Εκτελεί τις εκκλησιαστικές υπηρεσίες του κατά συνήθειαν, χωρίς να βάνη σ’ αυτές νόημα άλλο, εκτός εκείνου της εξασκήσεως έργου, αλλά έργου ακαταλήπτου δι’ αυτόν, ως και διά τους λοιπούς εκκλησιαζομένους άλλους.
Είναι άνθρωπος της υστέρας κοινωνικής τάξεως, εις την οποίαν στρατολογείται η παπαδουλιά μας, και είναι κάκιστης αναθροφής, κάκιστης διαγωγής, αμαθέστατος, γλιδής, βρόμιος και φιλάργυρος.
Το επάγγελμά του όθεν είναι μάταιο, αναξιότιμο, καταφρονεμένο. Όσοι το ορέγονται, θα είναι άξιοι διά αυτό· ανίκανοι δε και διά τις υποδεέστερες εκείνες εργασίες της ιδίας των τάξεως.
Ο άνθρωπος τούτος, ενδυμένος την παπαδοσύνη, μπαίνει μέλος εις σε μία φυλή η οποία ζη μέσα στην κοινωνία, αλλά χωρισμένη από την κοινωνία, με φορεσιά ιδιαίτερη, με συμφέροντα ιδιαίτερα, και με χαρακτήρα ιδιαίτερον ιδικόν της. Η φορεσιά του τον χωρίζει οφθαλμοφανώς από τη λοιπή κοινωνία. Τα συμφέροντά του είναι εναντία της πνευματικής αναπτύξεως και προόδου της κοινωνίας. Και ο χαρακτήρας του είναι εγωιστικός και αφιλάνθρωπος.
Χαίρεται παρομοίως όταν γεννιέται, όταν υπανδρεύεται, και όταν αποθνήσκη άνθρωπος. Όχι διότι γεννιέται, υπανδρεύεται, ή αποθνήσκει, αλλά διότι σ’ όλες τις περιστάσεις πιάνει χρήματα. Τα καλά και τα κακά της κοινωνίας, του είναι παρομοίως αδιάφορα.
Αλλά η παπαδοσύνη σήμερα είναι και αυτή έργον σαν όλα τ’ άλλα έργα· και ο παπαδωνόμενος εκλέγει στον παπαδισμόν του το έργον όπου του είναι καταλληλότερο, ζητώντας εις αυτό τη μεγαλύτερή του ωφέλεια, το μεγαλύτερό του συμφέρον.
«Ναν το πάρη ο Διάολος το έργο πόπιασα. Καλύτερο ήτανε το πρώτο μου», έλεγ’ ένας παπάς, πρώην ταμπακάς.
Ιδού ο παπάς μας οποίος είναι.
Πηγή: «Ιδού ο άνθρωπος» (Ανδρέας Λασκαράτος)
Αποδώσει κειμένου σε σύγχρονη καθαρεύουσα:
Ο παπάς όπως είναι σήμερα αποτελεί μια αποκρουστική παραμόρφωση του ιερέα.
Η συμπεριφορά του μέσα στα ράσα είναι η ίδια που είχε και πριν μεταμφιεστεί σε ιερέα. Αυτός ο παπάς εξακολουθεί να κλέβει, να ψευδομαρτυρεί, να αφορίζει, να είναι πόρνος, μέθυσος, χαρτοπαίκτης, βλάσφημος, κάποτε μάλιστα και δαρμένος ή πλαστογράφος… και να κάνει σαρακοστάδες.
Εκτελεί τις εκκλησιαστικές του υπηρεσίες από συνήθεια, χωρίς να δίνει σε αυτές κανένα άλλο νόημα, πέρα από το ότι εκτελεί μια δουλειά· μια δουλειά όμως που είναι ακατανόητη τόσο για τον ίδιο όσο και για τους υπόλοιπους εκκλησιαζόμενους.
Είναι άνθρωπος της κατώτερης κοινωνικής τάξης, από την οποία στρατολογείται η παπαδοσύνη μας, και είναι κακής ανατροφής, κακής συμπεριφοράς, εξαιρετικά αμόρφωτος, λιγούρης, βρόμικος και φιλάργυρος.
Το επάγγελμά του, λοιπόν, είναι μάταιο, ανάξιο και περιφρονημένο. Όσοι το επιθυμούν είναι άξιοι γι’ αυτό· και είναι ανίκανοι ακόμη και για εκείνες τις κατώτερες εργασίες της δικής τους κοινωνικής τάξης.
Ο άνθρωπος αυτός, φορώντας την παπαδοσύνη, γίνεται μέλος μιας φυλής που ζει μέσα στην κοινωνία, αλλά χωρισμένη από την κοινωνία, με ιδιαίτερη ενδυμασία, ιδιαίτερα συμφέροντα και ιδιαίτερο, δικό της χαρακτήρα. Η ενδυμασία του τον ξεχωρίζει ολοφάνερα από την υπόλοιπη κοινωνία. Τα συμφέροντά του είναι αντίθετα με την πνευματική ανάπτυξη και την πρόοδο της κοινωνίας. Και ο χαρακτήρας του είναι εγωιστικός και απάνθρωπος.
Χαίρεται με τον ίδιο τρόπο όταν ένας άνθρωπος γεννιέται, όταν παντρεύεται και όταν πεθαίνει. Όχι επειδή γεννιέται, παντρεύεται ή πεθαίνει, αλλά επειδή σε όλες αυτές τις περιστάσεις εισπράττει χρήματα. Τα καλά και τα κακά της κοινωνίας τού είναι εξίσου αδιάφορα.
Όμως η παπαδοσύνη σήμερα είναι κι αυτή ένα επάγγελμα, όπως όλα τα άλλα επαγγέλματα· και εκείνος που γίνεται παπάς επιλέγει με την παπαδοσύνη του τη δουλειά που του ταιριάζει περισσότερο, αναζητώντας σε αυτήν το μεγαλύτερο δυνατό όφελος και το μεγαλύτερο προσωπικό του συμφέρον.
«Να το πάρει ο Διάολος το επάγγελμα που διάλεξα. Καλύτερη ήταν η προηγούμενη δουλειά μου», έλεγε ένας παπάς, που προηγουμένως ήταν ταμπάκης.
Να, λοιπόν, ποιος είναι ο παπάς μας σήμερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου