Οι Ευρωπαίοι ενημερώνονται επί του παρόντος ότι η ενεργειακή κρίση στην οποία εισέρχονται, με τις τιμές του φυσικού αερίου τώρα τέσσερις φορές υψηλότερες από πέρυσι, προέρχεται από έναν δύσκολο χειμώνα, από τον ανταγωνισμό με τις χώρες της Ανατολικής Ασίας για φυσικό αέριο καθώς και από τα προβλήματα στον εφοδιασμό. Αυτές οι τιμές του φυσικού αερίου με την σειρά τους καθορίζουν την τιμή στις αγορές ηλεκτρικής ενέργειας, αφού το 1/5 της ηλεκτρικής ενέργειας της Ευρώπης προέρχεται από φυσικό αέριο.
Πώς μπορούμε να σταθεροποιήσουμε αυτήν την κρίση και να αποφύγουμε μία παρόμοια στο μέλλον; Μας λένε ότι η απάντηση βρίσκεται στο να επιταχυνθεί η μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τα βιοκαύσιμα (συχνά η πυρηνική ενέργεια δεν αναφέρεται καν ως πηγή ενέργειας μηδενικού άνθρακα).
Μας λένε ότι είναι η υπερβολική εξάρτηση από τους Ευρωπαίους στο φυσικό αέριο και τον άνθρακα και η αργή μετάβασή τους σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και βιοκαύσιμα που βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της ενεργειακής κρίσης.
Αυτό το συναίσθημα δόθηκε από την Επιτροπή της ΕΕ στις Βρυξέλλες. Ο Τσάρος της ΕΕ για το Κλίμα Φρανς Τίμερμανς δήλωσε στην εναρκτήρια ομιλία του στην συζήτηση «Fit for 55» στις 6 Οκτωβρίου 2021:
“Θέλω να πω ξεκάθαρα, ότι αν είχαμε την Πράσινη Συμφωνία πριν από 5 χρόνια, δεν θα ήμασταν σε αυτήν την θέση. Τότε θα είχαμε πολύ περισσότερες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας της οποίας οι τιμές θα ήταν σταθερά χαμηλές και δεν θα εξαρτόμαστε τόσο από ορυκτά καύσιμα εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.”
Έτσι, η ΕΕ πήρε την κατάσταση στα χέρια της και πρότεινε το «Fit for 55» τον Ιούλιο του 2021, ένα σχέδιο μείωσης των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 55% έως το 2030. Με μια ταχεία νομοθετική διαδικασία, τα σχέδια ενδέχονταν να γίνουν νόμοι το 2022.
Ωστόσο, είναι ακριβής η δήλωση του κ. Τίμερμανς; Και, γιατί η μη ανανεώσιμη ενέργεια καταστρέφεται γρηγορότερα σε σχέση με την ανανεώσιμη ενέργεια;
Σύμφωνα με αυτό το άρθρο του Bloomberg από τον Ιανουάριο του 2021, ο κόσμος επένδυσε πρωτοφανή ποσά σε περιουσιακά στοιχεία χαμηλών εκπομπών άνθρακα το έτος 2020, ένα ρεκόρ 501,1 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ξεπερνώντας το προηγούμενο έτος κατά 9%.
Ο επικεφαλής αναλυτής του Bloomberg NEF (BNEF) ανέφερε:
“Τα στοιχεία μας δείχνουν ότι ο κόσμος έχει φτάσει το μισό τρισεκατομμύριο δολάρια ετησίως στην επένδυσή του για την απεξάρτηση του ενεργειακού συστήματος από άνθρακα. Η παραγωγή καθαρής ενέργειας και οι ηλεκτρικές μεταφορές έχουν μεγάλες εισροές, αλλά πρέπει να δούμε περαιτέρω αυξήσεις στις δαπάνες καθώς το κόστος μειώνεται… Πρέπει να μιλάμε για τρισεκατομμύρια ετησίως, εάν θέλουμε να επιτύχουμε τους κλιματικούς στόχους.”
Σύμφωνα με αυτό το άλλο άρθρο του Bloomberg , τα ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια βρίσκονται σε διαδικασία παραίτησης από ορυκτά καύσιμα από το 2017. Δηλαδή, οι σοβαρές επενδύσεις στην μετάβαση προς την πράσινη ενέργεια ξεκίνησαν πριν από 7 χρόνια.
Δηλαδή υπήρξε άφθονη χρηματοδότηση για την ενέργεια μηδενικού άνθρακα (εκτός από την πυρηνική), στην πραγματικότητα, τρισεκατομμύρια. Αλλά προφανώς, αυτό δεν αρκεί πριν αρχίσουμε να βλέπουμε μια πραγματική αποπληρωμή στις προμήθειες ενέργειας.
Γιατί;
Ο Μαρκ Κάρνεϊ, πρώην διοικητής της Τράπεζας του Καναδά, πρώην διευθυντής της Τράπεζας της Αγγλίας και νυν Ειδικός Απεσταλμένος του ΟΗΕ για την Δράση και τα Οικονομικά για το Κλίμα, ανακοίνωσε στο COP26 ότι «υπολογίζεται ότι θα χρειαστούν επενδύσεις 100 τρισεκατομμυρίων δολαρίων το επόμενο διάστημα. τρεις δεκαετίες για ένα μέλλον καθαρής ενέργειας.» Αυτό είναι ένα απίστευτο χρηματικό ποσό.
Υπάρχουν πολλά ζητήματα με αυτήν την δήλωση. Γιατί αυτή η αγορά καθαρής ενέργειας απαιτεί τόσο υπέρογκο ποσό χρηματοδότησης; Τι αναμένεται να κάνουν για τις χώρες που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά αυτά τα έξοδα; Γιατί μας λένε ότι σε τρεις δεκαετίες από τώρα θα δούμε σταθεροποιημένη την αγορά ενέργειας; Και γιατί οι προμήθειες μη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας καταργούνται γρήγορα, έτσι ώστε η πυρηνική ενέργεια να μην υπάρχει σε χώρες όπως η Γερμανία στο επόμενο διάστημα, εάν το χρονοδιάγραμμα για να είναι πλήρως λειτουργικό με χρήση πράσινης ενέργειας είναι σε 30 χρόνια από τώρα; Από πού θα προέλθει η ενέργεια στο μεταξύ, κατά την διάρκεια αυτής της λεγόμενης μεταβατικής φάσης;
Ας ξεκινήσουμε με το υπέρογκο κόστος. Ένας σημαντικός παράγοντας σε αυτό είναι επειδή οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όπως η αιολική και η ηλιακή ενέργεια, έχουν χαμηλότερο συντελεστή χωρητικότητας από τις μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, κυρίως από εκείνον της πυρηνικής ενέργειας . Ο συντελεστής χωρητικότητας μετρά την πραγματική παραγωγή ενέργειας σε σύγκριση με την μέγιστη ποσότητα που θα μπορούσε δυνητικά να παραγάγει σε μια δεδομένη περίοδο χωρίς καμία διακοπή.
Επομένως, όταν ακούτε πράγματα όπως x αριθμός ηλιακών εγκαταστάσεων ή ανεμογεννητριών που μπορούν να παράγουν την ίδια ποσότητα ενέργειας με ένα πυρηνικό εργοστάσιο, να είστε προσεκτικοί, καθώς χρησιμοποιούν την μέγιστη δυνητική παραγωγή ενέργειας (δηλ. ηλιοφάνεια όλες τις 24 ώρες της ημέρας χωρίς σύννεφα , ισχυροί άνεμοι 24/7) αντί να λαμβάνεται υπόψη ο παράγοντας χωρητικότητας. Ό,τι υπόσχεται ένας πυρηνικός σταθμός, το υλοποιεί. Αυτό δεν συμβαίνει με τον άνεμο και τον ήλιο, τα αποτελέσματα των οποίων βλέπουμε στην Ευρώπη επί του παρόντος.
Επίσης φαίνεται ότι τα ηλιακά πάνελ έχουν μέγιστο συντελεστή χωρητικότητας 24,9%, αλλά αυτό είναι πραγματικά αρκετά γενναιόδωρο. Ανάλογα με το ηλιακό πάνελ που χρησιμοποιείτε, ο συντελεστής χωρητικότητας κυμαίνεται συνήθως από 17% έως 23%. Ο άνεμος έχει επίσης έναν συντελεστή χωρητικότητας που συχνά είναι χαμηλότερος από το γενναιόδωρο 35,4% που αναφέρεται. Στην περίπτωση του Οντάριο, ο συντελεστής ικανότητας αιολικής ενέργειας του Καναδά είναι κατά μέσο όρο 27%.
Αυτό σημαίνει ότι εάν η χώρα σας απαιτεί x GW ενέργειας για να συντηρηθεί και εάν χρησιμοποιείτε ηλιακή ή αιολική ενέργεια με συντελεστή δυναμικότητας 25%, τότε θα χρειαστεί να κατασκευάσετε 4 φορές τον αριθμό των ηλιακών ή αιολικών σταθμών από αυτόν θεωρητικά θα χρειαστείτε για να λάβετε το 100% αυτής της υποσχεθείσας παραγωγής ενέργειας (δηλαδή την δυνητική μέγιστη παραγωγή ενέργειας που χρησιμοποιούν για να προωθήσουν τα προϊόντα τους ως ανταγωνιστές των μη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας).
Έτσι, όταν διατυπώνονται ισχυρισμοί ότι τα ηλιακά πάνελ είναι η φθηνότερη μορφή ενέργειας, δεν υπολογίζουν τον παράγοντα χωρητικότητας και στην καλύτερη περίπτωση το κόστος είναι στην πραγματικότητα 4 φορές και στην χειρότερη περίπτωση 6 φορές από αυτό που πραγματικά ισχυρίζονται στα χαρτιά.
Τόσο η ηλιακή όσο και η αιολική έχουν επίσης το επιπλέον κόστος αποθήκευσης μπαταριών και ένα πλήρως λειτουργικό ενεργειακό δίκτυο για περιόδους όπου δεν υπάρχει ηλιακή και αιολική δραστηριότητα.
Η Επιστρεφόμενη Ενέργεια από Επένδυση, ή EROI, είναι η αναλογία της ενέργειας που επιστρέφεται προς την ενέργεια που επενδύεται σε αυτήν την πηγή ενέργειας, σε όλο τον κύκλο ζωής της. Όταν ο αριθμός είναι μεγάλος, η ενέργεια από αυτήν την πηγή είναι εύκολη και φθηνή. Ωστόσο, όταν ο αριθμός είναι μικρός, η ενέργεια από αυτήν την πηγή είναι δύσκολο να ληφθεί και επίσης είναι και πιο ακριβή. Ο νεκρός αριθμός για την τροφοδοσία της σύγχρονης κοινωνίας είναι περίπου 7.
Σημειώστε εδώ ότι σύμφωνα με το EROI, στα ηλιακά φωτοβολταϊκά και στην βιομάζα βάζετε περισσότερη ενέργεια από αυτήν που λαμβάνετε πίσω. Όπως έχουμε δει μέχρι τώρα, η πυρηνική ενέργεια είναι η πιο αποδοτική και οικονομικά αποδοτική πηγή ενέργειας μηδενικού άνθρακα .
Η Γερμανία μπορεί να υπερηφανεύεται για το 45% του ακαθάριστου ανανεώσιμου ενέργειας, αλλά αυτό δεν μεταφράζεται ως η πλήρης αλήθεια. Σε μια μελέτη του 2021, το Ινστιτούτο Frauenhofer υπολόγισε ότι η Γερμανία πρέπει να εγκαταστήσει τουλάχιστον 6-8 φορές την παρούσα ηλιακή δυναμικότητα προκειμένου να επιτύχει τους στόχους 100% χωρίς άνθρακα έως το 2045, με το εκτιμώμενο κόστος να φτάνει αρκετά τρισεκατομμύρια.
Η έκθεση αναφέρει ότι η σημερινή ακαθάριστη ηλιακή ισχύς των 54 GW πρέπει να αυξηθεί στα 544 GW έως το 2045. Αυτό θα σήμαινε χερσαία έκταση 3.568.000 στρεμμάτων (1,4 εκατομμύρια εκτάρια), που είναι περισσότερα από 16.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα συμπαγών ηλιακών συλλεκτών σε όλη την χώρα. Αυτό δεν περιλαμβάνει καν όλους τους αιολικούς σταθμούς. Οι γεωργικές εκτάσεις και τα δάση θα καταστραφούν και θα στρωθούν, όλα για τις λεγόμενες φιλικές προς το περιβάλλον, αν και αναξιόπιστες και απίστευτα ακριβές ανανεώσιμες πηγές ηλιακής και αιολικής ενέργειας.
Εν μέσω μεγάλων ελλείψεων τροφίμων, λόγω της ενεργειακής κρίσης που μείωσε την παραγωγή λιπασμάτων, οι Ευρωπαίοι ενημερώνονται επίσης ότι πρέπει να μειώσουν και την γεωργική γη, για να κάνουν χώρο για τις νέες φάρμες ηλιακών συλλεκτών και ανεμόμυλων. Επιπλέον, τα ηλιακά πάνελ παρουσιάζουν μια πολύ σοβαρή κατάσταση τοξικών αποβλήτων χωρίς άμεσα διαθέσιμες λύσεις, σε αντίθεση με την περίπτωση των πυρηνικών .
Οι επίσημες προβλέψεις του Διεθνούς Οργανισμού Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (IRENA) υποστηρίζουν ότι «μεγάλες ποσότητες ετήσιων αποβλήτων αναμένονται μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2030» και θα μπορούσαν να ανέλθουν συνολικά σε 78 εκατομμύρια τόνους μέχρι το έτος 2050.
Το Harvard Business Review ανέφερε:
«Αν πραγματοποιηθούν πρώιμες αντικαταστάσεις όπως προβλέπεται από το στατιστικό μας μοντέλο, μπορούν να παράγουν 50 φορές περισσότερα απόβλητα σε μόλις τέσσερα χρόνια από ό,τι προβλέπει η IRENA. Αυτός ο αριθμός μεταφράζεται σε περίπου 315.000 μετρικούς τόνους απορριμμάτων, με βάση μια εκτίμηση 90 τόνων ανά MW αναλογία βάρους προς ισχύ.
Όσο ανησυχητικά κι αν είναι, αυτά τα στατιστικά μπορεί να μην ανταποκρίνονται πλήρως στην κρίση, καθώς η ανάλυσή μας περιορίζεται σε οικιστικές εγκαταστάσεις. Με τα εμπορικά και βιομηχανικά πάνελ να προστεθούν στην εικόνα, η κλίμακα των αντικαταστάσεων θα μπορούσε να είναι πολύ, πολύ μεγαλύτερη.»
Το Harvard Business Review προσθέτει ότι η ηλιακή βιομηχανία δεν έχει στην πραγματικότητα σχέδιο για να αντιμετωπίσει την τεράστια ποσότητα τοξικών αποβλήτων που θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τα έθνη σε 10 χρόνια από τώρα, προσθέτοντας ότι αν και το οικονομικό κίνητρο για την χρηματοδότηση της παραγωγής ηλιακών συλλεκτών είναι υψηλό, υπάρχει μικρό «οικονομικό κίνητρο» για να καταλάβουμε τι να κάνουμε με τα απόβλητα.
Το Harvard Business Review γράφει:
«Μέχρι το 2035, τα απορριπτόμενα πάνελ θα ξεπερνούσαν τις νέες μονάδες που θα πωλούνταν κατά 2,56 φορές. Με την σειρά του, αυτό θα εκτοξεύσει το LCOE (ισοπεδωμένο κόστος ενέργειας, ένα μέτρο του συνολικού κόστους ενός ενεργειακού στοιχείου κατά την διάρκεια της ζωής του) σε τέσσερις φορές από την τρέχουσα προβολή. Τα οικονομικά στοιχεία της ηλιακής ενέργειας – τόσο φωτεινά από το πλεονέκτημα που τους δινόταν το 2021 – θα σκουραίνουν γρήγορα καθώς η βιομηχανία βυθίζεται κάτω από το βάρος των δικών της σκουπιδιών.»
Έτσι, υπάρχει και πάλι ένα τεράστιο κρυφό κόστος στα ηλιακά πάνελ, που επί του παρόντος δεν αντιπροσωπεύουν το κόστος διαχείρισης των δικών του απορριμμάτων σε αστρονομικές τιμές. Όμως οι ανατροπές δεν τελειώνουν εκεί.
Η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική θα απαιτήσουν τεράστιους όγκους χάλυβα και σκυροδέματος για την κατασκευή των αναμενόμενων εκατομμυρίων ηλιακών συλλεκτών και αιολικών πάρκων. Πώς όμως παράγονται τα υλικά χάλυβας και σκυρόδεμα; Με άνθρακα και πυρηνική ενέργεια. Η παραγωγή χάλυβα και σκυροδέματος είναι τόσο ενεργοβόρα που η ηλιακή και η αιολική ενέργεια δεν επαρκούν στην πραγματικότητα για την παραγωγή των δικών τους εξαρτημάτων.
Όχι μόνο αυτό, αλλά αυτές οι αναξιόπιστες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας καταναλώνουν μια τεράστια ποσότητα ενέργειας για την μαζική παραγωγή τους, εν μέσω μιας ενεργειακής κρίσης που δεν φαίνεται να τελειώνει. Η παραγωγή τροφίμων έχει ήδη μειωθεί δραστικά λόγω της έλλειψης λιπασμάτων (που απαιτεί ενέργεια για την παραγωγή τους). Αναμένεται η παραγωγή τροφίμων να συνεχίσει να πέφτει, έτσι ώστε να μπορέσουμε να χτίσουμε αυτά τα τεράστια αναξιόπιστα ηλιακά και αιολικά πάρκα;
Γεγονός είναι ότι η Γερμανία ξεκίνησε ήδη την μετάβασή της στην ενέργεια μηδενικού άνθρακα το 2011, όταν η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας, Άνγκελα Μέρκελ ανακοίνωσε το Energiewende , το οποίο ισχυριζόταν ότι η Γερμανία θα μπορούσε να επιτύχει 100% παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές έως το 2050. Ωστόσο, δεν υπήρξε ποτέ πρόθεση ότι η Γερμανία θα ήταν ποτέ αυτάρκης στην παραγωγή ενέργειας.
Η μελέτη του Martin Faulstich και του Κρατικού Συμβουλευτικού Συμβουλίου για το Περιβάλλον (SRU) υποστήριξε ότι το Energiewende θα λειτουργούσε επειδή η Γερμανία θα μπορούσε να συνάψει σύμβαση για να αγοράσει πλεονάζουσα, χωρίς άνθρακα, υδροηλεκτρική ενέργεια από την Νορβηγία και την Σουηδία.
Ωστόσο, τα αποθέματα υδροηλεκτρικής ενέργειας της Σουηδίας και της Νορβηγίας (μετά από ένα ξηρό και ζεστό καλοκαίρι) είναι επικίνδυνα χαμηλά τον φετινό χειμώνα και λειτουργούν με δυναμικότητα μόνο 52%. Αυτό σημαίνει ότι το επίπεδο της ηλεκτρικής ενέργειας που εξάγεται στην Δανία, την Γερμανία και πιο πρόσφατα στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι πιθανό να πέσει κατακόρυφα. Επιπλέον, η Σουηδία εξετάζει το ενδεχόμενο να κλείσει τους δικούς της πυρηνικούς σταθμούς που παρέχουν το 40% της σουηδικής ηλεκτρικής ενέργειας. Εάν η Σουηδία αποφασίσει να κλείσει τα πυρηνικά της, δεν θα μπορεί πλέον να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Παρά όλες αυτές τις αβεβαιότητες που διαμορφώνουν την ενεργειακή κρίση της Ευρώπης, στις 31 Δεκεμβρίου 2021 η νέα γερμανική κυβέρνηση συνασπισμού έκλεισε οριστικά τα 3/6 των πυρηνικών σταθμών της. Παραδόξως, αποφάσισαν να το κάνουν αυτό εν μέσω μιας καταστροφικής ενεργειακής κρίσης, έτσι ώστε ένα σοβαρό κρύο μέτωπο θα μπορούσε να οδηγήσει σε διακοπές ρεύματος. Λόγω του δισταγμού της γερμανικής κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει το Nord Stream 2, η Γερμανία αντιμετωπίζει μ’εχρι σήμερα αύξηση έως και 500% στην τιμή spot της ηλεκτρικής ενέργειας σε σύγκριση με τον Ιανουάριο του 2021.
Η Γερμανία περιόρισε επίσης την παραγωγή άνθρακα. Από το 2016 έχει κλείσει 15,8 GW παραγωγής άνθρακα. Για να αναπληρώσει την ανεπάρκεια της παραγωγής ηλιακής και αιολικής ενέργειας, το ηλεκτρικό δίκτυο της Γερμανίας πρέπει να εισάγει τεράστια ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας από την Γαλλία και την Τσεχική Δημοκρατία, ειρωνικά μεγάλο μέρος της από τους πυρηνικούς σταθμούς τους.
Η Γερμανία έχει σήμερα το υψηλότερο κόστος ηλεκτρικής ενέργειας από κάθε βιομηχανική χώρα ως αποτέλεσμα του Energiewende.
Σε αντίθεση με ό,τι ισχυρίζεται ο κ. Timmermans για το ποια θα ήταν η κατάσταση εάν οι χώρες έκαναν την μετάβαση στην πράσινη ενέργεια πριν από 7 χρόνια, η Γερμανία ξεκίνησε την πράσινη μετάβασή της πριν από 13 χρόνια και η ετυμηγορία είναι ξεκάθαρη για όλους. Είναι οι λιγότερο κυρίαρχοι στην ενεργειακή τους αυτάρκεια και πληρώνουν τις υψηλότερες τιμές για την βασική τους χρήση ενέργειας.
Επιπλέον ο καγκελάριος της Γερμανίας Όλαφ Σολτς είχει ανακοινώσει το πάγωμα του Nord Stream 2 ως «τιμωρία» για την αναγνώριση από τον Πούτιν της ανεξαρτησίας των περιοχών του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ στην πρώην ανατολική Ουκρανία στις 21 Φεβρουαρίου. Αλλά ποιον πραγματικά τιμώρησε ο καγκελάριος Scholz;
Παραδόξως, όταν ο ομοσπονδιακός υπουργός Οικονομικών και Ενέργειας της Γερμανίας Peter Altmaier έκανε μια επενδυτική συμφωνία με την Κίνα τον Ιανουάριο του 2021 σχετικά με την πράσινη ενέργεια υδρογόνου, υπήρξε κριτική από τις Ηνωμένες Πολιτείες για το γιατί ο Altmaier δεν περίμενε την ορκωμοσία του Biden πριν υπογράψει μια τέτοια συμφωνία!
Προφανώς, η Γερμανία δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίσει καμία από τις ενεργειακές της πολιτικές, ακόμη και αν είναι πράσινες.
Στην COP26, ο Ειδικός Απεσταλμένος του ΟΗΕ για την Δράση και τα Οικονομικά του ΟΗΕ Mark Carney ανακοίνωσε ότι περισσότερες από 450 εταιρείες που αντιπροσωπεύουν περιουσιακά στοιχεία 130 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ (40% του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού ενεργητικού) ανήκουν πλέον στη Χρηματοοικονομική Συμμαχία της Γλασκώβης για το Net Zero (GFANZ).
Ο Κάρνεϊ ανακοίνωσε επίσης ότι ο Μάικλ Μπλούμπεργκ θα είναι ο Ειδικός Απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Φιλοδοξία και Λύσεις και τον Πρεσβευτή του Race to Zero.
Στην πραγματικότητα, η προσέγγιση του Carney για την χρηματοδότηση της πράσινης ενέργειας είναι ο μεγαλύτερος παράγοντας για την αύξηση της τιμής σε μη ανανεώσιμες μορφές ενέργειας.
Ο Μαρκ Κάρνεϊ, πρώην διευθυντής της Τράπεζας της Αγγλίας, ζήτησε μια «καθαρή μηδενική τραπεζική συμμαχία» στην οποία οι τράπεζες συμφώνησαν να μην δανείζουν τους παραγωγούς αλλά μόνο να βάλουν κεφάλαια στην πράσινη φούσκα, την φούσκα του άνθρακα και ούτω καθεξής. Ως αποτέλεσμα, η μελλοντική παραγωγή ενέργειας θα μειωθεί παρόλο που υπάρχουν άφθονοι διαθέσιμοι πόροι, δημιουργώντας περαιτέρω τεχνητή σπανιότητα .
Σε συνέντευξή του στην Washington Post, ο Mark Carney δήλωσε ότι οι ιδιωτικές τράπεζες στον χρηματοπιστωτικό τομέα πρέπει να επιφέρουν μια αλλαγή στην υδραυλική εγκατάσταση του χρηματοπιστωτικού συστήματος προκειμένου να ωθήσουν την ρευστότητα στην κερδοσκοπική φούσκα, περιορίζοντας παράλληλα τις επενδύσεις στην παραγωγική οικονομία. Ο Carney είπε ότι η κλιματική αλλαγή πρέπει να γίνει «ο θεμελιώδης μοχλός κάθε επενδυτικής απόφασης ή απόφασης δανεισμού».
Με άλλα λόγια, είτε συμβαδίζεις με το πράσινο πρόγραμμα (που αγνοεί τα πυρηνικά ως πράσινη ενέργεια), είτε δεν παίρνεις πίστωση. Η οποία είναι μια πολιτική που θα οδηγήσει, και είναι, αρκετά προβλέψιμο, να αυξηθούν οι τιμές της ενέργειας.
Αυτή η πολιτική του Mark Carney έχει ήδη προκαλέσει την χρεοκοπία αρκετών ενεργειακών εταιρειών σε όλη την Ευρώπη και δεν υπήρξε καμία διόρθωση σε αυτήν την πολιτική παρά το γεγονός ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε ενεργειακή κρίση.
Η Blackrock και άλλα παγκόσμια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έχουν αναγκάσει τις ενεργειακές επενδύσεις να απομακρυνθούν από το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και τον άνθρακα για την δημιουργία ηλιακής και αιολικής ενέργειας. Το ονομάζουν ESG (Environmental, Social, Governance) επένδυση.
Η επένδυση ESG λειτουργεί με την δημιουργία εταιρειών πιστοποίησης ESG που απονέμουν αξιολογήσεις ESG σε μετοχικές εταιρείες και τιμωρούν οικονομικά όσους δεν συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις ESG. Η βιασύνη για επενδύσεις της ESG έχει αποφέρει δισεκατομμύρια για την Wall Street και το City του Λονδίνου . Έχει επίσης θέσει εμπόδιο στην μελλοντική ανάπτυξη του πετρελαίου, του άνθρακα και του φυσικού αερίου για το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου.
Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για πλήρη ενεργειακή μετάβαση στην ηλιακή και αιολική ενέργεια. Αντιθέτως, βλέπουμε μια ταχεία εξάλειψη όλων των μη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας προτού υπάρξει η δυνατότητα να παρέχουμε την υποσχόμενη απόδοση που μας λένε ότι θα δούμε με την ηλιακή και την αιολική ενέργεια, που κατά ειρωνικό τρόπο χρειάζονται άνθρακα και πυρηνική ενέργεια για την παραγωγή τους.
Με το ρυθμό που κλείνουν όλες τις άλλες ανταγωνιστικές πηγές ενέργειας, δεν φαίνεται ότι μπορούν να καλυφθούν ακόμη και οι απαιτήσεις παραγωγής για τα αιολικά και τα ηλιακά πάρκα. Εν τέλη απλά δεν θα υπάρχει αρκετή ενέργεια για να γίνει οτιδήποτε.
