Παράλληλα, η Λήμνος συνδέεται και με τον θεό Ύπνο. Στην Ιλιάδα του Ομήρου αναφέρεται ότι ο Ύπνος έμεινε στη Λήμνο κατά την περίφημη εξαπάτηση του Δία από την Ήρα, βρίσκοντας εκεί ασφαλές καταφύγιο και τη συντροφιά της Νύχτας. Έτσι, το νησί δεν συνδέεται μόνο με τη δύναμη της φωτιάς και της δημιουργίας, αλλά και με τη γαλήνη, την ανάπαυση και τον κόσμο των ονείρων.
Πάνω σε αυτή τη μυθολογική παράδοση στηρίζεται και η ακόλουθη μυθοπλασία, η οποία φαντάζεται πως, στις μέρες του μεγάλου καύσωνα, ο Ήφαιστος προσκάλεσε τον καταπονημένο θεό Ύπνο να εγκατασταθεί στη δροσερή και ανεμόεσσα Λήμνο, χαρίζοντας στο νησί τη φήμη του τόπου όπου ο ύπνος γίνεται πραγματική ευλογία.
Στις καυτές μέρες του καλοκαιριού, όταν ο Σείριος σκαρφαλώνει στον ουρανό δίπλα στον Ήλιο και η ατμόσφαιρα πυρώνει σαν τον κλίβανο του Ηφαίστου, όλα στη γη — άνθρωποι, σπαρτά και ζώα — στενάζουν κάτω από το βάρος της φωτιάς. Ακόμη κι οι θεοί δεν μένουν αλώβητοι. Ναι, ακόμη και στον Όλυμπο κάνει... ζέστη.
Ήταν, λοιπόν, εκείνες οι διαβόητες ημέρες του καλοκαιρινού καύσωνα, όταν η ανατολή του Σειρίου σήμαινε όχι μόνο ιδρώτα και θερμοπληξία, αλλά και... κρίση ύπνου για τον θεό του Ύπνου, τον ίδιο τον Ύπνο. Διότι, ως γνωστόν, στην αρχαιότητα δεν υπήρχαν κλιματιστικά και έτσι θνητοί και θεοί ίδρωναν και στριφογύριζαν χωρίς να μπορούν να κλείσουν μάτι. Ο Ύπνος και ο Μορφέας είχαν αρχίσει να μένουν από... δουλειά. Οι Αϋπνίες — κάτι μικρές, μοχθηρές θεότητες με μυτερά δάχτυλα — είχαν πάρει το πάνω χέρι στα ονειρικά βασίλεια του Ύπνου και του Μορφέα.
Ο Ύπνος, άλλοτε ήρεμος και νωχελικός, περπατούσε τώρα νευρικά στις άκρες του Ολύμπου, με βλέφαρα κατακόκκινα και βλέμμα απλανές.
«Ούτε ένας βαθύς αναστεναγμός, ούτε ένα χασμουρητό της προκοπής...» μουρμούριζε.
Στην ανησυχητική αυτή κατάσταση τον συνάντησε ο θεός Ήφαιστος, που ανέβαινε από το ηφαιστειώδες εργαστήριό του στη Λήμνο, το μοναδικό νησί όπου κατοικούσε ανάμεσα στους θνητούς, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους θεούς που έμεναν στα λαμπρά παλάτια του Ολύμπου.
Με απορία τον ρώτησε:
— Ύπνε, φίλε μου, γιατί αυτά τα χάλια; Εσύ είσαι πάντοτε γαλήνιος. Ποια κακοτυχία σου χάλασε τη διάθεση;
— Εσύ έχεις συνηθίσει την κάψα του καμινιού σου, Ήφαιστε. Οι υπόλοιποι θεοί και οι θνητοί όχι. Αυτή η ζέστη είναι ανυπόφορη, τόσο στη γη όσο και εδώ, στα αιθέρια πεδία του Ολύμπου. Κανείς δεν κοιμάται πια. Οι Αϋπνίες πανηγυρίζουν. Οι άνθρωποι στριφογυρίζουν, οι θεοί παραμιλούν κι εγώ νιώθω να χάνω τη δύναμή μου.
Ο Ήφαιστος χαμογέλασε, σκούπισε τον ιδρώτα από το καπνισμένο μέτωπό του και του πρότεινε:
— Έλα μαζί μου στην Ανεμόεσσα Λήμνο! Τη γνωρίζεις; Είναι η κατοικία μου στη γη. Ένα νησί φιλόξενο, με δροσερούς ανέμους, θαλασσινές σπηλιές και υπέροχες ακτές, ιδανικές για να δροσίζεσαι όταν η ζέστη γίνεται αφόρητη. Εκεί θα ξαναβρείς τη γαλήνη σου. Οι Λημνιοί με αγαπούν, αλλά, για να λέμε την αλήθεια, σε σένα έχουν ιδιαίτερη αδυναμία. Είναι άνθρωποι που ξέρουν να τιμούν τον ύπνο! Στη Λήμνο τόσο η μεσημεριανή όσο και η βραδινή ανάπαυση αποτελούν σχεδόν ιερή συνήθεια. Δεν την αμελούν ούτε τη διακόπτουν ποτέ, ούτε ακόμη κι όταν καταφθάνουν τα κρουαζιερόπλοια. Ακόμα και τότε τα μαγαζιά το μεσημέρι παραμένουν κλειστά δεν χαλάνε με τίποτα και για κανένα λόγο το πρόγραμμα τους!
Ο Ύπνος σήκωσε τα φρύδια. Ένα νησί με δροσιά, μελτέμια, γαλήνιες θάλασσες, χαλαρή ζωή και... σιέστα; Του φάνηκε ιδανικό.
Και έτσι, από τις ημέρες του αρχαίου κόσμου, λέγεται πως ο θεός Ύπνος περνά τα καλοκαίρια του στη Λήμνο, χαμένος κάπου στο κάστρο της Μύρινας με θέα τον Άθω, περιδιαβαίνοντας το ιερό άβατο της Αρτέμιδος, βουτώντας στα ήρεμα νερά του όρμου της Ηφαιστίας και απολαμβάνοντας τη σιέστα του στις Αλυκές και στη Χορταρολίμνη, παρέα με τα φλαμίνγκο.
Not bad at all!
Η απόφαση είχε παρθεί. Ο θεός Ύπνος εγκαταστάθηκε μαζί με τον Ήφαιστο ανάμεσα στους θνητούς της Λήμνου. Η παρουσία του άλλαξε τους ρυθμούς του νησιού. Ακόμη και σήμερα, στις πιο καυτές ώρες της ημέρας, η Λήμνος βυθίζεται σε μια παράξενη, σχεδόν μαγική σιγή. Οι άνθρωποι κλείνουν τα μάτια, τα τζιτζίκια νανουρίζουν ακόμη και τους πιο δραστήριους και ο μεσημεριανός ύπνος μοιάζει σχεδόν υποχρεωτικός.
Οι παλιοί λένε πως, αν κοιμηθείς στο νησί αυτό, ο ίδιος ο Ύπνος θα σου χαρίσει ύπνους επικούς και στιγμές ξεκούρασης αξέχαστες.
Κι όταν φυσούν τα μελτέμια, δεν είναι μόνο οι θάλασσες που χαίρονται. Είναι κι ο ίδιος ο Ύπνος που αναστενάζει νυσταγμένα, σκεπασμένος με ένα σεντόνι από αρμύρα, δροσιά και σιωπή.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου