Αποτελεί αναγκαιότητα ο σημερινός Έλληνας, ιδιαίτερα αυτός που ασχολείται με τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, να γνωρίζει το “Πάριο Χρονικό” που αφορά σε μία Aρχαία Ελληνική Eπιγραφή, η οποία σύμφωνα με την εποχή δημιουργίας της, χαράχτηκε σε μάρμαρο, ανακαλύφθηκε στην Πάρο σε δύο ξεχωριστά κομμάτια και έλαβε το όνομά της από τον τόπο ανακάλυψής της.
Το “Πάριο Χρονικό” είναι γραμμένο σε Αττική Διάλεκτο, ο συγγραφέας της παραμένει άγνωστος, και σύμφωνα με το αναγραφόμενο κείμενό της, δημιουργήθηκε την περίοδο κατά την οποία βασίλευε στην πόλη των Αθηνών ο Διόγνητος, δηλαδή τον πρώτο χρόνο που έλαβε χώρα η 129η Ολυμπιάδα.
Μετά από επίμονο αγώνα για την ανάγνωση του φθαρμένου κειμένου, σώθηκαν τελικά 107 στίχοι, από τους οποίους οι 80 ήταν γραμμένοι στο ένα μαρμάρινο τμήμα του Χρονικού και οι 27 στο άλλο.
Σημειώνουμε ότι, από το σύνολό τους, μόνο οι 105 στίχοι είναι αναγνώσιμοι, από τους οποίους οι 79 υπάρχουν στο ένα μαρμάρινο τμήμα και οι 26 στο άλλο.
Οι πληροφορίες που αντλήθηκαν από το “Πάριο Χρονικό” είναι εξαιρετικά σημαντικές και αποκαλυπτικές, οι οποίες χαρτογραφούν το παρελθόν των Ελληνικών γενεών, καλύπτοντας μία χρονική περίοδο 1.318 ετών.
Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι, η επιγραφή αποτελεί συνολικά ένα μαρμάρινο Αβάκειο Χρονολογίου, από τις αρχές του 16ου μέχρι, περίπου, τα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ. και αποτελεί ένα μοναδικό αρχαιολογικό εύρημα, πραγματικό ιστορικό μνημείο, και συνάμα ένα χρήσιμο βοήθημα στις ιστορικές αναγραφές του ένδοξου Ελληνικού παρελθόντος.
Ο συγγραφέας καθόριζε με ακρίβεια, όλες τις απαραίτητες χρονολογίες στον πίνακα, τις οποίες βασίζει σύμφωνα με την ύπαρξη και την διαδοχή των βασιλέων και τον άρχοντα που κυβέρνησε την πόλη των Αθηνών.
Ο τρόπος με τον οποίο συντάχθηκε το Χρονικό, και σύμφωνα με το περιεχόμενο που περιγράφουν οι στίχοι του, μας ωθεί στο συμπέρασμα ότι, οι Αρχαίοι Έλληνες διατήρησαν διαυγή συνείδηση της ταυτότητάς τους ως Έλληνες, καθώς και την ομογενειακή τους ενότητα, παρά τον προκύψαντα διαχωρισμό τους σε ανεξάρτητες πόλεις-κράτη, την εποχή εκείνη.
Θεωρείται εξόχως σημαντική η χρονολογική συνέπεια που διατηρείται στο “Πάριο Χρονικό”.
Στο πρώτο κομμάτι, αναφέρεται ο Κέκροψ ως βασιλιάς της πόλης των Αθηνών την περίοδο του 1.581 π.Χ. (στιχ. 1), και ο Κραταιός το 1.525 π.Χ. που αφορά στην περίοδο του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνα, γιου του Προμηθέα (στιχ. 4).
Αναφέρονται ακόμα, ότι, ο Μίνως βασίλεψε στη νήσο Κρήτη το 1.294 π.Χ. (στιχ. 19) και ο Θησέας στην Αθήνα από το 1.259 μέχρι το 1.251 π.Χ. (στιχ. 20-22). Γίνεται ακόμα αναφορά, ότι ο Τρωϊκός Πόλεμος άρχισε το έτος 1.218 (στιχ. 23), ενώ τελικά καταγράφονται εννέα γενεές Βασιλικών οίκων στην Αθήνα, από τον Κέκροπα μέχρι τον Θησέα και, μία γενεά από τον Θησέα μέχρι τον Τρωϊκό Πόλεμο (στιχ. 1-2-3).
Από άλλες πηγές, πληροφορούμεθα ότι, μεταξύ του Δευκαλίωνα και του Μινωταύρου μεσολαβούν 6 γενεές, μεταξύ του βασιλιά Μίνωα και του Μινωταύρου μία γενεά, μεταξύ του Μίνωα και του Θησέα πάλι μία γενεά.
Συμπεραίνουμε ότι, μεταξύ Κραναού (Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα) και Μενεσθέως (Τρωϊκός Πόλεμος) μεσολαβούν εννέα γενεές,ενώ μεταξύ Δευκαλίωνα και Τρωϊκού πολέμου μεσολαβούν επτά γενεές, μεταξύ Δευκαλίωνα και Μινωταύρου (Θησέας) μεσολαβούν έξι γενεές.
Η ελλιπής διαφορά που προκύπτει σε δύο γενεές, ανάμεσα στις δύο γενεαλογικές γραμμές, μπορεί να εξηγηθεί αν ο Μίνωας είναι τίτλος βασιλικός, όπως η βιβλιογραφία το επιδεικνύει, και όχι απαραίτητα όνομα φυσικού προσώπου.
Στην περίπτωση αυτή, μπορούμε να σκεφθούμε ότι, κάτω από τον τίτλο Μίνως, είναι κρυμμένοι περισσότεροι του ενός βασιλείς. Αξίζει να σημειωθεί ότι, από το τέλος του 16ου αιώνα μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ., ποσοστό τουλάχιστον 43% από τους στίχους, ανάγεται σε πρόσωπα καλλιτεχνών και σε εκδηλώσεις τους, γεγονός που επιβεβαιώνει την τεράστια σημασία που έδιναν οι Αρχαίοι Έλληνες στην πνευματική και την ψυχική καλλιέργεια του πολίτη.
Οι αναφορές αυτές, σε πρόσωπα και εκδηλώσεις καλλιτεχνών, αυξάνονται πάνω από 50% από τα μέσα του 10ου μέχρι τα μέσα 4ου αιώνα π.Χ. Να σημειωθεί ότι, είναι ιδιαιτέρως χρήσιμοι οι στίχοι που αναφέρονται στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αιώνα π.Χ., οι οποίοι περιγράφουν παραστατικά τον εμφύλιο πόλεμο των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου για τη διαδοχή της εξουσίας, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά, τη ματαιοδοξία των ολίγων στην κυριαρχία, σε βάρος των πολλών.
Όπως είναι γνωστό, μέχρι σήμερα έχουν γίνει σημαντικές εκδόσεις του πρωτοτύπου των “Πάριων Χρονικών”, με σημερινές Ελληνικές αλλά και ξενόγλωσσες μεταφράσεις.
Το αναγραφόμενο κείμενο της επιγραφής, παραμένει ως τις μέρες μας άγνωστο στο ευρύτερο κοινό στην Ελλάδα, παρά το γεγονός της τεράστιας αξίας που απηχεί!
Το “Πάριο Χρονικό”, στα αρχαία χρόνια, είχε αναρτηθεί στο χώρο του Αρχιλοχείου Ιερού, στην Πάρο, με πρόθεση να μπορούν να το διαβάζουν δημόσια οι πολίτες, ώστε να ενημερώνονται για την τρέχουσα Ιστορία της κάθε εποχής.
Προκαλεί εξαιρετική δυσαρέσκεια το γεγονός ότι, η τόσο σημαντική αυτή μαρμάρινη επιγραφή, καθώς και πολλές άλλες αρχαιότητες της Πάρου, ανιστόρητοι οικοδόμοι τις χρησιμοποίησαν για υλικά χτισίματος οικιών.
Τοιουτοτρόπως, το θραύσμα και το πρώτο κομμάτι του “Πάριου Χρονικού” βρέθηκαν εντοιχισμένα στο Ενετικό κάστρο της Παροικιάς από τον αρχαιοκάπηλο Sampson,που το απέσπασε από τη θέση του, το πήρε και το ενέταξε στην προσωπική του συλλογή, στη Σμύρνη.
Το 1.627 ο William Petty, Γραμματέας του κόμητα Thomas Howard του Arundel, αγόρασε από τον Sampson,στη Σμύρνη, διάφορες Ελληνικές αρχαιότητες, ανάμεσα στις οποίες βρίσκεται και το “Πάριο Χρονικό”, εργαζόμενος για λογαριασμό του εργοδότη του.
Ο Petty, μετέφερε το ιστορικό αριστούργημα του Χρονικού στην Αγγλία, και το παρέδωσε στον κόμητα εργοδότη του. Πέρασαν κάποιες δεκαετίες και η μαρμάρινη ιστορία του Χρονικού, που είχε κοστίσει 50 χρυσά νομίσματα, είχε κυριολεκτικά λησμονηθεί στην έπαυλη του Howard, μέχρι που κάποτε ο ανηψιός του κόμητα την ξαναβρήκε και την προσέφερε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, το 1.667, με μπόλικες φθορές.
Ο Μιχάλης Κρέσπης και ο Γερμανός αρχαιολόγος A. Wilhelm, ανακάλυψαν το δεύτερο κομμάτι του “Πάριου Χρονικού” σε ένα πλακόστρωτο μπαλκονιού, σε ένα σπίτι της Παροικιάς.
Αυτό το δεύτερο κομμάτι, βρίσκεται σήμερα στο μουσείο της Πάρου.
Ο Π.Ν. Παππάς, περιγράφει με γλαφυρότητα την αρπαγή και την εκμετάλλευση του “Πάριου Χρονικού” στην Εγκυκλοπαίδεια του “Πάριου Χρονικού” (Τόμος 19ος, σελίς 703), ενώ ο Ν.Χ. Αλιπράντης αναφέρεται στο 6ο κεφάλαιο του βιβλίου του “Το Πάριο Χρονικό ως υλικό στην Ιστορία και την Τέχνη”, που αποτελεί έκδοση του Δήμου της Πάρου, το 1.996.
Ας μην ξεχνάμε ότι, το “Πάριο Χρονικό” θα αποτελεί πάντα μία αθάνατη Μαρμάρινη Βίβλο, που περιγράφει τη θαυμαστή Ιστορία των Αρχαίων Ελλήνων και απαιτείται να είναι βαθιά ριζωμένη στη μνήμη των Ελλήνων του σήμερα και του αύριο.
Η Εθνική μας συνείδηση, το απαιτεί!
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου