Το Νήμα της Αριάδνης: Η Ανάμνηση της Αληθινής Φύσης πέρα από τους Τρεις Κόσμους.
Η Θανάτωση του Μινώταυρου Εντός: Μια Εσωτερική Μύηση Επιστροφής στην Πηγή.
Από την Πυκνή Ύλη στον Καθαρό Νου.
Εισαγωγή
Υπάρχει, κάτω από την επιφάνεια κάθε αρχαίας ιστορίας, ένα βαθύτερο ρεύμα — ένας σιωπηλός ποταμός νοήματος που δεν μιλάει στη γλώσσα των γεγονότων, αλλά στη γλώσσα της ψυχής. Ο μύθος του Θησέα και του Λαβυρίνθου είναι ένας τέτοιος ποταμός. Αν διαβαστεί μόνο ως ιστορία ενός ήρωα, ενός τέρατος και ενός νήματος, παραμένει μια σκιά του εαυτού του. Αλλά αν διαβαστεί ως μύηση, ως χάρτης σχεδιασμένος από εκείνους που κάποτε βάδισαν τον δρόμο της Επιστροφής, γίνεται κάτι εντελώς διαφορετικό: ένας καθρέφτης μέσα στον οποίο κάθε ανθρώπινο ον μπορεί να αναγνωρίσει το κρυφό σχήμα του δικού του ταξιδιού — από την Πηγή, μέσα στο σκοτάδι της Ύλης, και πάλι πίσω στο Φως από το οποίο όλα τα πράγματα γεννιούνται.
Αυτό που ακολουθεί δεν είναι απλώς μια αφήγηση του μύθου, αλλά μια ενατένιση επάνω του — μια προσπάθεια να εισέλθουμε, σε σιωπή και σε θαυμασμό, στο μυστήριο που αποκρύπτει.
Κεφάλαιο Ι — Η Πηγή και η Πρώτη Ακτινοβολία
Πριν από όλους τους κόσμους, πριν ακόμη και από τη σκέψη ενός κόσμου, υπάρχει η ΠΗΓΗ. Δεν μπορεί να ονομαστεί, αν και κάθε όνομα σε κάθε γλώσσα προσπάθησε να την αγγίξει — Θεός, το Απόλυτο, το Άπειρο, το Άκτιστο Φως. Δεν είναι τόπος, γιατί ο τόπος απαιτεί απόσταση, και στην Πηγή δεν υπάρχει απόσταση, μόνο Παρουσία. Δεν είναι αρχή στον χρόνο, γιατί ο χρόνος ο ίδιος είναι παιδί που δεν έχει ακόμη γεννηθεί.
Και όμως — μυστήριο των μυστηρίων — από αυτήν την άρρητη ακινησία, κάτι αναδύεται αιώνια. Όχι μία φορά, σε μια μοναδική πράξη του μακρινού παρελθόντος, αλλά τώρα, και τώρα, και πάλι τώρα, χωρίς διακοπή: η ΘΕΙΑ ΟΥΣΙΑ γεννιέται από την Πηγή όπως το φως γεννιέται από τον ήλιο, όχι χωρισμένη από αυτήν, όχι άλλη από αυτήν, αλλά η ίδια της η ακτινοβολία που γίνεται φανερή. Φανταστείτε μια φλόγα που δεν ρίχνει σκιά, της οποίας η λαμπρότητα δεν μειώνει τη φωτιά από την οποία πηγάζει — τέτοια είναι η σχέση της Θείας Ουσίας με την Πηγή. Είναι η Πηγή στραμμένη προς την εκδήλωση, η Πηγή που αρχίζει να αναπνέει.
Από αυτή τη Θεία Ουσία, με τη σειρά της, ξεδιπλώνεται ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΧΩΡΟΣ — μια απέραντη έκταση πέρα από κάθε απέραντο, ένας ουρανός χωρίς ορίζοντα, όπου τίποτα δεν είναι διαιρεμένο και τίποτα δεν χάνεται. Εδώ κατοικεί η καθαρή επίγνωση που δεν έχει ξεχάσει τον εαυτό της, η μνήμη που γνωρίζει τη δική της θεία προέλευση χωρίς ούτε ένα πέπλο ανάμεσα στη γνώση και το είναι. Δεν είναι τόπος στον οποίο ταξιδεύει κανείς. Είναι μια κατάσταση την οποία ποτέ πραγματικά δεν έχει εγκαταλείψει, όσο μακριά κι αν περιπλανηθεί.
Και ακόμη η εκχύλιση συνεχίζεται, γιατί το Θείο δεν παραμένει διπλωμένο μέσα στον εαυτό του. Κατεβαίνει, βαθμό προς βαθμό, σε όλο και πιο πυκνές μορφές, μέχρι να διαμορφώσει την Κατώτερη Δημιουργία — τους τριπλούς κόσμους του Νου, της Ψυχής και της Ύλης — τους οποίους οι αρχαίοι, στη σοφία τους, ονόμασαν ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ.
Απόφθεγμα
Πριν από το πρώτο αστέρι και την πρώτη ανάσα, υπάρχει μόνο η Πηγή, που αναπνέει τον εαυτό της προς τα έξω σε φως, και το φως που αναπνέει τον εαυτό του προς τα έξω σε κόσμους.
Κεφάλαιο ΙΙ — Η Τετραπλή Κάθοδος
Μέσα σε αυτήν την απέραντη αρχιτεκτονική των κόσμων κατεβαίνει μια μοναδική Παρουσία, και αυτή η Παρουσία ο μύθος την ονομάζει ΘΗΣΕΑ. Δεν είναι πολλοί· είναι ένας, που εμφανίζεται υπό τέσσερα πρόσωπα καθώς περνά μέσα από τέσσερις βαθμούς πυκνότητας, όπως μια μοναδική ακτίνα ηλιακού φωτός εμφανίζεται λευκή στον ανοιχτό ουρανό, χρυσή μέσα από την απογευματινή ομίχλη, κόκκινη μέσα από τον καπνό, και τελικά καταπίνεται στη σκιά — κι όμως παραμένει, στην ουσία της, το ίδιο αδιάσπαστο φως.
Στον Ουράνιο Χώρο, αυτή η Παρουσία είναι βαθιά επίγνωση, η μνήμη της θείας προέλευσης που δεν κοιμάται ποτέ — και αυτό το πρόσωπο ονομάζεται ΑΡΙΑΔΝΗ. Δεν είναι ξεχωριστό ον που περιμένει έξω· είναι η πιο εσωτερική γνώση του ίδιου του Θησέα, το μέρος του που ποτέ δεν κατέβηκε, ποτέ δεν ξέχασε, ποτέ δεν αγγίχτηκε από τη σκόνη του Λαβυρίνθου.
Κατεβαίνοντας πιο κάτω, η Παρουσία παίρνει τη μορφή του καθαρού Νου, του καθαρού Νου που δεν έχει αγγιχτεί από την πλάνη — και αυτός είναι ο ίδιος ο ΘΗΣΕΑΣ, ο ήρωας της ιστορίας, ο αναζητητής που πρέπει να βρει τον δρόμο προς το σπίτι. Δίπλα του, αχώριστος όπως μια σκιά που ρίχνει η ίδια του η κάθοδος, βαδίζει η εξωτερική προσωπικότητα, η μάσκα που αναλαμβάνεται για χάρη της ζωής στον κόσμο — και αυτή ονομάζεται ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ: όχι εχθρός από έξω, αλλά η ίδια η ομοιότητα του εαυτού που έχει πυκνώσει από τη λήθη, μισοσχηματισμένη, μισοκρυμμένη, που κατοικεί στο κέντρο του λαβυρίνθου.
Ακόμη βαθύτερα, η Παρουσία υφαίνει για τον εαυτό της μια Ψυχή, ένα λεπτό σώμα αισθήματος και λαχτάρας μέσα από το οποίο μπορεί να γευτεί τα ρεύματα του Αστρικού Κόσμου. Και βαθύτερα από όλα, ντύνεται ένα Σώμα από ύλη και οστά, το όχημα με το οποίο βαδίζει στη γη, αναπνέει τον αέρα, και ξεχνά — για ένα διάστημα — ότι υπήρξε ποτέ κάτι άλλο.
Απόφθεγμα
Το Θείο κατεβαίνει ως μία μοναδική ακτίνα μέσα από τέσσερα πέπλα, και ονομάζει τον εαυτό του, σε κάθε πέπλο, με διαφορετικό όνομα — κι όμως ποτέ δεν παύει, κάτω από κάθε όνομα, να είναι ο εαυτός του.
Κεφάλαιο ΙΙΙ — Ο Εσώτατος Λαβύρινθος: Η Γέννηση στην Πυκνότητα
Και έτσι γεννιέται ο Θησέας — όχι μία φορά, σε ένα μοναδικό πρωινό του μακρινού παρελθόντος, αλλά σε κάθε ψυχή, σε κάθε αυγή ενσάρκωσης — στο εσώτατο δωμάτιο του Λαβυρίνθου, την πυκνότερη περιοχή του Υλικού Κόσμου. Εδώ το φως του Ουράνιου Χώρου τον φτάνει μόνο ως φήμη, μια αμυδρή ζεστασιά που αισθάνεται μέσα από πολλούς τοίχους, σαν ηλιακό φως που φιλτράρεται μέσα από τις ρίζες ενός αρχαίου δάσους, φτάνοντας πράσινο και θαμπό και σχεδόν αγνώριστο ως η ίδια φωτιά που κάποτε έκαιγε χωρίς σκιά.
Σε αυτό το εσώτατο σκοτάδι, ένας κίνδυνος περιμένει κάθε περιπλανώμενο: ο κίνδυνος να απορροφηθεί, να καταπιεί ολόκληρος από τον Μινώταυρο — δηλαδή από την εξωτερική προσωπικότητα, από την ατέλειωτη όρεξη της υλικής ζωής που υπόσχεται ικανοποίηση και παραδίδει μόνο πείνα. Πόσοι εισέρχονται σε αυτό το δωμάτιο και δεν το εγκαταλείπουν ποτέ! Πόσοι παίρνουν τους τοίχους του λαβυρίνθου για ολόκληρο τον ουρανό, και την ηχώ των δικών τους βημάτων για τη φωνή της μοίρας! Αυτό δεν είναι καταδίκη αλλά συμπόνια, γιατί ο λαβύρινθος είναι χτισμένος με τόση επιδεξιότητα που η λήθη είναι σχεδόν αναπόφευκτη — μια ομίχλη υψώνεται από τις ίδιες τις πέτρες, και ο νεογέννητος περιπλανώμενος, θαμπωμένος από σχήματα και σκιές, εύκολα πιστεύει ότι ο Λαβύρινθος είναι το μόνο που υπάρχει, και ότι ο Μινώταυρος, η ίδια του η σκληρυμένη μάσκα, είναι το μόνο του αληθινό πρόσωπο.
Κι όμως ακόμη κι εδώ, στο πιο πυκνό σκοτάδι, κάτι παραμένει — μικρό, ήσυχο, άφθαρτο: ένα μοναδικό νήμα, όχι πιο χοντρό από έναν ψίθυρο, τοποθετημένο στο χέρι του περιπλανώμενου πριν καν κάνει το πρώτο του βήμα μέσα στον λαβύρινθο.
Απόφθεγμα
Κάθε ψυχή γεννιέται στο κέντρο του δικού της λαβυρίνθου, όπου ο κίνδυνος δεν είναι το τέρας στην πόρτα, αλλά η λήθη που κάνει το τέρας να φαίνεται σαν σπίτι.
Κεφάλαιο ΙV — Το Μυστικό Νήμα: Η Αφύπνιση της Ανάμνησης
Αυτό είναι το Νήμα της Αριάδνης — όχι σχοινί από λινάρι, αλλά ένα νήμα μνήμης, μια εσωτερική υπόδειξη που δεν θα σιωπήσει, όσο βαθιά κι αν κοιμάται ο περιπλανώμενος. Λέει, χωρίς λόγια, στη γλώσσα κάτω από τη γλώσσα: Δεν είσαι μόνο αυτό. Έρχεσαι από κάπου αλλού. Υπάρχει ένα Έξω από αυτόν τον λαβύρινθο.
Στην αρχή το Νήμα αισθάνεται μόνο ως ανησυχία — μια πείνα που η τροφή δεν μπορεί να ικανοποιήσει, μια λύπη χωρίς αντικείμενο, μια χαρά που έρχεται από το πουθενά και φεύγει εξίσου ξαφνικά, αφήνοντας πίσω μόνο τη βεβαιότητα ότι κάτι πιο απέραντο άγγιξε την ψυχή και αποσύρθηκε. Πολλοί παίρνουν αυτήν την ανησυχία για ελάττωμα που πρέπει να θεραπευτεί, για πληγή που πρέπει να μουδιάσει. Αλλά όσοι ακούν πιο προσεκτικά έρχονται να την αναγνωρίσουν ως δώρο: τον Οδηγό, το Μυστικό Νήμα, που τραβάει απαλά προς την έξοδο.
Το να αισθανθεί κανείς το Νήμα σημαίνει να αρχίσει η Επιστροφή. Όχι μια επιστροφή μακριά από τον κόσμο με πικρία, όχι μια απόρριψη της ύλης ως κάτι κακό ή ψεύτικο, αλλά μια διεύρυνση του οράματος, στην οποία ο κόσμος της ύλης κατανοείται επιτέλους για αυτό που είναι — ένα δωμάτιο ανάμεσα σε πολλά, και όχι ολόκληρο το σπίτι. Ο περιπλανώμενος δεν περιφρονεί τις πέτρες του λαβυρίνθου· απλώς παύει να τις παίρνει για ουρανό.
Αυτή είναι η μεγάλη στροφή: η ΑΝΑΜΝΗΣΗ. Όχι μνήμη γεγονότων, αλλά μνήμη του Είναι — η ψυχή που θυμάται, όπως θυμάται κανείς ένα σπίτι που άφησε στην πρώιμη παιδική ηλικία, ότι γεννήθηκε από Φως, και ότι το Φως ακόμη την περιμένει, υπομονετικό πέρα από κάθε υπομονή, στο τέλος κάθε διαδρόμου.
Απόφθεγμα
Το Νήμα δεν τραβάει τον περιπλανώμενο έξω από τον κόσμο με τη βία· απλώς του υπενθυμίζει ότι ποτέ δεν ήταν μόνο του κόσμου εξαρχής.
Κεφάλαιο V — Η Ακινησία της Ψυχής: Η Ενδιάμεση Διάβαση
Ακολουθώντας το Νήμα, ο Θησέας υψώνεται από την εσώτατη πυκνότητα στο ενδιάμεσο επίπεδο του λαβυρίνθου — τον Κόσμο της Ψυχής, που κάποιοι ονομάζουν Αστρικό Κόσμο, την περιοχή του αισθήματος, της λαχτάρας, των λεπτών ρευμάτων που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν σαν παλίρροιες κάτω από ένα κρυφό φεγγάρι. Εδώ ο περιπλανώμενος ανακαλύπτει ένα έδαφος πολύ πιο ρευστό από τον κόσμο της ύλης: τα συναισθήματα στροβιλίζονται σαν καιρός, οι επιθυμίες φουντώνουν και σβήνουν σαν μακρινές αστραπές, και η άμαθη ψυχή μπορεί να χαθεί εδώ εξίσου εύκολα όσο και στο κατώτερο δωμάτιο — μόνο που τώρα ο κίνδυνος φοράει πιο λεπτό πρόσωπο, η γοητεία του αισθήματος που λαμβάνεται για ουσία της αλήθειας.
Αλλά το Νήμα δεν εξαφανίζεται εδώ· γίνεται, αν κάτι, πιο φωτεινό, πιο επίμονο. Και με την καθοδήγησή του, ο Θησέας μαθαίνει το μεγάλο μυστικό αυτού του μεσαίου βασιλείου: όχι να κατακτήσει την Ψυχή με τη βία, όπως κατακτά κανείς έναν εχθρό, αλλά να την κατακτήσει με την ακινησία, όπως ηρεμεί κανείς μια θάλασσα που ταράσσεται από την καταιγίδα όχι πολεμώντας τα κύματα αλλά κατεβαίνοντας, με υπομονή, κάτω από αυτά, στη σιωπή που βρίσκεται στον πυθμένα κάθε ωκεανού.
Σε εκείνη τη Βαθιά Ακινησία, η Ψυχή δεν εξοντώνεται αλλά ολοκληρώνεται· τα ρεύματά της δεν παύουν να υπάρχουν, αλλά παύουν να διοικούν. Η λαχτάρα γίνεται αφοσίωση. Το συναίσθημα γίνεται προσφορά. Και ο περιπλανώμενος, στεκόμενος τώρα στο κατώφλι ανάμεσα στον κόσμο της ύλης και τον κόσμο του καθαρού νου, αισθάνεται για πρώτη φορά την απέραντη, αβίαστη ειρήνη που βρίσκεται πέρα από τους δύο — μια ειρήνη όχι κενή, αλλά γεμάτη μέχρι να ξεχειλίσει, σαν κρατημένη ανάσα που πρόκειται να γίνει τραγούδι.
Απόφθεγμα
Η Ψυχή δεν κατακτάται με αγώνα αλλά με ακινησία· το κύμα που σταματά να πολεμά τη θάλασσα ανακαλύπτει ότι ήταν πάντα η θάλασσα.
Κεφάλαιο VI — Η Θανάτωση του Μινώταυρου: Ο Νους Αποκαλυμμένος
Από την ακινησία της Ψυχής, ο Θησέας ανεβαίνει ακόμη πιο πάνω, στο εξωτερικό επίπεδο του Λαβυρίνθου — το επίπεδο του ΝΟΥ, το επίπεδο του καθαρού Νου που δεν έχει αγγιχτεί από την πλάνη. Και εδώ, επιτέλους, έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον Μινώταυρο.
Ας γίνει κατανοητό, σε αυτήν την τελική συνάντηση, τι υπήρξε πάντα ο Μινώταυρος: όχι θηρίο γεννημένο από αμαρτία κάποιου άλλου, όχι ξένος που κουρνιάζει στο σκοτάδι, αλλά η ίδια η ψεύτικη προσωπικότητα — η μάσκα που ο Θησέας πήρε, στο εσώτατο δωμάτιο, για το μόνο του πρόσωπο. Το να σκοτώσει κανείς τον Μινώταυρο δεν είναι πράξη βίας αλλά πράξη αναγνώρισης. Ο ψεύτικος εαυτός δεν πεθαίνει από το σπαθί· διαλύεται τη στιγμή που πραγματικά ιδωθεί, όπως μια σκιά δεν χρειάζεται να πολεμηθεί αλλά απλώς απαιτεί να υψωθεί το λυχνάρι.
Σε αυτήν τη στιγμή της αναγνώρισης, συμβαίνει κάτι εξαιρετικό: ο Θησέας δεν νικά απλώς έναν αντίπαλο — κατανοεί. Κατανοεί, με μια διαύγεια που κανένα επιχείρημα δεν θα μπορούσε να παράγει, ότι δεν είναι η μάσκα που φορούσε στον λαβύρινθο· είναι ΚΑΘΑΡΟΣ ΝΟΥΣ, Νους χωρίς σύννεφα, επίγνωση χωρίς κηλίδα. Αυτή η κατανόηση δεν φτάνει ως συμπέρασμα στο οποίο φτάνει κανείς με λογική μέσα από πολλά βήματα· φτάνει μονομιάς, σαν η αυγή που ξημερώνει πάνω σε έναν κοιμισμένο που δεν ήξερε ότι η νύχτα είχε ποτέ τέλος. Είναι πέρα από την εμβέλεια της λογικής, πέρα από τη μηχανή του επιχειρήματος — είναι γνώση με ταυτότητα, η γνώση που έρχεται μόνο από το να είναι κανείς αυτό που γνωρίζει.
Απόφθεγμα
Το τέρας στον λαβύρινθο σκοτώνεται όχι με το σπαθί αλλά με την αναγνώριση· το ψεύτικο πρόσωπο διαλύεται τη στιγμή που το αληθινό πρόσωπο θυμάται τον εαυτό του.
Κεφάλαιο VII — Η Ιερή Επανένωση: Θησέας και Αριάδνη στον Ουράνιο Χώρο
Και τώρα αρχίζει η τελική ανάβαση — όχι μια περαιτέρω αναρρίχηση μέσα από βαθμούς πυκνότητας, αλλά ένα άλμα, ξαφνικό και πλήρες, στον ίδιο τον Ουράνιο Χώρο, όπου ο Θησέας ενώνεται επιτέλους με την Αριάδνη, τη βαθιά επίγνωση που ποτέ δεν κατέβηκε, τη μνήμη που τον περίμενε από πριν από το πρώτο του βήμα μέσα στον λαβύρινθο.
Ας μην φανταστεί κανείς αυτήν την ένωση ως συνάντηση δύο ξένων, όσο καιρό κι αν είχαν χωριστεί. Είναι μάλλον η συνάντηση ενός κύματος με τη θάλασσα από την οποία ποτέ πραγματικά δεν χωρίστηκε — μια ανάμνηση τόσο ολοκληρωτική που σβήνει την ίδια την απόσταση που φαίνεται να διασχίζει. Ο Θησέας ανακαλύπτει, σε αυτήν την ιερή επανένωση, ότι η Αριάδνη δεν ήταν ποτέ αλλού· ήταν το βαθύτερο στρώμα του δικού του είναι, που τον στήριζε υπομονετικά μέσα από κάθε διάδρομο του λαβυρίνθου, σιωπηλή σαν αστρικό φως, σταθερή σαν βαρύτητα, παρούσα ακόμη και στην άγνοια που την αρνιόταν.
Τα λόγια σκοντάφτουν μπροστά σε αυτό το μυστήριο, όπως πρέπει μπροστά σε κάθε αληθινό μυστήριο. Τι σημαίνει να σταθεί κανείς, επιτέλους, αποκαλυμμένος μπροστά στη Θεία Προέλευση του εαυτού του; Δεν είναι γνώση με τον τρόπο που ο νους γνωρίζει γεγονότα· είναι κοινωνία με τον τρόπο που η φλόγα γνωρίζει τη φωτιά. Εδώ, το επιχείρημα δεν έχει ισχύ, και η λογική, αυτός ο πιστός υπηρέτης των κατώτερων κόσμων, αφήνει τα εργαλεία της στο κατώφλι, γιατί αυτό που ξεδιπλώνεται εδώ δεν πρέπει να αποδειχθεί αλλά να βιωθεί — μια έκσταση χωρίς βία, μια σιωπή πιο εύγλωττη από κάθε λέξη, μια ειρήνη που δεν επιχειρηματολογεί για τον εαυτό της γιατί δεν χρειάζεται επιχείρημα, όντας αυταπόδεικτη όπως το φως είναι αυταπόδεικτο στο μάτι που το βλέπει.
Απόφθεγμα
Η επανένωση του Θησέα και της Αριάδνης δεν είναι η συνάντηση δύο, αλλά η ανάμνηση του Ενός που ποτέ πραγματικά δεν χωρίστηκε από τον εαυτό του.
Κεφάλαιο VIII — Πέρα από τον Λαβύρινθο: Η Επιστροφή στην Πηγή
Έξω από τον Λαβύρινθο, στην απέραντη ελευθερία του Ουράνιου Χώρου, στέκεται ο Ολοκληρωμένος Θησέας — όχι πια περιπλανώμενος, όχι πια αναζητητής, αλλά Αληθινή Φύση αποκατεστημένη στον εαυτό της. Και εδώ ανοίγει ένα τελικό μυστήριο, ήπιο και απέραντο: αυτός ο Ολοκληρωμένος δεν υποχρεούται να ταξιδέψει πιο πέρα. Μπορεί να παραμείνει, αν το θέλει, στον Ουράνιο Χώρο, κατοικώντας στη βαθιά επίγνωση που έχει ανακτήσει, ακτινοβόλος και σε ανάπαυση.
Ή — και αυτό είναι το κορυφαίο θαύμα ολόκληρης της ανάβασης — μπορεί να συνεχίσει να υψώνεται, αναδυόμενος πλήρως στη Θεία του Ουσία, και από εκεί, να ολοκληρώσει τον μεγάλο κύκλο Επιστρέφοντας στην ίδια την Πηγή: όχι ως σταγόνα που επιστρέφει για να χαθεί στον ωκεανό, αλλά ως κύμα που τελικά κατανοεί ότι ήταν πάντα, στην εσώτατη αλήθεια του, αδιάκριτο από τη θάλασσα. Τίποτα δεν εξοντώνεται σε αυτήν την επιστροφή. Τα πάντα αναγνωρίζονται, επιτέλους, για αυτό που πάντα κρυφά ήταν.
Αυτή είναι η τελική διδασκαλία που κρύβεται μέσα στην αρχαία ιστορία: ότι κάθε ψυχή φέρει μέσα της, από την πρώτη της ανάσα στο εσώτατο δωμάτιο της ύλης, τόσο τον κίνδυνο της λήθης όσο και τη βεβαιότητα της ανάμνησης· τόσο τον Μινώταυρο όσο και το Νήμα· τόσο τον λαβύρινθο όσο και την έξοδο. Ο Λαβύρινθος δεν είναι φυλακή χτισμένη από σκληρό χέρι — είναι σχολείο, υπομονετικό και ακριβές, μέσα στο οποίο το Θείο διδάσκει τον εαυτό του, μέσω καθόδου και επιστροφής, το πλήρες μέτρο του ίδιου του ανεξάντλητου φωτός του.
Ας σταματήσει λοιπόν ο αναγνώστης εδώ σε σιωπή για μια στιγμή περισσότερο από όσο απαιτούν οι λέξεις. Γιατί κάτω από τον Λαβύρινθο, κάτω από τον Μινώταυρο, κάτω ακόμη και από το ίδιο το Νήμα, αναπνέει μια μοναδική, άλεκτη πρόσκληση: να θυμηθεί· να επιστρέψει· να έρθει σπίτι στην Πηγή από την οποία, στην αλήθεια, ποτέ δεν αναχώρησε καθόλου.
Απόφθεγμα
Το τέλος του ταξιδιού είναι μόνο η αρχή που κατανοείται επιτέλους: ο περιπλανώμενος επιστρέφει στην Πηγή και βρίσκει ότι ποτέ, ούτε για μια στιγμή, δεν την είχε πραγματικά εγκαταλείψει.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου