Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2021

ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ: Ο ΜΑΓΟΣ ΑΒΡΑΑΜ ΜΑΣ ΑΠΕΙΛΕΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.

Η μεγαλύτερη απειλή από καταβολής κόσμου είναι ακόμα μπροστά μας:

«Έθνη πολλά συνήχθησαν εναντίον σου Ιερουσαλήμ λέγοντα, ας επιβλέπει ο οφθαλμός μας επί την Σιών. Αλλά τα σχέδια μου δεν γνωρίζουν και τα έθνη δεν καταλαβαίνουν τις προθέσεις μου, που είναι να τους συγκεντρώσω σαν τα δεμάτια στο αλώνι για να τους αλωνίσω. Σήκω και αλώνιζε θυγάτηρ Σιών, διότι θα σε κάνω δυνατή σαν ταύρο με σιδερένια κέρατα και χάλκινες οπλές, για να ποδοπατήσεις πολλούς λαούς, και ν’ αφιερώσεις τα λάφυρα αυτών σε μένα τον Κύριο» Μιχαίας Δ΄11-16

Αυτά λέει η «ιερή μας Βίβλος».

Ας αφήσουμε ιουδαίους "προφήτες" να μας αφηγηθούν, την προσφιλή προφητική τους στρατηγική:

«Προσέξτε τον καιρό ακριβώς εκείνο που θα αποκαταστήσω τον Ιούδα και την Ιερουσαλήμ, θα συγκεντρώσω όλα τα έθνη και θα τα φέρω στην κοιλάδα που ονομάζεται Ιωσαφάτ (κοιλάδα μπροστά στην Ιερουσαλήμ). Εκεί θα κριθούν για ότι έκαναν στον λαό μου τον Ισραήλ… (Μασ: τον οποίον διέσπειραν μεταξύ των εθνών)… τον λαό μου που ξεπουλήσατε στους Έλληνες, ώστε να απομακρυνθούν από την χώρα τους. Εγώ όμως θα τους ξεσηκώσω από τον τόπο όπου τους πουλήσατε και το κακό που κάνατε θα σας το ανταποδώσω… Βάλτε δρεπάνι! Ο καρπός είναι ώριμος να θεριστεί. Μπείτε στο πατητήρι (Μασ: ο ληνός είναι πλήρης) κι αρχίστε να πατάτε! Είναι γεμάτο. Τα λαγήνια (Μασ: υπολήνια) ξεχείλισαν… Μεγάλος θόρυβος από τα πλήθη στην κοιλάδα της δικής. (θόρυβος εδώ είναι η προφητική έκφραση για την “καταπάτηση” αμέτρητων ψυχών) Ο Κύριος θέλει βρυχίσει εκ Σιών… (προσέξτε τώρα την απαραίτητη αποκάλυψη του μηχανισμού της συντέλειας που ακολουθεί) Την ημέρα εκείνη… Σ’ όλα τα ρυάκια του Ιούδα θα τρέχουν νερά, και μια πηγή απ’ τον ναό θα αναβλύζει και θα ποτίζει την ξερή κοιλάδα… εγώ ο Κύριος που κατοικώ στην Σιών θα εκδικηθώ»! (Β.Β Ιωήλ Δ΄1-18 . Μασ. Γ΄)

Το βιβλίο της εθνο-διαμελιστικής μαγγανείας, πραγματικά σε μεγάλα αποκαλυπτικά κέφια!

Όταν ο διαχρονικός προφήτης προφητεύει, απλώς προ-αναγγέλλει, προ-καθορίζει και προ-δεσμεύει (προ-”φυτεύει”) τις εξελίξεις, και με λεπτές αναφορές στη μεθοδολογία, προ-παραγγέλνει συγκεκριμένες εξελίξεις που ο ίδιος δρομολογεί για το μέλλον!

Στην Αποκάλυψη λοιπόν, όπως το θέλουν οι συγγραφείς της και παραγγελιοδότες της τύχης των λαών. Ο Γιαχβέ, δηλώνει ότι πρόκειται να εξοντώσει-εξουθενώσει τα έθνη, σε έναν άλλο, επίσης παρόμοια μοναδικό τόπο! Διαβάζουμε: «πνεύματα όμοια με βατράχια, που κάνουν τερατουργίες, στέλνονται στους βασιλιάδες όλης της γης για να τους συνάξουν στον πόλεμο που θα γίνει την μεγάλη εκείνη μέρα του (εβραϊκού) θεού… τα πνεύματα μάζεψαν τους βασιλιάδες σ’ έναν τόπο καλούμενο εβραϊστί Αρμαγεδδών» (Β.Β. και Μασ.). Αποκάλ. ΙΣ΄16

Τώρα λοιπόν, μπορούμε καλύτερα να καταλάβουμε τους εντολοδότες προφήτες των βιβλικών γραφών, όταν συνδέουν την μαζική ήττα των εθνών, με την Μεγιδδώ και τον Αρμαγεδδώνα!

Όπως λοιπόν διαβάσαμε λίγο παραπάνω στην Αποκάλυψη, τα έθνη με ακατάπαυστα υποσχεσιακά κοάσματα βατράχων (όπως πολύ απλοϊκά η Αποκάλυψη παρομοιάζει τους εθνοσυνάχτες), θα ξεγελαστούν και πρόθημα θα προχωρήσουν σε μια, ή περισσότερες, πολλά υποσχόμενες συνάξεις.

Η “σύναξη” όμως αυτή, ή οι συνάξεις, δεν θα γίνουν οπουδήποτε, παρά σε έναν ή περισσότερους “τόπους”, που (όπως η κοιλάδα Ιωσαφάτ και η Μεγιδδώ), θα εξασφαλίζουν τα συγκεκριμένα πλεονεκτήματα μαζικής εξάρτησης (άρδευσης) των εθνών, απ’ τους εντολοδότες των εθνοκραχτών βατράχων. Να λοιπόν η λειτουργική βάση του Αρμαγεδδώνα! Εθνοσυνάξεις, με απόλυτο έλεγχο δίψας και πηγών!!!

Προϋπόθεση λοιπόν για την τελική κρίση και καταστροφή των εθνών… η γενικότερη “διατροφική” τους κηδεμονία!!!

Φαίνεται λοιπόν, ότι όλοι εμείς οι απλοϊκοί άνθρωποι, είμαστε ικανοί μόνο να “ζούμε” και όχι να διασφαλίζουμε όσα η ζωή μας χάρισε και με εξαιρετικό μόχθο αποκτήσαμε! Είμαστε τραγικά ένοχοι σημαντικότατων παραλήψεων! Παραδώσαμε την τύχη του κόσμου μας, στον πρώτο που με πανουργία την διεκδίκησε! Τελευταία μάλιστα, ο πολύς και επίμονος λόγος περί “συντέλειας του κόσμου” και Αρμαγεδδώνος… δείχνει να μην είναι δυστυχώς άνευ λόγου και αιτίας!

Το κατακόκκινο βιβλικό νήμα των παθών μας, ξεκινάει πράγματι από τα χέρια του Αβραάμ, και μέσα απ’ τις αφηγήσεις της Βίβλου, μας ξεναγεί στον πολυδαίδαλο βιβλικό λαβύρινθο. Το ιστορικό αυτό νήμα της καταστροφής των αντιπάλων, περνώντας μέσα από τα χέρια πολλών άξιων συνεχιστών του Αβραάμ, ολοκληρώνει την βιβλικά καταγεγραμμένη πορεία του, στα χέρια του αποκαλυπτή Ιωάννη.

Ο Αβραάμ, ήταν ο πρώτος που κήρυξε κρυφό διαμελιστικό πόλεμο κατά των εθνών και συνέλαβε την ιδέα των συντηρούμενων κερδοφόρων δεινών! Όλοι οι υπόλοιποι κατοπινοί βιβλικοί προφήτες, με τελευταίο τον Ιωάννη, αντλώντας συνταγές και πρότυπα, από τις ιστορικές εβραιο-ιερατικές παγιδεύσεις, -ως να επρόκειτο για κάποιο μοναδικό διαχρονικό επίβουλο προφητικό ον-, τακτοποιούσαν ασταμάτητα τις λεπτομέρειες, για την μαζικότερη και αποτελεσματικότερη τελική εφαρμογή τους.

Φαίνεται λοιπόν, πως αυτή η τελική φάση των παγκόσμιων βιβλικών δεινών, έχει φτάσει στην τελική της ευθεία, και εντελώς δικαιολογημένα ονομάσθηκε Αρμαγεδδών!

Κατά πως όλα δείχνουν, ο περίφημος αυτός αβρααμογενής Αρμαγεδών, έχει επέλθει προ πολλού και σήμερα απλώς βρίσκεται σε συστηματική εξέλιξη.

Κοιτάξτε γύρω σας! Η αυτονομία και οι ιδιαιτερότητες των εθνών, πριν από πολύ καιρό έχουν καταλυθεί, ή τουλάχιστον, η διαβρωτική τους αλλοίωση βρίσκεται σε ραγδαία εθνο-διαμελιστική εξέλιξη!

Αν και πολλοί έχουν διαισθανθεί και καταγγείλει την άθλια όψη της επερχόμενης παγκοσμιοποίησης, ελάχιστοι κατάφεραν να το συνδέσουν ορθά με τους συγκεκριμένους βιβλικούς προφητικούς μηχανισμούς μαζικής παγίδευσης εθνών, με το κωδικό πλέον όνομα Αρμαγεδδών.

Οι λαοί, ακούγοντας περιχαρώς, τα υποσχεσιακά βατραχολογίματα των ψιθυριστών εξουσίας (που ενδημούν στις ίδιες τις αλλοτριωμένες κυβερνήσεις τους), έχουν ήδη συγκεντρωθεί και στρατοπεδεύσει, στην φαινομενικά πλεονεκτική για αυτούς “κοιλάδα Ιωσαφάτ”, ή την αντίστοιχη της “Μεγιδδώ”!

Τα διαλυμένα έθνη γοητευμένα απ’ την λεξημαγεία των χειραγωγών τους, χωρίς τις στοιχειώδεις προφυλάξεις, συνωθούνται σε τεράστιους, πολλά υποσχόμενους, συμμαχικούς, πολυεθνικούς σχηματισμούς. Σε κατάλληλα δηλαδή… εθνονοδοχεία, εθνο-ληνούς, πατητήρια (Ο.Ο.Σ.Α./ Ε.Ε./ Ο.Ν.Ε. / Ν.Α.Τ.Ο./ Ο.Η.Ε. κ.λ.π.) όπου ήδη υφίστανται συντριπτικές πιέσεις, προς την απόλυτη εξομοίωσή τους.

Τραπεζιτική δεσποτεία. Δανειο-δουλεία. Χρηματιστηριακή υποτέλεια. Έλεγχος πλουτοπαραγωγικών πηγών. Ελεγχόμενη ενημέρωση. Λατρεία του υπερβατικού. Θρησκοληψία. Επιβολή προκατασκευασμένων ειδώλων.[1] Κατευθυνόμενη διασκέδασης. Νόμιμη ιστοριοκτονία. Παραμυθολογημένο μέλλον. Εικονική πραγματικότητα. Δικαιώματα… χωρίς δυνατότητες. Υπόδουλη παιδεία. Λεξιπενία. Ειδική και όχι γενική παιδεία (με παραγωγή ειδημονο-ηλίθιων). Βιοποριστική ευφυΐα. Εθνο-διαμελιστικές μειονότητες. Χάρτινα σύνορα. Δημοκρατικά εκλεγμένες… δικτατορίες. Θρησκευτικές ενοποιήσεις. Πολιτισμική σύγχυση. Συνθήκες σωτηριακού βρόγχου και εθνικής υποτέλειας τύπου «Σέγκεν» κ.λ.π., κ.λ.π.!

Γενικότερα, ανίερες συμμαχίες μαζικής προώθησης συμφερόντων και όχι πολιτισμού, εξασφαλίζουν στα χέρια των ολίγων, την σύγχρονη ροή των ελεγχόμενων μολυσματικών “ιδεών-υδάτων” και την γενικευμένη υλικο-πνευματική “διατροφική” υποτέλεια των λαών!

Η αρχέτυπος αβρααμική ιδέα, του ταυτόχρονου οδυνοποιού και θεραπευτή, σε παγκόσμια πλέον επίπεδα εφαρμογής! Με την σύγχρονη μορφή της ευνοιοκρατίας, και με άριστο δόλωμα το δραστικότερο ψυχοτρόπο δηλητήριο της ανθρώπινης ιστορίας, τον χρηματισμό, ελάχιστοι ανθρωποκυνηγοί “μάγοι”, εξασφαλίζουν ορδές από πρόθημα μισθωμένα “κυνηγόσκυλα”, (ή “βατράχια” επί το βιβλικότερον) πραγματοποιώντας σήμερα, καλύτερα από κάθε άλλη εποχή, το όνειρο των αρχαίων Χαλδαίων προφητών, για μια κεντρική εξουσία, με αυτοκρατορική διάρθρωση και ευνοιο-επικριτική δομή και λειτουργία.

Η άθλια αυτή χαλδαιο-κρατούμενη κολοσσιαία αυτοκρατορία του μέλλοντος, όπου όλες οι τέχνες του πολιτισμού, θα είναι φκιασιδωμένες, καλοπληρωμένες παλλακίδες της εξουσίας των μάγων, διαγράφεται ήδη στον ορίζοντα της πλανητικής ιστορίας! Σύντομα, με τον οριστικό θάνατο της αξιοκρατίας, την νομιμοποίηση της ατιμία, την βουλευτική ασυλία-ατιμωρησία, την μισθωμένη ηθική, και την ωμή αναβίωση του σκληρότερου μισθοφορισμού (την αρχαιότερη μάστιγα του πολιτισμού), θα εξασφαλίζεται η εύρυθμη υποταγή των μαζών, στην νέα τάξη του Χαλδαιικού διευθυντηρίου, που σήμερα έγινε ήδη γνωστή με το όνομα ΝΕΑ ΤΑΞΗ! Ο μακρύς σιδερένιος βραχίονα του, το Ν.Α.Τ.Ο., (ή οτιδήποτε ανάλογο) θα επιβάλει την θέληση του με “βόμβες ειρήνης”, σε κάθε γωνία του πλανήτη, που θα αντισταθεί στην υποχρεωτική σωτηρία!

Σήμερα λοιπόν, βρισκόμαστε ήδη χωμένοι βαθιά στην κοιλάδα του Ιωσαφατ, και ξεδιψάμε ήδη την φυσική μας δίψα, για ειρήνη και ευημερία, απ’ τις πηγές των Χαλδαιο-λευιτικών δυνάμεων! Με το μακρύ χέρι των διεφθαρμένων τραπεζιτικών δανειο-δεσμεύσεων, να ελέγχει τους ζωτικότερους τομείς των εθνών και με τους κουρδισμένους ανθρωπίσκους στις καίριες κρατικές θέσεις, να καθορίζουν την ποιότητα των υλικο-πνευματικών μας αγαθών, πέτυχαν ακριβώς, ότι ορίζει το βιβλικό μοντέλο της ελεγχόμενης άρδευσης και σίτισης των εθνών, κάτω στην κατάμεστη από λαούς κοιλάδα Ιωσαφάτ!!!

Τα έθνη δεν μπορούν, ή δεν θέλουν να υποθέσουν, ότι ο πολιτισμός των τραπεζιτών και των μυστικών λεσχών, δεν μπορεί παρά να είναι μόνο το αρχαιότερο όνειρο του δόλου! Δεν μπορούν, ή δεν θέλουν να δουν, ότι η “άνωθεν” αυτή καθοδηγούμενη σύναξη-ένωση των λαών, είναι η ιδανικότερη μορφή μαζικής θυματοποίησης και δημιουργεί τις καταλληλότερες συνθήκες για την τελική μαζική “εξόντωση”!

Ελέγχοντας απολύτως τις “πηγές”, οδηγούν τα έθνη σε πολλαπλή αναπόδραστη εξάρτιση: «Το θηρίο υποχρεώνει, μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, να χαράξουν το χέρι ή το μέτωπό τους. Κανείς δεν θα μπορεί να αγοράσει ή να πουλήσει, αν δεν έχει χαραγμένο στο χέρι ή στο μέτωπό του τον αριθμό (666) του θηρίου»! (Β.Β) Αποκάλυψη ΙΓ΄ 16-17. Που πολύ απλά σημαίνει, ότι στην πολλά υποσχόμενη διεθνή “αγορά” της ευημερίας, μόνο οι συνεργοί (χέρι) και οι πνευματικά υποταγμένοι ομοϊδεάτες (μέτωπο), θα έχουν δικαίωμα επιβίωσης! Και συνεχίζει γεμάτο καύχηση το γριφώδες κείμενο: «εδώ χρειάζεται σοφία. Οποίος έχει μυαλό ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου που είναι χξς (δηλαδή 666)» (Β.Β.) Αποκάλυψη ΙΓ΄ 18. Μα είναι ολοφάνερο ότι καμία σημασία δεν έχει το νούμερο (που μπορεί να είναι οτιδήποτε) αλλά το χέρι και το μυαλό (μέτωπο) που δεσμεύεται στην υπηρεσία των συμφερόντων τους!

Η οδυνοποιο-ιαματική σχολή θαυμάτων του Αβραάμ, εδώ, σε εκτεταμένη πλέον διεθνή κλίμακα! Οι “άγγελοι” (σταλμένοι) “σωτήρες”, σε πλήρη ανατρεπτική δράση! Οι ιεροκάπηλοι θεραπευτές, σε αξεπέραστες επιδόσεις!

Ο Αρμαγεδδώνας, είναι δυστυχώς η προδιαγεγραμμένη σύνθλιψη εθνών, και συνεπώς άσπλαχνη εξόντωση αναρίθμητων ανθρώπων. Οι εμπνευστές και δημιουργοί του, έχουν δυστυχώς ξεκάθαρη εντολή να φέρουν αυτόν τον “Αρμαγεδδώνα” μέχρι τα πιο ματωμένα του άκρα: «και ο άγγελος έριξε το δρεπάνι του στη γη και τρύγησε το αμπέλι (έθνη) της γης, κι έβαλε τα σταφύλια (ανθρώπους) στο μεγάλο πατητήρι του θυμού του (εβραϊκού) θεού. Το πατητήρι (εθνοδοχία) πατήθηκε έξω απ’ την πόλη (έδρα εξουσίας την Ιερουσαλήμ) κι έτρεξε απ’ αυτό αίμα κι έφτασε ως τα χαλινάρια των αλόγων» Αποκάλυψις ΙΔ΄19,20.

Μαζικοί θάνατοι και ποταμοί αίματος είναι δυστυχώς προσχεδιασμένοι!

Κάποτε ο Αβραάμ, υπέδειξε την εξουσιαστική συνταγή δια του εθνο-διαμελισμού! Αργότερα, στην Αποκάλυψη βλέπουμε την εθνο-συνθλιβή… διάφορα μόνο προς το χειρότερο! Το παράξενο είναι ότι, όταν γράφεις με θεολογημένο τρόπο κατά των ανθρώπων και των εθνών, κανείς δεν εξεγείρετε εναντίων σου! Μάλιστα όσο πιο χυδαία και αποκρουστικά ανθρωποκτόνος γίνεσαι, τόσο θεϊκότερος φαντάζεις!

Τα ίδια μάλιστα ανατριχιαστικά σενάρια, και με τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό, επιβεβαιώνει και η άλλη αβραμική θρησκεία: «Την ημέρα της κρίσης εκείνος (ο Φαραώ) θα προπορεύεται του λαού του και θα τον παρασύρει μέσα στη φωτιά, όπως οδηγούν τα ζωντανά σε στέρνα για να πιουν. Η στέρνα στην οποίαν θα φτάσουν θα είναι φοβερή». Το ιερό Κοράνιο xoυντ 99

Η φοβερή αυτή “στέρνα” απ’ την οποία κανείς δεν ξέρει τι είδους νερό θα πιούμε εμείς τα “ζωντανά”, είναι ο βιβλικός Αρμαγεδδών! Αυτή είναι λοιπόν η αιματοβαμμένη ολοκλήρωση του εξοντωτικού εθνο-διαμελιστικού αβραμικού ονείρου, που δυστυχώς σήμερα βρίσκεται με αδιόρατους διολισθητικούς ρυθμούς, σε πλήρη παγκόσμια σχεδόν εξέλιξη.

Αν μαγαρίσετε το λιμάνι της πόλεως σας σε μια νύχτα, όλη η πόλη θα σηκωθεί εναντίον σας. Αν κάνετε το ίδιο σε διάστημα δεκαετιών, τότε όλοι θα δεχθούν την διολισθητικά διογκούμενη πληγή, χωρίς ιδιαίτερους γογγυσμούς!

Ο διαχρονικός τραυματοποιός προφήτης, μελετώντας αυτήν ακριβώς την αδράνεια των λαών απέναντι στους αργούς, μεθοδικούς, αόρατους δόλους του βιβλικού ιερατείου, γνωρίζει ότι η διολισθαίνουσα διαφθορά δεν γίνεται αντιληπτή. Οι λαοί κάτω από συγκεκριμένους ρυθμούς και συνθήκες επιβολής πληγών, (σαν το βάτραχο στο αργά ζεσταμένο νερό) δεν καταλαβαίνουν τι τους συμβαίνει, και οι πληγοποιοί δεν διατρέχουν κανέναν κίνδυνο αποκάλυψης.

Σήμερα λοιπόν μας απειλούν, ακριβώς μόνο επειδή γνωρίζουν, ότι τα εθνο-διαμελιστικά τους έργα ουδέποτε αναλύθηκαν, ουδέποτε ερμηνεύθηκαν, και συνεπώς ιστορικά έχουν εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο!

Μάλιστα, η αρχή του ενός ανδρός, στην οποίαν ιστορικά υπακούει ο διαχρονικός Αβραάμ, μας καθιστά πιθανότατα έρμαιο στις διαθέσεις (για φαντάσου) ενός μόνο ανθρώπου, (ή το πολύ μιας ολιγομελούς ομάδας), και υποκείμενους στις ανεξέλεγκτες εξουσιαστικές αποφάσεις τους, που αναπόφευκτα σημαίνουν καταστροφές τρομακτικής πλανητικής έκτασης!

Για όσους δε νομίζουν, ότι υπερβάλουμε χάριν εντυπωσιασμού… θα ρίξουμε, μια μόνο μάτια υπενθύμισης, στις αδίστακτες προδιαγεγραμμένες βιβλικές μαγγανείες, εναντίων ολόκληρης πια της ανθρωπότητας και των βασικών αγαθών της: «Και έπεσε εκ του ουρανού επί το τρίτον των ποταμών και επί τας πηγάς των υδάτων Άψινθος και έγινε το τρίτο των υδάτων άψινθος και πολλοί άνθρωποι απέθανον εκ των υδάτων διότι επικράνθησαν» Αποκαλ.Η΄10

Σημειώνουμε ότι η Άψινθος (Herba adsinthii) είναι: «δρόγη που χορηγούμενη εις μεγάλας δόσεις προκαλεί εκτρώσεις εις τας εγκυμονούσας. Δρα εφ’ ολοκλήρου του νευρικού συστήματος προκαλούσα σφοδράς διαταραχάς, ναυτία και παραφροσύνη» [2] Βλ. Δρανδάκης, αψινθίου ποα

Και η συνέχεια του χρονικού της προαναγγελθούσης μαζικής καταστροφής: «και το τρίτον της θαλάσσης έγινε αίμα και απέθανε το τρίτο των εμψύχων εν τη θαλάσση και το τρίτον των πλοίων διεφθάρη» Αποκάλ.Η΄8,9.

«Και ακρίδες (φθοροποιές δυνάμεις) εξήλθον και εδόθη εις αυτάς εξουσία σκορπιού και είχαν ουράς όμοιας με σκορπιού (όχι “σφήκες” πια και “μέλισσες”, αλλα ιπτάμενοι σκορπιοί!) και κέντρα (δηλητηριώδη κεντριά) εις τας ουράς αυτών και εξουσία να βλάψωσι μόνο τους ανθρώπους και το όνομα του βασιλέα αυτών Εβραϊστί Αβαδδών (Καταστροφέας)» Αποκάλ. Θ΄4-11

Από που έρχονται άραγε όλες αυτές οι πλανητοφθόρες και ανθρωποκτόνες πληγές; Έχουν καμιά σχέση με τον αρχη-πατριάρχη απ’ την Χαλδαία;

Δείτε μόνος σας: «Λύσε τους τέσσερις αγγέλους που είναι δεμένοι στον μεγάλο ποταμό Ευφράτη (Χαλδαία!) Λύθηκαν τότε οι τέσσερις άγγελοι που είχαν προετοιμαστεί (!) για την συγκεκριμένη ώρα και μέρα και μήνα και έτος, να σκοτώσουν το ένα τρίτο των ανθρώπων… (και το κατηγορητήριο) οι άνθρωποι δεν μετάνιωσαν για τις κλεψιές και τις… μαγγανείες τους… (και η τελική απειλή-διαβεβαίωση της πραγματοποίησης) και θέλει τελεστεί το μυστήριο τούτο καθώς εφανερώθη εις τους προφήτες»! (Β.Β.Αποκάλ.Θ΄15-21και Ι΄7.

Σήμερα οι λαοί, αγνοούν ακόμα και τον όρο «μαγγανεία»! Φαντάζεστε λοιπον, πόσο ένοχοι μαγγανείας μπορούν να είναι;

Είναι μάλλον βέβαιο, ότι οι πραγματικοί «άγγελοι» δεν χρειάζονται καμία προετοιμασία! Η εδώ βιβλική επισήμανση, προορίζεται να ενθαρρύνει κάποιους άλλους “αγγέλους”, να αξιοποιήσουν με θρησκευτική ευλάβεια, όλο τον διαθέσιμο χρόνο και τις οδηγίες, για την προαναγγελθείσα και προετοιμασμένη αυτήν ανθρωποκτόνο καταστροφή!

Κάποιοι λοιπόν, αισθάνονται εδώ και πολύ καιρό, ότι έχουν την θεϊκή άδεια και μπορούν ελευθέρα μαζικά να σκοτώνουν! Οι δε απανωτές δαιμονοποιήσεις τους, προς κάθε κατεύθυνση, απλώς “νομιμοποιούν” ή αν θέλετε αγιοποιούν, τις επερχόμενες δολο-φονικές πληγές!

Υπενθυμίζω ότι όλες αυτέσ οι καταστροφές έρχονται μετά από επτά φιάλες “θεϊκού θυμού”[3] καταροποιών υλικών… (δηλαδή… δηλητηρίων!) που “άγγελος” σαν τον καλύτερο μαγγανιστή, «ως κλέπτης», χύνει στα ποτάμια, μολύνοντας τις πηγές των υδάτων, την γη, την θάλασσα, τον αέρα, τους θρόνους (εξουσίες) ακόμα και στον ήλιο (παιδεία[4]) των ανθρώπων! Αποκάλυψις ΙΣ΄2-17

Δώστε εσείς τις διαστάσεις, το είδος, την ένταση των επαπειλούμενων αυτών παγκόσμιων καταστροφών! Δεν πρόκειται για προφητεία μόλυνσης από ανθρωπινή αδιαφορία, όπως εσφαλμένε ερμηνεύουν οι θρησκευόμενοι. Η διατύπωση είναι ξεκάθαρη. Πρόκειται για προμελετημένη και προετοιμασμένη δολιοφθορά εκ μέρους “αγγέλων”… δηλαδή απεσταλμένων!

Αν δεν έχουμε λαθέψει στις εκτιμήσεις μας, και το προφητικό “τρένο” της καταστροφής ξεκίνησε πράγματι… τότε δυστυχώς κανείς δεν ξέρει ακόμα, πιο θα είναι το τρελό τελικό τίμημα της πραγματοποίησης αυτών των πλανητικο-κοινωνικών δηλητηριασμών! Το σίγουρο είναι, ότι κάποιοι που με κληρονομικό πάθος παίζουν εδώ και χιλιετίες τον ρόλο του ειμαρμενοποιού θεού, έχουν τα χάλκινα σπλάχνα, για να πραγματοποιήσουν αυτόν τον τελικό, θεαματικό, βιβλικό τους Αρμαγεδδώνα!

Οι άνθρωποι αυτοί, πρέπει πια να είναι μεθυσμένοι απ’ την κρυφή ακατάγγελτη δύναμη τους!

Αν δεν καταγγελθούν εγκαίρως, ευθέως, μαζικά και δημοσίως, ως οι ασύστολοι παρανοϊκοί δηλητηριαστές της ανθρωπότητας, θα πάσχουν μονίμως απ’ το σύνδρομο της αόρατης υπεροπλίας τους. Αν η συγκεκριμένη αυτή ηγετική αβραμική ομάδα, δεν αισθανθεί σοβαρά τον κίνδυνο της λεπτομερούς ιστορικής αποκάλυψης της, καμία υπαναχώρηση απ’ τα πλανητοκτόνα παιγνίδια του Αρμαγεδδώνα τους δεν πρόκειται να γίνει, και τότε δυστυχώς τα δεινά της ανθρωπότητας δεν θα έχουν πραγματικά τέλος!

Αν δεν αλληλο-αφυπνισθούμε μαζικά και επειγόντως, για να ελέγξουμε αυτή την ζοφερή πιθανότητα και να καταγγείλουμε οτιδήποτε στη συγκεκριμένη κατεύθυνση, κατονομάζοντας τους με θάρρος… οι απώλειες που επέφεραν στον πολιτισμό και την ανθρωπότητα (χάριν επικράτησης) οι τρεις αβρααμογενείς θρησκείες… θα μοιάζουν με παιδική εκδρομή, μπροστά στον υπολειπόμενο αβρααμογενή Αρμαγεδδώνα! Οι τρεις θρησκείες του Αβραάμ, ξεκλήρισαν πολιτισμικές δομές, που κάποτε οι άνθρωποι ίσως αποκαταστήσουν! Ο τελικός όμως Αρμαγεδώνας, θα σακατέψει ολόκληρο το πλανητικό μέλλον, επιφέροντας ανεπανόρθωτα τραύματα στην πλανητική ισορροπία!

Ο συνετός φύλακας, πρέπει πάντα να υποθέτει το χειρότερο!

Ο σημερινός “μάγος” απ’ το διατροφικό κέντρο της οικουμένης, όπου βρίσκεται ήδη θρονιασμένος, είναι θέμα χρόνου και υπολογισμού των αντιστάσεων, μέχρι να πραγματοποιήσει την απόλυτη ασέβεια. Αργά, ανεπαίσθητα, διολισθητικά, βεβηλώνει μαζικά τις γιγάντιες διατροφικές πηγές της μητέρας φύσης. Συνεργάτες και πραγματική του δύναμη; οι κάθε λογής “Κύκλωπες”. Οι στρατευμένοι εκείνοι “Πολύφημοι” (πολύ-φήμη = αξιωματούχοι) αλλά και εντελώς “μονόφθαλμοι” δυστυχώς επιστήμονες: «που σ’ όλα τα’ άλλα ήταν όμοιοι με τους θεούς, αλλά ένα μοναδικό μάτι βρισκόταν στο μέσο του μετώπου τους… (ειδημονο-ηλίθιοι δηλαδή) και δύναμη κι ορμή και τεχνάσματα ήταν στα έργα τους» Ησίοδος ΘΕΟΓΟΝΙΑ 140.

Αυτοί, που με τα σιδερένια σπλάχνα και την χάρτινη καρδιά, αφού πρώτα καταναλώνουν αδίστακτα τις σάρκες της επιστημονικής τους αξιοπρέπειας, πρόθημα χάριν μισθού, χοροπηδούν ήδη σαν κανίβαλοι, γύρω απ’ την τρυφερή και απογυμνωμένη από κάθε ιερότητα πανώρια φύση.

Με ορθάνοιχτο στόμα σαν τον μυθικό Κρόνο, ασεβέστατος και χαοτικά αχόρταγος, ο σημερινός “Χαλδαίος”, είναι έτοιμος να κατασπαράξει ακόμα και τα ίδια τα παιδιά του! Ησίοδος θεογονια 459. Ανεξέλεγκτα προωθεί κάθε τύπο διατροφικής εξουσίας, με μαζικές γενετικές επεμβάσεις στην πλανητική χλωριδο-πανίδα. Παράγει, και σιωπηλά επιβάλει διεθνώς το εμπόριο γενετικά μεταλλαγμένων τροφίμων, ελπίζοντας να κερδίσει τον οριστικό δόλιο έλεγχος της ανθρώπινης χημείας.

Αδιάφοροι εμείς, παριστάμεθα βουβοί μάρτυρες στον απεχθέστερο βιασμό της φύσης, στο ξέφρενο, πρόχειρο και βεβιασμένο ανακάτεμα των γενετικών χαρακτηριστικών των έμβιων όντων, στην ανήθικη δημοπρασία των τρυφερότερων μυστικών της ύπαρξης και στην βέβηλη εξαργύρωση του γενετικού κώδικα της ζωής!

Το μονοπωλιακό εμπόριο “άγονων σπόρων” (π.χ. εταιρία MONSADO). Τα μυστικά κλονοποιημένα υβρίδια, που υποδουλώνουν την παγκόσμια παραγωγή τροφίμων. Οι μαγικές τροφές που “σώζουν” σκοτώνοντας μαζικά το αύριο. Τρόφιμα ποτά και “ουσίες”, που δημιουργούν εγκεφαλικό εθισμό, μαζική πνευματική καταστολή που μακροπρόθεσμα παράγουν πειθήνιους υποτακτικούς, μαζί με τις χιλιάδες καθημερινές πυρηνικές, χημικές και λοιπές μολυσματικές απειλές, συνθέτουν αμυδρά μόνο το πορτρέτο του σύγχρονου τερατοποιού μάγου.

Όμως, αυτά που ήρθαν είναι ελάχιστα. Αυτά που θα ‘ρθουν να φοβάστε, μας διαβεβαιεί ο φοβοποιός προφητισμός, που ωθεί ασταμάτητα τις ξέφρενες ορέξεις του, στην σταδιακή εκπλήρωσή τους: «Θέλω αφανίσει παντελώς τα πάντα από προσώπου γης. Θέλω αφανίσει άνθρωπον και κτήνος, πετεινά του ουρανού και ιχθύς της θαλάσσης και θέλω εξολοθρεύσει τον άνθρωπον από προσώπου γης… θέλω εκδικηθεί τους άρχοντες και τα τεκνά αυτών… και τους αναπαυόμενους εις την τρυγίαν (συγκομιδή) αυτών, τους λέγοντας εν τη καρδία αυτών, ο Κύριος δεν θέλει αγαθοποιήσει ουδέ κακοποιήσει, τα αγαθά αυτών θέλουσιν είσθε εις διαρπαγήν και οι οίκοι αυτών εις αφανισμόν… Και θέλω καταθλίψει τους ανθρώπους και θέλουσει περιπατεί ως τυφλοί και το αίμα αυτών θέλει διαχυθεί ως σκόνη και οι σάρκες αυτών ως κόπρος» (Μασ.) Σοφονίας Α΄2,3,12,13,17

Ο ωρυόμενος προφητισμός, εκατονταετίες τώρα απειλούσε ακατάπαυστα! Σήμερα πάνοπλος και ανεμπόδιστος, εγγίζει οριακά την εκπλήρωση των αρρωστημένων του πόθων. Με συνεργό την απίστευτη απουσία μας, ο ακατάγγελτος αβρααμισμός έχει αντίπαλο μόνο της υπερβολές του. Με την χαοτική εξουσιαστική του βουλιμιά, έχει υπονομεύσει τόσο τραγικά το πλανητικό μέλλον, που απ’ τον υπολειπόμενο δικό του Αρμαγεδδώνα, υποθέτουμε πως ούτε ο ίδιος δεν πρόκειται να εξαιρεθεί! Διότι: «το ίδιο το όπλο παρασέρνει τον άνθρωπο» Οδ. τ 14, γράφει σοφά και προφητικά ο Όμηρος πριν από τόσες χιλιετίες!

Σήμερα τα όπλα του πληγόχαρου προφήτη, είναι τρομακτικά. Κανείς όμως δεν μπορεί να ξέρει, πόση συναίσθηση του έχει απομείνει στο μισάνθρωπο κεφάλι του! Παρά τις διαχρονικές νίκες του, παραμένει οργισμένος και άπληστος σαν τον πρωτοπατριάρχη Αβραάμ. Σήμερα όλες του οι μανίες μπορούν να εκπληρωθούν στο ακέραιο… και δεν ξέρουμε δυστυχώς πόση αυτοσυγκράτηση του έχει απομείνει!

Η μαγγανεία: η θηρευτική τέχνη των δηλητηριασμένων δώρων, μετά από ανενόχλητη διαδρομή χιλιετιών, πρέπει να έφτασε στα χέρια ενός ιερατείου, που απειλεί πλέον ολόκληρο τον κόσμο! Ο Γιαχβέ, ο Χαλδαιικός θεός της μαγγανείας, γεμάτος έπαρση για την κρυφή αποτελεσματικότητά του, υπόσχεται μαζικό ξεδιψαστικό (διατροφικό) πειθαναγκασμό και απειλώντας (δια στόματος προφητών), ομολογεί ξεκάθαρα την συγκεκριμένη μεθόδευσή του:

«(Ο΄):το πνεύμα αυτού (του Γιαχβέ) ως ύδωρ εν φάραγγι (Β.Β.): η πνοή του σαν χείμαρρος που φτάνει ως τον λαιμό των ανθρώπων. Θα κοσκινίσει τα έθνη με της καταστροφής το κόσκινο, θα βάλει χαλινάρι στα σαγόνια των λαών και θα τους οδηγήσει όπου δεν θέλουν» Ησαΐας Λ΄2

Αδρανήσαμε δυστυχώς ανεπίτρεπτα! Τουλάχιστον, την τελευταία έστω στιγμή, ας παρατηρήσουμε προσεκτικά τις ιστορικές πληγές μας και ας ασχοληθούμε επιτέλους με τους στημένους κραυγαλέους βιβλικούς μηχανισμούς της προαναγγελθείσης καταστροφής μας. Το φάντασμα του Αβραάμ, με την μορφή του Αρμαγεδδώνα, παίρνει συνεχώς σάρκα και οστά, μπροστά στα νυσταγμένα μας μάτια, και σαν μυθικός δρακός, αναδύεται απειλητικά κατ΄ ευθείαν μέσα απ’ τις “μαγικές” σελίδες της χαλδαιικής Βίβλου!

Αν εξακολουθήσουμε να… κοιτάμε αλλού, αγνοώντας τις φυλακτήριες υποχρεώσεις μας… και να τρέχουμε μόνο πίσω απ’ τους αξιοπόθητους ευδαιμονισμούς και τους καθ’ όλα σεβαστούς βιοποριστικούς μας καημούς, τότε… απλά εγκαταλείπουμε τον αξιαγάπητο κόσμο μας, στα χέρια των παρανοϊκότερων “εμπρηστών” της ανθρώπινης ιστορίας!!!

Κάποιοι, δικαιολογημένα ίσως, προβάλουν σαν άλλοθι, την όποια πολιτισμική τους δράση! Δυστυχώς, κάποτε πρέπει να το καταλάβουμε, ότι ακόμα κι αυτές οι πολιτισμικές ενασχολήσεις μας, είναι από μόνες τους οδυνηρά ανεπαρκείς. Είναι οι ποθητές, αλλά ανεπαρκείς τέχνες της ειρήνης! Η οδύσσεια όμως της πλανητικής μας ιστορίας, δυστυχώς δεν κρίνεται τόσο απ’ την πολιτισμική μας παραγωγή, αλλά κυρίως απ’ την αντοχή και την έγκαιρη αντίδραση του πολιτισμού στις επιδρομικές τέχνες του πολέμου!

Ενώ λοιπόν η ιστορική διαδρομή του πολιτισμού, αποδεικνύεται ένας αδυσώπητος έντεχνος διαρκής πόλεμος… εμείς σχιζοφρενικά, φορώντας τις ευγενικότερες παρωπίδες της καθημερινότητας, αμέριμνοι καλλιεργούμε τον πολιτισμικό μας κήπο, και παράγοντας ίσως τα πλέον αξιοζήλευτα πολιτισμικά αγαθά, θέλουμε πεισματικά να αγνοούμε ότι μας απειλεί μια πολεμικότητα συνολική σύνθλιψη! Είναι σαν να συνεχίζεις να χτίζεις το υπέροχο σπίτι σου, στη μέση ενός δασούς, που δυστυχώς καταφλέγεται και πικραμένος αρνείσαι να δεις ότι οι προτεραιότητες έχουν δραματικά αλλάξει! Ή όπως το διατύπωσαν οι σοφοί Έλληνες: «Ω! κάκιστα ζώα, των οικιών υμών εμπιπραμένων αυτοί άδετε;» “Ω κάκιστα ζώα, ενώ τα σπίτια σας καίγονται, εσείς τραγουδάτε;” Αισώπου μύθοι ΚΟΧΛΙΑΙ

Είναι πραγματικά, σαν να πολλαπλασιάζουμε και εμείς με την σειρά μας τους πολιτισμικούς μας μόχθους επί το μηδέν, όπως κάποτε η φιλότιμη, αλλά και οδυνηρά απληροφόρητη, ανυπεράσπιστη και άδολη Υπατία!

Μόνο με την επίγνωση των πηγών και των μεθόδων της ιστορικής μας αντιπαλότητας, μπορούμε να αποφύγουμε την επανάληψη του σύγχρονου καταδιαμελισμού μας! Ο δικός μας “Κύριλλος”, στέκει ήδη δίπλα μας, το μέλλον μας προκαθορισμένο απ’ τους “προφήτες”, τρέχει στους δικούς του ρυθμούς, ο θερισμός της θλίψις μας θα είναι ανάλογος με την σπορά των πληγών, που με την αδιαφορία μας θα επιτρέψουμε!

Μόνο δημιουργώντας “εξερευνητικό και αποκαλυπτικό θόρυβο” και αποστερώντας τους την έκπληξη των δήθεν θεόσταλτων καταστροφών, υπάρχουν ελπίδες να ξεφύγουμε απ’ τον θανάσιμο κλειό των προφητών! Καταγγέλλοντας ευθέως τα κοινωνιο-διαμελιστικά τους βιβλικά και άλλα σενάρια, τα οποία ακατάπαυστα επιχειρούν να εκπληρώσουν, για να δρέψουν απ’ τους μυθο-θρεμμένους προβατοειδείς πιστούς τις προφητικές δάφνες, ίσως τους αποτρέψουμε απ’ τον πολιτισμο-καταστροφικό προφητικό τους ίστρο!

Ίσως-ίσως (κανείς δεν μπορεί να ξέρει), ακόμα κι “αυτός” ο διαχρονικός Αβραάμ, ή κάποιος επιτέλους ανάμεσα τους, να χόρτασε την ανανταγώνιστη νίκη του, και διστακτικός μπροστά στην κόλαση της ίδιας του της καταστροφικής μανίας, να χρειάζεται κάποιον λόγο υπαναχώρησης, που με την προβατο-σιγή μας δεν του τον προσφέρουμε!

Ένα είναι σίγουρο, καθώς το πλανητικό μέλλον αργά αλλά σταθερά σφαγιάζεται μπροστά στον βωμό του προφητικού μένους, δεν μπορούμε να παραμένουμε αδρανείς.

Ακούγεται μυθικό, απόκοσμο και εξωπραγματικό, όλα όμως δείχνουν, ότι μπροστά μας έχουμε πράγματι ένα μαινόμενο διαχρονικό όν! Ένα δηλητηριώδες, παραισθησιογόνο, διαχρονικό προφητικό αδελφάτο, που έχει χάσει την αίσθηση του μέτρου. Μόνο η μαζική μας επίγνωση, που με σθένος, ανελλιπώς και με θορυβώδη τρόπο, θα χρεώνει ακατάπαυστα στους “προφήτες” τις καταστροφές του κόσμου και του πολιτισμού μας, μπορεί να αναχαιτίσει τον “διαχρονικό Αβραάμ”, απ’ την ξέφρενη συντριπτική του αιμοδιψή επιθετικότητα! Αντί, παπαγαλίζοντας να ονομάζουμε Βιβλικές, όλες τις φυσικές καταστροφές, ας διακρίνουμε επιτέλους κάποιες απ’ τις αληθινές “Βιβλικές καταστροφές” που καθημερινά πια μας καταφλέγουν, ξεκινώντας μονίμως από εσκεμμένο εμπρηστικό “προφητικό” χέρι!

Μόνο αντιμαχόμενοι μπορούμε να ελπίζουμε.

Στη κινητικότητα της μάχης, ακόμα και το απρόβλεπτο μπορεί να γεννηθεί! Στην αδράνεια όμως του εφησυχασμού, είμαστε απόλυτα προβλέψιμοι, και τότε εύκολα όλες οι αρχαίες πληγο-προφητείες μπορούν να μας έβρουν.

Μαχόμενοι μπορούμε ίσως να αποδείξουμε, ακόμα και στους προφητο-παρμένους θήτες μας, ότι δεν αποτελούμε τους φυσικούς δούλους κανενός. Ότι το προφητικό ανθρωποκυνηγητό τους, δεν σκοτώνει άβουλα δουλικά όντα και υπανθρώπους, αλλά μάχιμους, αξιοπρεπείς, και βαθυμέριμνους πολιτισμένους ανθρώπους! Χωρίς υπερασπιστική μαχητικότητα, ποτέ και τίποτε δεν περισώθηκε!
Φαίνονται ανίκητοι, αλλά όλοι έχουν την αχίλλειο πτέρνα τους, και στην προκειμένη περίπτωση αυτή είναι η βιβλική τους απομυθοποίηση!

Τα πράγματα μπορεί να γίνουν εξαιρετικά απλά, αν καταλάβουμε ότι το μυστικό του οποιουδήποτε πετυχημένου κυνηγού, είναι η εξειδίκευση, δηλαδή, η συγκεκριμένη θηρευτική του μέθοδος. Αν αυτή γίνει ορατή και ευρύτερα γνωστή και κατανοητή, τότε περιορίζουμε δραστικά την δραματική θυματοποίηση μας!

Τοξεύοντας ασταμάτητα στην μοναδική τους ακάλυπτη αχίλλειο πτέρνα, κοινοποιώντας δηλαδή την εξωφρενικά δύσοσμη, ιερατική ιστορία των παλαιοδιαθηκικών “μάγων”, και βγάζοντας τους σημερινούς θηρευτές του κόσμου, απ’ την προστατευτική τους ανωνυμία, μπορούμε να περιορίσουμε σημαντικά, την απρόσκοπτη, εξευτελιστική ταπείνωση της πανανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ίσως γλυτώσουμε έτσι κάτι απ’ τον υπολειπόμενο αρμαγεδδώνιο μολυσματικό βιασμό της γης! Ίσως περισώσουμε λίγη ομορφιά και για τους αγέννητους εκείνους ανθρώπους, που περιμένουν τη σειρά τους ν’ απολαύσουν μετά από μας, το υπέροχο δώρο της γήινης ύπαρξης!

ΔΕΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΥΧΑΙΟ ΦΥΛΕΤΙΚΟ ΕΒΡΑΙΟ ΑΛΛΑ ΤΗΝ «ΑΒΡΑΑΜΙΚΗ ΟΜΑΔΑ».

Ας καταγγείλουμε διακριτικά και με προσοχή, όχι γενικά και αόριστα τον λαό των Εβραίων, πράγμα που θα αποτελούσε τεράστιο λάθος και γνωστή ιστορική παγίδα. Όχι τον τυχαίο φυλετικά Εβραίο, που διασπαρμένος ανάμεσα στα έθνη, υφίσταται και θα υποστεί κι αυτός αναπόφευκτα τις τραγικές αρμαγεδδώνιες συνέπειες, αλλά την ολιγάριθμη “αβραμική ομάδα”, που σαν τον «μαθητευόμενο μάγο», μεθυσμένος απ’ την δόξα της ακαταδίωκτης τερατουργίας του, αρέσκεται να “λύνει” πάνω απ’ τους ανυποψίαστους λαούς, “σκληρούς αγγέλους θανάτου”, ανακαλώντας τους κατ’ ευθείαν απ’ την χώρα της πατρογονικής μαγείας, του Χαλδαϊκού “Ευφράτη”!

Ενδέχεται λοιπόν (για φαντάσου), οι ουσιαστικοί αντίπαλοι της ανθρωπότητας, να μην είναι παρά ελάχιστοι μόνο αβρααμοειδείς γέροντες, που ξεχασμένοι στην ακατάγγελτη δύναμη τους, ταράσσουν κάθε τόσο την ανθρωπότητα, για να πιουν το τακτικό τονωτικό αφροδισιακό ποτό της άμετρης εξουσία, διασκεδάζοντας απλώς την γεροντική τους ανία!

Ναι, τόσο χυδαία ενδέχεται να είναι η κατάληξη της αδικαιολόγητης απουσίας μας! Δυστυχώς, ελάχιστοι μόνον άνθρωποι, μπορούν πράγματι πανεύκολα να σέρνουν απ’ την μύτη, την ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας, επειδή οι καλύτεροι εξ “ημών”, παραμένουμε ενθουσιώδεις, έμμισθοι, μονόφθαλμοι παραγωγοί πολιτισμού, και όχι άγρυπνοι, πολυόμματοι διαχρονικοί φύλακές του.

Δυστυχώς κουβαλάμε τα βάρη των προηγούμενων γενεών, που αρνήθηκαν, ή δεν θέλησαν, ή δεν μπόρεσαν να αντιδράσουν. Σήμερα, σαν τον μυθικό Ηρακλή, παγιδευτήκαμε κι εμείς απ’ τον δόλο του Άτλαντα! Ξαφνικά είμαστε αναγκασμένοι να κουβαλήσουμε στους ωμούς μας, την δυσβάστακτη αδράνεια όλων των προηγούμενων γενεών!

Προσέξτε όμως και ας διδαχθούμε απ’ το παράδειγμα!

Ο δόλος του Ατλάντα κατά του Ηρακλή, στήθηκε βασιζόμενος στο ψεύδος της δωρο-προσφοράς των μήλων των Εσπερίδων, δηλαδή της αιωνίου ζωής! Όμως και αντιδόλος του Ηρακλέα, που έδωσα την λύση και επανέφερε τα πράγματα στην θέση τους, στήθηκε περίφημα με την προσποιητή ανάληψη των καθηκόντων του!

Διδακτικότατος… όπως πάντα ο ελληνικός μύθος! Αντιδόλιος ακόμα και ο πανίσχυρος Ηρακλής! Μερικές φορές βλέπετε, η δύναμη μόνη της δεν φτάνει! Στους δόλους μόνο ο αντιδόλος πιάνει! Υπάρχει μάλιστα και το σχετικό αρχαίο ρητό που παραγγέλνει: «Αν δεν σου φτάνει η λεοντή πρόσθεσε και την αλωπεκή»[5]

Αποτινάξετε λοιπόν την πνευματική δουλεία, προσποιούμενοι ίσως… τους πρόθυμους δούλους! Όσα θα δείτε μέσα στην προσποιητή δουλικότητά σας, θα είναι ίσως το καλύτερο υλικό της ανατρεπτικής σας καταγγελίας! Αυτά τουλάχιστον λέει ο Μύθος!

Πρέπει λοιπόν, επειγόντως να διευρύνουμε τους ορίζοντες των προβληματισμών μας. Να αναβαθμίσουμε τον ελεγκτικό μας ρόλο. Ανακαλύψτε μέσα σας τον συνετό φύλακα του πολιτισμού! Ετοιμάστε με προσοχή και εξαπολύστε τις πιο καυτές ερωτήσεις σας, προς πάσαν κατεύθυνση.

Σταματήστε ειδικά, τον χαριστικό έλεγχο προς τους αγιολόγους κάθε κατηγορίας. Οι “άγιοι” οι τιτλούχοι και οι “ήρωες” των θρησκειών μας έφεραν εδώ, στο δύσοσμο αυτό βάραθρο του πολιτισμικού χάους.

Ο εχθροπρόσωπος αντίπαλος, είναι ο φανερός εχθρός και κάποτε καταβάλλεται.

Η προσχηματική αγαθότητα είναι ο ανίκητος εχθρός μας. Ο αγαθοπρόσωπος, ο δολωματικός θηρευτής που αιώνες τώρα εκλαμβάνετε ως φίλος, αδελφός και σωτήρας!

Δεν υπάρχουν λοιπόν εξ ορισμού αθώοι. Η εξαίρεση το απυρόβλητο και το υπεράνω καταργούνται. Αποδεκτοί και σύμμαχοι, είναι μόνο όσοι ικανοποιητικά καταδέχονται να απαντούν στις ελεγκτήριες ερωτήσεις μας.

Το αισχρότερο αμάρτημα που μπορεί να διαπράξει άνθρωπος, είναι να αφήσει στα παιδιά του τις δικές του μάχες!

Κανένας γονιός δεν το παραδέχεται, αλλά κάθε γενιά που εύχεται μονάχα, αντί να μάχεται, και διστάζει να καταγγείλει μαχητικά τους εχθρούς της, ουσιαστικά μεταθέτει τις μάχες της αυτές στα παιδιά της!

Ζούμε μάλλον βουτηγμένοι σε μια τέτοια ακριβώς πολυσυσσωρευμένη φυγόμαχη αθλιότητα. Εμείς όμως, όπως όλα δείχνουν… ούτε το άθλιο αυτό ανοσιούργημα δεν μπορούμε πια να επαναλάβουμε, μια και είμαστε γενιά οριακή!

Τα θεμελιωδέστερα αγαθά της ζωής, κλονίζονται γύρω μας συθέμελα και η ίδια η φύση, χτυπημένη απ’ το βέβηλο χαλδαιικό βέλος, γονατίζει λαβωμένη.

Όλοι οι δόλιοι, αιώνες τώρα συνωθούνται πίσω από αγαθοφανείς σχηματισμούς, καταστρέφοντας τους πιο υπέροχους αρχαίους πολιτισμο-φύλακες θεσμούς. Η παιδεία παράγει μόνο ειδικευμένους δούλους. Οι ονειροπαρμένες και ουρανόμυαλες θρησκείες, σαν τα καλύτερα ψυχοσωματικά ναρκωτικά, σαρώνουν, αποτρέπουν ή οικειοποιούνται, κάθε έννοια γήινης μαχητικότητας. Η προδοσία γίνεται το αγαπημένο σπορ της ευφυΐας και η εμπιστοσύνη είδος υπό εξαφάνιση!

Τελικά αυτή η απέραντη παθητικότητα των λαών και η αδρανεί με κάνει και αναρωτιέμαι. Δεν ξέρω, αν μας κοροϊδεύουν οι προφήτες υποβιβάζοντας εμάς τους ανθρώπους που αποτελούμε τα έθνη, σε πρόθυμους εραστές βατράχων (βατραχόθελκτους δηλαδή βατραχόμυαλους) ή αν οι βαθύτατοι αυτοί ανθρωπογνώστες προφήτες, έχουν απλώς τέλεια συναίσθηση της νοητικής μας αναπηρίας. Η επιλεκτική μας τύφλωση, έβαλε στο απυρόβλητο κάθε αγιόσχημο και αγιοφανές, αλλά ακριβώς πίσω απ’ την αγαθοπροαίρετη αυτή άκριτη πίστη μας, συνωστίζονται γελώντας σαρκαστικά, όλοι οι δαίμονες την ιστορικής μας κόλασης!

Δυστυχώς, στην καλύτερη περίπτωση, παράγουμε… αφύλακτο πολιτισμό κι αυτό προκαλεί του κλέφτες! Δεν διακρίνουμε ορθά τις προτεραιότητες! Δεν διακρίνουμε τον αγαθοπρόσωπο χαμογελαστό δόλο, κι ας είναι όλα ξεκάθαρα γραμμένα στη χαλδαϊκή Βίβλο που ποτέ δεν ελέγξαμε! Ενώ οι προφήτες έχουν ήδη γράψει της μελανότερες σελίδες της ιστορίας μας, και προ πολλού καθόρισε τον ταπεινωτικότερο τρόπο του χαμού μας, εμείς όχι μονό μεν τους ελέγχουμε αλλά τους λατρεύουμε σαν σωτήρες!

Δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε κάτι εξαιρετικά απλό, ότι ακόμα κι απ’ αυτήν την παραγωγή των πολυτιμότερων πολιτισμικών αγαθών, επειγόντως προέχει η ορθή ερμηνεία των παθών μας! Μόνο οι ορθές ερμηνείες των ιστορικών μας σφαλμάτων, μπορούν να μας προσφέρουν τις αποτρεπτικότερες φυλακτήριες υπηρεσίες!

Απ’ την αρχαιότητα, ακόμα κι αυτός ο σκοτεινός πολιτισμοκτόνος προφητισμός, μας χλευάζει προκλητικά χοροπηδώντας ακριβώς πάνω στην συγκεκριμένη αδυναμία μας: «Αν όπως λέτε είστε απόγονοι σοφών και αρχαίων… τότε βρείτε τι έχει αποφασίσει για την χώρα σας ο Κύριος» !!! Ησαΐας ΙΘ΄12.

Φαίνεται λοιπόν πως κάποιοι προφήτες, τυφλωμένοι από ανεξήγητων διαστάσεων ιδιοτέλεια, αποφασίζουν ότι χειρότερο για το πλανητικό μέλλον. Εμείς ανίκανοι να ανακαλύψουμε την ουσία των υπονομεύσεων τους, τρέχουμε ξεθεωμένοι πίσω απ’ τις τραγικές συνέπειες. Κάποιοι ασθενοποιούν μαζικά. Εμείς, ακούραστοι θεραπεύουμε άτομα… Είμαστε βλακωδώς θεραπευτές ατόμων και όχι επιδημιολόγοι! Εξοντωτική αυτή η ιστοριο-θρησκευτική μας τύφλωση, και δυστυχώς όπως όλα δείχνουν αυτή είναι και η καθοριστικότερη αιτία της ανεπάρκειάς μας.

Μπορούμε να ανακαλύψουμε τον παραμικρότερο νοσογόνο παράγοντα στο παχύ έντερο του κουνουπιού! Να διυλίσουμε δηλαδή, πράγματι τον κώνωπα! Δεν μπορούμε όμως να δούμε το σαρωτικό παλιρροϊκό κύμα της ιστορίας, που αιώνες τώρα, έρχεται τεράστιο και σαρωτικό κατά πάνω μας!

Πραγματικά αξιοθρήνητους μας κατάντησε η ανεμπόδιστη, διαχρονική θρησκευτική ιστοριοκτονία! Η περίεργη αυτή πάθηση μας, μόνο με έρευνα, ανάλυση και θαρραλέα κατανόηση, των δεδομένων ολόκληρης της ιστοριο-θρησκευτικής μας περιπέτειας αντιμετωπίζεται!

Αυτό είναι το κεντρικό νόημα αυτού του βιβλίου. Φυλακτήρια ιστοριο-θρησκευτική έρευνα και όχι πολιτισμική ρουτίνα, μόνο χάριν μισθού! Ο Ελληνικός πολιτισμός, αποδείχθηκε το σημαντικότερο αλλά και το πλέον αφύλακτο αγαθό του κόσμου!

Όποιος νοιάζεται για την ζωή και τις αξίες της, ας κάνει κάτι που δυστυχώς ποτέ δεν έγινε σωστά μέχρι σήμερα… ας διαβάσει ερευνητικά την βίβλο! Ξετυλίγοντας το κουβάρι των βιβλικών εξιστορήσεων προς τα πίσω, ίσως φτάσει να παραδεχθεί έγκαιρος, ότι ο Αβραάμ ο μάγος, ο παράξενος εκείνος αστρολόγος, πατάει ακόμα βαριά στο στήθος της πεσμένης ανθρωπότητας!

Το σημαντικότερο όπλο των αντιπάλων, εξακολουθεί να είναι η σκοταδοποιός άγνοιά μας. Μελετώντας την συμπεριφορά του διαχρονικότερου οδυνογεννήτορα μάγου της ανθρώπινης ιστορίας, θα φωτίσετε απίστευτες πτυχές της κατανόησης σας!

Καμιά σχέση δεν έχει αν η προσωπικότητα αυτή, είναι και σε ποιο βαθμό ιστορική, ή κατασκεύασμα της φαντασίας των προφητών. Αυτό που πραγματικά μετράει, είναι ότι οι συνταγές συμπεριφοράς που ενσαρκώνει ο Αβραάμ, είναι εφαρμόσιμες και άκρως επικίνδυνες επιθετικές συνταγές κοινωνικής μαγείας!

Ρίχνοντας φως στις μεθόδους του αντίπαλου, ματαιώνετε δραστικά τα βασικά του πλεονεκτήματα. Δεν υπάρχει πολυτιμότερη και αποδοτικότερη ευφυΐα απ’ την αναλυτική οδυσσειακή αντιπαλογνωσία. Στην έσχατη των περιπτώσεων, ίσως βρείτε και αχρηστεύσετε τουλάχιστον στο άμεσο περιβάλλον σας, τους απλούς μηχανισμούς που γενούν τα σημερινά και αυριανά δεινά της ιστορίας μας!

Αγαπητέ μου αναγνώστη ποιος ξέρει ίσως να είσαι εσύ προσωπικά ο αυριανός πυρήνας αντίστασης στις μεθοδεύσεις μια χούφτας προφητών που μας απειλούν με αρμαγεδδώνιο αφανισμό!

Ποιος μπορεί να ξέρει… ίσως, τα βέλη των δικών σας ερωτήσεων, εκ τύχης αγαθής ή θείας έμπνευσης, να στοχεύσουν με ακρίβεια την αχίλλειο πτέρνα του προφητο-θρεμμένου θηρίου!

Θυμηθείτε, η ορθή διάγνωση, είναι υποχρεωτικά η αρχή πάσης θεραπείας. Έτσι και ο σημαντικότερος αντίπαλος του δόλου, μπορεί να είναι μόνο ο βαθύς γνώστης της άθλιας ιστορίας του!
----------------------
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
[1] Η πρόσφατη εισβολή του Σιωνοκρατούμενου Χόλιγουντ, στα καθημερινά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, είναι ένας μικρός μόνο προάγγελος μιας ξέφρενης επερχόμενης λατρείας προκατασκευασμένων ειδώλων! Σύντομα θα γίνει κατανοητό, ότι οποίος ελέγχει τις πηγές της παγκόσμιας ψυχαγωγίας, ελέγχει την κοινωνική συμπεριφορά! Επιβάλει νοοτροπίες, καλλιεργεί ανοχές, επιβάλει πρότυπα και όχι μόνο γίνεται οικονομικός “Τιτάνας”, αλλά μπορεί να επιβάλει την ευχάριστη δικτατορία της ψυχαγωγίας και να εξασφαλίσει με τον πλέον ευχάριστο τρόπο την συρρίκνωση του αντίπαλου φιλόμοχθου Ελληνογενούς πολιτισμού!
[2] «Θέλω ψωμίσει αυτούς αψίνθιο και θέλω ποτίσει αυτούς ύδωρ χολής» φωνάζει ο Ιερεμίας (ΚΓ΄15). Αν δίπλα στην δρόγη Αψινθίου, θυμίσουμε και τις δρόγες Νάρδου και Μανδραγόρα, τότε καταλαβαίνετε ότι η Βίβλος δεν στερήθηκε ποτέ απ’ τον απαραίτητο εξοπλισμό βοτανο-μαγείας.
[3] Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι ο θεϊκός θυμός στην βιβλικές εξιστορήσεις, είναι πάντοτε στην υπηρεσία των προφητικών βλέψεων!
[4] «Την παιδεία δεύτερο ήλιο της ανθρωπότητας ονόμασαν» Ηράκλειτος
[5] Αν δε σου φτάνει το θάρρος του λέοντα, πρόσθεσε και την πονηριά της αλεπούς! «Αν λεοντή μη εξικνήται πρόσαπτε και την αλωπεκήν» Λύσανδρος.

Πράγματα που κανείς δεν σας λέει για την πραγματική αγάπη

Ω!, η αγάπη. Η έμπνευση για εκατομμύρια (ίσως και δισεκατομμύρια ) τραγούδια, ταινίες, τηλεοπτικές εκπομπές, βιβλία και ιστορίες. Το ίδιο που μας ενώνει ως ανθρώπους στις σχέσεις, τις φιλίες, τις οικογένειές μας – η αγάπη. Μπορεί να είναι όμορφη, προκλητική, επώδυνη, ποιητική, εμπνευστική και διαφωτιστική. Κυρίως, όμως, είναι αληθινή.

Όταν η αγάπη είναι πραγματική, για ποια πράγματα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι, αλλά (συχνά) δεν είμαστε;

1: Δεν λύνει τα προβλήματά σας.

Αν είσαι ανασφαλής, θα είσαι ακόμα ανασφαλής και στην αγάπη.

Εάν αντιμετωπίζετε οικονομικές προκλήσεις, δεν θα λυθούν με την αγάπη.

Εάν μαλώνετε με τον σύντροφό σας, αυτό δεν θα λυθεί με τη μετακόμιση μαζί, τον γάμο ή την απόκτηση παιδιών – αυτά τα προβλήματα θα εξακολουθούν να υπάρχουν.

Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι θέλουν να είναι σε μια σχέση επειδή πιστεύουν ότι θα τους δώσει τελικά τη μαγική αίσθηση του ανήκειν, ή της εκπλήρωσης ή της ευτυχίας που τους έλειπε. Αναπόφευκτα, όμως, καταλήγουν απογοητευμένοι που το να ερωτευτούν δεν ήταν η μαγική λύση που περίμεναν.

2: Θα σε κάνει να προβληματιστείς για τον εαυτό σου.

Όταν είσαι ερωτευμένος με κάποιον, το όραμά σου για το μέλλον αρχίζει να αλλάζει. Και πώς να μην γίνει; Υπάρχει ένα νέο άτομο στη ζωή σας, του οποίου ο κόσμος μπλέκεται με τον δικό σας με τρόπους που δεν μπορούσατε να δείτε – αυτό αλλάζει το παιχνίδι.

Σας προτρέπει να κοιτάξετε προς τα μέσα σας και να κάνετε τις δύσκολες ερωτήσεις:
  • Είμαι πλήρως προετοιμασμένος για μια ζωή μαζί με κάποιον άλλο;
  • Είμαι πρόθυμος να είμαι ανιδιοτελής για χάρη της ευτυχίας του;
  • Είμαι διατεθειμένος να προσαρμόσω τον τρόπο ζωής μου για να τον/την αφήσω να έλθει μαζί μου;
  • Είμαι έτοιμος για αυτό;
  • Πού μπορώ να βελτιωθώ για να γίνω ακόμα καλύτερος σύντροφος;
Υπάρχουν πολλοί νέοι προβληματισμοί που πρέπει να κάνετε όταν είστε σε σχέση με έναν ανύπαντρο, και αν είστε πρόθυμοι να είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας σχετικά με αυτά, θα σας βοηθήσουν να αναπτυχθείτε και να εξελιχθείτε σε μια υψηλότερη εκδοχή του σημερινού εαυτού σας.

3: Αγάπη σημαίνει να αποδέχεσαι ΟΛΑ σε ένα άτομο.

Παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Γιατί; Οι άνθρωποι έρχονται μαζί με όλα τα πράγματα που τους έκαναν αυτό που είναι σήμερα.

Πράγματα που συνέβησαν πριν σε γνωρίσουν.

Σχέσεις που είχαν, εμπειρίες που έζησαν, τραύματα, γιορτές, νίκες, ήττες, ίσως και παιδιά.

Δεν μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά κάποιον αν δεν μπορείς να κοιτάξεις την πλήρη ύπαρξή του και να τον αποδεχτείς πραγματικά όπως είναι.

Παρατηρήστε δεν είπα ανεχτείτε. Να ανέχεσαι κάτι είναι απλά να περιμένεις μέχρι να φύγει ή να το αγνοήσεις και να προσποιηθείς ότι δεν υπάρχει.

Το να αποδέχεσαι κάτι, σημαίνει να το ενστερνίζεσαι πλήρως ως μέρος της πραγματικότητάς σου. Δεν χρειάζεται να σου αρέσει όλο αυτό, αλλά εσείς πρέπει να το δεχτείτε. Διαφορετικά, απλά επιλέγετε τα μέρη ενός ατόμου που σας αρέσει, όμως αυτό δεν είναι η πραγματική αγάπη.

4: Θα παλέψεις.

Όλοι διαφωνούν με διαφορετικούς τρόπους και αν είστε σε μια υγιή σχέση με ανοιχτή επικοινωνία, αυτό δεν θα συμβαίνει συχνά.

Όμως, θα συμβεί.

Θα συμβεί ίσως για κάτι μεγάλο ή μικρό ή για μια οικογενειακή υπόθεση ή για μια διαφορά αξιών.

Τα επιχειρήματα είναι μέρος των σχέσεων, δεν είναι το τέλος μιας σχέσης.

Τούτου λεχθέντος – και οι δύο σύντροφοι πρέπει να δεσμευτούν να κάνουν ό, τι μπορούν ώστε να κάνουν αυτές τις συζητήσεις ήρεμες, παραγωγικές και δίκαιες.

Ζούμε σε μια εποχή όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας δείχνουν τον κυρίαρχο κύκλο της ζωής όλων. Φαίνεται ότι όλοι είναι πάντα χαρούμενοι, χαμογελαστοί, ερωτευμένοι και ξέγνοιαστοι…

Φαίνεται σαν να είναι, όχι ότι είναι.

Η αλήθεια των σχέσεων είναι ότι αυτές οι συγκρούσεις ή οι διαφωνίες ξεκινάνε κάποια στιγμή και μπορεί να είναι προκλητικές ή δύσκολες ανεξάρτητα από το πόσο αγαπάτε κάποιον.

Ακόμα και οι άνθρωποι που δημοσιεύουν στα ΜΜΕ την τέλεια μορφή της ζωής τους στο διαδίκτυο είναι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τις ίδιες προκλήσεις όταν οι κάμερες είναι κλειστές.

Εάν μπορείτε να αποδεχτείτε ότι οι διαφωνίες και οι συγκρούσεις είναι μέρος της ζωής, μπορείτε να βρείτε τον καλύτερο τρόπο να τις αντιμετωπίσετε με τον σύντροφό σας. Αλλά, αν νομίζετε ότι είναι μόνο κάτι που συμβαίνει σε αποτυχημένες, δυστυχισμένες σχέσεις – θα αρχίσετε να αναζητάτε διέξοδο μόλις τα πράγματα δυσκολεύουν.

5: Δεν δίνει το δικαίωμα σε κάποιον η αγάπη να σας κάνει κακό.

Όλοι γνωρίζουν τον όρκο γάμου για το « μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος» και πιστεύω απόλυτα ότι ένας γάμος είναι μια δέσμευση για όλη τη ζωή, αλλά υπάρχουν όρια.

Η κατάχρηση, για παράδειγμα, δεν πρέπει ποτέ να είναι ανεκτή σε μια σχέση.

Η απάτη ή η απιστία ανήκουν στην ίδια κατηγορία.

Μην αφήνετε τους ανθρώπους να σας κάνουν να πιστεύετε ότι το να είσαι ερωτευμένος σημαίνει ότι μπορεί να σε κακομεταχειριστούν, να πληγωθείς ή να προδοθείς.

Χρειάζεστε περισσότερο από αγάπη για να κάνετε μια σχέση να λειτουργήσει με την πάροδο του χρόνου. Χρειάζεστε αμοιβαίο σεβασμό, επικοινωνία, εμπιστοσύνη, θαυμασμό και ένα σωρό άλλα συναισθήματα προς τον σύντροφό σας που ξεπερνούν την αγάπη.

6: Το αγαπώ είναι ρήμα.

Η αγάπη σας προβάλλεται μέσα από πράξεις.

Αν κάποιος σας πει ότι σας αγαπά, αλλά δεν σας το δείχνει με τις πράξεις του, τότε πώς μπορείτε να τον πιστέψετε;

Δεν μπορείς, γιατί η πραγματική αγάπη φαίνεται μέσα από το πώς σου φέρεται κάποιος.

Δεν εκφράζουν όλοι την αγάπη τους με τον ίδιο τρόπο, αλλά για να εκδηλωθεί η αγάπη στην πραγματικότητα πρέπει να έχει τις ρίζες της στη δράση.

Η εκδήλωση αγάπης απαιτεί συνεπή, αμοιβαία προσπάθεια κάθε μέρα.

7: Αξίζετε να την λάβετε ως αντάλλαγμα

Εάν κάποιος δεν εκτιμά και δεν σέβεται την αξία σας, το να του δίνετε περισσότερα δεν πρόκειται να του αλλάξει γνώμη.

Η αγάπη είναι μια αμφίδρομη οδός, και όταν μπορέσετε να διατηρήσετε την αξία σας ως άνθρωπος, θα σταματήσετε να χαρίζετε έναν τόσο πολύτιμο πόρο αν δεν σας επιστρέφεται.

Το να αφιερώσετε χρόνο για να ξεκαθαρίσετε τα θέλω σας, τις ανάγκες, τις επιθυμίες, τους στόχους και την ταυτότητά σας είναι σημαντικό για να αγκαλιάσετε πλήρως την ικανότητά σας να λαμβάνετε υγιή αγάπη.

Μερικοί από εμάς εξαρτώνται από το να πιστεύουν ότι πρέπει να είμαστε ο «δωρητής» σε μια σχέση και ενώ όντως το να δίνεις τον πλήρη εαυτό σου στον σύντροφό σου είναι σημαντικό, γίνεται απλά συναισθηματικό μαρτύριο αν το δώρο δεν ανταποδίδεται.

8: Πρέπει να χάσεις πολλά πριν κερδίσεις.

Λοιπόν, έχετε πάει σε 3 ραντεβού και είστε έτοιμοι να τα παρατήσετε, ε; Λοιπόν, αυτή είναι η ζωή (ή c’est la vie, όπως λένε οι Γάλλοι). Το ψάξιμο της αγάπης μοιάζει πολύ με το λαχείο – μερικές φορές πρέπει να χάσεις πολλά πριν κερδίσεις. Αλλά, αν δεν παίξετε ποτέ, τότε είναι σίγουρο ότι δεν θα κερδίσετε.

9: Αν την χάσετε, ΜΠΟΡΕΙΤΕ να την ξαναβρείτε.

Πρέπει να είστε προσεκτικοί σε αυτό το σημείο γιατί δεν πρέπει να ακούγεται ότι η αγάπη είναι μιας χρήσης.

Η αγάπη είναι ένα από τα πιο πολύτιμα και ακριβά πράγματα που μπορούμε να βιώσουμε από, και με ένα άλλο άτομο.

Τούτου λεχθέντος – δεν υπάρχει μόνο ένα άτομο στον πλανήτη με το οποίο μπορούμε να χτίσουμε αγάπη.

Βλέπουμε αποδείξεις για αυτό καθημερινά στη ζωή μας και στους γύρω μας. Άνθρωποι που έχουν χωρίσει και ξαναπαντρεύτηκαν. Ζευγάρια που χώρισαν και μετά πέρασαν σε κάποιον άλλο. Κάποιος που αντιμετώπισε μια απώλεια και τελικά ήταν σε άλλη σχέση μετά το πέρασμα του χρόνου.

Νομίζω ότι πρέπει να προσφέρουμε αγάπη και στο μέλλον, σε μία προοπτική. Ναι, χρειάζεται πολύς χρόνος για να χτιστεί. Ναι, είναι κάτι για την οποία πρέπει να φροντίζουμε και να την διατηρούμε. Ναι, μπορεί να χαθεί με την πάροδο του χρόνου εάν οι άνθρωποι χωριστούν σωματικά ή συναισθηματικά…

Αλλά, αν την χάσετε, δεν πρέπει ποτέ να νιώθετε ότι ο κόσμος τελειώνει εκεί ή ότι δεν θα την ξαναβρείτε ποτέ.

Ο ήλιος ανατέλλει πάντα τελικά, όπως και η ικανότητά σου να αγαπάς.

10: Η πιο δυνατή αίσθηση αγάπης προέρχεται από μέσα σου.

Τη πιο σημαντική σχέση που θα έχετε ποτέ, είναι με τον εαυτό σας. Εάν αυτό δεν είναι υγιές – κανένα από τα άλλα σας δεν πρόκειται να είναι.

Εάν δεν αισθάνεστε την πλήρη αίσθηση αγάπης και αποδοχής εκ των έσω , θα αμφιβάλλετε πάντα για την αγάπη που σας δείχνουν οι άλλοι.

Θα ρωτήσετε αν το αξίζετε πραγματικά.

Υποσυνείδητα θα την απομακρύνετε.

Θα σταματήσετε να προσπαθείτε να την βρείτε πάλι.

Η αγάπη, ενώ είναι μια κοινή εμπειρία, πρέπει πρώτα να εκπέμπεται από μέσα μας.

Έτσι μπορούν να μας βρουν οι άλλοι που έχουν κάνει την εσωτερική δουλειά – με το λαμπερό φως τους να βρίσκει το δρόμο προς το δικό μας.

Τότε συμβαίνει η πραγματική μαγεία – όταν δύο άνθρωποι είναι χαρούμενοι και γεμάτοι προτού καν συναντηθούν.

Η αγάπη για τον εαυτό μας είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζεται μια σχέση. Όσο πιο δυνατή, τόσο το καλύτερο.

Όποιος προσπαθεί να ελέγξει τα πάντα, χάνει τη ζωή του

Η μεγαλύτερη ανοησία που κάνουν πολλοί άνθρωποι είναι ότι προσπαθούν να τα έχουν «όλα υπό έλεγχο». Και όσο κι αν η ζωή τους αποδεικνύει ότι αυτό είναι μια ουτοπία, εκείνοι συνεχίζουν να παλεύουν, να αγωνιούν, να περιμένουν, να υπεραναλύουν για να καταφέρουν το ακατόρθωτο.

Ο φόβος μήπως πονέσουν από μια απροσδόκητη τροπή των πραγμάτων τους κάνει να βρίσκονται σε έναν διαρκή πόνο, σε έναν ολοένα αυξανόμενο φόβο μήπως κάτι δεν πάει έτσι όπως τα θέλουν. Αυτό που καταφέρνουν είναι να ζουν σε μια διαρκή έλλειψη την οποία δεν αντιλαμβάνονται. Χάνουν τις πολύτιμες στιγμές της ζωής προσπαθώντας να ζήσουν μια ελεγχόμενη ζωή.

Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη παρανόηση από αυτόν τον τρόπο σκέψης. Το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι η αλλαγή. Και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να κατανοήσουμε πως τα συναισθήματα, ο τρόπος σκέψης και τελικά οι πράξεις μας καθορίζουν σε έναν σημαντικό βαθμό αυτές τις αλλαγές.

Ο φόβος θα φέρει περισσότερο φόβο, η ανησυχία θα φέρει περισσότερη ανησυχία και η γκρίνια θα φέρει περισσότερη γκρίνια… αλλά και το αντίστροφο! Η αισιοδοξία θα φέρει αισιοδοξία, η ευγνωμοσύνη θα φέρει περισσότερη ευγνωμοσύνη. Το πώς λειτουργεί ο νόμος της Έλξης, έχει αναλυθεί πολλές φορές αλλά ακόμα και αν κάποιος δεν τον κατανοεί ακριβώς, το μόνο που χρειάζεται να κάνει, είναι να το δοκιμάσει. Ο Jim Rohn έλεγε «Είναι κάποια πράγματα που δεν είσαι υποχρεωμένος να ξέρεις πώς δουλεύουν. Το θέμα είναι ότι δουλεύουν. Ενώ κάποιοι μελετούν τις ρίζες, κάποιοι άλλοι ξεφλουδίζουν τον καρπό. Εξαρτάται σε ποια άκρη θέλεις να είσαι εσύ».

Σε συγχωρώ, σ΄ ευχαριστώ, σε απελευθερώνω

Τρεις μαγικές λέξεις που κρύβουν μέσα τους απέραντη αγάπη, απέραντη αποδοχή, τεράστιο σεβασμό και απελευθέρωση.

Σου έχει τύχει να είσαι «εγκλωβισμένος» σε ένα παρελθόν που στοιχειώνει τις σκέψεις, τις πράξεις, που δείχνει να μονοπωλεί αρνητικά όλο σου το είναι. Σου έχει τύχει ναι. Γιατί κι εσύ αγάπησες κι εσύ έκανες λάθη, βεβιασμένες κινήσεις, πράξεις που δεν θύμιζαν κάτι από εσένα. Πράξεις που σε απομάκρυναν από αυτά που ονόμασες ιδανικά, όμορφα, σπουδαία.

Πράξεις οι οποίες σε έκαναν να απορήσεις με τον εαυτό σου. Είναι ψυχοφθόρο, είναι καταστροφικό να σε βασανίζει το παρελθόν. Να κατακτά τόσο πολύ από το παρών σου.

Σου παίρνει ενέργεια, σου κλέβει στιγμές, σε κρατά πίσω. Και η κάθε μέρα είναι καινούρια, η κάθε στιγμή σου ανήκει. Μα οι σκέψεις σου είναι τόσο μπλοκαρισμένες, που δεν μπορείς να συνεχίσεις, δεν αφήνεις τις νέες ευκαιρίες να σε πάρουν μπροστά, σε όλα αυτά που σου αξίζει να τα ζήσεις. Ανθρώπους που εξιδανείκευσες δύσκολα τους «αποχωρίζεσαι».

Όσο όμως δύσκολα κόβεται αυτός ο ομφάλιος λώρος με κάποιες καταστάσεις και ανθρώπους, είναι το κλειδί και το μεγάλο βήμα για την ευτυχία σου. Η τελεία στο μυαλό που του επέτρεψες να στήνει περίεργα παιχνίδια. Ένας κύκλος που δεν κλείνει σε κρατά στο παρελθόν. Γυροφέρνει στις σκέψεις σου, σε κουράζει, σε ζαλίσει, σε αποσυντονίζει. Όμως πάντα υπάρχει ελπίδα. Πάντα και σε όλα.

Σκόρπισε αγάπη. Ακόμη και σε αυτούς που τόσο σε πλήγωσαν. Που σε άφησαν να βασανίζεσαι μόνος. Προχώρησαν. Προχώρησες.

Συγχώρεσε τους για όλα όσα έκαναν, για όλα όσα δεν έκαναν για τους δικούς τους λόγους, γιατί ίσως να τρόμαξαν.

Ευχαρίστησε τους. Για όλα όσα ζήσατε, για την εμπειρία, για την γνωριμία.

Απελευθέρωσε τους. Και νιώσε όλο σου το είναι να γεμίζει και πάλι με χαρά, με χαμόγελα, με αισιοδοξία, με καινούριους ανθρώπους, νέες εμπειρίες. Το αξίζεις. Όλοι το αξίζουμε. Σε συγχωρώ, σ΄ ευχαριστώ, σε απελευθερώνω.

Πέντε ηλίθιοι περπατούν στην πόλη κουβαλώντας στο κεφάλι μια βαριά, ξύλινη βάρκα

Όμως, δεν είμαστε αγνώμονεςΠέντε ηλίθιοι περπατούν στην πόλη κουβαλώντας στο κεφάλι μια βαριά, ξύλινη βάρκα.

Ο κόσμος τους ρωτάει:

“Γιατί κουβαλάτε αυτή τη βάρκα στο κεφάλι σας; Δεν είναι βαριά; Δεν σας εμποδίζει στο περπάτημα;”


“Φυσικά και είναι μπελάς” λέει ο πρώτος στη σειρά.

“Ασφαλώς και κάνει το δρόμο πιο δύσκολο” παρατηρεί ο δεύτερος.

“Όμως, δεν είμαστε αγνώμονες” λέει ο τρίτος.

“Ούτε απαρνιόμαστε το παρελθόν μας” προσθέτει ο τέταρτος.

“Ερχόμενοι προς τα εδώ” εξηγεί ο πέμπτος, “έπρεπε να περάσουμε από ένα σημείο που οι βροχές είχαν μετατρέψει σε έναν μεγάλο και ορμητικό χείμαρρο. Αν είχαμε προσπαθήσει να τον περάσουμε κολυμπώντας, θα είχαμε πνιγεί. Είχαμε την τύχη να βρούμε τη βάρκα, και χάρη σ’ αυτήν μπορέσαμε να περάσουμε το ποτάμι. Είναι ολοφάνερο ότι σ’ αυτήν χρωστάμε τη ζωή μας… Την κουβαλάμε, λοιπόν, πάντα στο κεφάλι μας, σε ένδειξη αιώνιας ευγνωμοσύνης.”

Οι μέθοδοι που εφαρμόσαμε μια δεδομένη στιγμή μπορεί να μας φάνηκαν πολύ χρήσιμες, όταν όμως έπαψαν να ισχύουν, κατέληξαν φόρτωμα που πολύ σύντομα θα ευθύνεται για τον πνιγμό μας στη θάλασσα της ανικανότητάς μας. Είναι σημαντικό να διαλέγουμε την κατάλληλη μέθοδο, αλλά είναι ίσως ακόμα σημαντικότερο να την εγκαταλείπουμε τη στιγμή που δεν μας προσφέρει πια καμία βοήθεια.

HERMANN HESSE: Ο άνθρωπος είναι ένα κρεμμύδι που αποτελείται από εκατοντάδες φλοιούς

Ο δικός μας Λύκος της Στέπας πιστεύει πως κουβαλάει στο στήθος του δύο ψυχές (του λύκου και του ανθρώπου) και θεωρεί ήδη πως το στήθος του είναι πολύ στενό. Το στήθος, το σώμα, είναι φυσικά ένα, αλλά οι ψυχές που κατοικούν μέσα δεν είναι δύο ή πέντε, αλλά αναρίθμητες- ο άνθρωπος είναι ένα κρεμμύδι, που αποτελείται από εκατοντάδες φλοιούς, είναι ένα υφαντό φτιαγμένο με πολλά νήματα. Αυτό το ήξεραν πολύ καλά οι αρχαίοι ασιάτες, και στη βουδιστική γιόγκα, λόγου χάρη, εφευρέθηκε μια τεχνική, που αποκαλύπτει την αυταπάτη της προσωπικότητας. Το παιχνίδι της ανθρωπότητας είναι χαρούμενο και πολυποίκιλο: η αυταπάτη, που για να την αποκαλύψουν οι Ινδοί πάσχισαν χιλιάδες χρόνια, είναι η ίδια αυταπάτη, που η Δύση κόπιασε άλλο τόσο για να τη διατηρήσει και να την δυναμώσει.

Αν λοιπόν εξετάσουμε από την άποψη αυτή το Λύκο της Στέπας, θα κατανοήσουμε ξεκάθαρα, γιατί τόσο πολύ υποφέρει κάτω από τη γελοία διπλή υπόστασή του. Πιστεύει, όπως ο Φάουστ, πως οι δύο ψυχές στο στήθος του είναι ήδη πολλές και θα ξεσκίσουν το στήθος του. Απεναντίας όμως είναι πολύ λίγες, και ο Χάρυ βιάζει φριχτά την δύστυχη ψυχή του, όταν προσπαθεί να καταλάβει το περιεχόμενό της μέσα από μια τόσο αφελή εικόνα. Ο Χάρυ, αν και είναι ένας πολύ καλλιεργημένος άνθρωπος, συμπεριφέρεται σαν αγριάνθρωπος που δεν μπορεί να μετρήσει πάνω από το δύο. Ένα κομμάτι από τον εαυτό του, το ονομάζει άνθρωπο, ένα άλλο λύκο, και νομίζει πως έτσι έχει φτάσει στο τέλος κι έχει εξαντλήσει το θέμα. Στον «άνθρωπο» συσσωρεύονται πνευματικά, εξιδανικευμένα ή πολιτιστικά στοιχεία που προϋπάρχουν μέσα του, και στον λύκο όλα τα άγρια και χαοτικά στοιχεία. Αλλά τα πράγματα στη ζωή δεν είναι τόσο απλά και χοντροειδή, όπως είναι στη σκέψη μας και στη φτωχή κι ανόητη γλώσσα μας, και ο Χάρυ πλανιέται διπλά, όταν χρησιμοποιεί αυτή την ψεύτικη μεθοδολογία του λύκου. Φοβάμαι πως ο Χάρυ, ολόκληρες περιοχές της ψυχής του, που δεν είναι καθόλου ανθρώπινες, τις θεωρεί ήδη σαν «άνθρωπο», και λογαριάζει κομμάτια της οντότητάς του σαν λύκο, ενώ αυτά δεν είναι καθόλου λύκος.

Όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι και ο Χάρυ πιστεύει πως ξέρει πολύ καλά τι είναι άνθρωπος, κι ωστόσο, καθόλου δεν το ξέρει, αν και συχνά το διαισθάνεται στα όνειρα και σε άλλες δύσκολα ελεγχόμενες συνειδησιακές καταστάσεις. Πόσο καλά θα ‘ταν, αν δεν ξεχνούσε αυτές τις διαισθήσεις, και μπορούσε να τις κάνει δικές του! Ο άνθρωπος δεν είναι μια σταθερή κι αναλλοίωτη μορφή (αυτό ήταν το αρχαίο ιδεώδες, παρ’ όλες τις αντίθετες διαισθήσεις των σοφών), είναι μάλλον ένα πείραμα και μια υπέρβαση, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η στενή και επικίνδυνη γέφυρα ανάμεσα στη φύση και το πνεύμα. Η βαθύτερη μοίρα του τον οδηγεί προς το πνεύμα, προς τον Θεό, η βαθύτερη λαχτάρα του τον πηγαίνει πίσω, προς τη φύση, προς τη μητέρα: ανάμεσα στις δυο δυνάμεις, ταλαντεύεται η αγχωμένη ζωή του. Αυτό, που συνήθως οι άνθρωποι καταλαβαίνουν με την έννοια «άνθρωπος», είναι πάντοτε μια ξεπερασμένη αστική συμβατικότητα. Η συμβατικότητα αυτή αρνείται και απαγορεύει ορισμένα ωμά ένστικτα, και απαιτεί από το άτομο να απαλλαγεί από τα κτηνώδη χαρακτηριστικά του, να αποκτήσει συνείδηση και ηθική και λίγο πνεύμα παραπάνω. Ο «άνθρωπος» αυτής της συμβατικότητας, όπως και κάθε αστικό ιδεώδες, είναι ένας συμβιβασμός, μια εκφοβιστική και κουτοπόνηρη προσπάθεια, να παρακάμψει τις απαιτήσεις, τόσο της κακής αρχέγονης μητέρας-φύσης, όσο και του ενοχλητικού πατέρα-πνεύματος, και να επιβιώσει χαλαρά ανάμεσά τους.

ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ, Ο Λύκος της Στέπας

Έλληνες Φιλόσοφοι vs Θεοκρατία

Οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι και το Ελληνικό θεοκρατικό, συντηρητικό κατεστημένο στην Αρχαιότητα
.

Αρχαίοι Έλληνες Δια-στοχαστές, Δια-νοούμενοι, Επιστήμονες και Φιλόσοφοι με απειράριθμες ιδέες κι επιστημονικές ανακαλύψεις που αρκετές από αυτές, έφτασαν μέσα από τα βιβλία τους στο σήμερα, ενώ πολλαπλάσιες αυτών τις έκαψαν οι επελάσεις των βαρβάρων, με προεξέχοντες τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα στην Περσέπολη, (ακόμη απορώ γιατί τον λένε Μέγα) Έλληνες και Ρωμαίους διώκτες της γνώσης, Βυζαντινούς χριστιανούς επισκόπους, στο πέρασμα των αιώνων, μαζί με βιβλιοθήκες γεμάτες με θησαυρούς Γνώσης και Σοφίας.

Οι μεγάλοι φιλόσοφοι δεν κινδύνευαν μόνο από τους μισαλλόδοξους κι εγωπαθείς άρχοντες κάθε εποχής, χριστιανούς ή μη, αλλά και από την θεούσα μάζα. Ο ζωάνθρωπος-μαζάνθρωπος, κάθε εποχής και χρόνου, είναι ο εκτελεστής, το χέρι, η δράση, η εφαρμογή των άψυχων αρχόντων κάθε συντηρητικού κατεστημένου. Έτσι οι Έλληνες Φιλόσοφοι, αυτοί οι μεγάλοι Νόες κινδύνευσαν, εξορίστηκαν, υπέφεραν, θανατώθηκαν από την ανθρωπομάζα, που ανάμεσα της ήταν καταδικασμένοι να ζήσουν.

Ο Ξενοφάνης εξορίστηκε, ο Πυθαγόρας έγινε σκλάβος στην Βαβυλώνα, δικάστηκε για αθεΐα και διαφθορά των νέων, αργότερα εξορίστηκε και οι οπαδοί του κάηκαν μέσα στην σχολή τους ζωντανοί, ο Ίππασος εκδιώχθηκε επειδή κοινοποίησε τα απόρρητα της Πυθαγόρειας σχολής και θανατώθηκε με πνιγμό από τους ιερείς και συμπολίτες του, ο Διογένης ο Απολλωνιάτης εκδιώχθηκε στην Αθήνα με την κατηγορία της αθεΐας.

Ο Φαληρεύς (Παρ. Διογ. Λαερτ. IX57) μας λέει ότι ο Διογένης κινδύνευσε να διωχθεί στην Αθήνα, διότι θεωρούσε τον αέρα αρχή του παντός, αυτός όμως ο αέρας ήταν πνευματική δύναμη κατ΄ αυτόν που τον ταύτιζε με τον Θεό (Diels. Frg. 51 B 5 – ει του περί φύσεως βλ. 51 Α 8).

Ο Ζήνωνας ο Ελεάτης καταδικάστηκε σε θάνατο από τον τύραννο της πατρίδας του, ο Σωκράτης καταδικάστηκε δια ασέβεια διότι κατά την κατηγορία δίδασκε νέες θεότητες στην πόλη της Αθήνας, ο Πλάτωνας αναγκάστηκε να φύγει από την Αθήνα μετά τον θάνατο του Σωκράτη εφόσον το κλίμα ήταν βαρύ ενώ πουλήθηκε και ως σκλάβος από τους Σπαρτιάτες,

Ο Φιλόλαος εκδιώχθηκε μαζί με άλλους Πυθαγόρειους της Μεγάλης Ελλάδας κατά τον διωγμό τους το 430 π.κ.ε.

Ο Ανάξαρχος ο Αβδηρίτης θανατώθηκε από τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα.

Ο Διογένης ο Κυνικός εξορίστηκε και πουλήθηκε ως δούλος.

Ο Σπεύσιππος χαρακτηρίστηκε άθεος, ο Αριστοτέλης έφυγε από την Αθήνα διότι κινδύνεψε να κατηγορηθεί για ασέβεια, ο Καλλισθένης ο Ολύνθιος θανατώθηκε από τον Αλέξανδρο ως συνωμότης, ο Μενέδημος ο Ερετριεύς εξορίστηκε ως ύποπτος για προδοσία, ο Αρίσταρχος ο Σάμιος κατηγορήθηκε για ασέβεια επειδή υποστήριξε το ηλιοκεντρικό σύστημα, ο Ηγησίας εκδιώχθηκε από την Αλεξάνδρεια διότι η διδασκαλία του είχε ολέθρια επίδραση στους νέους, ο Βίων ο Βορυσθενίτης πουλήθηκε ως σκλάβος …

Τι να πω για την Υπατία την Αλεξανδρινή που βασανίστηκε απάνθρωπα και δολοφονήθηκε από τον χριστιανό επίσκοπο Κύριλλο ή για τον Τζορντάνο Μπρούνο που έμεινε φυλακισμένος 7 χρόνια από την Ιερά εξέταση της εκκλησίας βασανίστηκε και στο τέλος κάηκε ζωντανός.

Ο Πλούταρχος σε μορφή διαλόγου με τον Λεύκιο λέει: Και ο Λεύκιος γελώντας είπε «μόνο πρόσεξε, αγαπητέ μου, μην μας μπλέξεις σε κατηγορία για ασέβεια, όπως νόμιζε ότι έπρεπε να κάνει ο Κλεάνθης [αυτός κατηγόρησε τον Αρίσταρχο για ασέβεια] για τον Αρίσταρχο τον Σάμιο, μηνύοντας αυτόν στους Έλληνες [Αθηναίους] για ασέβεια, επειδή νίκησε την εστία του κόσμου [την Γη], διδάσκοντας ότι η ουράνια σφαίρα μένει ακίνητη και ότι η Γη περιφέρεται σε λοξό κύκλο [την εκλειπτική] ενώ συγχρόνως περιφέρεται γύρω από τον άξονά της». Η κατηγορία του Κλεάνθη ήταν: «ὡς κινῶν τὴν τοῦ κόσμου ἑστίαν καὶ ταράσσων τὴν τῶν Ὀλυμπίων (θεῶν) ἠρεμίαν»

Τέλος δεν έχουν οι διώξεις αυτών των μεγάλων Διανοιών, από τους μαριονέτες /μαζάνθρωπους, ή τους Επικυρίαρχους, είτε είναι αρχαίοι Έλληνες παγανιστές του δωδεκάθεου, είτε νεότεροι χριστιανοί του δωδεκαποστολισμού, που πάνω στους δικούς τους στοχασμούς, στις δικές τους έρευνες και δράσεις, βασίστηκε όλη η σημερινή επιστήμη και πρόοδος. Αν υποθέσουμε πως σήμερα υπάρχει κάποια επιστήμη ή πρόοδος, με δεδομένο ότι οι μαζάνθρωποι / μαριονέτες εξακολουθητικά υπάρχουν, όπως και οι Επικυρίαρχοι που τους κινούν τα νήματα.

Οι Αρχαίοι Έλληνες, που δεν ήταν, ούτε και έδρασαν οι περισσότεροι στην Αρχαία Ελλάδα αλλά στις αποικίες αυτής, έδωσαν στην οικουμένη την φιλοσοφία, και απέρριψαν την επίσημη τότε θρησκεία και κάθε θρησκεία. Ο μεγάλος Ηράκλειτος λέει πως κάθε –ισμός είναι πάγος, όταν η ζωή είναι πυρ. Κάθε θρησκεία, κάθε –ισμος, κάθε πίστη είναι νεκρή και φτιαγμένη να δημιουργεί νεκρούς νόες. Λέγοντας θρησκεία, εννοώ ΚΑΘΕ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, μη εξαιρουμένης της αρχαιοελληνικής, μια και αυτή θρησκεία ήταν κι όλοι οι φιλόσοφοι ήταν εναντίον κάθε πίστης. Η Φιλοσοφία είναι υπέρ της ΓΝΩΣΗΣ όχι υπέρ της πίστης. Η θρησκεία είναι υπέρ της πίστης γιατί κάθε Γνώση αυτόματα βγάζει τον Νου έξω από τα πλοκάμια της κυριαρχίας της.

Ο φιλόσοφος ΓΝΩΡΙΖΕΙ, ο πιστός ΠΙΣΤΕΥΕΙ, αυτά τα δύο είναι εκ διαμέτρου αντίθετα.

Όλα τα δόγματα και όλοι οι –ισμοί είναι περίσσεια ψυχρού, δηλ. είναι ακίνητα και άρα νεκρά. -ισμός είναι και ο Λογισμός. Μερικοί πολύ γνωστοί –ισμοί, που κρατούν νεκρό τον άνθρωπο, χριστιανισμός, ελληνισμός, πολιτισμός, λογισμός, πρωταθλητισμός, σκεπτικισμός, κρατισμός, υλισμός, νατουραλισμός, διαφωτισμός, μινιμαλισμός, φουτουρισμός, ιμπεριαλισμός, σουρεαλισμός, κυνισμός, μεταλλισμός, διαλογισμός, σαδισμός, ισλαμισμός, ταοϊσμός, βουδισμός, ρομαντισμός και δεκάδες παγωμένα (ψυχρά) και άρα νεκρά συστήματα αποτελούν την ταφόπλακα της ανθρώπινης ψυχής. Για να μετατραπεί κάθε φιλοεπιβιωτική φιλοσοφική ιδέα, σε πίστη και πεποίθηση, απλά πέταξε την στο ανθρώπινο ζώο. Αυτοί που είπαν “Σκοτεινό” τον Ηράκλειτο είναι οι παγωμένοι, γιατί είναι αδύνατο για τον νεκρό πάγο να καταλάβει την ζεστασιά και την ροή της φλόγας.

Ο Ηράκλειτος που θεωρείται ως ένας από του πρωϊμότερους φιλοσόφους αναγνωρίζοντας την παγκοσμιότητα της αλλαγής και ανάπτυξης, διαμέσου εσωτερικών αντιφάσεων. Διαφώνησε με τους Θαλή, Αναξίμανδρο και Πυθαγόρα γύρω από τη φύση της τελικής ουσίας, αλλά αντί αυτής υποστήριζε ότι η φύση των πάντων αποτελεί την αλλαγή την ίδια. Χρησιμοποιεί το πυρ μεταφορικά παρά σαν λύση του υλικού μονισμού. Αυτό οδήγησε στη πεποίθηση ότι η αλλαγή είναι αληθής ενώ η σταθερότητα ψευδής.

Όταν λοιπόν μιλάμε, για το Αρχαίο Ελληνικό Μεγαλείο Στοχασμού και Σοφίας, εννοούμε το μεγαλείο των Αρχαίων Ελλήνων Φιλοσόφων κι όχι των αρχαίων Ελλήνων, έτσι γενικά κι αόριστα, σε καμία περίπτωση δεν αναφερόμαστε στο ανθρώπινο ζώο, που εξακολουθητικά είναι ζώο. Γιατί οι μαζάνθρωποι σε κάθε εποχή, σε κάθε θρησκεία, σε κάθε πίστη είναι ίδιοι και οι πράξεις τους γελοιωδώς επαναλαμβανόμενες. Είναι τα γνωστά υπάκουα πρόβατα που είτε βελάζουν υπέρ του Δία, είτε υπέρ του Γιαχβέ (αναφέρομαι στους Έλληνες) είναι το ίδιο.

Ουδεμία σχέση είχαν οι φιλόσοφοι με τους περισσότερους από τους συμπολίτες τους και με την ανθρώπινη μάζα, οι οποίοι βρίσκονταν σε χαμηλότατο ή μέτριο πνευματικό επίπεδο, δεν τους καταλάβαινε καθόλου, συχνά τους κορόιδευαν, τους χλεύαζαν, δεν τους αποδέχονταν, ή ακόμη και τους φοβούνταν ή ένιωθαν δέος μπροστά τους. Οι περισσότεροι φιλόσοφοι ήταν αντικοινωνικοί, μοναχικοί τύποι, που συναναστρέφονται μόνο τους ομοίους τους και τους μαθητές τους, έφτιαχναν δικές τους «σχολές» μακριά από τα αυτιά και τα μάτια των ηλιθίων μαζάνθρωπων.

Φυσικά, δεν θα πρέπει να ταυτίζονται με τον μέσο άνθρωπο της αρχαίας ελληνικής πραγματικότητας, που καμία απολύτως σχέση δεν είχε με αυτό τον εξαιρετικό τύπο ανθρώπων. Κάποιοι απ’ αυτούς δέχονταν να μισθωθούν για να διδάξουν κάποιους νέους των καλών οικογενειών, κι αυτό ήταν όλο. Η επιρροή τους στην κοινωνία, εκδηλώθηκε κυρίως στην ύστερη αρχαιότητα. Οι περισσότεροι φιλόσοφοι δεν ήταν Αθηναίοι, ούτε εξελίχθηκαν ως φιλόσοφοι εξαιτίας της ζωής τους στην Αθήνα. Η φιλοσοφία ούτε γεννήθηκε στην Αθήνα, ούτε πέθανε στην Αθήνα. Ήταν μερικές φορές περαστική από την Αθήνα, στο ταξίδι της προς την εξερεύνηση του γνωστού κόσμου. Οι περισσότεροι φιλόσοφοι ταξίδεψαν σε όλον τον αρχαίο κόσμο, συλλέγοντας τις γνώσεις τους από παντού, και επέστρεφαν για να διδάξουν τους Έλληνες με τα συμπεράσματα τους, τις γνώσεις και τις εμπνεύσεις που αποκόμισαν από τις έρευνες, τις θεωρίες και τις εξερευνήσεις τους.

Οι συντοπίτες τους σπανίως τους αναγνώριζαν ως σοφούς, κ έτσι αναγνωρίζονταν σε άλλους τόπους. Τότε, όπως και τώρα, κυβερνούσε στην Ελλάδα η μισαλλοδοξία. Οι περισσότεροι φιλόσοφοι δεν γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο κυρίως σώμα της Ελλάδας, αλλά στη Μικρά Ασία, στην Ιωνία, στη «Μεγάλη Ελλάδα» και στις αποικίες, δηλ. στις παρυφές της. Οι περισσότεροι φιλόσοφοι κατέφευγαν στις αποικίες, επειδή τους κυνηγούσαν, προτιμούσαν τις κοινωνίες των νέων πολιτειών και αποικιών όπου άκμαζαν οι νέες ιδέες, κυρίως στην Κάτω Ιταλία, στη Σικελία, κλπ. Συνήθως δεν συμβάδιζαν με το αθηναϊκό ή το σπαρτιατικό κράτος.

Όλοι ανεξαιρέτως οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι ήταν άνθρωποι εκκεντρικοί, πολυσχιδείς και πολυμαθείς, παρεξηγημένοι μεγαλοφυΐες, απόλυτα πρωτοποριακοί και μεγάλοι επαναστάτες, στη θεωρία ή στην πράξη. Αν κυκλοφορούσαν σήμερα ανάμεσα μας, όλοι θα τους θεωρούσαν είτε τρελούς, είτε γραφικούς, είτε μυστηριώδες, είτε επικίνδυνους αιρετικούς, είτε ανατρεπτικούς, είτε τελείως ακατανόητους τύπους, μάγους, μυστικιστές, τρελούς επιστήμονες, ευφάνταστους συγγραφείς, ονειροπαρμένους και τελείως φευγάτους καλλιτέχνες. Κανένας δεν θα τους παραδεχόταν αν ήταν σύγχρονοι μας, όπως τους παραδέχονται τώρα που είναι αρχαίοι και κλασικοί.

Αναφέρονταν σε πολύ παράλογα πράγματα, είχαν τελείως παράδοξες ιδέες, απαράδεκτες για την εποχή τους (συχνά και για τη δική μας), οι περισσότεροι ήταν κοσμοπολίτες, εξόριστοι ή αυτοεξόριστοι, περιηγητές, παράξενοι διανοητές, ήταν εναντίον της κοινωνίας στη μορφή που ξέρουμε, της θρησκείας, των λαϊκών και των δημοφιλών πεποιθήσεων, πίστευαν σε ουτοπίες και σε δικές τους επινόησης κοινωνικά, πολιτικά και φιλοσοφικά συστήματα. Ήταν αληθινοί άνθρωποι, ενώ όλοι γύρω τους ήταν ανθρώπινα ζώα όπως είναι εξακολουθητικά μέχρι σήμερα. Δεν συνέθεσαν το έργο τους βάσει κάποιου επίσημου ελληνικού πολιτισμού ή επηρεασμένοι από το κύριο σώμα του, αλλά από προσωπική έμπνευση και έρευνα και εξερεύνηση, αμφισβήτηση και περιέργεια, ατομικό στοχασμό και μαθητεία μόνο δίπλα (η μελετώντας) σε προγενέστερους ομοίους τους.

Επίσης, πρέπει να επισημάνω ότι μιλώντας για τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, δεν μιλάμε για κανένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων που στήριζε σε κάποια εποχή τον ελληνικό πολιτισμό, αλλά για καμιά εκατοσταριά ιδιαίτερα άτομα (για να μην πω πενηνταριά) στην πάροδο περίπου δέκα αιώνων, που έδρασαν μάλλον παρασιτικά ή πειρατικά. Πρόκειται για μια μυστική φιλοσοφική σκυταλοδρομία, μέσα από ατυχίες και αντιξοότητες, βάσανα, μαρτύρια και κόπους. Οι καρποί της μαζεύτηκαν δικαιωμένοι (φυσικά όχι όλοι) μόνο κατά την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, πολλούς αιώνες αργότερα.

Η ελληνική φιλοσοφία δεν υπήρχε πριν το 600 π.κ.ε. (έτσι τουλάχιστον μας λένε) και τελείωσε ανεπιστρεπτί γύρω στον 4ο αιώνα μ.κ.ε. αναμιγμένη με τη ρωμαϊκή φιλοσοφία. Αυτά ήταν τα χίλια χρόνια της φιλοσοφίας. Τα πάντα έχουν ειπωθεί από το 600 π.κ.ε. ως το 400 μ.κ.ε. χίλια χρόνια φιλοσοφίας ήταν αρκετά για την ανθρωπότητα. Τελικά η ανθρωπότητα απέρριψε όλες ανεξαιρέτως τις προτάσεις των φιλοσόφων. Γι’ αυτό δεν έχουν γίνει ακόμη όλοι οι άνθρωποι σοφοί και ο σοφός άνθρωπος συνεχίζει να είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον πλανήτη.

Ένας μαζάνθρωπος δεν σώζεται με τίποτα!!! και δεν αντέχεται από ανθρώπους

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΥΣ με ΛΟΓΙΚΗ

Ο Διογένης Λαέρτιος λέει ότι ο Ηράκλειτος καταλήφθηκε από μισανθρωπία, δεν ήθελε να ζει μαζί με τους ανθρώπους, κατέφυγε στα όρη και στα άγρια βουνά, όπου ζούσε ολομόναχος τρώγοντας ρίζες και βότανα.

Ο Εμπεδοκλής (495-435 π.κ.ε.) έλεγε θλιμμένος: «Από τέτοια ύψη, από τέτοια δόξα, ξέπεσα σ’ αυτή τη δυστυχισμένη γη, και συμφύρομαι μ’ αυτά τα χυδαία δίποδα»

Ο Εμπεδοκλής έλεγε: «εγώ όσα πράγματα γνωρίζω, το πλήθος τα αποδοκιμάζει κι όσα το πλήθος επιδοκιμάζει, εγώ δεν τα γνωρίζω καθόλου»

Παρ’ όλο που είναι άγνωστο στους περισσότερους τον 5ο αι. π.κ.ε. ψηφίστηκε στην Αρχαία Αθήνα από τους μαζάνθρωπους κατά εκείνων (φιλοσόφων) που «τὰ θεῖα μὴ νομίζειν καὶ λόγους περὶ τῶν ματαρσίων (οὐρανίων) διδάσκειν». Βάσει αυτού του νόμου κι όχι αυθαίρετα ή παράνομα, καταδικάστηκαν οι φιλόσοφοι και ο Σωκράτης. Οι φιλόσοφοι λοιδορούσαν χλεύαζαν και κορόιδευαν την «Πίστη» του μαζάνθρωπου, μας έδωσαν την πανέμορφη φιλοσοφία τους, αλλά απέρριψαν την Θρησκεία σε κάθε τις μορφή, όμως μέχρι σήμερα τα Ελληνικά ανθρώπινα ζώα πιστεύουν στον Εβραίο Χριστό, τρώνε το αίμα και την σάρκα του κάθε τρείς και λίγο σε μαγγανευτικές τελετές. Ένας άνθρωπος άσωτος δεν σώζεται με τίποτα.

Εδώ υπάρχει ένα μικρό αφιέρωμα, μια στάλα Σοφίας, από το ωκεάνιο μεγαλείο Δια-Στοχασμού και Δράσης των Ελλήνων φιλοσόφων σχετικά με τον κόσμο και τα πλάσματα της ζωής μέσα σε αυτόν.

ΟΜΗΡΟΣ, αφηγείται τη δράση βασιλιάδων και ηρώων, παραδίδοντας γιγαντιαία νοήματα αρίστου τὲ καὶ κραταιοῦ βίου.

ΗΣΙΟΔΟΣ, γράφει για γεωργούς και βοσκούς. Περιγράφει τη Θεογονία και τη δημιουργία του Κόσμου. Οι περιγραφές του (Τιτανομαχία, Γιγαντομαχία κλπ) κρύβουν πολλούς συμβολισμούς σχετικά με τη δημιουργία του κόσμου και τις γεωλογικές ανακατατάξεις που ακολούθησαν. [αναζήτησε το άρθρο “terra papers η Αλήθεια είναι Ολοφάνερη”

ΘΑΛΗΣ ο Μηλίσιος, αναζητούσε την προέλευση και την ουσία του κόσμου. Ανέφερε πως ἡ ὕλη δημιούργησε τὴ γῆ, ἀέρα, φωτιὰ και έτσι σχηματίσθηκε ὁ κόσμος.

ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ, μαθητής του Θαλή. Πίστευε πώς τα πράγματα γεννήθηκαν από το άπειρο και πώς όταν καταστρέφει κάτι, ξαναγυρνά σ’ εκείνο ἀπ’ το οποίο προήλθε. Ἔτσι ὁ κόσμος παραμένει αναλλοίωτος και υπάρχουν στο Διάστημα άπειροι κόσμοι που διαδέχονται ὁ ένας τον άλλον. Εκατοντάδες χρόνια πριν τον Λαβουαζιὲ καὶ τὴν θεωρία τῆς «ἀφθαρσίας τῆς ὕλης» !

ΑΝΑΞΙΜΕΝΗΣ, μαθητής του Αναξίμανδρου. Συμφωνεί με το δάσκαλό του για τη θέση της γης στο Διάστημα. Επιπλέον πιστεύει πως η γη είναι απεριόριστη, επίπεδη και αιωρείται στο διάστημα, όπως και τα άλλα άστρα. Προσέξτε! «και αιωρείται στο διάστημα, όπως και τα άλλα άστρα»

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ, θεωρεί πώς όλα τα πράγματα είναι σε αδιάκοπη κίνηση, ροή και εξέλιξη, σε ένα συνεχές γίγνεσθαι «τὰ πάντα ρεῖ». Δίνει προτεραιότητα στο στοιχείο της φωτιάς. Τον κόσμο, δεν τον έφτιαξε κανένας Θεός. Περίσσεια θερμότητας σημαίνει περίσσεια κινήσεως και συνειδήσεως. Περίσσεια ψυχρού, σημαίνει ακινησία και νέκρα. Σήμερα είναι τόσο ανίκανοι να κατανοήσουν τον Ηράκλειτο που εν τη ηλιθιότητα τους τον αποκαλούν “Σκοτεινό”

ΞΕΝΟΦΑΝΗΣ, Ὁ Θεός δε μοιάζει στους θνητούς, ούτε στη μορφή, ούτε στη σκέψη. Ὁ Θεός είναι ένας, αιώνιος, αμετάβλητος, άυλος και αθέατος. Έξω από κάθε Δημιουργία. Προσέξτε αυτό το “Έξω από κάθε Δημιουργία”

ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ, Έλεγε πώς το μόνο πραγματικά αληθινό που υπάρχει είναι ὁ Θεός και κατά συνέπεια εμείς και όλα γύρω μας είναι μία παραίσθηση που νομίζουμε πώς είναι πραγματικά. Αν μπορούσαμε να σταθούμε μπροστά στο Θεό και τη δόξα του, τα «φαντάσματα» αυτά θα εξαφανίζονταν. Μιλάει κι αυτός για τον Θεό ΕΞΩ από τις δημιουργίες και όχι για τους δεκάδες θεούς που λατρεύονται σε κάθε εποχή.

ΖΗΝΩΝ, διετύπωσε μία σειρά θέσεων υπεράσπισης του Παρμενίδη. Ὁ τρόπος που ανέπτυξε τις θέσεις αυτές στάθηκε ἡ αιτία να θεωρηθεί ως ὁ θεμελιωτής της διαλεκτικής

ΜΕΛΙΣΣΟΣ, οπαδός του Παρμενίδη, πίστευε πώς οι αισθήσεις μας απατούν. Πράγματι, δεν μπορούμε να δούμε ολόκληρο το φάσμα του φωτός ! βλέπουμε ανάμεσα στο Ιώδες και το Ερυθρό, ενώ, πέρα από αυτά, όχι, όμως υπάρχει κόσμος και όντα, πέρα από αυτό που είμαστε ικανοί να δούμε.

ΕΠΙΧΑΡΜΟΣ, προσπάθησε να συμβιβάσει τις ιδέες του Ἠράκλειτου με αυτὲς του Ξενοφάνη

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ, “οἱ ἀριθμοὶ καὶ τὸ κενὸ ἀποτελοῦν τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου” Σήμερα απλώς αναμασούν τον Πυθαγόρη κι απειροελάχιστοι τον κατανοούν.

ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ, εξηγεί την κίνηση των πλανητών καθώς και την αιτία έκλειψης του ηλίου. Συμπεραίνει πώς χρειάζεται κάποιος χρόνος για να μεταδοθεί το φως στο Διάστημα, τον οποίο δε μπορούμε να υπολογίσουμε εξ αιτίας της μεγάλης ταχύτητας του φωτός (!) πιστεύει ακόμα πώς τα φυτά εμφανίστηκαν στη γη πρώτα από τα ζώα και πώς ζώα και φυτά διαμορφώθηκαν εξελικτικά σε διάφορα είδη.

ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ, δίδασκε πώς ὁ Ἥλιος είναι μία διάπυρη πέτρα μεγαλύτερη και από την Πελοπόννησο. Πίστευε πώς ὁ κόσμος μπορεί να διαιρείται συνεχώς σε άπειρα κομμάτια. Θεωρία διάσπασης του ατόμου, 464 χρόνια π.κ.χ. Δάσκαλος του Περικλή.

ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ, δάσκαλος του Δημόκριτου. Ὁ κόσμος, γι’ αυτόν, αποτελείται από αιώνια, συμπαγή και ποιοτικώς όμοια άτομα που κινούνται σε ένα κενό χώρο. Τα αντικείμενα έχουν διαφορετική μορφή μεταξύ τους γιατί τα άτομα τους έχουν διαφορετική σύνθεση.

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ, αναγνωρίζει την αμεταβλητότητα και αιωνιότητα της ύλης λέγοντας πως «τίποτα δὲ γεννιέται ἀπὸ τὸ τίποτα καὶ τίποτα δὲν μεταβάλλεται σὲ τίποτα». Υποστηρίζει τη θεωρία του δασκάλου του για το «άτομον»

ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ, συμπατριώτης του Δημοκρίτου από τα Ἄβδηρα της Θράκης. Στήριζε τις θεωρίες του στον Παρμενίδη και τον Ζήνων. Πίστευε πώς το μόνο πραγματικό εἶναι τὸ Ἀνώτερο Ὂν καὶ πὼς όλα τα άλλα είναι πλάσματα της φαντασίας μας. Εδώ μιλάει για ένα Ον έξω από τις δημιουργίες. Όταν του ζήτησαν να τοποθετηθεί σχετικά με την ύπαρξη των θεών, είπε «Για τους θεούς δεν μπορώ να γνωρίζω τίποτα, ούτε ότι υπάρχουν, ούτε ότι δεν υπάρχουν, ούτε τι λογής μορφή έχουν. Γιατί είναι πολλά τα όσα εμποδίζουν να γνωρίζουμε. Από τη μία το άδηλο του ζητήματος και από την άλλη η συντομία της ανθρώπινης ζωής» (Diels-Kranz 80 Β4).

ΓΟΡΓΙΑΣ, μαθητής του Εμπεδοκλέους που υποστήριξε τις απόψεις του δασκάλου του.

ΠΡΟΔΙΚΟΣ, ασχολήθηκε με την ηθική και έγραψε το μύθο του Ηρακλή που διαλέγει το δρόμο. Οι σοφιστές υποστήριζαν πώς έπρεπε κατ’ αρχάς νὰ γνωρίσουμε τη διάνοιά μας και το μηχανισμό της.

ΛΥΚΟΦΡΩΝ και ΑΛΤΑΔΗΜΑΣ, ανήκουν στους νεώτερους σοφιστὲς ποὺ απέρριπταν την αναγκαιότητα των κοινωνικών τάξεων, θεωρώντας πως ἡ φύση δὲν ἔπλασε κανέναν σκλάβο καὶ πὼς οἱ ἄνθρωποι γεννιοῦνται ἐλεύθεροι. 22 αἰῶνες πρὶν τοὺς Εὐρωπαίους Διαφωτιστές.

ΑΣΥΜΑΧΟΣ, μίλησε για τη σχετικότητα των κοινωνικών και ηθικών κανόνων και θεωρούσε πως το δίκαιο εκφράζει το συμφέρον του δυνατότερου. Θεωρούσε πώς οι νόμοι είναι αντίστοιχοί του πολιτεύματος από το οποίο εκπορεύονται.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ, πολέμιος των σοφιστών. Ιδεαλιστής, πολέμιος του υλισμού. Θεωρούσε απαραίτητη την αναγκαιότητα πειθαρχίας προς τους νόμους και τη συνεχή αυτοβελτίωση.

ΠΛΑΤΩΝ, μαθητής του Σωκράτη. Θεωρεί, πώς για κάθε τί που υπάρχει στη γη υπάρχει στον ουρανό το ιδανικό πρότυπό του, το «καλούπι» του. Πίσω από τον κόσμο των αισθήσεων υπάρχει ένας ιδεατός άλλος κόσμος. Πώς ἡ αθάνατη ψυχή του κάθε ανθρώπου ζει ανάμεσα στα «τέλεια» πρότυπα, ενώ τα φθαρτά σώματά μας ανάμεσα σε ατελείς «σκιές» των προτύπων. Διατύπωσε την πρώτη ΟΥΤΟΠΙΚΗ, άποψη για μία κοινωνία που σήμερα θα την χαρακτηρίζαμε ως «κοινωνία των Αρίστων». Ήταν κάθετα αντίθετος με κάθε έννοια περί δημοκρατίας και όπως φαίνεται από τα χάλια της δημοκρατίας που βιώνουμε, ο μεγάλος φιλόσοφος είχε δίκιο.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, θεμελιώνει τη Λογική και βάζει σε τάξη τις ανθρώπινες ιδέες. Μελετά τη φύση σε όλες της τις εκφάνσεις και συγγράφει 170 έργα από τα οποία διασώθηκαν μόνο τα 47. Είναι ο πρώτος Ευρωπαίος φιλόσοφος. Οι απόψεις του μαζί με τα λάθη του, διαποτίζουν απόλυτα την ευρωπαϊκή σκέψη ως και τον 18ο αιώνα. Τον Αριστοτέλη έκλεψε ο Καρτέσιος.

ΔΕΣ:

ΕΝ ΠΡΟΜΗΘΕΙ

Ελληνισμός vs Χριστιανισμός

Χωρίς την αίσθηση της έντονης αγάπης, δεν μπορείς να έχεις την αντίληψη του συνόλου της ζωή

Χωρίς να βγούμε από το δωμάτιο, ελπίζουμε ότι θα εξερευνήσουμε το ποτάμι σε όλο το μήκος και το πλάτος του και ότι θα αντιληφθούμε τον πλούτο των πράσινων λιβαδιών στις όχθες του. Ζούμε σ’ ένα μικρό δωμάτιο και ζωγραφίζουμε πάνω σ’ ένα μικρό τελάρο, νομίζοντας ότι έχουμε αρπάξει τη ζωή από τα μαλλιά ή ότι έχουμε κατανοήσει τη σημασία του θανάτου, αλλά αυτό δεν ισχύει. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να βγούμε έξω. Και είναι εξαιρετικά δύσκολο να βγεις έξω, ν’ αφήσεις το δωμάτιο με το στενό παράθυρο και να δεις τα πάντα όπως είναι, χωρίς να κρίνεις, χωρίς να καταδικάζεις, χωρίς να λες «αυτό μ’ αρέσει, εκείνο δεν μ’ αρέσει», επειδή οι περισσότεροι από εμάς νομίζουμε ότι μέσα από το μερικό θα κατανοήσουμε το σύνολο. Νομίζουμε ότι από τη μια ακτίνα της ρόδας του ποδηλάτου θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε όλη τη ρόδα του, αλλά μια ακτίνα δεν κάνει όλη τη ρόδα, έτσι δεν είναι; Χρειάζονται όλες οι ακτίνες, το κέντρο της ρόδας και το στεφάνι της, πρέπει να δούμε ολόκληρη τη ρόδα για να μπορέσουμε να την κατανοήσουμε. Με τον ίδιο τρόπο, πρέπει να αντιληφθούμε όλη τη διαδικασία του να ζεις, αν ενδιαφερόμαστε πραγματικά να κατανοήσουμε τη ζωή.

Η εκπαίδευση θα έπρεπε να σε βοηθάει να κατανοήσεις τη ζωή στο σύνολό της, και όχι απλώς να σε προετοιμάζει να βρεις δουλειά και να ακολουθήσεις το συνηθισμένο δρόμο του γάμου, των παιδιών, της ασφάλειας και των προσευχών στο Θεό. Αλλά για να υπάρξει μια σωστή εκπαίδευση, χρειάζονται νοημοσύνη και βαθιά εν-όραση. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό και ο ίδιος ο δάσκαλος να έχει εκπαιδευτεί σωστά, ώστε να κατανοεί τη διαδικασία της ζωής και όχι απλώς να διδάσκει σύμφωνα με παλιές ή καινούριες φόρμουλες.

Η ζωή είναι ένα εκπληκτικό μυστήριο – όχι το μυστήριο των βιβλίων, όχι το μυστήριο για το οποίο μιλάνε οι άνθρωποι, αλλά ένα μυστήριο που πρέπει ν’ ανακαλύψει κανείς μόνος του. Γι’ αυτό πρέπει να κατανοήσει κανείς πρώτα εκείνο που είναι μικρό, λίγο, ασήμαντο, και μετά να προχωρήσει πέρα απ’ αυτό.

Αν δεν αρχίσετε να κατανοείτε τη ζωή όσο είστε νέοι, θα μεγαλώσετε και θα είστε εσωτερικά άσχημοι, χωρίς κανένα ενδιαφέρον, θα είστε άδειοι μέσα σας, παρόλο που μπορεί να έχετε χρήματα, να οδηγείτε ακριβά αυτοκίνητα και να παίρνετε διάφορες πόζες. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να αφήνεις το “δωματιάκι” σου και να αντιλαμβάνεσαι την απεραντοσύνη του ουρανού. Αλλά δεν μπορείς να το κάνεις αυτό αν δεν έχεις μέσα σου αγάπη – όχι ερωτική αγάπη ή ιερή αγάπη, αλλά απλώς αγάπη, που σημαίνει ν’ αγαπάς τα πουλιά, τα δέντρα, τα λουλούδια, τους φίλους σου, τους γονείς σου και, πέρα από τους γονείς σου, όλη την ανθρωπότητα.

Δεν θα ήταν τραγικό να μην ανακαλύψετε από μόνοι σας τι είναι αγάπη; Αν εσείς, που είστε παιδιά, δεν γνωρίσετε την αγάπη τώρα, δεν θα την γνωρίσετε ποτέ. Διότι, καθώς θα μεγαλώνετε, αυτό που ονομάζεται αγάπη θα καταντήσει να σημαίνει κάτι πολύ άσχημο: ιδιοκτησία, ένα είδος εμπορεύματος που αγοράζεται και πουλιέται. Αλλά αν αρχίσετε από τώρα να έχετε αγάπη στις καρδιές σας, αν αγαπάτε το δέντρο που φυτέψατε, το αδέσποτο ζώο που χαϊδέψατε, τότε, καθώς θα μεγαλώνετε, δεν θα παραμείνετε στο “δωματιάκι” σας με το στενό παράθυρο, αλλά θα το αφήσετε και θα αγαπάτε ολόκληρη τη ζωή κι όχι κάποια κομμάτια της.

Η αγάπη είναι είναι γεγονός που συμβαίνει, δεν είναι μελοδραματισμοί, κάτι που σε κάνει να κλαις, δεν είναι συναίσθημα. Στην αγάπη δεν υπάρχει καθόλου συναισθηματισμός. Και είναι πολύ σημαντικό να γνωρίσετε την αγάπη όσο είστε νέοι. Οι γονείς σας και οι δάσκαλοί σας ίσως δεν γνωρίζουν την αγάπη και γι’ αυτό δημιούργησαν ένα φριχτό κόσμο, μια κοινωνία που βρίσκεται συνεχώς σε σύγκρουση, τόσο μέσα στους κόλπους της όσο και με άλλες κοινωνίες. Οι θρησκείες τους, οι φιλοσοφίες τους, οι ιδεολογίες τους είναι όλες ψέματα, όταν σ’ αυτές αγάπη υπάρχει μόνο στα λόγια. Αντιλαμβάνονται μόνο ένα κομμάτι της ζωής κοιτάζουν έξω από ένα στενό παράθυρο, απ’ όπου η θέα μπορεί να είναι ευχάριστη, αλλά αυτό δεν είναι η ζωή σε όλη της την έκταση. Χωρίς την αίσθηση της έντονης αγάπης, δεν μπορείς να έχεις την αντίληψη του συνόλου της ζωής, οπότε θα είσαι πάντα δυστυχισμένος και στο τέλος της ζωής σου δεν θα έχεις τίποτε άλλο πέρα από στάχτες κι ένα σωρό κούφια λόγια.

Πλάτων - Μένων: η θεωρία της ανάμνησης

Πλάτων: 427‒347 π.Χ.

Τι μας διδάσκει ο «Μένων»;

§1

Πλάτων Μένων, η πλατωνική θεωρία της ανάμνησης-το διδακτό της πολιτικής αρετής. Πρόκειται για μετάφραση, ανάλυση και ερμηνεία του σημαντικού πλατωνικού Διαλόγου: Μένων.

Αυτός ο Διάλογος ανήκει στα έργα της περιόδου, που ο Πλάτων ιδρύει την Ακαδημία (387 π.Χ. περίπου) και κατά την οποία έχει γράψει και τα σπουδαιότερα έργα του. Πρόκειται για έναν σχετικά μικρό Διάλογο, ασύγκριτα όμως γοητευτικό, όπου ο Πλάτων δια του Σωκράτη εισάγει τη θεωρία της ανάμνησης. Κεντρικό θέμα του έργου είναι το ζήτημα της αρετής και δη της πολιτικής αρετής. Ένα ζήτημα που απασχολούσε κατά κόρον τους φιλοσοφικούς κύκλους της Αθήνας. Τους απασχολούσε τόσο πολύ, αφενός γιατί αφορούσε το πώς πρέπει να ζει κανείς και αφετέρου γιατί σχετιζόταν με τον τρόπο άσκησης της πολιτικής και με τον αγώνα ενάντια στη δημοκρατικοφανή φαυλοκρατία. Για τους ίδιους λόγους γενικώς αγγίζει και αξίζει να αγγίζει τους σημερινούς ανθρώπους.

Συνομιλητές στον εν λόγω Διάλογο είναι ο Σωκράτης και ο Μένων. Επίσης συμμετέχουν ο Άνυτος, ένας πλούσιος Αθηναίος αστός και μετέπειτα κατήγορος του Σωκράτη, και ένας ανώνυμος δούλος. Η επιλογή των συνομιλητών του Σωκράτη δεν είναι τυχαία: από τη μια πλευρά ο ίδιος ο φιλόσοφος, ως «αγνοών» πάντοτε τα πάντα, αναλαμβάνει το ρόλο του διαλεκτικού-διαλογικού ερευνητή γύρω από το διδακτό, ασκητό και μαθητό της αρετής. Από την άλλη πλευρά, ο Μένων, νέος Θεσσαλός αριστοκράτης που προέρχεται από την περιοχή της ρητορικής, εμφανίζεται ικανός να δίνει αποσπασματικούς ορισμούς και να αποφαίνεται με αναπόδεικτη βεβαιότητα για τις διάφορες πτυχές της έρευνας γύρω από την αρετή.

Περαιτέρω, ο Άνυτος απηχεί εκείνον τον τύπο του ημιμαθούς πλούσιου ανθρώπου, που στέκεται προκατειλημμένα απέναντι στη διεισδυτική σκέψη και καταδικάζει καθετί το καινοτομικό ως σοφιστική. Η κριτική έρευνα του Παραδοσιακού αποτελεί γι’ αυτόν άγος και αντιστοίχως ο Σωκράτης ο πιο επικίνδυνος φορέας αυτού του άγους. Θα μπορούσε να τον φανταστεί κανείς σήμερα σαν ένα από εκείνα τα στείρα και ανελεύθερα μυαλά της δημοσιογραφίας, της πολιτικής ή της καθεστωτικής «διανόησης», που υπηρετικά αντιμάχονται το ρηξικέλευθο, το αυτόνομο, το ελεύθερο, το δημιουργικό. Εισάγοντας τον Άνυτο ως συνομιλητή του Σωκράτη, ο Πλάτων επιζητεί να δείξει ότι μια αληθινά φιλοσοφική έρευνα προϋποθέτει αμερόληπτο και βαθύνου λογισμό,, ο οποίος ενδημεί πέρα από τον καθημερινό πολιτικό και κοινωνικό ωφελιμισμό. Ο δούλος χρησιμοποιείται για να φωτιστεί η ισχύς και η εγκυρότητα της ανάμνησης.

§2

Ευθύς με το ξεκίνημα του Διαλόγου, ο Μένων ρωτά τον Σωκράτη για το αν η αρετή είναι διδακτή ή όχι· και, αν όχι, για το αν αποκτάται με την άσκηση, τη μάθηση ή με κάποιον άλλο τρόπο· ή ακόμη, αν συνιστά για τον άνθρωπο φυσικό χάρισμα. Ο Σωκράτης «αδυνατεί» να απαντήσει με μια καταφατική πρόταση, καθώς αγνοεί το θέμα. Το αγνοεί, γιατί έχει συναίσθηση της πολυπλοκότητας του θέματος. Στην απορία του Μένωνα για τούτη την άγνοια, ο Σωκράτης του ζητά να ορίσει την αρετή. Και τότε ο Μένων του αραδιάζει ένα σμήνος αρετών: μια αρετή για κάθε πράξη και για κάθε περίσταση. Μα έτσι φεύγει μακριά από την έρευνα για την ουσία της αρετής. Χωρίς να πολυκαταλαβαίνει τι του ζητά ο Σωκράτης, ο Μένων δίνει ένα πρώτο ορισμό: αρετή είναι η άσκηση κυριαρχίας.

Αλλά με αυτόν τον ορισμό δεν κατορθώνει παρά να περιπλέξει το θέμα, καθώς κάθε κυριαρχία δεν είναι δίκαιη κυριαρχία. Αφού ο Μένων συνεχίζει να δίνει διάφορους επί μέρους ορισμούς, χωρίς να μπορεί να προσεγγίσει την ουσία της αρετής, υποχρεώνεται να παραδεχθεί ότι δεν υπάρχουν βεβαιότητες, οριστικές απαντήσεις για τόσο λεπτά ζητήματα: η έρευνα ξεκινάει από την αρχή. Αυτό αποτελεί την ύψιστη αρετή για τον Πλάτωνα. Πόσοι σημερινοί φιλοσοφούντες μετ’ ευτελείας, μέσα και έξω από τα σκονισμένα αμφιθέατρα, είναι ικανοί προς μια τέτοια ερευνητική οδό, που θέτει τα πάντα υπό τις ανεξάντλητες ερμηνευτικές δυνατότητες του Διαλεκτικού Λόγου. Γι’ αυτούς υπάρχει μόνο: ημέρα ή νύχτα· όχι και ημέρα και νύχτα ούτε η κίνηση από τη μια στην άλλη ή, όπως λέει ο Χέγκελ, από το Είναι στο Μηδέν και από κει πάλι στο Είναι: δηλαδή το γίγνεσθαι . Όταν συνεπώς ο Μένων φτάνει στο σημείο της ολικής άγνοιας, δεν είναι φιλόσοφος, για να σκεφτεί εξαρχής ό,τι ήδη έχει θεωρήσει λυμένο, απαντημένο. Απεναντίας, θέτει ασυνείδητα ένα ερώτημα-προβληματισμό, που για τον Πλάτωνα συνιστά αφορμή για να μεταστραφεί από την αναλυτική Λογική στη διαλεκτική θεωρία της ανάμνησης.

§3

Ο Μένων ρωτά και διερωτάται: πώς μπορούμε να αναζητούμε κάτι, για το οποίο έχουμε ολική άγνοια; Πώς μαθαίνουμε ότι το ζητούμενο ταυτίζεται με εκείνο, στο οποίο καταλήξαμε ερευνώντας; Ερωτήματα–προκλήσεις για την Πλατωνική σκέψη, καθώς έτσι δηλώνεται το αδύνατον της ολικής γνώσης. Ο φιλόσοφος απαντά με τη θεωρία της ανάμνησης. Ο Σωκράτης επικαλείται μια μυθική διδασκαλία γύρω από την αθανασία της ψυχής: η ανθρώπινη ψυχή κινείται από τη ζωή στον θάνατο και από εκεί πάλι στη ζωή. Κατ’ αυτή την κίνηση δεν χάνεται ποτέ, δεν εξαφανίζεται, αλλά βλέπει και έχει δει όλα όσα είναι στον πάνω και τον κάτω κόσμο. Έτσι συμβαίνει να ξέρει τα πάντα και από ένα πράγμα που κανείς φέρνει στο νου του, μπορεί μόνος του να ξαναβρεί όλα τα υπόλοιπα.

Ο Σωκράτης παρουσιάζει όλη αυτή τη θεωρητική μεταστροφή προς την αθανασία της ψυχής και τις μετεμψυχώσεις της με μυθικό και θρησκευτικό περικάλυμμα. Με τούτη τη μεταστροφή επιχειρεί να απελευθερώσει τον λογισμό, τον νου, από τις στερεοτυπίες του σοφιστικού, εριστικού επιχειρήματος, από την αυθεντία του σοφού και να τον καταστήσει φιλό-σοφο: να τον σώσει έτσι από την αυτοκαταστροφή. Εξηγεί λοιπόν πως η ολοκληρωμένη γνώση τινός αγνώστου δεν επιτυγχάνεται ποτέ, είναι απραγματοποίητη. Τι είναι πραγματοποιήσιμο; Μόνο η διεύρυνση του γνωσιακού μας ορίζοντα, με το να μετατρέπουμε μια υποσυνείδητη γνώση σε συνειδητή και με το να επαναφέρουμε στη μνήμη μια ξεχασμένη γνώση. Ο Πλάτων αποσπά την ανάμνηση από τη μυθική της υπόσταση και κατ’ επέκταση την παραδοσιακή της διδασκαλία, για να της δώσει πνεύμα διαλεκτικό.

Ο νους συλλαμβάνει τη γνώση σε ένα επίπεδο ανώτερης σύνθεσης, όπου συναντάται η εκτυλισσόμενη πορεία της σκέψης με ολόκληρο τον άνθρωπο: όχι μόνο με αυτόν που συνετά και ανώδυνα βιώνει το παρόν, ας πούμε με τον δούλο του Μένωνα, αλλά και με την πρότερη λησμονημένη του κατάσταση, με την κοιμώμενη μέσα στην ψυχή του δούλου γνώση που κατέχει μη-συνειδητά. Κατά τη συνάντηση τούτη αφυπνίζεται όλη αυτή η κοιμώμενη γνώση: ο ανθρώπινος νους έχει αναστραφεί με ποικίλες φιλοσοφικές θέσεις και αντιθέσεις και έχει περάσει πια στη λήθη. Για να βρεθεί, επομένως, ξανά στην αλήθεια του παρα-κινείται να συλλάβει τη γνώση ως ανάμνηση. Η παρα-κίνηση τούτη παριστάνεται με το γεμάτο νόημα πείραμα του αγεωμέτρητου δούλου: με κατάλληλες ερωτήσεις του Σωκράτη, δηλαδή του φιλοσόφου ως τέτοιου, και όχι με βιασμό της συνείδησης, ο άνθρωπος μπορεί να ακολουθήσει μια ανοδική πορεία γνώσης. Από την επίγνωση της άγνοιάς του προχωρεί, δυνάμει του δια-λεκτικού ερωτάν, σε μια ποιοτικής-γνωσιακής υφής ανά-κληση της γνώσης που κατέχει ήδη μέσα του: ανακτά την ικανότητα της ορθής γνώμης και στη συνέχεια της θεμελιακής γνώσης, της επιστήμης. Η ψυχή ανακαλύπτει τους θησαυρούς της και τους απολαμβάνει ακόρεστα. Ο σημερινός δοκησίσοφος πνίγει κάθε σκίρτημα εσωτερικής σοφίας στα στυγερά ύδατα ενός υπολογιστικού-ασυνάρτητου ανορθολογισμού.

Cambridge: Επιστήμονες ενδεχομένως να εντόπισαν τη σκοτεινή ενέργεια του σύμπαντος

Η σκοτεινή ενέργεια, η μυστηριώδης δύναμη που προκαλεί την επιτάχυνση του σύμπαντος, μπορεί να ευθύνεται για τα απροσδόκητα αποτελέσματα του πειράματος XENON1T, βαθιά κάτω από τα Απέννινα Όρη της Ιταλίας.

Μια νέα μελέτη, με επικεφαλής ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, η οποία δημοσιεύεται στο περιοδικό Physical Review D, υποδηλώνει ότι ορισμένα ανεξήγητα αποτελέσματα από το πείραμα XENON1T στην Ιταλία μπορεί να οφείλονται στη σκοτεινή ενέργεια και όχι στη σκοτεινή ύλη για την οποία σχεδιάστηκε το πείραμα.

Οι επιστήμονες κατασκεύασαν ένα μοντέλο φυσικής για να εξηγήσουν τα αποτελέσματα, τα οποία μπορεί να προέρχονται από σωματίδια σκοτεινής ενέργειας που παράγονται σε μια περιοχή του Ήλιου με ισχυρά μαγνητικά πεδία, αν και θα χρειαστούν μελλοντικά πειράματα για να επιβεβαιωθεί αυτή η εξήγηση. Οι ερευνητές λένε ότι η μελέτη τους θα μπορούσε να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα προς την άμεση ανίχνευση της σκοτεινής ενέργειας.

Όλα όσα μπορούν να δουν τα μάτια μας στον ουρανό και στον καθημερινό μας κόσμο – από μικροσκοπικούς φυσικούς δορυφόρους μέχρι τεράστιους γαλαξίες, από μυρμήγκια μέχρι γαλάζιες φάλαινες – αποτελούν λιγότερο από το 5% του σύμπαντος. Το υπόλοιπο είναι σκοτεινό. Περίπου το 27% είναι σκοτεινή ύλη – η αόρατη δύναμη που συγκρατεί τους γαλαξίες και τον κοσμικό ιστό – ενώ το 68% είναι σκοτεινή ενέργεια, η οποία προκαλεί τη διαστολή του σύμπαντος με επιταχυνόμενο ρυθμό.

«Παρά το γεγονός ότι και τα δύο συστατικά είναι αόρατα, γνωρίζουμε πολλά περισσότερα για τη σκοτεινή ύλη, καθώς η ύπαρξή της είχε προταθεί ήδη από τη δεκαετία του 1920, ενώ η σκοτεινή ενέργεια ανακαλύφθηκε μόλις το 1998», δήλωσε ο Δρ Sunny Vagnozzi από το Ινστιτούτο Kavli για την Κοσμολογία του Cambridge, πρώτος συγγραφέας της δημοσίευσης. «Τα μεγάλης κλίμακας πειράματα όπως το XENON1T έχουν σχεδιαστεί για την άμεση ανίχνευση της σκοτεινής ύλης, αναζητώντας σημάδια της που “χτυπούν” τη συνηθισμένη ύλη, αλλά η σκοτεινή ενέργεια είναι ακόμη πιο άπιαστη».

Για να ανιχνεύσουν τη σκοτεινή ενέργεια, οι επιστήμονες γενικά αναζητούν βαρυτικές αλληλεπιδράσεις: τον τρόπο με τον οποίο η βαρύτητα έλκει αντικείμενα. Και στις μεγαλύτερες κλίμακες, η βαρυτική επίδραση της σκοτεινής ενέργειας είναι απωστική, απομακρύνοντας τα πράγματα το ένα από το άλλο και κάνοντας τη διαστολή του σύμπαντος να επιταχύνεται.

Πριν από περίπου ένα χρόνο, το πείραμα XENON1T ανέφερε ένα απροσδόκητο σήμα, ή υπέρβαση, σε σχέση με το αναμενόμενο υπόβαθρο. «Αυτού του είδους οι υπερβάσεις είναι συχνά τυχαίες, αλλά μια στο τόσο μπορούν επίσης να οδηγήσουν σε θεμελιώδεις ανακαλύψεις», δήλωσε ο συν-συγγραφέας δρ Luca Visinelli, από τα Εθνικά Εργαστήρια Frascati στην Ιταλία. «Διερευνήσαμε ένα μοντέλο στο οποίο αυτό το σήμα θα μπορούσε να αποδοθεί στη σκοτεινή ενέργεια και όχι στη σκοτεινή ύλη για την οποία είχε αρχικά σχεδιαστεί το πείραμα για να ανιχνεύσει».

Εκείνη την εποχή, η πιο δημοφιλής εξήγηση ήταν τα αξιόνια – υποθετικά, εξαιρετικά ελαφριά σωματίδια- που παράγονται στον Ήλιο. Ωστόσο, αυτή η εξήγηση δεν στέκει στις παρατηρήσεις, καθώς η ποσότητα των αξιόνιων που θα απαιτούνταν για να εξηγηθεί το σήμα του XENON1T θα άλλαζε δραστικά την εξέλιξη των άστρων πολύ βαρύτερων από τον Ήλιο, σε αντίθεση με αυτό που παρατηρούμε.

Απέχουμε πολύ από το να κατανοήσουμε πλήρως τι είναι η σκοτεινή ενέργεια, αλλά τα περισσότερα μοντέλα φυσικής γι’ αυτή πιθανότατα οδηγούν στην ύπαρξη μιας λεγόμενης πέμπτης δύναμης. Υπάρχουν τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις στο σύμπαν, και οτιδήποτε δεν μπορεί να εξηγηθεί από μία από αυτές τις δυνάμεις αναφέρεται μερικές φορές ως αποτέλεσμα μιας άγνωστης πέμπτης δύναμης.

Ωστόσο, γνωρίζουμε ότι η θεωρία της βαρύτητας του Αϊνστάιν λειτουργεί εξαιρετικά καλά στο κοντινό σύμπαν. Επομένως, οποιαδήποτε πέμπτη δύναμη που σχετίζεται με τη σκοτεινή ενέργεια είναι «ανεπιθύμητη» και πρέπει να είναι κρυμμένη, ή να προβάλλεται, όταν πρόκειται για μικρές κλίμακες, και μπορεί να λειτουργήσει μόνο στις μεγαλύτερες κλίμακες όπου η θεωρία της βαρύτητας του Αϊνστάιν αποτυγχάνει να εξηγήσει την επιτάχυνση του Σύμπαντος.

Οι υπολογισμοί των ερευνητών υποδηλώνουν ότι πειράματα όπως το XENON1T, τα οποία έχουν σχεδιαστεί για την ανίχνευση σκοτεινής ύλης, θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιηθούν για την ανίχνευση σκοτεινής ενέργειας. Ωστόσο, αυτά τα αποτελέσματα πρέπει ακόμη να επιβεβαιωθούν. «Πρέπει πρώτα να ξέρουμε ότι αυτό δεν ήταν απλώς ένα τυχαίο γεγονός», δήλωσε ο Visinelli. «Αν το XENON1T είδε πραγματικά κάτι, θα περιμέναμε να δούμε ένα παρόμοιο αποτέλεσμα ξανά σε μελλοντικά πειράματα, αλλά αυτή τη φορά με πολύ ισχυρότερο σήμα».

Αν οι επερχόμενες αναβαθμίσεις του πειράματος XENON1T, καθώς και τα πειράματα που επιδιώκουν παρόμοιους στόχους, όπως τα LUX-Zeplin και PandaX-xT, πετύχουν, θα σημαίνουν ότι θα μπορούσε να είναι δυνατή η άμεση ανίχνευση της σκοτεινής ενέργειας μέσα στην επόμενη δεκαετία.

Οι Τριάκοντα Τύραννοι

Οι Τριάκοντα Τύραννοι συνιστούσαν μια ολιγαρχική κυβέρνηση τριάντα ατόμων, η οποία διαδέχτηκε την αθηναϊκή δημοκρατία μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου. Διήρκεσε 8 μήνες, το 404 π.Χ.

Τον τρόπο αυτό διακυβέρνησης επέβαλε στους Αθηναίους ο Σπαρτιάτης στρατηγός Λύσανδρος μετά την παράδοση της πόλης, την οποία διαπραγματεύτηκε ένας από τους μελλοντικούς τυράννους, ο Θηραμένης. Η Εκκλησία του Δήμου προέβαλε αντίσταση, ωστόσο με τη βοήθεια μιας σπαρτιατικής φρουράς που εγκαταστάθηκε στην πόλη οι Τριάκοντα, με τον Κριτία επικεφαλής, εγκαθίδρυσαν ένα καθεστώς τρόμου, το οποίο διατήρησε στο ακέραιο τα πολιτικά δικαιώματα μοναχά 3.000 ατόμων, μέλη της δικής τους παράταξης. Οι αντίπαλοί τους μπορούσαν να βρουν ξαφνικά τον θάνατο χωρίς να προηγηθεί δίκη. Εκείνοι που αντιστάθηκαν στην εξέλιξη αυτή των πραγμάτων εξοντώθηκαν χωρίς οίκτο, ανάμεσά τους κι ο ίδιος ο Θηραμένης που εξαναγκάστηκε να πιει κώνειο. Τον Ιανουάριο του 403 π.Χ., μετά από επτά ή οκτώ μήνες στην εξουσία, οι Τριάκοντα εκδιώχθηκαν από τον Θρασύβουλο προς μεγάλη ανακούφιση των κατοίκων.

Προσωρινή κυβέρνηση

Μετά την ταπεινωτική ήττα των Αθηνών στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, οι Σπαρτιάτες συναινούν στη σύναψη ειρήνης με τους Αθηναίους «υπό τον όρο να εφαρμόσουν το πολίτευμα των προγόνων τους». Η πόλη διαιρέθηκε στις εταιρίες των ολιγαρχικών και των δημοκρατικών. Ο Λύσανδρος, ο Λακεδαιμόνιος νικητής του πολέμου, υποστήριξε τη μερίδα των ολιγαρχικών, όπως διέπραξε σε όλες τις κατακτημένες περιοχές.

Μετά από την πρόταση κάποιου ανθρώπου με το όνομα Δρακοντίδης, από τον δήμο των Αφιδνών, και υπό την πίεση του Λυσάνδρου, η Εκκλησία δημιουργεί ένα σώμα 30 ανθρώπων, με στόχο τη δημιουργία μιας νέας «πολιτείας», δηλαδή πολιτεύματος, όπως είχε συμβεί το 411 π.Χ. Απώτερος σκοπός ήταν η επιστροφή σε αυτό που αποκαλέστηκε «πάτριος πολιτεία», δηλαδή πολίτευμα των προγόνων, εκκαθαρίζοντας το εκλογικό σώμα και καταργώντας τους «μισθούς», δηλαδή τις καταβολές χρημάτων προς τους πτωχότερους πολίτες. Τα μέλη του σώματος επιλέχτηκαν από τους φίλους του Θηραμένη, ο οποίος διαπραγματεύτηκε την ειρήνη, και του Κριτία, ενός φιλολάκωνα αριστοκράτη.

Οι Τριάκοντα μείωσαν τον αριθμό των ατόμων που κατείχαν πλήρη πολιτικά δικαιώματα στους 3.000 και διόρισαν οι ίδιοι τα μέλη της Βουλής των 500, η οποία είχε νομοθετικές αρμοδιότητες. Κατήργησαν τους νόμους του Εφιάλτη και του Αρχίστρατου, ακόμη και ορισμένους από εκείνους του Σόλωνα. Επιπλέον, οργάνωσαν τη δίωξη δημαγωγών και συκοφαντών. Ο Αριστοτέλης ερμηνεύει την κίνηση αυτή ως προσπάθεια να γίνουν αρεστοί στους πολίτες, επειδή δήθεν αγωνίζονταν για το καλό της πόλης.

Μόνιμη κυβέρνηση

Ωστόσο, πολύ σύντομα, η διακυβέρνηση των Τριάκοντα εξελίχτηκε σε τυραννία. Δημιούργησαν μια σωματοφυλακή 300 ανθρώπων, οι οποίοι κουβαλούσαν μαστίγια (μαστιγοφόροι), και χειρίστηκαν τη φρουρά που άφησαν οι Σπαρτιάτες. Επίσης ίδρυσαν ένα νέο σώμα δέκα ατόμων (οἱ Δέκα) για να κυβερνήσουν τον Πειραιά, παραδοσιακό προπύργιο των δημοκρατικών.

Παραμερίζοντας τους θεσμούς, προχώρησαν σε μια σειρά από εκτελέσεις μετοίκων (μεταξύ των οποίων ήταν ο Πολέμων (ή Πολεμίων), αδελφός του ρήτορα Λυσία, ο οποίος δεν κατόρθωσε να ξεφύγει) και πλουσίων πολιτών, ώστε να δημεύσουν την περιουσία τους. Οι εκτελέσεις αυτές τελικά έσπειραν διχόνοια ανάμεσα στους Τριάκοντα. Το ένα στρατόπεδο εκπροσωπούσε ο Κριτίας με τις εξτρεμιστικές του ιδέες, ενώ το άλλο ο Θηραμένης με τη μετριοπαθή του στάση:

«Αλλά επειδή αυτός [ο Κριτίας] ήταν πρόθυμος να θανατώσει πολλούς, επειδή είχε εξοριστεί από το λαό, ο Θηραμένης του εναντιωνόταν, λέγοντας ότι δεν ήταν λογικό να θανατώνουν κάποιον, επειδή τον τιμούσε ο λαός, και δεν έκανε κακό στους καλούς και αγαθούς ανθρώπους».

Πράγματι, ο Θηραμένης επιθυμούσε ένα πολίτευμα που θα στηριζόταν σε μια μεγάλη βάση εύπορων πολιτών, η οποία θα περιελάμβανε και πλούσιους μη πολίτες. Ο Κριτίας, αντίθετα, πρέσβευε την άσκηση εξουσίας βασισμένης στην δύναμη:

«Αν πιστεύεις, προσέθεσε, πως επειδή είμαστε τριάντα κι όχι ένας, δεν πρέπει να βρισκόμαστε σε επαγρύπνηση για την εξουσία μας σαν να ήταν μια τυραννία, είσαι αφελής».

Συνεπώς, ο Κριτίας ενορχήστρωσε την εξόντωση του Θηραμένη: σε πρώτο στάδιο, πέρασε ένα νόμο βάσει του οποίου οι Τριάκοντα είχαν την εξουσία να εκτελούν όσους δεν άνηκαν στους τρισχιλίους. Κατόπιν, πέρασε έναν άλλο νόμο που απέκλειε από το σώμα των πολιτών εκείνους που συμμετείχαν στην καταστροφή των τειχών της πύλης της Ηετιωνείας ή που, γενικότερα, έδρασαν ενάντια στην προγενέστερη τυραννίδα των Τετρακοσίων. Τελικά ο Θηραμένης, ο οποίος είχε διαπράξει και τα δύο, καταδικάστηκε να πιει κώνειο.

Ο Αριστοτέλης, ο Ισοκράτης και ο Αισχίνης υπολογίζουν τον αριθμό των θυμάτων στα 1.500 άτομα (αν και δεν έγινε γνωστό αν ο αριθμός αντιπροσωπεύει το σύνολο των θυμάτων, πολιτών και μετοίκων), τεράστιος αριθμός για έναν πληθυσμό 40.000 ανδρών με πολιτικά δικαιώματα (και κάπου ισάριθμων μετοίκων). Σύμφωνα με τον Πλάτωνα και τον Ξενοφώντα, ο Σωκράτης, ο οποίος γνώριζε προσωπικά ορισμένους από τους Τριάκοντα (και μάλιστα τον ίδιο τον Κριτία) και που ίσως δεν ήταν κι εντελώς αντίθετος με την προοπτική μιας τέτοιας «ολιγαρχικής επανάστασης», αρνήθηκε πεισματικά να συμμετάσχει στις πράξεις τους.

Πτώση

Οι εξόριστοι δημοκρατικοί, καθοδηγούμενοι από τον Θρασύβουλο, εγκατέλειψαν τη Θήβα και κυρίευσαν το οχυρό της Φυλής, στα νότια της Πάρνηθας. Από εκεί, επιτέθηκαν και κατέλαβαν τα λιμάνια του Πειραιά και της Μουνιχίας (το δεύτερο φιλοξενούσε τα πολεμικά πλοία). Ο Κριτίας και ο Χαρμίδης, ένας από τους δέκα ηγεμόνες του Πειραιά, έχασαν τη ζωή τους στη μάχη αυτή. Οι 3.000 εξέλεξαν μια νέα δεκάδα αρχόντων, οι οποίοι ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τους δημοκρατικούς.

Οι Τριάκοντα κατέφυγαν στην Ελευσίνα, σφαγιάζοντας τους κατοίκους της. Στην Αθήνα την εξουσία εξακολούθησαν να έχουν οι Τρισχίλιοι, ενώ παράλληλα συνεχίστηκε η μάχη ανάμεσα στους «ανθρώπους της πόλης» και τους «ανθρώπους του Πειραιά».

Στο μεταξύ, ο Λύσανδρος είχε χάσει την εύνοια της Σπάρτης και έτσι η σπαρτιατική φρουρά εγκατέλειψε την πόλη. Ο Παυσανίας Α’, βασιλιάς της Σπάρτης, κατέφθασε με διπλωμάτες, για να πετύχει ειρήνη ανάμεσα στις δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις. Η ειρήνη αυτή είχε το χρώμα του συμβιβασμού: επετράπη στους «ανθρώπους της πόλης» που το επιθυμούσαν να μεταβούν στην Ελευσίνα, όπου και θα παρέμεναν ανενόχλητοι. Επίσης σηματοδοτούσε την πολιτική μετριοπάθεια. Το διάταγμα του Θρασυβούλου, βάσει του οποίου οι μαχητές της Φυλής (ανάμεσά τους και ορισμένοι δούλοι) κέρδιζαν την ιδιότητα του Αθηναίου πολίτη ακυρώθηκε ως ελαττωματικό στη μορφή. Επίσης απορρίφθηκε η πρόταση του Φορμισίου, βάσει της οποίας έχαναν τα πολιτικά τους δικαιώματα εκείνοι που δεν είχαν γη. Οι οφειλές των Τριάκοντα απέναντι στη Σπάρτη τιμήθηκαν.

Επίσης η συμφωνία περιελάμβανε γενική αμνηστία, ενώ απαγόρευσε στον οποιοδήποτε να μεμφθεί το παρελθόν με την ποινή του θανάτου.

Η γέννηση της δημοκρατίας

Ποιο είναι το συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τη γέννηση της δημοκρατίας; Από χρονολογική άποψη, πρόκειται για την περίοδο που αρχίζει από τα τέλη του 8ου αιώνα και τελειώνει στα τέλη του 5ου αιώνα, δηλαδή ουσιαστικά με την ήττα των Αθηνών. Από γεωγραφική άποψη, αν και μας αφορά όλος ο χώρος που αγκαλιάζει τόσο την καθαυτό Ελλάδα όσο και τις αποικίες, παρά ταύτα μας ενδιαφέρουν κυρίως οι χώροι από τους οποίους ξεπήδησαν καινούργια πράγματα ή στους οποίους συντελέστηκε δημιουργία, και μάλιστα δημιουργία σημαίνουσα για μας. Η Αθήνα προφανώς, αλλά και ο ευρύτερος χώρος που μπορούμε να ονομάσουμε ιωνικό πεδίο. Δεν πρέπει ωστόσο να λησμονηθεί το ζήτημα που θέτουν οι Δωρικές πόλεις, και κυρίως η Σπάρτη, οι οποίες με κάποιες εξαιρέσεις παρέμειναν μέχρι τέλους ολιγαρχικές.

Η αντίθεση ανάμεσα σε ολιγαρχικές και δημοκρατικές πόλεις αποτυπώνεται στην αντιπαράθεση μεταξύ Σπάρτης και Αθήνας, παρά ταύτα πρόκειται για αντίθεση στο εσωτερικό ενός και του αυτού κόσμου θεσμισμένου πολιτικά σε συνάρτηση με την ιδέα του νόμου, ο οποίος κανονίζει και ρυθμίζει τη συμπεριφορά των πολιτών, τη συγκρότηση της πόλης, αντιτιθέμενος σε κάθε αυθαιρεσία οποιουδήποτε δεσπότη ή απόλυτου μονάρχη.

Είναι απόλυτα χαρακτηριστικό ότι η πρώτη αναφορά των στοιχείων που οι Έλληνες αποκαλούν ευνομίαν, η κατάσταση μιας πόλης όπου όχι μόνο υπάρχουν καλοί νόμοι, αλλά και οι νόμοι αυτοί γίνονται σεβαστοί από τους πολίτες, όπου τα πράγματα «λειτουργούν καλά» προέρχεται από τη Σπάρτη. Ο Τυρταίος, ένας ποιητής που γράφει κατά την περίοδο του Δεύτερου Μεσσηνιακού Πολέμου, περί το 670-660, τριάντα ή σαράντα χρόνια μετά τον Ησίοδο, υμνεί την Σπάρτη για την ευνομίαν της. Ο Τέρπανδρος, ποιητής της Λέσβου, μιλά την ίδια περίπου εποχή για τη Σπάρτη, σαν την πόλη όπου βασιλεύει η δίκη, πράγμα που αποτελεί απλώς την άλλη όψη του ιδίου νομίσματος.

Η ιστορία της Σπάρτης είναι πολύ σκοτεινή αλλά –γεγονός αξιοσημείωτο- πιθανώς εκεί ακριβώς συντελέστηκε για πρώτη φορά η συγκρότηση κάποιας μορφής πολιτεύματος ισότητας, και μάλιστα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δηλαδή το πρώτο ήμισυ του 7ου αιώνα, μεταξύ 700 και 650 π.Χ. πρόκειται για την πρώτη πόλη όπου, απ’ ότι γνωρίζουμε, εγκαθιδρύεται η σπαρτιατική κοινότητα των ομοίων, των «ίσων», σε αντίθεση με μια κατάσταση της οποίας δύσκολα διακρίνουμε το πραγματικό περίγραμμα, αλλά που αποτελεί αναμφίβολα ένα είδος αριστοκρατικής, έντονα ιεραρχημένης κοινωνίας. Τούτο συμβαδίζει με μια ανακατανομή γης η οποία αφορά, στο βαθμό που οι πηγές μας είναι αξιόπιστες, κάπου 9.000 άρρενες ενήλικες. Ποιοι είναι οι κύριοι πολιτικοί θεσμοί αυτής της κοινότητος; Δύο βασιλείς – χαρακτηριστικό απόλυτα μοναδικό-, που ασκούν ουσιαστικά θρησκευτικά και στρατιωτικά λειτουργήματα, ένα συμβούλιο των πρεσβυτέρων, η γερουσία, που παίζει πολύ σημαντικό ρόλο, παρόμοιο με το ρόλο που θα παίζει αργότερα η ρωμαϊκή Σύγκλητος, καθώς επίσης και η συνέλευση των ελευθέρων, η περίφημη απέλλα, καθώς και, σε μεταγενέστερη φάση, μια ομάδα πέντε λειτουργών, των εφόρων.

Το χαρακτηριστικό σε σχέση με τον υπόλοιπο ελληνικό κόσμο είναι ότι η σπαρτιατική κοινωνία, έτσι όπως έχει συσταθεί στο πρώτο μισό του 7ου αιώνα, παγιώνεται, ή μάλλον εξελίσσεται, αποκλειστικά προς όλο και πιο ολιγαρχική κατεύθυνση. Η Σπάρτη παραμένει σε πρώιμη μορφή πολιτικής συγκρότησης, αλλά εκ των πραγμάτων, λόγω απουσίας της δυναμικής του δήμου, της κοινότητας των ελεύθερων ανδρών, μεταμορφώνεται σε ολιγαρχία κατά την κλασική περίοδο. Διότι είναι προφανές, διαβάζοντας τον Ηρόδοτο και τον Θουκυδίδη, ότι αν και αυτή την εποχή υποβάλλονται πράγματι στη συνέλευση σημαντικά ερωτήματα, ιδιαίτερα περί πολέμου ή ειρήνης, πολύ συχνά το παιχνίδι έχει ήδη κριθεί. Η συνέλευση αποφασίζει αφού οι εκπρόσωποι των αντίθετων πλευρών, είτε πρόκειται για τους εφόρους ή για τους δύο βασιλείς, έχουν ήδη μιλήσει κι έχουν εκθέσει την άποψή τους. Ο λαός δεν εκφράζεται με ψηφοφορία δια ανατάσεως χειρός, αλλά δια βοής. Ο Αθηναίος πολίτης σηκώνει το χέρι, παρουσιάζεται και εκθέτει τη γνώμη του, ενώ ο Σπαρτιάτης, χαμένος μέσα στο πλήθος, φωνάζει, και οι έφοροι είναι αυτοί που αποφασίζουν – και συμβαίνει να παραπλανούν – αν οι φωνές «υπέρ» είναι ισχυρότερες από τις φωνές «κατά» ή το αντίθετο. Το σύστημα δεν είναι καθόλου ασφαλές: Ο Θουκυδίδης αναφέρει πως κατά τη διάρκεια των συζητήσεων που προηγήθηκαν της κήρυξης του πολέμου (Πελοποννησιακός), το 431, ο έφορος Σθενελαΐδας, που τάσσεται στο λόγο του υπέρ του πολέμου, δηλώνει ότι δεν μπορεί να ακουστεί καθαρά η θέληση της συνέλευσης. Ζητά επομένως να χωριστούν όσοι είναι υπέρ και όσοι είναι κατά σχηματίζοντας δύο ομάδες. Εν ολίγοις, δεν υπάρχει πραγματική ατομική ψήφος· πρόκειται για συνέλευση επικύρωσης των αποφάσεων της ολιγαρχίας, παρόμοια από πολλές απόψεις με τις αγορές που συναντάμε στον Όμηρο.

Η δημοκρατία συνιστά, όπως είπαμε, μια διαδικασία. Στην περίπτωση των Αθηνών, η πραγματική αρχή της τοποθετείται στον 7ο αιώνα, που ονομάστηκε από τον Άγγλο ιστορικό Forrest, νομίζω, - «ο αιώνας των μεταρρυθμίσεων». Αλλά την ίδια εποχή και άλλες πόλεις εισέρχονται σε μια φάση πολιτικού και θεσμικού αναβρασμού, τα παλαιά αριστοκρατικά καθεστώτα κλονίζονται ή ανατρέπονται και αντικαθίστανται από «τυραννίες». Η πρώτη γνωστή περίπτωση είναι η ανατροπή στην Κόρινθο της οικογένειας των Βακχιάδων από τον Κύψελο που εγκαθιδρύει το 657 την πρώτη τυραννία με την υποστήριξη της μάζας των πολιτών αναμφίβολα, των οπλιτών. Οι οπλίτες είναι οι πολίτες που έχουν τα μέσα να αποκτήσουν βαρύ οπλισμό, με τον οποίο θα συμμετάσχουν στη φάλαγγα, στον συντεταγμένο σχηματισμό συλλογικής μάχης που βλέπουμε να κάνει την εμφάνισή του την ίδια περίπου εποχή και να αντικαθιστά τη μονομαχίαν.

Στην Αθήνα μια περίοδος ταραχών καταλήγει το 620 στην υπόδειξη ενός πρώτου νομοθέτη, του Δράκοντα· στη συνέχεια, το 594, ο Σόλων ως άρχοντας τροποποιεί το καθεστώς εισάγοντας σημαντικά δημοκρατικά στοιχεία, όπως, δίπλα στο Συμβούλιο των Ευπατριδών που εδρεύει στον Άρειο Πάγο, ένα λαϊκό δικαστήριο, την Ηλιαία, από την οποία να υποθέσουμε ότι απέκλειε τους απόρους. Υπήρχαν όμως και άλλα στοιχεία, όπως η εκλογή από το 680 κάποιων αρχόντων που ονομάζονται θεσμοθέται, δηλαδή νομοθέτες.

Η πραγματική στροφή σε αυτή την υπόθεση είναι η μεταρρύθμιση, ή μάλλον η επανάσταση που συνδέθηκε με το όνομα του Κλεισθένη στην Αθήνα το 508, εγκαινιάζοντας την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος που νόμιμα μπορούμε να αποκαλέσουμε δημοκρατικό, με αποκορύφωμα την εισαγωγή ενός πραγματικού κανόνα δημοκρατικού δημοσίου δικαίου το 462 στην Αθήνα, τη μεταρρύθμιση του Εφιάλτη, που καταργεί τους τελευταίους περιορισμούς της εξουσίας του δήμου. Η Αθήνα θα παραμείνει έκτοτε πραγματικά δημοκρατική πόλη μέχρι τη νίκη του Φιλίππου του Μακεδόνα.

Η αποφασιστική όμως περίοδος για μας αρχίζει με τον Κλεισθένη και φτάνει μέχρι τον Πελοποννησιακό Πόλεμο που διήρκεσε από το 431 ως το 404 –πραγματική τραγωδία από την οποία δεν λείπουν ούτε η ύβρις ούτε η καταστροφή.

Δεν πρέπει ακόμη να λησμονηθούν οι επανειλημμένες προσπάθειες αντίδρασης στην Αθήνα: μετά τον όλεθρο της Σικελίας, η αντίδραση του ολιγαρχικού καθεστώτος των Τετρακοσίων 412-411, στη συνέχεια η αντίδραση των Πέντε Χιλιάδων που τη διαδέχεται. Οι προσπάθειες όμως αυτές διήρκεσαν μόνο μερικούς μήνες και η επανεγκαθιδρυμένη δημοκρατία δεν θα απειληθεί πλέον μέχρι το 404, όταν η οριστική ήττα των Αθηνών στον Πελοποννησιακό Πόλεμο επιτρέπει στους Σπαρτιάτες να εγκαθιδρύσουν το ολιγαρχικό καθεστώς των Τριάκοντα Τυράννων που ανατράπηκε μετά από μερικούς μήνες από τους οπαδούς της δημοκρατικής παράταξης υπό την ηγεσία του παλαιού στρατηγού Θρασύβουλου.

Η Αθήνα θα παραμείνει όλο τον 4ο αιώνα σημαντική πόλη και θα καταφέρει μάλιστα να επανασυστήσει μια αυτοκρατορία. Η πνευματική δραστηριότητα είναι εκπληκτική: Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Ισοκράτης, η «μέση» κωμωδία και στη συνέχεια η «νέα» με τον Μένανδρο κ.λπ. Θα παραμείνει επίσης δημοκρατία, ενισχύοντας μάλιστα μερικά δημοκρατικά χαρακτηριστικά σε σχέση με την κλασική εποχή – μεταρρύθμιση που επιδοκιμάζει εξάλλου ο Αριστοτέλης στο Αθηναίων Πολιτεία.

ΑΡΡΙΑΝΟΣ - Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις (6.13.4-6.14.5)

[6.13.4] Νέαρχος δὲ λέγει, ὅτι χαλεποὶ αὐτῷ τῶν φίλων ἐγένοντο ὅσοι ἐκάκιζον, ὅτι αὐτὸς πρὸ τῆς στρατιᾶς κινδυνεύοι· οὐ γὰρ στρατηγοῦ ταῦτα, ἀλλὰ στρατιώτου εἶναι. καί μοι δοκεῖ ἄχθεσθαι Ἀλέξανδρος τοῖσδε τοῖς λόγοις, ὅτι ἀληθεῖς τε ὄντας ἐγίγνωσκε καὶ αὑτὸν ὑπαίτιον τῇ ἐπιτιμήσει. καὶ ὅμως ὑπὸ μένους τε τοῦ ἐν ταῖς μάχαις καὶ τοῦ ἔρωτος τῆς δόξης, καθάπερ οἱ ἄλλης τινὸς ἡδονῆς ἐξηττώμενοι, οὐ καρτερὸς ἦν ἀπέχεσθαι τῶν κινδύνων. [6.13.5] ἄνθρωπον δέ τινα πρεσβύτερον λέγει Βοιώτιον, τὸ δὲ ὄνομα τοῦ ἀνθρώπου οὐ λέγει, ὡς ἀχθόμενόν τε πρὸς τὰς ἐπιτιμήσεις τῶν φίλων κατέμαθεν Ἀλέξανδρον καὶ ἐσκυθρωπακότα, προσελθόντα τοῦτον βοιωτιάζοντα ἅμα τῇ φωνῇ ταῦτα φάναι· ὦ Ἀλέξανδρε, ἀνδρῶν τὰ ἔργα· καί τι καὶ ἰαμβεῖον ὑπειπεῖν, τὸν δὲ νοῦν εἶναι τοῦ ἰαμβείου ὅτι τῷ τι δρῶντι καὶ παθεῖν ἐστιν ὀφειλόμενον. καὶ τοῦτον ἔν τε τῷ παραυτίκα εὐδοκιμῆσαι καὶ ἐπιτηδειότερον ἐς τὸ ἔπειτα Ἀλεξάνδρῳ γενέσθαι.
[6.14.1] Ἐν τούτῳ δὲ ἀφίκοντο παρὰ Ἀλέξανδρον τῶν Μαλλῶν τῶν ὑπολειπομένων πρέσβεις ἐνδιδόντες τὸ ἔθνος, καὶ παρὰ Ὀξυδρακῶν οἵ τε ἡγεμόνες τῶν πόλεων καὶ οἱ νομάρχαι αὐτοὶ καὶ ἄλλοι ἅμα τούτοις ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα οἱ γνωριμώτατοι αὐτοκράτορες περὶ σπονδῶν δῶρά τε ὅσα μέγιστα παρ᾽ Ἰνδοῖς κομίζοντες καὶ τὸ ἔθνος καὶ οὗτοι ἐνδιδόντες. [6.14.2] συγγνωστὰ δὲ ἁμαρτεῖν ἔφασαν οὐ πάλαι παρ᾽ αὐτὸν πρεσβευσάμενοι· ἐπιθυμεῖν γάρ, ὥσπερ τινὲς ἄλλοι, ἔτι μᾶλλον αὐτοὶ ἐλευθερίας τε καὶ αὐτόνομοι εἶναι, ἥντινα ἐλευθερίαν ἐξ ὅτου Διόνυσος ἐς Ἰνδοὺς ἧκε σώαν σφίσιν εἶναι ἐς Ἀλέξανδρον· εἰ δὲ Ἀλεξάνδρῳ δοκοῦν ἐστιν, ὅτι καὶ Ἀλέξανδρον ἀπὸ θεοῦ γενέσθαι λόγος κατέχει, σατράπην τε ἀναδέξεσθαι, ὅντινα τάττοι Ἀλέξανδρος, καὶ φόρους ἀποίσειν τοὺς Ἀλεξάνδρῳ δόξαντας· διδόναι δὲ καὶ ὁμήρους ἐθέλειν ὅσους ἂν αἰτῇ Ἀλέξανδρος. [6.14.3] ὁ δὲ χιλίους ᾔτησε τοὺς κρατιστεύοντας τοῦ ἔθνους, οὕς, εἰ μὲν βούλοιτο, ἀντὶ ὁμήρων καθέξειν, εἰ δὲ μή, ξυστρατεύοντας ἕξειν ἔστ᾽ ἂν διαπολεμηθῇ αὐτῷ πρὸς τοὺς ἄλλους Ἰνδούς. οἱ δὲ τούς τε χιλίους ἔπεμψαν, τοὺς κρατίστους καὶ μεγίστους σφῶν ἐπιλεξάμενοι, καὶ ἅρματα πεντακόσια οὐκ αἰτηθέντες καὶ τοὺς ἀμβάτας τῶν ἁρμάτων. Ἀλέξανδρος δὲ σατράπην μὲν τούτοις τε καὶ τῶν Μαλλῶν τοῖς ἔτι σωζομένοις ἐπέταξε Φίλιππον· τοὺς ὁμήρους δὲ αὐτοῖς ἀφῆκεν, τὰ δὲ ἅρματα ἔλαβεν.
[6.14.4] Ὡς δὲ ταῦτα αὐτῷ κεκόσμητο καὶ πλοῖα ἐπὶ τῇ διατριβῇ τῇ ἐκ τοῦ τραύματος πολλὰ προσενεναυπήγητο, ἀναβιβάσας ἐς τὰς ναῦς τῶν μὲν ἑταίρων ἱππέας ἑπτακοσίους καὶ χιλίους, τῶν ψιλῶν δὲ ὅσουσπερ καὶ πρότερον, πεζοὺς δὲ ἐς μυρίους, ὀλίγον μέν τι τῷ Ὑδραώτῃ ποταμῷ κατέπλευσεν, ὡς δὲ συνέμιξεν ὁ Ὑδραώτης τῷ Ἀκεσίνῃ, ὅτι ὁ Ἀκεσίνης κρατεῖ τοῦ Ὑδραώτου [ἐν] τῇ ἐπωνυμίᾳ, κατὰ τὸν Ἀκεσίνην αὖ ἔπλει, ἔστε ἐπὶ τὴν ξυμβολὴν τοῦ Ἀκεσίνου καὶ τοῦ Ἰνδοῦ ἧκεν. [6.14.5] τέσσαρες γὰρ οὗτοι μεγάλοι ποταμοὶ καὶ ναυσίποροι οἱ τέσσαρες εἰς τὸν Ἰνδὸν ποταμὸν τὸ ὕδωρ ξυμβάλλουσιν, οὐ ξὺν τῇ σφετέρᾳ ἕκαστος ἐπωνυμίᾳ, ἀλλὰ ὁ Ὑδάσπης μὲν ἐς τὸν Ἀκεσίνην ἐμβάλλει, ἐμβαλὼν δὲ τὸ πᾶν ὕδωρ Ἀκεσίνην παρέχεται καλούμενον· αὖθις δὲ ὁ Ἀκεσίνης οὗτος ξυμβάλλει τῷ Ὑδραώτῃ, καὶ παραλαβὼν τοῦτον ἔτι Ἀκεσίνης ἐστί· καὶ τὸν Ὕφασιν ἐπὶ τούτῳ ὁ Ἀκεσίνης παραλαβὼν τῷ αὑτοῦ δὴ ὀνόματι ἐς τὸν Ἰνδὸν ἐμβάλλει· ξυμβαλὼν δὲ ξυγχωρεῖ δὴ τῷ Ἰνδῷ. ἔνθεν δὴ ὁ Ἰνδὸς πρὶν ἐς τὸ Δέλτα σχισθῆναι οὐκ ἀπιστῶ ὅτι καὶ ἐς ἑκατὸν σταδίους ἔρχεται καὶ ὑπὲρ τοὺς ἑκατὸν τυχὸν, ἵναπερ λιμνάζει μᾶλλον.

***
[6.13.4] Ο Νέαρχος αναφέρει ότι ο Αλέξανδρος οργιζόταν με τους φίλους του εκείνους που τον κατέκριναν, επειδή ο ίδιος διακινδύνευε πολεμώντας μπροστά από τον στρατό του, γιατί, έλεγαν, αυτό δεν ήταν καθήκον στρατηγού, αλλά στρατιώτη. Και εγώ ο ίδιος νομίζω ότι οι λόγοι αυτοί στενοχωρούσαν τον Αλέξανδρο, γιατί καταλάβαινε ότι ήταν αληθινοί και ότι ήταν ο ίδιος υπαίτιος για την επίπληξη αυτή. Επειδή όμως παρασυρόταν από το πολεμικό πάθος και τη φιλοδοξία του, του ήταν αδύνατο να απέχει από τους κινδύνους, όπως ακριβώς όσοι υποτάσσονται σε κάποια άλλη επιθυμία τους. [6.13.5] Όπως αναφέρει ο Νέαρχος, κάποιος ηλικιωμένος Βοιωτός, του οποίου όμως δεν μνημονεύει το όνομα, όταν πληροφορήθηκε ότι ο Αλέξανδρος ήταν στενοχωρημένος από τις επιπλήξεις των φίλων του και φαινόταν μελαγχολικός, παρουσιάσθηκε στον βασιλιά και του είπε τα εξής στη βοιωτική του προφορά: «Αλέξανδρε, τα μεγάλα κατορθώματα επιτελούν οι γενναίοι άνδρες» και πρόσθετε κάποιον ιαμβικό στίχο, του οποίου το νόημα ήταν ότι όποιος πράττει, πρέπει και να πάθει. Ο Βοιωτός απέκτησε αμέσως την εκτίμηση του Αλεξάνδρου και στο μέλλον είχε στενότερες σχέσεις μαζί του.
[6.14.1] Στο μεταξύ έφθασαν στον Αλέξανδρο πρέσβεις από τους υπόλοιπους Μαλλούς προσφέροντας την υποταγή του λαού τους. Έφθασαν επίσης από τους Οξυδράκες οι διοικητές των πόλεων και οι ίδιοι οι νομάρχες και μαζί με αυτούς άλλοι εκατόν πενήντα, οι επιφανέστεροι συμπολίτες τους, ως πρέσβεις εξουσιοδοτημένοι για τη σύναψη συνθήκης με δώρα από τα πιο πολύτιμα για τους Ινδούς προσφέροντας και αυτοί την υποταγή του λαού τους. [6.14.2] Παραδέχονταν ότι ήταν λάθος που δεν έστειλαν πρωτύτερα πρέσβεις προς τον Αλέξανδρο, αλλ᾽ αυτό μπορούσε να τους συγχωρηθεί, γιατί, όπως μερικοί άλλοι, και αυτοί ακόμη περισσότερο επιθυμούσαν την ελευθερία και την αυτονομία τους. Την ελευθερία τους αυτή διατηρούσαν σώα από τότε που ο Διόνυσος ήρθε στην Ινδία μέχρι την άφιξη του Αλεξάνδρου. Αν όμως αποφασίσει ο Αλέξανδρος, επειδή φημολογείται ότι και ο ίδιος είχε θεϊκή καταγωγή, ήταν πρόθυμοι να δεχθούν και όποιο σατράπη θα τους όριζε ο Αλέξανδρος και να πληρώνουν τους φόρους που θα αποφάσιζε ο Αλέξανδρος. Ήταν επίσης πρόθυμοι να παραδώσουν όσους ομήρους θα ζητούσε. [6.14.3] Και ο Αλέξανδρος ζήτησε χίλιους επιφανείς άνδρες της φυλής τους, τους οποίους, αν ήθελε, θα κρατούσε ως ομήρους, ειδάλλως θα τους είχε για να πάρουν μέρος στην εκστρατεία του, έως ότου τελειώσει ο πόλεμος με τους άλλους Ινδούς. Αυτοί του έστειλαν τους χίλιους άνδρες, αφού διάλεξαν τους πιο δυνατούς και τους πιο μεγαλόσωμους και επιπλέον πεντακόσια πολεμικά άρματα, χωρίς να τα ζητήσει, καθώς και τους αναβάτες των αρμάτων. Ο Αλέξανδρος διόρισε τον Φίλιππο σατράπη σε αυτούς και στους Μαλλούς που είχαν απομείνει και άφησε ελεύθερους τους ομήρους, κράτησε όμως τα πολεμικά άρματα.
[6.14.4] Αφού τακτοποίησε και τα ζητήματα αυτά και ναυπήγησε πολλά ακόμη πλοία, όσο καθυστερούσε εξαιτίας του τραύματός του, και επιβίβασε στα πλοία χίλιους εφτακόσιους από τους εταίρους ιππείς και από τους ελαφρά οπλισμένους όσους ακριβώς και πρωτύτερα και δέκα περίπου χιλιάδες πεζούς, έπλευσε για μικρό χρονικό διάστημα προς τα κάτω τον ποταμό Υδραώτη. Εκεί όπου ενώνεται ο Υδραώτης με τον Ακεσίνη —από το σημείο αυτό το όνομα του Ακεσίνη επικρατεί του ονόματος του Υδραώτη— έπλεε και πάλι ακολουθώντας το ρεύμα του Ακεσίνη, έως ότου έφθασε στη συμβολή του Ακεσίνη και του Ινδού. [6.14.5] Διότι και οι τέσσερις αυτοί μεγάλοι και πλωτοί ποταμοί χύνουν τα νερά τους στον Ινδό ποταμό, όχι όμως με το δικό του όνομα ο καθένας, αλλά ο Υδάσπης ενώνεται τελικά με τον Ακεσίνη και, αφού χύσει όλα τα νερά του, παίρνει το όνομα Ακεσίνης. Μετά πάλι ο Ακεσίνης ενώνεται με τον Υδραώτη και μαζί με αυτόν συνεχίζει να διατηρεί το όνομα Ακεσίνης. Στη συνέχεια ο Ακεσίνης, αφού δεχθεί και τα νερά του Ύφαση, εκβάλλει στον Ινδό διατηρώντας ως εκεί το όνομά του, αλλά μετά τη συμβολή του παραδίδει πλέον το όνομά του στον Ινδό. Από εκεί και ως το Δέλτα, όπου διασπάται, πιστεύω ότι φθάνει τους εκατό περίπου σταδίους στο πλάτος και παραπάνω ίσως από εκατό στα μέρη εκείνα που λιμνάζει περισσότερο.