Η Τιμία Ζώνη της Παναγίας - Η απάτη με τις… καμηλότριχες

Η παράδοσης τής Τιμίας Ζώνης στον Θωμά, δεν μαρτυρείται σε καμία βιβλική πηγή και φυσικά σε καμία ιστορική (πώς θα μπορούσε άλλωστε);

Μια αναφορά που γίνεται σε κείμενο του Ιωάννη Δαμασκηνού, σχεδόν 7 αιώνες αργότερα, δεν μιλάει για καμία παράδοση ζώνης. Βασικά, δεν μιλάει καν για ζώνη, αλλά αναφέρει πως, όταν ανοίχτηκε ο τάφος βρέθηκε άδειος, με τα προσωπικά της αντικείμενα μέσα, χωρίς να διευκρινίζεται ωστόσο τί ήταν αυτά:

 «…ενός δε απολειφθέντος Θωμά, μετά την τρίτην ημέραν ελθόντος και το Θεοδόχον σώμα προσκυνήσαι βουληθέντος, ήνοιξαν την σορόν και το μεν σώμα αυτής το πανύμνητον ουδαμώς ευρείν ηδυνήθησαν, μόνα δε αυτής τα εντάφια κείμενα ευρόντες και της εξ αυτών αφάτου ευωδίας…».

Σύμφωνα με τον «Συναξαριστή» τής Εκκλησίας, στις 31 Αυγούστου εορτάζεται -μεταξύ άλλων- η «Ανάμνησις της εν τη “αγία σορώ” καταθέσεως της τίμιας Ζώνης της υπεραγίας Θεοτόκου».

Τί γνωρίζουμε όμως για την ιστορία της Τιμίας (ή Αγίας) Ζώνης;

Σύμφωνα με την παράδοση (κρατήστε το «παράδοση»), τρεις μέρες μετά τον θάνατό της (ας σημειωθεί η προνομιακή της μεταχείριση, καθώς, άγγελος Κυρίου, την είχε πληροφορήσει για το «ταξίδι» της, 3 ημέρες πριν τον θάνατό της, έτσι ώστε να τακτοποιήσει όλες της τις εκρεμμότητες), η Μαρία ανελήφθη εις τους ουρανούς, ψυχή και σώματι.

Πριν όμως αναληφθεί, παρέδωσε στον απόστολο Θωμά (ναι, τον «άπιστο» ή ΔΙΔΥΜΟ), την ζώνη της, την οποία σύμφωνα με την παράδοση (όπα! πάλι η «παράδοση»), την είχε φτιάξει μόνη της από τρίχες καμήλας. Μια μικρή λεπτομέρεια: Ο Θωμάς ο οποίος δεν βρισκόταν εκεί όταν πέθανε η Μαρία, επειδή δεν προλάβαινε την κηδεία της λόγω αποστάσεως (δίδασκε κάπου στην…Ινδία), ένα…σύννεφο ανέλαβε να τον…μεταφέρει εκεί τάχιστα.

Ο Θωμάς, ως «άπιστος» που ήταν, δεν…πείστηκε και πήγε μαζί με τούς άλλους απόστολους και άνοιξε τον τάφο, τον οποίο τελικά βρήκε άδειο. Σύμφωνα με την «παράδοση» και πάλι, ο Θωμάς παρέδωσε την ζώνη σε δύο «ευσεβείς γυναίκες», για να την φυλάξουν. Η δε φύλαξή της στο μέλλον, ανατίθεντο σε κάποια παρθένα με καταγωγή από τις οικογένειες αυτές (θα πρέπει να είχε γεμίσει γεροντοκόρες το σόι τους). Οι δυο γυναίκες δεν κατονομάζονται (δεν θα έπρεπε για «ιστορικούς» λόγους;), σε αντίθεση με τον ιερόσυλο Ιεφονία, ο οποίος σύμφωνα με την «παράδοση», όταν πήγε να αναποδογυρίσει το νεκρικό κρεβάτι της Μαρίας, ένα…αόρατο σπαθί έκοψε τα χέρια του. Και συγκολλήθηκαν δε και πάλι…αυτόματα, μόνο όταν άρχισε να ζητά συγχώρεση από την Μαρία (δεν την ονομάζω Παναγία, γιατί ως τέτοια καθιερώθηκε αιώνες αργότερα, όπως και η ζώνη της).

Ν’ αρχίσουμε το «ψείρισμα» τώρα;

1. Το άνωθεν «γεγονός» της παράδοσης τής Τιμίας Ζώνης στον Θωμά, δεν μαρτυρείται σε καμία βιβλική πηγή και φυσικά σε καμία ιστορική (πως θα μπορούσε άλλωστε); Μια αναφορά που γίνεται σε κείμενο του Ιωάννη Δαμασκηνού, σχεδόν 7 αιώνες αργότερα, δεν μιλάει για καμία παράδοση ζώνης. Βασικά, δεν μιλάει καν για ζώνη, αλλά αναφέρει πως, όταν ανοίχτηκε ο τάφος βρέθηκε άδειος, με τα προσωπικά της αντικείμενα μέσα, χωρίς να διευκρινίζεται ωστόσο τί ήταν αυτά:

«…ενός δε απολειφθέντος Θωμά, μετά την τρίτην ημέραν ελθόντος και το Θεοδόχον σώμα προσκυνήσαι βουληθέντος, ήνοιξαν την σορόν και το μεν σώμα αυτής το πανύμνητον ουδαμώς ευρείν ηδυνήθησαν, μόνα δε αυτής τα εντάφια κείμενα ευρόντες και της εξ αυτών αφάτου ευωδίας…».

Το ίδιο κείμενο αναφέρεται και στην μεταφορά των αντικειμένων αυτών στην Κωνσταντινούπολη το 450 από την αυτοκράτειρα του Βυζαντίου, Πουλχερία η οποία άνοιξε τον τάφο της. Βέβαια, είναι ευνόητο ότι και ο Δαμασκηνός μεταφέρει «πληροφορίες» προηγούμενων απ’ αυτόν, καθώς και οι πληροφορίες για το ποιος και πότε μετέφερε την ζώνη στην Πόλη, ποικίλουν (αναφέρεται και η εκδοχή τής μεταφοράς επί Ιουστινιανού). Παρατηρείτε όμως μια αντίφαση μήπως εδώ; Η Μαρία δίνει την ζώνη στον Θωμά κι αυτός σε δυο γυναίκες. Πως γίνεται να βρίσκεται στον τάφο η ζώνη και μάλιστα αναλλοίωτη; (εντάξει, εντάξει, θαύμα). Εκτός αυτού, η Εκκλησία διαφημίζει σήμερα την Τιμία Ζώνη, ως το μαναδικό διασωθέν εύρημα που σχετίζεται με την Μαρία. Τα υπόλοιπα που βρέθηκαν, τί ήταν και που βρίσκονται τώρα;

2. Παρ’ ότι αναφέρονται λεπτομέρειες όπως το ότι η καμηλότριχη ζώνη ήταν φτιαγμένη από την Μαρία (ποιος το πιστοποιεί αυτό;) και ότι παραδόθηκε στον Θωμά καθ’ οδόν για τα ουράνια (βάσει ποιων μαρτύρων;), εντούτοις μέχρι σήμερα, από την Εκκλησία αγνοούνται πολύ πιο απλές πληροφορίες. Είναι άγνωστο πότε πέθανε η Μαρία (αν και σε χριστιανικές σελίδες «γνωρίζουν» μέχρι και την…ώρα του θανάτου της: 15 Αυγούστου, 9 το πρωί). Μια εικασία είναι ότι πέθανε 10 χρόνια μετά την «ανάσταση» τού Ιησού. Άγνωστη είναι επίσης και η ηλικία της όταν πέθανε.

Σύμφωνα με εικασίες και πάλι, πέθανε μεταξύ 50 και 70 ετών περίπου. Είναι αβέβαιος επίσης και ο τόπος που έζησε, πέθανε κι ενταφιάστηκε, καθώς αυτός διεκδικείται από πολλές πλευρές (Από την Ιταλία μέχρι και την Ινδία) που η κάθε μία προβάλλει τα δικά της πειστήρια και επιχειρήματα (συμπεριλαμβανομένων κι αναφορές «απόκρυφων» κειμένων, όπως οι «Πράξεις του Θωμά»), παρ’ ότι ως επικρατέστερος τόπος προβάλλεται αυτός που πιστεύεται σήμερα, δηλαδή της Γεθσημανής.

3. Συγκεχυμένες είναι κι άλλες ακόμη πληροφορίες, όπως το ποιος την κέντησε με χρυσή κλωστή (αναφέρονται η αυτοκράτειρα Πουλχερία και η αυτοκράτειρα Ζωή, η οποία «θεραπεύτηκε» όταν την άγγιξε) και ποιος την δώρισε στο Άγιον Όρος, όπου φυλάσσεται μέχρι και σήμερα, το μεγαλύτερο από τα τρία κομμάτια στο οποία είχε τεμαχιστεί (απ’ ότι φαίνεται, είχε «ζήτηση» και δεν προλάβαιναν τον «φόρτο εργασίας» με ένα). Αναφέρονται ο Λάζαρος της Σερβίας και ο αυτοκράτορας Ιωάννη Καντακουζηνός.

Όπως μπορεί να διαπιστώσει κάποιος, η υπεραπλουστευμένη «ιστορικότητα» που αποδίδεται στην ζώνη από την Εκκλησία, βρίθει από μύθους, έλλειψη σοβαρών ιστορικών πηγών και αποδείξεων (όταν λέμε αποδείξεις, εννοούμε αποδείξεις και όχι μυθιστορήματα ιουδαιοχριστιανικής φαντασίας) και αντιφάσεων.

Παραπάνω, σημειώθηκε η λέξη «παράδοση». Την λέξη αυτή χρησιμοποιεί η Εκκλησία όταν δεν διαθέτει κανένα απολύτως πειστήριο και λογικό επιχείρημα που να τεκμηριώνει στο ελάχιστο τα όσα φαιδρά και ανεδαφικά υποστηρίζει. Στην συγκεκριμένη δε περίπτωση, η «παράδοση» παίζει τον ρόλο τής συγκάλυψης. Οι αρλούμπες με την δήθεν ανάληψη και την παράδοση της ζώνης, αναφέρονται σε κάποια «απόκρυφα» κείμενα της Εκκλησίας («Εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου» και «Η Ανάληψις της Παρθένου» του Ιωάννη Θεολόγου) και διάφορα κοπτικά, αρμενικά, και συριακά θρησκευτικά χειρόγραφα (το κυριότερο: «Apocrypha Syriaka, Studia Sinaitica»). Και γνωρίζουμε πολύ καλά ποια κείμενα θεωρεί «απόκρυφα» η Εκκλησία: Ή αυτά που λένε κάποιες «πικρές» αλήθειες, ή αυτά που λένε ηλιθιότητες. Προφανώς ο όρος «παράδοση» καλύπτει την δεύτερη εκδοχή, καθώς θα ήταν κάπως παράδοξο να επικαλεστεί η Εκκλησία ένα τέτοιο «απόκρυφο» κείμενο, ασχέτως αν την βολεύει αφάνταστα.

Κλείνοντας, δεν θα μπορούσε να μην γίνει αναφορά στην υποτιθέμενη θαυματουργή της ιδιότητα και στην οικονομική εκμετάλλευση που τυγχάνει από την Εκκλησία, η οποία εξαπατά συνειδητά τους αφελείς πιστούς και μάλιστα με την ανοχή της δικαιοσύνης και ακόμα χειρότερα, με την κάλυψη τής πολιτείας.

Παραπάνω αναφέρθηκε το «θαύμα» τής αυτοκράτειρας Ζωής, η οποία ανάρρωσε ευθύς αμέσως μόλις άγγιξε την ζώνη. Το βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Γιατί αυτοί οι απατεωνίσκοι (μάλλον «αδικούνται» με το -ίσκοι), όταν την περιφέρουν σαν λατέρνα ανά την Ελλάδα και τον κόσμο και διαφημίζουν τις θαυματουργικές της ιδιότητες (με ειδικότητα μάλιστα, στην στειρότητα και τον καρκίνο), δεν την χρησιμοποιούν μονίμως για να «γιατρεύεται» ο κόσμος (εννοείται με το αζημίωτο βέβαια), αφού αρκεί ένα μόνο άγγιγμα;

Αν κάποιος φτιάξει μια αντίστοιχη ζώνη από γουρουνότριχες και πάει σε μια κεντρική πλατεία, διαλαλώντας ότι είναι θαυματουργή, το πιθανότερο είναι ότι θα τον στείλουν κατ’ ευθείαν, είτε στο αστυνομικό τμήμα για απάτη, είτε στο ψυχιατρείο για παρακολούθηση. Στην περίπτωση όμως της Τιμίας Ζώνης τής Εκκλησίας, η απάτη είναι νόμιμη και καθαγιασμένη, ενώ η πώληση τρέλας και κοπανιστού αέρα, ονομάζεται πίστη στα «ιερά» κειμήλια.

Για να τελειώνει μια και καλή η απάτη με τις καμηλότριχες, θα αρκούσε μόνο μία απ’ αυτές να σταλεί για ανάλυση και χρονολόγηση, για να δούμε τελικά, από πόσο μακριά κρατάει η σκούφια της. Στην θεοκρατούμενη Ελλάδα όμως, όσο συνεχίζουν να υπάρχουν εικόνες σαν τις ακόλουθες, κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει…

Άλλες Ζώνες της Παναγίας

2η ζώνη: Συρορθόδοξη Αγία Ζώνη της Παναγίας

Αυτή είναι στην Συρία, δεν είναι ένα μόνο κομμάτι σαν αυτή του Βατοπεδίου, αλλά σύμφωνα με την σχετική περιγραφή έχει 74εκ μήκος, 5εκ πλάτος και 3εκ πάχος, έχει ελαφρώς μπεζ χρώμα, και είναι κατασκευασμένη από μαλλί και μετάξι και εξωτερικά με χρυσό νήμα.

3η ζώνη της Παναγίας

Αυτή βρίσκεται στον Καθεδρικό ναό του Prato στην Ιταλία και είναι μακρύτερη από την προηγούμενη γιατί είναι 87 εκ μήκος.

4η ζώνη της Παναγίας

Αυτή ανήκει στον εκκλησιαστικό θησαυρό του Onze-Lieve-Vrouwebasiliek στο Μάαστριχτ και από το 1286 την τιμούσαν ως τμήμα της ζώνης της Παναγίας που φορούσε κατά τη διάρκεια της γέννησης του Χριστού!

Αυτή έχει μήκος 55,5 cm και πλάτος 2,5 cm και αποτελείται από πέντε στρώματα υφάσματος, το δεύτερο και το τέταρτο των οποίων είναι πανομοιότυπα. Μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου στρώματος είναι ένας κώδωνας περγαμηνής από περίπου το 1450-1500. Πιθανώς η μεσαία λωρίδα άχρωμων λινών, η οποία έχει πλάτος μόνο 1,5 cm, είναι το αρχικό λείψανο.

Και επειδή τα θαύματα δεν σταματούν, μπορεί στο μέλλον να βρεθεί και 5η, 6η και 7η ζώνη της Παναγίας όπου θα τις προσθέσω εδώ!

Η Αιματοβαμμένη Βίβλος

Βίβλος: Κανιβαλισμός και το ανθρώπινο αίμα ρέει άφθονο

«Ημίν μεν ου νόμος εστίν ανθρώπους θύειν αλλ’ ανόσιον».
Πλάτων «Μίνως»

Επειδή ο θεός δεν είναι ΘΕΟΣ και όλοι αυτοί που αναφέρονται στην Βίβλο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Οι χριστιανοί λασπολογητές (απολογητές) παθαίνουν επιλεκτική αμνησία, ή δεν έχουν διαβάσει την “Αγία Γραφή” τους, όπου ο Γιαχβέ-Τρύφων-Σετ- Σαβαώθ… θεός κατά πως λένε, της “αγάπης” και της “καλοσύνης”, προτρέπει και αποδέχεται την ανθρωποθυσία.

 
Ξεχνούν σκόπιμα φυσικά τον Αβραάμ που ήταν έτοιμος να σφάξει σαν αρνί τον γιό του Ισαάκ, σύμφωνα με την θεϊκή βούληση του Γιαχβέ και μιλούν υποκριτικά για τους αμόλυντους από ανθρωποθυσίες Αρχαίους Έλληνες και την σπίλωση της θρησκείας τους χρησιμοποιώντας στο πλαίσιο αυτό, ένα σαχλό επιχείρημα που οι βλάκες το παπαγαλίζουν, είναι το ότι στην αρχαία πολυθεϊστική Ελλάδα κι όχι μόνο σ’ αυτήν, τελούνταν ανθρωποθυσίες και ήρθε ο χριστιανισμός με τον Γιαχβέ, τους έσωσε και τους έβαλε στον δρόμο τον καλό.

 
Το πως αυτοί οι αιμοσταγείς θεόπνευστοι θεωρούν τον δρόμο του θεού τους Γιαχβέ είναι γραμμένο στα βιβλία τους και δη στην Βίβλο τους, την “Αγία Γραφή”.

Αυτό που προκαλεί εντύπωση για τον θεό Γιαχβέ-Σετ της “αγάπης” –κατά τα λεγόμενα τους- είναι πως στον δρόμο του το ανθρώπινο αίμα ρέει άφθονο…και όχι μόνο το ανθρώπινο, ο θεός της “αγάπης” θέλει αίμα… πολύ αίμα…

 
Άλλωστε στις εκκλησίες τους και σήμερα μεταλαμβάνουν το αίμα και το σώμα αυτού του αιμοσταγούς θεού τους.

 
Τι να πούμε για τους Ατζέκους, είναι νήπια μπροστά στους χριστιανούς!

 
Μια ματιά σε έναν καθρέφτη πολλές φορές δίνει πολλές απαντήσεις, έστω κι αν δεν αρέσουν, το αίμα είναι άφθονο και ρέει στην αυλή μας.

 
Για να δούμε …

ΚΡΙΤΑΙ 11

Κρ. 11,30 Έκαμε δε ο Ιεφθάε και ένα τάξιμον προς τον Κυριον και είπε:
"εάν θελήσης, Κύριε, και παραδώσης εις τα χέρια μου τους Αμμωνίτας".

Κρ. 11,31 σου τάζω, ότι εκείνος που θα εξέλθη από την θύραν της οικίας μου εις συνάντησίν μου, όταν θα επιστρέψω νικητής από τον πόλεμον κατά των Αμμωνιτών, θα προσφερθή ολοκαύτωμα εις σέ, τον Κυριον”.

Κρ. 11,32 Ο Ιεφθάε εβάδισεν εναντίον των Αμμωνιτών δια να τους πολεμήση, και ο Κυριος παρέδωκεν αυτούς νικημένους εις τα χέρια του.

Κρ. 11,33 Οι Ισραηλίται εκτύπησαν αυτούς από Αροήρ μέχρις Αρνών κατέλαβον είκοσι πόλεις μέχρι της χώρας Εβελχαρμίμ και επέφεραν μεγάλην καταστροφήν.
Οι Αμμωνίται νικηθέντες εταπεινώθησαν και εσυμμαζεύθησαν ενώπιον των Ισραηλιτών

Κρ. 11,34 Ο Ιεφθάε επέστρεφε νικητής εις την πόλιν Μασσηφά, στον οίκον του.
Αίφνης είδε την κόρην του να εξέρχεται με τύμπανα και χορούς εις συνάντησίν του. Αυτή δε ήτο μονογενής θυγάτηρ του και δεν είχεν άλλον υιόν η άλλην θυγατέρα.

Κρ. 11,35 Οταν ο Ιεφθάε την είδεν, έσχισε το ιμάτιά του και έκραξεν· “πω ! πω ! κόρη μου !
Συ με συνεκλόνισες, συ είσαι η πηγή και η αιτία της ταραχής μου !
Εγώ ο ταλαίπωρος ήνοιξα το στόμα μου προς τον Κύριον εναντίον σου και δεν θα ημπορέσω τώρα να αρνηθώ το τάμα μου”.

Κρ. 11,36 Εκείνη δε του είπε· “πατέρα μου, ήνοιξες το στόμα σου και υπεσχέθης κάποιο τάμα στον Κύριον;
Κάμε ο,τι έταξες, αφού ο Κύριος σου έδωσε την νίκην κι ετιμώρησες τους εχθρούς σου τους Αμμωνίτας”.

Κρ. 11,37 Οταν δε έμαθε το τάξιμον του πατρός της προσέθεσε· “ας μου κάμη ο πατέρας μου μίαν μόνην χάριν· άφησέ με να ζήσω δύο μήνας ακόμη.
Θέλω να ανεβώ και να κατεβώ τα όρη κι να κλαύσω την παρθενίαν μου εγώ μαζή με άλλας συντρόφους μου”.

Κρ. 11,38 Ο πατήρ της απήντησε· “πήγαινε”.
Και την έστειλεν επί δύο μήνας.
Και αυτή μαζή με τας συντρόφους της μετέβη και έκλαυσε την παρθενικότητά της επάνω εις τα όρη·

Κρ. 11,39 Οταν δε επέρασαν οι δύο μήνες επέστρεψεν στον πατέρα της, ο οποίος και εξεπλήρωσε το τάξιμο που είχε κάμει δι’ αυτήν.
Αυτή δε δεν είχε γνωρίσει άνδρα.
Ήτο παρθένος.
Έκτοτε επεκράτησε συνήθεια

Κρ. 11,40 και κάθε έτος επί τέσσαρας ημέρας αι ισραηλίτιδες θυγατέρες μετέβαινον να θρηνούν την θυγατέρα του Ιεφθάετου Γαλααδίτου.

Όχι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, ο θεός της “αγάπης” Γιαχβέ, είναι βδελυρός, μοχθηρός και βάρβαρος, βοηθάει κάποιους να σφάξουν κάποιους άλλους.

 
Βασικά ο Γιαχβέ-Τρύφων-Όνος-Σετ βοηθάει όποιους του προσφέρουν αίμα.

 
Ας κάνω πιο λιανά την ανθρωποθυσία που είναι γραμμένη μέσα στην θεόπνευστη Βίβλο του Γιαχβέ:
Ο ηγέτης των Ισραηλιτών, Ιεφθάε, κάνει τάμα στον θεό, πως αν τον βοηθήσει να νικήσει στον πόλεμο τους αντίπαλους Αμμωνίτες, τότε, όταν γυρίσει στο σπίτι του, θα προσφέρει ως θυσία σ’ αυτόν, το πρώτο πρόσωπο που θα βγει απ’ την πόρτα για να τον προϋπαντήσει.

Διευκρινίζει μάλιστα και τον τρόπο θυσίας:

 
«προσφέρει αυτόν εις ολοκαύτωμα», δηλαδή θα τον ψήσει, θα τον κάψει ζωντανό!

 
Ο Ιεφθάε, πράγματι κερδίζει τον πόλεμο, με την βοήθεια του Γιαχβέ.

 
Δυστυχώς όμως για το θύμα, το πρώτο πρόσωπο που αντικρίζει όταν επιστρέφει στο σπίτι του, είναι η ίδια του η κόρη, το μοναχοπαίδι του (δηλαδή, αναρωτιέται κάποιος αφελής, ποιον άλλον, εκτός από κάποιο μέλος της οικογένειας του, περίμενε ο Ιεφθάε να τον υποδεχτεί;
Ο εχθρός του;
Ο διάβολος;
Ο μπακάλης που του χρωστούσε ώστε μ' ένα σμπάρο…
Δεν μπορεί όμως να κάνει τίποτε, γιατί έδωσε υπόσχεση στον μοχθηρό κι αιμοσταγή θεό του.
Η κόρη του φέρεται συγκαταβατικά και δέχεται την θυσία της και στο τέλος γίνεται παρανάλωμα του πυρός απ’ τον ίδιο τον πατέρα της.
Είναι ή όχι αυτό ανθρωποθυσία;
Έρεε το αίμα προς χάριν ενός αιμοσταγούς θεού, του ίδιου θεού της δήθεν αγάπης;
Παραθέτω και την μετάφραση των Εβδομήκοντα δύο, που είναι αρχαιότερη του μασοριτικού κειμένου κι εσκεμμένα την παραβλέπουν οι λασπολογητές …

30 και ηύξατο Ιεφθάε ευχήν τω Κυρίω και είπεν‡ εάν διδούς δως μοι τούς υιούς Αμμών εν τη χειρί μου, 

31 καί έσται ο εκπορευόμενος, ος αν εξέλθη από της θύρας του οίκου μου εις συνάντησίν μου εν τώ επιστρέφειν με εν ειρήνη από υιών Αμμών, και έσται τω Κυρίω ανοίσω αυτόν ολοκαύτωμα. […] και εγένετο εν τέλει των δύο μηνών και επέστρεψε προς τον πατέρα αυτής, και εποίησεν εν αυτή ευχήν αυτού, ην ηύξατο‡ και αύτη ούκ έγνω άνδρα. καί εγsνετο είς πρyσταγμα έν Ισραήλ‡ 40 από ημερών εις ημsρας επορεύοντο θυγατέρες Ισραήλ θρηνείν την θυγατέρα Ιεφθάε τού Γαλααδίτου επί τέσσαρας ημέρας έν τω ενιαυτώ.

Οι αναφορές σε ανθρωποθυσίες στην Βίβλο, σταματούν εδώ Όχι βέβαια!

Έχουμε και το περίφημο βδέλυγμα, τον κατασκότεινο θεό Μολώχ, (εικόνα κάτω) ο οποίος λατρεύονταν από τους λαούς της Παλαιστίνης και από τους Ισραηλίτες.

Ο συγκεκριμένος θεός μάλιστα έδειχνε μια ιδιαίτερη προτίμηση στα βρέφη, όπως άλλωστε και οι Επικυρίαρχοι.
Τυχαίο άραγε;

Και δεν θα αφήσεις κάποιον από το σπέρμα σου να περάσει μέσα από την φωτιά στον Μολώχ, και δεν θα βεβηλώσεις το όνομα του θεού σου.

Εγώ είμαι ο Κύριος. (Λευιτικόν, 18: 21) Τότε, ο Σολομώντας έκτισε έναν ψηλό τόπο στον Χεμώς, το βδέλυγμα του Μωάβ, στο βουνό απέναντι από την Ιερουσαλήμ, και στον Μολόχ, το βδέλυγμα των γιων Αμμών.

Και έτσι έκανε για όλες τις ξένες γυναίκες του, που θυμίαζαν και θυσίαζαν στους θεούς τους. (Α’ Βασιλέων [μασ.], 11: 7-8)

Η σκυτάλη στον βασιλιά Δαβίδ και τους Γαβαωνίτες:

»Και έγινε πείνα στις ημέρες του Δαβίδ για τρία χρόνια συνεχώς· και ο Δαβίδ ρώτησε τον Κύριο.

Και ο Κύριος απάντησε:
«Αυτό έγινε εξαιτίας του Σαούλ, και της φονικής οικογένειάς του, επειδή θανάτωσε τους Γαβαωνίτες».

Και ο βασιλιάς κάλεσε τους Γαβαωνίτες, και τους είπε:
«Τι να κάνω σε σας;
Και με τι θα κάνω εξιλέωση, για να ευλογήσετε την κληρονομία τού Κυρίου;».

Και οι Γαβαωνίτες τού είπαν: «Ας μας παραδοθούν επτά άνθρωποι από τους γιους του, και θα τους κρεμάσουμε προς τον Κύριο στην Γαβαά του Σαούλ, του εκλεκτού του Κυρίου».

Και ο βασιλιάς είπε:
«Εγώ θα τους παραδώσω»;

Και τους παρέδωσε στα χέρια των Γαβαωνιτών, και τους κρέμασαν στον λόφο μπροστά στον Κύριο· και έπεσαν μαζί και οι επτά, και θανατώθηκαν στις ημέρες του θερισμού, στις πρώτες, στην αρχή του θερισμού των κριθαριών.» (Β’ Σαμουήλ [μασ.], 21: 1-9)

Το αίμα ρέει άφθονο μιας και είναι το νέκταρ του θεού Γιαχβέ-Σετ-Όνο-Ιω-Σαβαώθ

Και πήρες τους γιους σου και τις θυγατέρες σου, που γέννησες σε μένα, κι αυτά τα θυσίασες σ’ αυτές, για να αναλωθούν μέσα στην φωτιά· ένα μικρό έργο των πορνειών σου ήταν αυτό, ότι έσφαξες τα παιδιά μου, και τα παρέδωσες για να τα περάσουν μέσα από την φωτιά προς τιμήν τους; (Ιεζεκιήλ, 16: 20-21)

Και ο Κύριος είπε σε μένα:
«Γιε ανθρώπου, θα κρίνεις την Οολά, και την Οολιβά;

Ανάγγειλε, λοιπόν, σ’ αυτές τα βδελύγματά τους· ότι μοιχεύονταν, και στα χέρια τους είναι αίμα, και μοιχεύονταν με τα είδωλά τους, κι ακόμα, για χάρη τους, διαπερνούσαν μέσα από την φωτιά τα παιδιά τους, που γέννησαν σε μένα, για κατανάλωση.

Ακόμα, έπραξαν σε μένα και τούτο· μόλυναν τα άγιά μου μέσα στην ίδια ημέρα, και βεβήλωσαν τα Σάββατά μου.

Επειδή, όταν έσφαξαν τα παιδιά τους στα είδωλά τους, τότε έμπαιναν την ίδια ημέρα στα άγιά μου, για να τα βεβηλώνουν· και, δες, έτσι έπρατταν στο μέσον τού οίκου μου». (Ιεζεκιήλ, 23: 36-39)
Ήταν ηλικίας 20 χρόνων όταν ο Άχαζ βασίλευσε, και βασίλευσε 16 χρόνια στην Ιερουσαλήμ.
Δεν έπραξε, όμως, το ευθύ μπροστά στον κύριο τον θεό του, όπως ο Δαβίδ ο πατέρας του.
Αλλά, περπάτησε στον δρόμο των βασιλιάδων τού Ισραήλ, και μάλιστα πέρασε τον γιο του μέσα από την φωτιά, σύμφωνα με τα βδελύγματα των εθνών, που ο Κύριος είχε εκδιώξει μπροστά από τους γιους Ισραήλ.
Και θυσίαζε και θυσίαζε επάνω στους ψηλούς τόπους, και επάνω στους λόφους, και κάτω από κάθε πράσινο δέντρο. (Β’ Βασιλέων [μασ.], 16: 2-4)
Αναρωτιούνται οι ιουδαιοχριστιανοί και μισέλληνες λασπολογητές, με όση κακεντρέχεια διαθέτουν, «μήπως οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ήταν και ολίγον κανίβαλοι;», όταν στην Αγία Γραφή, υπάρχει ήδη καταγεγραμμένη πράξη κανιβαλισμού, και οι ίδιοι κανιβαλίζουν, ενεργειακά, όταν τρώνε την σάρκα και πίνουν το αίμα του «σωτήρα» τους.

25 Έγεινε δε πείνα μεγάλη εν Σαμαρεία· και ιδού, επολιόρκουν αυτήν, εωσού κεφαλή όνου επωλήθη δι' ογδοήκοντα αργύρια και το τέταρτον ενός κάβου κόπρου περιστερών διά πέντε αργύρια. 26 Και ενώ διέβαινεν ο βασιλεύς του Ισραήλ επί του τείχους, γυνή τις εβόησε προς αυτόν, λέγουσα, Σώσον, κύριέ μου βασιλεύ. 27 Ο δε είπεν, Εάν ο Κύριος δεν σε σώση, πόθεν θέλω σε σώσει εγώ; μη εκ του αλωνίου ή εκ του ληνού; 28 Και είπε προς αυτήν ο βασιλεύς, Τι έχεις; Η δε είπε, Η γυνή αύτη μοι είπε, Δος τον υιόν σου, διά να φάγωμεν αυτόν σήμερον, και αύριον θέλομεν φάγει τον υιόν μου· 29 και εβράσαμεν τον υιόν μου και εφάγομεν αυτόν· είπον δε προς αυτήν την ακόλουθον ημέραν, Δος τον υιόν σου, διά να φάγωμεν αυτόν· η δε έκρυψε τον υιόν αυτής. (Δ΄ Βασιλειών 6, 25-29)

Ωστόσο, ενώ οι λασπολογητές δείχνουν έναν ιδιαίτερο ζήλο να δικαιολογήσουν περιπτώσεις ανθρωποθυσίας και κανιβαλισμού σαν τις παραπάνω, δεν είναι το ίδιο επιεικείς με άλλες παρόμοιες περιπτώσεις που αναφέρονται στην Βίβλο.
Ο λόγος;
Οι δράστες είναι μη Εβραίοι.
Και μετά απορούν και δυσανασχετούν οι χριστιανοί, όταν τους αποκαλούν Εβραιοχριστιανούς.

Η χριστιανική πανούκλα δεν είναι Ελληνική, ουδεμία σχέση δεν έχει με την Ελληνική φιλοσοφία ζωντανής ζωής.
Κλείνοντας την αναφορά στο θέμα αυτό, θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην γίνει λόγος και σε δύο «αγίους» κανίβαλους της Εκκλησίας:
Τον “άγιο” Βάρβαρο τον Μυροβλύτη και τον “άγιο” Χριστόφορο.
Τον «βίο» και την πολιτεία του “άγιου” Βάρβαρου, την «μνήμη» του οποίου εορτάζει η Εκκλησία στις 15 Μαΐου, τον πληροφορούμαστε από χριστιανική ιστοσελίδα:
Ο “άγιος” Βάρβαρος ο Μυροβλήτης: Στους Συναξαριστές δεν υπάρχουν στοιχεία για την ζωή του, μόνο ότι μαρτύρησε δια ξίφους.
Στον Λαυριωτικό όμως Κώδικα Ι 70φ. 244 υπάρχουν τα εξής:
Ο “άγιος” αυτός ήταν βάρβαρος, λεηλατούσε κι έτρωγε σάρκες ανθρώπων. . .
Η Ιερά Μητρόπολη Λευκάδος και Ιθάκης, δίνει τις απαραίτητες πληροφορίες για τον έτερο άγιο, τον “άγιο” Χριστόφορο, ο οποίος τιμάται στις 9 Μαΐου:
Βίος “αγίου” Χριστόφορου:
Έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου.
Το παρουσιαστικό του, φαίνεται ότι ήταν υπερβολικά άσχημο, διότι ανήκε σε φυλή ανθρωποφάγων. . . Φυσικά, και οι δυο αυτοί κανίβαλοι, «αγίασαν» επειδή «μετανόησαν» και ακολούθησαν τον «σωστό» δρόμο.

Ας μην ξεχνάμε το «γιοφύρι της Άρτας», που απαιτούσε ανθρώπινη θυσία για να στεριώσει.
Εκτός κι αν κι αυτό είναι έργο των «μυσαρών» Ελλήνων, που κατάφεραν να επιβιώσουν ως τον 17ο αιώνα που χτίστηκε.
Ποιό το νόημα εγγράφου που υπάρχει στην Μονή Βλατάδων κι αναφέρει…
“Οι οικοδόμοι, ήγουν οι κτίσται, εάν βάλωσιν άνθρωπον στοιχείον εις οικοδομήν και αποθάνει, ως φονείς κανονίζονται.
Ει δε ουκ αποθάνει, χρόνους δύο μη κοινωνήσουν, και μετανοίας τριακόσιας.
Ει δε τις ποιήσει αυτά αντίστροφα και αποθάνει ο κτίστης, αμαρτίαν ουκ έχει, λάκκον γαρ ον ώρυξεν και ενέπεσεν εις αυτόν”. (Κώδικας 59, 16ος αιώνας)

Οι χριστιανοί έχουν ροπή προς στο να αγιοποιούν τα ανθρώπινα κατακάθια …τον Κωνσταντίνο και την μητέρα του Ελένη, τον δολοφόνο Κύριλλο και λοιπά μπουμπούκια που έχουν προσφέρει αίμα στον θεό Γιαχβέ – Σαβαώθ – Σακλάς- Αμπράξας, πιστοί στην αρχή πως ο θεός τους θέλει αίμα.

 
Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι υποκριτές της νερόβραστης “αγάπης”, μέχρι σήμερα, σκοτώνουν καθημερινά και κανιβαλίζουν το κρέας και το αίμα του θεού τους και των ζωντανών.

ΔΕΣ: Τα φονικά του Θεού

Ο παπάς, είναι σήμερα, είναι μία ειδεχθής παραμόρφωση του ιερέως

Η διαγωγή του μέσα στα ράσσα εϊν’ εκείνη που ήτο και πριν της μεταμφιέσεώς του. Ο παπάς τούτος εξακολουθεί να κλέφτη, να ψευδομαρτυρή, ν’ αφορκίζη, να είναι πόρνος, μέθυσος, χαρτοπαίκτης, βλάσφημος, κάποτε δε και πλήκτης, και πλαστογράφος…και να κάνη σαρακοστάδες.

Εκτελεί τις εκκλησιαστικές υπηρεσίες του κατά συνήθειαν, χωρίς να βάνη σ’ αυτές νόημα άλλο, εκτός εκείνου της εξασκήσεως έργου, αλλά έργου ακαταλήπτου δι’ αυτόν, ως και διά τους λοιπούς εκκλησιαζομένους άλλους.

Είναι άνθρωπος της υστέρας κοινωνικής τάξεως, εις την οποίαν στρατολογείται η παπαδουλιά μας, και είναι κάκιστης αναθροφής, κάκιστης διαγωγής, αμαθέστατος, γλιδής, βρόμιος και φιλάργυρος.

Το επάγγελμά του όθεν είναι μάταιο, αναξιότιμο, καταφρονεμένο. Όσοι το ορέγονται, θα είναι άξιοι διά αυτό· ανίκανοι δε και διά τις υποδεέστερες εκείνες εργασίες της ιδίας των τάξεως.

Ο άνθρωπος τούτος, ενδυμένος την παπαδοσύνη, μπαίνει μέλος εις σε μία φυλή η οποία ζη μέσα στην κοινωνία, αλλά χωρισμένη από την κοινωνία, με φορεσιά ιδιαίτερη, με συμφέροντα ιδιαίτερα, και με χαρακτήρα ιδιαίτερον ιδικόν της. Η φορεσιά του τον χωρίζει οφθαλμοφανώς από τη λοιπή κοινωνία. Τα συμφέροντά του είναι εναντία της πνευματικής αναπτύξεως και προόδου της κοινωνίας. Και ο χαρακτήρας του είναι εγωιστικός και αφιλάνθρωπος.

Χαίρεται παρομοίως όταν γεννιέται, όταν υπανδρεύεται, και όταν αποθνήσκη άνθρωπος. Όχι διότι γεννιέται, υπανδρεύεται, ή αποθνήσκει, αλλά διότι σ’ όλες τις περιστάσεις πιάνει χρήματα. Τα καλά και τα κακά της κοινωνίας, του είναι παρομοίως αδιάφορα.

Αλλά η παπαδοσύνη σήμερα είναι και αυτή έργον σαν όλα τ’ άλλα έργα· και ο παπαδωνόμενος εκλέγει στον παπαδισμόν του το έργον όπου του είναι καταλληλότερο, ζητώντας εις αυτό τη μεγαλύτερή του ωφέλεια, το μεγαλύτερό του συμφέρον.

«Ναν το πάρη ο Διάολος το έργο πόπιασα. Καλύτερο ήτανε το πρώτο μου», έλεγ’ ένας παπάς, πρώην ταμπακάς.

Ιδού ο παπάς μας οποίος είναι.

Πηγή: «Ιδού ο άνθρωπος» (Ανδρέας Λασκαράτος)

Αποδώσει κειμένου σε σύγχρονη καθαρεύουσα:

Ο παπάς όπως είναι σήμερα αποτελεί μια αποκρουστική παραμόρφωση του ιερέα.

Η συμπεριφορά του μέσα στα ράσα είναι η ίδια που είχε και πριν μεταμφιεστεί σε ιερέα. Αυτός ο παπάς εξακολουθεί να κλέβει, να ψευδομαρτυρεί, να αφορίζει, να είναι πόρνος, μέθυσος, χαρτοπαίκτης, βλάσφημος, κάποτε μάλιστα και δαρμένος ή πλαστογράφος… και να κάνει σαρακοστάδες.

Εκτελεί τις εκκλησιαστικές του υπηρεσίες από συνήθεια, χωρίς να δίνει σε αυτές κανένα άλλο νόημα, πέρα από το ότι εκτελεί μια δουλειά· μια δουλειά όμως που είναι ακατανόητη τόσο για τον ίδιο όσο και για τους υπόλοιπους εκκλησιαζόμενους.

Είναι άνθρωπος της κατώτερης κοινωνικής τάξης, από την οποία στρατολογείται η παπαδοσύνη μας, και είναι κακής ανατροφής, κακής συμπεριφοράς, εξαιρετικά αμόρφωτος, λιγούρης, βρόμικος και φιλάργυρος.

Το επάγγελμά του, λοιπόν, είναι μάταιο, ανάξιο και περιφρονημένο. Όσοι το επιθυμούν είναι άξιοι γι’ αυτό· και είναι ανίκανοι ακόμη και για εκείνες τις κατώτερες εργασίες της δικής τους κοινωνικής τάξης.

Ο άνθρωπος αυτός, φορώντας την παπαδοσύνη, γίνεται μέλος μιας φυλής που ζει μέσα στην κοινωνία, αλλά χωρισμένη από την κοινωνία, με ιδιαίτερη ενδυμασία, ιδιαίτερα συμφέροντα και ιδιαίτερο, δικό της χαρακτήρα. Η ενδυμασία του τον ξεχωρίζει ολοφάνερα από την υπόλοιπη κοινωνία. Τα συμφέροντά του είναι αντίθετα με την πνευματική ανάπτυξη και την πρόοδο της κοινωνίας. Και ο χαρακτήρας του είναι εγωιστικός και απάνθρωπος.

Χαίρεται με τον ίδιο τρόπο όταν ένας άνθρωπος γεννιέται, όταν παντρεύεται και όταν πεθαίνει. Όχι επειδή γεννιέται, παντρεύεται ή πεθαίνει, αλλά επειδή σε όλες αυτές τις περιστάσεις εισπράττει χρήματα. Τα καλά και τα κακά της κοινωνίας τού είναι εξίσου αδιάφορα.

Όμως η παπαδοσύνη σήμερα είναι κι αυτή ένα επάγγελμα, όπως όλα τα άλλα επαγγέλματα· και εκείνος που γίνεται παπάς επιλέγει με την παπαδοσύνη του τη δουλειά που του ταιριάζει περισσότερο, αναζητώντας σε αυτήν το μεγαλύτερο δυνατό όφελος και το μεγαλύτερο προσωπικό του συμφέρον.

«Να το πάρει ο Διάολος το επάγγελμα που διάλεξα. Καλύτερη ήταν η προηγούμενη δουλειά μου», έλεγε ένας παπάς, που προηγουμένως ήταν ταμπάκης.

Να, λοιπόν, ποιος είναι ο παπάς μας σήμερα.

«Ιερές» ασυναρτησίες και μπουρδολογίες ΜΕΡΟΣ 34o

Ο παραλογισμός στη Βίβλο

Έχω χαρακτηρίσει αποσπάσματα παράλογα είτε επειδή φαίνονται παράλογα (γελοία ή παράλογα) είτε επειδή είναι απλά αστεία. Για παράδειγμα, η ιστορία για τον Σαμψών και τις 300 αλεπούδες στους Κριτές 15.4 είναι παράλογη (και αστεία), ενώ το ολόκληρη η πόλη που ζητά από τον Ιησού να φύγει στο Κατά Ματθαίον 8.34 αφού σκότωσε 2000 γουρούνια είναι απλά αστείο.

1 Μακαβαίων

1. Ο Αλέξανδρος, ο γιος του Φιλίππου, σκότωσε κάθε βασιλιά στη γη. Αυτός και ο στρατός του πήγαν μέχρι το τέλος της γης κατακτώντας κάθε έθνος. 1:1
2. Έκαναν τους εαυτούς τους πρόποδες. (Οι Εβραίοι ντρέπονταν για τα περιτομημένα πέη τους, γι' αυτό προσπάθησαν να τα αναιρέσουν φτιάχνοντας και κολλώντας ακροποσθίες). 1:16
3. Όταν ο Αντίοχος επιτέθηκε στην Ιερουσαλήμ, όλοι θρήνησαν και οι γυναίκες έγιναν λιγότερο ελκυστικές. 1:27
4. Ο Μαθαθίας και οι γιοι του έσκισαν τα ρούχα τους και καλύφθηκαν με τρίχες. 2:14
5. Έκαναν περιτομή σε όλα τα απερίτμητα παιδιά που μπορούσαν να βρουν στον Ισραήλ. 2:46
6. Δεν έδωσαν το κέρας στον αμαρτωλό. 2:48
7. Δεν βρέθηκε ο Αβραάμ πιστός στον πειρασμό; 2:52
8. Ο Δαβίδ με το έλεός του απέκτησε τον θρόνο μιας αιώνιας βασιλείας. 2:57
9. Όλοι γνώριζαν για τον Ιούδα τους Μακκαβαίους παντού στη γη. 3:8
10. Όταν ο Ιούδας και ο μικρός στρατός του πήγαν να τον συναντήσουν, του είπαν: «Πώς οι λίγοι στρατιώτες μας θα νικήσουν έναν τόσο μεγάλο στρατό;» Ο Ιούδας είπε, «Ο Θεός είναι με το μέρος μας, οπότε οι αριθμοί δεν έχουν σημασία. Ο ίδιος ο Κύριος θα τους ανατρέψει». 3:16-1
11. Νήστεψαν... Ντύνονται με τρίχες, και βάζουν στάχτη επάνω στα κεφάλια τους, και διέρρηξαν τα ιμάτιά τους. 3:47
12. Ο Ιούδας και οι 3000 άνδρες του δεν είχαν σπαθιά (εδ. 6), αλλά αφού σάλπισαν (εδ. 13), σκότωσαν 3000 Εθνικούς με τα σπαθιά τους (εδ. 15). 4:6
13. Έσκισαν τα ρούχα τους, έβαλαν στάχτη στα κεφάλια τους και έπεσαν με τα μούτρα. 4:39
14. Και ολόκληρος ο λαός έπεσε με τα πρόσωπά τους. 4:55
15. Τα γύρω έθνη θύμωσαν όταν άκουσαν ότι οι Ιουδαίοι είχαν ξαναχτίσει το αγιαστήριο και το θυσιαστήριο. Έτσι άρχισαν να διώκουν και να σκοτώνουν τους Εβραίους. 5:1
16. Ο στρατός του Ιούδα κοίταξε ψηλά και είδε «αναρίθμητους ανθρώπους» να ετοιμάζονται να επιτεθούν. Έτσι, σάλπισαν και φώναξαν σε προσευχή, πράγμα που τρόμαξε τον στρατό του Τιμόθεου, ο οποίος τράπηκε σε φυγή τρομοκρατημένος καθώς οι άντρες του Ιούδα σκότωσαν «σχεδόν οχτώ χιλιάδες». 5:30-34
17. Ο Τιμόθεος είπε στο στρατό του: «Αν ο Ιούδας πλησιάσει τον χείμαρρο του νερού, θα νικήσει. Αλλά αν ο Ιούδας φοβάται να πλησιάσει, θα νικήσουμε». Ο Ιούδας δεν φοβήθηκε να πλησιάσει τον χείμαρρο του νερού, οπότε κέρδισε.
18. Όταν ο Ιωσήφ και ο Αζαρίας άκουσαν για τις δολοφονίες των αδελφών Μακκαβαίων, είπαν: «Ας γίνουμε διάσημοι σκοτώνοντας μερικούς από τους Εθνικούς γείτονές μας».
19. Ο Ιωσήφ και ο Αζαρίας πήγαν στην Ιάμνεια για να πολεμήσουν τον Γοργία και τους άνδρες του. Περίπου 2000 από τους στρατιώτες τους πέθαναν, επειδή ο Ιωσήφ και ο Αζαρίας δεν άκουσαν τον Ιούδα και «δεν ήταν από το σπέρμα εκείνων των ανθρώπων από τους οποίους ήρθε η σωτηρία στον Ισραήλ».
20. Ενώ βρισκόταν στην Περσία, ο Αντίοχος πληροφορήθηκε ότι ο Λυσίας είχε ηττηθεί από τους Ιουδαίους. και ότι το βδέλυγμα που είχε στηθεί στο ναό στην Ιερουσαλήμ είχε ριχτεί κάτω. Αφού άκουσε αυτά τα πράγματα, ο βασιλιάς Αντίοχος αρρώστησε από φόβο και φοβήθηκε ότι θα πέθαινε. Μετά πέθανε.
21. Έδειξαν στους ελέφαντες το αίμα των σταφυλιών και των μουριών για να τους προκαλέσουν να πολεμήσουν.
22. Χίλιοι άνδρες και πεντακόσιοι ιππείς ήταν μαζί με κάθε ελέφαντα.
23. Και σε κάθε ελέφαντα υπήρχαν πύργοι που έφεραν μηχανές με 32 άνδρες σε κάθε έναν, με έναν Ινδιάνο να ελέγχει τον ελέφαντα.
24. Ο αδελφός του Ιούδα, ο Ελεάζαρ, νόμιζε ότι είδε τον βασιλιά πάνω στον μεγαλύτερο ελέφαντα. Έτσι αποφάσισε να κάνει όνομα επιτιθέμενος σε αυτό. Έτρεξε και άρχισε να σκοτώνει τους άνδρες του βασιλιά στα δεξιά και στα αριστερά του. Μετά πήγε κάτω από τον ελέφαντα και τον σκότωσε. Έπεσε πάνω του και τον σκότωσε κι αυτόν.
25. Οι ιερείς πήγαν στο ναό και είπαν κλαίγοντας: «Θυμηθείτε τις βλασφημίες τους και σκοτώστε τον Νικάνορα και τον στρατό του». 7:36-38
26. Ο Ιούδας συγκέντρωσε στρατό 3000 ανδρών. Κατόπιν προσευχήθηκε, λέγοντας: «Θυμάσαι όταν ο άγγελός σου σκότωσε 185.000 στρατιώτες;» 7:40-42
27. Οι στρατοί μπήκαν στη μάχη, ο στρατός του Νικάνορα ηττήθηκε και ο ίδιος ο Νικάνορας ήταν ο πρώτος που πέθανε. Όταν ο στρατός του είδε ότι σκοτώθηκε, πέταξαν κάτω τα όπλα τους και τράπηκαν σε φυγή.
28. Ο Ιούδας άκουσε για τους Ρωμαίους και τις ευγενείς πράξεις τους.
29. Δεν υπήρχε φθόνος ή ζήλια ανάμεσά τους.
30. Ο Ιωνάθαν και όσοι ήταν μαζί του πήδηξαν στο ποτάμι, κολύμπησαν στην άλλη πλευρά και σκότωσαν 1000 στρατιώτες του Βακχίδη.
31. Οι Εβραίοι σκότωσαν 100.000 άνδρες σε μια μέρα, πήραν ό,τι βρήκαν, έκαψαν την πόλη της Αντιόχειας.
32. Ο Ιωνάθαν έσκισε τα ρούχα του, έβαλε χώμα στο κεφάλι του και προσευχήθηκε.

2 Μακαβαίοι

1. Ο Αντίοχος ήρθε στο ναό σχεδιάζοντας να παντρευτεί τη θεά του σεξ Νανέα.
2. Ο Μωυσής και ο Σολομών προσευχήθηκαν και κατέβηκε φωτιά από τον ουρανό και έκαψε τις θυσίες των ζώων τους.
3. Οι γυναίκες έβαλαν τρίχωμα στο στήθος τους και οι παρθένες που ήταν κλεισμένες βγήκαν έξω.
4. Ένα άλογο και ένας τρομερός καβαλάρης εμφανίστηκαν, χτυπώντας τον Ηλιόδωρο με τα μπροστινά του πόδια.
5. Δύο όμορφοι, γεροδεμένοι, έξυπνοι και ένδοξοι νέοι εμφανίστηκαν με όμορφα ρούχα, που μαστίγωσαν τον Ηλιόδωρο με πολλές ραβδώσεις.
6. Ενώ ο Ονίας προσευχόταν, οι ίδιοι νέοι είπαν στον Ηλιόδωρο: «Ευχαριστώ τον Ονία, γιατί ο Θεός σου επέτρεψε να ζήσεις χάρη στις προσευχές του».
7. Ο Ιάσονας ζήτησε από τον βασιλιά Αντίοχο να χτίσει ένα μέρος για άσκηση και για νέους στην Ιερουσαλήμ. Ο βασιλιάς ικανοποίησε το αίτημα του Ιάσονα και ο λαός άρχισε να ζει σαν ειδωλολάτρες.
8. Ο Τζέισον έφερε διεστραμμένες μόδες. Έφτιαξε ακόμη και χώρους για άσκηση και έβαλε τους καλύτερους νέους σε οίκους ανοχής.
9. Έτσι ο πονηρός και βδελυρός Ιάσονας έκανε τους ανθρώπους πιο ειδωλολάτρες υιοθετώντας ξένα έθιμα και τρόπους.
10. Οι ιερείς περιφρονούσαν τον ναό και παραμελούσαν τις θυσίες των ζώων τους και άρχισαν να παίζουν παιχνίδια και να ασκούνται με τον δίσκο.
11. Ο λαός άρχισε να πετάει πέτρες, ρόπαλα και στάχτη στον Λυσίμαχο. Σκότωσαν ή τραυμάτισαν πολλούς από τον στρατό του και οι υπόλοιποι τράπηκαν σε φυγή. Τότε σκότωσαν τον ίδιο τον Λυσίμαχο, αυτόν τον ιερόσυλο τύπο.
12. Για σαράντα ημέρες, άλογα εμφανίζονταν στον ουρανό μεταφέροντας ιππείς με χρυσά ρούχα και δόρατα.
13. Ο ναός ήταν γεμάτος από ταραχές και γλέντια των Εθνικών, και από άνδρες που κείτονταν με άσεμνες γυναίκες.
14. Ο μεγαλύτερος γιος έκοψε τη γλώσσα του, αφαίρεσε το δέρμα του κεφαλιού του και του έκοψαν τα χέρια και τα πόδια ενώ τα αδέρφια και η μητέρα του παρακολουθούσαν. Μετά από αυτό, όσο ήταν ακόμα ζωντανός, τηγανίστηκε στο τηγάνι. Ενώ βασανιζόταν, τα αδέρφια και η μητέρα του του είπαν να πεθάνει σαν άνθρωπος, λέγοντας: «Ο Θεός και οι υπηρέτες του θα ευαρεστηθούν σε εμάς».
15. Η μητέρα είδε τους επτά γιους της να πεθαίνουν την ίδια μέρα. Τους είπε: «Δεν ξέρω πώς πλάστηκες στην κοιλιά μου, αλλά ο Θεός θα σε επαναφέρει στη ζωή».
16. Ο Ιούδας συγκέντρωσε 7000 άνδρες που ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν. Τους είπε να εμπιστεύονται τον Θεό, ο οποίος μπορεί να καταστρέψει τους εχθρούς τους, ακόμη και ολόκληρο τον κόσμο. Και τους υπενθύμισε πώς ο Θεός σκότωσε 185.000 υπό τον Σενναχειρείμ.
17. Ο Νικάνορας διακήρυξε ότι οι Εβραίοι είχαν τον Θεό με το μέρος τους και επομένως δεν μπορούσαν να πληγωθούν.
18. Σκουλήκια ξεχύθηκαν επίσης από αυτό το σώμα, ενώ η σάρκα του έπεσε και ολόκληρο το σώμα του μύριζε τόσο απαίσια που αηδίασε τον στρατό του. Κανείς δεν μπορούσε το νεκρό σώμα του γιατί μύριζε τόσο άσχημα. Με αυτόν τον τρόπο ο Θεός τον τιμώρησε, με τον πόνο του να αυξάνεται κάθε στιγμή.
19. Μύριζε τόσο άσχημα, που ούτε ο ίδιος δεν άντεχε τη δυσωδία του.
20. Τότε ο Τιμόθεος προσπάθησε να καταλάβει την Ιουδαία με τη βία. Αλλά ο Ιούδας Μαχαβαίος, οι άνδρες του, προσευχήθηκαν στον Θεό, ράντισαν χώμα στα κεφάλια τους και έζωσαν την οσφύ τους με τρίχωμα. Προσκύνησαν στους πρόποδες του βωμού και ζήτησαν από τον Θεό να γίνει εχθρός των εχθρών τους (όπως λέει ο νόμος).
21. Όταν άρχισε η μάχη, πέντε έφιπποι άνδρες εμφανίστηκαν από τον ουρανό.
22. Ρίχνουν βελάκια και βολίδες στον εχθρό, με αποτέλεσμα να είναι τυφλοί και μπερδεμένοι. Και περισσότεροι από 20.500 σκοτώθηκαν, μαζί με 600 ιππείς.
23. Ο Μαχαβεύς (Ιούδας) και όλος ο λαός ζήτησαν από τον Θεό να στείλει έναν καλό άγγελο για να σώσει τον Ισραήλ. Και φάνηκε στην Ιερουσαλήμ ένας ιππέας με λευκή στολή και χρυσή πανοπλία, που κουνούσε ένα δόρυ.
24. Ο υπόλοιπος στρατός του Λυσία έφυγε γυμνός, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Λυσία.
25. Ο Λυσίας ήξερε, επειδή ήταν άνθρωπος με κατανόηση, ότι οι Εβραίοι δεν μπορούσαν να νικηθούν επειδή ο Θεός ήταν με το μέρος τους.
26. Ο Ιούδας έστειλε στρατό 6000 ανδρών για να πολεμήσει εναντίον του Τιμόθεου, ο οποίος είχε στρατό 120.000 ανδρών και 2500 ιππέων. Όταν ο στρατός του Τιμόθεου είδε τον στρατό του Ιούδα, φοβήθηκαν την παρουσία του Θεού και άρχισαν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον με τα ίδια τους τα σπαθιά.
27. Ο Ιούδας ζήτησε από τον Θεό να είναι βοηθός και αρχηγός τους στη μάχη και άρχισε να ψάλλει ύμνους, που έκαναν τους στρατιώτες του Γοργία να τραπούν σε φυγή.
28. Τότε ο Ιούδας μάζεψε τα σώματα των στρατιωτών του που είχαν πεθάνει στη μάχη, και βρήκε τα σύμβολα των ειδώλων της Ιάμνειας, τα οποία αν ήταν απαγορευμένα στους Ιουδαίους. Και έτσι είδαν καθαρά ότι αυτός ήταν ο λόγος που είχαν πεθάνει στη μάχη.
29. Ο Ιούδας είπε στους στρατιώτες του να μην αμαρτάνουν, αλλιώς θα σκοτώνονταν όπως οι ειδωλοφόροι στρατιώτες.
30. Ο Ιούδας έστειλε ασήμι στην Ιερουσαλήμ για να προσφερθεί για τις αμαρτίες των νεκρών. (Επειδή ήλπιζε ότι οι νεκροί θα αναστηθούν ξανά. Διαφορετικά δεν θα υπήρχε λόγος να προσευχόμαστε για τους νεκρούς.)
31. Είναι, επομένως, ιερό και υγιές πράγμα να προσευχόμαστε για τους νεκρούς, ώστε να μπορούν να ελευθερωθούν από τις αμαρτίες τους.
32. Ο Θεός ενέπνευσε τον Αντίοχο να θανατώσει τον Μενέλαο ρίχνοντάς τον από έναν πύργο ύψους 50 πήχεων. Αυτό λοιπόν έκαναν. Και το άξιζε επειδή προσέβαλε τον Θεό.
33. Οι άνθρωποι κείτονταν πεσμένοι στο έδαφος συνεχώς ή τρεις ημέρες, ενώ ο Ιούδας τους παρότρυνε να πολεμήσουν μέχρι θανάτου για τους νόμους του Θεού.
34. Ο Ραζίας, ο πατέρας των Εβραίων, προσπάθησε να αυτοκτονήσει με το σπαθί του. Αλλά δεν πέθανε από το τραύμα του, οπότε πήδηξε από έναν τοίχο μέσα σε ένα πλήθος από κάτω. Η πτώση όμως δεν τον σκότωσε, οπότε σηκώθηκε και έτρεξε μέσα στο πλήθος ενώ το αίμα κυλούσε σε ένα μεγάλο ρυάκι. Στη συνέχεια ανέβηκε σε έναν βράχο, άρπαξε τα έντερά του με τα δύο του χέρια και τα πέταξε στο πλήθος, ενώ επικαλέστηκε τον Θεό, τον Κύριο της ζωής. Και έτσι πέθανε.
35. Ο Ιούδας είπε στους στρατιώτες του για ένα όνειρο που είδε και θα έπρεπε να γίνει πιστευτό. Στο όνειρό του, ο Ιερεμίας (Ιερεμίας) του έδωσε ένα χρυσό σπαθί και είπε: «Πάρε αυτό το άγιο σπαθί από τον Θεό. Με αυτό θα νικήσεις τους εχθρούς του λαού μου, του Ισραήλ».
36. Ο Ιούδας προσευχήθηκε στον Θεό, λέγοντας: «Κάποτε έστειλες έναν άγγελο που σκότωσε 185.000 στρατιώτες στο στρατό του Σενναχειρείμ. Στείλε αυτόν τον άγγελο ξανά για εμάς τώρα. Για να μας φοβούνται οι βλάσφημοι».
37. Αν τα πήγα καλά, θα γίνει ιστορία. Αν δεν τα πήγα καλά, συγχωρέστε με.
38. Γιατί δεν είναι υγιεινό να πίνεις πάντα κρασί ή πάντα νερό, αλλά μερικές φορές είναι καλό να πίνεις το ένα και μερικές φορές το άλλο. (2483)

Τεμάχιζαν τους αγίους πριν ακόμα πεθάνουν

Παράξενη πόλη η αρχαία Αντιόχεια. Χτισμένη στο κέντρο μιας σεισμογενούς ζώνης, κάθε 200-300 χρόνια καταστρέφονταν! Ίσως αυτό να έκανε τους κατοίκους της πιο δεισιδαίμονες και θρησκόληπτους…

Οι Αντιοχειανοί δεν στρέφονταν για καθοδήγηση ούτε στους ιερείς ούτε στον βυζαντινό Έπαρχο. Όσοι δεν κατέφευγαν στους μάγους, ζητούσαν στήριξη και συμβουλές από έναν φημισμένο ερημίτη που ζούσε λίγα μίλια έξω απ’ την πόλη: τον Άγιο Συμεών τον Στυλίτη!

Ανεβασμένος πάνω σ’ έναν στύλο, χειμώνα-καλοκαίρι, καλούσε τους πιστούς σε μετάνοια και απειλούσε με φριχτές τιμωρίες όσους δεν εγκατέλειπαν τον αμαρτωλό βίο…

Μέσα στην πόλη κυριαρχούσε η διαφθορά και η κραιπάλη! Οι παπάδες και οι καλόγεροι δεν είχαν κανένα κύρος. Ο Έλληνας ρήτορας Λιβάνιος τους αποκαλούσε “μαυροφορεμένη φυλή που τρώνε περισσότερο κι από ελέφαντες και σαρώνουν σαν χείμαρρος τη χώρα”!

Αλλά κι ο μαθητής του, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, παραδέχεται σ’ ένα του κήρυγμα πως “σε τούτη την πόλη δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην περηφανεύεται -έστω και ψέματα- πως ξυλοφόρτωσε έναν μοναχό”!

Στα γύρω, όμως, χωριά επικρατούσε άλλο κλίμα. Οι βυζαντινοί χωρικοί στρέφονταν για παρηγοριά στους ανεξάρτητους κι αχειροτόνητους αγίους. Ήταν οι μόνοι που μπορούσαν να τους σώσουν απ’ τα δαιμόνια. Σ’ αυτά οι αγράμματοι χωρικοί απέδιδαν όλες τις προσωπικές τους κακοτυχίες.

Η φήμη του Συμεών είχε φτάσει παντού. Σαν ποτάμι κατέφθαναν πιστοί απ’ όλη την αυτοκρατορία για να πάρουν την ευλογία και την ευχή του.

Στην έρημο της Αντιόχειας υπήρχαν πολλοί ακόμη εκκεντρικοί ασκητές. Ο Βαράδατος είχε φτιάξει σε μια βουνοκορφή ένα ξύλινο κιβώτιο στο οποίο κατοικούσε διαρκώς σκυμμένος. Αλλά κι ο Θαλελαίος είχε φτιάξει ένα στενό κλουβί κι εκεί έζησε 10 χρόνια διπλωμένος στα δύο, με το κεφάλι του να πιέζει τα γόνατα…

Για τους επαρχιώτες, το να ζήσει και να πεθάνει ένας ασκητής κοντά στο χωριό τους ήταν καλός οιωνός. Όλοι ήθελαν να έχουν σπίτι τους ένα τεμάχιο απ’ το ιερό του λείψανο! Μόλις διαδιδόταν πως κάποιος ερημίτης ήταν στα τελευταία του, εκατοντάδες χωριάτες μαζεύονταν γύρω του έτοιμοι να τον κατατεμαχίσουν μόλις ξεψυχούσε!

Υπάρχουν μαρτυρίες πως ξερίζωναν τρίχες απ’ τα μαλλιά και τα γένια των ασκητών πριν καν πεθάνουν…

ΔΕΣ: Στυλίτες, ασκητές κι ερημίτες – Ο καθαγιασμός και η εμπορευματοποίηση της παραφροσύνης στον Χριστιανισμό και η βιομηχανική παραγωγή «θαυμάτων»

Φρήντριχ Νίτσε: Για τον εβραίο σκηνοποιό Παύλο ιδρυτή του Ιουδαιοχριστιανικού δόγματος

Θεωρούσε τον απόστολο Παύλο ως τον πραγματικό «εφευρέτη» και «κιβδηλοποιό» του Χριστιανισμού, υποστηρίζοντας ότι μετέτρεψε τη ζωτική, ειρηνική διδασκαλία του Ιησού σε ένα δόγμα ενοχής, τιμωρίας και υποταγής.

Ο Φρήντριχ ΝΙΤΣΕ εξαπολύει μύδρους εναντίον του Χριστιανισμού του Παύλου και των Ιερέων του γράφει:

[Deus, qualem Paulus creavit, dei negatio...]

Απόδοση από τα Λατινικά στα Ελληνικά:

[Ο Θεός, όπως τον δημιούργησε ο Παύλος, είναι η άρνηση του Θεού...]

Ερμηνεύοντας την φράση του:

α) Ο Νίτσε θεωρεί ότι ο Παύλος μετέτρεψε τον Χριστιανισμό από μια καλή είδηση (ευαγγέλιο) σε μια θρησκεία που βασίζεται στην ενοχή, την καταδίκη και τον θάνατο.

β) Ο Θεός που παρουσιάζεται από τον Παύλο (ο Παύλειος Θεός) θεωρείται από τον Νίτσε ως το ακριβώς αντίθετο της ζωτικής, θετικής έννοιας του θείου. Είναι ένας θεός που απορρίπτει τον κόσμο, την πραγματικότητα και τις φυσικές ορμές του ανθρώπου.

γ) Η φράση του ο Θεός, όπως τον δημιούργησε ο Παύλος, είναι η άρνηση του Θεού, αποτελεί μέρος της σφοδρής επίθεσης του Νίτσε στον χριστιανικό θεσμό και τη δημιουργία του Παύλου, τον οποίο θεωρεί τον πραγματικό ιδρυτή του δόγματος που καταπολεμά τη σοφία του κόσμου.

Αν κάποιος μας έδειχνε αυτόν τον χριστιανικό Θεό, θα ήμασταν ακόμα λιγότερο διατεθειμένοι να τον πιστέψουμε.

Αυτό που μας ξεχωρίζει δεν είναι ότι δεν μπορούμε να βρούμε τον Θεό, είτε στην ιστορία, είτε στη φύση, είτε πίσω από τη φύση, αλλά ότι θεωρούμε αυτό που έχει τιμηθεί ως Θεός, όχι ως «θείο», αλλά ως αξιολύπητο, ως παράλογο, ως επιζήμιο, όχι ως απλό λάθος, αλλά ως έγκλημα κατά της ζωής.... Αρνούμαστε ότι ο Θεός είναι Θεός...

Ένα τέτοιο θρήσκευμα όπως ο Χριστιανισμός, που δεν αγγίζει την πραγματικότητα σε κανένα σημείο και που διαλύεται τη στιγμή που η πραγματικότητα διεκδικεί τα δικαιώματά της σε οποιοδήποτε σημείο, πρέπει αναπόφευκτα να είναι ο θανάσιμος εχθρός της «σοφίας αυτού του κόσμου», δηλαδή της επιστήμης !

Ο Θεός που ο Παύλος εφηύρε για τον εαυτό του, ένας Θεός που μείωσε τη σοφία αυτού του κόσμου, ειδικά οι 2 μεγάλοι εχθροί της δεισιδαιμονίας, η ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ και η ΙΑΤΡΙΚΗ.

Ο Παύλος θέλει να απαλλαγεί από τη <σοφία αυτού του κόσμου>, οι εχθροί του είναι οι καλοί φιλόλογοι και γιατροί της Αλεξανδρινής σχολής, εναντίον τους κάνει τον πόλεμό του.

Στην πραγματικότητα, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ή ΓΙΑΤΡΟΣ χωρίς να είναι και ΑΝΤΙ...χριστιανός!

1) Ως φιλόλογος βλέπει την <ΑΠΑΤΗ> πίσω από τα «ιερά βιβλία»...!

2) Ως γιατρός βλέπει πίσω το <ΑΝΙΑΤΟ> από τον φυσιολογικό εκφυλισμό του τυπικού χριστιανού.

Ο Φρήντριχ Νίτσε θεωρούσε τους ιερείς ως τους κύριους υπεύθυνους για την επιβολή μιας <αντι-φυσικής> ηθικής, χαρακτηρίζοντάς τους «ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΣΤΕΣ> της ζωής και εκφραστές της <ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑΣ> (ressentiment) κατά των ισχυρών, υποστηρίζοντας ότι χρησιμοποιούν το θεό και το <ΕΠΕΚΕΙΝΑ> για να κρατούν τους ανθρώπους ΔΟΥΛΟΥΣ και αδύναμους.

1) Ο Νίτσε βλέπει τον ιερέα ως έναν τύπο ανθρώπου που, προκειμένου να εξουσιάζει, χρειάζεται να «αρρωστήσει» το πνεύμα των ανθρώπων, στρέφοντάς τους ενάντια στα φυσικά τους ένστικτα.

2) Ο Νίτσε κατηγορεί τους ιερείς ότι ενώ κηρύττουν «μην κρίνεις», στην πραγματικότητα κρίνουν και καταδικάζουν τα πάντα στο όνομα ενός θεού.

3) Ο ιερέας, κατά τον Νίτσε, προωθεί την άρνηση της ζωής, της γης και της φύσης, προβάλλοντας ως «αρετή» την ταπεινοφροσύνη και την υποταγή, αποδυναμώνοντας έτσι τη «βούληση για δύναμη».

4) Στην ανάλυσή του, ο ιερέας αποκτά ισχύ μόνο όταν η «ασθένεια» (η αδυναμία) εξαπλώνεται, λειτουργώντας ως ο «σωτήρας» που όμως συντηρεί αυτή την ίδια την αδυναμία για να διατηρήσει την εξουσία του.

Ουσιαστικά, ο Νίτσε θεωρεί την ιεροσύνη ως τον μηχανισμό που μετέτρεψε την αυθόρμητη χαρά της ζωής σε ενοχή και «αμαρτία».

Αποσπάσμα από το πόνημά του Νίτσε, The Antichrist

ΔΕΣ:

• Κριτική στον απόστολο Παύλο
• Παυλικός Χριστιανισμός - Ο Χριστός του απόστολου Παύλου
• Ο Παύλος Έκαψε την Ρώμη!
• Απόστολος Παύλος: Ο «πατέρας» του Χριστιανισμού - Ο μεγαλύτερος ψευταπόστολος όλων των εθνών
• Απόστολος Παύλος, ο ιδρυτής του Χριστιανισμού. Μια "ιστορία" απάτης και ψεύδους
• Τί πληροφορίες έχουμε από τον Παύλο

Οι Μεταμορφώσεις του Οβίδιου και το Ευαγγέλιο κατά τον Ερμή

Ο Πόπλιος Οβίδιος Νάσο ήταν Ρωμαίος ποιητής που έζησε από το 43 π.Χ. έως περίπου το 17 της χριστιανικής εποχής. Έγραψε επική ποίηση στα λατινικά και τα έργα του έχουν γίνει σημαντική πηγή πληροφοριών για την ελληνορωμαϊκή μυθολογία. Το magnum opus του ήταν οι Μεταμορφώσεις, ένα έργο που εκτείνεται σε 15 βιβλία και περιέχει περίπου 250 μυθικές ιστορίες που περιλαμβάνουν όλη την ιστορία, από τη δημιουργία μέχρι τον θάνατο του Ιουλίου Καίσαρα, μέσα σε ένα πλαίσιο αφήγησης.

Εδώ ήρθε ο Δίας με το πρόσχημα ενός θνητού...

Αυτό που με ενδιαφέρει εδώ είναι η ιστορία του Φιλήμονα και της Βαυκίδος στο Βιβλίο VIII. Μια σύντομη περίληψη έχει ως εξής:

Οι θεοί Δίας και Ερμής επισκέπτονται τη Φρυγία μεταμφιεσμένοι σε ανθρώπους ταξιδιώτες. Πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι αναζητώντας τροφή και κατάλυμα, αλλά τους αρνούνται χίλιες φορές. Τελικά φτάνουν στο εξοχικό σπίτι του γέρου Βαυκίδα και του Φιλήμονα, που δείχνουν στους δύο επισκέπτες την καλύτερη φιλοξενία τους παρά τη φτώχεια τους. Ετοιμάζουν το καλύτερο γεύμα που μπορούν να συγκεντρώσουν και εκπλήσσονται κάποια στιγμή όταν βλέπουν το κρασί να αναπληρώνεται. Συνειδητοποιώντας ότι οι καλεσμένοι τους είναι θεϊκοί, προσπαθούν να προσφέρουν τη μοναδική τους χήνα ως θυσία, αλλά ο Δίας και ο Ερμής τους σταματούν. Στη συνέχεια, οι δύο θεοί απαγγέλλουν κρίση στην περιοχή για την κακία της, αλλά κάνουν μια εξαίρεση για τη Βαυκίδα και τον Φιλήμονα. Οδηγούν το ζευγάρι σε ένα κοντινό βουνό και στη συνέχεια παρακολουθούν ενώ ολόκληρη η ύπαιθρος πλημμυρίζει και το δικό τους σπίτι μεταμορφώνεται σε έναν υπέροχο ναό. Στη συνέχεια, οι δύο θεοί προσφέρονται να δώσουν στον Φιλήμονα και τη Βαυκίδα ό,τι θέλουν και το ζευγάρι ζητά να υπηρετήσουν ως ιερείς του ναού και να τελειώσει η ζωή τους ταυτόχρονα. Χρόνια αργότερα, όταν οι δυο τους πεθαίνουν, μεταμορφώνονται αμέσως σε δύο ιερά δέντρα: μια βελανιδιά και μια φλαμουριά.

Αυτή η ιστορία, γνωστή στον αρχαίο κόσμο, αποτελεί τη βάση για ένα επεισόδιο στις Πράξεις. Στο κεφάλαιο 14, ο Παύλος και ο Βαρνάβας επισκέπτονται τα Λύστρα, μια ρωμαϊκή αποικία κοντά στη Φρυγία. Ο Παύλος θεραπεύει έναν ανάπηρο και όταν τα πλήθη το βλέπουν, φωνάζουν ότι τους επισκέφτηκαν οι θεοί, αποκαλώντας τον Βαρνάβα Δία και τον Παύλο Ερμή. Προσπαθούν να προσφέρουν θυσίες προς τιμήν των επισκεπτών, αλλά ο Βαρνάβας και ο Παύλος θυμωμένοι το σταματούν, επιμένοντας ότι είναι θνητοί.

Ο Δίας, φυσικά, είναι το ελληνικό όνομα για τον Δία και ο Ερμής για τον Ερμή. Η βασική ιδέα, λοιπόν, φαίνεται να είναι ότι οι κάτοικοι των Λύστρων γνωρίζουν την περίφημη ιστορία για τον Δία και τον Ερμή (Δίας και Ερμής) που ταξιδεύουν με το πρόσχημα των θνητών και βγάζουν βιαστικά συμπεράσματα όταν βλέπουν το θαύμα του Παύλου. Άλλωστε, σίγουρα δεν θέλουν να συναντήσουν τη μοίρα που είχαν οι αφιλόξενοι χωρικοί στην ιστορία του Φιλήμονα και της Βαυκίδος! Αλλά ενώ οι επισκέπτες του Οβίδιου αποκαλύπτουν τη θεϊκή τους φύση και δέχονται φιλοξενία, οι δύο απόστολοί μας αποκαλύπτουν τη θνητή τους φύση και αρνούνται τη φιλοξενία.

Όλα τα σχόλια συμφωνούν σε αυτό, λίγο πολύ. Ωστόσο, υπάρχει κάτι περισσότερο σε αυτό. Ο Luther H. Martin σε μια εργασία που δημοσιεύτηκε στο New Testament Studies (βλ. βιβλιογραφία παρακάτω) κάνει μερικές σημαντικές παρατηρήσεις που οι περισσότεροι άνθρωποι παραβλέπουν. Σημειώνει ότι πολλοί σχολιαστές, «εστιάζοντας στην πραγματικότητα και όχι στην αφηγηματικότητα», ανησυχούν για τις δυσκολίες του εδαφίου 11, το οποίο έχει ρητά τα πλήθη να μιλούν στα Λυκαονικά. Πώς επικοινωνούσαν οι αμόρφωτοι χωρικοί που μιλούσαν Λυκαόνια με τους ξένους αποστόλους και πόσο πιθανό είναι να χρησιμοποιούσαν τα ονόματα Δίας ή Ερμής αν δεν μιλούσαν ελληνικά; (σελ. 153 σημ. 8)

Ωστόσο, η διαμάχη για τέτοιες δυσκολίες χάνει την ουσία. Ο Μάρτιν βλέπει τον συγγραφέα των Πράξεων ως έναν εκλεπτυσμένο συγγραφέα με μια «κλασική» προοπτική — και έχουμε ήδη δει την επιδέξια χρήση του μύθου του Επιμενίδη. Οι Πράξεις γράφτηκαν για να απευθυνθούν σε ένα ελληνικό κοινό και η εξοικείωσή τους με τις παραδόσεις για τον Δία και τον Ερμή είναι το μόνο που έχει πραγματικά σημασία εδώ. Οι παραλληλισμοί μεταξύ των Πράξεων 14 και του Φιλήμονα και της Βαυκίδος ξεπερνούν μια απλή περίπτωση λανθασμένης ταυτότητας από τους δεισιδαίμονες ντόπιους.

Για αρχή, είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι ο Δίας και ο Ερμής ήταν «εγγυητές απεσταλμένων και αποστολών» στην ελληνική παράδοση. (Πρβλ. Πλάτων, Leg. 941A.) Θεωρούνταν αμαρτία κατά του Ερμή και του Δία να παραδώσουν ένα ψεύτικο μήνυμα. Όπως το θέτει ο Μάρτιν, «ο Ερμής εγγυάται ότι αυτό που πρέπει να ειπωθεί δεν είναι «ψευδή μηνύματα» αλλά «καλά νέα». Ένας από τους επιτάφιους του Δία ήταν «δότης χαρμόσυνων ειδήσεων», ενώ του Ερμή ο αγγελιοφόρος του ήταν «κομιστής χαρμόσυνων ειδήσεων». (σελ. 155) Δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν, ότι ο Παύλος είναι αυτός που παρουσιάζεται ως ο Ερμής επειδή είναι ο κύριος ομιλητής και φορέας μηνυμάτων, μεταδίδοντας τα Καλά Νέα.

(Υποσημείωση: Υπάρχει επίσης ένα πρόβλημα αν αποδώσουμε την ταύτιση του Παύλου με τον Ερμή στον Λύστρο και όχι στον συγγραφέα των Πράξεων. Αν και οι επιγραφές πιστοποιούν τη λατρεία του Δία και του Ερμή σε εκείνη την περιοχή, αυτά ήταν προφανώς δευτερεύοντα ονόματα που εφαρμόζονταν σε ένα ζευγάρι τοπικών λουβικών θεοτήτων - Tarhunt, θεός του καιρού, και Runt, προστάτης των άγριων ζώων - που δεν κατείχαν τις λειτουργίες του βασιλιά και του αγγελιοφόρου που σχετίζονται με την άποψη του συγγραφέα. Οι πραγματικοί κάτοικοι των Λύστρων είναι απίθανο να έχουν κάνει μια τέτοια σύνδεση. Βλέπε Versnel σ. 42 για περισσότερα σχετικά με το θέμα.)

Ένας άλλος σημαντικός παραλληλισμός είναι το θέμα της φιλοξενίας. Ακριβώς όπως ο Δίας και ο Ερμής επισκέπτονται χίλια σπίτια προτού βρουν κάποιο που να τους καλωσορίζει, η φιλοξενία που προσφέρουν οι Λύστροι έρχεται μετά την απόρριψη του Βαρνάβα και του Παύλου στην Αντιόχεια και στο Ικόνιο. Ο Δίας και ο Ερμής είναι ιδιαίτερα σημαντικοί, καθώς θεωρούνταν προστάτες και προστάτες των ταξιδιωτών σε ξένες χώρες. (Βλ. Martin, σελ. 155 για πολλές κλασικές αναφορές.)

Έτσι, αν και το απόσπασμα είναι φαινομενικά μια διασκεδαστική περιγραφή λανθασμένης ταυτότητας, ο συγγραφέας των Πράξεων τοποθετεί στην πραγματικότητα την ιστορία του «στο πλαίσιο της κλασικής ελληνικής παράδοσης», ενισχύοντας τη νομιμότητα και την αλήθεια της χριστιανικής αποστολής προς τους Εθνικούς και υπενθυμίζοντας στους αναγνώστες τις υποχρεώσεις τους σχετικά με τη φιλοξενία όταν δέχονται χριστιανούς ιεραποστόλους. Ταυτόχρονα, η ιστορία ενισχύει μια έντονη αντίθεση μεταξύ των παγανιστικών και χριστιανικών απόψεων για τις θεότητες. (σελ. 156)

Άλλες πιθανές νύξεις στην Καινή Διαθήκη

Ενώ οι Πράξεις 14 παρέχουν τη μόνη σχεδόν βέβαιη αναφορά στον Φιλήμονα και τη Βαυκίδα στην Καινή Διαθήκη, υπάρχουν και άλλες νύξεις στο δημοφιλές μοτίβο της «διασκέδασης θεών/αγγέλων». Το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα είναι στην Εβραίους 13:2:

Μην αμελείτε να δείχνετε φιλοξενία σε ξένους, γιατί κάνοντάς το αυτό μερικοί έχουν φιλοξενήσει αγγέλους χωρίς να το γνωρίζουν.

Ο ίδιος ο Παύλος κάνει μια περίεργη δήλωση στην προς Γαλάτας 4:14 που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως εξής:

Αν και η κατάστασή μου σας έθεσε σε δοκιμασία, δεν με περιφρονήσατε ούτε με περιφρονήσατε, αλλά με καλωσορίσατε ως άγγελο του Θεού.

(Στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς συμβαίνει στις Πράξεις 14: Ο Παύλος καλωσορίζεται ως Ερμής, αγγελιοφόρος ή «άγγελος» του Δία. Εμπνεύστηκε ο συγγραφέας των Πράξεων από αυτή την παρατήρηση;)

Μια άλλη πιθανή αναφορά είναι στο Κατά Ματθαίον, αν και είναι μια αναλογία και όχι μια κυριολεκτική περίπτωση μεταμφιεσμένης θεότητας:

Τότε ο βασιλιάς θα πει σε εκείνους που είναι στα δεξιά του: «Ελάτε, εσείς οι ευλογημένοι από τον Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για εσάς από τη δημιουργία του κόσμου. γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με φιλοξενήσατε, ήμουν γυμνός και μου δώσατε ρούχα, ήμουν άρρωστος και με φροντίσατε, ήμουν στη φυλακή και με επισκεφτήκατε». (Ματθ. 25:34-36)

Οι θαυματουργές γεννήσεις του Ωρίωνα και του Ισαάκ

Αν και έχω επικεντρωθεί στην Καινή Διαθήκη εδώ, υπάρχει ένας παραλληλισμός με ένα απόσπασμα της Παλαιάς Διαθήκης που αξίζει να αναφερθεί. Αλλά για το υπόβαθρο, πρέπει να συμπεριληφθεί ένα άλλο ποίημα του Οβιδίου: Fasti, Βιβλίο V.

Αυτό το ποίημα αφηγείται μια ιστορία παρόμοια με αυτή του Φιλήμονα και της Βαυκίδας. Ο Δίας, ο Ποσειδώνας και ο Ερμής ταξιδεύουν μαζί και καθώς η μέρα τελειώνει, βρίσκονται στην αγροικία του γέρου Υριέα, ο οποίος τους προσκαλεί ως θέμα φιλοξενίας, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι είναι θεοί. Τους μαγειρεύει ένα γεύμα και οι θεοί, αποκαλύπτοντας την ταυτότητά τους, προσφέρουν στον άνθρωπο ό,τι θέλει. Η μόνη του επιθυμία είναι για έναν γιο, έτσι οι θεοί καλύπτουν ένα δέρμα βοδιού με χώμα και το παιδί Ωρίωνας γεννιέται δέκα μήνες αργότερα.

Μεταξύ αυτής της ιστορίας και αυτής στις Μεταμορφώσεις, έχουμε πολλά βασικά στοιχεία της ιστορίας στη Γένεση 18-19. Ο Αβραάμ κατασκηνώνει δίπλα σε μερικές ιερές βελανιδιές όταν εμφανίζονται τρεις άγνωστοι. Εν αγνοία του, ένας από τους άνδρες είναι ο Γιαχβέ μεταμφιεσμένος και οι άλλοι δύο είναι άγγελοι. Ο Αβραάμ τους προσφέρει την καλύτερη φιλοξενία του — φαγητό, νερό για πλύσιμο και ούτω καθεξής. Σε αντάλλαγμα, υπόσχονται ότι ο ηλικιωμένος Αβραάμ και η στείρα Σάρρα θα αποκτήσουν γιο. Οι δύο άγγελοι συνεχίζουν για τα Σόδομα, όπου έχουν μια τυχαία συνάντηση με τον Λωτ. Ο Λωτ τους δείχνει την καλύτερη φιλοξενία του, προσφέροντάς τους φαγητό και κατάλυμα, ενώ η υπόλοιπη πόλη επιδεικνύει τη βάρβαρη αφιλοξενία της. Το επόμενο πρωί, οι δύο άγγελοι - η πραγματική τους φύση αποκαλύπτεται - προτρέπουν τον Λωτ να φύγει στους λόφους με την οικογένειά του πριν καταστρέψουν όλες τις πόλεις της πεδιάδας. Ο Λωτ ζητά μια χάρη — να γλιτώσει την πόλη Σηγώρ και να τον αφήσει να φύγει εκεί. Οι άγγελοι συναινούν και οι άλλες πόλεις καταστρέφονται σε μια βροχή φωτιάς.

Ακόμη και με μια ματιά, οι παραλληλισμοί μεταξύ της Γεν. 18-19 και των δύο ιστοριών του Οβίδιου για τους «μεταμφιεσμένους θεούς» είναι προφανείς. Ο Alan Griffin (1991) προσδιορίζει περίπου 20 στοιχεία που η ιστορία της Γένεσης έχει κοινά με τον Φιλήμονα-Βαυκίδα μόνο. Όταν συμπεριλάβουμε την ιστορία από το Fasti, υπάρχουν ακόμη περισσότεροι παραλληλισμοί — ένας από τους οποίους είναι η θαυματουργή γέννηση ενός γιου (Ισαάκ στη Γένεση, Ωρίωνα στο Fasti) σε έναν ηλικιωμένο άνδρα.

Περαιτέρω ανάλυση της πιθανής λογοτεχνικής σύνδεσης μεταξύ αυτών των ιστοριών ξεφεύγει από το πεδίο εφαρμογής αυτού του κομματιού και θα πρέπει να περιμένει για άλλη φορά.

Βιβλιογραφία

1. Λούθερ Χ. Μάρτιν, «Θεοί ή Πρεσβευτές του Θεού; Ο Βαρνάβας και ο Παύλος στα Λύστρα", New Testament Studies, Vol. 41, No. 01 (Ιαν. 1995), σ. 152–156.
2. H. S. Versnel, Αντιμετωπίζοντας τους Θεούς: Παράξενες Αναγνώσεις στην Ελληνική Θεολογία (RGRW 173), Brill, 2011.
3. Alan H. F. Griffin, "Philemon and Baucis in Ovid's 'Metamorphoses'", Greece & Rome, Second Series, Vol. 38, No. 1 (Απρ. 1991), σ. 62–74.

Κοσμάς ο Αιτωλός: Ο «άγιος» ανθέλληνας και φιλότουρκος σκοταδιστής καλόγερος

«Και εγώ αδελφοί μου, όπου αξιώθηκα και εστάθηκα εις αυτόν τον άγιον τόπον τον αποστολικόν, δια την ευσπλαχνίαν του Χριστού μας, εξέταξα πρώτον δια λόγου σας και έμαθα πώς με την χάριν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού, δεν είσθενε Έλληνες, δεν είσθενε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλ’ είσθενε ευσεβείς ορθόδοξοι χριστιανοί…».

«Τριακόσιους χρόνους μετά την Ανάστασιν του Χριστού μας έστειλεν ο Θεός τον άγιον Κωνσταντίνον και εστερέωσε βασίλειον χριστιανικόν· και το είχαν χριστιανοί το βασίλειον 1150 χρόνους. Ύστερον το εσήκωσεν ο Θεός από τούς χριστιανούς και έφερε τον Τούρκον και του το έδωσε (το Βυζάντιο) δια ιδικόν μας καλόν, και το έχει ο Τούρκος 320 χρόνους. Και διατί έφερεν ο Θεός τον Τούρκον και δεν έφερεν άλλο γένος; Δια ιδικόν μας συμφέρον· διότι τα άλλα έθνη θα μας έβλαπτον εις την πίστιν, ο δε Τούρκος άσπρα (χρήματα) άμα του δώσης κάμνεις ο,τι θέλεις. Και δια να μη κολασθώμεν, το έδωσε του Τούρκου, και τον έχει ο Θεός τον Τούρκον ωσάν σκύλον να μας φυλάει».
Αποσπάσματα από ομιλίες του Κοσμά του Αιτωλού.

Ο Κοσμάς ο Αιτωλός έδρασε στον ελληνικό χώρο υπό την καθοδήγηση των οικουμενικών πατριαρχών Σεραφείμ Β΄ (1757-1761) και Σωφρονίου Β΄ (1774-1780). Το κήρυγμά του δεν είχε καμμία σχέση με την ελληνική παράδοση, το αντίθετο μάλιστα, ονομάστηκε όμως από το ορθόδοξο κατεστημένο ως ο «μεγαλύτερος μετά την άλωση Έλληνας», «Πατέρας του Νεώτερου Ελληνισμού», «Πατροκοσμάς», «Μεγάλος Διδάχος», «Προφήτης του Γένους» κι ανακηρύχτηκε άγιος το 1961.

Η πάλαι ποτέ υπερήφανη Ελλάδα των φιλοσόφων, των ποιητών και των επιστημόνων κατάντησε να θεωρεί σήμερα τον εικονιζόμενο περιφερόμενο μοναχό ως τον «μεγαλύτερο των Ελλήνων» και διδάσκαλο του Γένους, που δίδασκε: «Άκουσε, παιδί μου, να σου ειπώ. Η τελεία αγάπη είναι να πουλήσης όλα σου τα πράγματα, να τα δώσης ελεημοσύνη και να πηγαίνης και εσύ να εύρης κανένα αυθέντη να πουληθής σκλάβος. Και όσα πάρης, να τα δώσης όλα. Να μην κρατήσης ένα άσπρο (νόμισμα). Ημπορείς να το κάμης αυτό, να γίνης τέλειος;».

Ο Κοσμάς γεννήθηκε σ’ ένα χωριό της Αιτωλίας το Μέγα Δέντρο της επαρχίας Τριχωνίδας στις αρχές του 18ου αιώνα. Οι απόψεις για τον ακριβή τόπο και χρόνο της γεννήσεώς του διίστανται. Ο πρώτος βιογράφος και σύγχρονός του ήταν ο άγιος Νικόδημος Αγιορείτης. Την πρώτη του στοιχειώδη «μόρφωση» την πήρε από έναν ιεροδιάκονο, τον Γεράσιμο Λίτσικα στη Σιγδίτσα Παρνασσίδας, ενώ στα είκοσί του χρόνια «άρχισε να διδάσκεται τα γραμματικά» από έναν άλλο ιεροδιάκονο, τον Ανανία Δερβισάνο (Κ. Σάθα, «Νεοελληνική Φιλολογία» και «Νέον Μαρτυρολόγιον», σελ. 201.) Μερικά χρόνια αργότερα πήγε στην Αθωνιάδα Σχολή του Αγίου Όρους, όπου έγινε μοναχός κι «έκλαιγε για τις αμαρτίες του δεκαεπτά χρόνους».

Σχετικά με την μόρφωση, που απέκτησε στο Άγιο Όρος, ο ίδιος ο Κοσμάς λέει το εξής ακατανόητο: «Εγώ από το σχολείο έμαθα τα 24 γράμματα, έμαθα και 5-6 Ελληνικά και έμαθα πολλών λογιών γράμματα, εβραϊκά, τουρκικά, φράγκικα» (Χειρόγραφο 29 Φιλοσοφικής Θεσσαλονίκης, σελ. 262.) Από το κήρυγμά του διαφαίνεται, πως είχε μελετήσει την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, τους Πατέρες, τα λειτουργικά βιβλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, απ’ όπου δανείστηκε τα παραδείγματα της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, της αγίας Παρασκευής, των αγίων Ανδρονίκου κι Αθανασίας καθώς και τα Συναξάρια των αγίων. Η «παιδεία» που έλαβε περιελάμβανε λοιπόν όλα αυτά που πρέπει να ξέρει ένας καλός χριστιανός και τίποτε άλλο. Όλα τα παραδείγματα, που ανέφερε στις διδαχές του ήταν παρμένα από την εβραϊκή –χριστιανική– παράδοση κι όχι από την ελληνική. Τα πρόσωπα που μνημόνευε ήταν οι απόστολοι, ο Αβραάμ, άλλες βιβλικές φυσιογνωμίες κ.λ.π.. Ποτέ του δεν έκανε ουδεμία αναφορά στον Πλάτωνα, στον Αριστοτέλη, στους Τραγικούς ή σε ο,τιδήποτε ελληνικό. Αντιθέτως, όποτε μιλούσε για Ελλάδα ή για Έλληνες, εκφραζόταν πάντοτε υποτιμητικά.

Τα κέρδη του Σαββάτου και τα κέρδη της Κυριακής

Αφού έφυγε από το Άγιο Όρος –πιθανότατα το 1760- μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου έλαβε οδηγίες και άδεια από τον πατριάρχη Σεραφείμ Β΄ κι άρχισε την προπαγανδιστική του δράση. Η πρώτη του περιοδεία έγινε στην ηπειρωτική Ελλάδα. Το 1774 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου πήρε νέες οδηγίες και νέα άδεια από τον τότε πατριάρχη Σωφρόνιο Β', για να αρχίσει νέα περιοδεία, αυτή την φορά στα νησιά του Αιγαίου. Από εκεί επέστρεψε στο Άγιο Όρος κι ύστερα από λίγο ξεκίνησε την τρίτη και τελευταία του περιοδεία στην ηπειρωτική Ελλάδα πάλι και στα Ιόνια νησιά. Η αιτία του θανάτου του (1779) παραμένει σκοτεινή, αλλά από πουθενά δεν προκύπτει, ότι οφειλόταν σε τυχόν εθνικό κήρυγμά του ή ιδεολογικούς λόγους. Επισήμως, συνελήφθη και εκτελέστηκε στις 24 Αυγούστου του 1779 στο χωριό Κολικόντασι, κοντά στην πόλη του Βερατίου στην Αλβανία, από τους Τούρκους γιατί τον υποπτεύονταν ως πράκτορα των Ρώσων.

Σύμφωνα με την παράδοση –για σεβασμό της ημέρας της Κυριακής– πρωτοστάτησε στην αλλαγή της ημερομηνίας του παζαριού από Κυριακή που γινόταν σε Σάββατο. «Το κέρδος, οπού γίνεται την Κυριακήν και κάθε άλλην δεσποτικήν εορτήν, είναι αφωρισμένον και κατηραμένον, και βάνομεν φωτιά εις τα οσπίτια μας και καιόμεθα και ψυχικά και σωματικά» (Διδαχή Α2 , 930, Ι. Μενούνου). Η αλλαγή αυτή ζήμιωσε τους Εβραίους εμπόρους, οι οποίοι φέρονται πως δωροδόκησαν τον Κουρτ πασά, που διέταξε τη θανάτωση ή ίσως την απέλασή του. (Μ. Γκιόλια, «Ο Κοσμάς Αιτωλός», σελ. 247.)

Ο Νικόδημος ο Αγιορείτης αποκαλύπτει κάτι πολύ σημαντικό, διαφορετικό από αυτά, που προπαγανδίζονται για τον Κοσμά: «Ο αποστολικός ούτος διδάσκαλος, ποτέ δεν άνοιξε στόμα να ειπή λόγον εναντίον των Εβραίων ούτε εις την Θεσσαλονίκην, ούτε εις Καστορίαν, ούτε εις τα Ιωάννινα, ούτε εις κανένα άλλο μέρος, όπου ήσαν Εβραίοι, αλλά μόνον τους χριστιανούς εδίδασκε να πολιτεύωνται ωσάν χριστιανοί». Αυτό ελέγχεται ως ακριβέστατο και από την τρίτη διδαχή του Κοσμά, στην οποία αναφέρεται: «Όσοι αδικήσατε ή χριστιανούς ή Τούρκους ή Εβραίους, ή Φράγκους, να δώσετε το άδικον οπίσω, διατί είναι κατηραμένον και δεν βλέπετε προκοπήν» (Κ. Σαρδελή, ΙΓ Πάτρια.) Σε όλες τους τις συναλλαγές οι Έλληνες θα έπρεπε να «πηγαίνουν με το σταυρό στο χέρι», έρμαια των αδικιών όλων των άλλων· εισήγαγε έτσι τον αθέμιτο ανταγωνισμό εις βάρος των Ελλήνων.

Η εβραιοχριστιανική «φιλοσοφία» των διδαχών του

Ο Κοσμάς ως κύριο τρόπο δράσης ανάμεσα στους Έλληνες είχε το προπαγανδιστικό κήρυγμα, διδαχή, όπως ονομάστηκε από τους χριστιανούς. Ο λόγος του, που δεν διέθετε μεγάλη ποικιλία, με την πάροδο του χρόνου απέκτησε τυποποιημένη μορφή. Δεν έγραφε, ούτε αποστήθιζε τις ομιλίες του, αλλά κρατούσε ένα «σκελετό» και τροποποιούσε την ομιλία ανάλογα με τις περιστάσεις. Συνήθως επαναλάμβανε 3-4 τύπους διδαχών, τους ίδιους πάντα. Ας εξετάσουμε ενδεικτικά μερικές διδαχές του:

«Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην και πάντα τα εν αυτοίς, λέγει ο προφήτης Μωυσής πεφωτισμένος εκ πνεύματος αγίου εις την αγίαν και ιεράν γραφήν. Τον παλαιόν (καιρόν), χριστιανοί μου, εγίνοντο καλοί οι άνθρωποι».
Μιλάει για τον Αβραάμ και τον Ισαάκ, που εξέδιδαν τις γυναίκες τους, τον Λωτ, που συνευρέθη με τις θυγατέρες του, τη Θάμαρ, που συνευρέθη με τον πεθερό της για ένα δακτυλίδι κ.λ.π..

«Ερευνάτε τας γραφάς, ότι εν αυταίς ευρήσετε ζωήν αιώνιον».
Το «ερευνάτε τας γραφάς» το αντέγραψε από τον Ιησού. Αναφερόμενοι κι οι δύο στις γραφές εννοούσαν την Παλαιά Διαθήκη· η Καινή δεν είχε γραφεί ακόμη. Κανένας τους δεν είπε ερευνάτε τον Όμηρο ή ερευνάτε τον Επίκουρο ή τον Δημόκριτο ή τον Ηράκλειτο κ.τ.λ., το οποίο θα έλεγαν, εάν κήρυτταν κάτι, που να είχε σχέση με τον Ελληνικό Πολιτισμό.

«Καλύτερα, αδελφέ μου, να θανατώσης εκατό ανθρώπους βαπτισμένους, παρά να αφήσης ένα παιδίον αβάπτιστον να αποθάνη» (Παπά-Αρσενίου Βλιαγκόφτη, ΙΓ Πάτρια).

Ο Κοσμάς εναντιωνόταν στους παραδοσιακούς χορούς και στα τραγούδια και δίδασκε: «Ψάλτες να παίρνετε στους γάμους» (Παπά-Θεόδωρου Ζήση, ΙΓ Πάτρια).

«Είναι μεγάλη ευλογία να κάμετε το παιδί σας καλόγηρο» (ως ανωτέρω).
Αρκεί να μην πάρει όπλο και πολεμήσει τους Τούρκους.

Στα κηρύγματά του περιλάμβανε αρκετή μεταφυσική τρομοκρατία: «Ω τι φόβον και τρόμον ηθέλαμεν έχει δια τον Άδην, αν ήτο ν’ ακούαμεν τες ελεεινές φωνές των εκεί κολαζομένων. Ανάμεσα εκεί εις τες φλόγες του Άδου, αναστενάζουσιν οι άθλιοι αμαρτωλοί, κλαίουσι, βρυχώνται χειρότερα από τα ζώα... Τα δάκρυα οπού χύνουσι, τους αυξάνουσι περισσότερον τες φλόγες του Άδου. Και τι ζωή θέλει είσθαι εκείνη του αμαρτωλού να κατακαίεται πάντοτε εις ένα τέτοιον πυρ, όπου σύγκρισιν με άλλο δεν έχει;» («Πατρικαί νουθεσίαι αγ. Κοσμά Αιτωλού», Άγιον Όρος, κεφ. στ.).

Πολυδιαφημισμένη από τους ελληνορθόδοξους είναι η διδαχή: «Είναι προτιμώτερο να έχει κανείς σχολείο στον τόπο του, παρά βρύσες και ποτάμια».

Κανείς τους όμως δεν διαβάζει και τη συνέχεια: «Σκοπός του σχολείου είναι να διδάξει, τι είναι Θεός, τι είναι άγγελοι, δαίμονες, κόλαση, παράδεισος».

Όλα τα σκοτεινά βυζαντινά χρόνια το πατριαρχείο, το οποίο έλεγχε πλήρως την παιδεία των Ελλήνων, επέτρεπε να διδάσκονται μόνο το Ψαλτήρι κι η Οκτώηχος. Για τέτοια σχολεία μιλούσε κι ο Κοσμάς. Ούτε καν σκεφτόταν σχολεία, που θα δίδασκαν επιστήμες, αρχαίους συγγραφείς ή οτιδήποτε άλλο σχετικό. Αυτά κυνηγιώνταν κι έκλειναν -όχι από τους Τούρκους, αλλά- από το πατριαρχείο. (Βλ. «Η ιερά εξέταση του Γρηγορίου Ε΄».) Ο Κοσμάς ήταν σαφής: «Το σχολείο ανοίγει τες εκκλησίες, το σχολείο ανοίγει τα μοναστήρια» (Μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγ. Καντιώτη, «Κοσμάς ο Αιτωλός», εκδόσεις Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Αδελφότητας «Ο Σταυρός», σελ. 142 και 209).

«Ο Τούρκος δεν βλάπτει την Πίστιν»

Πολλές υπερβολές γράφτηκαν για τον Κοσμά Αιτωλό, προκειμένου να αποκρυβεί η από το πατριαρχείο κατευθυνόμενη αντεθνική του προπαγάνδα και να υποστηριχθεί –ψευδώς– πως δήθεν επιτελούσε εθνικό έργο.

Υποστηρίζεται για παράδειγμα, ότι ο Κοσμάς μύησε πολλούς στην επαναστατική ιδέα κι ανάμεσά τους τον Κατσαντώνη στα 1777 (Φ. Μιχαλόπουλος, «Κοσμάς ο Αιτωλός», σελ. 57, 58, 66). Ο αργότερα ονομαστός Κλέφτης όμως, ήταν τότε νήπιο· γεννήθηκε μεταξύ 1770 και 1773. Το πατριαρχείο ήταν κάθετα αντίθετο με τις επαναστατικές ιδέες, γι’ αυτό και αφόρισε τους επαναστάτες και την Επανάσταση του ’21. Στέλνοντας τον Κοσμά Αιτωλό στην Ελλάδα επεδίωκε με την ανθελληνική, παθητική και χριστιανική μορφή της διδασκαλίας του να σβήνει άμεσα κάθε εμφανιζόμενη ελληνική επαναστατική φλόγα.

Ο Κοσμάς δεν αρκούνταν στη σιωπή, αλλά συμβούλευε καθαρά υποταγή στον Τούρκο κατακτητή. Δεν ήθελε να έχει σχέση με την Ελλάδα, ούτε με καμμία άλλη πατρίδα, τόνιζε πως πατρίδα όλων είναι ο ουρανός και συνιστούσε στους Ρωμιούς να παραμείνουν υποταγμένοι στους Τούρκους, που ήρθαν για να διαφυλαχθεί η ορθόδοξη πίστη από την εκ δυσμών απειλή. Συνιστούσε ακόμα να προσεύχονται οι χριστιανοί, για να φωτίζει ο Θεός τον βασιλιά και τους «ζαπιτάδες», ώστε «να κυβερνούν τον κόσμο με πραότητα και δικαιοσύνη».

«Απολαύστε» αντιεπαναστατικές κι αντεθνικές διδαχές του Κοσμά:

• «Σας λυπάμαι για την περηφάνεια, οπού έχετε. Το ποδάρι μου εδώ δεν θα ξαναπατήση. Και εάν δεν αφήσετε αυτά τα πράγματα που κάνετε, την αυθαιρεσία και ληστεία, θα καταστραφήτε. Σε κείνο το κλαρί, που κρεμάτε τα σπαθιά σας, θά 'ρθη μια μέρα που θα κρεμάσουν οι γύφτοι τα όργανά τους» (ελέχθη στο χωριό Άγιος Δονάτος Σουλίου, από το βιβλίο «Κοσμάς ο Αιτωλός» του Αυγ. Καντιώτη.)

• «Εμείς, χριστιανοί μου, δεν έχομεν εδώ πατρίδα... Δια τούτο και ο Θεός μας έβαλε τον νουν εις το επάνω μέρος, δια να στοχαζώμεθα πάντοτε την ουράνιον βασιλείαν, την αληθινήν πατρίδα μας» (Διδαχή Α , 1, Ι. Μενούνου).

• «Και βαθμοφόροι Τούρκοι μου παρέχουν τώρα την προστασίαν των. Ο καθείς από αυτούς επιζητεί την παρουσίαν του ιερωμένου εις τα χωριά, όπου έχουν τα φέουδά των, διότι ούτος παρακινεί τους Έλληνας να φέρωνται νομοταγώς και να πληρώνουν τα δικαιώματα εις τους φεουδάρχας των» (Κ. Μέρτζιου, «Το εν Βενετία», σελ. 6). Στη διδαχή αυτή φαίνεται καθαρά ο ρόλος του κλήρου κατά την Τουρκοκρατία. Στο χειρόγραφο 12 της Μονής Λευκοπηγής αναγράφεται, ότι ο Κοσμάς παρακίνησε τους οπλοφόρους από τους ακροατές του να παραδώσουν τα όπλα «εις τους ζαπιτάδες» (Φ. Μιχαλόπουλος, «Κοσμάς ο Αιτωλός», σελ. 271).

• «Να ρίψετε τ’ άρματα και να ελπίζετε εις τον Θεόν» (Παπά-Αρσενίου Βλιαγκόφτη, ΙΓ Πάτρια).

«Προφητείες» στα όρια της γελοιότητας

 Είναι αδύνατον στον άνθρωπο να πετάξει ένα νόμισμα στον αέρα και να υπολογίσει με ακρίβεια από ποια πλευρά του θα πέσει στη γη κι αυτό, γιατί οι δυνάμεις, που ασκούνται κατά την πορεία του νομίσματος από το χέρι έως την γη είναι άπειρες και διαφορετικές μεταξύ τους. Για τον ίδιο λόγο δεν μπορεί κανείς να «προφητεύσει» τους αριθμούς του λαχείου κ.λ.π.. Αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπολογίσει από ποια πλευρά θα σταθεί το νόμισμα, πως μπορεί να υπολογίσει τι θα γίνει μετά από πολλά χρόνια; Κι όμως, οι χριστιανοί άγιοι το καταφέρνουν. Πολυδιαφημισμένες είναι στην προκειμένη περίπτωση οι «προφητείες» του Κοσμά του Αιτωλού, ορισμένες όμως από τις οποίες φθάνουν στα όρια της γελοιότητας. Απολαύστε μερικές δειγματοληπτικά:

• «Ή τρεις μέρες, ή τρεις μήνες, ή τρία χρόνια θα βαστάξει.»
Προφητεία είναι αυτή;

• «Θα δείτε σαράντα άλογα να τα δένουν σε ένα παλούκι».

• «Θα βάλουν φόρο στις κότες και στα παράθυρα».

• «Θα 'ρθει ξαφνικά ή το βόιδι στο χωράφι, ή το άλογο στ’ αλώνι».

• «Θα 'ρθει καιρός, που θα φέρει γύρες ο διάβολος με το κολοκύθι του».

• «Ένα ψωμί θα χαθεί το μισό κι ένα ολόκληρο».

• «Να έχετε τρεις θύρες· αν σας πιάσουν τη μια, να φύγετε από την άλλη».
Περισσεύει μία!

• «Θα 'ρθει καιρός, που θα ζωστεί ο τόπος με μια κλωστή».
Οι ελληνορθόδοξοι απολογητές προπαγανδίζουν, ότι έτσι είναι τώρα ο κόσμος με τα καλώδια του τηλέγραφου και των τηλεφώνων. Αυτά δεν υπάρχουν βέβαια, καθ’ ότι βρισκόμαστε στην εποχή των ασύρματων επικοινωνιών και μιλάμε με κινητά μέσω δορυφόρων.

• Υπερήφανοι για την επίσκεψή του στην περιοχή τους το 1775 οι κάτοικοι της Αρναίας Χαλκιδικής ανήγειραν παρεκκλήσι, στο οποίο εντοίχισαν πινακίδα, σύμφωνα με την οποία ο άγιος Κοσμάς έδωσε την προφητεία: «Όλος ο ντουνιάς θα ταραχθεί, αλλά οι ποδιές του Χολομώντα δεν θα ταραχθούν».

Ας εξετάσουμε τώρα τις...«επιστημονικές» γνώσεις του Κοσμά σε θέματα, που δεν χρειαζόταν να κάνει προφητείες:

• «Ο ήλιος και το φεγγάρι και τ’ άστρα είναι κολλημένα εις τον ουρανόν και ο ουρανός γυρίζει μαζί με τον ήλιον... Όπου πηγαίνει ο ήλιος εκεί γίνεται ημέρα» (Χειρόγραφο 12 Λευκοπηγής, σελ. 31).
Σκοτάδι γίνεται εκεί, που διδάσκονται τέτοιες ανοησίες.

• Όταν ο γάμος γίνεται όχι όπως θέλει ο Θεός αλλά ο Διάβολος, τότε πεθαίνει κάποιος από τους συζύγους, «και παιδιά κάμνουν και εκείνα όλα κορίτσια, στραβά, κουτσά, λωλά, αναποδιασμένα». (Έκδοση Αποστολιά, σελ. 74.)
Τα κορίτσια εξομοιώνονται με τα παιδιά με αναπηρίες.

• «Και από τον καιρό οπού έκαμεν ο πανάγαθος Θεός τον κόσμον είναι επτά χιλιάδες και διακόσιοι ογδοήντα οκτώ χρόνοι» (Διδαχή Α2 , 19, Ι. Μενούνου).
Δηλαδή ο Θεός κατασκεύασε τον κόσμο περί την 6η χιλιετία π.Χ.. Τα ίδια πάντως υποστηρίζει κι η επίσημη Εκκλησία σήμερα.

• «Να μην τρώγωμεν οψάρια τες Τετράδες και τες Παρασκευές, ότι είναι μεγάλη αμαρτία, και όποιος τρώγει να ηξεύρη, ότι σταυρώνει τον Χριστόν» (Διδαχή Α2 , 930, Ι. Μενούνου).

• «Πάλιν εσύ, γυναίκα, έχεις περισσότερον χρέος από τον άνδρα να ανατρέφεις τα παιδιά σου και να τα νουθετάς εις τα καλά έργα. Όταν το παιδί σου σηκώνεται το ταχύ από τον ύπνον και ευθύς σου γυρεύει ψωμί, εσύ μη του δώσεις, αλλά επάρε το και πήγαινέ το εις την εικόνα του Χριστού και ειπέ του: Εγώ παιδί μου ψωμί δεν έχω, ο Χριστός μας έχει. Έλα κάμε το σταυρόν σου να τον προσκηνύσωμεν και να τον παρακαλέσωμεν να μας δώσει. Και έτσι συνηθίζει το παιδί από μικρόν εις το καλόν» (Διδαχή Α2 , 935, Ι. Μενούνου).
Χριστιανικές παιδαγωγικές μέθοδοι ψυχολογικής βίας.

Πατροκοσμάς και εκπαίδευση

Γίνεται μεγάλος λόγος για την προσφορά του Κοσμά του Αιτωλού στην ελληνική εκπαίδευση και μέσω αυτής στην υπόθεση της εθνεγερσίας. Ο μύθος αυτός είναι ισάξιος του μύθου της Αγίας Λαύρας (τα γεγονότα της οποίας διαψεύδει ο ίδιος ο Π. Π. Γερμανός αλλά τα θεωρεί αληθή η Εκκλησία). Γιατί ήταν το σχολείο χρήσιμο στους Έλληνες κατά τον Κοσμά; Μήπως για να αποκτήσουν επιτέλους οι ραγιάδες εθνική ταυτότητα; Μήπως για να μάθουν την ιστορία τους και να καταλάβουν ποιοί είναι; Μήπως για να μάθουν την ελληνική γλώσσα ώστε να γνωρίσουν από κοντά την ελληνική σκέψη; Τίποτε απ' αυτά. Όπως ο ίδιος επισημαίνει σε πολλά σημεία των λόγων του, μοναδικός σκοπός του σχολείου είναι η κατανόηση του ευαγγελίου, η γνωριμία με τα μυστήρια της θρησκείας και ο δρόμος προς το μοναστήρι. Αυτή άλλωστε ήταν και η επικρατούσα άποψη του πατριαρχείου αλλά και του Γρηγορίου του Ε'.

Ας δούμε όμως το εκπαιδευτικό όραμα του Κοσμά όπως φαίνεται μέσα από τα δικά του λόγια...

1. Ο ρόλος του σχολείου πρέπει να είναι θρησκευτικός και να προετοιμάζει τον άνθρωπο για το μοναστήρι: «Να μαζευθήτε όλοι να κάμετε ένα σχολείον καλόν, να βάλετε και επιτρόπους να το κυβερνούν, να βάνουν διδάσκαλον να μανθάνουν όλα τα παιδιά γράμματα, πλούσια και πτωχά. Διότι από το σχολείον μανθάνομεν τι είνε Θεός, τι είνε Αγία Τριάς, τι είνε Άγγελοι, δαίμονες, παράδεισος, κόλασις, αρετή, κακία· τι είνε ψυχή, σώμα κ.λ.π. Διότι χωρίς το σχολείον περιπατούμεν εις το σκότος· από το σχολείον ανοίγει το μοναστήριον» (Διδαχή Α΄).

«Και αν δεν σπουδάσης τα ελληνικά, αδελφέ μου, δεν ημπορείς να καταλάβης εκείνα οπού ομολογεί η Εκκλησία μας. Καλύτερον, αδελφέ μου, να έχης ελληνικόν σχολείον εις την χώραν σου, παρά να έχης βρύσες και ποτάμια· και ωσάν μάθης το παιδί σου γράμματα, τότε λέγετε άνθρωπος. Το σχολείον ανοίγει τας εκκλησίας· το σχολείον ανοίγει τα μοναστήρια» (Διδαχή Ε΄).

2. Το σχολείο έχει σαν σκοπό τη γνωριμία με την ορθοδοξία: «Διατί πάντα εις τα σχολεία γυμνάζονται οι άνθρωποι και ηξεύρουν και μανθάνουν το τι εστί ο Θεός, το τι είνε οι άγιοι άγγελοι, τι είνε οι καταραμένοι δαίμονες και το τι είνε η αρετή των δικαίων. Το σχολείον φωτίζει τούς ανθρώπους. Ανοίγουν τα ομάτια των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών να μανθάνουν τα μυστήρια». (Διδαχή ΣΤ΄).

3. Οποιαδήποτε γνώση εκτός της ορθοδοξίας είναι του Διαβόλου: «Έμαθα και πέντε εξ ελληνικά και έμαθα πολλών λογιών γράμματα, εβραϊκά, τουρκικά, φράγκικα και από όλα τα έθνη, με την χάριν του Χριστού μας και πολλά τα εδιάβασα. Και όλα τα εθνικά κάλπικα τα ηύρα· όλα ευρέματα και σπέρματα του Διαβόλου, και κατά αλήθειαν, αδελφοί μου, τόσον τα εμελέτησα τα γράμματα». (Διδαχή Η΄).

4. Όσο για τις υπόλοιπες γνώσεις...: «Ωσάν εξέπεσεν το πρώτον τάγμα και έγιναν δαίμονες, τότε επρόσταξεν ο πανάγαθος Θεός και έγινεν ο κόσμος ούτος. Και από τον καιρόν οπού έκαμε τον κόσμον είνε 7288 χρόνοι.... Ο ήλιος, η σελήνη και τα άστρα είνε κολλημένα εις τον ουρανόν». (Διδαχή Α΄).

Αυτό ήταν το εκπαιδευτικό όραμα του Κοσμά του Αιτωλού. Να ανοίξουν σχολεία όπου οι χριστιανοί (όχι οι «μιαροί» Έλληνες) να μαθαίνουν ελληνικά ώστε να καταλαβαίνουν το ευαγγέλιο (περί ιστορίας ουδείς λόγος), να μάθουν την ορθόδοξη πίστη και να προετοιμαστούν για το μοναστήρι. Το σχολείο αντιμετωπίζεται από τον Κοσμά σαν απαραίτητη προϋπόθεση για την προώθηση της ορθοδοξίας και όχι του έθνους, έννοια η οποία απουσιάζει παντελώς από τις διδαχές του. Για τον Κοσμά η εκπαίδευση είναι ένα εργαλείο κατήχησης στην ορθοδοξία και τίποτε παραπάνω.

Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι το εξής: Από ποιό σημείο των διδαχών του Κοσμά του Αιτωλού προκύπτει ο εθνικός ρόλος της εκπαίδευσης;
Απάντηση δεύτερη: Από πουθενά...

Εν κατακλείδι το κήρυγμα του Κοσμά του Αιτωλού δεν έχει καμία σχέση ούτε με το έθνος, ούτε με ανεξαρτησίες, ούτε με επαναστάσεις ούτε με τέτοια άλλα «αιρετικά» ζητήματα. Δεν τον ενδιέφερε η αποτίναξη της δουλείας την οποία θεωρούσε ο ίδιος «θεόσταλτη» και «προς το συμφέρον μας», επειδή δεν πείραξε την πίστη μας αλλά μάλλον τον απασχολούσαν περισσότερο να μην ξυρίζονται οι άντρες: «Και εγώ βλέπω εδώ και είνε εξήντα και ογδοήντα χρονών γέροντες, και ακόμη ξυρίζονται. Δεν το εντρέπεσθε να ξυρίζεσθε; Δεν ήξευρεν ο Θεός οπού έδωκε τα γένεια;» (Διδαχή Α΄).

Αυτό είναι το «εθνικό» έργο του Κοσμά του Αιτωλού που τον επέβαλλε η μυθοπλασία της εκκλησίας (μαζί με πάμπολλους άλλους) σαν «εθνικό ήρωα»...

***

Μνημεία ανθελληνισμού και τουρκοφιλίας σύμφωνα με την πολιτική του πατριαρχείου, σκοταδιστική χριστιανική προπαγάνδα και καλογερικές ανοησίες ήταν τα κηρύγματα του περιφερόμενου καλόγερου, του Κοσμά Αιτωλού. Κι όμως οι αποπροσανατολισμένοι Νεοέλληνες πιστεύουν, ότι επιτέλεσε σημαντικό εθνικό έργο και τον θεωρούν μέγα Έλληνα και μέγα διδάσκαλο του Γένους.

Η εθνική μας αφασία σε όλο της το μεγαλείο...

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Οι χριστιανοί κατασκευάζουν ακόμα προφητείες!

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟΥ
Είναι αληθινές;

Επειδή ζούμε σε πονηρές εποχές, όπου το εντυπωσιακό ψέμα είναι πηγή κέρδους, καλό θα είναι να προσέχουμε.

Επειδή οι προφητείες του Κοσμά του Αιτωλού, φανερώθηκαν στον κόσμο από έναν Ταλιμπάν της Ορθοδοξίας (τον Καντιώτη, μητροπολίτη Φλώρινας), καλό είναι να προσέχουμε περισσότερο.

Επειδή οι προφητείες ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι γράφτηκαν απο έναν άλλον Ταλιμπάν της Ορθοδοξίας, καλό θα είναι να προσέχουμε ακόμη περισσότερο.

Κάπου διάβασα ένα κείμενό του που έλεγε πόσα μαντήλια δώρησε στις γυναίκες για να καλύπτουν το κεφάλι τους γιατί είναι αμαρτία να κυκλοφορούν ξεσκέπαστες. Από αλλού διάβασα ότι ήταν εχθρός της Ελληνικής φιλοσοφίας. Λίγο απίθανο το βλέπω κάποιος θεός να δώσει προφητικό χάρισμα σε τέτοιο άτομο. Ο Αλλάχ ίσως.

Ξέρει κανείς σας που και πώς βρέθηκαν οι προφητείες;
Έχει δεί κανείς το χειρόγραφο;
Ξέρει κανείς πού φυλλάσεται τώρα το χειρόγραφο;

Να η ψευδο-ιστοτρία:

Στον πόλεμο του 1940, ένας Έλληνας ανθυπολοχαγός (πνευματικό παιδί του Καντιώτη) πολεμούσε ταμπουρωμένος μέσα σε ένα λιθόκτιστο αλβανικό σπίτι. Εκεί που πυροβολούσε, πιάνει το μάτι του ένα χαρτί σφηνωμένο ανάμεσα στις πέτρες του τοίχου. Το βγάζει με προσοχή και το διαβάζει. Ήταν οι προφητείες... του Κοσμά Αιτωλού! Ο ανθυπολοχαγός έφερε το χειρόγραφο στον Καντιώτη και αυτός το γνωστοποίησε στον κόσμο.
Τόσο απλό ήταν!

Υποπτα σημεία:

1) Ο Κοσμάς ο Αιτωλός δεν ανακοινώνει τις προφητείες του όσο ζεί. Τις γράφει και τις καταχωνιάζει. Είναι λογικόν;

2) Οι προφητείες μένουν επί δεκαετίες στον τοίχο του Αλβανού που κανείς δεν τις παίρνει χαμπάρι. Ο ανθυπολοχαγός, στα λίγα λεπτά που μπαίνει στο σπίτι τις βλέπει! Είναι λογικόν;

3) Ο ανθυπολοχαγός έχει για εξομολόγο τον Καντιώτη!
Μήπως παραείναι σατανική σύμπτωση;

Τί "ψύλλους στ΄ αυτιά" μας βάζει αυτή η ιστορία:

Ο Καντιώτης γράφει ο ίδιος τις δήθεν (ετεροχρονισμένες) προφητείες -και τι προφητείες-... και πολύ απλά, λέει ότι τις έφερε κάποιο πνευματικό του παιδί απο την Αλβανία.

Για να ξεκαθαριστεί το θέμα, και για να αποστομώσουν οι χριστιανοί εμάς τους βέβηλους αμφισβητίες, και για να αποδείξουν ότι οι δικοί τους ιερείς έχουν ενίοτε πραγματικά προφητικά χαρίσματα, δοσμένα απο τον βιβλικό θεό, ιδού τί πρέπει να κάνουν:

Να δώσουν:

1) Όνομα και διεύθυνση του ανθυπολοχαγού.

2) Ημερομηνία θανάτου του ανθυπολοχαγού.

3) Πότε παρέδωσε ο ανθυπολοχαγός το χειρόγραφο στον Καντιώτη;

4) Πότε το δημοσίευσε ο Καντιώτης;

5) Το σπίτι υπήρχε την εποχή του Κοσμά και ποιά η διεύθυνσή του; Δεν είχαν γίνει επί 200 χρόνια επισκευές ή ανακαινίσεις;

6) Να δοθεί το χειρόγραφο σε ομάδα επιστημόνων, για να εξακριβωθεί το είδος (και κυρίως η ηλικία) του χαρτιού και το είδος της μελάνης.

Τολμούν;

Η παναγιά η πουτανιάρα

Η παναγιά η πουτανιάρα βρίσκεται στο κάτω κάστρο της Μυτιλήνης, πάνε πολλά χρόνια από τότε οι μουσουλμάνοι της πόλης βαφτιστήκαν τούρκοι και εις εφαρμογή της συνθήκης της Λοζάνης φύγαν από το νησί. Τα σπίτια τους εκεί στο κάτω κάστρο ρημάξαν ώσπου μέσα με τέλη δεκαετίας 1920 εκεί στο κάτω κάστρο, μέσα από τα τείχη και μακριά από τα αδιάκριτα μάτια μαζευτήκαν από το κράτος οι πουτάνες που μέχρι τότε στεγάζονταν σε μια καρπέτα και μια κουβέρτα.

Εκεί γύρω από το γενί τζαμί πίσω από το τσαρσί χαμάμ σε κάποια χαλάσματα στα αποκαϊδια του σαραγιού του μιντάτ πασά που το κάψαν οι πρόσφυγες σαν πήραν χαμπάρι πως το είχαν μοσχοπουλήσει σε έναν άρχοντα μυτιληνιό, κάποιοι που το χαν πάρει κοψοχρονιά από το μακαρίτη το μιντάτ σαν μάθαν πως θα έφευγε και ξεπουλούσε ότι είχε και δεν είχε. Μα η κουβέντα μας δεν έχει να κάνει με το μιντάτ και τα σαράγια του μα για τις πουτάνες που τις μαζέψαν στο κάτω κάστρο να μη φαίνονται... πονεμένες γυναίκες οι πιο πολλές ορφανές και χήρες από το μέτωπο της μεγάλης ελλάδας που κάηκε και δαύτη σαν το αρχοντικό του μιντάτ. 

Ανθρώπινα αποκαίδια που πουλούσαν το κορμί τους για να ζήσουν. Γιατί το κράτος ηθικό μεν αλλά πέραν τούτου, μη τα θέλουμε κιόλα Μπήκαν το λοιπόν οι παστρικιές μικρασιάτισες σε ετούτα τα σπίτια που γενήκαν μπουρδέλα μια κι οι αφεντάδες τους γενήκαν πρόσφυγες. Μόνες κι έρημες μα προπάντων πονεμένες σε ετούτη την αλλιώτικη σπιναλόγκα. Πόνος αβάσταχτος και που να τον ακουμπήσεις;. Ναι αλλά πού…οι εκκλησιές ήταν για τις ηθικές γυναίκες. Όχι για ετούτες… ψάχνοντας το λοιπόν εκεί ανάμεσα στα μπουρδέλα βρήκαν μια κιστέρνα. Μια υπόγεια δεξαμενή νερού από τα χρόνια των γατελούζων. Στάλαζε ο βράχος νερό σταγόνα σταγόνα σαν τα δάκρυα τους ιστορήσαν και το κόνισμα της. Αλλιώτικο… μια παναγιά σαν και δαύτες. Με το βυζί γυμνό, εκεί ανάμεσα στα μπουρδέλα, μια παναγιά μοναχά για δαύτες, τις πουτάνες μια παναγιά πουτανιάρα σαν που τη λέγαν οι απόξω… 

Περάσαν τα χρόνια,τα μπουρδέλα κλείσαν, χρόνια μετά αναστηλώθηκαν γίναν εργαστήρια συντήρησης αρχαιοτήτων αίθουσες εκδηλώσεων έρχονται όπου να ναι και άλλες σύγχρονες χρήσεις… Και μετονομάστηκε και σε παναγιά η γαλατούσα.

Κλοπή Θεού από Άλλον Θεό

Επειδή παρθενογένεση δεν υπάρχει σε καμία θρησκεία του κόσμου και του πλανήτη μας, δηλαδή όλες οι θρησκείες του κόσμου είναι εν πρώτοις ανθρώπινα κατασκευάσματα και κατά δεύτερον πατάνε πάνω στον φόβο των θνητών για τον θάνατο, προκειμένου να εδραιωθούν, έτσι έγινε και με τον ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ, μία θρησκεία-συρραφή άλλων πολλών και ποικίλων θρησκειών (κυρίως προγενεστέρων) και των θεωριών τους, τις οποίες και αντέγραψε, υιοθετώντας πολλά έως πάρα πολλά στοιχεία τους.

Και συνεχίζω, με τα εξής:

 
Από την αρχαία ελληνική θρησκεία ο χριστιανισμός, προκειμένου να επιβληθεί (χωρίς βεβαίως να ξεχνάμε και την αδυσώπητη βία που επέδειξε για τον ίδιο λόγο) υιοθέτησε:

* το σύνολο του φιλοσοφικού οικοδομήματός της (ευαγγέλια)
* τα μυστήρια, τις τελετές, τις γιορτές
* την όψη του αρχαίου ελληνικού θεάτρου (Ωραία πύλη και βημόθυρα), τον βωμό (αγία τράπεζα)
* την δομή του αρχαιοελληνικού δράματος (λειτουργία), τα αρχαιοελληνικά ημιχόρια (δεξιό και αριστερό ψαλτήρι με τους ψάλτες του), τους ιερείς (παπάδες, καλόγεροι), τις ιέρειες παρθένες (καλόγριες)
* τα ενδύματα των Ιεροφαντών (ράσα και άμφια)
* το κυπαρίσσι, το λιβάνι, τα κεριά, το χρυσό καντήλι με την άσβεστη φλόγα, τον σταυρό
* το βάφτισμα, τον γάμο, την νηστεία, τα μνημόσυνα, τα κόλλυβα, το τραπέζι μετά την κηδεία
* τα τάματα, την εξομολόγηση, την μετάνοια, την μετάληψη,
* τα θαύματα στα μυστήρια [Ελευσίνια, Καβείρια, Ορφικά και Διονυσιακά]
* τον δείπνο των μυστών του Διονύσου (μυστικός δείπνος του χριστιανισμού)
* τα λείψανα ηρώων ως αντικείμενο λατρείας
* τον κρίνο ή Ηράνθεμο που όταν το(ν) μύρισε η Ήρα είχε παρθενοσύλληψη
* την γέννηση του θείου βρέφους-Διονύσου μέσα σε σπήλαιο
* το ιερό πυρ του Απόλλωνα [ή νέον φως, ή φως καθαρμού] που έβγαινε μέσα από το χάσμα της Κασταλίας πηγής στους Δελφούς (φως του Παναγίου τάφου)
* την ανάσταση του Ορφέα και του Διονύσου
και άλλα.
Ανάμεσα στα άλλα, είναι και η υιοθέτηση θεών και θεαινών της αρχαιοελληνικής θρησκείας οι οποίοι μετονομάστηκαν, όπως παρακάτω:
* η Άρτεμις σε Άγιο Αρτέμιο
* ο Διόνυσος σε Άγιο Διονύσιο
* η Δήμητρα σε Άγιο Δημήτριο
* ο Ήλιος σε προφήτη Ηλία
Αλλά και η υιοθέτηση αρχαιοελληνικών γιορτών οι οποίες μετονομάστηκαν, όπως παρακάτω:
* τα Ποσειδώνια σε γιορτή του Αγίου Νικολάου
* η γιορτή των Διοσκούρων σε γιορτή των Κοσμά και Δαμιανού.
* ο γιορτασμός των Παναθηναίων σε γιορτή της Παναγίας.