Το ψευδές αφήγημα, του «ελληνοχριστιανισμού»

Στην Ελλάδα σήμερα οι περισσότεροι δεν κατανοούν το μέγεθος της ζημίας που έκανε ο χριστιανισμός γιατί διδάσκονται ένα ψευδές αφήγημα, τον «ελληνοχριστιανισμό». Ο χριστιανισμός, έναν λαό σκεπτόμενο, πνευματικά δραστήριο και ανήσυχο, τον ευνούχισε, έκοψε τα φτερά του ελληνικού πνεύματος. Από τότε που επιβλήθηκε ο χριστιανισμός στην χριστιανική ρωμαϊκή αυτοκρατορία, το μόνο που μπορούσε να παράγει αυτός ο κάποτε πλούσιος πνευματικά λαός, ήταν η ορθόδοξη (όπως την ονομάζουν) πίστη, στην πραγματικότητα μια γιγαντιαία οπισθοδρόμηση, λοξοδρόμηση και λοξοδοξία.

Αυτό έκανε τον ελληνικό λαό πνευματικά καθυστερημένο και οπισθοδρομικό. Ο λαός που παρήγαγε ομηρικά έπη, τραγωδίες και φιλοσοφία, που ανέπτυξε γεωμετρία, μαθηματικά, φυσική, ιατρική και γενικά έθεσε τις βάσεις για την επιστημονική πρόοδο, έμεινε εγκλωβισμένος μέσα στο στενό πλαίσιο μιας εβραιογενούς πίστης.

Το Κράτος των Ρωμαίων της Ανατολής ήταν μια αυταρχική θεοκρατία που με την καθοδήγηση της ανατολικής "ορθόδοξης εκκλησίας" επιτέθηκε σε όλα όσα αντιπροσώπευαν κάποτε τους Έλληνες, αντιμετώπισε τον ελληνικό πολιτισμό ως εχθρικό και επιδόθηκε στην θρησκοληψία και τον θρησκευτικό σκοταδισμό. Όσοι ζούσαν μέσα σε αυτό το θεοκρατικό καθεστώς δεν μπορούσαν παρά να είναι αφιερωμένοι αποκλειστικά, μονότονα και στενά στην καλλιέργεια της "ορθόδοξης" πίστης και όλα περιστρέφονταν γύρω από αυτήν και μόνο.

Ο χριστιανισμός δεν στέρησε από τους Έλληνες μόνο την καλλιέργεια του πνεύματος και της επιστημονικής προόδου, αλλά απαγόρευσε στους Έλληνες ακόμη και το ίδιο το όνομά τους. Ήταν πια Ρωμαίοι της Ανατολής, ελληνόφωνοι Ρωμιοί και φυσικά πάνω από όλα χριστιανοί «ορθόδοξοι». Αυτό μάλιστα σήμερα όλοι το προσπερνούν σαν κάτι το ασήμαντο, κάτι «φυσιολογικό», ενώ είναι από τα πιο μελανά και τραγικά σημεία της ιστορίας αυτού του τραγικού λαού που από Έλληνες κατάντησαν ελεεινοί.

Η ανθελληνική ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Κων/πολη (Νέα Ρώμη) όπως μετονομάστηκε η αρχαία πόλη του Βυζαντίου, με έναν ανώμαλο τρόπο αποκαλείται «βυζαντινή». Βυζαντινή θα μπορούσε να λεγόταν αν είχε διατηρηθεί η πόλη με το αρχαίο της όνομα. Κάτι που δεν έγινε. Μέχρι και σήμερα επίσημα ονομάζεται Νέα Ρώμη και Κων/πολη (και Ιστανμπούλ από τους Τούρκους).

Αυτή η ανθελληνική αυτοκρατορία κράτησε τον ελληνικό λαό ξεκομμένο από την αρχαία ελληνική παράδοση και αντιμετώπισε τον αρχαίο πολιτισμό σαν να ήταν ξένος και άσχετος με αυτόν τον νέο χριστιανικό λαό των Ρωμαίων της Ανατολής. Οι Έλληνες όχι μόνο δεν ένιωθαν συγγενείς με τους αρχαίους προγόνους τους αλλά τους θεωρούσαν άθλιους «ειδωλολάτρες» επειδή αυτό ήθελε η ανθελληνική τους θρησκεία του εβραιοχριστιανισμού. Και στην πορεία τους ξέχασαν κιόλας.

Στα χρόνια της παρακμής της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η οποία είχε περιοριστεί σε ελάχιστες περιοχές, οι σπίθες του ελληνικού πολιτισμού προσπαθούσαν πάλι να ανάψουν από ελάχιστα φωτεινά μυαλά όπως ο Πλήθων Γεμιστός. Όμως και αυτού τα βιβλία κάηκαν με εντολή των σκοταδιστών μαύρων ρασοφόρων της εγκληματικής οργάνωσης και της πνευματικής πανούκλας του χριστιανισμού. Τότε είχε ήδη φτάσει και μια ακόμη πανούκλα, η οθωμανική.

Πολλοί ελληνόφωνοι Ρωμιοί ακολούθησαν αρχικά οικειοθελώς τους Οθωμανούς λόγω της εξαθλίωσης που υφίσταντο εντός της καταρρέουσας και παρακμασμένης χριστιανικής αυτοκρατορίας και της αδυναμίας της να τους παρέχει τα αυτονόητα, ασφάλεια και διαβίωση. Άλλοι στην συνέχεια εξαναγκάστηκαν να απορροφηθούν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία όταν αυτή επικράτησε πλήρως.

Ένα τεράστιο μέρος του ελληνογενούς πληθυσμού χάθηκε έτσι, εξισλαμίστηκε και σήμερα είναι Τούρκοι. Είναι παραμύθι και ψεύδος ότι ο χριστιανισμός προφύλαξε τους Έλληνες από τον εξισλαμισμό. Αν ήθελαν οι Τούρκοι να τους εξισλαμίσουν όλους, θα το είχαν κάνει. Χρειάζονταν και αυτοί μερικούς υποτελείς «ραγιάδες».

Αφενός λοιπόν ο ανθελληνικός χριστιανισμός και αφετέρου η υποδούλωση στους Οθωμανούς συντέλεσαν στην ολοκληρωτική πνευματική και υπαρξιακή καταρράκωση αυτού του λαού που έπαψε να έχει οποιαδήποτε σχέση με το άλλοτε ένδοξο αρχαίο παρελθόν, το ελληνικό παρελθόν.

Τα απομεινάρια των ελληνόφωνων Ρωμιών κατάφεραν τελικά κάποια μέρα να επαναστατήσουν και με μια σειρά από γεγονότα υπό αντίξοες συνθήκες και ανάλογα με τα συμφέροντα των Ευρωπαίων βοηθήθηκαν και από αυτούς με το αζημίωτο για να ιδρυθεί ένα νέο ελληνικό κράτος.

Ο λαός όμως αυτός ήταν πλέον τόσο μεταλλαγμένος και αλλοιωμένος που στην συντριπτική του πλειοψηφία δεν είχε τίποτα πνευματικά να πιαστεί παρά μόνο την "ορθοδοξία" και δεν ήξερε τίποτα για τους αρχαίους. Το όνομα Έλληνας ήταν ακόμη σε πολλές περιοχές συνώνυμο του "ειδωλολάτρη".

Καθώς το όνομα του Ρωμιού όπως του ραγιά είχε στενά δεθεί με την τουρκοκρατία, αλλά και χάρη στους Έλληνες διαφωτιστές του εξωτερικού εκείνης της εποχής που σε αντίθεση με τον αμόρφωτο λαό γνώριζαν την προέλευση και την ιστορία του ελληνικού λαού, επικράτησε εύκολα το όνομα ΕΛΛΗΝΕΣ και ΕΛΛΑΔΑ και οι οπλαρχηγοί επίσης πολύ πρόθυμα το αποδέχτηκαν όταν και εκείνοι μάθαιναν ότι είναι απόγονοι εκείνων που είχαν χτίσει τα λιγοστά αρχαία ερείπια που έβλεπαν.

Μην έχει κανείς την αυταπάτη, ότι ο λαός που είχε μείνει αμόρφωτος και ξεκομμένος από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ήξερε τι ήταν αυτά τα κτίσματα και ποιός λαός τα είχε κτίσει. Κάποιοι λίγοι προνομιούχοι και πλούσιοι μπορεί να ήξεραν ιδίως μετά τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό. Ο απλός λαός όμως, η μεγάλη πλειοψηφία των εξαθλιωμένων υπόδουλων και κατόπιν απελευθερωμένων, ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΙΔΕΑ για την αρχαιότητα. Η λαϊκή παράδοση απέδιδε τα εναπομείναντα ερείπια με τις μεγάλες πέτρες σε μυθικούς λαούς και γίγαντες και έπλαθε διάφορους θρύλους. Ο λαός των Ρωμιών ήξερε μόνο την πίστη του και τις εκκλησίες του και τίποτα άλλο.

Γι ’αυτό και σήμερα ακόμη παραμένει αυτή η αντίληψη γιατί εξακολουθεί να καλλιεργείται η πλάνη ότι η χριστιανική πίστη έσωσε τον ελληνισμό, ενώ αυτό είναι μια συναισθηματική μονόπλευρη προσέγγιση που δεν αποτυπώνει την πλήρη εικόνα και σε καμία περίπτωση δεν κρίνει καθόλου -πόσο μάλλον αντικειμενικά- το πρόβλημα που προξενήθηκε στον λαό αυτό πρώτιστα από τον ίδιο τον χριστιανισμό. Ο χριστιανισμός δεν έσωσε τον ελληνικό λαό, απλά ήταν το μόνο που του είχε απομείνει με ευθύνη του χριστιανισμού.