Ο άνθρωπος συνήθως βλέπει μόνο το τελευταίο κρίκο της αλυσίδας και τον ονομάζει «μοίρα». Βλέπει το δέντρο, αλλά όχι τον σπόρο· τον καρπό, αλλά όχι τη στιγμή κατά την οποία η πρώτη δύναμη κινήθηκε μέσα στο σκοτάδι. Έτσι, όταν το αποτέλεσμα εμφανιστεί μπροστά του, νομίζει πως κάτι εξωτερικό τον επισκέφθηκε ξαφνικά. Μα το σύμπαν δεν λειτουργεί με αιφνιδιασμούς· λειτουργεί με αποκαλύψεις. Κάθε γεγονός είναι η αποκάλυψη μιας προηγούμενης κίνησης, όπως το κύμα είναι η ορατή μορφή μιας δύναμης που κινήθηκε πρώτα μέσα στο αόρατο βάθος της θάλασσας.
Η αιτία δεν βρίσκεται πάντοτε εκεί όπου ο άνθρωπος συνηθίζει να την αναζητά. Δεν βρίσκεται μόνο στις πράξεις του, αλλά και στις σκέψεις που προηγήθηκαν αυτών, στις επιθυμίες που γέννησαν τις σκέψεις, στις πεποιθήσεις που διαμόρφωσαν τις επιθυμίες, και βαθύτερα ακόμη, στις αθέατες κινήσεις της συνείδησης που έδωσαν μορφή σε όλα τα προηγούμενα. Πριν εμφανιστεί μια πράξη στον εξωτερικό κόσμο, έχει ήδη γεννηθεί ως δυνατότητα μέσα στον εσωτερικό. Πριν γίνει γεγονός, υπήρξε πρόθεση· πριν υπάρξει πρόθεση, υπήρξε σκέψη· και πριν από τη σκέψη υπήρχε μια λεπτότερη κίνηση της ψυχής.
Γι’ αυτό ο ερμητικός άνθρωπος δεν εξετάζει μόνο τι συνέβη. Ρωτά: «Από πού ξεκίνησε; Ποια αόρατη κίνηση το γέννησε; Ποια σκέψη υπήρξε ο σπόρος του; Ποια επιθυμία του έδωσε δύναμη; Ποια πεποίθηση του άνοιξε τον δρόμο;» Διότι εκείνος που γνωρίζει μόνο τα αποτελέσματα είναι θεατής της ζωής· εκείνος που αρχίζει να αντιλαμβάνεται τις αιτίες γίνεται μαθητής της δημιουργίας.
Και εδώ βρίσκεται ένα από τα βαθύτερα μυστικά της αρχής: ο άνθρωπος δεν είναι καταδικασμένος να παραμένει πάντοτε αποτέλεσμα. Μέσα του υπάρχει η δυνατότητα να γίνει αιτία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να ελέγξει κάθε γεγονός του κόσμου ή να επιβάλει στη ζωή κάθε επιθυμία του. Σημαίνει κάτι λεπτότερο και βαθύτερο: μπορεί να εργαστεί πάνω στις αιτίες που βρίσκονται μέσα στη σφαίρα της συνείδησης, της πρόθεσης και της πράξης του. Μπορεί να πάψει να κινείται μηχανικά και να αρχίσει να κινείται συνειδητά. Μπορεί να παρατηρήσει τις δυνάμεις που τον κινούν πριν αυτές μετατραπούν σε πράξεις και, μέσα από αυτή την επίγνωση, να αλλάξει την κατεύθυνσή τους.
Ο ασυνείδητος άνθρωπος μοιάζει με φύλλο που παρασύρεται από τον άνεμο. Κάθε εξωτερικό γεγονός τον ωθεί, κάθε λόγος τον ταράζει, κάθε επιθυμία τον τραβά, κάθε φόβος τον στρέφει προς μια άλλη κατεύθυνση. Νομίζει ότι αποφασίζει, ενώ συχνά απλώς αντιδρά. Η ζωή του γίνεται μια ακολουθία αποτελεσμάτων που γεννούν νέα αποτελέσματα, σε έναν κύκλο που μοιάζει αναπόφευκτος επειδή οι αρχικές αιτίες παραμένουν κρυφές από τη συνείδησή του.
Ο μυημένος, όμως, αρχίζει να στρέφει το βλέμμα προς την πηγή.
Παρατηρεί τη σκέψη πριν γίνει λόγος. Παρατηρεί το συναίσθημα πριν γίνει πράξη. Παρατηρεί την επιθυμία πριν γίνει προσκόλληση. Και όσο βαθύτερα παρατηρεί, τόσο περισσότερο ανακαλύπτει ότι ανάμεσα στο ερέθισμα και στην αντίδραση υπάρχει ένας αόρατος χώρος. Εκεί, μέσα σε αυτό το μικρό και σχεδόν απαρατήρητο διάστημα, βρίσκεται ένα από τα ιερότερα πεδία της ανθρώπινης ελευθερίας.
Εκεί μπορεί να αλλάξει η αιτία.
Γιατί ο νόμος της Αιτίας και του Αποτελέσματος δεν είναι φυλακή· είναι ο ίδιος ο μηχανισμός μέσα από τον οποίο γίνεται δυνατή η μεταμόρφωση. Αν κάθε αιτία γεννά αποτέλεσμα, τότε κάθε νέα αιτία είναι και μια νέα δυνατότητα. Αν ένας τρόπος σκέψης οδηγεί επανειλημμένα σε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, τότε η μεταμόρφωση δεν αρχίζει από την επιφανειακή προσπάθεια να αλλάξει το αποτέλεσμα, αλλά από την αναζήτηση της ρίζας.
Δεν θεραπεύεις ένα δέντρο ζωγραφίζοντας διαφορετικούς καρπούς πάνω στα κλαδιά του. Επιστρέφεις στη ρίζα.
Έτσι και η ψυχή. Αν κάποιος επιθυμεί διαφορετικό καρπό στη ζωή του, οφείλει να εξετάσει τους σπόρους που φυτεύει καθημερινά μέσα του. Διότι κάθε σκέψη που επαναλαμβάνεται γίνεται τάση, κάθε τάση που ενισχύεται γίνεται χαρακτήρας, και ο χαρακτήρας, μέσα από τις πράξεις του, γίνεται μοίρα.
Η μοίρα, λοιπόν, δεν είναι πάντοτε ένα αμετάβλητο διάταγμα γραμμένο έξω από τον άνθρωπο. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο, είναι η συσσωρευμένη ιστορία των αιτιών που έχει αφήσει να λειτουργούν μέσα του.
Κάθε φορά που ο άνθρωπος αντιδρά μηχανικά, ενισχύει έναν παλιό δρόμο. Κάθε φορά που επιλέγει συνειδητά, χαράζει έναν νέο. Κάθε φορά που αντικαθιστά την εκδίκηση με την κατανόηση, τον φόβο με την επίγνωση, την αδράνεια με την πράξη και την άγνοια με τη γνώση, μετακινεί μια μικρή δύναμη μέσα στον αόρατο μηχανισμό της ύπαρξης.
Και οι μικρές δυνάμεις, όταν επαναλαμβάνονται, γίνονται μεγάλες.
Το σύμπαν δεν ακούει μόνο τις λέξεις του ανθρώπου· ανταποκρίνεται στις δυνάμεις που εκείνος καλλιεργεί. Η πρόθεση είναι σπόρος. Η σκέψη είναι μορφή. Το συναίσθημα είναι ενέργεια. Η πράξη είναι συμπύκνωση. Και το αποτέλεσμα είναι η επιστροφή αυτού που κινήθηκε αρχικά μέσα στο αόρατο.
Γι’ αυτό ο εσωτερικός κόσμος δεν είναι ασήμαντος. Είναι το εργαστήριο όπου προετοιμάζονται πολλά από τα γεγονότα που αργότερα ο άνθρωπος θα συναντήσει στον εξωτερικό κόσμο.
Υπάρχει όμως ένα ακόμη βαθύτερο επίπεδο της αρχής. Η αιτία και το αποτέλεσμα δεν είναι δύο πραγματικότητες απομονωμένες μεταξύ τους. Είναι δύο όψεις της ίδιας κίνησης. Η αιτία γίνεται αποτέλεσμα και το αποτέλεσμα, με τη σειρά του, γίνεται αιτία. Έτσι ο κόσμος δεν είναι μια ευθεία γραμμή αλλά ένας αδιάκοπος κύκλος μεταμορφώσεων. Αυτό που σήμερα είναι αποτέλεσμα μπορεί αύριο να γίνει η αρχή ενός νέου κύκλου.
Ένα τραύμα μπορεί να γίνει αιτία φόβου· ο φόβος αιτία απομόνωσης· η απομόνωση αιτία μοναξιάς. Αλλά η συνειδητή παρατήρηση μπορεί να εισέλθει σε οποιοδήποτε σημείο αυτού του κύκλου και να αλλάξει την πορεία του. Η επίγνωση μπορεί να γίνει νέα αιτία. Η νέα αιτία μπορεί να γεννήσει νέο αποτέλεσμα. Και το νέο αποτέλεσμα μπορεί να ανοίξει έναν δρόμο που πριν δεν υπήρχε.
Αυτό είναι το μυστήριο της μεταμόρφωσης.
Δεν χρειάζεται πάντοτε να αλλάξεις ολόκληρη τη ζωή σου σε μία στιγμή. Μερικές φορές αρκεί να αλλάξεις την πρώτη μικρή αιτία.
Μια διαφορετική σκέψη.
Μια διαφορετική πρόθεση.
Μια διαφορετική πράξη.
Και ύστερα να επιτρέψεις στον νόμο να εργαστεί.
Όπως ο σπόρος δεν γίνεται δέντρο μέσα σε μία νύχτα, έτσι και η εσωτερική μεταμόρφωση απαιτεί χρόνο, επανάληψη και σιωπηλή αφοσίωση. Ο άνθρωπος συχνά απογοητεύεται επειδή δεν βλέπει αμέσως το αποτέλεσμα των νέων του επιλογών. Ξεχνά όμως ότι ο νόμος δεν λειτουργεί σύμφωνα με την ανυπομονησία του. Ο σπόρος εργάζεται κάτω από τη γη πολύ πριν εμφανιστεί το πρώτο πράσινο φύλλο.
Έτσι εργάζεται και η συνείδηση.
Υπάρχουν αλλαγές που συμβαίνουν πρώτα στο αόρατο.
Και όταν ωριμάσουν, εμφανίζονται ως γεγονός.
Ο ερμητικός δρόμος, επομένως, δεν είναι η προσπάθεια να εξαναγκάσεις τη ζωή να υπακούσει στη θέλησή σου. Είναι η τέχνη του να γνωρίζεις τις αιτίες, να συνεργάζεσαι με τους νόμους και να γίνεσαι ολοένα πιο συνειδητός δημιουργός μέσα στο πεδίο όπου πραγματικά μπορείς να δράσεις.
Ο άνθρωπος που κατανοεί την Έκτη Αρχή παύει σιγά-σιγά να ρωτά μόνο «Γιατί μου συμβαίνει αυτό;» και αρχίζει να ρωτά «Τι το γέννησε; Τι μπορώ να μάθω από αυτό; Και ποια νέα αιτία μπορώ τώρα να θέσω σε κίνηση;»
Τότε η ζωή αποκτά άλλη όψη.
Το παρελθόν δεν γίνεται πλέον αλυσίδα, αλλά διδάσκαλος. Το παρόν δεν είναι απλώς συνέπεια, αλλά σημείο δύναμης. Και το μέλλον δεν εμφανίζεται ως άγνωστη μοίρα, αλλά ως πεδίο δυνατοτήτων που αρχίζει να διαμορφώνεται από τις αιτίες που θέτουμε σήμερα.
Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο απόκρυφα νοήματα της αρχής: ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιλέξει όλα όσα του συμβαίνουν, μπορεί όμως να καλλιεργήσει τον τρόπο με τον οποίο θα σταθεί απέναντί τους, και μέσα από αυτή τη στάση δημιουργούνται νέες αιτίες, νέες κινήσεις και, τελικά, νέες πραγματικότητες.
Κάτω από κάθε γεγονός υπάρχει μια ιστορία.
Κάτω από κάθε ιστορία υπάρχει μια αιτία.
Κάτω από κάθε αιτία υπάρχει μια κίνηση της συνείδησης.
Και βαθύτερα ακόμη, πίσω από όλες τις κινήσεις, βρίσκεται το αόρατο Μυστήριο μέσα στο οποίο αιτία και αποτέλεσμα, αρχή και τέλος, σπόρος και καρπός δεν είναι παρά δύο στιγμές μιας ενιαίας κοσμικής αναπνοής.
Και όταν το βλέμμα του στραφεί αρκετά βαθιά, ανακαλύπτει κάτι που ο επιφανειακός νους αδυνατεί να δει: ότι μέσα σε κάθε αποτέλεσμα κοιμάται μια νέα αιτία και μέσα σε κάθε αιτία βρίσκεται κρυμμένο ένα μέλλον.
Έτσι ο άνθρωπος βαδίζει μέσα στον κόσμο όχι ως θύμα ενός ακατανόητου μηχανισμού, αλλά ως συνειδητός ταξιδιώτης μέσα στον μεγάλο νόμο της γέννησης και της επιστροφής.
Κάθε σκέψη είναι ένας ψίθυρος προς την αιωνιότητα.
Κάθε πράξη είναι ένας σπόρος.
Κάθε επιλογή ανοίγει έναν δρόμο.
Και κάθε δρόμος, αργά ή γρήγορα, επιστρέφει στον άνθρωπο τον καρπό της αιτίας που κάποτε, συνειδητά ή ασυνείδητα, επέλεξε να φυτέψει.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου