Ο μελετητής της «Κοσμικής Αρχής» στην εποχή μας και σε κάθε εποχή του μέλλοντος, προκειμένου να υιοθετήσει την άποψη ύπαρξης του Κοσμικού Αιθέρα, προσπαθεί να εντοπίσει τους «ορισμούς» που αναφέρονται στην υπόστασή του και, από τους ορισμούς, να καθορίσει την επιστημονική του στόχευση, στην προσωπική του έρευνα για την ύπαρξη του Κοσμικού Χώρου και του Κοσμικού Χρόνου σε επίπεδο «Αρχής».
Είναι απαραίτητο να τονισθεί, ότι η μη παραδοχή ύπαρξης του Όντος, το οποίο με την ιδιότητα της Παντοδυναμίας «συνιστά το Όλον σε Κοσμικό Χρόνο μιας στιγμής», θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο να πείσει τον μελετητή ότι υπάρχει συνέχεια «τρόπου σκέψης», γιατί απλούστατα το Σύμπαν δεν ανάγεται γι’ αυτόν σε ύλη πνευματικοποιημένη και πνεύμα υλοποιημένο, αλλά σε διάφορες άλλες επιστημονικές τοποθετήσεις, π.χ. στην άποψη του Big Bang ή κάτι άλλο, όχι όμως σε δράση του Όντος.
Όσο κι αν φανεί περίεργο, η αναφορά στο Όν, δεν είναι αποτέλεσμα μόνο συλλογιστικό.
Είναι, κυρίως, τεχνολογικό.
Η εποχή που ο άνθρωπος κατασκευάζει θεούς και θεότητες, δημιουργούς του καλού και του κακού, έχει παρέλθει χωρίς επιστροφή.
Η Τεχνολογία, κάθε επόμενη στιγμή, κατακτά και ένα καινούργιο έδαφος, ιδιαίτερα στο χώρο ερμηνείας του Μικρόκοσμου και του Μεγάκοσμου, με αποτέλεσμα οι δοξασίες του παρελθόντος για τον «τρόπο δημιουργίας του κόσμου» να καταρρέουν από μόνες τους, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, γιατί η ανάδειξη των νέων θεωριών, που βασίζονται στην επιστημονική απόδειξή τους, αποτελεί «μονόδρομο τρόπου σκέψης» στους Κανόνες του Ορθολογισμού.
Η τυχαιότητα της «Συνεχούς Δημιουργίας», η οποία απασχόλησε την επιστήμη για αρκετές δεκαετίες, παραχώρησε τη θέση της στον «Ενιαίο Φυσικό Προγραμματισμό» τον οποίο η επιστήμη διαρκώς αποδεικνύει, κατασκευάζοντας τους νέους κανόνες ερμηνείας της φυσικής δημιουργίας, που βασίζονται αποκλειστικά και μόνον στους νόμους και τους αριθμούς.
Οι Νόμοι και οι Αριθμοί είναι αναλλοίωτοι, πλήρεις και αιώνιοι.
Δεν υπάγονται ούτε σε μεταλλάξεις, ούτε σε τροποποιήσεις.
Δεν εκπροσωπούν καμιά ιδεολογική άποψη μορφών του μεμονωμένου στοχασμού, προκειμένου ο άνθρωπος να δημιουργήσει μια θρησκεία συλλογικού τύπου, ανταποκρινόμενη στις ατομικές του επινοήσεις.
Το Όν, στην εποχή μας, ερμηνεύεται μέσα από το ναό της Διεπιστημονικής Τεχνολογίας, το βάθρο του οποίου, βασικά, οικοδομήθηκε την περίοδο των Προσωκρατικών Υλοζωϊστών, οι οποίοι έβλεπαν “με γυμνό μάτι” τα θαύματα της Φύσης και του Κόσμου και τα ερμήνευαν μέσα από συλλογιστικές διαδικασίες αντικατάστασης της Μυθοπλασίας από τη Λογική.
Η περίοδος των αμφισβητήσεων για την ύπαρξη και την διχοτόμηση της ύλης, ανήκει οριστικά στο παρελθόν.
Η αποδεδειγμένη Λογική, στη «Νομική συνέπεια» της λειτουργίας της Φύσης, μας οδηγεί σταθερά στο βασίλειο μιας επιστημονικής πραγματικότητας απαλλαγμένης από τις «διαστάσεις του Κοσμικού Χώρου και του Κοσμικού Χρόνου» ως «μη υπάρχουσες κατά τεκμήριον».
Η ύπαρξη του Παντός, μέσα από τη βούληση του Όντος, ερμηνεύεται μόνο μέσα από την «αυθόρμητη Δημιουργία», η πραγματοποίηση της οποίας αιτιάζεται αποκλειστικά στην ενεργό δράση της Ανάγκης.
Η έννοια της Ανάγκης, μας οδηγεί στην έννοια του Σκοπού, και ο Σκοπός μας οδηγεί στο αίτιο της «ανθρώπινης αποστολής».
Και επειδή, καμία ανθρώπινη ύπαρξη δεν πέρασε ποτέ από τη «Ζωή» αυτού του κόσμου, χωρίς αποστολή, ας σκύψουμε ευλαβικά το κεφάλι στο αναγνωστήριο της Κοσμικής Γνώσης, για να συνειδητοποιήσουμε την πρωτεύουσα αιτία της αποστολής μας σε αυτόν τον κόσμο.
Είμαστε «τέκνα του Κοσμικού Αιθέρα», κατ’ αποστολήν.
Τέκνα του Κοσμικού Αιθέρα είναι ολόκληρη η Φύση, τα όντα που φιλοξενεί και οι Κόσμοι του Όλου, του Σύμπαντος Κόσμου.
Είμαστε όλοι και όλα «Ένα» στο επίπεδο του πρωταρχικού «δυνάμει δρώντος» υλικού που συντάσσει την οντότητά μας.
Η ανθρώπινη ευφυΐα, μέσω της οποίας ερμηνεύεται ο σκοπός υπάρξεως του Σύμπαντος Κόσμου, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, αυτός ο σκοπός εννοιοποιείται στη σχέση μας με το Ον.
Το Όν είναι «το Όλον της Σκέψης» σε επίπεδο Δημιουργίας.
Ο άνθρωπος είναι ένα ελάχιστο και ταυτόχρονα σημαντικό μέρος, στο σύνολο της παγκόσμιας Σκέψης.
Όμως, η Σκέψη είναι μία, με κανόνες το Μέρος να χωράει μέσα του το Όλον, και το Όλον να περιλαμβάνει στις δομές του το Μέρος.
Η ανυπαρξία της Κοσμικής Μάζας στο υλικό πεδίο, καταργεί ολίγον κατ’ ολίγον τη φαινομενική πραγματικότητα, οδηγώντας τον άνθρωπο στα σύνορα μιας «διφυούς» ερμηνείας της ελάχιστης υποατομικής ύλης, που αφορά στην ατομική και στην πνευματική της ιδιότητα.
Αυτό συνιστά αυθόρμητη τάση της Ύλης προς το Πνεύμα, και τάσης του Πνεύματος προς την Ύλη σε αμφίδρομη ιδιότητα.
Η αποδεικτική διαδικασία συνειδητοποίησης της «εγγενούς πραγματικότητας» που βρίσκεται στο κατώφλι του νου μας, αλλά δυσκολευόμαστε να την αντιληφθούμε σε σύντομο Κοσμικό Χρόνο, θα αποτελεί μέρος της αληθινής μας γνώσης.
Η μετάδοση των πληροφοριών, στο κέντρο ελέγχου του Νομικού Οπλοστασίου του Κοσμικού Αιθέρα, πραγματοποιείται από τις αυτόματες μεταδόσεις του Αιθερικού Δικτύου, μέσω των κβάντων των ηλεκτρονίων – νετρονίων, τα οποία μπορούν και διατρέχουν τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα πάχους στρώματος μολύβδου, χωρίς καμία αντίσταση, πράγμα που αποδεικνύει την πανίσχυρη δυνατότητα του Δικτύου στη μετάδοση των πληροφοριών προς κάθε κατεύθυνση, άνευ φυσικών εμποδίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου