμφανίστηκε η αίρεση των Παυλικιανών, μια συγκρητιστική σύνθεση των στοιχείων του Γνωστικισμού και του Μανιχαϊσμού των πρώτων αιώνων. Οι Παυλικιανοί θεωρούσαν τον απόστολο Παύλο“ως τον κατ” εξοχήν διδάσκαλό τους και έτρεφαν απόλυτο σεβασμό προς το πρόσωπό του’ (Βλ. Φειδά, Εκκλ. Ιστορία τ. Α΄, σελ. 767).

Το γεγονός είναι ότι την εποχή εκείνη, στην σχετικά ασήμαντη για την αχανή αυτοκρατορία περιοχή της Παλαιστίνης, συνελήφθη και εξετελέσθη (με εκτελεστικό όργανο τον Σαούλ -; Παύλο) το μεγαλύτερο έγκλημα στην Ιστορία όλων των εποχών. Τέθηκαν τα θεμέλια του θριάμβου του δογματισμού και του σκοταδισμού εις βάρος της ελευθερίας του Πνεύματος: “ο ιουδαϊσμός είναι αποφασισμένος να ξεριζώσει τον ελληνικό πολιτισμό και μαζί του τον κίνδυνο που απειλεί την ύπαρξή του πολύπλευρα. Να τον ξεριζώσει στην κυριολεξία. Γι” αυτό και ο Παύλος θα φανεί τόσο ελαστικός στο τόσο ουσιαστικό θέμα της περιτομής. Και δε θα υποχωρήσει πουθενά, προκειμένου να εισδύσει στο μυαλό και τις συνειδήσεις των λαών. Δεν επρόκειτο, όπως ισχυρίστηκαν πολλοί, για έναν νεωτεριστή και αναμορφωτή. Ο Παύλος δεν άλλαξε ούτε μια οξεία από τον απολιθωμένο Μωσαϊκό Νόμο.’ (Λ. Ζωγράφου, Αντιγνώση , σελ. 220). Αυτόν τον Μωσαϊκό Νόμο εστάλη να διδάξει στα έθνη, ο Παύλος. Όχι φυσικά από θρησκευτικό φανατισμό, αλλά από την αστείρευτη δίψα του ιουδαϊκού ιερατείου για Εξουσία και όλα τα παρεπόμενα της.

Το κωμικοτραγικό είναι ότι στο αρχικό κήρυγμα του Ιησού -;φανταστικό ή πραγματικό δεν έχει σημασία- υπάρχει η δραματική προειδοποίηση, την οποία οι λογοκριτές δεν θεώρησαν επικίνδυνη ώστε να την απαλείψουν: “φυλαχθείτε από τους ψευδοπροφήτες και κείνους που θα παρουσιαστούν τάχα από μέρους μου’. Δυστυχώς μια θράκα ημιμαθών και προκατειλημμένων ανθρώπων δεν στάθηκε ικανή να αντιληφθεί τη συμβουλή αυτή και να προφυλάξει την ανθρωπότητα από τη μεγάλη παγίδα. Τα υπόλοιπα αποτελούν απλά Ιστορία …!

**************************

Οι πλαστογραφημένες επιστολές του Παύλου

Όπως δεν υπάρχουν ιστορικά κείμενα για τον Ιησού και τους Αποστόλους, δεν υπάρχουν επίσης για τον Παύλο. Ό,τι είναι σήμερα γνωστό γι’ αυτόν, προκύπτει από τις Επιστολές του και τις Πράξεις των Αποστόλων. Η σημασία των Επιστολών είναι πολύ μεγάλη γιατί, όπως έχουν δηλώσει διαχρονικά έγκριτοι μελετητές: «Χριστιανισμός είναι η θρησκεία που θεμελιώθηκε πάνω στις επιστολές του Παύλου. Με αυτές υποκαθιστά ο Παύλος το ευαγγέλιο του Ιησού με ένα ευαγγέλιο για τον Ιησού». Γι’ ποιο ακριβώς ευαγγέλιο μας λένε (συγκεκριμένα ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος) ότι «δίδαξε τους Αθηναίους ο Παύλος»;
Όμως, αυτές οι δύο ομάδες κειμένων, όχι μόνο δεν είναι αξιόπιστες, αλλά διαφωνούν και μεταξύ τους. Διάφορες επιστολές είναι αποδεδειγμένα χαλκευμένες, δηλαδή έχουν συγγραφεί από άλλους ανθρώπους και οι θεωρούμενες «έγκυρες» έχουν υποστεί προσθαφαιρέσεις κα βελτιώσεις. Γι’ αυτό είναι άσκοπο να πετάνε οι χριστιανοί μεταξύ τους ή προς άλλους δήθεν αποφθέγματα του Παύλου, τη στιγμή που αυτά είναι κατά πάσα βεβαιότητα επινοημένα και εξυπηρετούσαν, την εποχή που γράφτηκαν, άλλους σκοπούς, κυρίως εξουσίας στις ομάδες των πρωτοχριστιανών πιστών, οι οποίοι πλήρωναν κιόλας!
Για παράδειγμα, οι λεγόμενες από τους θεολόγους «ποιμενικές επιστολές», δηλαδή οι δύο επιστολές «Προς Τιμόθεον» και η επιστολή «Προς Τίτον», είναι αποδεδειγμένα πλαστές. Γράφτηκαν αρκετές δεκαετίες μετά το θάνατο του Παύλου στη Μικρά Ασία, με εμφανή την προσπάθεια απομίμησης του παυλικού τρόπου γραφής. Οι ακαδημαϊκοί θεολόγοι θεωρούν ότι αυτές οι επιστολές γράφτηκαν στις αρχές του δεύτερου αιώνα, άρα πάνω από 40 χρόνια μετά το θάνατο του Παύλου (62 ή 67 μ.Χ.)
Δεν είναι τυχαίο δε ότι ακριβώς αυτές τις επιστολές επικαλούνταν διάφοροι βαθμοφόροι των πρώτων χριστιανικών αιώνων για να κατακεραυνώσουν τους «αιρετικούς», ενώ ακριβώς αυτοί οι αιρετικοί αμφισβητούσαν την εγκυρότητά τους, ο δε Μαρκίων εκ Σινώπης, μαθητής του Παύλου ο ίδιος, ήξερε και ποιος τις πλαστογράφησε. Επειδή πήγαινε όμως κόντρα στον επίσημο μηχανισμό, είχε αφοριστεί ως «αιρετικός».
Το δεύτερο και τρίτο αιώνα χαλκεύτηκαν όλο και περισσότερα κείμενα του Παύλου, με κύριο στόχο εκείνη την εποχή την καταπολέμηση του Μαρκιωντισμού. Όποτε δεν μπορούσε να απαντηθεί κάτι από τους ανθρώπους του μηχανισμού, παρουσιαζόταν μια επιστολή ή κάποιο σημείωμα που έδινε την επιθυμητή απάντηση. Έτσι χαλκεύτηκε και μία τρίτη επιστολή προς Κορινθίους, η οποία μετά από κάποιες δεκαετίες αποσύρθηκε, αφού είχε πετύχει τον επιθυμητό στόχο της αντιμετώπισης  κάποιων «αιρετικών».
Λυκοφιλία Πέτρου και Παύλου
Αυτά τα πλαστά κείμενα ήταν τους πρώτους αιώνες τα σημαντικότερα στις θεολογικές συζητήσεις των «πατέρων» της εκκλησίας. Οι Ειρηναίος, Τερτυλιανός, Κλήμης, Οριγένης κ.ά. χρησιμοποιούσαν μάλιστα τις πλαστές επιστολές του Παύλου ως αποκλειστικά έγκυρα κείμενα και χαρακτήριζαν πλαστά αυτά που θεωρούν σήμερα ως έγκυρα! Μύλος! Έτσι, μια φορά με τα μεν και μια φορά με τα άλλα κείμενα, συγκροτήθηκαν σταδιακά ένας μηχανισμός με μια θεωρία (θεολογία), η οποία άλλαζε κατά περίπτωση, φτάνει να μην χανόταν ο έλεγχος της εκκλησιαστικής εξουσίας και μειώνονταν οι εισπράξεις.
Ειδικά από τις πλαστές «ποιμαντικές επιστολές» του Παύλου «διάβαζαν» οι καλοθελητές κήρυκες της χριστιανικής αγάπης τις εντολές εξοντώσεως των «αιρετικών» και «απίστων» και αξιοποιήθηκαν όλους τους επόμενους αιώνες εναντίον αντιπάλων σε Ανατολή και Δύση, κατά τραγική ειρωνεία μάλιστα και εναντίον των λεγόμενων «Παυλικανών», μια ομάδα που θεωρούσε τον Παύλο ως ανώτατο φωστήρα της πίστης τους και όλους τους άλλους ασήμαντους. Όχι βέβαια ότι ο ίδιος ο Παύλος θα είχε αντίρρηση γι” αυτές τις εγκληματικές διώξεις! Όποτε του δόθηκε η ευκαιρία, εκδήλωσε το ήθος και τις προθέσεις του…
Εκτός των προαναφερομένων, η επιστολή «Προς Εφεσίους» θεωρείται από όλους τους ιστορικούς και θεολόγους μία «ευλαβική απάτη» – για το καλό μας! Πολλοί θεολόγοι θεωρούν επίσης πλαστές την επιστολή «Προς Κολασσαείς» και τη δεύτερη επιστολή «Προς Θεσσαλονικείς». Για την επιστολή «Προς Ιουδαίους» θεωρεί ο Τερτυλιανός ότι έχει γραφτεί από τον Βαρνάβα, άλλοι θεωρούν ότι την έγραψε ο ευαγγελιστής Λουκάς και άλλοι κάποιους άλλους που έζησαν και μαγείρευαν τα θεολογικά θέματα εκείνη την εποχή.
Πέρα από τις χαλκεύσεις, υπάρχει μέχρι σήμερα και ένα πρόβλημα κατανόησης. Πολλά από τα γραφόμενα από τον Παύλο –λέμε τώρα-, είναι πολυσήμαντα, γι’ αυτό κατά καιρούς ερμηνεύονται διαφορετικά, μέχρι και με το ακριβώς αντίθετο από το σαφώς αναγραφόμενο. Είδαμε σε προηγούμενες αναρτήσεις ότι η απόλυτη υποταγή της γυναίκας ερμηνεύεται με θράσος  ως «απελευθέρωση της γυναίκας» και η εντολή για ομαλή συνέχιση της δουλείας ως «απελευθέρωση των δούλων»!
Ο συντάκτης της δεύτερης επιστολής του Πέτρου αναφέρει (3.16) ότι «μερικά πράγματα είναι δυσνόητα», χωρίς να κάνει προσπάθεια να τα ερμηνεύσει ο ίδιος αυθεντικά. Όποιος όμως, λέει ο συντάκτης, τα διαστρεβλώνει, θα καταστραφεί, μάλλον εννοεί ότι θα τιμωρηθεί από το θεό του. Αλλά αφού είναι δυσνόητα, σκέφτομαι εγώ, πώς να βρει ο απλός -και αμόρφωτος κατά κανόνα- αναγνώστης εκείνης και της σημερινής εποχής το σωστό νόημα; Θα ακούσει τι θα του πει ο κληρικός, άρα είναι αυταπόδεικτη η ανάγκη για παρουσία ενός παπά, ο οποίος πρέπει να ψωμίζεται από τους οβολούς του ποιμνίου… Πώς αλλιώς να ζήσει, αφού όλη την ημέρα μελετάει τις γραφές;
Εκτός άλλων, ο Αυγουστίνος έγραψε επίσης ότι πολλά από αυτά που «γράφει ο Παύλος» είναι τελείως ασαφή. Έτσι μπορούσε καθένας να δώσει την ερμηνεία που ταίριαζε στην εποχή του και στην περιοχή του, μια θρησκεία για κάθε χρήση… Ο δε Goethe που ασχολήθηκε επίσης επί μακρόν με τα χριστιανικά κείμενα και τελικά τα απέρριψε ως πλαστογραφημένα και άχρηστα, αποφάνθηκε ότι η χριστιανική θρησκεία στηρίζεται σε κείμενα που δεν βγάζουν νόημα σε καίρια σημεία τους…
Στη σημερινή εποχή έχουν καταλήξει οι θεολόγοι ότι, ο μοναδικός που κατάλαβε τον Παύλο ήταν ο μαθητής του Μαρκίων και ακριβώς αυτός χαρακτηρίστηκε και θεωρείται σήμερα ακόμα ως «αιρετικός».
Το σημαντικότερο στοιχείο που εισήγαγε σταδιακά ο Παύλος, από κείμενο σε κείμενο, όπως το διαμόρφωνε στο μυαλό του αντιμετωπίζοντας εκπροσώπους άλλων θρησκειών, ήταν η μετάβαση από κάποιον –πιθανόν υπαρκτό ή φανταστικό- άνθρωπο Ιησού σε έναν επινοημένο Χριστό, ένα μεσσία όπως τον προέβλεπαν οι γραφές (Π.Δ.) και όπως τον επιθυμούσαν οι χριστιανοί, ώστε να αντιπαρατεθούν με τους Έλληνες (ειδωλολάτρες) και τους Ιουδαίους. Με αυτή τη σταδιακή αγιοποίηση ενός ανθρώπου έγινε το βήμα από τη φυσική πραγματικότητα στη μεταφυσική, από κάποιον μαραγκό Ιησού στον ημίθεο Χριστό, από έναν ταλαιπωρημένο επαναστάτη που εκτελέστηκε, όπως πολλοί άλλοι, σε έναν υιό θεού, ο οποίος εκτελούσε μια θεϊκή αποστολή και αναστήθηκε.
Μετά, από αυτές τις μυθοπλασίες του Παύλου και βάσει αυτών, γράφτηκαν στη συνέχεια τα χριστιανικά ευαγγέλια, με τα οποία συμπληρώθηκαν και διακοσμήθηκαν οι φαντασιώσεις του Παύλου με «γεγονότα», κυρίως από ιστορίες που κυκλοφορούσαν ευρέως στη Μικρά Ασία και τη Μέση Ανατολή και από βιογραφικά άλλων προσώπων και θεών.

Πλαστογραφίες και μυθεύματα

Η επινοημένη αλληλογραφία Παύλου-Σενέκα
Είναι γνωστό ότι οι «πατέρες» του χριστιανισμού δεν είχαν στη διάθεσή τους κάποια συγκροτημένη φιλοσοφία για την πίστη που ήθελαν να διαδώσουν, πέρα από τις ισχνές ιστοριούλες για τον Ιησού, του οποίου την ύπαρξη μάλλον κι αυτοί αγνοούσαν ή και αμφισβητούσαν. Η πνευματική συγκρότησή τους προερχόταν, βέβαια, από την ελληνική και στη συνέχεια ρωμαϊκή φιλοσοφία, αλλά ταυτόχρονα από την Παλαιά Διαθήκη και το ιστορικό μίσος των Ιουδαίων (Μακκαβαίοι) κατά των Ελλήνων.
Απ’ τη μια πλευρά υπέκλεπταν λοιπόν οι «πατέρες» ιδέες και κείμενα από τα δημοσιεύματα των Ελλήνων και των Ρωμαίων φιλοσόφων και συγγραφέων, από την άλλη όμως τους συκοφαντούσαν («Έλληνες, κλέπται πάσης γραφής»), ώστε να μην δημιουργείται στο ποίμνιο θέμα αποδοχής, αξιολόγησης και σύγκρισης. Εννοείται, ο (μάλλον Αθηναίος) Κλήμης ο Αλεξανδρινός συκοφαντεί τους Έλληνες συμπατριώτες του ως κλέφτες, αλλά για τους Ρωμαίους που, αναμφισβήτητα, αξιοποιούν την ελληνική φιλοσοφία και τον πολιτισμό γενικότερα, δεν λέει κουβέντα περί κλοπής· θα ήταν άστοχο και παράτολμο να τα βάλει με την εξουσία…
Κάποια εποχή, σύντομα, άρχισε όμως μια νέα φάμπρικα: οι χριστιανοί «πατέρες» επινόησαν φανταστικές ιστορίες, φιλίες, αλληλογραφίες και μυστικές συνεννοήσεις εκπροσώπων του χριστιανισμού με εν ζωή φιλοσόφους, τότε κυρίως Ρωμαίους, για να δείξουν ότι οι φορείς της ελληνορωμαϊκής σοφίας προσχωρούσαν στις δικές τους αντιλήψεις – εννοείται τις ηθικοπλαστικές ιστοριούλες, τις οποίες ούτε οι ίδιοι πίστευαν…
Μια από αυτές τις επινοημένες ιστορίες είναι η δήθεν γνωριμία και ανταλλαγή επιστολών μεταξύ του αποστόλου Παύλου και του Ρωμαίου φιλοσόφου και αυλικού δασκάλου Σενέκα (Lucius Annaeus Seneca, ~4-65 μ.Χ.) Στο βιβλίο του «Φυσικά ερωτήματα» ασχολήθηκε ο Σενέκας με γεωγραφικά θέματα και μετεωρολογικά φαινόμενα (βροχή, ουράνιο τόξο, αστραπή, βροντή κτλ.) με πρότυπο τα «Μετεωρολογικά» του Αριστοτέλη. Επειδή αντλούσε δε ο Ρωμαίος φιλόσοφος συχνά ηθικά διδάγματα από τα περιγραφόμενα φυσικά φαινόμενα, αυτό το βιβλίο του Σενέκα ήταν πολύ δημοφιλές μεταξύ των χριστιανών. Κάτι σαν «η φύση διδάσκει την κοινωνία»!
Σύμφωνα με τις Πράξεις των Αποστόλων (Π.Α.) ο Παύλος ήρθε το έτος 60 ως κρατούμενος στη Ρώμη (Π.Α. 28.14-26) και έμεινε δύο χρόνια σε νοικιασμένο οίκημα. Εκεί δεχόταν δε επισκέψεις φίλων του (Π.Α. 28.30) Ούτε εμίρης πετρελαίων από την Αραβία να ήταν! Λένε λοιπόν διάφοροι «πατέρες» ότι εκεί ο Παύλος απέκτησε σχέσεις με τον Σενέκα. Μόνο που ιστορικά δεν τεκμηριώνεται ότι ο Παύλος βρέθηκε πράγματι καν στη Ρώμη. Εκτιμάται ότι πέθανε περί το έτος 62, ενώ η χριστιανική παράδοση (άλλο σώμα μυθοπλασιών αυτό!) μεταθέτει το θάνατό του στο έτος 67, ώστε να πέφτει μέσα στην περίοδο των διωγμών του Νέρωνα!
Οι σύγχρονοι χριστιανοί ερευνητές που προσπαθούν με κάθε αλλοίωση και «ερμηνεία» να βγάλουν κι από τη μύγα θεολογικό ξύγκι, δεν αποκλείουν λοιπόν να επικοινώνησαν και να αντάλλαξαν απόψεις ο Παύλος με τον Σενέκα, όπως επίσης δεν μπορεί να αποκλείσει κάποιος ότι ο Παύλος επικοινώνησε με όλους τους Ρωμαίους εκείνης της εποχής, όπως τίποτα δεν αποκλείει να επικοινωνώ εγώ καθημερινά με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ· τίποτα δεν το διαψεύδει και τίποτα δεν το αποκλείει, αλλά ούτε και υπονοείται κάτι τέτοιο από γραπτά κείμενα και ανεξάρτητες μαρτυρίες!Πολύ περίεργο είναι βέβαια το γεγονός ότι παρέμεινε ο «κρατούμενος» Παύλος στη Ρώμη δύο χρόνια σε νοικιασμένο σπίτι, μαζί με το φρουρό του -κάτι σαν σωματοφύλακας-, όπου δεχόταν επισκέψεις… Ίσως, πρώτη εκδοχή, να ήταν ο Παύλος πράκτορας των Ρωμαίων και να απολάμβανε τη σύνταξή του με ασφάλεια, μετά την ανακατωσούρα που προκάλεσε ανάμεσα στους χριστιανούς! Πιθανόν όμως, δεύτερη εκδοχή, να μην κατάφεραν οι συντάκτες των Π.Α. να επινοήσουν δραστηριότητες για παραγέμισμα της διετίας και το άφησαν «κενό», μέχρι να φτάσει η εποχή των διωγμών του Νέρωνα στη Ρώμη και να βγει αυτό που πάντα ήθελαν να πετύχουν: ο μαρτυρικός θάνατος, μετά από μια διετία σιέστας με φρουρό! Προσωπικά υποψιάζομαι ότι είναι περισσότερο ισχυρή η πρώτη εκδοχή για τον Παύλο! Με κάποια άλλη αφορμή θα τεκμηριώσω την άποψή μου.Οι διωγμοί επί Νέρωνα αφορούσαν πρωτίστως στωικούς και επικούρειους φιλόσοφους και μαθητές τους, οι οποίοι συνωμοτούσαν κατά του, όπως λέγεται, ψυχοπαθούς Νέρωνα. Ανάμεσα στους συνωμότες πιθανολογείται ότι ήταν και ο δάσκαλος του Νέρωνα Σενέκας, ο οποίος υποχρεώθηκε να αυτοκτονήσει. Σ” αυτό το πλαίσιο φαίνεται να πήρε η μπάλα και κάποιους χριστιανούς, οι οποίοι έκαναν αργότερα, όταν κατείχαν το μονοπώλιο της εκπαίδευσης και πληροφόρησης, τους προγόνους τους αποκλειστικό επίκεντρο των διώξεων!
Με την κρατικοποίηση του χριστιανισμού από τον τέταρτο αιώνα, αρχίζει η παραγωγή ψευδών ιστοριών και η κατασκευή «κειμένων». Αρχικά επινόησαν μια τρίτη επιστολή του Παύλου προς τους Κορίνθιους πιστούς, επειδή στην πρώτη προς Κορινθίους επιστολή γίνεται αναφορά σε μια «προηγούμενη επιστολή». Δεν έχασαν λοιπόν χρόνο οι ιεροί πλαστογράφοι και κατασκεύασαν μια χρονικά προηγούμενη επιστολή του Παύλου με συρραφή προτάσεών του από άλλα κείμενα και με συμπληρώσεις που βόλευαν πολιτικο-θρησκευτικά την εποχή της παραμονής του Κων/νου (του Μέγα) στην εξουσία.
Στην επιστολή του Παύλου προς Κολασσαείς (4,16) αναφέρεται επίσης μία επιστολή του προς Λαοδικείς, η οποία δεν υπήρχε στα χέρια των πιστών του. Χάλκευσαν λοιπόν οι «πατέρες» μία δική τους, πάλι με αποσπάσματα από γνωστά κείμενα του Παύλου και ηθικολογίες του δικού τους περίγυρου και την παρουσίασαν στα λατινικά ως αληθινή. Βέβαια, κι από τις θεωρούμενες έγκυρες επιστολές του Παύλου, μόνο οι επτά φαίνεται να είναι αληθινές, αλλά δεν είναι δυνατόν να αναλύσουμε εδώ τώρα όλες τις χριστιανικές πλαστογραφίες.
Στις αρχές του τέταρτου αιώνα γράφει ο χριστιανός ιστορικός και μετέπειτα αυλικός χρονικογράφος Λακτάντιος διάφορα φιλοσοφικά κείμενα, στα οποία φαίνεται η γνώση και επιρροή που είχε υποστεί αυτός από τις στωικές ιδέες του Σενέκα, αλλά δεν γράφει τίποτα για επικοινωνία τού φιλόσοφου με τον Παύλο. Αντίθετα, επικοινωνία και φιλία (amicitia) επιβεβαιώνεται από τους κατά 3 αιώνες μεταγενέστερους Ιερώνυμο (Sophronius Eusebius Hieronymus, 347-420 μ.Χ.) και Αυγουστίνο (Aurelius Augustinus, 354 – 430 μ.Χ.). Και οι δύο, μαζί με 2-3 άλλους «πατέρες» (Αθηναγόρας, Κλήμης, Ιουστίνος κ.ά.) αποτελούν τους βασικούς κατασκευαστές της σημερινής χριστιανικής θρησκείας, με τις φαντασιώσεις περί τριαδικού θεού κτλ. Ο δε Αυγουστίνος μετέθετε ανάλογα με τις πολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις την «πολιτεία θεού» (civitas dei), μια εδω και μια εκει, και τελικά την τοποθέτησε στον Ουρανό για να μην χρειαστεί να κάνει πάλι αλλαγές…
Σε μία από αυτές τις χαλκευμένες επιστολές (XIV) φέρεται να γράφει ο Παύλος ότι ο Σενέκας «έφτασε σχεδόν στην αδιαμφισβήτητη σοφία»… Και ποια ήταν αυτή; Φυσικά η χριστιανική… Άρα συμπέραιναν οι «ερμηνευτές», ο Σενέκας ήταν (στα κρυφά) χριστιανός και είχε αναλάβει την αποστολή να εκχριστιανίσει την Αυλή του Νέρωνα, γι’ αυτό υποχρεώθηκε από τους «άπιστους» να αυτοκτονήσει! Κάτι συνωμοτικό σαν τις σημερινές ιστορίες του Λιακό. Έτσι, ο Ιερώνυμος πρόσθεσε τον Σενέκα στον πίνακα των χριστιανών αγίων. Χωρίς celebrity δεν μπορούσε να σταθεί ο πίνακας…
Μάλιστα, η πλαστογραφία και διαχείριση των -έτσι κι αλλιώς σύντομων- κειμένων έγινε τόσο πρόχειρα, ώστε από την ανάγνωσή τους καταλαβαίνει καθένας ότι η 12η επιστολή (XII) αποτελεί απάντηση στη 10η (X) και οι δύο επιστολές 13η και 14η (XII, XIV) πρέπει να τοποθετηθούν νοηματικά μεταξύ της 10ης και 11ης. Μύλος!
Περί το τέλος του 8ου αιώνα κυκλοφόρησε ο αυτοκρατορικός σύμβουλος και εκκλησιαστικός ρυθμιστής Αλκουΐνος (Alcuin, 735-804 μ.Χ.) τις «επιστολές αλληλογραφίας» Παύλου και Σενέκα, μαζί με μια επίσης φανταστική αλληλογραφία μεταξύ του Μεγαλέξαντρου και του Ινδού βασιλιά των Βραχμάνων Δίνδιμου. Στη συνέχεια συμπεριελήφθησαν αυτές οι επιστολές Παύλου-Σενέκα στο σώμα των έργων του Ρωμαίου συγγραφέα· περίπου μέχρι τον 19ο αιώνα οπότε, με την ευρύτερα διαδιδόμενη παιδεία και την επιστημονικές μεθόδους έρευνας που είχαν αναπτυχθεί, δεν μπορούσε να σταθεί πλέον η πλαστογραφία.Τελικά, μ” αυτά και με άλλες επινοήσεις κατασκεύασαν οι χριστιανοί αυτό το σαθρό οικοδόμημα που ονομάζουν σήμερα «Θεολογία», οπότε άρχισαν να εγκαταλείπουν τα αρχικά παιδαριώδη κείμενα των γραφών. Γράφει ο μητροπολίτης Ναυπακτίας Ιερόθεος (ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/4/2006): «Πηγή της πίστεώς μας δεν είναι τα Ευαγγέλια… αλλά η αποκαλυπτική αλήθεια… όπως καθορίστηκε και οριοθετήθηκε από τις Οικουμενικές Συνόδους». Γι” αυτό δεν πολυενδιαφέρονται οι παπάδες για τις αντιφάσεις και τα ιστορικά και λογικά σφάλματα στις γραφές! Άμα μίλησε η «Οικουμενική Σύνοδος» υπό τον έλεγχο του (συνήθως στρατιωτικού) αυτοκράτορα, τι μας νοιάζει τώρα τι είπαν οι αρχηγοί μας, ο Χριστούλης και ο Παυλάκης;Ο Ιωάννης Βρωμόστομος και ο Βασίλειος Καππαδόκης μετράνε πλέον… Να μην πω ότι μετράνε περισσότερο ο Παπουλάκος και ο πατήρ Μάξιμος!

Παύλος και παραμύθια!

Είναι γενικώς αποδεκτό στον κόσμο της «επιστημονικής» θεολογίας ότι ο Ιησούς δεν υπήρξε ποτέ, όπως περιγράφεται στα ευαγγέλια και διαδίδεται με φανταστικές ιστορίες στη λαϊκή πίστη. Κάποιοι υπέθεσαν ότι και ο Παύλος που έγινε από διώκτης οπαδός των χριστιανών, δεν ήταν υπαρκτό πρόσωπο, δεν είναι όμως απόλυτα τεκμηριωμένες αυτές οι αμφιβολίες.
Τεκμηριωμένο είναι όμως ότι, όλες σχεδόν οι σχετικές ιστορίες με το συγκεκριμένο αυτόκλητο «απόστολο» και προσηλυτιστή είναι επινοημένες. Περιέγραψα την ιστορία με τη δήθεν έλευση του Παύλου στην Αθήνα, όπου τον χλεύασαν και αναγκάστηκε να φύγει κακήν κακώς.
Κοίταζα πάλι κάποια παλιά βιβλία και έπεσα σε περιγραφές της βιογραφίας αυτού του Παύλου. Λέγεται ότι παρακολούθησε με «ενδιαφέρον» τη θανάτωση με λιθοβολισμό του Στέφανου, αλλά συμμετείχε επίσης αυτόκλητος σε συλλήψεις (Π.Α.=Πράξεις Αποστόλων, Κεφ. 8, 3 Σαῦλος δὲ ἐλυμαίνετο τὴν ἐκκλησίαν κατὰ τοὺς οἴκους εἰσπορευόμενος, σύρων τε ἄνδρας καὶ γυναῖκας παρεδίδου εἰς φυλακήν.) Δίνεται μια εικόνα ενός σκληρού φανατικού, ίσως για να δοθεί μεγαλύτερη σημασία στη μεταπήδησή του στο στρατόπεδο των χριστιανών. Αν ήταν ο Παύλος έτσι όπως περιγράφεται στις Π.Α., σίγουρα δεν άλλαξε χαρακτήρα και συμπεριφέρετο με ίδιο τρόπο και αργότερα, γι’ αυτό τον κυνήγησαν στην Αραβία, τσακώθηκε με όλους τους παραδοσιακούς μαθητές του Ιησού και στη συνέχεια εκδιώχθηκε στη Θες/νίκη και στη Βέροια, ενώ στην Αθήνα χλευάστηκε, όπως αναφέραμε (και αν πράγματι επισκέφτηκε την πόλη).
Κάποια στιγμή ζήτησε ο Παύλος άδεια από τον ανώτερο Ιουδαίο κληρικό να διώξει χριστιανούς και εκτός της Ιερουσαλήμ (Π.Α. 9,2). Εκεί συνάντησε πριν από τη Δαμασκό τον Ιησού. Ο Παύλος διηγείται διαρκώς αυτό το περιστατικό, πάντα με συντομία και πάντα για να θεμελιώσει το κύρος του ως απόστολος, το οποίο αμφισβητούν οι ομοϊδεάτες χριστιανοί στην Ιερουσαλήμ.
Η ιστορία για τη μεταστροφή του Παύλου περιέχεται στις Π.Α. τρεις φορές, κάθε φορά διαφορετικά. Άλλοι λένε, επειδή τα έγραψαν διαφορετικοί άνθρωποι που δεν είχαν τις ίδιες πληροφορίες, άλλοι υποστηρίζουν ότι αλλάζει η διήγηση για να γίνει ενδιαφέρουσα, αλλιώς θα ήταν βαρετή. Μια καλή δικαιολογία για να εξηγηθούν αντιφάσεις…
Η θεολογική παράδοση –έτσι κι αλλιώς επινοημένες ιστορίες διαδίδουν– ισχυρίζεται ότι το «θαύμα» της μεταστροφής του Παύλου κράτησε λίγα δευτερόλεπτα… Δεν νομίζω ότι προκύπτει αυτό από κάποια διήγηση, πάντως περί τον 6ο αιώνα άρχισαν οι θεολόγοι να ισχυρίζονται ότι η μεταστροφή έγινε στο δεύτερο οδομετρικό σημάδι του δρόμου πριν από τη Δαμασκό. Κι αυτό, αν και επουσιώδες, φανταστικό πρέπει να είναι και δείχνει ότι όλες αυτές οι ιστορίες έχουν στολιστεί με δήθεν αντικειμενικά στοιχεία για να αποκτήσουν ενδιαφέρον.
Σύμφωνα με τη διήγηση στις Π.Α., Κεφ 9, «άστραψε ξαφνικά γύρω του φως από τον ουρανό. 4 Έπεσε τότε κάτω στο έδαφος κι άκουσε μια φωνή που του έλεγε: “Σαούλ! Σαούλ! Γιατί με καταδιώκεις;” Kι εκείνος ρώτησε: “Ποιος είσαι, Kύριε;” 5 Kαι ο Kύριος απάντησε: “Eγώ είμαι ο Iησούς, που εσύ καταδιώκεις! Είναι σκληρό για σένα να κλοτσάς σε καρφιά”. 6 Κι εκείνος τρέμοντας και έκθαμβος από την κατάπληξή του ρώτησε: “Κύριε τι θέλεις να κάνω;” Και του απάντησε ο Κύριος: “Σήκω και μπες στην πόλη και θα σου ειπωθεί τι πρέπει να κάνεις”. 7 Στο μεταξύ, οι άντρες που τον συνόδευαν έστεκαν άναυδοι, καθώς άκουγαν τη φωνή αλλά δεν έβλεπαν κανέναν. 8 Σηκώθηκε τότε ο Σαύλος από κάτω, κι ενώ τα μάτια του ήταν ανοιχτά, δεν έβλεπε κανέναν. Έτσι, πιάνοντάς τον από το χέρι του, τον οδήγησαν στη Δαμασκό. 9 Eκεί έμεινε τρεις μέρες χωρίς να βλέπει κι ούτε έφαγε ούτε ήπιε τίποτε.»
Με αυτή την ιστορία προσπάθησε να μπει ο Παύλος στην ομάδα των αποστόλων, αν και οι υπόλοιποι τον εχθρεύονταν, γιατί δεν πίστευαν τις διηγήσεις του. Γεγονός είναι πάντως ότι στις ερήμους πολλοί έβλεπαν και βλέπουν ακόμα και σήμερα εικόνες, κυρίως λόγω του εκτυφλωτικού ηλιακού φωτός και ακούν ταυτόχρονα φωνές. Πρόκειται για παραισθήσεις, οι οποίες ερμηνεύονται από την κατάσταση στερήσεων του οργανισμού (δίψα, πεζοπορία, κούραση κτλ.) Οι Άραβες έχουν γι’ αυτές τις φωνές ένα ειδικό όνομα, χατίφ. Βέβαια, δεν ανακηρύσσεται απόστολος κάθε καμηλιέρης που βλέπει και ακούει ό,τι ποθεί, αυτό συνέβη όμως με τον Παύλο – για την ακρίβεια, ο ίδιος ισχυρίστηκε μια ιστορία για να γίνει αποδεκτός από τους μαθητές του Ιησού.
Εδώ συμβαίνει τώρα το εξής: στις καθολικές και ευαγγελικές εκδόσεις των Π.Α. το κείμενο είναι όπως γράφτηκε πριν. Στην ορθόδοξη παραλλαγή το κείμενο είναι κάπως διαφορετικό και συγκεκριμένα στο στίχο 55 εἶπε δέ· Τίς εἶ, κύριε; ὁ δέ Κύριος εἶπεν· Ἐγώ εἰμι Ἰησοῦς ὃν σὺ διώκεις· 6 ἀλλὰ ἀνάστηθι καὶ εἴσελθε εἰς τὴν πόλιν… Λείπει η φράση «Είναι σκληρό για σένα να κλοτσάς σε καρφιά», όπως προκύπτει από την διαδικτυακή έκδοση της Μυριόβιβλου.
Ο λόγος είναι απλός: Αυτή φράση περιέχεται στις «Βάκχες» του Εριπίδη, 4-5 αιώνες πριν! Η ίδια φράση αναφέρεται βέβαια επίσης από τον Πίνδαρο και τον Αισχύλο, αλλά ειδικά ο Ευριπίδης αναφέρει αυτή τη φράση σε μια δραματική διαδικασία, ανάλογη με αυτή που περιγράφει ο Παύλος ότι του συνέβη. Ο Διόνυσος λέει την ίδια φράση στον Πενθέο, ο οποίος διώκει τον θεό, επειδή δεν τον αναγνώρισε. Και στις δύο περιπτώσεις ο διώκτης υφίσταται τις συνέπειες της κακής πράξης του, ο Πενθέος πεθαίνει, ο Παύλος τυφλώνεται.
Ο Παύλος είχε συγκροτημένη ελληνιστική παιδεία και φαίνεται ότι εμπλούτισε τις επιφοιτήσεις και φανταστικές συζητήσεις του με θεούς και δαίμονες με φράσεις από την αρχαία ελληνική γραμματεία… Ίσως έτσι εξηγείται και η μανία του να καίει τα «ειδωλολατρικά» βιβλία, στην Έφεσο και αλλού, για να μην του δείξει κάποιος επίσης μορφωμένος τις αντιγραφές που έχει κάνει ο θεόπνευστος απόστολος. Αυτή η παρατήρηση για την αντιγραφή από τον Παύλο δεν αποτελεί νέα διαπίστωση· την έχει κάνει ήδη οΚέλσος («Αληθής Λόγος») στα τέλη του δεύτερου αιώνα μ.Χ.Ο πιθανότερος λόγος για παράληψη της συγκεκριμένης φράσης από την ελληνική έκδοση των Π.Α. είναι, ότι οι Έλληνες αναγνώστες πιθανόν να ήξεραν και τα αρχαία κείμενα, ενώ οι Φράγκοι δεν θα είχαν τέτοια παιδεία… Το διέγραψαν λοιπόν οι ελληνόφωνοι «πατέρες»! Έτσι κι αλλιώς έσβηναν και έγραφαν όπως τους βόλευε.Με την ευκαιρία να αναφέρουμε εδώ ότι όμοιες ιστορίες μαγικής μεταστροφής από παραβάτες κάθε είδους αναφέρονται στον Όμηρο, στο Σοφοκλή, στο Βιργίλιο και σε άλλους. Στους Ιουδαίους πρέπει να ήταν όμως περισσότερο γνωστή η ιστορία με τον Ηλιόδωρο (βιβλίο Μακκαβαίων), την οποία μπορεί να βρει ο αναγνώστης και να συγκρίνει…
Να έρθουμε τώρα στις αντιφάσεις που περιέχονται στις Π.Α. ως προς τη μαγική μεταστροφή του Παύλου. Σύμφωνα με τη μία περιγραφή οι συνοδοί του Παύλου προς τη Δαμασκό άκουσαν μια φωνή, αλλά δεν είδαν τίποτα. Σύμφωνα με την άλλη περιγραφή οι ίδιοι είδαν το εκτυφλωτικό φως, αλλά δεν άκουσαν τίποτα (Π.Α. 9,7 και 22,9). Διάφοροι σύγχρονοι ερμηνευτές γράφουν λοιπόν ότι οι συνοδοί άκουσαν μια ακατανόητη φωνή και είδαν ένα ανεξήγητο φως! Ο αριθμητικός μέσος όρος στην υπηρεσία της παραμυθίασης…
Με όλα αυτά τυφλώθηκε μόνο ο Παύλος, οι συνοδοί, οι οποίοι στην τρίτη περιγραφή είδαν κι αυτοί το φως, δεν τυφλώθηκαν (σύγκριση Π.Α. 9,3 και 22,6 με 26,13). Στη μία διήγηση έμειναν οι συνοδοί ξεροί, στην άλλη έπεσαν στο έδαφος. (9,7 οἱ δὲ ἄνδρες οἱ συνοδεύοντες αὐτῷ εἱστήκεισαν ἐνεοί, ἀκούοντες μὲν τῆς φωνῆς, μηδένα δὲ θεωροῦντες αλλά 26, 14 πάντων δὲ καταπεσόντων ἡμῶν εἰς τὴν γῆν ἤκουσα φωνὴν λαλοῦσαν πρός με καὶ λέγουσαν τῇ Ἑβραΐδι διαλέκτῳ…)
Ακολουθούν διάφορες αντιφατικές ιστορίες με κάποιους Ανανία και Ιούδα, σημαντικό είναι όμως ότι, στις δύο πρώτες εκδοχές του επινοημένου «θαύματος» δίνει ο Ανανίας οδηγίες στον Παύλο, ενώ στην τρίτη εκδοχή δίνει τις οδηγίες ο ίδιος ο Ιησούς. Μάλλον, επειδή δεν γινόταν πιστευτός ο περιπλανώμενος προσηλυτιστής, ανέβαζε κάθε φορά τη σημασία του καθοδηγητή του, όπως κάνουν σήμερα μερικοί στα αριστερά κόμματα…
Με αυτή την ερμηνεία περί φουσκώματος της ιστορίας από τον Παύλο συνάδει και το γεγονός ότι, ενώ και οι τρεις περιγραφές στις Π.Α. συμφωνούν ότι ασκούστηκε μια φωνή, έστω έλαμψε και κάποιο εκτυφλωτικό φως, μόνο ο Παύλος ισχυρίζεται ότι είδε τον Ιησού! Άμα έχεις δει το στρατηγό, τι να σου πουν πια οι λοχαγοί;
Αυτά όλα σε μια ιστοριούλα μόνο του θεόπνευστου βιβλίου!

Παύλος, Άρειος Πάγος και μυθοπλασίες…

Για την προσφορά του Αποστόλου των Εθνών, Παύλου, στον πολιτισμό της Ευρώπης μίλησε χθες ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος από τον άμβωνα του Ναού του Αποστόλου Παύλου στην Αθήνα. «Οι Αθηναίοι, οι Έλληνες, οι Ευρωπαίοι πρέπει να ευχαριστούμε περισσότερο απ΄ όλους τον Παύλο» είπε ο Αρχιεπίσκοπος απευθυνόμενος στους πιστούς με αφορμή τη χθεσινή εορτή των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.
Ο Απόστολος Παύλος, πρόσθεσε ο κ. Ιερώνυμος, «είναι ο διδάσκαλός μας. Είναι ο κήρυκας της αγάπης, είναι ένας κοινωνικός εργάτης». Αργά το βράδυ ο Αρχιεπίσκοπος προεξήρχε στην ειδική τελετή που γίνεται κάθε χρόνο από την Εκκλησία της Ελλάδος στον Βράχο της Πνύκας όπου ο Απόστολος Παύλος κήρυξε το Ευαγγέλιο.
Εγώ αναρωτιέμαι τώρα: υπήρχαν τότε κάποια ευαγγέλια, τα οποία κήρυττε ο Παύλος; Οι περισσότεροι θεολόγοι θεωρούν ότι τα ευαγγέλια του Ματθαίου και του Λουκά γράφτηκαν στη δεκαετία 80-90, το ευαγγέλιο του Μάρκου μετά το έτος 65 και του Ιωάννη στη δεκαετία 110-120 μ.Χ. Άρα δεν υπάρχει περιθώριο να κήρυξε ο Παύλος στην Αθήνα κάποιο συγκεκριμένο ευαγγελικό κείμενο, που λέει και ο κ. Ιερώνυμος, αφού η επίσκεψη του Παύλου, αν έγινε (βλέπε επόμενα), πρέπει να πέφτει στα έτη 51-52 μ.Χ.Θα μου πείτε, έλα μωρέ τώρα, μια κουβέντα είπε ο αρχιεπίσκοπος, μην την κοσκινίζεις! Εγώ απαντώ επ” αυτού ότι, σε άλλες περιπτώσεις έχουν βυζαντινολογήσει επί μήνες και έτη για μια κουβέντα, συνήθως χωρίς αποτέλεσμα, ενώ σε τέτοια θέματα που αφορούν την ιστορική τεκμηρίωση ευαγγελικών περιστατικών, κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και προσπερνούν δήθεν αδιάφορα!Αλλά, πέρα από τα διαδικαστικά, υπάρχουν και θεολογικές αντιρρήσεις επί του συγκεκριμένου θέματος: Ο Παύλος βασισμένος σε ό,τι διαδίδεται προφορικά μέχρι την εποχή του γύρω από τις μεσσιανικές και εσχατολογικές κινήσεις περί του Μεσσία Ιησού εκ Γαλιλαίας, εγκαινιάζει μία νέα μεσσιανική και εσχατολογική αίρεση του Ioυδαϊσμoύ, τoν Παυλικό Χριστιανισμό. Σε σχέση με τον κατοπινό χριστιανισμό των ευαγγελίων αναφέρουμε ότι, ο Παύλος δεν γνωρίζει τίποτα από τα αναφερόμενα (έτσι κι αλλιώς αμφισβητήσιμα) στα τέσσερα «κανονικά ευαγγέλια». Ο παυλικός Χριστός που περιγράφεται στις επιστολές του, δεν είναι ο γιος του μαραγκού Ιωσήφ ή του Αγίου Πνεύματος και της Μαριάμ, με αδελφούς και αδελφές (Ματθαίος ιβ΄: 47, ιγ΄: 55-56, Μάρκος γ΄: 31-35, στ΄: 3, κ. α.), ο θαυμα­τοποιός Ιησούς. Μέσα στις Επιστολές και την θεολογία του Παύλου παρουσιάζεται ένας ουράνιος, απεσταλμένος, αιθέριος, γνωστικιστικός Χριστός. Δεν μας παραδίδει ο Παύλος καμία διδασκαλία του Ιησού Χριστού, αλλά ερμηνεύει το πλανώμενο εσχατολογικό κήρυγμα περί σταυρωθέντος, αναστάντος και πάλιν ερχομένου Χριστού εντός των πλαισίων της δικής του προσωπικής θεολογίας.
Ο Παύλος παρουσιάζει λοιπόν, μαζί με τις χριστολογικές ιδεοληψίες του, μικρασιατικές ηθικολογίες δικής του επιλογής, τις οποίες είχε προσλάβει από τον ιουδαϊκό/ελληνιστικό περίγυρό του. Άρα ουσιαστικά «δημιουργούσε» με αυτές τις ομιλίες και τις επιστολές του το περιεχόμενο της χριστιανικής θρησκείας, χωρίς να διαθέτει ο ίδιος πλήρη γνώση για τα όποια πραγματικά περιστατικά και τη διδασκαλία του Ιησού! Στη συνέχεια συνέγραψαν οι γνωστοί ή άλλοι συγγραφείς τα ευαγγέλια στηριζόμενοι και στις εντυπώσεις που είχε διαδώσει ο Παύλος – με πάμπολλες μυθοπλασίες!

Αυτά σίγουρα τα γνωρίζει ο αρχιεπίσκοπος, προτιμάει όμως -επειδή ουσιαστικά μόνο γερόντια και ιδιοτελείς κόλακες (κάνουν πως) τον ακούν- να αναφέρεται σε μια απλοϊκή ισοπεδωμένη θεολογία, η οποία πρέπει να δίνει στο ακροατήριο την εντύπωση της ενότητας περιεχομένου, καθώς επίσης χρονικής και γεωγραφικής εγκυρότητας των γεγονότων.

Η επίσκεψη στην Αθήνα περιγράφεται στις Πράξεις των Αποστόλων, η οποία επίσκεψη έγινε μετά την εκδίωξη του Παύλου από τη Βέροια. Εδώ στην Αθήνα (Πράξεις 17.17) κουβέντιαζε ο Παύλος στη συναγωγή με τους Ιουδαίους και με τους θεοσεβούμενους, όπως επίσης και κάθε ημέρα στην αγορά μ” εκείνους που τύχαινε να παρευρίσκονται (διελέγετο μεν ουν εν τη συναγωγή τοις Ιουδαίοις και τοις σεβομένοις και εν τη αγορά κατά πάσαν ημέραν προς τους παρατυγχάνοντας.)
Συγκρατούμε εδώ δύο πράγματα: 1) Όπου αναφέρεται στις Πράξεις ότι ο Παύλος «κήρυξε», σημαίνει ότι επισκεπτόταν τις Συναγωγές, άρα απευθυνόταν σε Ιουδαίους που ζούσαν στον ελλαδικό χώρο. Αν από αυτό βγάζει ο αρχιεπίσκοπος το συμπέρασμα ότι ο Παύλος είναι δάσκαλος των Ελλήνων και των Ευρωπαίων, μάλλον συνειδητό λάθος κάνει, αφού προφανώς δεν έχει κάτι καλύτερο να πει! 2) Αναφέροντας ο συγγραφέας των Πράξεων ότι στην Αγορά συζητούσαν οι Αθηναίοι καθημερινά, όλοι με όλους, δεν λέει κάτι καινούργιο, άρα και ο Παύλος δεν έκανε κάτι πρωτότυπο. Η επισήμανση όμως του γεγονότος στο «θεόπνευστο» κείμενο δείχνει ότι ο συγγραφέας δεν φαίνεται να το γνώριζε και το κατέγραψε ως σημαντικό, ενώ αφήνει άλλα πολύ σημαντικότερα χωρίς αναφορά.
Π.χ., ο λόγος της μετάβασης στον Άρειο Πάγο είναι ακατανόητος και δεν εξηγείται πουθενά (17.18): Εκεί που μίλαγε ο Παύλος στην Αγορά από δω κι από κει, κάποιοι φιλόσοφοι αναρωτήθηκαν, τι αν θέλοι ο σπερμολόγος ούτος λέγειν; Τι λέει αυτός ο λογάς/ο φλύαρος/ο κουτσομπόλης; Αυτές είναι οι αποδόσεις της λέξης σπερμολόγος. Οπότε επιλαβόμενοι τε αυτού επί τον Άρειον Πάγον ήγαγον. Πήραν, λοιπόν, το σπερμολόγο και τον έφεραν στον Άρειο Πάγο.
Καίριο ερώτημα: γιατί έπρεπε να μεταφερθούν ομιλητής και ακροατήριο κάπου αλλού για να μάθουν τα εισαγωγικά των απόψεων του Παύλου; Αφού βλέπουμε παρακάτω ότι το λογύδριό του κράτησε το πολύ 5-6 λεπτά, ήταν ανάγκη να μεταβούν κάπου αλλού; Και μάλιστα στο βραχώδη Άρειο Πάγο;
Έστω λοιπόν, εμφανίζεται ο Παύλος (17.22) στα βράχια: Σταθείς δε ο Παύλος εν μέσω του Αρείου Πάγου έφη… Όποιος έχει πάει στον αρχαιολογικό χώρο της Ακροπόλεως, ξέρει ότι ο Άρειος Πάγος δεν ήταν και δεν είναι θέατρο, αλλά ένας βράχος απότομος και απόκρημνος. Δεν υπάρχει «μέσο του Αρείου Πάγου», υπάρχουν όμως κορυφή και πλαγιές του βράχου. Προφανώς, αυτός που έγραψε τις Πράξεις ή αυτός που διηγήθηκε τα περιστατικά για να καταγραφούν, δεν βρέθηκε ποτέ στο συγκεκριμένο σημείο!

Εδώ να παρατηρήσω ότι και ο αρχιεπίσκοπος κάνει μια λαθροχειρία και: ενώ οι Πράξεις αναφέρουν τον Άρειο Πάγο, οργανώνει τη γιορτή στην Πνύκα, στην οποία γιορτή παρίστανται εκπρόσωποι όλων των πολιτικών και εκκλησιαστικών αρχών της χώρας, με ζωντανή τηλεοπτική και ραδιοφωνική μετάδοση ανά την Ελλάδα και, μέσω δορυφορικών διαύλων, ανά τον κόσμο.
Η Πνύκα, η οποία ήταν και παραμένει θεατροειδής έκταση, βρίσκεται στο Λόφο του Φιλοπάππου, στην απέναντι πλευρά του πεζόδρομου από εκείνη που βρίσκεται ο Άρειος Πάγος. Εδώ συνεκαλείτο η Εκκλησία του Δήμου, δηλαδή η Συνέλευση των Αθηναίων και αυτός ακριβώς ο χώρος προσφέρεται για συναθροίσεις και ομιλίες. Δεν είναι δε απίθανο να μίλησε στην πραγματικότητα εκεί ο Παύλος, αν όλη η ιστορία αληθεύει. Μάλιστα, σ” ένα σχετικό γραμματόσημο που είχε κυκλοφορήσει παλαιότερα στην Ελλάδα, ο ομιλητής παρουσιάζεται πράγματι σε χώρο που μοιάζει στην Πνύκα, αν και στον τίτλο του γραμματοσήμου γίνεται αναφορά στο βραχώδη Άρειο Πάγο.
Αφού όμως στις Πράξεις αναφέρεται ο Άρειος Πάγος ως τόπος της ομιλίας, οι ιερές παραδόσεις επιβάλλουν να σκαρφαλώνουν οι παπάδες σ” αυτά τα βράχια, αφού αυτό επιτάσσει η πίστη στα ιερά βιβλία! Να μην επικαλούνται μερικοί τις ιερές παραδόσεις, μόνο όποτε αυτές βολεύουν…
Είναι προφανές ότι ο Άρειος Πάγος δεν ήταν τόπος θρησκευτικών διαλέξεων και συζητήσεων. Για το σκοπό αυτό υπήρχε η Αγορά, υπήρχαν τα κουρεία και τα λοιπά καταστήματα. Όπως γράφει ο Στράβων (Γεωγραφικά 9, 1, 16) οι Αθηναίοι διατηρούσαν «το πάτριον πολίτευμα» με όλους τους θεσμούς, δεν είχε αλλάξει η σημασία των θεσμικών λειτουργιών. Ο Άρειος Πάγος ήταν λοιπόν δικαστήριο που συνερχόταν σπάνια για να εκδικάσει ειδεχθή εγκλήματα (φόνους συγγενών κ.ά.), ενώ για λιγότερο σημαντικά αδικήματα λειτουργούσαν άλλα κατώτερα δικαστήρια. Ο Μ. Βερέττας περιγράφει στο τεύχος που προανέφερα, λεπτομέρειες για τη λειτουργία του Άρειου Πάγου, τις οποίες παραλείπουμε εδώ.
Από τα προηγούμενα δεν είναι δυνατόν να εξηγηθεί, γιατί μετακινήθηκαν Παύλος και ακροατήριο στον Άρειο Πάγο, εκτός αν είχε διαπραχθεί κάποιος φόνος, πράγμα που δεν προκύπτει από πουθενά. Μια άλλη εκδοχή είναι να ήθελαν οι Αθηναίοι να τον δικάσουν για όσα συνέβησαν στη Θεσ/νίκη και τη Βέρροια, απ” όπου αναγκάστηκε ο Παύλος να διαφύγει, νύχτα και κρυφά. Αλλά και τέτοια εκδοχή δεν τεκμηριώνεται από πληροφορίες και είναι απίθανο οι Αθηναίοι να είχαν δικαστική συνεργασία με τους Βορειοελλαδίτες. Απ” την άλλη πλευρά, δεν δίνεται καμιά εξήγηση, γιατί δεν έγινε η συζήτηση στην Αγορά, στην Ακαδημία ή σε κάποια άλλη φιλοσοφική Σχολή. Γιατί τέτοια σπουδή να συρθούν -ομιλητής και ακροατήριο- στον Άρειο Πάγο; Γι” αυτό έχω ήδη αναρωτηθεί στα προηγούμενα, πώς αναφέρονται στο «θεόπνευστο» κείμενο αυτονόητα ή δευτερεύοντα θέματα και παραλείπονται σημαντικά;
Δύο τινά πρέπει να υποθέσουμε: Είτε η αναφορά του Άρειου Πάγου γίνεται για να προσδοθεί κύρος στον Παύλο (μέχρι και τον Άρειο Πάγο τού παραχώρησαν οι ειδωλολάτρες!), είτε δεν συνέβη τίποτα από αυτά και ο συγγραφέας τα συναρμολόγησε από σκόρπιες γνώσεις που είχε, όπως έχει γίνει με πολλά άλλα επεισόδια των ιερών βιβλίων. Δεν ήξερε ο συγγραφέας των Πράξεων για την Ακαδημία του Πλάτωνα, για το Λύκειο του Αριστοτέλη ή για τον Κήπο του Επίκουρου, όπου γίνονταν συστηματικά φιλοσοφικές συζητήσεις. Είχε πληροφορηθεί μόνο για τον Άρειο Πάγο ως σπουδαίο «κτήριο» και θεσμό και σκέφτηκε να κατασκευάσει εκεί ένα σκηνικό για την ομιλία του Παύλου.
Εν πάση περιπτώσει, κάπου εκεί γύρω από την Ακρόπολη απευθύνθηκε ο Παύλος στους Αθηναίους με ένα λογύδριο 194 λέξεων, όπως μέτρησε ο Μ. Βερέττας (μπράβο για την υπομονή του!) Το κείμενο αυτό (17.22-31) δεν λέει τίποτα αξιόλογο, αλλά πολύ περισσότερο δεν μπορεί να σήμαινε οτιδήποτε για τους Αθηναίους, οι οποίοι άκουγαν ακαδημαϊκούς και περιπατητικούς, επικούρειους, κυνικούς και στωικούς ρήτορες με αφηρημένες έννοιες, πολύπλοκους συλλογισμούς και σύνθετα ρητορικά σχήματα στο λόγο τους, άκουγαν στα θέατρα Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη και όσων άλλων τα έργα χάθηκαν, επί ώρες και ημέρες. Τι να εισπράξουν λοιπόν από το ρηχό λογύδριο των δύο παραγράφων του Παύλου;Γι” αυτό ακούγεται πολύ εξωπραγματική η κρίση του αρχιεπισκόπου ότι ο Παύλος ήταν δάσκαλος των Ελλήνων και των Ευρωπαίων: οι Αθηναίοι και οι Ρωμαίοι εκείνης της εποχής είχαν ακούσει πολύ σημαντικότερους δασκάλους από τον μικρασιάτη προσηλυτιστή!
Να σημειώσουμε εδώ, ως προς το περιεχόμενο αυτού του λόγου, ότι ο Παύλος προσφωνεί τους Αθηναίους ως δεισιδαιμονέστατους, δηλαδή ως υπερβαλλόντως θεοσεβείς, πράγμα που είναι ανοησία, δεδομένου ότι παράλληλα με τους θεοσεβούμενους φιλοσόφους υπήρχαν και πολλοί άθεοι ή αδιάφοροι… Η δε αναφορά του στο βωμό τω αγνώστω θεώ αποτελεί επίσης παρανόηση ή παραποίηση. Ο Παυσανίας που πέρασε από την Αθήνα 2 δεκαετίες μετά την υποτιθέμενη επίσκεψη του Παύλου, περιγράφει αυτό το βωμό που βρισκόταν στη Μουνιχία (Πειραιάς) και προφανώς ήταν αφιερωμένος στον τυχόν άγνωστο στους Αθηναίους θεό που είχαν οι ξένοι ναυτικοί και έμποροι, οι οποίοι επισκέπτονταν τη χώρα.
 

Ενδιαφέρον είναι επίσης ότι δεν ανέφερε ο Παύλος καν το όνομα του κυρίου του, για τον οποίο μιλούσε στους Αθηναίους, ολόκληρος «υιός θεού», τον οποίο θεωρούσαν όμως οι χριστιανοί επίσης θεό και όχι ημίθεο. Μάλλον δεν υπήρχε τότε ακόμα αυτή η ιδέα περί τριαδικότητας (αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Θεόφιλο Αλεξανδρείας περίπου 100 χρόνια μετά!) και ο «δάσκαλος που αναστήθηκε» εθεωρείτο απλά ένας προφήτης. Το όνομα Ιησούς πάντως δεν αναφέρεται στο λογύδριο του Παύλου και το Χριστός ως μόνιμη προσωνυμία ήταν έτσι κι αλλιώς ιστορικά μεταγενέστερο.Κρίνοντας από τα απλοϊκά λεκτικά σχήματα του Παύλου που απευθύνονταν σε ανθρώπους μειωμένης παιδείας, ο περιοδεύων προσηλυτιστής φαίνεται να θεωρεί ότι έχει μπροστά του ακροατήριο αγροτών της Μέσης Ανατολής. Ήταν αναμενόμενο λοιπόν να προκαλέσουν τα λεγόμενα από τον Παύλο θυμηδία στους Αθηναίους… Έτσι κι έγινε (17.32), ακούσαντες ανάστασιν νεκρών οι μεν εχλεύαζον, οι δε είπον: ακουσόμεθά σου πάλιν περί τούτου! Περίπου: να μας τα ξαναπείς άλλη μια φορά… ενώ κάποιοι άλλοι χλεύαζαν για τις ανοησίες! Οπότε, κάνοντας την ανάγκην φιλοτιμίαν, εξήλθεν ο Παύλος εκ του μέσου αυτών!Δεν έκανε οποιαδήποτε προσπάθεια να τα εξηγήσει επί τόπου, όπως του ζήτησαν περιπαικτικά, δεν έκλεισε ραντεβού για άλλη μέρα να τους πει περισσότερα, έφυγε και ανεχώρησε για την Κόρινθο. Αν είχε συμβεί οτιδήποτε άλλο σημαντικό, σίγουρα θα αναφερόταν στις Πράξεις. Επί πλέον συμειώνουμε εδώ ότι έφυγε ο Παύλος από τη μέση της ομήγυρης των ακροατών, άρα μας πληροφορεί το κείμενο ότι ήταν και οι ακροατές σκαρφαλωμένοι στο βράχο του Αρείου Πάγου. Πράγματι, ο συγγραφέας των Πράξεων ούτε υποψιάζεται ότι όλα αυτά που περιγράφει, τα έχει τοποθετήσει σε ένα απόκρημνο βράχο…Ας μεταφερθούμε όμως προς στιγμή σ” εκείνη την εποχή, χωρίς τις γνώσεις των μεταγενέστερων εξελίξεων. Οι Αθηναίοι ακούν τον Παύλο να μιλάει για κάποιον που αναστήθηκε, για κάποιον Ιησού δεν έχουν ακούσει κατά πάσα πιθανότητα ποτέ, ούτε ο ίδιος ο Παύλος αναφέρει το όνομα του θεού, ημίθεου, θεάνθρωπου κτλ., τον οποίο θέλει να προβάλλει… Tι μπορεί να σκέφτηκαν οι ακροατές του; Πιθανόν ότι τους μιλάει για τον Μίθρα ή για τον Όσιρη ή για τον Άττη ή για τον Άδονη ή για κάποιον από τους συνολικά 15-16 χρονικά παλαιότερους θεούς, ημίθεους, προφήτες, μεσσίες που έχουν στο βιογραφικό τους μια θανάτωση και ανάσταση μετά από τρεις ημέρες! Όλοι αυτοί ήταν ήδη περισσότερο ή λιγότερο γνωστοί, αφού υπήρχαν στον ελλαδικό χώρο ήδη ιερά, πέρα από αυτά της ελληνικής, της πέρσικης, της αιγυπτιακής και άλλων θρησκειών. Προφανώς, οι Αθηναίοι ακροατές χλεύασαν τον ομιλητή, γιατί δεν δέχονταν γενικώς φωτισμένους μεσσίες, ιδιοτελείς σωτήρες και αναστημένους νεκρούς, ούτε δικούς τους ούτε και ξένους. Θα σκέφτηκαν μάλλον: «Πάλι το γνωστό παραμύθι θέλει να μας πουλήσει αυτός!»
Η προσχώρηση στη διδασκαλία του Παύλου -χριστιανισμός ως θρησκεία δεν υπήρχε ακόμα- ενός Διονύσιου και μιας γυναίκας, είναι σίγουρα μεταγενέστερη προσθήκη στο κείμενο, για να μη φανεί ότι πήγε ολόκληρη η επίσκεψη χαμένη. Η αναφορά στους δύο προσήλυτους περνάει ξώφαλτσα τη στιγμή που θα έπρεπε, εκείνοι που αποδέχθηκαν τα λεχθέντα του Παύλου και δεν χλεύασαν, να προβληθούν στο κείμενο με την επιχειρηματολογία τους, σε αντιπαράθεση με τους άλλους. Ενώ περιγράφει ο συγγραφέας το αυτονόητο, ότι οι Αθηναίοι συζητούσαν ελεύθερα στην Αγορά, δεν θεώρησε σκόπιμο να αναφερθεί στους δύο οπαδούς που απέκτησε ο Παύλος; Στα κρυφά προσχώρησαν, πού και σε ποιον το δήλωσαν αφού ο Παύλος έφυγε με τη συνοδεία του αμέσως για Κόρινθο; Δεν μαθεύτηκε τίποτα στον περίγυρό των νέων πιστών;
Απ” την άλλη πλευρά, είναι γνωστό ότι, όταν παρουσιαστεί κάποιος παραδοξολόγος και ανακοινώσει πράγματα και θάματα, πάντα βρίσκονται άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας αλλά, στην πραγματικότητα, φοβισμένοι και ανασφαλείς χαρακτήρες, που θα δηλώσουν γοητευμένοι από τον παραδοξολόγο. Πολύ πρόσφατα περιγράφηκε στις εφημερίδες η δραστηριότητα στην Ελλάδα ενός ντόπιου μάγου, από τον οποίον μια εισαγγελέας, κάποιοι φοιτητές και ο ηθοποιός Παύλος Χαϊκάλης «πείσθηκαν» για τις δυνάμεις και τις θαυματουργές ικανότητες που διέθετε. Ο συγκεκριμένος είχε αναστήσει (!) στη Δαφνούλα Ηλείας και ένα νεκρό παιδί! Γιατί να μην προσχωρήσει λοιπόν στις θολές δοξασίες του Παύλου κι αυτός ο (άγνωστος κατά τ” άλλα) Διονύσιος;
Και πού ακριβώς προσχώρησε ο συγκεκριμένος Αθηναίος αρεοπαγίτης, τη στιγμή που δεν αναφέρθηκε καν ο Παύλος, όπως σημειώσαμε ήδη, στο όνομα του μεσσία που θα έσωνε τον κόσμο και τα υπόλοιπα γνωστά; Μήπως προσχώρησε στον ευρέως γνωστό Μίθρα, ο οποίος λατρευόταν στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήδη 1-2 αιώνες π.Χ. ή στον επίσης γνωστό Όσιρη που έχει νεολιθική καταγωγή, αλλά σίγουρα λατρευόταν με αυτό το όνομα πολλούς αιώνες π.Χ, ή μήπως προσχώρησε στον Άδονη ή στον Διόνυσο, οι οποίοι τουλάχιστον αποτελούσαν ελληνικούς μύθους;Ο οποίος Διονύσιος (αν υπήρξε ποτέ!), ουδαμού αναφέρεται πλέον στα ιερά βιβλία, παρά μόνο σε φανταστικές μεταγενέστερες ιστορίες, στις οποίες συγχέεται με άλλους συνωνόματους, στη λεγόμενη «ιερά παράδοση»… Κι εδώ ακριβώς βλέπουμε μια διαχρονική λαθροχειρία: Η «παράδοση» περί Διονύσιου που δεν αποδεικνύεται με τίποτα, διατηρείται και καλλιεργείται με μυθεύματα, ενώ η (ας πούμε) αληθής ιστορία των Πράξεων περί Αρείου Πάγου κουκουλώνεται με μισόλογα και δεν προβάλλεται, γιατί δεν βολεύει. Αποτελεί συνονθύλευμα επινοήσεων…Άλλη φορά δεν βρέθηκε στην Αθήνα ο Παύλος, ούτε απέστειλε ποτέ κάποια επιστολή στον πυρήνα των μαθητών του που υποτίθεται ότι θα δημιούργησε ο προαναφερόμενος Διονύσιος, ο οποίος σημειωτέον ορίστηκε (από ποιον και πώς;) «πρώτος επίσκοπος Αθηνών». Άρα υπήρχε ποίμνιο, στο οποίο απευθυνόταν ο επίσκοπος, προς το οποίο όμως ποτέ δεν έγραψε επιστολή ο Παύλος. Ποια θρησκεία δίδασκε λοιπόν ο Διονύσιος; Περίεργα πράγματα… Το μοναδικό ασφαλές συμπέρασμα από όλη αυτή την ιστορία είναι λοιπόν ότι, ακόμα κι αν βρέθηκε πράγματι στην Αθήνα ο Παύλος, ρεζιλεύτηκε στο ακροατήριό του, πράγμα που είναι ίσως και το πιο αυτονόητο σ” αυτή τη διήγηση των Πράξεων.Αυτά διάβαζαν οι μεταγενέστεροι «πατέρες» και θύμωναν με τους Αθηναίους, αφού ο μέγας Απόστολος δεν κατάφερε να τους συγκινήσει. Ίσως έτσι εξηγείται το μένος που έδειξαν αργότερα κατά της πόλης των Αθηνών και των ναών της, όπου μετέτρεψαν όλα τα ιερά σε χριστιανικούς ναούς, προκαλώντας σοβαρές καταστροφές… Η «αγία» Φιλοθέη που επέλεξαν οι παπάδες ως προστάτιδα (καλά, λέμε και καμιά αρλούμπα!) της Αθήνας, έλεγε κατά τας γραφάς για τους προστατευόμενούς της:
«Γένος αβούλευτον, ανόσιον, αναίσχυντον, βδελυρόν, απονενοημένον, το στόμα εύλυτον έχον προς λοιδορίαν, μεμψίμοιρον και καρδαμογλύφον, βαρβαρόφωνον, φιλαίτιον, φιλοτάραχον, μικρολόγον, μικρόψυχον, στωμύλον, υπερφίαλον, αθέμιστον, δολερόν.»
Αυτήν που χαρακτήριζε τους Αθηναίους «βαρβαρόφωνους», την επέλεξαν ως «προστάτιδα» της πόλης τους…
ΥΓ: Διαβάζω σε ένα χριστιανικό σύγγραμμα για την παρουσία του Παύλου στην Αθήνα. Αρχικά γράφει ότι Παύλος θεώρησε «τους κατοίκους της «ως δεισιδαιμονεστέρους», παραδεδομένους τελείως στη λατρεία των ειδώλων» και στη συνέχεια, όταν αναλύει (ας πούμε τώρα) την ομιλία του, γράφει για την ίδια φράση «επαίνεσε τη θεοσέβεια των Αθηναίων». Σε μια παράγραφο δύο διαφορετικές αποδόσεις – ορθόδοξη εμβρίθεια! Ο χαρακτηρισμός αυτός αποδίδεται νεοελληνικά όπως γράφηκε παραπάνω ή όπως το είδα σε διάφορες μεταφράσεις ως θεοσεβέστατους.
Αφού παρατέθηκαν στο προαναφερόμενο σύγγραμμα αυτά και διάφορα άλλα, τα οποία είναι παραγέμισμα και δεν έχουν καμιά σχέση με το κείμενο των Πράξεων, γράφει ο συντάκτης του πονήματος: «Μπορεί να θεωρηθεί αναντίρρητο ότι ο Παύλος μίλησε στον λόφο του Αρείου Πάγου.» Δεν είναι αναντίρρητο, μπορεί να θεωρηθεί μόνο… μέχρι νεωτέρας ίσως! Προφανώς δεν είναι και ο ίδιος καθόλου βέβαιος ότι συνέβησαν τα περιγραφόμενα και προσπαθεί να δώσει θάρρος στον εαυτό του και τους όποιους ανασφαλείς αναγνώστες του.