Γιατί είναι αδύνατη η σύνθεση Ελληνισμού και Χριστιανισμού;

Το πολλάκις ειπωμένο <ανέκδοτο> από πιστούς του εβραιοχριστιανικού δόγματος του σκηνοποιού Σαούλ, <άκουσον-άκουσον> περί ΕΛΛΗΝΟ...χριστιανικού πολιτισμού.

Γιατί είναι αδύνατη η σύνθεση Ελληνισμού και Χριστιανισμού;

Ελληνισμός και Χριστιανισμός σαφέστατα πρεσβεύουν 2 διαφορετικές κοσμοθεάσεις, η οποιαδήποτε προσπάθεια συνενώσεώς τους έχει ως αποτέλεσμα την νοθεία και το πνευματικό μέγεθος που νοθεύεται είναι ο Ελληνισμός, εφόσον ο Χριστιανισμός είναι που θεωρείται «αποκάλυψη»...

Ελευθέριος Βενιζέλος στα 1906 κατά τη Β´ Συντακτική Συνέλευση των Κρητών, έφη:

...Δεν δύναμαι λοιπόν να εννοήσω πώς άνδρες κατ’ εξοχήν φιλελεύθεροι, είναι δυνατόν να πιστεύουν τας δύο αυτάς εννοίας και να σας λέγουν ότι η έννοια του Eλληνισμού ταυτίζεται προς την έννοιαν της Ορθοδοξίας, ενώ δεν υπάρχουν ίσως δυστυχώς δύο τόσον αντίθετοι προς αλλήλας όσον είναι σήμερον η έννοια του Eλληνισμού προς το επικρατούν μέρος της Ορθοδοξίας...

...Ο όρος «Ελληνοχριστιανικός Πολιτισμός» επινοήθηκε το 1852 από τον Επτανήσιο λόγιο Σπυρίδωνα Ζαμπέλιο. Ο Ζαμπέλιος υπήρξε ο εισηγητής της σύνδεσης αρχαίας Ελλάδας – Βυζαντίου – νεώτερης Ελλάδας. Το Βυζάντιο, το οποίο θεωρείτο από τον Διαφωτισμό ως ολέθρια περίοδος οπισθοδρόμησης και ρήγματος στην πορεία του ελληνισμού, προβάλλεται τώρα ως το αντίθετο δηλαδή, ως το ιστορικό μόρφωμα, που διατήρησε τον ελληνισμό και τον πολιτισμό του....

Τί είναι η φιλοσοφία και τί είναι ο Χριστιανισμός;

Κατά καιρούς, από την αρχαιότητα μέχρι την εποχή μας, έχουν δοθεί διάφορες σημασίες στον όρο «φιλοσοφία», ανάλογα με το πνευματικό υπόβαθρο εκείνου που έδινε την ερμηνεία:

Φιλοσοφία είναι «το φιλείν, αγαπάν την σοφίαν ήτοι την γνώσιν, την μόρφωσιν προς το ειδέναι». Επίσης, είναι «έρευνα, ζήτησις προς εύρεσιν της αληθείας αναφορικώς προς τα επιστητά ή και προς τα κατά θεωρίαν μόνον ληπτά» (Μέγα Λεξικό όλης της Ελληνικής γλώσσης, Δ. Δημητράκου, τ. ΙΕ΄, σ. 7643, εκδόσεις Δομή).

Αφετηρία της φιλοσοφίας, είναι το «απορείν» και το «θαυμάζειν, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος στο σημαντικό έργο του «Περί του Ει του εν Δελφοίς»:

«Επεί δε του φιλοσοφείν, έφη, το ζητείν αρχήν, του δε ζητείν το θαυμάζειν και απορείν» (Ηθικά Πλουτάρχου, τ. 10, σ. 192, Κάκτος). Θαυμάζω και απορώ, και αρχίζω να φιλοσοφώ, ζητώντας την εξήγηση.

Από την άλλη μεριά, ο Χριστιανισμός ισχυρίζεται ότι είναι η «αποκάλυψη» του αληθινού Θεού στον άνθρωπο.

Σύμφωνα με τον «άγιο» Μακάριο τον Αιγύπτιο, «Ο Χριστιανισμός είναι βρώση και πόση, και όσο κάποιος τρώγει απ’ αυτόν, περισσότερο διεγείρεται ο νους από τη γλυκύτητα, γίνεται ασυγκράτητος και αχόρταγος, και επιδιώκει με απληστία να τρώει» (Ομιλία ΙΖ΄, ΕΠΕ τ. 7, Μακάριος ο Αιγύπτιος, σ. 325, εκδόσεις Γρηγόριος Παλαμάς).

Σύμφωνα με τον μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ιερόθεου Βλάχου, δεινού ερμηνευτή της φιλοκαλικής παραδόσεως, «ο Χριστιανισμός δεν είναι ούτε φιλοσοφία ούτε θρησκεία με την έννοια που χαρακτηρίζουν τις φυσικές θρησκείες, αλλά είναι κυρίως θεραπεία. Είναι θεραπεία του ανθρώπου από τα πάθη του για να φθάση στην συνέχεια σε κοινωνία και ενότητα με τον Θεό» (Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία, κεφ. 1, εκδόσεις Μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου).

Οι βασικές αντιθέσεις που δεν επιτρέπουν τις «ελληνοχριστιανικές» συνθέσεις, μπορούν να συνοψιστούν στα εξής:

1. Ο Ελληνισμός έχει ως εργαλείο τον ορθό λόγο. Ο Χριστιανισμός την «θεία αποκάλυψη

2. Ο Ελληνισμός διακρίνεται από τα ποικίλα ρεύματα σκέψης. Συνεπώς, η σκέψη δεν μπαίνει σε «καλούπια», αλλά είναι ελεύθερη. Οι διαφωνίες και οι διαφορές αποτελούν υγιή φαινόμενο, εφόσον κανείς δεν διεκδικεί την απόλυτη αλήθεια.

Στον Χριστιανισμό, η διαφορετική άποψη αναθεματίζεται. Κάθε τι που αποκλίνει από το δόγμα, καλείται «αίρεση». Οι διαφωνίες των φιλοσόφων και οι «κόντρες» τους, δεν έχουν χαρακτήρα καταδίκης και αναθέματος όπως στον Χριστιανισμό.

3. Ο Ελληνισμός διακρίνεται από τον διάλογο και την πειθώ.

Ο Χριστιανισμός από αυτό που επιβάλλει η εξουσία, είτε θρησκευτική είτε πολιτική

4. Ο Ελληνισμός δεν επιβάλλει τις ιδέες του. Διακρίνεται από πνεύμα ελευθερίας.

Ο Χριστιανισμός επιβάλλει τα δόγματά του (βλ. τα σχετικά έδικτα των χριστιανών αυτοκρατόρων, που επεβλήθησαν ως νόμοι του κράτους).

5. Ο Ελληνισμός δεν έχει καμία σχέση με το εβραϊκό μοντέλο σκέψης, κάτι με το οποίο όμως σχετίζεται άμεσα ο Χριστιανισμός, ως «αποστατήσαντα» τέκνο του Ιουδαϊσμού.

6. Ο Ελληνισμός έχει κέντρο την φύση και τον άνθρωπο, κινείται δηλαδή λογικώς και φυσιολογικώς.

Ο Χριστιανισμός, τον κατασκευασμένο «θεάνθρωπο» Ιησού, κινείται επομένως, στο ψεύδος και στην απάτη.

«Ιερές» ασυναρτησίες και μπουρδολογίες ΜΕΡΟΣ 37o

Η αδικία στη Βίβλο

Στους πιστούς της Βίβλου αρέσει να ισχυρίζονται ότι όλοι παίρνουμε την ηθική και την αίσθηση της δικαιοσύνης μας από τη Βίβλο. Αλλά δεν το κάνουμε. Κανείς μας δεν το κάνει.

Κανείς δεν πιστεύει ότι είναι δίκαιο να τιμωρούνται τα παιδιά για ό,τι έκαναν οι γονείς τους, ότι οι γονείς θα πρέπει να είναι πρόθυμοι να σκοτώσουν τα παιδιά τους για τον Θεό ή ότι τα παιδιά θα πρέπει να εκτελούνται επειδή δεν υπακούν στους γονείς τους, για να αναφέρουμε μόνο μερικά παραδείγματα. Και όμως αυτά θεωρούνται ηθικές επιταγές στη Βίβλο. Στο SAB, επισημαίνω τα εδάφια που μας κάνουν όλους να ανατριχιάζουμε σήμερα και μας κάνουν όλους χαρούμενους που δεν παίρνουμε πραγματικά την ηθική και την αίσθηση της δικαιοσύνης μας από τη Βίβλο.

Γένεση

«Ας βγάλει η γη χορτάρι». 1:11

Τα φυτά κατασκευάζονται την τρίτη ημέρα πριν υπάρξει ήλιος για να οδηγήσει τις φωτοσυνθετικές τους διαδικασίες.
Παρατηρήστε ότι ο Θεός αφήνει «τη γη να γεννήσει» τα φυτά, αντί να τα δημιουργεί απευθείας. Ίσως η Γένεση να μην είναι και τόσο αντι-εξέλιξη τελικά.

«Από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού, δεν θα φας από αυτό».
Γιατί όχι; Τι είναι κακό στο να γνωρίζεις το σωστό από το λάθος; 2:17

«Με λύπη θα γεννήσεις παιδιά. ... Ο άντρας σου... θα σε κυβερνήσει».

Ο Θεός τιμωρεί την Εύα, και όλες τις γυναίκες μετά από αυτήν, με τους πόνους του τοκετού και την υποταγή στους άνδρες. 3:16

«Ο Κύριος σεβάστηκε τον Άβελ και την προσφορά του». 4:3-5

Στον Θεό αρέσουν τα νεκρά ζώα του Άβελ περισσότερο από τα φρούτα και τα λαχανικά του Κάιν. Γιατί; Λοιπόν, δεν δίνεται λόγος, αλλά πιθανότατα έχει να κάνει με την ποσότητα του πόνου, του αίματος και της αιματοχυσίας που εμπλέκεται.

«Αν ο Κάιν εκδικηθεί επταπλάσια, αληθινά ο Λάμεχ εβδομήντα επταπλάσια». 4:23-24

Ο Λάμεχ σκοτώνει έναν άνθρωπο και ισχυρίζεται ότι αφού ο δολοφόνος του Κάιν θα τιμωρηθεί επταπλάσια, όποιος τον δολοφονήσει θα τιμωρηθεί εβδομήντα επτά φορές. Αυτό ακούγεται δίκαιο.

«Θα καταστρέψω... και άνθρωπος και κτήνος». 6:7, 17

Ο Θεός είναι θυμωμένος. Αποφασίζει να καταστρέψει όλους τους ανθρώπους, τα ζώα, τα ερπετά, τα πουλιά και «κάθε σάρκα στην οποία υπάρχει πνοή ζωής». Σχεδιάζει να τους πνίξει όλους.

«Κάθε ζωντανή ουσία που έφτιαξα θα την καταστρέψω». 7:4

Ο Θεός επαναλαμβάνει την πρόθεσή του να σκοτώσει κάθε ζωντανό πλάσμα. Γιατί όμως ο Θεός σκοτώνει όλα τα αθώα ζώα; Τι έκαναν για να αξίζουν την οργή του; Φαίνεται ότι ο Θεός δεν χορταίνει ποτέ από βασανιστικά ζώα.

«Πέθανε κάθε σάρκα που κινούνταν πάνω στη γη». 7:21-23

Ο Θεός πνίγει ό,τι αναπνέει αέρα. Από νεογέννητα μωρά μέχρι αρκούδες κοάλα -- όλα τα πλάσματα μεγάλα και μικρά, ο Κύριος ο Θεός τα έπνιξε όλα.

«Καταραμένη να είναι η Χαναάν. δούλος δούλων θα είναι στους αδελφούς του». 9:20-25

Ο «δίκαιος και δίκαιος» Νώε (6:9, 7:1) φυτεύει ένα αμπέλι, μεθάει και ξαπλώνει γυμνός στη σκηνή του. Ο γιος του, ο Χαμ, τυχαίνει να βλέπει τον πατέρα του σε αυτή την κατάσταση. Όταν ο Νώε σηκώνεται και ακούει «τι του είχε κάνει ο μικρός του γιος» (τι έκανε εκτός από το να τον κοιτάξει;), καταριέται όχι τον Χαμ, ο οποίος «είδε τη γύμνια του πατέρα του», αλλά τον γιο του Χαμ, τον Χαναάν, και όλους τους απογόνους του. «Υπηρέτης δούλων θα είναι [ο Χαναάν] στους αδελφούς του». Αυτή είναι μια τυπική περίπτωση βιβλικής δικαιοσύνης και είναι ένα από τα πολλά εδάφια της Βίβλου που έχουν χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσουν τη δουλεία.

«Θα ευλογήσω αυτούς που σε ευλογούν, και θα καταραστώ αυτόν που σε καταριέται». 12:3

Ο Θεός θα σε ευλογήσει αν ευλογήσεις τον Αβραάμ και θα σε καταραστεί αν καταραστείς τον Αβραάμ. Γάμα τον Αβραάμ.

«Ικέτευσε καλά τον Άβραμ για χάρη της» 12:16

Για να πληρώσει τον Αβραάμ για τη χρήση της «αδελφής» του, ο Φαραώ του έδωσε πρόβατα, βόδια και αρσενικά και θηλυκά γαϊδούρια και δούλους.

«Ο Κύριος έπληξε τον Φαραώ και τον οίκο του με μεγάλες πληγές εξαιτίας της Σάρας, της γυναίκας του Άβραμ». 12:17

Ο Θεός στέλνει μια πληγή στον Φαραώ και την οικογένειά του επειδή ο Φαραώ πίστεψε το ψέμα του Άβραμ.

«Όταν ο Άβραμ άκουσε ότι ο αδελφός του πιάστηκε αιχμάλωτος, όπλισε τους εκπαιδευμένους υπηρέτες του, που γεννήθηκαν στο σπίτι του, τριακόσιους δεκαοκτώ, και τους καταδίωξε μέχρι τη Δαν».

Για να ελευθερώσει τον Λωτ από την αιχμαλωσία, ο Αβραάμ στέλνει έναν στρατό από 318 δούλους («υπηρέτες» στην Καινή Διαθήκη) για να καταδιώξουν και να πατάξουν τους απαγωγείς του.

«Ας είναι ο ύψιστος Θεός, που παρέδωσε τους εχθρούς σου στο χέρι σου. Και του έδωσε δέκατα από όλους». 14:20

Ο Μελχισεδέκ δοξάζει τον Θεό που παρέδωσε τους εχθρούς του Αβραάμ στο χέρι του, για το οποίο πληρώνεται το ένα δέκατο από όλα τα λάφυρα.

Αυτή είναι η πρώτη εμφάνιση της λέξης «δέκατα» στη Βίβλο και χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει την ιδέα ότι οι πιστοί πρέπει να δίνουν το 10% των χρημάτων τους στην εκκλησία τους.

«Η Σάρα είπε στον Άβραμ: Δες, τώρα, ο Κύριος με εμπόδισε να γεννήσω· σε παρακαλώ, μπες στη δούλη μου». 16:2

Η Σάρα λέει στον άντρα της να κάνει σεξ με τη σκλάβα της.

«Ο Άβραμ είπε στη Σάρα: Δες, η δούλη σου είναι στο χέρι σου. Κάνε της ό,τι θέλεις. Και όταν η Σαράι δεν της φέρθηκε καθόλου, τράπηκε σε φυγή». 16:6

Η Άγαρ συλλαμβάνει, κάνοντας τη Σαράι να ζηλέψει. Ο Άβραμ λέει στη Σαραΐ να κάνει στην Άγαρ ό,τι θέλει. «Και όταν η Σαράι δεν της φέρθηκε καλά, τράπηκε σε φυγή».

«Ο άγγελος του Κυρίου της είπε: Επίστρεψε στην κυρία σου, και υποτάξου στα χέρια της». 16:9

Ο άγγελος λέει στην Άγαρ να επιστρέψει και να υποταχθεί στην καταχρηστική ιδιοκτήτριά της, τη Σαράι.

«Και θα δώσω σε σένα, και στο σπέρμα σου μετά από σένα, τη γη στην οποία είσαι ξένος, όλη τη γη Χαναάν, για αιώνια ιδιοκτησία». 17:8

Ο Θεός δίνει στον Αβραάμ και στους απογόνους του όλη τη γη της Χαναάν για πάντα. Αυτή η υπόσχεση εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τις ατελείωτες μάχες για τη γη στη Μέση Ανατολή. 13:14-15

«Αυτός που είναι... αγοράστηκε με χρήματα». 17:12-13, 23-27

Ο Θεός λέει στον Άβραμ ότι όλα τα αρσενικά πρέπει να περιτέμνονται, ακόμη και εκείνα που ο Άβραμ είχε αγοράσει με χρήματα. Δεν υπάρχει η παραμικρή απόδειξη σε αυτό το απόσπασμα, ή σε οποιοδήποτε άλλο στη Βίβλο, ότι ο βιβλικός Θεός αποδοκιμάζει τη δουλεία.

Τι λέει η Βίβλος για τη δουλεία

«Το απερίτμητο αρσενικό παιδί, του οποίου η σάρκα της ακροβυστίας του δεν περιτέμνεται, εκείνη η ψυχή θα εξολοθρευτεί από τον λαό του». 17:14

Ένα αγόρι χωρίς περιτομή πρέπει να εγκαταλειφθεί από τους γονείς του και την κοινότητά του.

«Πάντες οι άνθρωποι του οίκου αυτού, γεννηθέντες εν τη οικία και αγορασθέντες με αργύριον» 17:27

Ο Αβραάμ έκανε περιτομή σε όλους τους δούλους του σπιτικού του. (Χωρίς την άδειά τους, φυσικά.)

«Θα καταστρέψεις τους δίκαιους μαζί με τους ασεβείς; ... Δεν θα κάνει σωστά ο Κριτής όλης της γης;» 18:23-25

Ο Αβραάμ ικετεύει τον Θεό να μην σκοτώσει τους πάντες στα Σόδομα και τα Γόμορρα. [Κάτι που είναι περίεργο, αφού αργότερα (Γένεση 22:2-10) ο Αβραάμ δεν αμφισβητεί καν το αίτημα του Θεού να σκοτώσει τον γιο του.] Κάνει στον Θεό δύο καλές ερωτήσεις: «Θα καταστρέψεις τους δίκαιους μαζί με τους ασεβείς;» και «Δεν θα κάνει το σωστό ο Κριτής όλης της γης;»

«Δεν θα το καταστρέψω για χάρη δέκα». 18:32

Υποθέτω ότι ο Θεός δεν μπόρεσε να βρει ούτε δέκα καλούς Σοδομίτες γιατί αποφασίζει να τους σκοτώσει όλους στη Γένεση 19. 

Κρίμα που ο Αβραάμ δεν ρώτησε τον Θεό για τα παιδιά. Γιατί να μην τα σώσετε; Αν ο Αβραάμ μπορούσε να βρει 10 καλά παιδιά, νήπια, βρέφη ή μωρά, θα το έκανε Ο Θεός να λυπηθεί την πόλη; Προφανώς όχι. Ο Θεός δεν δίνει δεκάρα για τα παιδιά.

«Έχω δύο κόρες που δεν γνώρισαν άντρα. Επιτρέψτε μου, παρακαλώ, να σας τα φέρω, και να τους κάνετε όπως είναι καλό στα μάτια σας». 19:7-8

Ο Λωτ αρνείται να παραδώσει τους αγγέλους του στον διεστραμμένο όχλο, προσφέροντας αντ' αυτού τις δύο «παρθένες κόρες» του. Λέει στο μάτσο των αγγέλων βιαστών να «κάνουν σε αυτές [τις κόρες του] ό,τι είναι καλό στα μάτια σας». Αυτός είναι ο ίδιος άνθρωπος που αποκαλείται «δίκαιος» και «δίκαιος» στη Β ́ Πέτρου 2:7-8

«Ο Κύριος έβρεξε επάνω στα Σόδομα και επάνω στα Γόμορρα θειάφι και φωτιά από τον Κύριο από τον ουρανό». 19:24

Ο Θεός σκοτώνει τους πάντες (άνδρες, γυναίκες, παιδιά, βρέφη, νεογέννητα) στα Σόδομα και τα Γόμορρα βρέχοντας «φωτιά και θειάφι από τον Κύριο από τον ουρανό». Λοιπόν, σχεδόν όλοι -- γλιτώνει τον «δίκαιο και δίκαιο» Λωτ και την οικογένειά του.

«Αλλά η γυναίκα του κοίταξε πίσω από πίσω του και έγινε στήλη άλατος». 19:26

Η ανώνυμη σύζυγος του Λωτ κοιτάζει πίσω και ο Θεός τη μετατρέπει σε στήλη άλατος.

«Ο Θεός ήρθε στον Αβιμέλεχ σε όνειρο τη νύχτα, και του είπε: Δες, εσύ δεν είσαι παρά ένας νεκρός» 20:3

Ο Θεός θυμώνει με τον βασιλιά Αβιμέλεχ, αν και ο βασιλιάς δεν έχει αγγίξει καν τη Σάρα. Απειλεί να σκοτώσει αυτόν και όλους τους ανθρώπους του. Για να αντισταθμίσει το έγκλημα που δεν διέπραξε ποτέ, ο Αβιμέλεχ δίνει στον Αβραάμ πρόβατα, βόδια, δούλους, ασήμι και γη. Τελικά, αφού ο Αβραάμ «προσευχήθηκε στον Θεό», ο Θεός αίρει την τιμωρία του στον Αβιμέλεχ, «γιατί ο Κύριος είχε κλείσει γρήγορα όλες τις μήτρες του οίκου του Αβιμέλεχ, εξαιτίας της Σάρρας».

«Ο Κύριος είχε κλείσει γρήγορα όλες τις μήτρες του οίκου του Αβιμέλεχ, εξαιτίας της Σάρρας, της γυναίκας τού Αβραάμ». 20:18

Ο Θεός «έκλεισε όλες τις μήτρες» επειδή ο Αβιμέλεχ πίστεψε το ψέμα του Άμπε.

«Η Σάρρα είδε τον γιο της Άγαρ της Αιγυπτίου, που είχε γεννήσει στον Αβραάμ, να χλευάζει. Γι' αυτό είπε στον Αβραάμ: Διώξε αυτή τη δούλη και τον γιο της». Π.Χ. 21:10-14

Η Σάρρα, αφού γέννησε τον Ισαάκ, θυμώνει ξανά με την Άγαρ (βλ. 16:5-6) και λέει στον Αβραάμ να "βγάλει έξω αυτή τη δούλη και τον γιο της". Ο Θεός προστάζει τον Αβραάμ να «ακούει τη φωνή της». Έτσι ο Αβραάμ εγκαταλείπει την Άγαρ και τον Ισμαήλ, διώχνοντάς τους στο ερημιά να πεθάνεις.

«Ας μην δω τον θάνατο του παιδιού». 21:14-20

Αφού τελείωσε το νερό, η Άγαρ άφησε τον Ισμαήλ μόνο του να πεθάνει. Αλλά ο Θεός άκουσε το βρέφος να κλαίει, έτσι έβαλε έναν άγγελο να φωνάξει στην Άγαρ από τον ουρανό, λέγοντάς της να μην ανησυχεί. Ο Θεός άκουσε το κλάμα του παιδιού και άνοιξε τα μάτια της Άγαρ για να δει ένα πηγάδι, γεμάτο νερό. Ο Θεός είπε ότι θα έκανε τον Ισμαήλ ένα μεγάλο έθνος και το παιδί έγινε τοξότης.

«Πάρε τώρα τον γιο σου... και πρόσφερέ τον εκεί για ολοκαύτωμα». 22:2-13

Ο Θεός διατάζει τον Αβραάμ να σκοτώσει τον Ισαάκ ως ολοκαύτωμα. Ο Αβραάμ δείχνει την αγάπη του για τον Θεό με την προθυμία του να δολοφονήσει τον γιο του. Αλλά τελικά, λίγο πριν κοπεί ο λαιμός του Ισαάκ, ο Θεός παρέχει μια κατσίκα για να σκοτώσει.

«Ο Αβραάμ άπλωσε το χέρι του και πήρε το μαχαίρι για να σκοτώσει τον γιο του». 22:10

Ο Αβραάμ δείχνει την προθυμία του να σκοτώσει τον γιο του για τον Θεό. Μόνο ένας κακός Θεός θα ζητούσε από έναν πατέρα να το κάνει αυτό. μόνο ένα κακό Ο πατέρας θα ήταν πρόθυμος να το κάνει.

«Ορκίστηκα στον εαυτό μου, λέει ο Κύριος, γιατί επειδή έκανες αυτό το πράγμα, και δεν αρνήθηκες τον γιο σου, τον μονογενή σου γιο... Θα σε ευλογήσω». 22:16-17

Γιατί ο Θεός αγαπούσε τόσο πολύ τον Αβραάμ; Επειδή ήταν πρόθυμος να δολοφονήσει τον γιο του για αυτόν. (Μεγαλύτερο κακό δεν έχει κανένας άνθρωπος από αυτό, ότι είναι πρόθυμος να σκοτώσει τον ίδιο του τον γιο για τον Θεό.)

Και γιατί ο Θεός αποκαλεί τον Ισαάκ μοναχογιό του Αβραάμ; Ο πρώτος γιος του Αβραάμ ήταν ο Ισμαήλ, τον οποίο ο Αβραάμ εγκατέλειψε με την ευλογία του Θεού. Τότε ο Θεός τον διέταξε να δολοφονήσει τον δεύτερο γιο του. Χριστέ μου! Τι τέρας Θεέ!

«Ο Κύριος ευλόγησε τον κύριό μου σφόδρα· και έγινε μεγάλος, και του έδωσε... υπηρέτες και υπηρέτριες». 24:35

Ο Θεός ευλόγησε τον Αβραάμ δίνοντάς του πολλούς σκλάβους.

«Ο Αβραάμ έδωσε όλα όσα είχε στον Ισαάκ». 25:5

Ο Αβραάμ έδωσε όλα όσα είχε στον Ισαάκ, αγνοώντας τους άλλους γιους του (Ισμαήλ, Ζεμράν, Ιοξάν, Μαδάν, Μαδιάμ, Ισβώκ και Σουάχ). καθώς και όλες τις ανώνυμες και μη αναφερόμενες κόρες του, μαζί με έναν Θεό ξέρει πόσα άλλα παιδιά είχε με τις άλλες παλλακίδες του.

Ο Ισαάκ αγαπούσε τον Ησαύ επειδή ο Ησαύ ήταν κυνηγός και ο Ισαάκ αγαπούσε το ελάφι. Η Ρεβέκκα αγαπούσε τον Ιακώβ, αλλά ο Θεός μισούσε τον Ησαύ (βλέπε Προς Ρωμαίους 9:13). 

Δεν δίνεται κανένας λόγος για τον οποίο ένας γιος αγαπιέται ενώ ο άλλος μισείται. Αλλά εφόσον ο Θεός επέλεξε να ενεργήσει με αυτόν τον τρόπο, πρέπει να ήταν παράδειγμα προς μίμηση για τους γονείς. Εχω Αποφασίσατε ποιο από τα παιδιά σας θα μισήσετε; 25:28

Ο Θεός ευλόγησε τον Ισαάκ (όπως ο πατέρας του Αβραάμ πριν από αυτόν) με πολλούς σκλάβους. 26:12-14

Ο Ιακώβ, με την καθοδήγηση της μητέρας του, λαμβάνει την ευλογία του Ισαάκ λέγοντας ψέματα. Ο Θεός φαίνεται να έχουν ξεγελαστεί επίσης. 27:19

Ο Ιακώβ προσφέρεται να εργαστεί για επτά χρόνια για να πληρώσει τη Ρέιτσελ. Όπως αποδεικνύεται, ξεγελιέται να κάνει σεξ με την αδερφή της, τη Λία, οπότε πρέπει να δουλέψει για άλλα επτά χρόνια, ώστε να να πληρώσει και για τα δύο. 29:18-30

Ως μέρος της συμφωνίας με τον Ιακώβ, παραδίδονται στη Ζελφά και τη Βάλλα (σκλάβοι του Λάβαν) στη Λία και τη Ραχήλ. 29:24, 29

Ο Θεός ενέπνευσε το επιστημονικό πείραμα του Ιακώβ (για την εκτροφή βοοειδών με στίγματα) έτσι ώστε ο Ιακώβ να μπορέσει να πάρει όλα τα βοοειδή του Λάβαν. 31:9

Η Δείνα, η κόρη του Ιακώβ, «μολύνεται» από έναν άντρα που φαίνεται να την αγαπά πολύ. Αυτήν αδέρφια ξεγελούν όλους τους άνδρες της πόλης και τους σκοτώνουν (αφού πρώτα τους περιτμήσουν όλους), και μετά αιχμαλωτίζουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους. 34:1-31

«Ο τρόμος του Θεού ήταν πάνω στις πόλεις που ήταν ολόγυρά τους». 35:5

«Και ο Ηρ, ο πρωτότοκος του Ιούδα, ήταν κακός στα μάτια του Κυρίου. και ο Κύριος τον θανάτωσε». Τι έκανε ο Ηρ για να προκαλέσει την οργή του Θεού; Η Βίβλος δεν λέει. Ίσως πήρε μερικά μπαστούνια το Σάββατο. 38:7

Αφού ο Θεός σκότωσε τον Ηρ, ο Ιούδας λέει στον Αυνάν να «μπει στη γυναίκα του αδελφού του». Αλλά το "Onan ήξερε ότι ο σπόρος δεν έπρεπε να είναι δικός του. και ... όταν μπήκε στη γυναίκα του αδελφού του... Αυτός το χύθηκε στο έδαφος.... Και αυτό που έκανε δυσαρέστησε στον Κύριο. Γι' αυτό σκότωσε και αυτόν». Αυτή η υπέροχη ιστορία της Βίβλου σπάνια διαβάζεται στο Κυριακάτικο Σχολείο, αλλά είναι η βάση πολλών Χριστιανικά δόγματα, συμπεριλαμβανομένης της καταδίκης τόσο του αυνανισμού όσο και του ελέγχου των γεννήσεων. 38:8-10

Αφού ο Ιούδας πληρώνει τη Θάμαρ για τις υπηρεσίες της, του λένε ότι «έπαιξε την» και «είναι με παιδί από πορνεία». Όταν ο Ιούδας το ακούει αυτό, λέει: «Φέρε την έξω, και άφησέ την να είναι καμένος». 38:24

Ο Θεός έφερε μια επταετή, «πολύ οδυνηρή» πείνα σε ολόκληρη τη γη χωρίς προφανή λόγο (εκτός ίσως από το να κάνει τον Ιωσήφ πλούσιο). 41:54

Ο Ιωσήφ κατηγορεί ψευδώς τους αδελφούς του ότι έκλεψαν το μαγικό του κύπελλο. 44:4-13

Τι έπραξε η ορθοδοξία το 1821

ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ, ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΚΑΙ ΕΤΣΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ.

Για την “συμμετοχή” της εκκλησίας στην επανάσταση του 21 πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη προσοχή, αν θέλουμε να υπηρετούμε την αλήθεια και τον Ορθολογισμό.

Εκτός του αφορισμού της επανάστασης από 20 πατριάρχες και επισκόπους, “παρεπιδημούντες” στην Κων/πολη, (τόσοι υπέγραψαν το αφοριστήριο και μάλιστα πάνω στην “αγία τράπεζα”, υπάρχουν και οι διώξεις από την επίσημη εκκλησία εκείνων των λίγων κληρικών που σαν άτομα και όχι σαν κληρικοί πήραν τα όπλα, πχ. Παπαφλέσσας (χωρίς μάλιστα καμιά αποκατάστασή τους), η προτροπή του πατριαρχείου προς τους κληρικούς να καταδίδουν τους επαναστάτες, η προτροπή του Κοσμά του Αιτωλού προς τους ραγιάδες να μαζέψουν όσα όπλα είχαν και να τα παραδώσουν στην οθωμανική εξουσία, η προδοσία των Σουλιωτών από μητροπολίτη. Πως βρέθηκε η τόσο περιουσία που έχει η εκκλησία αμέσως μετά την απελευθέρωση , αν η δράση της ήταν εθνική; Βλάκες στελέχωναν την Οθωμανική εξουσία;

Με έκπληξη διαβάζουμε στο βιβλίο του κληρικού Φιλόθεου Φάρου «Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΑΙ ΩΣ ΣΩΤΗΡΙΑ» (2003 εκδόσεις Αρμός), τα εξής «Ο Κοσμάς ο Αιτωλός, τον οποίο αποφασίσαμε να αποκαλούμε εθναπόστολο, πιστός στη διδασκαλία του Χριστού, έλεγε: «Ένα πράγμα σας συμβουλεύω Χριστιανοί μου: Αν θέλετε να μαζώξετε όλοι σας τα άρματα, να τα δώσετε εις τους ζαπιτάδες και να τους ειπήτε: Δεν είναι εδικά μας. Εμάς ο Χριστός μας τον σταυρό μας εχάρισεν να έχωμεν και όχι άρματα» σελ. 58, καθώς και το «ή τους μητροπολίτες Άρτης, Γρεβενών και Ιωαννίνων την εποχή του Αλή Πασά, για τους οποίους αναφέρεται στην Ελληνική Νομαρχία ότι ήταν «οι πρώτοι προδόται του τυράννου, καθώς όλοι το γνωρίζουσι… Ο Άρτης ηπάτησεν και επρόδωσεν τους ήρωας Σουλιώτας». «.Ότι όλους αυτούς τους έκαναν επισκόπους τα αφεντικά τους, χρησιμοποιώντας τα πιο βρώμικα και τα πιο σατανικά μέσα και όχι το Άγιο Πνεύμα, δεν πιστεύω κανείς να το αμφισβητήση.» σελ. 162. Δεν τα γνωρίζουμε όμως, γιατί απλώς το σχολείο δεν διδάσκει στο μάθημα της Ιστορίας, ότι απαξιώνει την εικόνα των κληρικών και της εκκλησίας, αλλά και ούτε τα τμήματα Ιστορίας των Ελληνικών Πανεπιστημίων δεν τα διδάσκουν, λόγω της μέχρι τώρα δεσπόζουσας θέσης της εκκλησίας που κατέχει στο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας με την ταύτιση κράτους-εκκλησίας.

Ο Π.Π. Γερμανός στα απομνημονεύματα του, λέξη δεν λέει για Λαύρα κλπ, ενώ αντίθετα λέει ότι πρέπει να συστήσουν μυστικό σύνδεσμο κληρικών για την αναστύλωση του κύρους της εκκλησίας που προκάλεσε η φιλοοθωμανική στάση της εκκλησίας. Επίσης η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, βραβευμένη από Ακαδημία Αθηνών, τόμος ΙΒ΄σ.83 βεβαιώνει για το αντίθετο: “Η ιστορική αλήθεια απέχει πολύ από τον θρύλο. Ούτε στις 25 Μαρτίου αλλά και ούτε και στις 21 που έγινε η πρώτη πολεμική επιχείρηση βρισκόταν κανείς στην Αγία Λαύρα. …Σ’ εκείνον όμως που κατ’ εξοχήν κατεξοχήν οφείλεται ο θρύλος της Αγίας Λαύρας είναι ο Γάλλος Ιστορικός Πουκερβίλ, που έγραψε το 1824 την Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως. Εκεί περιγράφει με φανταστικές τελείως λεπτομέρειες τη δοξολογία που έγινε στην Αγία Λαύρα, τον λόγο που εκφώνησε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, την ορκωμοσία των παλικαριών κλπ..“». Υπάρχει και το βιβλίο του καλόγερου Παπουλάκου το 1827, δηλαδή μετά την επικράτηση της επανάστασης, που “αποδείκνυε” ότι η επανάσταση ήταν έργο του διαβόλου. Υπάρχει και σήμερα ανάλογη στάση κληρικών όπως του Βαρθολομαίου που στον ενθρονιστήριο λόγο του είπε ότι “το 21 κάποιοι ξεβράκωτοι χάλασαν της καλές σχέσεις των δυο λαών”. Υπάρχει πριν μερικά χρόνια σε “συνέδριο” θεολόγων δήλωση “καθηγητή θεολογικής σχολής του ΑΠΘ”, ότι “η άλωση της πόλης δεν άρχισε το 1453, αλλά το 1821″!. Ο μύθος του κρυφού σχολείου (ο Αλή Πασάς τα παιδιά του τα στέλνει σε ελληνικό σχολείο (…κρυφό , στον Πόντο το φροντιστήριο της Τραπεζούντας (πανεπιστήμιο της εποχής) υπάρχει από το 1650 (…κρυφό, αλλά και η γλώσσα της διπλωματίας των Οθωμανών που ήταν η ελληνική με διπλωμάτες τους Φαναριώτες,δεν διαψεύδουν να περί κρυφού σχολιού;.

Και όλα αυτά μαζί βέβαια με πολλά άλλα γιατί σύμφωνα και με την «διαπίστωση» του “Χρυσόστομου”: «Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της Ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα» Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, ΕΙΣ ΙΩΑΝΝΗΝ 59.31.33

Φίλοι, σχεδόν πάντα όμως “ενδέχεται και άλλως έχειν”

ΔΕΣ: O ρόλος του Κλήρου στην επανάσταση του 1821

Το βιβλίο του Ενώχ ως φόντο των 1 Πέτρου, 2 Πέτρου και Ιούδα

Αν και η παράθεση της Α ́ Ενώχ στο Ιούδα 14-15 σημειώνεται συχνά, οι περίπλοκες εξαρτήσεις μεταξύ της Α ́ Ενώχ, του Ιούδα και των επιστολών του Πέτρου, καθώς και η γενική σημασία της θεολογίας της Α ́ Ενώχ στην Καινή Διαθήκη, συχνά υποτιμώνται. Ρίχνοντας μια πιο προσεκτική ματιά σε αυτά τα βιβλία παρέχει κάποια εικόνα για το πώς οι πρώτοι χριστιανοί συγγραφείς προσάρμοσαν ο ένας το έργο του άλλου και βασίστηκαν σε κείμενα που τελικά παραλείφθηκαν από τη Βίβλο. Η σχέση μεταξύ αυτών των βιβλίων μπορεί επίσης να δημιουργήσει πρόβλημα για ορισμένους συντηρητικούς θεολόγους και κληρικούς που πιστεύουν ότι οι καθολικές επιστολές είναι αλάνθαστες, αλλά όχι προηγούμενα έργα όπως το 1 Ενώχ. 

Ένα πολύ σύντομο αστάρι για τον 1 Ενώχ

Το Πρώτο Βιβλίο του Ενώχ είναι ένα μακροσκελές, πενταμερές εβραϊκό έργο που συντέθηκε σταδιακά, ξεκινώντας ίσως γύρω στο 200 π.Χ., και το οποίο κυκλοφόρησε ευρέως στους εβραϊκούς και χριστιανικούς κύκλους για αρκετούς αιώνες. Υποτίθεται ότι γράφτηκε από τον προκατακλυσμιαίο πατριάρχη Ενώχ, παρέχει μια εναλλακτική εκδοχή των γεγονότων που οδήγησαν στον κατακλυσμό του Νώε, μαζί με διάφορες άλλες κοσμολογικές και εσχατολογικές διδασκαλίες. Το πρώτο μέρος του 1 Ενώχ, το Βιβλίο των Παρατηρητών, λέει πώς ορισμένοι άγγελοι που ονομάζονται Παρατηρητές ήρθαν στη γη, συμμετείχαν σε διεφθαρμένες σεξουαλικές πράξεις με ανθρώπινες γυναίκες και εισήγαγαν την αμαρτία στον κόσμο — διδάσκοντας στους άνδρες την τέχνη του πολέμου και στις γυναίκες τη χρήση καλλυντικών, για παράδειγμα. Για αυτές τις πράξεις, ο Θεός αλυσόδεσε τους αγγέλους σε μια υπόγεια φυλακή και χρησιμοποίησε τον Ενώχ ως ενδιάμεσο για να επικοινωνήσει μαζί τους.

Αν και οι ιδέες του 1 Ενώχ έχουν διαποτίσει τη χριστιανική σκέψη και παράδοση για δύο χιλιετίες, το ίδιο το βιβλίο θεωρούνταν «χαμένο» μέχρι τον 18ο αιώνα, όταν Ευρωπαίοι ταξιδιώτες στην Αφρική ανακάλυψαν ότι η Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία είχε διατηρήσει μια έκδοση Ge'ez στον βιβλικό της κανόνα. Από τότε, θραύσματα του έργου στην αρχική του αραμαϊκή έχουν ανακαλυφθεί ανάμεσα στους παπύρους της Νεκράς Θάλασσας. Έχουν επίσης διασωθεί τμήματα του κειμένου στα ελληνικά και στα λατινικά.

Ιούδας, 1 Πέτρου και 2 Πέτρου

Ο Ιούδας και η Β ́ Πέτρου είναι ψευδεπιγραφικά έργα που γράφτηκαν για να αντιμετωπίσουν παρόμοιες καταστάσεις σχετικά με δασκάλους ψευδών δογμάτων για τις οποίες ανησυχούσαν οι αντίστοιχοι συγγραφείς τους. Μεγάλο μέρος του περιεχομένου του Ιούδα βασίζεται στενά στο 1 Ενώχ, συμπεριλαμβανομένης μιας άμεσης παράθεσης σε ένα σημείο. 1 Ο Πέτρος, μια άλλη ψευδεπιγραφική επιστολή που απευθύνεται σε διάφορες ελληνικές εκκλησίες, βασίζεται επίσης σε πολλά Ενωχικά θέματα. 2 Ο Πέτρος, με τη σειρά του, αντιγράφει ή παραφράζει σχεδόν τα πάντα στον Ιούδα και ένα μικρό τμήμα του 1 Πέτρου, καθώς επίσης ενσωματώνει απευθείας Ενωχική ύλη.

Σύγκριση των κειμένων

Ας δούμε μερικούς από τους πιο σημαντικούς παραλληλισμούς μεταξύ αυτών των κειμένων. Ο Ιούδας ξεκινά με έναν χαιρετισμό (παραλληλίζεται με το Β ́ Πέτρου 3:1-2) ακολουθούμενο από μια εισαγωγή για τους ψευδοδιδασκάλους που προσαρμόζεται επίσης από το Β ́ Πέτρου.

4 Διότι μερικοί παρείσακτοι, εισέβαλαν ανάμεσά σας, άνθρωποι που πριν από πολύ καιρό είχαν οριστεί για αυτή την καταδίκη ως ασεβείς, οι οποίοι διαστρέφουν τη χάρη του Θεού μας σε ακολασία, και αρνούνται τον μόνο Δεσπότη και Κύριό μας, τον Ιησού Χριστό.

Πέτρου Β ́ 2:1β-2 ... Θα υπάρχουν ψευδοδιδάσκαλοι ανάμεσά σας, οι οποίοι θα φέρνουν κρυφά καταστροφικές γνώμες. Θα αρνηθούν ακόμη και τον Κύριο που τα αγόρασε – φέρνοντας γρήγορη καταστροφή στον εαυτό τους. Παρ' όλα αυτά, πολλοί θα ακολουθήσουν τις ακόλαστες οδούς τους, και εξαιτίας τους η οδός της αλήθειας θα δυσφημιστεί.

Εκτός από την παράφραση της γενικής προειδοποίησης του Ιούδα για την εισβολή ψευδοδιδασκάλων, το 2 Πέτρου επαναχρησιμοποιεί μερικές από τις χαρακτηριστικές λέξεις-κλειδιά του Ιούδα — «αρνούμενος τον Κύριο» και επιδίδοντας «ακολασία». Στη συνέχεια, ο Ιούδας προχωρά με μερικά ιστορικά παραδείγματα καταστροφικών διδασκαλιών και τις συνέπειές τους. Πρώτον, υπάρχει ένας υπαινιγμός για την εξέγερση του Κορέ:

Ιούδα 5 Θέλω δε να σας υπενθυμίσω, αν και είστε πλήρως πληροφορημένοι, ότι ο Κύριος, που μια για πάντα έσωσε έναν λαό από τη γη της Αιγύπτου, μετά από αυτά κατέστρεψε εκείνους που δεν πίστεψαν.

Β ́ Πέτρου 2:1α, 3β Αλλά και ψευδοπροφήτες σηκώθηκαν ανάμεσα στους ανθρώπους... Η καταδίκη τους, που απαγγέλθηκε εναντίον τους εδώ και πολύ καιρό, δεν ήταν μάταιη και η καταστροφή τους δεν κοιμάται.

2 Ο υπαινιγμός του Πέτρου διατυπώνεται πιο αόριστα, αλλά είναι αλάνθαστος σε σύγκριση με τον Ιούδα. Στη συνέχεια ερχόμαστε στους έκπτωτους αγγέλους του Ενώχ και τη φυλάκισή τους καθώς περιμένουν την ημέρα της κρίσης:

6 Και τους αγγέλους, που δεν κράτησαν τη δική τους θέση, αλλά άφησαν την κατοικία τους, τους φύλαξε σε αιώνιες αλυσίδες σε βαθύτατο σκοτάδι για την κρίση της μεγάλης ημέρας.

2 Πέτρου 2:4α Διότι αν ο Θεός δεν λυπήθηκε τους αγγέλους όταν αμάρτησαν, αλλά τους έριξε στον Τάρταρο και τους παρέδωσε σε αλυσίδες βαθύτατου σκότους για να φυλαχθούν μέχρι την κρίση;

Το Ιούδα 6 είναι μια περίληψη της εξωβιβλικής παράδοσης που βρίσκεται στο 1 Ενώχ:

Και ήσαν διακόσιοι, οι οποίοι κατέβηκαν στις ημέρες του Ιαρέδ, στην κορυφή του όρους Αερμών. (1 Ενώχ 6:6)

Δέστε τον χειροπόδαρα και ρίξτε τον στο σκοτάδι... Και την ημέρα της μεγάλης κρίσης θα οδηγηθεί στη φλεγόμενη φωτιά. (1 Ενώχ 10:4β, 6)

Δέστε τους για εβδομήντα γενεές σε κοιλάδες της γης, μέχρι τη μεγάλη ημέρα της κρίσης τους... (1 Ενώχ 11:12)

Και ρώτησα τον άγγελο της ειρήνης που πήγε μαζί μου: «Για ποιον ετοιμάζονται αυτές οι αλυσίδες;» Και μου είπε: «Αυτά ετοιμάζονται για το στρατόπεδο του Αζαζήλ, για να τα πάρουν και να τα ρίξουν στην άβυσσο της απόλυτης κρίσης, και με οδοντωτές πέτρες θα καλύψουν τα σαγόνια τους, όπως πρόσταξε ο Κύριος των Πνευμάτων. (Α ́ Ενώχ 54:4-5)

… Μια αιώνια κρίση και ο καιρός της μεγάλης κρίσης θα απαιτηθεί από όλους τους Παρατηρητές του ουρανού. (1 Ενώχ 91:15)

Ο Τάρταρος, όπου φυλακίστηκαν οι Τιτάνες στην ελληνική μυθολογία, αναφέρεται επίσης στο 1 Ενώχ 20:2.

Σε αντίθεση με τη Γένεση, το 1 Ενώχ συνδέει άμεσα τις δραστηριότητες των έκπτωτων αγγέλων (Παρατηρητές) με τον κατακλυσμό του Νώε, ο οποίος ήταν απαραίτητος για να εξαλειφθούν οι απόγονοι των Παρατηρητών. 2 Ο Πέτρος περιλαμβάνει αυτή τη σχέση μεταξύ των φυλακισμένων αγγέλων και του Κατακλυσμού, την οποία ο Ιούδας παραλείπει. Σε αυτή την περίπτωση, ωστόσο, το απόσπασμα είναι παράλληλο με αυτό που βρίσκουμε στην Α ́ Πέτρου.

Πέτρου Α ́ 3:19-20 ... Πήγε και έκανε μια διακήρυξη στα πνεύματα στη φυλακή, τα οποία σε παλιούς καιρούς δεν υπάκουαν, όταν ο Θεός περίμενε υπομονετικά στις ημέρες του Νώε, κατά την κατασκευή της κιβωτού, στην οποία λίγοι, δηλαδή οκτώ άτομα, σώθηκαν μέσω του νερού.

2 Πέτρου 2:5 Και αν δεν λυπήθηκε τον αρχαίο κόσμο, παρόλο που έσωσε τον Νώε, έναν κήρυκα δικαιοσύνης, με άλλους επτά, όταν έφερε κατακλυσμό σε έναν κόσμο ασεβών.

Θα εξετάσουμε την Α ́ Πέτρου πιο προσεκτικά παρακάτω. Πίσω στον Ιούδα, ο οποίος προχωρά στη σύγκριση των αμαρτιών των Σοδόμων και των Γομόρρων με τις πράξεις των έκπτωτων αγγέλων (και η Β ́ Πέτρου ακολουθεί το παράδειγμά της).

Ιούδα 7 Παρόμοια, τα Σόδομα και τα Γόμορρα και οι γύρω πόλεις, οι οποίες, με τον ίδιο τρόπο όπως [οι άγγελοι], επιδίδονταν σε σεξουαλική ανηθικότητα και κυνηγούσαν άλλη σάρκα, χρησιμεύουν ως παράδειγμα υποβάλλοντας την τιμωρία της αιώνιας φωτιάς.

2 Πέτρου 2:6 και αν μετατρέποντας τις πόλεις των Σοδόμων και των Γομόρρων σε στάχτη τις καταδίκασε σε εξαφάνιση και τις έκανε παράδειγμα του τι έρχεται στους ασεβείς.

Και αυτό είναι ένας έμμεσος υπαινιγμός στην Α ́ Ενώχ, αφού η κανονική ιστορία της Γένεσης δεν συνδέει ποτέ τα Σόδομα και τα Γόμορρα με τη σεξουαλική ανηθικότητα των έκπτωτων αγγέλων. Ενώ η Παλαιά Διαθήκη τείνει να περιγράφει την αμαρτία των Σοδόμων με όρους αδικίας και αφιλοξενίας, τα μεταγενέστερα απόκρυφα γραπτά (κυρίως τα Ιωβηλαία) δίνουν έμφαση στη σεξουαλική ανηθικότητα. Ο Ιούδας υιοθετεί αυτή την τελευταία προσέγγιση, συσχετίζοντας ρητά την κακία τους με εκείνη των έκπτωτων αγγέλων στο 1 Ενώχ. Παρεμπιπτόντως, όλη αυτή η έννοια της αιώνιας φωτιάς ως μέσο τιμωρίας για μερικούς από τους κακούς είναι επίσης ένα συχνό θέμα στο 1 Ενώχ.Στη συνέχεια, ο Ιούδας ρίχνει εναντίον των ψευδοδιδασκάλων την περίεργη κατηγορία ότι «συκοφαντούν τους Ενδόξους» — χαρακτηριστική γλώσσα που αντιγράφηκε από το 2 Πέτρου, αλλά δεν βρίσκεται πουθενά αλλού στην Καινή Διαθήκη, αν και παρόμοιες φράσεις εμφανίζονται στο 1 Ενώχ και σε άλλα απόκρυφα. (Η έκφραση «ένδοξοι» εμφανίζεται επίσης στο 2 Ενώχ.)

Ιούδα 8-9 Ωστόσο, με τον ίδιο τρόπο αυτοί οι ονειροπόλοι μολύνουν επίσης τη σάρκα, απορρίπτουν την εξουσία και συκοφαντούν τους Ενδόξους. Αλλά όταν ο αρχάγγελος Μιχαήλ φιλονικούσε με τον διάβολο και φιλονικούσε για το σώμα του Μωυσή, δεν τόλμησε να φέρει μια καταδίκη συκοφαντίας εναντίον του, αλλά είπε: «Ο Κύριος να σε επιτιμήσει!»

2 Πέτρου 2:10-11 ... ειδικά εκείνοι που ενδίδουν στη σάρκα τους σε διεφθαρμένη λαγνεία και που απεχθάνονται την εξουσία. Τολμηροί και ισχυρογνώμονες, δεν φοβούνται να συκοφαντήσουν τους Ενδόξους, ενώ οι άγγελοι, αν και μεγαλύτεροι σε δύναμη και δύναμη, δεν φέρνουν εναντίον τους συκοφαντική κρίση από τον Κύριο.

Η αναφορά του Ιούδα στον Μιχαήλ και τον διάβολο βασίζεται προφανώς σε ένα άλλο απόκρυφο έργο γνωστό ως Κοίμηση του Μωυσή. 2 Ο Πέτρος, για αρκετούς πιθανούς λόγους, παραλείπει την αναφορά στον Μιχαήλ και μιλάει γενικότερα για αγγέλους που είναι «μεγαλύτεροι σε ισχύ και δύναμη» από τους Ενδόξους, αλλά δεν τους συκοφαντούν. Για χάρη του χώρου, θα παραλείψω το Ιούδα 10-12α. Παραλληλίζονται στενά με το 2 Πέτρου 2:12–16, συμπεριλαμβανομένων αναφορών στον Βαλαάμ που προέρχονται από εξωβιβλικές παραδόσεις. Αυτό έχει επίσης κάποιο ενδιαφέρον, καθώς πολλοί μελετητές έχουν εντοπίσει συνδέσεις μεταξύ της παράδοσης του Βαλαάμ και του 1 Ενώχ. Το Ιούδα 12β-13 είναι ένα άλλο απόσπασμα του οποίου οι συνδέσεις με το 1 Ενώχ συνήθως παραβλέπονται.

Ιούδα 12β–13 Αυτοί [οι αδαείς συκοφάντες] είναι άνυδρα σύννεφα που τα μεταφέρουν οι άνεμοι. φθινοπωρινά δέντρα χωρίς καρπούς, δύο φορές νεκρά, ξεριζωμένα. άγρια κύματα της θάλασσας, που σηκώνουν τον αφρό της ίδιας τους της ντροπής. περιπλανώμενα αστέρια, για τα οποία το βαθύτερο σκοτάδι έχει κρατηθεί για πάντα.

2 Πέτρου 2:17a Αυτές είναι άνυδρες πηγές και ομίχλες που οδηγούνται από μια καταιγίδα. Γι' αυτούς το πιο βαθύ σκοτάδι έχει φυλαχτεί.

Το 1 Ενώχ 2 περιγράφει τα εύτακτα σημάδια που βρίσκονται στη δημιουργία: τα μονοπάτια των ουράνιων φώτων, τα σύννεφα δροσιάς και βροχής το χειμώνα, τα δέντρα που καρποφορούν την άνοιξη και τη θάλασσα και τα ποτάμια. Ο Ιούδας περιγράφει τους αντιπάλους του ως διαστροφές αυτών των ζωδίων: άνυδρα σύννεφα, άκαρπα δέντρα και περιπλανώμενα αστέρια. Η αναφορά του Ιούδα στα περιπλανώμενα αστέρια θυμίζει επίσης το 1 Ενώχ 18:15-16, το οποίο περιγράφει αστέρια που έχουν φυλακιστεί για ανυπακοή. Το «βαθύτερο σκοτάδι» που έχει «φυλαχθεί για πάντα» παραπέμπει και πάλι στο αιώνιο σκοτάδι όπου ο αρχηγός των αγγέλων είναι φυλακισμένος στο 1 Ενώχ 10:4. Τα επόμενα δύο εδάφια περιέχουν το περίφημο απόσπασμα του Ιούδα από το 1 Ενώχ 1:9:

Ιούδα 14-15 Γι' αυτούς προφήτευσε επίσης ο Ενώχ, στην έβδομη γενεά από τον Αδάμ, λέγοντας: «Ιδού, ήρθε ο Κύριος με δέκα χιλιάδες από τους αγίους του, για να εκτελέσει κρίση σε όλους, και να ελέγξει τον καθένα για όλα τα έργα της ασέβειας που έπραξαν με τέτοιο ασεβή τρόπο, και για όλα τα σκληρά πράγματα που είπαν εναντίον του ασεβείς αμαρτωλοί».

1 Ενώχ 1:9 Ιδού, έρχεται με δέκα χιλιάδες αγίους για να εκτελέσει κρίση σε όλους, και θα εξολοθρεύσει όλους τους ασεβείς και θα ελέγξει κάθε σάρκα για όλα τα έργα της ασέβειάς τους, τα οποία διέπραξαν ασεβώς, και για όλα τα αλαζονικά και σκληρά λόγια που είπαν οι αμαρτωλοί εναντίον του.

Περιέργως, το 2 Πέτρου δεν έχει αντίστοιχα εδάφια — ίσως λόγω της τάσης του συγγραφέα να γενικεύει τις αναφορές του Ιούδα σε απόκρυφες γραφές. Τα εδάφια Ιούδα 16-18 και 24-25 παραλληλίζονται με τα εδάφια Β ́ Πέτρου 2:18-3:3, 14, 18. Θα τα παραλείψω εδώ για λόγους συντομίας. Το 2 Πέτρου 3 περιέχει πρόσθετο υλικό με θέματα που μοιράζεται το 1 Ενώχ. Οι αναφορές σε μια μελλοντική κρίση για τη φωτιά και το λιώσιμο της γης (Β ́ Πέτρου 3:5-12) θυμίζουν ένα παρόμοιο απόσπασμα στο Α ́ Ενώχ 1:6-7 — «και οι ψηλοί λόφοι θα χαμηλώσουν και θα λιώσουν σαν κερί στη φλόγα», το οποίο μπορεί να βρει την πηγή του στον Μιχαία 1:4. Η ιδέα ενός νέου ουρανού και γης (Β ́ Πέτρου 3:13), η οποία πιθανώς βασίζεται στα εδάφια Ησαΐας 65:17 και 66:22, είναι ένα θέμα που υπάρχει και στην Α ́ Ενώχ:

Θα μεταμορφώσω τον ουρανό και θα τον κάνω αιώνια ευλογία και φως. Και θα μεταμορφώσω τη γη και θα την κάνω ευλογία. και θα κάνω τους εκλεκτούς μου να κατοικήσουν σε αυτό. αλλά οι αμαρτωλοί και οι κακοποιοί δεν θα πατήσουν το πόδι τους σε αυτό. (Α ́ Ενώχ 45:4β-5)

Ο πρώτος ουρανός θα παρέλθει, και ένας νέος ουρανός θα εμφανιστεί. (1 Ενώχ 91:16α)

Ακόμη και όταν δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το ποια πηγή (ή πηγές) αντλεί ο Πέτρος 2 για τις αποκαλυπτικές εικόνες του, οι θεματικοί παραλληλισμοί είναι αξιοσημείωτοι.
1 Πέτρου και 1 Ενώχ

Η επιστολή της Α ́ Πέτρου, αν και πολύ διαφορετική από τη Β ́ Πέτρου σε ύφος και περιεχόμενο, περιέχει πολλές νύξεις στην Α ́ Ενώχ. Το ένα είναι το μοτίβο ενός προφήτη στον οποίο αποκαλύπτονται ουράνια μυστικά - μυστικά που οι ίδιοι οι άγγελοι επιθυμούν να μάθουν. Στο 1 Ενώχ 16:3, η επιδίωξη τέτοιων μυστικών είναι μια από τις αμαρτίες για τις οποίες κατηγορούνται οι Παρατηρητές.

Πέτρου Α ́ 1:10-12 Σχετικά με αυτή τη σωτηρία, οι προφήτες που προφήτευσαν για τη χάρη που επρόκειτο να γίνει δική σας έκαναν προσεκτική έρευνα και έρευνα, ρωτώντας για το πρόσωπο ή τον χρόνο που υπέδειξε το Πνεύμα του Χριστού μέσα τους, όταν μαρτυρούσε εκ των προτέρων για τα πάθη που προορίζονταν για τον Χριστό και την επακόλουθη δόξα. Τους αποκαλύφθηκε ότι δεν υπηρετούσαν τον εαυτό τους αλλά εσάς, σε σχέση με τα πράγματα που σας έχουν ανακοινωθεί τώρα μέσω εκείνων που σας έφεραν καλά νέα μέσω του Αγίου Πνεύματος που στάλθηκε από τον ουρανό – πράγματα στα οποία οι άγγελοι λαχταρούν να κοιτάξουν!

1 Ενώχ 16:3 Ήσουν στον ουρανό και κανένα μυστήριο δεν σου αποκαλύφθηκε. Αλλά ένα κλεμμένο μυστήριο έμαθες. Και αυτό το έκανες γνωστό στις γυναίκες με τη σκληρότητα της καρδιάς σου. Και μέσω αυτού του μυστηρίου οι γυναίκες και οι άνδρες πολλαπλασιάζουν τα κακά στη γη.

Μεγάλο μέρος του υλικού του 1 Πέτρου προέρχεται επίσης από το τμήμα του 1 Ενώχ που είναι γνωστό ως το Βιβλίο των Παραβολών (γνωστό και ως οι παρομοιώσεις του Ενώχ). Αυτό το μεσσιανικό κείμενο αναφέρεται συχνά στον ερχομό του δίκαιου Υιού του Ανθρώπου που θα κρίνει τον κόσμο — μια έννοια που υιοθετήθηκε σε όλη την Καινή Διαθήκη. Τα εδάφια 1 Πέτρου 1:20 και 4:5 παρέχουν μερικά καλά παραδείγματα:

1 Πέτρου 1:20 Ήταν προορισμένος πριν από τη δημιουργία του κόσμου, αλλά αποκαλύφθηκε στο τέλος των αιώνων για χάρη σας.

1 Ενώχ 48:6–7α Γι' αυτόν (τον λόγο) επιλέχθηκε και κρύφτηκε στην παρουσία του, πριν δημιουργηθεί ο κόσμος και για πάντα. Και η σοφία του Κυρίου των Πνευμάτων τον αποκάλυψε στους αγίους και τους δίκαιους. επειδή, διαφύλαξε τον κλήρο των δικαίων.

1 Πέτρου 4:5 Αλλά θα πρέπει να δώσουν λογαριασμό σε αυτόν που είναι έτοιμος να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς.

1 Ενώχ 69:27 Και κάθισε στον θρόνο της δόξας του, και όλη η κρίση δόθηκε στον Υιό του Ανθρώπου, και θα εξαφανίσει τους αμαρτωλούς και θα χαθεί από το πρόσωπο της γης.

Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα αναφορά είναι αυτή που ήδη αναφέρθηκε, η Α ́ Πέτρου 3:18-20. Όπως έχει τώρα το κείμενο, περιγράφει τον Χριστό να έχει «κάνει διακήρυξη» στα ανυπάκουα πνεύματα που ήταν στη φυλακή στις ημέρες του Νώε. Τα περισσότερα ακαδημαϊκά σχόλια για την Α ́ Πέτρου αναγνωρίζουν ότι ο Χριστός περιγράφεται ως ένας τύπος του Ενώχ, αφού στον Ενώχ ανατίθεται το καθήκον να παραδώσει τη διακήρυξη του Θεού στους φυλακισμένους Παρατηρητές κατά την εποχή του Νώε στην Α ́ Ενώχ 11-13.

1 Πέτρου 3:18–20 Διότι και ο Χριστός υπέφερε για τις αμαρτίες μια για πάντα, ο δίκαιος για τους άδικους, για να σας φέρει στον Θεό. Θανατώθηκε κατά τη σάρκα, αλλά ζωοποιήθηκε κατά το πνεύμα, με το οποίο και πήγε και κήρυξε στα πνεύματα που ήταν στη φυλακή, τα οποία σε παλιούς καιρούς δεν υπάκουαν, όταν ο Θεός περίμενε υπομονετικά στις ημέρες του Νώε, κατά την κατασκευή της κιβωτού, στην οποία λίγοι, δηλαδή, οκτώ άτομα, σώθηκαν μέσω του νερού.

1 Ενώχ 12:4–5, 13:3 Ενώχ, δίκαιε γραμματέα, πήγαινε και πες στους παρατηρητές του ουρανού—οι οποίοι εγκατέλειψαν τον ύψιστο ουρανό, το αγιαστήριο της αιώνιας θέσης τους, και μόλυναν τον εαυτό τους με γυναίκες. Όπως κάνουν οι γιοι της γης, έτσι έκαναν και πήραν γυναίκες για τον εαυτό τους. Και έκαναν μεγάλη ερήμωση στη γη — «Δεν θα έχετε ειρήνη ούτε συγχώρεση». Μετά πήγα και μίλησα σε όλους μαζί. Και όλοι φοβήθηκαν, και τρόμος και φόβος τους κατέλαβε.

Αν και έχουν υπάρξει και άλλες ερμηνείες αυτού του αποσπάσματος στην Α ́ Πέτρου, δεν πρέπει να παραβλεφθεί ότι η αντίστοιχη αναφορά στη σωτηρία του Νώε στη Β ́ Πέτρου γίνεται αμέσως μετά την αναφορά στους αγγέλους που είναι φυλακισμένοι στον Τάρταρο. Αυτό σίγουρα έχει συνέπειες για το πώς ο συγγραφέας της Β ́ Πέτρου κατανόησε αυτό το απόσπασμα.

Υπάρχουν περαιτέρω δυνατότητες για εξερεύνηση. Η αμήχανη διατύπωση του εδαφίου 19, «με το οποίο και πήγε...», απέχει μόλις ένα γράμμα από το να περιέχει το όνομα «Ενώχ» στα ελληνικά. (Προσθέτοντας ένα τσι στο ΕΝΩΚΑΙ, «στο οποίο επίσης», παράγει ΕΝΩΧΚΑΙ, «και Ενώχ».) Έχει προταθεί ότι το αρχικό κείμενο είχε τον Ενώχ να επισκέπτεται τα πνεύματα στη φυλακή, δημιουργώντας μια σειρά από ακολουθίες που συνδέουν την πνευματική ανάσταση του Χριστού με το πνευματικό ταξίδι του Ενώχ στον κάτω κόσμο, τον κατακλυσμό του Νώε και τελικά το βάπτισμα. Αργότερα, είτε κατά λάθος είτε επίτηδες, η αναφορά στον Ενώχ εξαλείφθηκε από μια μικρή επεξεργασία γραφής. Αν και αυτή η πιθανότητα σπάνια αναγνωρίζεται από τους μελετητές σήμερα και θεωρείται απίθανη, έχει υιοθετηθεί από τουλάχιστον δύο μεταφράσεις της Καινής Διαθήκης στο παρελθόν — την AAT και την MNT. Αυτή η ανάγνωση αναφέρεται επίσης στις περιθωριακές σημειώσεις της Βίβλου της Ιερουσαλήμ.

1 Πέτρου 3:19–20 — An American Translation (AAT), 1939 Σε αυτό ο Ενώχ πήγε και κήρυξε ακόμη και σε εκείνα τα πνεύματα που ήταν στη φυλακή, που κάποτε ήταν ανυπάκουα, όταν στην εποχή του Νώε ο Θεός με την υπομονή του περίμενε να ετοιμαστεί η κιβωτός, στην οποία λίγοι άνθρωποι, οκτώ συνολικά, μεταφέρθηκαν με ασφάλεια μέσα από το νερό.

1 Πέτρου 3:19–20 — Moffatt, Νέα Μετάφραση (MNT), 1922 Ήταν εν Πνεύματι που ο Ενώχ πήγε επίσης και κήρυξε στα φυλακισμένα πνεύματα που είχαν παρακούσει την εποχή που η υπομονή του Θεού άντεξε κατά την κατασκευή της κιβωτού στις ημέρες του Νώε — της κιβωτού με την οποία μόνο λίγες ψυχές, οκτώ συνολικά, μεταφέρθηκαν με ασφάλεια μέσα από το νερό.

Η κληρονομιά του 1 Ενώχ

Είναι αξιοσημείωτο ότι ένα βιβλίο με τόση επιρροή στον Χριστιανισμό και τόσο ευρέως διαβασμένο από τους πρώτους πατέρες της εκκλησίας θα μπορούσε να είχε ξεχαστεί εντελώς από το μεγαλύτερο μέρος της Χριστιανοσύνης στο πέρασμα των αιώνων. Ακόμη και σήμερα, οι Χριστιανοί που δεν έχουν ακούσει ποτέ γι' αυτό γνωρίζουν την ιστορία των έκπτωτων αγγέλων χωρίς να γνωρίζουν την πηγή τέτοιων ιστοριών. Χριστιανικά θέματα και έννοιες όπως ο Υιός του Ανθρώπου, ο Παράδεισος, οι έκπτωτοι άγγελοι και η ημέρα της Κρίσης οφείλουν πολλά στην Ενωχική λογοτεχνία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αιθιοπίας μας έκανε μεγάλη χάρη διατηρώντας αυτό το βιβλίο στη Βίβλο της.

Ενημέρωση: Για μια ματιά στο πώς η Α ́ Ενώχ επηρέασε την ανάπτυξη του Σατανά στον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό, δείτε το άρθρο μου: Το Απόκρυφο Βιβλίο του Ενώχ

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΟΡΤΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ. ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΙΑΒΑΣΕ ΚΑΙ ΦΡΙΞΕ...

Σταυρικός θάνατος: Ένα φρικτό, σαδιστικό μαρτύριο.

Ένα φρικτό σαδιστικό μαρτύριο, που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον κυρίως από τους Ρωμαίους, το οποίο ωστόσο χρησιμοποιούσαν προγενέστερα οι Πέρσες και οι Καρχηδόνιοι

Ένας φρικτός, βασανιστικός και εξαιρετικά οδυνηρός θάνατος περίμενε όσους καταδικάζονταν να σταυρωθούν. 

Επρόκειτο για ένα μαρτύριο σχεδιασμένο και εκτελεσμένο από ειδικούς που γνώριζαν πώς να χειριστούν τον ανθρώπινο πόνο στην πιο σαδιστική εκδοχή της θανατικής ποινής που εφηύρε ποτέ ο άνθρωπος.

Την πρακτική της σταύρωσης ξεκίνησαν σε εκτεταμένη βάση οι Πέρσες, συνέχισαν οι Σελευκίδες και οι Καρχηδόνιοι, και εξέλιξαν οι Ρωμαίοι σε ένα χρονικό φάσμα που εκτείνεται από τον 6ο π.Χ. αιώνα έως το 337 μ.Χ., οπότε και ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος απαγόρευσε διά νόμου την εκτέλεση με σταυρικό θάνατο. ΓΙΑΤΙ ΒΡΗΚΕ ΝΕΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ ΟΠΩΣ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΘΑΝΑΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΦΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ

Η σταύρωση του ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ Ιησού Χριστού είναι από τις πιο γνωστές περιπτώσεις καταδίκης στον σταυρό και ταυτόχρονα μοναδικής στην ιστορία λόγω των ιδιαιτεροτήτων της διότι το μαύρο ιερατείο ,έβαλε κατά την προσφιλή συνήθεια πολύ ψέμα όπως το ακάνθινο στεφάνι αλλά και η λόγχη.

Οι Ρωμαίοι, ειδήμονες στο να παρατείνουν τον πόνο των καταδίκων στον σταυρό, επεφύλασσαν αυτό το είδος του θανάτου κυρίως στους δούλους και τους ξένους, χρησιμοποιώντας τον σε ευρεία έκταση στις περιοχές που είχαν υπό τον έλεγχό τους. Σε αντίθεση με άλλους λαούς που επέλεγαν τη σταύρωση σε δέντρα, οι Ρωμαίοι είχαν υιοθετήσει ένα τελετουργικό που παρέτεινε την αγωνία του κατάδικου αναγκάζοντάς τον, σχεδόν κατά κανόνα, να μεταφέρει ως τον τόπο της θανατικής του εκτέλεσης το patibulum, ένα ορθογώνιο κομμάτι ξύλου πάνω στο οποίο καρφώνονταν τα χέρια και στη συνέχεια τοποθετούταν στο κάθετο ξύλο που είχε σφηνωθεί στο έδαφος. Σύγχρονοι υπολογισμοί εκτιμούν ότι το σύνολο του σταυρού με το κάθετο και το εγκάρσιο τμήμα ζύγιζε περίπου 135 κιλά, ενώ μόνο το patibulum περί τα 35-60 κιλά.

Αν σκεφτεί κανείς ότι ο κατάδικος είχε ήδη υποστεί τις συνέπειες του μαστιγώματος και της κακοποίησης στη φυλακή και συνυπολογίσει το ψυχικό φορτίο που μετέφερε, η διαδικασία ήταν εξαιρετικά επώδυνη, πόσω μάλλον όταν η διαδρομή γινόταν υπό τον δημόσιο εξευτελισμό από τους παριστάμενους και τους περαστικούς. Μολονότι σήμερα φανταζόμαστε ότι ειδικά στην περίπτωση της σταύρωσης του γέσουαχ η όλη διαδρομή της λεγόμενης via dolorosa πρέπει να ήταν αντικείμενο της προσοχής ολόκληρης της Ιερουσαλήμ, στην πραγματικότητα καθόλου δεν πρέπει να απασχόλησε ή να τάραξε τους συνηθισμένους ρυθμούς της πόλης, με δεδομένο ότι απλά ήταν ένα ψέμα

Αρκετές ιστορικές αναφορές περιλαμβάνουν καταγραφές σταυρώσεων και τις εκδοχές τους, όπως εκείνες του Τάκιτου, ο οποίος σημειώνει ότι στη Ρώμη οι εκτελέσεις γίνονταν σε ένα συγκεκριμένο χώρο έξω από την Εσκουιλίνια Πύλη και οι σταυρώσεις των σκλάβων σε ένα ακόμη πιο εξειδικευμένο. Αν και δεν αποκλειόταν η χρήση σχοινιών για να συγκρατούν το σώμα των καταδίκων στον σταυρό, οι πιο συνηθισμένες σταυρώσεις περιελάμβαναν το κάρφωμα των άκρων με καρφιά.

Μολονότι ο αριθμός τους αποτελεί ακόμα αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των ιστορικών, τέσσερα ή τρία (δύο για τα χέρια και δύο ή ένα για τα πόδια), η ανακάλυψη ενός οστού ποδιού εσταυρωμένου στην Ιερουσαλήμ, το μοναδικό μέχρι σήμερα ανάλογο, υποδηλώνει ότι τα πόδια πρέπει να καρφώνονταν μαζί στον σταυρό, στο κόκκαλο του αστραγάλου. Το καρφί ήταν δε τόσο χοντρό και μεγάλο, που δίπλωνε στο πίσω μέρος του ξύλου του σταυρού, με αποτέλεσμα στο συγκεκριμένο αρχαιολογικό εύρημα, του λεγόμενου Γιενοχανάν, γιου του Χαγκακόλ, ο οποίος σταυρώθηκε πάνω σε ένα σταυρό από ξύλο ελιάς ή πάνω σε μια ελιά, όπως αποδεικνύει το κομμάτι ξύλου που διασώθηκε, να παραμένει ακόμα στο οστό, καθώς, αφού δεν μπορούσε να αφαιρεθεί, ο νεκρός τάφηκε με αυτό! Η σημαντική αυτή ανακάλυψη, που δίνει πολύτιμες πληροφορίες γύρω από την πρακτική της σταύρωσης, έγινε τυχαία στην Ιερουσαλήμ στα 1968, όταν ήρθε στο φως ένα οστεοφυλάκιο που περιείχε τα μοναδικά έως σήμερα οστά ενός σταυρωμένου άνδρα της Ρωμαϊκής Περιόδου, γύρω στο 7 μ.Χ.

Η τυπολογία των σταυρών που χρησιμοποιούνταν ποίκιλλε σε μεγάλες παραλλαγές, όπως φυσικά και η τοποθέτηση του σώματος πάνω σε αυτόν. Ο σταυρός μπορεί να ήταν ένα απλό κάθετο κομμάτι ξύλου, το crux simplex ή palus. Αυτή ήταν και η πιο συνηθισμένη μορφή του, ειδικά όταν έπρεπε να σταυρωθούν πολλοί κατάδικοι μαζί, κυρίως ως μαζική τιμωρία μετά από πολιορκίες πόλεων. Στην περίπτωση που υπήρχε ο συνδυασμός κάθετου ξύλου και patibulum, ο σταυρός είχε σχήμα Τ και ονομαζόταν crux commissa ή crux immissa. Άλλες συνηθισμένες μορφές σταυρού ήταν εκείνες σχήματος Υ ή Χ.

ΚΑΙ ΕΡΩΤΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ. ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΕΝΑ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ; ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΤΟΥΣ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ;;; ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΕΝΑ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟ ΘΑΝΑΤΩΣΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥΣ;;; ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΣΟΥ ΣΦΑΖΕΙ ΕΝΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΜΑΧΑΙΡΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ, ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΣΟΥ, ΚΛΠ ΚΑΙ ΕΣΥ ΜΕΤΑ ΛΑΤΡΕΥΕΙΣ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΠΟΥ ΕΣΦΑΞΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ. ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΑΣΥΛΛΗΠΤΟ. Η ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΟΥ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΛΙΓΑΚΙ ΔΩΣΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟ ΔΩΣΕ ΤΟΥ ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ. ΔΕΝ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΙΑ ΕΔΩ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΡΩΝΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΠΙΝΟΥΝ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ (ΘΕΙΑ) ΜΕΤΑΛΗΨΗ ΚΑΘΑΡΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑΣ... Ε! ΚΑΙ. Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΑΕΙ ΠΑΚΕΤΟ.

«Ιερές» ασυναρτησίες και μπουρδολογίες ΜΕΡΟΣ 36o

Ο παραλογισμός στη Βίβλο

Έχω χαρακτηρίσει αποσπάσματα παράλογα είτε επειδή φαίνονται παράλογα (γελοία ή παράλογα) είτε επειδή είναι απλά αστεία. Για παράδειγμα, η ιστορία για τον Σαμψών και τις 300 αλεπούδες στους Κριτές 15.4 είναι παράλογη (και αστεία), ενώ το ολόκληρη η πόλη που ζητά από τον Ιησού να φύγει στο Κατά Ματθαίον 8.34 αφού σκότωσε 2000 γουρούνια είναι απλά αστείο.

Τοβίας

1. Ο βασιλιάς διέταξε να σκοτώσουν τον Τωβία, όταν άκουσε ότι ο Τωβίας έθαβε τα πτώματα. 1:22
2. Ο Tobias έφυγε γυμνός με τον γιο και τη γυναίκα του. 1:23
3. Καθώς κοιμόταν, λίγη καυτή κοπριά από τη φωλιά ενός χελιδονιού έπεσε στα μάτια του και τον τύφλωσε. 2:11
4. Ο Τοβίας προσευχήθηκε με δάκρυα, λέγοντας: «Είναι καλύτερα για μένα να πεθάνω παρά να ζήσω». 3:1-6
5. Η Σάρα, η κόρη του Ραγουήλ, είχε επτά συζύγους που σκοτώθηκαν όλοι από έναν διάβολο που ονομαζόταν Ασμοδαίος όταν έκαναν για πρώτη φορά σεξ μαζί της. 3:7
6. Η Σάρα προσευχήθηκε στον Θεό, λέγοντας: «Ή σκότωσέ με ή κάνε τους ανθρώπους να σταματήσουν να λένε άσχημα πράγματα για μένα. Ποτέ δεν ποθούσα κανέναν από τους συζύγους μου». 3:11-16
7. Το επόμενο πρωί, ο Τοβίας πήγε να πλύνει τα πόδια του και ένα τερατώδες ψάρι προσπάθησε να τον φάει. 6:2
8. Ο άγγελος είπε: « Αν βάλεις ένα κομμάτι από την καρδιά του στα κάρβουνα, ο καπνός θα διώξει κάθε είδους διαβόλους. Και η χολή κάνει καλό στα μάτια. Εάν έχετε μια λευκή κηλίδα πάνω τους, θα τα θεραπεύσει. 6:8-9
9. Ο άγγελος είπε στον Τωβία: «Εδώ είναι το σπίτι του Ραγουήλ. Έχει μια κόρη που ονομάζεται Σάρα. Πρέπει να την παντρευτείς». 6:11-12
10. Ο Tobias είπε, «Άκουσα ότι είχε επτά συζύγους, οι οποίοι σκοτώθηκαν όλοι από τον διάβολο. Φοβάμαι ότι μπορεί να συμβεί το ίδιο και σε μένα». 6:14-15
11. Ο Ραφαήλ είπε: «Θα σου δείξω ποιον μπορεί να υπερισχύσει ο διάβολος. Είναι αυτοί που ενδίδουν στη λαγνεία σαν άλογο ή μουλάρι». 6:16-17
12. Ο Τοβίας είπε, δεν θα φάω ούτε θα πιω σήμερα αν δεν με αφήσεις να παντρευτώ την κόρη σου. Όταν ο Ραγουήλ το άκουσε αυτό φοβήθηκε, γνωρίζοντας τι συνέβη στους επτά άνδρες που έκαναν σεξ μαζί της. 7:10-11
13. Ο άγγελος Ραφαήλ πήρε τον διάβολο στην Αίγυπτο και τον έδεσε εκεί. 8:3
14. Ο Τοβίας προσευχήθηκε, λέγοντας: «Δεν παντρεύτηκα την αδερφή μου από λαγνεία, αλλά για να κάνω παιδιά». 8:7-9
15. Τότε ο Ραγουήλ διέταξε τους υπηρέτες του να σκάψουν έναν τάφο. Σε περίπτωση που συνέβαινε στον Τομπάιας το ίδιο πράγμα όπως συνέβη στους άλλους τρεις συζύγους της Σάρα όταν έκαναν σεξ μαζί της. 8:11-12
16. Ο Ραγουήλ είπε στη γυναίκα του: «Στείλε μια από τις υπηρέτριες να δει αν είναι νεκρός, για να τον θάψω όσο είναι ακόμα μέρα». 8:13-14
17. Η υπηρέτρια πήγε στο δωμάτιο και τους βρήκε και τους δύο να κοιμούνται με ασφάλεια μαζί. Το είπε στον Ραγουήλ και την Άννα και είπαν στον Θεό: «Ευχαριστώ Θεέ μου. Νομίζαμε ότι ο Tobias θα ήταν νεκρός μέχρι τώρα». 8:15-17
18. Και ο Ραγουήλ είπε στους υπηρέτες του να καλύψουν τον τάφο που είχαν σκάψει. 8:20
19. Ο Ραφαήλ είπε στον Τοβία: «Όταν γυρίσεις σπίτι, πάρε τη χολή από το ψάρι και σκούπισέ την στα μάτια του. Αυτό θα τον θεραπεύσει από την τύφλωσή του». 11:7-8
20. Όταν ο Tobias έφτασε στο σπίτι, έτριψε τη χολή του ψαριού στα μάτια του πατέρα του. Σε περίπου μισή ώρα, το λευκό δέρμα στα μάτια του ξεφλούδισε (σαν το δέρμα ενός αυγού). Και ο Τοβίας μπορούσε να δει ξανά. 11:13-15
21. Ο Τοβίας ο πρεσβύτερος ρώτησε τον γιο του: «Τι μπορώ να δώσω σε αυτόν τον άγιο άνθρωπο μαζί σου;» Ο Τομπάιας Τζούνιορ απάντησε: «Τι να του δώσουμε; Ταξίδεψε μαζί μου, πήρε τα χρήματα από τον Γάβελο, μου βρήκε γυναίκα, έδιωξε το κακό πνεύμα της και με έσωσε από το να με φάει ένα ψάρι. Οπότε θα πρέπει να του δώσεις τα μισά από όλα όσα φέραμε μαζί μας». 12:1-4
22. Ο Ραφαήλ είπε στον Τοβία τον πρεσβύτερο: «Ο Κύριος με έστειλε να σώσω τη Σάρα, τη γυναίκα του γιου σου, από τον διάβολο. Επειδή εγώ είμαι ο Ραφαήλ, για τους επτά που στέκονται μπροστά στον Κύριο». Και έπεσαν με το πρόσωπό τους. 12:13-15
23. Ο Ραφαήλ είπε: «Όταν ήμουν μαζί σου φαινόταν να τρώω και να πίνω, αλλά ήταν αόρατο κρέας και ποτό». 12:19
24. Τότε ο Ραφαήλ έφυγε. Και όλοι ξάπλωσαν μπρούμυτα για τρεις ώρες. 12:21-22
25. Ο Τομπάιας ο πρεσβύτερος είπε: «Είσαι υπέροχος, Κύριε, γιατί μας οδηγείς στην κόλαση και πάλι πίσω. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από σένα». 13:1-2

Σοφία

Απλώς οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν ποτέ. Φαίνεται ότι το κάνουν μόνο σε ανόητους ανθρώπους.

Απλώς οι άνθρωποι λάμπουν και τρέχουν πέρα δώθε.

Οι στείρες γυναίκες και οι παρθένες είναι ευτυχισμένες. Θα έχουν καρπούς όταν επισκέπτονται άγιες ψυχές.

Οι ευνούχοι έχουν το θάρρος της πίστης και έχουν καλή θέση στο ναό του Θεού.

Πόσο όμορφη είναι η αγνή γενιά!

Οι νεκροί που είναι δίκαιοι θα καταδικάσουν τους πονηρούς που ζουν τώρα.

Ο Θεός θα τους περιγελάσει.

Πράγματα που λένε οι άνθρωποι στην κόλαση

Ο Θεός μού έδωσε την αληθινή γνώση όλων των πραγμάτων. Ξέρω πώς φτιάχτηκε το σύμπαν, από τι είναι φτιαγμένο, πότε δημιουργήθηκε και πότε θα τελειώσει. Ξέρω για τα αστέρια και τη φύση των ζωντανών όντων.

Αγαπώ τη σοφία και θέλω να την παντρευτώ.

Είναι διασκεδαστικό να είσαι φίλος της σοφίας.

Η σοφία έχει δώσει στους ανθρώπους κυριαρχία πάνω σε όλα τα έμβια όντα.

Ο Θεός με επέλεξε να γίνω βασιλιάς και μου είπε να χτίσω έναν ναό.

Η σοφία κατηύθυνε την πορεία των δικαίων (Νώε) στη διάρκεια του κατακλυσμού.

Όταν τα έθνη συνωμότησαν στην κακία (χτίζοντας τον Πύργο της Βαβέλ), γνώρισε τον δίκαιο (Αβραάμ) και τον κράτησε δυνατό, ώστε να μην δείξει συμπόνια για τον γιο του (Ισαάκ).

Ελευθέρωσε τον δίκαιο άνθρωπο (Λωτ) στην Πεντάπολη (Σόδομα και τις πέντε πόλεις της πεδιάδας).

Η γη της οποίας εξακολουθεί να καπνίζει, της οποίας τα δέντρα έχουν καρπούς που δεν ωριμάζουν ποτέ, και όπου υπάρχει μια κολόνα πανιού ως μνημείο για την δύσπιστη ψυχή (τη γυναίκα του Λωτ).

Καθοδήγησε τον δίκαιο (Ιακώβ) όταν έφυγε από την οργή του αδελφού του (του Ησαύ). Τον βοήθησε να ξεπεράσει (τον Θεό) σε σύγκρουση (έναν αγώνα πάλης).

Τα έφερε μέσα από την Ερυθρά Θάλασσα και τα μετέφερε πάνω από το νερό.

Οι Ισραηλίτες έπιναν νερό από τον βράχο.

Ο Θεός μπόρεσε να στείλει πολλές αρκούδες, λιοντάρια και θηρία που αναπνέουν φωτιά, εκπέμποντας βρωμερό καπνό και φωτιά από τα μάτια τους. Η ίδια η θέα αυτών των θηρίων τους τρόμαξε μέχρι θανάτου.

Αλλά είσαι ευγενικός με όλους.

Ποιος μπορεί να σου πει: «Τι έκανες;» Ποιος μπορεί να παραπονεθεί αφού τους έχεις σκοτώσει όλους; Κάνοντας τέτοια πράγματα, διδάσκετε τους ανθρώπους σας να είναι δίκαιοι και ανθρώπινοι.

Όσοι δεν γνωρίζουν τον Θεό είναι ανόητοι. Λατρεύουν τη φύση ως θεό. Αλλά ο Θεός είναι πιο όμορφος και δυνατός από οτιδήποτε άλλο στη φύση.

Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για να μην πιστεύεις στον Θεό.

Αν γνωρίζουν τόσα πολλά για τον κόσμο, πώς θα μπορούσαν να μην γνωρίζουν για τον Θεό;

Οι άθεοι είναι δυστυχισμένοι και δεν έχουν καμία ελπίδα.

Η κατασκευή ειδώλων οδηγεί σε πορνεία.

Η λατρεία των ειδώλων είναι η αιτία κάθε κακού.

ΠΩΣ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΕΘΝΟΚΤΟΝΙΑ ΒΑΦΤΙΣΤΗΚΕ «ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ»

Μετά τη ρωμαϊκή θεομηνία που σάρωσε τους Ελληνικούς καλλιτεχνικούς θησαυρούς επέρχεται ο χριστιανικός τυφώνας, νέα συμ­φορά για τα ανεπανάληπτα δημιουργήματα του κλασσικού πολιτισμού. Πραγματικά, οι τρομακτικότεροι βανδαλισμοί κατά των αρχαίων ελληνικών μνημείων και έργων τέχνης θα διαπραχθούν μετά την επικράτηση του χριστιανισμού σε Ανατολή και Δύση. Οι κατα­στροφές των κατακτητικών εκστρατειών και των πολεμικών συγκρούσεων από Πέρσες, Ρωμαίους, Φράγκους, Οθωμανούς είναι ασή­μαντες αν συγκριθούν με τον αφανισμό των καλλιτεχνικών θησαυρών στους πρώτους πέντε χριστιανικούς αιώνες. Πυρ και σίδηρος για τους αρχαίους ναούς και τα αγάλματα, για τα κλασσικά κείμενα και τις βιβλιοθήκες. Ήταν οι χειρότεροι βανδαλισμοί της ιστορίας.

Η πολιτι­κή και η εκκλησιαστική εξουσία δεν στάθηκε ικανή να διαχωρίσει τη θρησκευτική πίστη από την πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία. Η απόρριψη της παλαιάς θρησκείας συνακολουθείται από τον διωγμό και τον όλεθρο του αρχαίου πολιτισμού. Με εντολή ή συνέργεια των ηγεμόνων του κράτους και της εκκλησίας, οι νεοπροσήλυτοι χριστιανοί συντρίβουν με σφύρες ή πυρπολούν έργα τέχνης, γκρεμίζουν μνημεία, ρίχνουν στο χυτήριο τα χρυσά και αργυρά καλλιτεχνήματα.

Οι αρχαίοι ναοί, όταν δεν κατεδαφίζονται ή δεν κατερειπώνονται με την αφαίρεση της στέγης, μετατρέπονται σε χριστιανικές εκκλη­σίες. Αλλά όχι όλες.Όπως είναι γνωστό, ο προορισμός του αρχαίου ελληνικού τεμένους δεν ήταν η συγκέντρωση πιστών στο εσωτερικό αλλά η εκπλήρωση ορισμένων θρησκευτικών τελετουργιών. Περιορισμένος ο χώρος δεν επαρκούσε για μεγάλη σύναξη, για λειτουργίες και κηρύγματα. Σε χριστιανικούς ναούς θα δια­μορφωθούν κυρίως οι βασιλικές, τα ορθογώνια ρωμαϊκά αρχιτεκτονήματα με τις εσωτερικές στοές και τα κλίτη.

Η επικράτηση του χριστιανισμού δεν έγινε παντού με ελεύθερο και ειρηνικό ενστερνισμό των νέων θρησκευτικών ιδεών αλλά και με βίαιη παρέμβαση της εξουσίας, με τρομοκρα­τία και ωμότητες, το ίδιο αποτρόπαιες με τις ρωμαϊκές κακουργίες εναντίον των χριστιανών.

Το πέρασμα από τη μια θρησκεία στην άλλη συνοδευόταν από αναστατώσεις και κρίσεις, κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές, ηθικές με θύματα τα μνημεία ενός περίλαμπρου πολιτι­σμού. Επιβάλλεται γι' αυτό μια σύντομη επισκό­πηση της μεγάλης Αλλαγής που σημειώθηκε στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες και μια περιγραφή του δραματικού σκηνικού. Η μελέτη των πηγών οδηγεί στη θλιβερή διαπίστωση ότι οι θησαυροί του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού που είχαν διασωθεί από τη ρωμαϊκή διαρπαγή αντιμετώπισαν το καταστροφικό χριστιανικό μένος σε Ανατολή και Δύση. Οι συμφορές που προκάλεσε το χριστια­νικό ιερατείο ξεπερνούσαν συχνά τα δεινά που επέφεραν οι βαρβαρικές επιδρομές. Χωρίς τον καταστροφικό ζήλο της νέας εξουσίας – πολι­τικής και εκκλησιαστικής – τα αριστουργήματα της αρχαίας τέχνης θα έλαμπαν ακόμα ακέραια – με τη φθορά που επιφέρουν ο χρόνος και τα φυσικά στοιχεία – και όλα τα έργα των αρχαίων διανοητών θα επιζούσαν, κτήμα της ανθρωπό­τητας. Σε αντίθεση με τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, που όχι μόνο ανεχόταν τις ξένες λατρείες αλλά υιοθετούσε αλλόφυλες θεότητες – δεν υπήρχε άλλωστε ούτε δογματικό πλαίσιο ούτε εξουσία του ιερατείου – οι χριστιανοί αρχηγοί και ιερα­πόστολοι επέδειξαν πνεύμα φανατισμού και αδιαλλαξίας που οδηγούσε συχνά σε εξόντωση των αντιφρονούντων και εξαφάνιση των θρη­σκευτικών τους συμβόλων. Ακολουθούσαν την εβραϊκή παράδοση της ιδεολογικής μονοκρα­τορίας. Ο προφήτης Ηλίας, με θεϊκή εντολή, θανατώνει τους ιερείς του Βάαλ, θεού των Φοινίκων και των Χαναναίων. «Και είπεν Ηλιου προς τον λαόν συλλάβετε τους προφήτας του Βάαλ, μηδείς σωθήτω εξ αυτών και συνέλαβον αυτούς, και κατάγει αυτούς Ηλιου εις τον χείμαρρον Κισσών και έσφαξεν αυτούς εκεί». Οι Έλληνες όμως είχαν εντάξει τον Βάαλ στον δικό τους θρησκευτικό κύκλο ταυτίζοντας τον με τον Κρόνο και τον Δία.

Στους πρώτους τρεις αιώνες ο χριστιανισμός θα παραμείνει μειοψηφία στον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Το ρεύμα θα δυναμώσει όταν θα ανακη­ρύξει ο Κωνσταντίνος τον χριστιανισμό επίσημη θρησκεία του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους. Ωστόσο η νέα θρησκεία δεν διαδόθηκε με τον ίδιο ρυθμό σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και σε όλες τις περιοχές. Είχε θερμές απηχήσεις περισσότερο στους ελληνόφωνους πληθυ­σμούς παρά στους Λατίνους, περισσότερο στα αστικά κέντρα παρά στις αγροτικές περιοχές, περισσότερο στις κατώτερες και μεσαίες τάξεις παρά στις ισχυρές και προνομιούχες.

Οι κάτοικοι των αγροτικών περιοχών, πιστοί πάντοτε στις παραδόσεις, αντιστέκονται εμμέ­νοντας στην πατροπαράδοτη πίστη και ιδεο­λογία. Ακόμα και στον έκτο και έβδομο αιώνα η παλαιά λατρεία ήταν ακόμα ζωντανή στους αγροτικούς πληθυσμούς που θεωρούσαν τους αρχαίους θεούς προστάτες της παραγωγής, των κοπαδιών και της υγείας.

Η αγροτική μάζα ήταν αδρανής και παθητική μ' όλο που την απομυζούσαν η κρατική εξουσία και οι φεουδάρχες. Υποτασσόταν χωρίς αντίστα­ση στους δυνάστες της. Το 90% των αυτοκρα­τορικών πόρων επί ρωμαιοκρατίας προερχόταν από τους αγροτικούς φόρους, και τα πλούτη των ανώτερων τάξεων από την εκμετάλλευση των δουλοπάροικων στις γαιοκτησίες.

Σπανιότατες οι εξεγέρσεις πληθυσμών της υπαίθρου. Όταν στον Δ' αιώνα απαγορεύθηκε η αρχαία λατρεία και διατάχθηκε το κλείσιμο ή η κατεδάφιση των ναών και η καταστροφή των αγαλμάτων, σε ελάχιστες περιπτώσεις εκδηλώθηκε δυναμική αντίδραση στις επιδρομές κατά των ιερών. Η διείσδυση του χριστιανισμού στον αγροτικό κόσμο θα προχωρήσει με αργούς ρυθμούς και θα ολοκληρωθεί στον Ζ' αιώνα.

Επειδή δεν υπήρχαν στις αγροτικές περιο­χές συμπαγείς πληθυσμοί για να προβάλουν αντίσταση, οι χριστιανοί ιεραπόστολοι, με τις ένοπλες ακολουθίες τους, κατέστρεφαν κατά τις προσηλυτιστικές εκστρατείες όλα τα σύμβο­λα των αλλοθρήσκων. Κατακρήμνιζαν τα ιερά, εστίες λατρείας από γενιά σε γενιά, τρομοκρα­τούσαν τους γεωργούς, ερήμωναν την ύπαι­θρο, σκόρπιζαν την απόγνωση, προκαλούσαν κοινωνική αναστάτωση και οικονομική κρίση. Έπεφτε η παραγωγή, περιορίζονταν τα κρατικά έσοδα, στέρευε η κυριότερη πηγή φορολογίας.

Τις τραγικές συνέπειες των χριστιανικών επι­δρομών στις αγροτικές περιοχές καταγγέλλει ο Λιβάνιος στην περίφημη επιστολή του προς τον Θεοδόσιο Α. Σαρώνουν τα πάντα σαν αφηνια­σμένοι χείμαρροι και ερημώνουν την ύπαιθρο. Οι ναοί, αυτοκράτορα μου, είναι κτίσματα των αγρών, η ψυχή τους. Αυτές οι αγριότητες αφανίζουν τους γεωργούς, τους εξαθλιώνουν καθώς χάνουν το θάρρος τους. Και το αποτέλε­σμα: ξεπέφτουν οι χωρικοί, χάνει το δημόσιο.

Οι τοπικές εκκλησιαστικές Αρχές στρέφο­νταν εναντίον των ανυπεράσπιστων καλλιερ­γητών και χάλκευαν ψευδείς κατηγορίες για τη δήμευση των αγρών τους. Από τη μια μεριά οι εργατικές μέλισσες, γράφει ο Λιβάνιος, κι από την άλλη οι κηφήνες. Επιχειρούν τον βίαιο προσηλυτισμό, εισορμούν στα χωριά και με το πρόσχημα του «σωφρονισμού» επιδίδονται σε ληστείες.

Αυτές οι βαρβαρότητες προκάλεσαν συσπει­ρώσεις και αντίσταση των γεωργικών πληθυ­σμών. Ανησυχώντας η εκκλησιαστική ηγεσία απευθύνεται στην αυτοκρατορική εξουσία και εισηγείται τον βίαιο προσηλυτισμό των αγρο­τών. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος καλεί τους γαι­οκτήμονες του Βυζαντίου να εκχριστιανίσουν τους δουλοπάροικους και κολήγους στα φέου­δα τους, να προσλάβουν ιερείς και να χτίσουν εκκλησίες. Ο διαβόητος Ιωάννης της Εφέσου (ΣΤ' αι.) καυχιέται ότι κατά την προσηλυτιστική του εκστρατεία – με την τρομοκρατία και τον κνούτο – βάφτισε 70.000 ειδωλολάτρες. Στη Δύση, ο πάπας Γρηγόριος, ο επιλεγόμενος Μέγας (Ε' αι.), διαπίστωσε ότι στη Σαρδηνία οι χωρικοί δωροδοκούσαν, καταβάλλοντος ένα είδος φόρου, τον κυβερνήτη του νησιού, για να συνεχίζουν ανενόχλητοι την παραδοσιακή τους λατρεία.

Συχνά η πολιτική και εκκλησιαστική εξουσία εξαπέλυε άγριους διωγμούς κατά των πιστών της παλαιάς θρησκείας επιστρατεύοντας τη συκοφαντία. Επειδή απαγορεύονταν, με διά­ταγμα του Κωνσταντίνου, οι θυσίες στα ιερά με την απειλή δημεύσεως περιουσιών, πολλοί χρι­στιανοί, όπως γράφει ο Λιβάνιος, κατέφευγαν σε ψευδείς καταγγελίες για να ενοχοποιήσουν τους αγρότες. Μαζεύονταν οι γεωργοί για να διασκεδάσουν και έσφαζαν ένα αρνί ή ένα μοσχάρι. Αμέσως οι χριστιανοί τους κατηγο­ρούσαν ότι «έθυσαν», ότι έκαναν ειδωλολατρι­κή θυσία παραβιάζοντας τον αυτοκρατορικό νόμο. Αν μάλιστα τραγουδούσαν αντιμετώπιζαν τη βαρειά κατηγορία ότι ανέμελπαν ύμνους στους αρχαίους θεούς.

Τα οικονομικά συμφέροντα που διακυβεύο­νταν και οι αναπότρεπτες κοινωνικές αναταρα­χές έπαιζαν πρωταρχικό ρόλο στην αναμέτρηση των δύο θρησκειών και υποδαύλιζαν τους βαν­δαλισμούς. Αυτή την πλευρά των αντιθέσεων – τα οικονομικά συμφέροντα – αποκαλύπτει η εχθρότητα που αντιμετώπισε ο απόστολος Παύλος κατά την προσηλυτιστική του περιοδεία στη Μ. Ασία. Στην “Εφεσο ξεσηκώθηκε μέγα πλήθος και εμπόδισε την είσοδο του στο θέατρο. Γιατί; Κάποιος Δημήτριος «αργυροκόπος» που διατηρούσε βιοτεχνία κατα­σκευής ομοιωμάτων του ναού της Αρτέμιδος και απασχολούσε μεγάλον αριθμό τεχνιτών, συγκέντρωσε τους εργαζόμενους και τους προειδοποίησε ότι κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι αν επικρατήσει ο χριστιανισμός. Το ιερό της Εφέσου θα σβήσει και θα δυστυχήσουμε. Η πόλη αναστατώθηκε. «Ακούσαντες δε και γενόμενοι πλήρεις θυμού έκραζον λέγοντες: Μεγάλη η Άρτεμις Εφέσου». Ξεσηκώθηκαν οι κάτοικοι «και επλήσθη η πόλις όλη συγχύσεως· ώρμησαν δε ομοθυμαδόν εις το θέατρον».

Ο Λιβάνιος, στην έκκληση του προς τον αυτο­κράτορα Θεοδόσιο για προστασία των αρχαίων μνημείων και έργων τέχνης από τις βαρβαρότη­τες των χριστιανών, υπενθυμίζει τους διωγμούς των αλλοθρήσκων ιερών από τον Κωνσταντίνο. Δεν περιορίσθηκε στις βεβηλώσεις και ανατρο­πές βωμών και στον εμπρησμό και το κλείσιμο των αρχαίων ιερών αλλά και μετέτρεψε ναούς σε πορνεία. Καταγγέλλει επίσης ότι ο διωγμός της παλαιάς θρησκείας είχε ταπεινά ελατήρια. Απέβλεπε δηλαδή στην αρπαγή της περιουσίας των αρχαίων ναών και διανομή της στους ευνο­ουμένους της εξουσίας.

Οι ιεράρχες και ιεραπόστολοι εμπνέονταν στο μένος τους κατά των αγαλμάτων και έργων τέχνης της παλαιάς θρησκείας από την ιδεολογία της εβραϊκής λατρείας που κατα­δίκαζε τα «είδωλα», τον ανθρωπομορφισμό, την αναπαράσταση μορφών σε άψυχη ύλη. «Επικατάρατος πας άνθρωπος ος ποιήσει γλυπτόν και χωνευτόν, βδέλυγμα Κυρίω έργον χει­ρών τεχνίτου». Παραμερίζοντας τη διδασκαλία της ευαγγελικής αγάπης, του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης, επικαλούνται την μήνιν του ιουδαϊκού θεού κατά των λατρευτικών αντι­κειμένων των άλλων θρησκειών, τις αρές των προφητών και τις αγριότητες των εγκόσμιων ηγεμόνων. «Και ελάλησε Κύριος»: Αφανίστε όλα τα αγάλματα από μέταλλο και λίθο. «Και εγένετο λόγος Κυρίου»: Να συντριβούν όλα τα γλυπτά της Σαμάρειας, να καταστραφούν οι εικόνες και τα αγάλματα. «Τάδε λέγει Κύριος. Καταθρυμμάτισε και λίχνισε τα επιχρυσωμένα και επάργυρα αγάλματα και πέταξε τα σαν κοπριά».

Και η φωνή του Ησαΐα: Τα αγάλματα να πελεκηθούν όπως τα δέντρα στο δάσος. Όλα τα αγάλματα στη φωτιά. Γιατί δεν είναι θεοί αλλά χειροποίητα αντικείμενα, ξύλα και πέτρες. «Λέγει Κύριος Σαβαώθ: Θα εξαφανίσω ακόμα και τα ονόματα των αγαλμάτων, για να σβήσουν ολότελα από τη μνήμη». Δεν θα καταστραφούν μόνο τα αγάλματα σας αλλά και οι θεοί σας. Ο βασιλιάς Ιωσίας αναλαμβάνει εκστρατεία αφα­νισμού των αλλόθρησκων λατρευτικών συμ­βόλων. Γκρεμίζει τους βωμούς, κόβει τα ιερά άλση, θερίζει και τσακίζει τα αγάλματα, καίει τα οστά των ιερέων στους βωμούς, κονιορτοποιεί τα γλυπτά. Ένας άλλος βασιλιάς, ο Ασά, γκρέμι­σε το λατρευτικό άγαλμα της Αστάρτης.

Οι ιεραπόστολοι των πρώτων χριστιανικών αιώνων καλλιεργούσαν το μίσος αλλά και τον τρόμο για την παλαιά θρησκεία και τα σύμ­βολα της. Διαβεβαίωναν τους πιστούς ότι τα αγάλματα των θεών έκρυβαν επικίνδυνους δαί­μονες. Ταύτιζαν μάλιστα την ειδωλολατρία με την κλασσική παιδεία. Με αποτέλεσμα πολλοί χριστιανοί να απορρίπτουν με αποστροφή τον προγονικό πολιτισμό, τα επιτεύγματα του ελλη­νικού πνεύματος και των τεχνών/Όποιος μελε­τούσε τα αρχαία κείμενα έπαιζε με τη φωτιά…