erevoktonos

Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2020

Ο ΙΟΥΔΑΙΟΣ ΖΟΡΟΒΑΒΕΛ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ

12 Σεπτεμβρίου 490 π.Χ.: Η μάχη του Μαραθώνα που έσωσε τον δυτικό πολιτισμό. Αυτά που δεν μας μαθαίνουν στα σχολεία.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ: ΠΟΙΟΣ ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ ΞΥΠΝΟΥΣΕ ΤΟΝ ΔΑΡΕΙΟ ΠΡΩΪ ΜΕ ΤΗΝ ΦΡΑΣΗ: «ΔΕΣΠΟΤΑ, ΜΕΜΝΗΣΟ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ;» ΜΗΠΩΣ Ο ΕΒΡΑΙΟΣ ΖΟΡΟΒΑΒΕΛ;

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΒΙΒΛΙΟ ΕΣΔΡΑΣ
Α’ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3.

ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΑ ΚΑΙ
ΒΛΑΚΩΔΩΣ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ
ΘΑΥΜΑΖΟΥΝ ΤΟΝ…ΔΑΡΕΙΟ, ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ
ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Ο Ζοροβάβελ κερδίζει την εύνοια του Δαρείου Α’ και γίνεται ο έμπιστος σωματοφύλακας, ΥΠΑΣΠΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ.

ΕΡΩΤΗΣΗ: ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΤΙΜΗΣΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ; ΤΟΝ ΜΙΛΤΙΑΔΗ ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΕ ΤΟΝ ΔΑΡΕΙΟ ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΘΩΝΑ Ή ΤΟΝ ΖΟΡΟΒΑΒΕΛ, ΤΟΝ ΕΜΠΙΣΤΟ ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ ΤΟΥ ΔΑΡΕΙΟΥ ΠΟΥ ΥΜΝΟΥΝ ΤΑ "ΙΕΡΑ" ΤΟΥΣ ΒΙΒΛΙΑ;

Για να απαντήσουμε στην ερώτηση πρέπει να μεταφερθούμε στο ιερό βιβλίο των Ελλήνων χριστιανών ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ, βιβλίο Α΄ ΕΣΔΡΑΣ 3.3-4:

«Κάποτε ο πατέρας του Ξέρξη Α΄, ο βασιλιάς Δαρείος, πήγε στο υπνοδωμάτιό του να κοιμηθεί. Τότε οι τρείς νεαροί ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ είπαν μεταξύ τους: ελάτε να πούμε ποιό κατά την γνώμη μας είναι το ισχυρότερο πράγμα στον κόσμο, και όποιου ο λόγος φανεί στον βασιλιά ο ευφυέστερος, εκείνος θα πάρει μεγάλα δώρα και τιμές. Έγραψαν λοιπόν ο καθένας την γνώμη του και την ΕΒΑΛΑΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΚΕΦΑΛΟ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΔΑΡΕΙΟΥ και είπαν: Όταν θα σηκωθεί από τον ύπνο ο βασιλιάς, θα του δώσουν τα σημειώματα».

«Οι τρείς αυτοί σωματοφύλακες έγραψαν πλάι στον κοιμώμενο βασιλιά την γνώμη τους. Ο πρώτος ότι το ισχυρότερο όλων είναι το κρασί. Ο δεύτερος ότι ο ισχυρότερος όλων είναι ο βασιλιάς. Ο τρίτος όμως έγραψε ότι επικρατέστερη είναι η γυναίκα, όλα όμως τα νικάει η αλήθεια». Α΄ ΕΣΔΡΑΣ 3.11-12.

«Το πρωί οι τρεις σωματοφύλακες του Βασιλιά ανέλυσαν την σκέψη τους εκτεταμένα και ο βασιλιάς ΔΑΡΕΙΟΣ είπε στον τρίτο, τον Ζοροβάβελ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΙΟΥΔΑΙΟΣ: ζήτησέ μου ΟΤΙ ΘΕΛΕΙΣ και περισσότερο απ΄ όσα συμφωνήσαμε και εγώ θα σου τα δώσω, γιατί αποδείχθηκες Ο ΣΟΦΟΤΕΡΟΣ και θα γίνεις σύμβουλός μου ΚΑΙ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΟΥ.

Τότε ο Ζοροβάβελ ζήτησε από τον βασιλιά ΔΑΡΕΙΟ να ανοικοδομήσει την Ιερουσαλήμ και τον Ναό της». Α΄ ΕΣΔΡΑΣ 4.32-44.

Από το περιστατικό αυτό βλέπουμε, πως λίγα μόνο χρόνια νωρίτερα, ο βασιλιάς Δαρείος, (521 – 485 π.Χ.), ο ίδιος ο πατέρας του Ξέρξη, ο Πέρσης βασιλιάς που πρώτος εκστράτευσε ανεπιτυχώς κατά της Ελλάδος, φιλοξενούσε ευχαρίστως στην αυλή του, άτομα διαφορετικής φυλής και καταγωγής. Και όχι μόνο στην αυλή του, αλλά οι ίδιοι οι σωματοφύλακές του, ήταν άτομα διαφορετικής καταγωγής, πίστης, καταβολών και επιδιώξεων, έχοντας μάλιστα την δυνατότητα να προσεγγίζουν, όχι μόνο το υπνοδωμάτιό του, αλλά και το ίδιο το προσκέφαλο του βασιλιά.

O Ζοροβάβελ (εβραϊκά זְרֻבָּבֶל), ο υπασπιστής του Δαρείου θεωρείται και προπάτορας του Ιησού Χριστού (Λουκ. 3:27). Τόσο σπουδαίος εβραίος.

Η «εκκλησία» μας, (τρομάρα μας), γιορτάζει κι αυτόν τον εβραίο, τον υπασπιστή και σωματοφύλακα του ανθέλληνα Δαρείου, σαν άγιο και προπάτορα του Ιησού Χριστού στις 15 Δεκεμβρίου κάθε χρόνο.

Γιορτάστε Έλληνες τους σφαγείς σας…

Ο ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΔΑΡΕΙΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΣ

Ξεκίνησε το προφητικό κήρυγμά του το δεύτερο έτος της βασιλείας του Δαρείου Α΄, ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο κατά το έτος 521 και βασίλευσε μέχρι το 486 που πέθανε.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗ

Ο Προφήτης Ζαχαρίας είναι ο ενδέκατος της σειράς των μικρών λεγομένων προφητών της Παλαιάς Διαθήκης. Καταγόταν από το γένος του Ισραήλ και τη φυλή του Λευΐ. Γεννήθηκε στην πόλη Γαλαάδ της Παλαιστίνης κατά την περίοδο της βαβυλώνιας αιχμαλωσίας και το όνομά του σημαίνει, στην ελληνική γλώσσα, μνήμη Θεού, εκείνον δηλαδή τον οποίο ο Θεός ενθυμείται. Ήταν γιος του Βαραχίου και εγγονός του Αδδώ. Ο Ζαχαρίας, ήταν αυτός που με τον προφήτη Αγγαίο, διήγειραν τους Ιουδαίους, όταν αυτοί το 537 με 536 π.Χ. επέστρεψαν στην Ιουδαία, να ανοικοδομήσουν το ναό της Ιερουσαλήμ. Υπάρχει η άποψη, ότι ο προφήτης Ζαχαρίας ανήκε σε Ιερατικό γένος και ήταν ιερεύς και ο ίδιος. Κατά την Ιουδαϊκή παράδοση, ο Ζαχαρίας και ο Αγγαίος ήταν μέλη της Μεγάλης Συναγωγής, η οποία ώρισε τον Κανόνα των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης. Ασχολήθηκαν δε και με την τακτοποίηση της ιεράς λειτουργίας, και συνέθεσαν ή αναθεώρησαν ψαλμούς. Ο Ζαχαρίας προφήτευσε την είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ για την Κυριακή των Βαΐων, και για το ποσό που πλήρωσαν οι Αρχιερείς στον Ιούδα σαν τίμημα για την προδοσία του Διδασκάλου. Ο Προφήτης Ζαχαρίας κοιμήθηκε σε βαθύ γήρας και ενταφιάσθηκε κοντά στον τάφο του Προφήτη Αγγαίου. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας (379-395 μ.Χ.) έκτισε ναό αφιερωμένο στον Προφήτη Ζαχαρία στη μονή της Αγίας Δομνίκης Κωνσταντινουπόλεως. Ναός, επίσης, του Προφήτου υπήρχε στο βουνό του Αυξεντίου, σε τόπο όπου καλείτο «Θέατρο».

Ἵππους ἑώρας τοὺς νόας Ζαχαρία,
Δι' ὧν πρὸς ὕψος οὐρανῶν ἀφιππάσω.
Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τὴν κλῆσιν κατάλληλον, δείξας τοὶς ἔργοις σοφέ, ταμεῖον ἐπάξιον, τῆς ἐπιπνοίας Θεοῦ, Ζαχαρία γεγένησαι, ἔχων γὰρ ἐν τῷ βίῳ, συλλαλούντας Ἀγγέλους, ὤφθης τῶν ἐσομένων, θεηγόρος Προφήτης. Καὶ νῦν ἠμῶν τᾶς αἰτήσεις, ἄνωθεν πλήρωσαν.

Ο Ιώσηπος, ο πλέον αναγνωρισμένος ιστορικός του αρχαίου Ιουδαϊσμού:

« Όταν πέθανε ο Δαρείος τον διεδέχθη ο γιός του Ξέρξης Α΄ που μαζί με την βασιλεία κληρονόμησε και την ευσέβεια προς τον θεό, ακολούθησε δε το παράδειγμα του πατέρα του και εκτιμούσε ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ τους Ιουδαίους». Ιουδαϊκή αρχαιολογία 11.120

«Θα εξεγείρω τα τέκνα της ΣΙΩΝ κατά των τέκνων των ΕΛΛΗΝΩΝ – (προσέξτε το 520 π.Χ.) – θα πέσουμε πάνω τους σαν κεραυνός, θα πορευθούμε απειλητικά εναντίον τους και ΘΑ ΘΑΨΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΠΕΤΡΕΣ» Ζαχαρίας 9.13-15

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΒΙΒΛΙΟ ΕΣΔΡΑΣ Α’ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΑ ΚΑΙ ΒΛΑΚΩΔΩΣ ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΖΟΥΝ ΤΟΝ…ΔΑΡΕΙΟ, ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Ο Ζοροβάβελ κερδίζει την εύνοια του Δαρείου Α’

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3- Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΩΝ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥ

Ο διαγωνισμός των σωματοφυλάκων του βασιλιά

Α Εσδ. 3,1 Καὶ βασιλεὺς Δαρεῖος ἐποίησε δοχὴν μεγάλην πᾶσι τοῖς ὑπ᾿ αὐτὸν καὶ πᾶσι τοῖς οἰκογενέσιν αὐτοῦ καὶ πᾶσι τοῖς μεγιστᾶσι τῆς Μηδίας καὶ τῆς Περσίδος

Α Εσδ. 3,1 Ο βασιλεύς Δαρείος παρέθεσε συμπόσιον μέγα εις όλους τους υπό την εξουσίαν του, στους δούλους του, που είχαν γεννηθή στον οίκον του, εις όλους τους αυλικούς και τους μεγιστάνας της Μηδίας και της Περσίας,

Α Εσδ. 3,2 καὶ πᾶσι τοῖς σατράπαις καὶ στρατηγοῖς καὶ τοπάρχαις τοῖς ὑπ᾿ αὐτόν, ἀπὸ τῆς Ἰνδικῆς μέχρις Αἰθιοπίας ἐν ταῖς ἑκατὸν εἰκοσιεπτὰ σατραπείαις.

Α Εσδ. 3,2 εις όλους τους σατράπας, τους στρατηγούς, τους διοικητάς διαφόρων περιοχών της βασιλείας του από των Ινδιών μέχρι της Αιθιοπίας εις εκατόν είκοσι επτά διοικητικάς περιφερείας.

Α Εσδ. 3,3 καὶ ἐφάγοσαν καὶ ἐπίοσαν καὶ ἐμπλησθέντες ἀνέλυσαν. ὁ δὲ Δαρεῖος ὁ βασιλεὺς ἀνέλυσεν εἰς τὸν κοιτῶνα ἑαυτοῦ καὶ ἐκοιμήθη καὶ ἔξυπνος ἐγένετο.

Α Εσδ. 3,3 Αυτοί έφαγον, έπιον και, όταν εχόρτασαν, απεσύρθησαν, δια να αναπαυθούν. Ο βασιλεύς Δαρείος απεσύρθη και αυτός στον κοιτώνα του, δια να κοιμηθή, αλλά έμεινε ξυπνητός.

Α Εσδ. 3,4 τότε οἱ τρεῖς νεανίσκοι οἱ σωματοφύλακες οἱ φυλάσσοντες τὸ σῶμα τοῦ βασιλέως εἶπαν ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον·

Α Εσδ. 3,4 Τότε οι τρεις νεαροί σωματοφύλακες, οι οποίοι εφύλασσαν τον βασιλέα, είπαν ο ένας προς τον άλλον·

Α Εσδ. 3,5 εἴπωμεν ἕκαστος ἡμῶν ἕνα λόγον, ὃς ὑπερισχύσει· καὶ οὗ ἐὰν φανῇ τὸ ῥῆμα αὐτοῦ σοφώτερον τοῦ ἑτέρου, δώσει αὐτῷ Δαρεῖος ὁ βασιλεὺς δωρεὰς μεγάλας καὶ ἐπινίκια μεγάλα

Α Εσδ. 3,5 “ας πη ο καθένας από ημάς μίαν γνώμην, δια να ίδωμεν τίνος θα είναι η καλυτέρα. Εις εκείνον δέ, του οποίου η γνώμη θα είναι σοφωτέρα από την γνώμην των άλλων, ο βασιλεύς Δαρείος θα δώση μεγάλας δωρεάς και θα απονείμη μεγάλον έπαινον.

Α Εσδ. 3,6 καὶ πορφύραν περιβαλέσθαι καὶ ἐν χρυσώμασι πίνειν καὶ ἐπὶ χρυσῷ καθεύδεν καὶ ἅρμα χρυσοχάλινον καὶ κίδαριν βυσσίνην καὶ μανιάκην περὶ τὸν τράχηλον,

Α Εσδ. 3,6 Ο βασιλεύς θα εγκρίνη, ώστε αυτός να ενδυθή πορφύραν, να πίνη με χρυσά ποτήρια, να κοιμάται επάνω εις χρυσήν κλίνην, να έχη άρμα, του οποίου οι ίπποι θα φέρουν χρυσούς χαλινούς, να φορή κίδαριν εις την κεφαλήν του από βύσσον και περιδέραιον γύρω από τον τράχηλόν του.

Α Εσδ. 3,7 καὶ δεύτερος καθιεῖται Δαρείου διὰ τὴν σοφίαν αὐτοῦ καὶ συγγενὴς Δαρείου κληθήσεται.

Α Εσδ. 3,7 Αυτός θα έχη την δευτέραν μετά τον Δαρείον θέσιν ένεκα της σοφίας του και θα αναγνωρισθή συγγενής του Δαρείου”.

Α Εσδ. 3,8 καὶ τότε γράψαντες ἕκαστος τὸν ἑαυτοῦ λόγον ἐσφραγίσαντο καὶ ἔθηκαν ὑπὸ τὸ προσκεφάλαιον Δαρείου τοῦ βασιλέως καὶ εἶπαν·

Α Εσδ. 3,8 Εγραψαν τότε ο καθένας από αυτούς την γνώμην του, την εσφράγισαν και έθεσαν αυτήν κάτω από το προσκεφάλαιον του βασιλέως και είπαν·

Α Εσδ. 3,9 ὅταν ἐγερθῇ ὁ βασιλεύς, δώσουσιν αὐτῷ τὸ γράμμα, καὶ ὃν ἂν κρίνῃ ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ τρεῖς μεγιστᾶνες τῆς Περσίδος ὅτι οὗ ὁ λόγος αὐτοῦ σοφώτερος, αὐτῷ δοθήσεται τὸ νῖκος καθὼς γέγραπται.

Α Εσδ. 3,9 “όταν εξυπνήση ο βασιλεύς, θα δώσωμεν εις αυτόν τας γραπτάς αυτάς γνώμας μας και εις εκείνον, του οποίου η γραπτή γνώμη ήθελε προκριθή ως σοφωτέρα από τον βασιλέα και τους τρεις μεγιστάνας της Περσίας, θα δοθή η νίκη, όπως έχομεν γραπτώς συμφωνήσει”.

Α Εσδ. 3,10 ὁ εἷς ἔγραψεν, ὑπερισχύει ὁ οἶνος.

Α Εσδ. 3,10 Ο ένας από αυτούς έγραψεν ότι το κρασί είναι το ισχυρότερον.

Α Εσδ. 3,11 ὁ ἕτερος ἔγραψεν, ὑπερισχύει ὁ βασιλεύς

Α Εσδ. 3,11 Ο άλλος έγραψεν ισχυρότερος είναι ο βασιλεύς,

Α Εσδ. 3,12 ὁ τρίτος ἔγραψεν, ὑπερισχύουσιν αἱ γυναῖκες, ὑπὲρ δὲ πάντα νικᾷ ἡ ἀλήθεια.

Α Εσδ. 3,12 ο δε τρίτος έγραψεν, ισχυρότεροι από όλους είναι αι γυναίκες, αλλά υπεράνω από όλα νικά η αλήθεια.

Α Εσδ. 3,13 καὶ ὅτε ἐξηγέρθη ὁ βασιλεύς, λαβόντες τὸ γράμμα ἔδωκαν αὐτῷ, καὶ ἀνέγνω.

Α Εσδ. 3,13 Όταν ο βασιλεύς εσηκώθη, επήραν τα γραπτά αυτά κείμενα και τα έδωσαν στον βασιλέα, ο δε βασιλεύς τα ανέγνωσε.

Α Εσδ. 3,14 καὶ ἐξαποστείλας ἐκάλεσε πάντας τοὺς μεγιστᾶνας τῆς Περσίδος καὶ τῆς Μηδείας καὶ τοὺς σατράπας καὶ στρατηγοὺς καὶ τοπάρχας καὶ ὑπάτους καὶ ἐκάθισεν ἐν τῷ χρηματιστηρίῳ, καὶ ἀνεγνώσθη τὸ γράμμα ἐνώπιον αὐτῶν.

Α Εσδ. 3,14 Ο βασιλεύς έστειλε τότε αγγελιαφόρους και εκάλεσεν όλους τους μεγιστάνας της Περσίας και της Μηδίας, τους σατράπας, τους στρατηγούς, τους διοικητάς χωρών και τους άλλους ανωτάτους άρχοντας, τους ώρισε να καθίσουν εις την αίθουσαν του ανακτόρου του και ενώπιον αυτών ανεγνώσθησαν αι γραπταί γνώμαι.

Α Εσδ. 3,15 καὶ εἶπε· καλέσατε τοὺς νεανίσκους, καὶ αὐτοὶ δηλώσουσι τοὺς λόγους ἑαυτῶν· καὶ ἐκλήθησαν καὶ εἰσήλθοσαν.

Α Εσδ. 3,15 Κατόπιν διέταξεν ο βασιλεύς· “καλέσατε τους νεαρούς δούλους μου, δια να αποσαφηνίσουν εδώ τας γνώμας των”. Αυτοί εκλήθησαν και εισήλθον εις την αίθουσαν του ανακτόρου.

Α Εσδ. 3,16 καὶ εἶπαν αὐτοῖς· ἀπαγγείλατε ἡμῖν περὶ τῶν γεγραμμένων.

Α Εσδ. 3,16 Ο βασιλεύς και οι άρχοντες είπαν προς αυτούς· “αναλύσατέ μας αυτά, τα οποία έχετε γράψει”.

Η ομιλία του πρώτου για το κρασί

Α Εσδ. 3,17 Καὶ ἤρξατο ὁ πρῶτος ὁ εἴπας περὶ τῆς ἰσχύος τοῦ οἴνου καὶ ἔφη οὕτως· ἄνδρες, πῶς ὑπερισχύει ὁ οἶνος; πάντας τοὺς ἀνθρώπους τοὺς πιόντας αὐτὸν πλανᾷ τὴν διάνοιαν

Α Εσδ. 3,17 Πρώτος ήρχισεν εκείνος, που είχε γράψει ότι ο οίνος είναι ο ισχυρότερος και είπεν ως εξής· “άνδρες, ερωτάτε πως ο οίνος είναι ο ισχυρότερος; Ακούσατε. Αυτός πλανά την σκέψιν όλων των ανθρώπων, οι οποίοι τον πίνουν.

Α Εσδ. 3,18 τοῦ τε βασιλέως καὶ τοῦ ὀρφανοῦ ποιεῖ τὴν διάνοιαν μίαν, τήν τε τοῦ οἰκέτου καὶ τὴν τοῦ ἐλευθέρου, τήν τε τοῦ πένητος καὶ τὴν τοῦ πλουσίου.

Α Εσδ. 3,18 Αυτός κάμνει την σκέψιν του βασιλέως και του ορφανού, του δούλου και του ελευθέρου ίσην, του πτωχού και του πλουσίου μίαν και την αυτήν.

Α Εσδ. 3,19 καὶ πᾶσαν διάνοιαν μεταστρέφει εἰς εὐωχίαν καὶ εὐφροσύνην καὶ οὐ μέμνηται πᾶσαν λύπην καὶ πᾶν ὀφείλημα.

Α Εσδ. 3,19 Καθε σκέψιν την μεταβάλλει εις χαράν και ευφροσύνην. Αυτός κάμνει τον άνθρωπον να μη ενθυμήται ούτε λύπην ούτε χρέος.

Α Εσδ. 3,20 καὶ πάσας καρδίας ποιεῖ πλουσίας καὶ οὐ μέμνηται βασιλέα οὐδὲ σατράπην καὶ πάντα διὰ ταλάντων ποιεῖ λαλεῖν.

Α Εσδ. 3,20 Καμνει τας καρδίας πλουσίας, ώστε αυτός, που πίνει οίνον, να μη λαμβάνη υπ' όψιν ούτε βασιλείς ούτε σατράπας. Και κάμνει τον καθένα να ομιλή περί πάντων κατά πλούσιον και γενναιόδωρον τρόπον.

Α Εσδ. 3,21 καὶ οὐ μέμνηται, ὅταν πίνωσι, φιλιάζειν φίλοις καὶ ἀδελφοῖς, καὶ μετ᾿ οὐ πολὺ σπῶνται τὰς μαχαίρας·

Α Εσδ. 3,21 Αυτός κάμνει φίλους και αδελφούς, όταν πίνουν οίνον, να μη ενθυμούνται την φιλίαν και την συγγένειάν των και έπειτα από ολίγον να ανασπούν τας μαχαίρας ο ενας εναντίον του άλλου.

Α Εσδ. 3,22 καὶ ὅταν ἀπὸ τοῦ οἴνου ἐγερθῶσιν, οὐ μέμνηνται ἃ ἔπραξαν.

Α Εσδ. 3,22 Και όταν συνέλθουν από την μέθην, δεν ενθυμούνται εκείνα που έπραξαν.

Α Εσδ. 3,23 ὦ ἄνδρες, οὐχ ὑπερισχύει ὁ οἶνος, ὅτι οὕτως ἀναγκάζει ποιεῖν; καὶ ἐσίγησεν οὕτως εἴπας.

Α Εσδ. 3,23 Ω άνδρες, δεν είναι ισχυρότερος ο οίνος, αφού αναγκάζει όλους μας να πράττωμεν τέτοια πράγματα;” Αυτά είπε και εσιώπησε.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4- Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΥ

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΖΟΡΟΒΑΒΕΛ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΥΝΟΙΑ ΤΟΥ ΔΑΡΕΙΟΥ

Η ομιλία του δεύτερου για το βασιλιά

Α Εσδ. 4,1 Καὶ ἤρξατο ὁ δεύτερος λαλεῖν, ὁ εἴπας περὶ τῆς ἰσχύος τοῦ βασιλέως·

Α Εσδ. 4,1 Ηρχισεν έπειτα να ομιλή ο δεύτερος, εκείνος ο οποίος είχεν είπει περί της ισχύος του βασιλέως

Α Εσδ. 4,2 ὦ ἄνδρες, οὐχ ὑπερισχύουσιν οἱ ἄνθρωποι, τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν κατακρατοῦντες καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς;

Α Εσδ. 4,2 “Ω άνδρες, είπεν, οι άνθρωποι δεν υπερέχουν κατά την ισχύν, αφού είναι κύριοι της ξηράς και της θαλάσσης και όλων όσα υπάρχουν εις αυτάς;

Α Εσδ. 4,3 ὁ δὲ βασιλεὺς ὑπερισχύει καὶ κυριεύει αὐτῶν καὶ δεσπόζει αὐτῶν, καὶ πᾶν ὃ ἐὰν εἴπῃ αὐτοῖς, ἐνακούουσιν.

Α Εσδ. 4,3 Ο βασιλεύς όμως είναι ισχυρότερος από όλους τους ανθρώπους, είναι κύριος αυτών, εξουσιάζει επάνω εις αυτούς και παν ο,τι θα είπη εις αυτούς, εκείνοι τον υπακούουν

Α Εσδ. 4,4 ἐὰν εἴπῃ αὐτοῖς ποιῆσαι πόλεμον ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον, ποιοῦσιν· ἐὰν δὲ ἐξαποστείλῃ αὐτοὺς πρὸς τοὺς πολεμίους, βαδίζουσι καὶ κατεργάζονται τὰ ὄρη καὶ τὰ τείχη καὶ τοὺς πύργους,

Α Εσδ. 4,4 Εάν ο βασιλεύς τους διατάξη να κάμουν πόλεμον ο ενας εναντίον του άλλου, οι άνθρωποι τον κάμνουν. Εάν ο βασιλεύς αποστείλη τους στρατιώτας του εναντίον εχθρών, αυτοί βαδίζουν όπως διετάχθησαν και τα πάντα κάμνουν δια να καθυποτάξουν όρη, τείχη και πύργους.

Α Εσδ. 4,5 φονεύουσι καὶ φονεύονται, καὶ τὸν λόγον τοῦ βασιλέως οὐ παραβαίνουσιν· ἐὰν δὲ νικήσωσι, τῷ βασιλεῖ κομίζουσι πάντα, καὶ ὅσα ἐὰν προνομεύσωσι καὶ τὰ ἄλλα πάντα.

Α Εσδ. 4,5 Φονεύουν και φονεύονται και την διαταγήν του βασιλέως δεν παραβαίνουν. Εάν νικήσουν, στον βασιλέα φέρουν τα πάντα, όσα θα λαφυραγωγήσουν και όλα τα άλλα, χωρίς καμμίαν εξαίρεσιν.

Α Εσδ. 4,6 καὶ ὅσοι οὐ στρατεύονται οὐδὲ πολεμοῦσιν, ἀλλὰ γεωργοῦσι τὴν γῆν, πάλιν ὅταν σπείρωσι, θερίσαντες ἀναφέρουσι τῷ βασιλεῖ· καὶ ἕτερος τὸν ἕτερον ἀναγκάζοντες ἀναφέρουσι τοὺς φόρους τῷ βασιλεῖ.

Α Εσδ. 4,6 Οσοι δε από τους ανθρώπους δεν επιστρατεύονται και δεν λαμβάνουν μέρος στον πόλεμον, αλλά επιδίδονται εις την γεωργίαν, αυτοί, όταν σπείρουν και θερίσουν, προσφέρουν τα προϊόντα των στον βασιλέα. Και αναγκάζει ο ένας τον άλλον να πληρώνουν τους φόρους στον βασιλέα.

Α Εσδ. 4,7 καὶ αὐτὸς εἷς μόνος ἐστίν· ἐὰν εἴπῃ ἀποκτεῖναι, ἀποκτέννουσιν· ἐὰν εἴπῃ ἀφεῖναι, ἀφιοῦσιν·

Α Εσδ. 4,7 Αυτός είναι ο ένας και απόλυτος κύριος. Εάν διατάξη να εκτελέσουν κάποιον, τον εκτελούν. Εάν είπη να τον αφήσουν ελεύθερον, τον αφήνουν.

Α Εσδ. 4,8 εἶπε πατάξαι, τύπτουσιν· εἶπεν ἐρημῶσαι, ἐρημοῦσιν· εἶπεν οἰκοδομῆσαι, οἰκοδομοῦσιν·

Α Εσδ. 4,8 Εάν διατάξη ο βασιλεύς να κτυπήσουν κάποιον, τον κτυπούν. Είπε να ερημώσουν περιοχάς, και τας ερημώνουν. Είπε να ανοικοδομήσουν οικίας και πόλεις, και τας ανοικοδομούν.

Α Εσδ. 4,9 εἶπεν ἐκκόψαι, ἐκκόπτουσιν· εἶπε φυτεῦσαι, φυτεύουσι.

Α Εσδ. 4,9 Είπεν ο βασιλεύς να υλοτομήσουν περιοχάς και ξερριζώνουν τα πάντα. Είπεν ο βασιλεύς να κάμουν δενδροφυτεύσεις οι άνθρωποι και εκείνοι δενδροφυτεύουν.

Α Εσδ. 4,10 καὶ πᾶς ὁ λαὸς αὐτοῦ καὶ αἱ δυνάμεις αὐτοῦ ἐνακούουσι. πρὸς δὲ τούτοις, αὐτὸς ἀνάκειται, ἐσθίει καὶ πίνει καὶ καθεύδει,

Α Εσδ. 4,10 Ολος ο λαός του και αι στρατιωτικαί δυνάμεις υπακούουν εις αυτόν. Επί πάσι δε τούτοις, αυτός ανακλίνεται παρά την τράπεζαν του φαγητού, τρώγει και πίνει και κατόπιν κοιμάται,

Α Εσδ. 4,11 αὐτοὶ δὲ τηροῦσι κύκλῳ περὶ αὐτὸν καὶ οὐ δύνανται ἕκαστος ἀπελθεῖν καὶ ποιεῖν τὰ ἔργα αὐτοῦ, οὐδὲ παρακούουσιν αὐτοῦ.

Α Εσδ. 4,11 οι άνθρωποι κύκλω από αυτόν φρουρούν και δεν ημπορεί κανείς να απέλθη και να ασχοληθή με τα έργα του, ούτε και παρακούουν αυτόν εις τίποτε.

Α Εσδ. 4,12 ὦ ἄνδρες, πῶς οὐχ ὑπερισχύει ὁ βασιλεύς, ὅτι οὕτως ἐπάκουστός ἐστι; καὶ ἐσίγησεν.

Α Εσδ. 4,12 Ω άνδρες, πως ο βασιλεύς δεν υπερέχει από όλους κατά την ισχύν, αφού κατ' αυτόν τον τρόπον υπακούεται από όλους και εις όλα;” Επειτα από αυτά εσιώπησεν.

Η ομιλία του Ζοροβάβελ για τις γυναίκες

Α Εσδ. 4,13 Ὁ δὲ τρίτος ὁ εἴπας περὶ τῶν γυναικῶν καὶ τῆς ἀληθείας -οὗτός ἐστι Ζοροβάβελ- ἤρξατο λαλεῖν· ἄνδρες,

Α Εσδ. 4,13 Ο δε τρίτος, ο οποίος εξέφρασε την γνώμην ότι αι γυναίκες και η αλήθεια υπερισχύουν- αυτός είναι ο Ζοροβάβελ- ηρχισε να ομιλή και να αναπτύσση την γνώμην του.

Α Εσδ. 4,14 οὐ μέγας ὁ βασιλεὺς καὶ πολλοὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ ὁ οἶνος ἰσχύει; τίς οὖν ὁ δεσπόζων αὐτῶν ἢ τίς ὁ κυριεύων αὐτῶν; οὐχ αἱ γυναῖκες;

Α Εσδ. 4,14 “Ω άνδρες, είπε, πράγματι δεν είναι μέγας ο βασιλεύς και πολλοί οι άνθρωποι και δεν έχει όντως μεγάλην ισχύν ο οίνος; Ποίος όμως είναι εκείνος, ο οποίος επιβάλλεται επάνω εις αυτούς και ποιός είναι εκείνος, ο οποίος κυριαρχεί επάνω των; Δεν είναι αι γυναίκες;

Α Εσδ. 4,15 αἱ γυναῖκες ἐγέννησαν τὸν βασιλέα καὶ πάντα τὸν λαόν, ὃς κυριεύει τῆς θαλάσσης καὶ τῆς γῆς·

Α Εσδ. 4,15 Αι γυναίκες εγέννησαν τον βασιλέα και όλους τους λαούς, οι οποίοι κυριαρχούν εις την θάλασσαν και την ξηράν.

Α Εσδ. 4,16 καὶ ἐξ αὐτῶν ἐγένοντο, καὶ αὗται ἐξέθρεψαν αὐτοὺς τοὺς φυτεύσαντας τοὺς ἀμπελῶνας, ἐξ ὧν ὁ οἶνος γίνεται.

Α Εσδ. 4,16 Από αυτάς εγεννήθησαν οι βασιλείς και οι άλλοι άνθρωποι και αυταί ανέθρεψαν και εκείνους, που εφύτευσαν αμπελώνας, εκ των οποίων αμπελώνων παράγεται ο οίνος.

Α Εσδ. 4,17 καὶ αὗται ποιοῦσι τὰς στολὰς τῶν ἀνθρώπων, καὶ αὗται ποιοῦσι δόξαν τοῖς ἀνθρώποις, καὶ οὐ δύνανται οἱ ἄνθρωποι χωρὶς τῶν γυναικῶν εἶναι.

Α Εσδ. 4,17 Αυταί κατασκευάζουν τας στολάς των ανθρώπων και αυταί ενεργούν, δια να έχουν καλήν εμφάνισιν και δόξαν οι άνθρωποι, γενικώτερον δε δεν ημπορούν να υπάρξουν και να ζήσουν οι άνθρωποι χωρίς τας γυναίκας.

Α Εσδ. 4,18 ἐὰν δὲ συναγάγωσι χρυσίον καὶ ἀργύριον καὶ πᾶν πρᾶγμα ὡραῖον καὶ ἴδωσι γυναῖκα μίαν καλὴν τῷ εἴδει καὶ τῷ κάλλει,

Α Εσδ. 4,18 Εάν δε οι άνδρες συγκεντρώσουν χρυσόν και άργυρον και κάθε άλλο ωραίον πράγμα, όταν ίδουν μίαν ευειδή γυναίκα και καλής σωματικής διαπλάσεως,

Α Εσδ. 4,19 ταῦτα πάντα ἀφέντες, εἰς αὐτὴν ἐκκέχηναν καὶ χάσκοντες τὸ στόμα θεωροῦσιν αὐτήν, καὶ πάντες αὐτὴν αἱρετίζουσι μᾶλλον ἢ τὸ χρυσίον καὶ τὸ ἀργύριον καὶ πᾶν πρᾶγμα ὡραῖον.

Α Εσδ. 4,19 αφήνουν όλα τα άλλα και την παρατηρούν χάσκοντες και με άνρικτον το στόμα. Και όλοι προτιμούν αυτήν μάλλον παρά τον χρυσόν και τον άργυρον και κάθε τι άλλο ωραίον πράγμα.

Α Εσδ. 4,20 ἄνθρωπος τὸν ἑαυτοῦ πατέρα ἐγκαταλείπει, ὃς ἐξέθρεψεν αὐτόν, καὶ τὴν ἰδίαν χώραν καὶ πρὸς τὴν ἰδίαν γυναῖκα κολλᾶται

Α Εσδ. 4,20 Καθε άνθρωπος εγκαταλείπει τον πατέρα του, αυτόν ο οποίος τον ανέθρεψε, εγκαταλείπει και την πατρίδα του και προσκολλάται προς την γυναίκα του.

Α Εσδ. 4,21 καὶ μετὰ τῆς γυναικὸς ἀφίησι τὴν ψυχὴν καὶ οὔτε τὸν πατέρα μέμνηται οὔτε τὴν μητέρα οὔτε τὴν χώραν.

Α Εσδ. 4,21 Προς χάριν της γυναικός του θυσιάζει την ζωήν του και δεν ενθυμείται ούτε τον πατέρα του, ούτε την μητέρα του, ούτε την πατρίδα του.

Α Εσδ. 4,22 καὶ ἐντεῦθεν δεῖ ὑμᾶς γνῶναι ὅτι αἱ γυναῖκες κυριεύουσιν ὑμῶν· οὐχὶ πονεῖτε καὶ μοχθεῖτε, καὶ πάντα ταῖς γυναιξὶ δίδοτε καὶ φέρετε;

Α Εσδ. 4,22 Από όλα αυτά, που σας είπα, είσθε υποχρεωμένοι και σεις να αναγνωρίσετε, ότι αι γυναίκες κυριαρχούν επάνω σας. Σεις οι ίδιοι δεν εργάζεσθε και δεν υποβάλλεσθε εις κόπους και ταλαιπωρίας, και όλας τας προσόδους σας δίδετε και φέρετε εις τας γυναίκας σας;

Α Εσδ. 4,23 καὶ λαμβάνει ὁ ἄνθρωπος τὴν ῥομφαίαν αὐτοῦ καὶ ἐκπορεύεται ἐξοδεύειν καὶ λῃστεύειν καὶ κλέπτειν καὶ εἰς τὴν θάλασσαν πλεῖν καὶ ποταμούς·

Α Εσδ. 4,23 Ο άνθρωπος παίρνει το ξίφος του, φεύγει από το σπίτι, εξέρχεται δια να ληστεύση και κλέψη, πλέει εις ποταμούς και θαλάσσας.

Α Εσδ. 4,24 καὶ τὸν λέοντα θεωρεῖ καὶ ἐν σκότει βαδίζει, καὶ ὅταν κλέψῃ καὶ ἁρπάσῃ καὶ λωποδυτήσῃ, τῇ ἐρωμένῃ ἀποφέρει.

Α Εσδ. 4,24 Κατά τας επιχειρήσστου αυτάς βλέπει τον λέοντα και τον καταφρονεί. Βαδίζει εις τα σκότη, δια να επιτύχη στο σκοτεινόν έργον του. ' Οταν δε κλέψη και αρπάση και λωποδυτήση, φέρει όλα αυτά εις την ερωμένην του.

Α Εσδ. 4,25 καὶ πλεῖον ἀγαπᾷ ἄνθρωπος τὴν ἰδίαν γυναῖκα μᾶλλον ἢ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα·

Α Εσδ. 4,25 Γενικώτερον οι άνδρες αγαπούν πολύ περισσότερον την γυναίκα των από τον πατέρα και την μητέρα των.

Α Εσδ. 4,26 καὶ πολλοὶ ἀπενοήθησαν· ταῖς ἰδίαις διανοίαις διὰ τὰς γυναῖκας καὶ δοῦλοι ἐγένοντο δι᾿ αὐτάς,

Α Εσδ. 4,26 Πολλοί άνδρες ετρελλάθηκαν και έχασαν τα λογικά των εξ αιτίας των γυναικών και έγιναν προς χάριν εκείνων δούλοι.

Α Εσδ. 4,27 καὶ πολλοὶ ἀπώλοντο καὶ ἐσφάλησαν καὶ ἡμάρτοσαν διὰ τὰς γυναῖκας.

Α Εσδ. 4,27 Πολλοί δε είναι εκείνοι, οι οποίοι κατεστράφησαν και περιέπεσαν εις σφάλματα και παρέβησαν το θέλημα του Θεού εξ αιτίας των γυναικών.

Α Εσδ. 4,28 καὶ νῦν οὐ πιστεύετέ μοι; οὐχὶ μέγας ὁ βασιλεὺς τῇ ἐξουσίᾳ αὐτοῦ; οὐχὶ πᾶσαι αἱ χῶραι εὐλαβοῦνται ἅψασθαι αὐτοῦ;

Α Εσδ. 4,28 Ακόμη εξακολουθείτε να μη πιστεύετε αυτά, που σας είπα; Ιδού ένα παράδειγμα. Δεν είναι μέγας ο βασιλεύς με την απεριόριστον εξουσίαν, που έχει; Οι κάτοικοι όλων των χωρών δεν φοβούνται και να εγγίσουν απλώς αυτόν;

Α Εσδ. 4,29 ἐθεώρουν αὐτὸν καὶ Ἀπάμην τὴν θυγατέρα Βαρτάκου τοῦ θαυμαστοῦ, τὴν παλλακὴν τοῦ βασιλέως, καθημένην ἐν δεξιᾷ τοῦ βασιλέως

Α Εσδ. 4,29 Και όμως έβλεπα τον βασιλέα αυτόν και την Απάμην, την θυγατέρα του αξιοθαυμάστου Βαρτάκου, η οποία είναι δευτέρας σειράς σύζυγος του βασιλέως, την έβλεπα να κάθεται δεξιά από τον βασιλέα,

Α Εσδ. 4,30 καὶ ἀφαιροῦσαν τὸ διάδημα ἀπὸ τῆς κεφαλῆς τοῦ βασιλέως καὶ ἐπιτιθοῦσαν ἑαυτῇ καὶ ἐῤῥάπιζε τὸν βασιλέα τῇ ἀριστερᾷ·

Α Εσδ. 4,30 να αφαιρή το βασιλικόν διάδημα από την κεφαλήν του βασιλέως και να το θέτη στο ιδικόν της κεφάλι και να ραπίζη τον βασιλέα με το αριστερό της χέρι.

Α Εσδ. 4,31 καὶ πρὸς τούτοις ὁ βασιλεὺς χάσκων τὸ στόμα ἐθεώρει αὐτήν. καὶ ἐὰν προσγελάσῃ αὐτῷ, γελᾷ· ἐὰν δὲ πικρανθῇ ἐπ᾿ αὐτόν, κολακεύει αὐτήν, ὅπως διαλλαγῇ αὐτῷ.

Α Εσδ. 4,31 Παρ όλα αυτά ο βασιλεύς την έβλεπε με ανοικτόν το στόμα. Εάν εκείνη εγελούσε, εγελούσε και ο βασιλεύς. Εάν εκείνη εφαίνετο πικραμμένη και στενοχωρημένη εναντίον του, ο βασιλεύς την εκολάκευε, δια να συμφιλιωθή προς αυτόν.

Α Εσδ. 4,32 ὦ ἄνδρες, πῶς οὐχὶ ἰσχυραὶ αἱ γυναῖκες, ὅτι οὕτως πράσσουσι;

Α Εσδ. 4,32 Ω άνδρες, πως λοιπόν δεν είναι αι γυναίκες ισχυρότεραι από τους άνδρας, αφού αυταί τέτοια έργα κάνουν εις βάρος των ανδρών;”

Η ομιλία του Ζοροβάβελ για την αλήθεια

Α Εσδ. 4,33 καὶ τότε ὁ βασιλεὺς καὶ οἱ μεγιστᾶνες ἔβλεπον εἷς τὸν ἕτερον. καὶ ἤρξατο λαλεῖν περὶ τῆς ἀληθείας.

Α Εσδ. 4,33 Ο βασιλεύς και οι επίσημοι άνδρες του, όταν ήκουσαν όλα αυτά, παρατηρούσαν ο ένας τον άλλον με πολλήν έκπληξιν. Ο Ζοροβάβελ ήρχισε τότε, να αναπτύσση την γνώμην του περί της δυνάμεως, την οποίαν έχει η αλήθεια και είπε·

Α Εσδ. 4,34 ἄνδρες, οὐχὶ ἰσχυραὶ αἱ γυναῖκες; μεγάλη ἡ γῆ καὶ ὑψηλὸς ὁ οὐρανὸς καὶ ταχὺς τῷ δρόμῳ ὁ ἥλιος, ὅτι στρέφεται ἐν τῷ κύκλῳ τοῦ οὐρανοῦ καὶ πάλιν ἀποτρέχει εἰς τὸν ἑαυτοῦ τόπον ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ.

Α Εσδ. 4,34 “Ω άνδρες, ισχυραί δεν είναι αι γυναίκες; Βεβαίως· αλλά μεγάλη είναι η γη και υψηλός ο ουρανός και ταχύς ο ήλιος εις την διαδρομήν του, διότι στρέφεται στον κύκλον του ουρανού και πάλιν επανέρχεται στον τόπον, από τον οποίον εξεκίνησε κατά το διάστημα μιας μόνον ημέρας.

Α Εσδ. 4,35 οὐχὶ μέγας ὃς ταῦτα ποιεῖ; καὶ ἡ ἀλήθεια μεγάλη καὶ ἰσχυροτέρα παρὰ πάντα.

Α Εσδ. 4,35 Αλλά δεν είναι ασυγκρίτως πολύ μέγας αυτός, ο οποίος τα εδημιούργησεν; Η Αλήθεια, λοιπόν, είναι μεγάλη και πολύ ισχυροτέρα από όλα αυτά.

Α Εσδ. 4,36 πᾶσα ἡ γῆ τὴν ἀλήθειαν καλεῖ, καὶ ὁ οὐρανὸς αὐτὴν εὐλογεῖ, καὶ πάντα τὰ ἔργα σείεται καὶ τρέμει, καὶ οὐκ ἔστι μετ᾿ αὐτῆς ἄδικον οὐδέν.

Α Εσδ. 4,36 Ολόκληρος η γη την αλήθειαν προσκαλεί. Ο ουρανός αυτήν επαινεί και όλα τα δημιουργήματα συγκλονίζονται και τρέμουν ενώπιόν της· και δεν υπάρχει μαζή με την αλήθειαν, τίποτε απολύτως το άδικον.

Α Εσδ. 4,37 ἄδικος ὁ οἶνος, ἄδικος ὁ βασιλεύς, ἄδικοι αἱ γυναῖκες, ἄδικοι πάντες οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἄδικα πάντα τὰ ἔργα αὐτῶν τὰ τοιαῦτα· καὶ οὐκ ἔστιν ἐν αὐτοῖς ἀλήθεια, καὶ ἐν τῇ ἀδικίᾳ αὐτῶν ἀπολοῦνται.

Α Εσδ. 4,37 Άδικος όμως είναι ο οίνος, άδικος είναι ο βασιλεύς, άδικοι είναι αι γυναίκες, άδικοι είναι όλοι οι υιοί των ανθρώπων, και άδικα όλα τα τοιαύτα έργα των. Και δεν υπάρχει εις αυτούς αλήθεια· Και εις τας αδικίας των αυτοί καταστρέφονται.

Α Εσδ. 4,38 ἡ δὲ ἀλήθεια μένει καὶ ἰσχύει εἰς τὸν αἰῶνα καὶ ζῇ καὶ κρατεῖ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.

Α Εσδ. 4,38 Η αλήθεια όμως, (δηλαδή ο Θεός) μένει παντοτεινή. Εχει δύναμιν και κύρος αιώνιον. Ζη και κυριαρχεί στους αιώνας των αιώνων.

Α Εσδ. 4,39 καὶ οὐκ ἔστι παρ᾿ αὐτὴν λαμβάνειν πρόσωπα, οὐδὲ διάφορα, ἀλλὰ τὰ δίκαια ποιεῖ ἀπὸ πάντων τῶν ἀδίκων καὶ πονηρῶν· καὶ πάντες εὐδοκοῦσι τοῖς ἔργοις αὐτῆς, καὶ οὐκ ἔστιν ἐν τῇ κρίσει αὐτῆς οὐδὲν ἄδικον.

Α Εσδ. 4,39 Αυτή δεν λαμβάνει υπ' όψιν της πρόσωπα, ούτε κάνει διάκρισιν μεταξύ επισήμων και ανεπισήμων, ισχυρών και αδυνάτων. Αλλά πράττει πάντοτε το δίκαιον ενώπιον όλων, και ακόμη των αδίκων και πονηρών ανθρώπων. Ολοι δε επιδοκιμάζουν και ευχαριστούνται εις τα έργα της. Οταν αυτή κρίνη, δεν υπάρχει τίποτε το άδικον.

Α Εσδ. 4,40 καὶ αὐτῇ ἡ ἰσχὺς καὶ τὸ βασίλειον καὶ ἡ ἐξουσία καὶ ἡ μεγαλειότης τῶν πάντων αἰώνων. εὐλογητὸς ὁ Θεὸς τῆς ἀληθείας.

Α Εσδ. 4,40 Εις αυτήν λοιπόν υπάρχει και ανήκει η ισχύς και η κυριότης και η εξουσία και η μεγαλειότης εις όλους τους αιώνας. Δοξασμένος ας είναι ο Θεός της αληθείας” !

Α Εσδ. 4,41 καὶ ἐσιώπησε τοῦ λαλεῖν· καὶ πᾶς ὁ λαὸς τότε ἐφώνησε, καὶ τότε εἶπον· μεγάλη ἡ ἀλήθεια καὶ ὑπερισχύει.

Α Εσδ. 4,41 Ο Ζοροβάβελ, αφού είπεν αυτά, έπαυσε πλέον να ομιλή. Ολοι τότε, όσοι ήσαν συγκεντρωμένοι, ανεφώνησαν και είπαν με ένα στόμα· “μεγάλη πράγματι είναι η αλήθεια και αυτή έχει ισχύν και δύναμιν ανωτέραν από όλους και από όλα”.

Ο Ζοροβάβελ κερδίζει την εύνοια του Δαρείου Α’

Α Εσδ. 4,42 Τότε ὁ βασιλεὺς εἶπεν αὐτῷ· αἴτησαι ὃ θέλεις πλείω τῶν γεγραμμένων, καὶ δώσομέν σοι ὃν τρόπον εὑρέθης σοφώτερος, καὶ ἐχόμενός μου καθήσῃ, καὶ συγγενής μου κληθήσῃ.

Α Εσδ. 4,42 Τοτε είπεν ο βασιλεύς προς τον Ζοροβάβελ· “ζήτησέ μου ο,τι θέλεις και περισσότερα ακόμη από εκείνα, που είναι γραμμένα εις την συμφωνίαν σας. Εγώ θα σου δώσω κάθε τι, που θα μου ζητήσης, διότι συ ανεδείχθης σοφότερος από όλους. Θα παρακάθεσαι πλησίον μου και θα ονομασθής συγγενής μου”.

Α Εσδ. 4,43 τότε εἶπε τῷ βασιλεῖ· μνήσθητι τὴν εὐχήν, ἣν ηὔξω, οἰκοδομῆσαι τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, ᾗ τὸ βασίλειόν σου παρέλαβες,

Α Εσδ. 4,43 Τοτε ο Ζοροβάβελ είπεν στον βασιλέα· “ενθυμησου το τάμα, που έκαμες την ημέραν, κατά την οποίαν ανέλαβες την βασιλείαν σου, να ανοικοδομήσης, δηλαδή, την Ιερουσαλήμ.

Α Εσδ. 4,44 καὶ πάντα τὰ σκεύη τὰ ληφθέντα ἐξ Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐκπέμψαι, ἃ ἐχώρισε Κῦρος, ὅτε ηὔξατο ἐκκόψαι Βαβυλῶνα, καὶ ηὔξατο ἐξαποστεῖλαι ἐκεῖ.

Α Εσδ. 4,44 Ενθυμήσου επίσης την υπόσχεσίν σου, ότι θα επιστρέψης όλα τα ιερά σκεύη, τα οποία έχουν αφαιρεθή από την Ιερουσαλήμ και τα οποία ο Κύρος, όταν επρόκειτο να κατακυριεύση την Βαβυλώνα, έκαμε τάμα, τα εξεχώρισε και έταξε να τα αποστείλη πάλιν εκεί εις την Ιερουσαλήμ.

Α Εσδ. 4,45 καὶ σὺ ηὔξω οἰκοδομῆσαι τὸν ναόν, ὃν ἐνεπύρισαν οἱ Ἰδουμαῖοι, ὅτε ἠρημώθη ἡ Ἰουδαία ὑπὸ τῶν Χαλδαίων.

Α Εσδ. 4,45 Συ δε έταξες να ανοικοδομήσης τον ναόν, τον οποίον επυρπόλησαν οι Ιδουμαίοι, όταν είχεν ερημωθή και καταστροφή η Ιουδαία από τους Χαλδαίους.

Α Εσδ. 4,46 καὶ νῦν τοῦτό ἐστιν, ὅ σε ἀξιῶ, κύριε βασιλεῦ, καὶ ὃ αἰτοῦμαί σε, καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ μεγαλωσύνη ἡ παρὰ σοῦ· δέομαι οὖν ἵνα ποιήσῃς τὴν εὐχήν, ἣν ηὔξω τῷ βασιλεῖ τοῦ οὐρανοῦ ποιῆσαι ἐκ στόματός σου.

Α Εσδ. 4,46 Τωρα, λοιπόν, αυτή είναι η αξίωσις, την οποίαν έχω από σέ, κύριε βασιλεύ· αυτό είναι εκείνο το οποίον ζητώ από σε και αυτή είναι η μεγαλειώδης πράξις, την οποίαν συ ημπορείς να κάμης. Σε παρακαλώ, λοιπόν, να εκπληρώσης το τάξιμο, το οποίον με το ιδιο σου το στόμα έκαμες στον βασιλέα των ουρανών, προς τον Θεόν”.

Α Εσδ. 4,47 τότε ἀναστὰς Δαρεῖος ὁ βασιλεὺς κατεφίλησεν αὐτὸν καὶ ἔγραψεν αὐτῷ τὰς ἐπιστολὰς πρὸς πάντας τοὺς οἰκονόμους καὶ τοπάρχας καὶ στρατηγοὺς καὶ σατράπας, ἵνα προπέμψωσιν αὐτὸν καὶ τοὺς μετ᾿ αὐτοῦ πάντας ἀναβαίνοντας οἰκοδομῆσαι τὴν Ἱερουσαλήμ.

Α Εσδ. 4,47 Τοτε ο βασιλεύς Δαρείος εσηκώθη και τον κατεφίλησεν. Εγραψε δε αμέσως και έδωκεν εις αυτόν επιστολάς απευθυνομένας προς όλους τους υπαλλήλους, τους διοικητάς, τους στρατηγούς και τους σατράπας, να κατευοδώσουν ασφαλώς αυτόν και όλους, όσοι θα ανέβαιναν μαζή με αυτόν, δια να ανοικοδομήσουν την Ιερουσαλήμ.

Α Εσδ. 4,48 καὶ πᾶσι τοῖς τοπάρχαις ἐν κοίλῃ Συρίᾳ καὶ Φοινίκῃ καὶ τοῖς ἐν τῷ Λιβάνῳ ἔγραψεν ἐπιστολὰς μεταφέρειν ξύλα κέδρινα ἀπὸ τοῦ Λιβάνου εἰς Ἱερουσαλὴμ καὶ ὅπως οἰκοδομήσωσι μετ᾿ αὐτοῦ τὴν πόλιν.

Α Εσδ. 4,48 Εις όλους δε τους διοικητάς της κοίλης Συρίας, της Φοινίκης και του Λιβάνου, έγραψεν ο βασιλεύς επιστολάς να συνεργήσουν, ώστε να μεταφερθούν ξύλα κέδρινα από τον Λιβανον εις την Ιερουσαλήμ, δια να βοηθήσουν τον Ζοροβάβελ εις την ανοικοδόμησιν της πόλεως.

Α Εσδ. 4,49 καὶ ἔγραψε πᾶσι τοῖς Ἰουδαίοις τοῖς ἀναβαίνουσιν ἀπὸ τῆς βασιλείας εἰς τὴν Ἰουδαίαν ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας, πάντα δυνατὸν καὶ τοπάρχην καὶ σατράπην καὶ οἰκονόμον μὴ ἀπελεύσεσθαι ἐπὶ τὰς θύρας αὐτῶν,

Α Εσδ. 4,49 Εγραψεν επίσης επιστολάς δι' όλους τους Ιουδαίους, οι οποίοι θα ανέβαιναν από το βασίλειόν του εις την Ιουδαίαν, να αφεθούν ελεύθεροι εις τας ενεργείας των, κανείς δε άρχων και διοικητής και σατράπης και υπάλληλος να μη έχη το δικαίωμα να πατήση το πόδι του εις την οικίαν των.

Α Εσδ. 4,50 καὶ πᾶσαν τὴν χώραν, ἣν κρατοῦσιν, ἀφορολόγητον αὐτοῖς ὑπάρχειν, καὶ ἵνα οἱ Ἰδουμαῖοι ἀφίωσι τὰς κώμας, ἃς διακρατοῦσι τῶν Ἰουδαίων,

Α Εσδ. 4,50 Εδωσεν επίσης διαταγήν, ώστε η χώρα, την οποίαν θα έχουν οι Ιουδαίοι, να είναι αφορολόγητος. Οι δε Ιδουμαίοι να αφήσουν ελευθέρας τας κώμας των Ιουδαίων, τας οποίας αυτοί είχον καταλάβει και εκρατούσαν.

Α Εσδ. 4,51 καὶ εἰς τὴν οἰκοδομὴν τοῦ ἱεροῦ δοθῆναι κατ᾿ ἐνιαυτὸν τάλαντα εἴκοσι μέχρι τοῦ οἰκοδομηθῆναι,

Α Εσδ. 4,51 Διέταξεν επίσης, να δίδωνται κάθε έτος είκοσι τάλαντα δια την ανοικοδόμησίν του ναού, μέχρις ότου αποπερατωθή.

Α Εσδ. 4,52 καὶ ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ὁλοκαυτώματα καρποῦσθαι καθ᾿ ἡμέραν, καθὰ ἔχουσιν ἐντολὴν ἑπτακαίδεκα προσφέρειν, ἄλλα τάλαντα, δέκα κατ᾿ ἐνιαυτόν,

Α Εσδ. 4,52 Επίσης να δίδωνται άλλα δέκα τάλαντα κάθε έτος δια τα δεκαεπτά καθημερινά ολοκαυτώματα, τα οποία προσεφέροντο στο θυσιαστήριον, όπως διέτασσεν ο Νομος.

Α Εσδ. 4,53 καὶ πᾶσι τοῖς προσβαίνουσιν ἀπὸ τῆς Βαβυλωνίας κτίσαι τὴν πόλιν, ὑπάρχειν τὴν ἐλευθερίαν, αὐτοῖς τε καὶ τοῖς ἐκγόνοις αὐτῶν, καὶ πᾶσι τοῖς ἱερεῦσι τοῖς προσβαίνουσιν.

Α Εσδ. 4,53 Επίσης όλοι οι Ιουδαίοι, οι οποίοι θα επέστρεφον από την Βαβυλώνα, δια να ανοικοδομήσουν την Ιερουσαλήμ, να είναι ελεύθεροι αυτοί και οι απόγονοί των. Το ίδιον έπρεπε να πραγματοποιηθή δι' όλους τους ιερείς, οι οποίοι θα ανεχώρουν από την Βαβυλώνα.

Α Εσδ. 4,54 ἔγραψε δὲ καὶ τὴν χορηγίαν καὶ τὴν ἱερατικὴν στολήν, ἐν τίνι λατρεύουσιν ἐν αὐτῇ.

Α Εσδ. 4,54 Εδωσε δε και έγγραφον εντολήν να παρέχωνται τα απαιτούμενα χρήματα δια την διατροφήν των ιερέων και δια τα ιερατικά των ενδύματα, με τα οποία αυτοί εκτελούσαν τα της λατρείας.

Α Εσδ. 4,55 καὶ τοῖς Λευίταις ἔγραψε δοῦναι τὴν χορηγίαν ἕως τῆς ἡμέρας, ἧς ἐπιτελεσθῇ ὁ οἶκος καὶ Ἱερουσαλὴμ οἰκοδομηθῆναι,

Α Εσδ. 4,55 Εδωσεν επίσης έγγραφον διαταγήν να χορηγήται η δαπάνη, η απαιτουμένη δια την διατροφήν των Λευϊτών, μέχρι της ημέρας, κατά την οποίαν θα αττοπερατωθή ο ναός και θα ανοικοδομηθή η Ιερουσαλήμ.

Α Εσδ. 4,56 καὶ πᾶσι τοῖς φρουροῦσι τὴν πόλιν ἔγραψε δοῦναι αὐτοῖς κλήρους καὶ ὀψώνια.

Α Εσδ. 4,56 Διέταξεν επίσης να δοθή κλήρος γης και μισθός εις χρήματα προς όλους τους φρουρούς της πόλεως της Ιερουσαλήμ.

Α Εσδ. 4,57 καὶ ἐξαπέστειλε πάντα τὰ σκεύη, ἃ ἐχώρισε Κῦρος ἀπὸ Βαβυλῶνος· καὶ πάντα, ὅσα εἶπε Κῦρος ποιῆσαι, καὶ αὐτὸς ἐπέταξε ποιῆσαι καὶ ἐξαποστεῖλαι εἰς Ἱερουσαλήμ.

Α Εσδ. 4,57 Επί δε τούτοις απέστειλεν όλα τα ιερά σκεύη, τα οποία είχε ξεχωρίσει ο Κύρος από τη Βαβυλώνα δια την Ιερουσαλήμ, όλα, όσα είχεν υποσχεθή να κάμη ο Κύρος, διέταξε να γίνουν και να αποσταλούν εις την Ιερουσαλήμ.

Α Εσδ. 4,58 Καὶ ὅτε ἐξῆλθεν ὁ νεανίσκος, ἄρας τὸ πρόσωπον εἰς τὸν οὐρανὸν ἐναντίον Ἱερουσαλὴμ εὐλόγησε τῷ βασιλεῖ τοῦ οὐρανοῦ λέγων·

Α Εσδ. 4,58 Οταν ο νεαρός Ζοροβάβελ εβγήκεν από τα ανάκτορα, ύψωσε το πρόσωπόν του στον ουρανόν και με κατεύθυνσιν προς την Ιερουσαλήμ εδόξασε τον Βασιλέα του Ουρανού λέγων·

Α Εσδ. 4,59 παρὰ σοῦ νίκη, καὶ παρὰ σοῦ ἡ σοφία, καὶ σὴ ἡ δόξα καὶ ἐγὼ σὸς οἰκέτης.

Α Εσδ. 4,59 “Από σέ, Κυριε, προέρχεται κάθε νίκη. Από σε πηγάζει κάθε σοφία και εις σε ανήκει όλη η δόξα. Εγώ δε είμαι δούλος ιδικός σου.

Α Εσδ. 4,60 εὐλογητὸς εἶ, ὃς ἔδωκάς μοι σοφίαν, καὶ σοὶ ὁμολογῶ, δέσποτα τῶν πατέρων.

Α Εσδ. 4,60 Δοξασμένος λοιπόν είσαι συ, Κυριε, ο οποίος έδωσες εις εμέ αυτήν την σοφίαν. Δοξολογώ, Δέσποτα, σέ, Κυριε των πατέρων ημών”.

Α Εσδ. 4,61 καὶ ἔλαβε τὰς ἐπιστολὰς καὶ ἐξῆλθε καὶ ἦλθεν εἰς Βαβυλῶνα καὶ ἀπήγγειλε τοῖς ἀδελφοῖς αὐτοῦ πᾶσι.

Α Εσδ. 4,61 Τοτε επήρεν ο Ζοροβάβελ τας επιστολάς, ανεχώρησεν αμέσως και μετέβη εις την Βαβυλώνα και ανήγγειλεν εις όλους τους εκεί αδελφούς του Ιουδαίους τα γεγονότα αυτά.

Α Εσδ. 4,62 καὶ εὐλόγησαν τὸν Θεὸν τῶν πατέρων αὐτῶν, ὅτι ἔδωκεν αὐτοῖς ἄνεσιν καὶ ἄφεσιν

Α Εσδ. 4,62 Εκείνοι εδοξολόγησαν και ηυχαρίστησαν τον Θεόν των πατέρων των, διότι έδωκεν εις αυτούς άνεσιν και ελευθερίαν

Α Εσδ. 4,63 ἀναβῆναι καὶ οἰκοδομῆσαι τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸ ἱερόν, οὗ ὠνομάσθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐπ᾿ αὐτῷ. καὶ ἐκωθωνίζοντο μετὰ μουσικῶν καὶ χαρᾶς ἡμέρας ἑπτά.

Α Εσδ. 4,63 να επανέλθουν εις την πατρίδα των, δια να ανοικοδομήσουν την Ιερουσαλήμ και τον ναόν, ο οποίος είχεν απ' αρχής ανοικοδομηθή εις τιμήν και δόξαν του Ονόματός του. Γεμάτοι δε χαράν επανηγύριζαν το χαρμόσυνον γεγονός πίνοντες οίνον και διασκεδάζοντες με μουσικά όργανα επί μίαν εβδομάδα.

Ποιοι φόβοι σε εμποδίζουν να είσαι ο εαυτός σου;

Ο εαυτός μας αποτελεί μια πολυσύνθετη οντότητα. Η επίγνωση του αφορά το σώμα και την εξωτερική μας εμφάνισή, τον εσωτερικό μας κόσμο (σκέψεις, συναισθήματα, βαθύτερες πεποιθήσεις, στάσεις, αξίες, κλπ.), και τον κοινωνικό μας κόσμο (στενές σχέσεις, κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, οικογένεια, άλλες ομάδες, κοινωνικό - πολιτισμικό πλαίσιο κλπ).

Το κοινωνικό περιβάλλον παίζει σημαντικό ρόλο, καθώς η ποιότητα της επικοινωνίας και των σχέσεων που έχει κάποιος με τους άλλους και ιδιαίτερα με τα πρόσωπα που θεωρεί σημαντικά, επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται και εκφράζει τον εαυτό του.

Μέσω των εμπειριών μας διαμορφώνουμε αυτο-αντίληψη (δηλαδή το πώς περιγράφουμε τον εαυτό μας), και αυτοεκτίμηση (δηλαδή το κατά πόσο νιώθουμε ικανοποιημένοι από τον εαυτό μας και νιώθουμε ότι αξίζουμε ως άνθρωποι).

Βασικές παραδοχές Υπαρξιακών-Ανθρωπιστικών προσεγγίσεων για τον εαυτό

Κάποιες βασικές παραδοχές που υιοθετούν οι Υπαρξιακές- Ανθρωπιστικές προσεγγίσεις της Ψυχολογίας για την έννοια του εαυτού είναι οι εξής: (Van Deurzen Ε. & Adams Μ. 2012)

Οποιαδήποτε επιλογή κάνουμε αποτελεί πράξη αυτοέκφρασης και αυτοπροσδιορισμού.
Η επιλογή του να μην κάνουμε τίποτα για να αναπτυχθούμε ή να αλλάξουμε οδηγεί σε περιορισμό του εαυτού.
Οι δυσκολίες δεν μπορούν να ξεπεραστούν με το να τις αποφεύγει κάποιος.
Η αύξηση της επίγνωσης του ατόμου για τον εαυτό και τη ζωή του προάγει την αίσθηση της προσωπικής ευθύνης.
Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι ευέλικτη, ο άνθρωπος μπορεί να αλλάζει συνεχώς και να ξεπερνά τις δυσκολίες με το να μαθαίνει μέσα από τις εμπειρίες της ζωής.

Πολύ συχνά όμως οι άνθρωποι νιώθουν αδύναμοι ή αποφεύγουν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες τους, φοβούνται να εκφράσουν τον εαυτό τους ή να ανακαλύψουν νέους τρόπους που θα οδηγήσουν σε αλλαγές, παραμένουν σε άκαμπτους τρόπους αντίληψης των πραγμάτων ή αυτό- σαμποτάρονται υποτιμώντας την αξία και τις ικανότητές τους.

Σε θέματα που αφορούν τις σχέσεις με τους άλλους και ιδιαίτερα τις πιο στενές (οικογενειακές, φιλικές και ερωτικές), συχνά περιγράφουν στον ψυχοθεραπευτή τις δυσκολίες τους με φράσεις όπως: δεν μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, φοβάμαι ή ντρέπομαι να εκφράσω τη γνώμη μου στους άλλους, νιώθω να έχω χάσει τον εαυτό μου μέσα σε αυτή τη σχέση, δεν ξέρω πλέον ποιος είμαι, κάνω αυτό που θέλουν οι άλλοι για να μην τους δυσαρεστήσω και να διατηρήσω τη σχέση ή για να είμαι μέλος μιας παρέας, κλπ.

Πίσω από αυτή την αδυναμία κινητοποίησης και έκφρασης των αναγκών μας προς τους άλλους, αλλά και προς τον ίδιο μας τον εαυτό, μπορεί να κρύβονται βαθύτεροι φόβοι που μας εμποδίζουν να νιώσουμε ελεύθεροι και ικανοί να ανακαλύψουμε εναλλακτικές καλύτερες επιλογές και λύσεις.

Ο φόβος για το άγνωστο

Το μέλλον πάντα θα είναι απρόβλεπτο και γεμάτο αβεβαιότητες. Είναι αναγκαίο να βάζουμε στόχους και να κάνουμε κάποιες επιλογές για τη ζωή μας ώστε να εξελιχθούμε, όμως πάντα θα υπάρχουν και παράγοντες που δεν είναι στο χέρι μας να ελέγξουμε. Ο φόβος για το μέλλον ή για μια καινούρια κατάσταση που μας είναι ακόμα άγνωστη μπορεί να συνοψίζεται στην ερώτηση: Θα έχω αυτό που επιθυμώ για να είμαι ευτυχισμένος; Τι θα συμβεί αν κάτι πάει στραβά;

Προσπαθώντας να ελέγξουμε την αβεβαιότητα μπορεί είτε να υποβαθμίζουμε το μέλλον (δεν θα αλλάξει τίποτα, πάντα τα πράγματα θα πηγαίνουν άσχημα), είτε να το εξιδανικεύουμε (μόνο όταν καταφέρω το τάδε... θα είμαι ευτυχισμένος).

Μέσω της υποβάθμισης μπορεί να υποτιμάμε τις ικανότητές μας ή να παραβλέπουμε κάποια θετικά επιτεύγματα ως τώρα, ενώ μέσω της εξιδανίκευσης μπορεί να θέτουμε αυστηρές υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό μας ή τους άλλους και να αποκοβόμαστε από σημαντικούς τομείς της ζωής μας (πχ. μόνο όταν πετύχω τους υψηλούς στόχους που έχω βάλει για τη δουλειά μου, τότε θα αφήσω τον εαυτό μου να αποκτήσει προσωπική ζωή), είτε έχουμε συνεχώς το αίσθημα του ανικανοποίητου ακόμα και όταν επιτυγχάνουμε κάποιους στόχους.

Και στις δύο περιπτώσεις δεν μπορούμε να χαρούμε το παρόν και να εκφράσουμε πιο ελεύθερα τον εαυτό μας, ενώ παραβλέπουμε τις ψυχοσυναισθηματικές μας ανάγκες.

Ο φόβος να χάσουμε την αγάπη/ αποδοχή

Η αγάπη και αποδοχή των γονιών και στη συνέχεια των δασκάλων και των συνομηλίκων, είναι υψίστης σημασίας για το παιδί και τον έφηβο. Ένα μεγάλο μέρος της προσωπικότητάς μας δομείται με βάση τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και την επιρροή των αντιλήψεων της οικογένειας, των συνομηλίκων και γενικότερα του κοινωνικού πλαισίου στο οποίο ζούμε.

Συμμορφωνόμαστε με διάφορους κανόνες και πεποιθήσεις προκειμένου να είμαστε αποδεκτοί και να ανήκουμε σε μια παρέα, να είμαστε αγαπητοί από τους γονείς μας και άλλους ανθρώπους που θεωρούμε σημαντικούς και να αποφύγουμε την απόρριψη.

Όταν για να πάρουμε την αποδοχή ισχύουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις από το οικογενειακό και ευρύτερο περιβάλλον μας, τότε μπορεί να αναπτύξουμε μια διαστρεβλωμένη αντίληψη για τον εαυτό μας, η οποία θα είναι αρνητική, ή θα θεωρούμε ότι αξίζουμε μόνο όταν μας αποδέχονται οι άλλοι. Αντίθετα, η άνευ όρων αποδοχή και η θετική στάση προς τον εαυτό θα οδηγήσει στην ανάπτυξη θετικής αυτο-αντίληψης και αυτοεκτίμησης.

Ο φόβος της αρνητικής κριτικής/ ντροπής

Συνδέεται με τον φόβο της απόρριψης. Το παιδί συνδέει την αυστηρή κριτική των γονιών και την υποτίμηση των ενδιαφερόντων του με την έλλειψη της αποδοχής και της αγάπης τους.

Οι γονείς που έχουν αυστηρά κριτήρια ή προβάλουν τις δικές τους προσδοκίες και απορρίπτουν τα διαφορετικά ενδιαφέροντα του παιδιού τους, δίνουν το μήνυμα ότι ''μόνο αν πετύχεις αυτά που θέλουμε, τότε θα σε αγαπάμε''. Η αρνητική κριτική των συνομηλίκων μπορεί να συνεπάγεται με την άρνηση τους να ανήκουμε στην ομάδα τους.

Οι Marie & Emmanuel de Coquereaumont αναφέρουν σχετικά ότι ο φόβος της αρνητικής κριτικής είναι βαθιά ριζωμένος, καθώς το άτομο που γελοιοποιείται νιώθει μειονεκτικά, κλονίζεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό του και εξουδετερώνεται. Αν βιώσαμε τέτοιες εμπειρίες σε προηγούμενες περιόδους της ζωής μας, αυτό μπορεί να μας ακολουθεί και στο σήμερα. Αυτός ο φόβος μας εμποδίζει να τολμήσουμε να δοκιμάσουμε τις ικανότητές μας σε νέα πράγματα, να εκφράσουμε τη διαφορετική μας άποψη, να φύγουμε από καταστάσεις που δεν μας εκφράζουν και να δείξουμε τον εαυτό μας όπως θα θέλαμε.

Για τον C. Rogers τα ψυχολογικά προβλήματα έχουν άμεση σύνδεση με την αρνητική εικόνα που έχει κάποιος για τον εαυτό του και την ντροπή που αισθάνεται για αυτό.

Όροι αξίας

Όταν το άτομο αποδίδει στις εμπειρίες του όρους αξίας, αυτό σημαίνει ότι τις αντιλαμβάνεται μόνο σε σχέση με το σύστημα αξιών/ αντιλήψεων των άλλων το οποίο έχει εσωτερικεύσει και το βιώνει σαν να ήταν δικό του. Αξιολογεί θετικά ή αρνητικά τις εμπειρίες του, ανάλογα με το αν αυτές θα είναι αποδεκτές ή όχι από τους άλλους και έτσι η διαδικασία της αυτογνωσίας παρεμποδίζεται καθώς το άτομο δεν έχει ξεκάθαρη επίγνωση του εαυτού του και των εμπειριών του.

To ίδιο μπορεί να συμβεί και στην περίπτωση που κάποιος μεγαλώνει ή αργότερα ως ενήλικας βρίσκεται σε ένα περιβάλλον το οποίο θέτει πολύ κλειστά - άκαμπτα είτε χαώδη - ασταθή όρια: Για παράδειγμα οι άλλοι παρεμβαίνουν στη ζωή και στις επιλογές του, δεν γίνονται σεβαστά τα συναισθήματα, οι ανάγκες και ό,τι εμπεριέχεται στον προσωπικό του χώρο, η συμπεριφορά των άλλων είναι ασταθής και απρόβλεπτη, ή αντίθετα όταν προσπαθεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες των άλλων για να μην δυσαρεστηθούν ή να ''σώσει'' τους άλλους, καταπιέζοντας τα συναισθήματά του, αφήνοντας στην άκρη τις προσωπικές του επιθυμίες και τον θυμό που προκύπτει από την αγνόησή τους εκ μέρους των άλλων.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις το άτομο φτάνει πλέον σε κάποιο σημείο όπου δεν γνωρίζει ούτε ο ίδιος ποια είναι τα θέλω του και νιώθει ότι έχει χάσει τον εαυτό του. Έτσι πολύ συχνά αυτά τα καταπιεσμένα συναισθήματα βρίσκουν διέξοδο μέσω σωματικών συμπτωμάτων και διαταραχών άγχους και διάθεσης.

Αντιμετώπιση των φόβων

Για να απελευθερωθούμε από τους παραπάνω φόβους χρειάζεται πρώτα να τους αναγνωρίσουμε και στη συνέχεια να τους αντιμετωπίσουμε κατάματα. Ο φόβος για τους φόβους μας παγιδεύει σε ένα φαύλο κύκλο και τους κάνει πιο ισχυρούς επειδή τους αποφεύγουμε.

Όσο περισσότερο αποκτούμε επίγνωση των στοιχείων του εαυτού μας, τόσο πιο ικανοί γινόμαστε να διαμορφώσουμε ένα προσωπικό νόημα για τη ζωή μας και να κατευθυνθούμε προς αυτά που χρειαζόμαστε και μας εκφράζουν πραγματικά.

Ο εαυτός μας δεν είναι αμετάβλητος, αναδιαμορφώνεται μέσω του τρόπου με τον οποίο ζούμε και συμπεριφερόμαστε.

Η αίσθηση του εαυτού αποτελεί το επίκεντρο όλων των αλληλεπιδράσεων ανάμεσα στο σωματικό, κοινωνικό, προσωπικό και πνευματικό μας κόσμο. Οι σχέσεις αυτές συνεχώς αναδιατάσσονται και επαναπροσδιορίζονται. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να προσαρμοστούμε και να δώσουμε νόημα στις εμπειρίες μας. Έτσι η διαδικασία της αυτογνωσίας οδηγεί σε μια νέα επίγνωση του εαυτού, καθιστώντας το άτομο να νιώθει αυτόνομο, να έχει επίγνωση του τι θέλει και να στηρίζεται στην εσωτερική του δύναμη.

Το σεξ «ακονίζει» το μυαλό

Ικανοποίηση, αποφόρτιση και... κοφτερό μυαλό φαίνεται ότι προσφέρει το σεξ, σύμφωνα με νέες μελέτες. Ψυχολόγοι από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, στις ΗΠΑ, διαπίστωσαν ότι η σεξουαλική δραστηριότητα ενισχύει τον αριθμό των νέων νευρώνων στην περιοχή του ιππόκαμπου – η οποία σχετίζεται με τη μακροπρόθεσμη μνήμη.

Σε πειράματα, οι ερευνητές επέτρεπαν σε ποντίκια να συνευρίσκονται σεξουαλικά για περίπου μισή ώρα την ημέρα. Εξετάζοντας μεσήλικα πειραματόζωα διαπίστωσαν ότι η σεξουαλική τους δραστηριότητα περιόριζε τη φθίση των εγκεφαλικών λειτουργιών λόγω προχωρημένης ηλικίας. Συγκεκριμένα τα μεσήλικα ζώα εμφάνιζαν εγκεφαλική δραστηριότητα αντίστοιχη με εκείνη νεαρών ενήλικων ποντικιών.

Κάτι τέτοιο, εξηγούν οι επιστήμονες, υποδεικνύει ότι η επαναλαμβανόμενη σεξουαλική δραστηριότητα πυροδοτεί τη διαδικασία της νευρογένεσης - της ανάπτυξης δηλαδή των νευρώνων στον εγκέφαλο – και της αποκατάστασης γνωσιακών προβλημάτων σε μεσήλικα τρωκτικά. Οι ερευνητές είδαν ακόμα ότι κατά το «φρενάρισμα» της σεξουαλικής δραστηριότητας, η ενίσχυση της εγκεφαλικής λειτουργίας χανόταν.

Σεξ, το αγχολυτικό

Από την άλλη πλευρά, ερευνητική ομάδα από το Πανεπιστήμιο Κονκούκ, στη Νότια Κορέα, διαπίστωσε ότι το σεξ εξουδετέρωνε επιτυχώς την αρνητική επίδραση του στρες στην ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, το στρες αποτελεί έναν από τους κυριότερους αναστολείς της νευρογένεσης. Όπως είδαν σε πειράματά τους ωστόσο, το σεξ φάνηκε να αποκαθιστά τη συγκεκριμένη διαδικασία του εγκεφάλου, «ακυρώνοντας» τις επιπτώσεις του στρες.

«Η σεξουαλική δραστηριότητα θα μπορούσε να αποτελέσει έναν μηχανισμό προστασίας της νευρογένεσης στην περιοχή του ιππόκαμπου ενάντια στις καταστροφικές επιπτώσεις του χρόνιου στρες» τονίζουν οι επιστήμονες.

Φάτε μάτια... σεξ

Η παρακολούθηση ωστόσο πορνογραφικού υλικού, φαίνεται να περνάει στην αντίπερα όχθη, καθώς σύμφωνα με γερμανική μελέτη θα μπορούσε να είναι επιβλαβής για την υγεία του εγκεφάλου.

Όπως εξηγούν ψυχολόγοι από το Πανεπιστήμιο Ντουισμπούργκ, στο Εσεν, το να βλέπει κάποιος εικόνες πορνογραφικού περιεχομένου φαίνεται να επιδρά στη μνήμη και συγκεκριμένα στην ικανότητα του εγκεφάλου να εκτελεί πολλές δραστηριότητες παράλληλα – το λεγόμενο multitasking.

Σε πειράματα που πραγματοποίησαν, οι Γερμανοί ερευνητές είδαν ότι το άτομα που δέχονταν πορνογραφικά ερεθίσματα εμφάνιζαν χειρότερες επιδόσεις ως προς τη λειτουργική μνήμη τους, συγκριτικά με άλλους.

Παρά το γεγονός ότι η σεξουαλική δραστηριότητα μπορεί να βελτιώσει τις εγκεφαλικές μας επιδόσεις, όσοι διαθέτουν υψηλό ΙQ δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάνουν περισσότερο σεξ.

Μελέτη του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, στις ΗΠΑ, έδειξε ότι τα άτομα που εμφανίζουν ιδιαίτερα ενισχυμένη λειτουργική μνήμη έχουν λιγότερες πιθανότητες να κάνουν σεξ σε μικρή ηλικία.

Συσκευές Επικοινωνίας με Πνεύματα: Η ιστορία των Ghost Sessions

Πνευματοσκόπιο & Συσκευές Επικοινωνίας με Πνεύματα: Μία από τις παραδοξότητες του Πνευματισμού, ενός Κινήματος που εξαπλώθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο από τα μέσα του 19ου Αιώνα και έπειτα, ήταν η συνεχής ανάμιξη της επιστημονικής αλλά και θρησκευτικής αναζήτησης.

Εκείνοι που πίστευαν στον Πνευματισμό τον αντιμετώπιζαν ως μία «Επιστημονική» Θρησκεία που θα μπορούσε να επιβεβαιωθεί πειραματικά. Και από την στιγμή που η πεποίθηση στην επικοινωνία με τα πνεύματα απαιτούσε την συνεχή επιβεβαίωση μέσα από εμπειρικές αποδείξεις, σχεδιάστηκαν συσκευές που θα εξασφάλιζαν την αυθεντικότητα των μηνυμάτων από τα πνεύματα. Αυτές οι συσκευές – εργαλεία δημιουργήθηκαν και τέθηκαν σε εφαρμογή, έχοντας ως στόχο την αποφυγή των σφαλμάτων αλλά και των τρικ, καθώς και της εξασφάλισης πως οι Σεανς πραγματοποιούνταν κάτω από «πειραματικές» συνθήκες.

Πνευματοσκόπιο & Συσκευές Επικοινωνίας με Πνεύματα

Ανάμεσα στα πρώιμα παραδείγματα τέτοιων συσκευών «πνευματικής» τεχνολογίας είναι το «Πνευματοσκόπιο». Το εργαλείο αυτό σχεδιάστηκε από τον Robert Hare, έναν Καθηγητή Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια που όταν στράφηκε στον Πνευματισμό εξασφάλισε Κάλυψη από τα πρωτοσέλιδα των New York Times το 1855. Ο Hare δημιούργησε τουλάχιστον έξι εκδοχές αυτής της μηχανικής συσκευής, σε μία προσπάθεια να αποφύγει κάθε πιθανότητα εξαπάτησης και χειραγώγησης. Η πιο αποτελεσματική ιδέα του ήταν η τοποθέτηση ενός δίσκου που περιείχε τα γράμματα της αλφαβήτου, και τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα πνεύματα για να επικοινωνήσουν με τους παραβρισκόμενους, σε μία θέση που ήταν κρυφή από την οπτική του Διάμεσου (Medium). Με αυτό τον τρόπο υποστήριζε ο Hare πως τα διάμεσα δεν είχαν έλεγχο πάνω στο μήνυμα που θα μεταφερόταν και πως ο πειραματιστής θα μπορούσε έτσι να συλλέξει εμπειρικές και αυτούσιες αποδείξεις επικοινωνίας με τις πνευματικές οντότητες.

Το «Πνευματοσκόπιο» του Hare είναι μονάχα ένα από τα πρώιμα παραδείγματα μίας μακράς σειράς εργαλείων που δημιουργήθηκαν για να ελέγξουν την αυθεντικότητα της επικοινωνίας με τα πνεύματα. Ανάμεσα στα διασημότερα και πιό επιτυχημένα εργαλεία – συσκευές ήταν οι «Planchettes» και οι πίνακες Ouija, η χρήση των οποίων βοήθησε στην εδραίωση των Σεάνς ως συλλογικές εμπειρίες πνευματικής αναζήτησης.

Οι Μυστηριώδεις Πίνακες Planchettes

Στις 10 Ιουνίου του 1853 σημειώνεται η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση της αυτόματης γραφής στην Δύση όπως σημειώθηκε από τον Πνευματιστή Allan Kardek ο οπόιος συμμετείχε στην Παριζιάνικη Σεάνς στην οποία και πραγματοποιήθηκε το γεγονός. Σύμφωνα με τον Kardek, ένας «Φανατικός υποστηρικτής των νέων φαινομένων» που ήταν παρών στην Σεάνς εξέφρασε μία εναλλακτική πρόταση στις εργαστηριακές διαδικασίες της επίκλησης μέσω Αλφάβητου, ο οποίος δημιούργησε ένα μικρό καλάθι στο οποίο είχε ενσωμάτωσε ένα μολύβι. Έτσι οι συμμετέχοντες θα μπορούσαν να γράψουν τα μηνύματά τους μέσα από το πνεύμα που θα καταλάμβανε τους παραβρισκόμενους. Το πρώτο μήνυμα της συσκευής έγραφε «Σας απαγορεύω ρητά να επαναλάβετε στον οποιονδήποτε αυτά που σας είπα. Την επόμενη φορά που θα γράψω, θα το κάνω καλύτερα..»

Κανείς δεν γνωρίζει την προέλευση της φράσης αυτής, και το όνομα που δόθηκε στην συσκευή ήταν «Μικρή Σανίδα» ή κατά την γαλλική αυτούσια λέξη «Planchette». Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που τα πνεύματα είχαν καταλάβει τον ξενιστή για να μεταφέρουν το μήνυμά τους, καθώς ο Isaac Post, συνεργάτης των Αδελφών Fox είχε πραγματοποιήσει κάτι παρόμοιο μέσα από την διαδικασία της Αυτόματης Γραφής. Όμως η συσκευή «Planchette» παρείχε για πρώτη φορά μία συνεργατική συνεδρία με αρκετούς συμμετέχοντες, ανοίγοντας έτσι νέες δυνατότητες στην επικοινωνία με τις πνευματικές οντότητες, εξαπλώνοντας σύντομα την ιδέα αυτή.

Οι άλλες αναφορές για την ανακάλυψη της συσκευής διαφέρουν κάπως, καθώς δεν υποστηρίζονται από μία βιωματική καταγραφή όπως εκείνη του Kardek. Ο G.W Cottrel που αργότερα θα κατασκεύαζε την πρώτη συσκευή για την Αμερική, υποστήριξε στο βιβλίο του που δημοσίευσε το 1868 πως μία Σέκτα Γάλλων Μοναχών ήταν υπεύθυνη για την ανάπτυξη της συσκευής planchette καταγράφοντας τις τεχνικές σε κάποιο μοναστήρι του Παρισιού. Σύμφωνα με τον Cottrell η διαδικασία της πνευματικής γραφής πραγματοποιήθηκε παρουσία του ανηψιού του Επισκόπου του Παρισίου, ο οποίος αργότερα το παρουσίασε σε κάποια συνεδρία στο Παρίσι, μαρτυρία που ίσως συνάδει με εκείνη του Kardek, και ίσως ταυτίζεται με την περιγραφή του περί κάποιου «Φανατικού υποστηρικτή».

Συσκευές Επικοινωνίας με πνεύματα: Πνευματική Αναζήτηση ή απλώς ένα παιχνίδι;

Παρά την ανάπτυξη τέτοιων συσκευών, η Συσκευή του Hare φαίνεται πως είναι αυτή που εισήγαγε τα «παιχνιδιάρικα» στοιχεία όπως η χρήση των γραμμάτων που αργότερα εμπορευματοποιήθηκαν και εν τέλει μετατράπηκαν σε δημοφιλή παιχνίδια κατά την διάρκεια του 19ου Αιώνα, σχηματίζοντας μία παράδοση παιχνιδιών που είναι εμπνευσμένα από τον Πνευματισμό και είναι αρκετά δημοφιλή ακόμη και στις μέρες μας.

Είναι οι δύο διαφορετικές εφαρμογές αυτών των συσκευών τόσο διαφορετικές; Είναι ο Robert Hare που δημιούργησε το Πνευματοσκόπιο τόσο διαφορετικός από τον άνθρωπο που αναζητά την διασκέδαση και την προσέγγιση του πνευματικού κόσμου μέσα από έναν πίνακα Ouija. Ίσως η απάντηση στο ερώτημα αυτό να μην είναι τόσο άμεση. Συνηθίζουμε να διαχωρίζουμε με μία κόκκινη γραμμή τις κατηγορίες της Επιστήμης, της Θρησκείας και της διασκέδασης. Κι όμως η ιστορία του πνευματισμού μας υπενθυμίζει πως οι παραπάνω έννοιες αλληλοεπιδρούν συχνά μεταξύ τους.

Από τις απαρχές, ο Πνευματισμός ήταν ο χώρος μέσα στον οποίο η Επιστημονική αναζήτηση συγχωνεύτηκε με συγκεκριμένες τεχνικές και η διασκέδαση συνυπήρχε με την θρησκευτική και την πνευματική πίστη. Ακόμη και αν τα περισσότερα διάμεσα πραγματοποίησαν τις συνεδρίες τους σε κλειστό και οικογενειακό κύκλο, άλλα διάμεσα πραγματοποίησαν συνεδρίες σε μεγάλα θέατρα και δημόσια κέντρα, με κόσμο που πλήρωσε το αντίτιμο του εισιτηρίου για να δει το «θέαμα». Τα διάμεσα αυτά είχαν μάνατζερ, μερικοί από τους οποίους παρείχαν βοήθεια στα διάμεσα ούτως ώστε να ανέλθουν στον χώρο της Διασκέδασης. Όπως έχει καταγραφεί από αρκετές μαρτυρίες, ακόμη και οι ιδιωτικές Συνεδρίες αντιμετωπίζονταν πέραν των άλλων και ως εμπειρίες διασκέδασης.

Μέσα από αυτή την πολύπλευρη διάσταση της πνευματικής εμπειρίας κάποιος μπορεί να κατανοήσει τους πνευματικούς πίνακες και την διττή φύση τους ως πειραματικές συσκευές αλλά και δημοφιλή παιχνίδια. Η Χρήση αυτών των εργαλείων για την πραγματοποίηση επικοινωνίας με τα πνεύματα καταδεικνύουν πως οι συνεδρίες έχουν κάτι κοινό με την διασκέδαση που παρείχαν τα δημοφιλή Φιλοσοφικά παιχνίδια του 19ου Αιώνα, όπως το Στερεοσκόπιο και το Φενακιζοσκόπιο. Αυτές οι συσκευές δημιουργήθηκαν για να επιδείξου τα επιτεύγματα των επιστημών και την ίδια ώρα να αναδείξουν την περιέργεια του παρατηρητή διασκεδάζοντάς τον.

Όπως το έθεσε ο David Brewster, ο οποίος ανακάλυψε το Καλειδοσκόπιο και έκανε δημοφιλή τη χρήση του Στερεοσκοπίου για την φωτογραφία: «Το παιχνίδι που διασκεδάζει το παιδί θα εκπαιδεύσει τον Σοφό». Κάπως έτσι συμβαίνει και με την χρήση των πνευματικών συσκευών όπως το Πνευματοσκόπιο και οι πνευματικοί πίνακες. Αυτές οι συσκευές παρείχαν στους χρήστες τους τις πρακτικές για την διεξαγωγή πνευματικών συνεδριών και πνευματικών αναζητήσεων, αλλά και την διασκέδαση ως παιχνίδι, επιτρέποντας έτσι την ελαστική ερμηνεία τέτοιων πνευματικών γεγονότων.

Ο εγωκεντρισμός δεν είναι κάτι κακό, ενώ η εγωλατρία είναι κάτι αρρωστημένο

Η ενήλικη αγάπη, κατά την άποψή μου, αποκαλύπτεται τη στιγμή που κάποιος, μαθημένος να δίνει προτεραιότητα στον εαυτό του, απολαμβάνει οτιδήποτε κάνει για τον άνθρωπο που αγαπά.

Η μοναδική βοήθεια που δεν αφήνει πίσω της οφειλές, είναι αυτή που υποκινείται από τη χαρά να βοηθάς.

Αν θέλεις το πιστεύεις, αν δεν θέλεις δεν το πιστεύεις, πάντως, στη ζωή σου δεν υπάρχει κανένας πιο σημαντικός από σένα. Θα Μπορούσε κάποιος να μου πει: “Μα τι λες, Και η αρετή; Κι αυτά που μας διδάσκει η κοινωνία, η εκκλησία, ο ιουδαϊσμός, το ισλάμ κι όλοι εκείνοι που από κάθε πλευρά μάς λένε: Αγάπα τον πλησίον σου ως σ' εαυτόν; Τι γίνεται μ’ αυτό το μήνυμα που συμμερίζονται όλα τα πνευματικά δόγματα και οι περισσότερες θρησκείες;” Παραδέχομαι ότι, ως υπόθεση της ιδανικής αγάπης, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Πρόσεξε, όμως. Λένε: “Αγάπα τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου”, και όχι: “περισσότερο κι απ’ τον εαυτό σου”. Έτσι δεν είναι; Και ξέρεις γιατί δεν το λένε; Γιατί αυτή η άποψη —που παραπέμπει στην ιδέα της ανωτερότητας και της μεγίστης τελειότητας— περνάει μέσα από τη λαϊκή σοφία που μας πληροφορεί ότι στην καθημερινή ζωή, το να φτάσει κανείς ν’ αγαπάει τον άλλον όπως τον εαυτό του είναι ό,τι περισσότερο μπορεί να του ζητηθεί. Αυτό φαίνεται να είναι το μέτρο της ιδανικής αγάπης: το αν είναι ή όχι κάποιος ικανός να αγαπήσει τον εαυτό του. Κι αμέσως μετά, να κάνει ό,τι μπορεί για να δει αν θα τα καταφέρει ν’ αγαπήσει και τον άλλον όπως τον εαυτό του.

Κι αυτό μας φέρνει ξανά σε κάτι που είπες εσύ πριν: ότι ο εγωιστής πιστεύει πως είναι το μέτρο των πάντων και το κέντρο του κόσμου. Ο εγωιστής —υποστήριζες προηγουμένως— είναι εγωκεντρικός και… όσο κι αν μου κοστίζει… συμφωνώ! Να ξέρεις πως μ’ ενοχλεί απίστευτα να διαλύω μια βαθιά ριζωμένη διαφωνία μπροστά σε κάποια περιστασιακή συμφωνία… Γιατί, γενικά, το χαίρομαι πολύ να εναντιώνομαι, να πηγαίνω κόντρα στα λεγάμενα κάποιου, να διαφωνώ με την καλή έννοια — με καταλαβαίνεις…

«Καταλαβαίνω ότι είσαι πολύ κακός άνθρωπος…»

«Όχι, δεν είμαι κακός, αλλά εδώ που φτάσαμε είναι αναγκαίο να διαχωρίσουμε τον εγωκεντρισμό από την εγωλατρία. Εγωκεντρισμός είναι να αισθάνεσαι πως είσαι το κέντρο του κόσμου — και, πράγματι, ούτε αυτό θεωρώ πως είναι κακό. Γιατί ο άνθρωπος ΕΙΝΑΙ το κέντρο του κόσμου. Αλλά… ποιανού κόσμου; Προσοχή: του κόσμου που κατοικεί ο ίδιος: του ΔΙΚΟΥ ΤΟΥ κόσμου. Ας το καταλάβουμε έτσι: ο κόσμος που απαρτίζεται απ’ όλα τα πράγματα που γνωρίζω κι αγαπώ έχει επίκεντρο εμένα, και ο κόσμος όλων των ΔΙΚΩΝ ΣΟΥ πραγμάτων έχει κέντρο του ΕΣΕΝΑ.

Ο καθένας μας είναι το κέντρο του κόσμου όπου ζει, κι όλα όσα συμβαίνουν γύρω του περνάνε αναγκαστικά απ’ αυτόν.

Η εγωλατρία παραπέμπει αλλού: στο να νομίζει κάποιος πως είναι το κέντρο του κόσμου και της ζωής των άλλων. Κι εδώ είναι το μπέρδεμα. Το κακό, το αρρωστημένο και το φοβερό είναι η εγωλατρία κι όχι ο εγωκεντρισμός, γιατί ο εγωλάτρης (εγωλατρία σημαίνει θεοποίηση του εγώ) νομίζει πως είναι θεός- θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο ον. Άλλο είναι να ξέρω πως είμαι το κέντρο του κόσμου όπου ζω εγώ, κι άλλο, πολύ διαφορετικό, να νομίζω πως εγώ είμαι το κέντρο του κόσμου όπου ζουν όλοι αυτοί.

Αυτό είναι εγωλατρία, αυτό είναι ματαιοδοξία, αυτό είναι κάτι ανάξιο, όπως ανάξιο είναι να μειώνω τον εαυτό μου επιτρέποντας στους άλλους να θεωρούν πως αποτελούν εκείνοι το κέντρο της δικής μου ζωής.

Χρυσή τομή: Το Σύμπαν όλο σαστίζει μπροστά στον «χρυσό αριθμό» Φ

Ο χρυσός αριθμός φ, ανιχνεύθηκε για πρώτη φορά από τους αρχαίους Έλληνες οι οποίοι παρατήρησαν ότι όλα πάνω στην γη, από τα φυτά μέχρι το ίδιο το ανθρώπινο σώμα, αναπτύσσονται βάσει μίας αναλογίας.

Ο Πυθαγόρας ήταν ο πρώτος που διατύπωσε τον μαθηματικό ορισμό της αναλογίας χρησιμοποιώντας δύο ευθύγραμμα τμήματα.

Η σκέψη του ήταν πως αν υπάρχει ένα ευθύγραμμο τμήμα και ένα σημείο τομής να το τέμνει ασύμμετρα έτσι ώστε το μήκος του μεγαλύτερου τμήματος προς όλο το μήκος του τμήματος να είναι ίσο με το μήκος του μικρότερου τμήματος προς το μήκος του μεγαλύτερου, τότε ο λόγος τους φανερώνει κάποιους είδους αναλογία.

Υπέθεσε ότι υπάρχει ένα τμήμα ΑΒ. Τέμνοντάς το σε δύο μέρη τα οποία δεν είναι ίσα μεταξύ τους στο σημείο Γ, δημιουργούνται δύο ευθύγραμμα τμήματα.

Έστω ότι ΑΓ&ΒΓ τότε ΑΒ/ΑΓ=ΑΓ/ΒΓ. Το σημείο τομής Γ δίνει την χρυσή αναλογία γιατί ο λόγος των ΑΒ/ΑΓ και ΑΓ/ΒΓ δίνει αποτέλεσμα 1.618 που είναι και ο χρυσός αριθμός φ. Ο αριθμός αυτός φανερώνει την αρμονία που διακατέχει ένα αντικείμενο το οποίο εξετάζεται.

Είναι ο μοναδικός αριθμός για τον οποίο ισχύει η σχέση φ =φ+1 και φ=1+√5/2.

Η κυριότερη διαπίστωση είναι ότι το αποτέλεσμα είναι άρρητος αριθμός. Αυτό δείχνει ότι δεν είναι δυνατόν ένα μικρότερο ευθύγραμμο τμήμα να χωράει σε ένα μεγαλύτερό του ακριβώς.

Συνεπώς υπάρχουν και κάποιοι αριθμοί που η λειτουργία τους είναι έξω από το ανθρώπινα αντιληπτό και πεδίο ορισμού τους είναι το ιδεατό.

Έτσι ανακαλύφθηκε και η έννοια της ιδέας, την οποία ερεύνησε ο Πλάτων και διατύπωσε την θεωρία των ιδεών.

Είναι φανερό ότι ήξεραν τα πάντα για την χρήση του αριθμού φ γιατί και το πεντάγραμμα που ήταν το σύμβολο της σχολής των πυθαγορείων υπόκειται σε αυτή την αναλογία.

Ο «χρυσός» αριθμός Φ

Ο Πυθαγόρας πρώτος παρατήρησε ότι τα φυτά και τα ζώα δεν μεγαλώνουν τυχαία, αλλά σύμφωνα με ακριβείς μαθηματικούς κανόνες. Δεν είναι τυχαία δηλαδή τα όμορφα σχέδια των λουλουδιών.

Οι αρχαίοι Έλληνες βρήκαν ότι τα σχέδια των λουλουδιών βασίζονται σε γεωμετρική αναλογία. Επίσης η ακολουθία κάνει την εμφάνισή της στη διάταξη των φύλων γύρω από το μίσχο.

Εμφανίζεται ακόμα και στην ανάπτυξη των βελόνων αρκετών ειδών ελάτου, καθώς επίσης και στη διάταξη των πετάλων στις μαργαρίτες και τα ηλιοτρόπια. Μερικά κωνοφόρα δένδρα παρουσιάζουν τη σειρά αριθμών στη δομή της επιφάνειας των κορμών τους, ενώ τα φοινικόδεντρα στους δακτυλίους των κορμών τους.

Με τις πράξεις που έκανε ο Ιταλός μαθηματικός Fibonacci, ο οποίος ήταν πολύ γνωστός στην εποχή του και αναγνωρίζεται και σήμερα, βρήκε ότι το κλειδί της ομορφιάς είναι η αναλογία 1 προς 1,618, ο αριθμός Φ.

Για παράδειγμα, η σχέση από το πάτωμα ως τον ομφαλό και από εκεί στο κεφάλι θα είναι 1 προς Φ, αν οι αναλογίες είναι ιδανικές.

Σχέση των αναλογιών στο σώμα μας και την χρυσή τομή.

Ο αρχιτέκτονας Le Corbusier (1887-1965) κατασκεύασε μια κλίμακα αναλογιών που ονόμασε Le Modulor, η οποία βασίζεται στο ανθρώπινο σώμα. Σύμφωνα με αυτή, ο ομφαλός διαιρεί το ανθρώπινο σώμα σε λόγο χρυσής τομής.

Προχωρώντας σε λεπτομερέστερα σημεία του ανθρωπίνου σώματος μπορούμε να παρατηρήσουμε και άλλες διαιρέσεις σε χρυσό λόγο.

Για παράδειγμα ο καρπός διαιρεί το χέρι από τον αγκώνα και κάτω σε λόγο χρυσής τομής, ενώ αν παρατηρήσουμε τις φάλαγγες του δείκτη μας, φαίνεται πως καθεμιά βρίσκεται σε χρυσή αναλογία με την επόμενή της. (παρατηρήστε τους αριθμούς Fibonacci στις μετρήσεις).

Η χρυσή αναλογία εμφανίζεται στις αναλογίες των δοντιών μας, του αυτιού μας αλλά και σε πολλές άλλες λεπτομέρειες του προσώπου μας όπως είναι τα χείλη, τα μάτια ή ακόμα και η μύτη.

Επίσης, το πλάτος του στόματος είναι Φ φορές το πλάτος της μύτης.

Ο Χρυσός αριθμός θεωρούταν από τους αρχαίους Έλληνες ως η θεϊκή αναλογία όπου η εφαρμογή του σε καλλιτεχνικά δημιουργήματα και κατασκευές οδηγούσε σε «άριστα» και «ωραία» αποτελέσματα.

Μετά από πάρα πολλά χρόνια ο Fibonacci ανακάλυψε μία ακολουθία αριθμών που είχαν την ιδιότητα να εμφανίζουν την χρυσή αναλογία.

Είναι η ακολουθία α =α +α . Για να προκύψει νέος αριθμός θα πρέπει να προστεθούν μεταξύ τους οι δύο προηγούμενοι με μοναδικό περιορισμό ότι για τον πρώτο αριθμό της ακολουθίας (α )δεν ισχύει η σχέση και για τον δεύτερο ισχύει α =2α .

Ξεκινώντας από το 1 η ακολουθία είναι 1,2,3,5,8,13,21,34,55,89,144,233,377, 610, 987, 1597, 2584, 4181, 6765, 10946, 17711, 28657 και συνεχίζει επ’ άπειρον.

Αν χ=α /α τότε παρατηρείται το εξής: Για α =1 χ=1/1=1,για α =1 και α =2 χ=2/1=2,για α =2 και α =3 χ=3/2=1.5, για α =3 και α =5 χ=5/3=1.67, για α =5 και α =8 χ=8/5=1.6 και από εκεί και πέρα για οποιαδήποτε διαίρεση μεταξύ δύο διαδοχικών αριθμών της ακολουθίας όσο η ακολουθία προχωρά τόσο το αποτέλεσμα συγκλίνει όλο και με μεγαλύτερη ακρίβεια στον χρυσό αριθμό, το 1.618.

Ομοίως και για οποιαδήποτε άλλη ακολουθία με σημείο εκκίνησης οποιονδήποτε αριθμό.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΤΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ Φ

Το Φ στην αρχιτεκτονική

Η πρόσοψη του Παρθενώνα αποτελεί ένα παράδειγμα χρήσης της χρυσής τομής(Φ) στην αρχιτεκτονική. Δεν είναι γνωστό όμως αν οι αναλογίες δόθηκαν διαισθητικά ή με γνώση του αριθμού Φ.

Πολλές από τις αναλογίες του Παρθενώνα φέρονται να εμφανίζουν την χρυσή αναλογία

Η πρόσοψη του Παρθενώνα καθώς και τα στοιχεία της πρόσοψης αυτού λέγεται από κάποιους ότι οριοθετήθηκαν από ορθογώνια με χρυσές αναλογίες. Άλλοι μελετητές αρνούνται ότι οι Έλληνες είχαν κάποια αισθητική συσχέτιση με τη χρυσή αναλογία.

Για παράδειγμα, ο Midhat J. Gazale λέει, “…Ωστόσο, έπρεπε να φτάσουμε στον Ευκλείδη προκειμένου να μελετηθούν οι μαθηματικές ιδιότητες της χρυσής τομής. Στα Στοιχεία (308 π.Χ.), ο Έλληνας μαθηματικός απλώς θεωρούσε τον αριθμό αυτό ως έναν ενδιαφέροντα άρρητο αριθμό, σε σχέση με τις μεσαίες και ακραίες αναλογίες. Η εμφάνιση του σε κανονικά πεντάγωνα και δεκάγωνα ήταν δεόντως σεβαστή, καθώς επίσης και στο δωδεκάεδρο (ένα κανονικό πολύεδρο που έχει ως έδρες δώδεκα κανονικά πεντάγωνα ). Είναι πράγματι υποδειγματικό ότι ο μεγάλος Ευκλείδης, σε αντίθεση με τις γενιές των μυστικιστών που ακολούθησαν, αντιμετώπισε με νηφαλιότητα τον αριθμό αυτό για αυτό που είναι, χωρίς να προσκολλήσει σε αυτόν άλλες από τις πραγματικές του ιδιότητές.” Και ο Κιθ Ντέβλιν, λέει,” Σίγουρα, ο συχνά επαναλαμβανόμενος ισχυρισμός ότι ο Παρθενώνας στην Αθήνα βασίζεται στη χρυσή αναλογία δεν υποστηρίζεται από τις πραγματικές μετρήσεις. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η ιστορία για τους Έλληνες και την χρυσή αναλογία φαίνεται να είναι αβάσιμη. Το μόνο πράγμα που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι ο Ευκλείδης, στο περίφημο βιβλίο του Στοιχεία , που γράφτηκε γύρω στο 300 π.Χ., έδειξε πώς υπολογίζεται η τιμή της χρυσής αναλογίας “. Εγγύς πηγές της εποχής, όπως ο Βιτρύβιος συζητούν αποκλειστικά αναλογίες που μπορούν να εκφραστούν σε ακέραιους αριθμούς.

Μελέτες στις διαστάσεις 15 αρχαίων ναών, 18 μνημειακών τάφων, 8 σαρκοφάγων και 58 επιτύμβιων στηλών γιά το διάστημα από τον 5ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 2ο αιώνα μ.Χ.

Οι αρχαίοι ναοί αποτελούσαν το κατεξοχήν μέρος επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων και θεών, ενώ οι τάφοι, σαρκοφάγοι και επιτύμβιες στήλες συνδέονταν με το πέρασμα των θνητών από την υλική στην αιώνια ζωή. Εάν η χρυσή τομή είχε οποιεσδήποτε θεϊκές, μυστικιστικές ή αισθητικές ιδιότητες, τότε οι περισσότερες από αυτές τις κατασκευές θα χαρακτηρίζονταν από τον κανόνα της χρυσής αναλογίας. Το αποτέλεσμα αυτής της πρωτότυπης έρευνας είναι ξεκάθαρο: η χρυσή τομή ήταν εντελώς απούσα από την ελληνική αρχιτεκτονική του κλασικού 5ου αιώνα π.Χ., και σχεδόν απούσα για τους επόμενους έξι αιώνες. Τέσσερα σπάνια, και για αυτό πολύτιμα, παραδείγματα εφαρμογής αναλογιών χρυσής τομής εντοπίσθηκαν σε ένα αρχαίο πύργο της Μεθώνης Μεσσηνίας, στο Μεγάλο Βωμό της Περγάμου (στο ομώνυμο μουσείο του Βερολίνου), σε μια επιτύμβια στήλη από την Έδεσσα και σε ένα μνημειακό τάφο στην Πέλλα. Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται απόδειξη για εφαρμογή χρυσής τομής σε αρχαία ελληνική κατασκευή, ωστόσο, σύμφωνα με το συγγραφέα, εφαρμογή περιθωριακή η οποία υποδηλώνει ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν έδωσαν ιδιαίτερη σημασία στη χρυσή τομή στο χώρο της αρχιτεκτονικής.

Ο τριγωνισμός, μια άλλη μέθοδος συγκρότησης ρυθμικών καμβάδων με βάση ορισμένα προνομιούχα τρίγωνα, γνώρισε τη μεγαλύτερη διάδοσή του τον περασμένο αιώνα.

Αυτά είναι: (1)το πυθαγόρειο, δηλαδή το ορθογώνιο με σχέση πλευρών 3:4:5, (2) το αιγυπτιακό, δηλαδή το ισοσκελές με αναλογία βάσης προς ύψος 8:5, (3) το ισοσκελές με γωνία κορυφής 36 μοίρες, που αποτελεί τη μονάδα του κανονικού δεκάγωνου, και έχει σχέση πλευράς προς βάση Φ (1,618, ο γνωστός χρυσός αριθμός) και τέλος (4) το ισόπλευρο, που αποτελεί τη μονάδα του εξάγωνου.

Τέτοιες μεθόδους επαλήθευσης συναντά κανείς στα αρχιτεκτονικά έργα του μοντέρνου κινήματος, Le Corbusier, Bauhaus κλπ.

Το Φ στην τέχνη

Αργότερα ο Leonardo Da Vinci ζωγράφισε το πρόσωπο της Mona Lisa ώστε αυτό να χωράει τέλεια σε ένα χρυσό ορθογώνιο και δόμησε τον υπόλοιπο πίνακα γύρω από το πρόσωπο χωρίζοντάς τον επίσης σε χρυσά ορθογώνια.

Κατά την Αναγέννηση οι καλλιτέχνες άρχισαν να επιστρέφουν στα κλασσικά θέματα της αρχαιότητας για τις εμπνεύσεις τους και τις τεχνικές τους.

Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να αναφέρουμε τους Michelangelo (1475-1564) και Raphael (1483-1530) οι οποίοι επανέφεραν στις συνθέσεις τους την χρυσή τομή.

Ο ομφαλός διαιρεί το σώμα του Δαβίδ του Michelangelo σε λόγο χρυσής τομής.

Η πιο πρόσφατη αναζήτηση για μία «γραμματική» στην τέχνη οδήγησε μοιραία τους σύγχρονους καλλιτέχνες στην χρήση της χρυσής τομής.

Η Παρέλαση του Γάλλου νέο-ιμπρεσιονιστή καλλιτέχνη Seurat (1859 – 1891), που χαρακτηρίζεται από το γνωστό του στυλ με τις άπειρες κουκκίδες, περιέχει πλήθος παραδειγμάτων χρυσών αναλογιών.

Σύμφωνα με έναν εμπειρογνώμονα τέχνης, ο Seurat «επιτέθηκε σε κάθε καμβά του με τη χρυσή αναλογία».

Τα χρυσά ορθογώνια είναι πολύ εμφανή στους Λουόμενούς του.

Ο Μυστικός Δείπνος του Salvador Dali (1904-1989) πλαισιώνεται από ένα χρυσό ορθογώνιο.

Χρυσοί λόγοι χρησιμοποιήθηκαν για να καθορίσουν την θέση κάθε φιγούρας ενώ ο θόλος του δωματίου σχηματίζεται από τις έδρες κανονικού δωδεκάεδρου που όπως είδαμε είναι ένα από τα στερεά που συνδέεται άμεσα με την χρυσή τομή.

Μουσική

Να αναφέρουμε τέλος πως και η μουσική δεν έμεινε ανεπηρέαστη από την χρυσή τομή.

Αγνοούμε όμως αν αυτό έγινε συνειδητά ή ασυνείδητα.

Παρατηρούμε και εδώ στα έργα των μεγάλων συνθετών όπως του Μότσαρτ ή του Μπετόβεν να υπάρχει μία διαίρεση των συνθέσεων σε λόγους χρυσής τομής.

Για να το κατανοήσουμε αυτό καλύτερα, ας δούμε ένα παράδειγμα από την Πέμπτη συμφωνία του Μπετόβεν.

Το περίφημο μοτίβο της διαιρεί την πρώτη πράξη, σε λόγο χρυσής τομής.

Ο Mozart διαίρεσε μεγάλο αριθμό από τις σονάτες του σε δύο μέρη, η χρονική αναλογία των οποίων αντιστοιχεί στη χρυσή τομή, τον αριθμό φ, αν και υπάρχει σημαντική διχογνωμία για το κατά πόσο αυτό έγινε σκόπιμα.

Το Φ στη Γεωμετρία των Fractals

Ένας καλλιτέχνης του 15ου αιώνα που παρήγαγε ένα fractal αντικείμενο. Θεωρούμε ένα κανονικό πεντάγωνο και στην κάθε πλευρά του ας προσαρτήσουμε από άλλο ένα ίδιο κανονικό πεντάγωνο.

Με τον τρόπο αυτόν δημιουργούνται μέσα έξι νέα πεντάγωνα στα οποία εφαρμόζοντας την ίδια διαδικασία λαμβάνουμε ένα fractal απίστευτο για την εποχή του.

Από υπολογισμούς μπορούμε να δούμε ότι ο λόγος των πλευρών κάθε ισοσκελούς τριγώνου βρίσκεται στη χρυσή τομή.

Το Φ στον άνθρωπο

Το ανθρώπινο σώμα έχει δομηθεί και αναπτύσσεται σε αναλογίες Φ.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές «ανατολίτικες θρησκείες» και κινήματα στα πλαίσια της διδασκαλίας τους για διαλογισμό και την «αυτοσυγκέντρωση και στο λεγόμενο «γιόγκα» η στάση του ανθρώπινου σώματος γίνεται κατά αυτό τον τρόπο έτσι ώστε τα «κεντρικά – κομβικά» σημεία του σώματος να βρίσκονται σε αναλογίες Φ.

Τέλος υπάρχουν καταγραφές που μιλούν για την ύπαρξη του Φ στην δομή του DNA.

Η χρήση του αριθμού φ στην αρχαιότητα είναι εντυπωσιακή. Στον Παρθενώνα από τα αετώματα και τα σκαλίσματα σε αυτά μέχρι τα κιονόκρανα, στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, σε όλα τα αγάλματα, στις Πυραμίδες της Αιγύπτου που ακολουθούν την δομή ισοσκελούς τριγώνου.

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τα Μαθηματικά στην τέχνη.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι απέδιδαν μαγικές ιδιότητες στην χρυσή τομή – χρυσό λόγο και τους έκαναν χρήση στο χτίσιμο των μεγάλων πυραμίδων.

Εάν τμήσουμε κάθετα την μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας, θα πάρουμε ένα ορθογώνιο τρίγωνο, το ονομαζόμενο Αιγυπτιακό Τρίγωνο.

Ο λόγος του ύψους της παράπλευρης επιφάνειας της πυραμίδας (υποτείνουσα του τριγώνου) προς την απόσταση της πλευράς από το κέντρο (μισή πλευρά της βάσης ) είναι 1,61804… που διαφέρει από τον αριθμό στο πέμπτο δεκαδικό ψηφίο.

Αυτό σημαίνει ότι αν η πλευρά της βάσης είναι 2 μονάδες μήκους, τότε το ύψος ενός από τα τέσσερα τρίγωνα που απαρτίζουν την παράπλευρη επιφάνεια της πυραμίδας είναι, ενώ το ύψος της πυραμίδας είναι Ö, όπως φαίνεται και στο παρακάτω σχεδιάγραμμα.

Φυσικά η επιρροή του λόγου χρυσής τομής ήταν τεράστια σε όλο τον αρχαίο ελλαδικό χώρο.

Οι αρχαίοι Έλληνες κατασκεύαζαν σχεδόν όλα τους τα κτίσματα αλλά και τις διακοσμήσεις τους, με τον κανόνα της χρυσής τομής.

Όμως όλα αυτά φαντάζουν μηδαμινά μπροστά στο μέγιστο επίτευγμα των αρχαίων Ελλήνων.

Την κατασκευή της Ελληνικής γλώσσας η οποία είναι καθαρά μαθηματική γλώσσα και αποδεικνύεται μέσω των λεξαρίθμων.

Είναι πάρα πολλά τα παραδείγματα που μία λέξη ισούται με κάποια άλλη λεξαριθμητικά και ενώ έχουν διαφορετικό νόημα ως αυτόνομες λέξεις σαν λεξάριθμοι σχηματίζουν ένα νόημα και σχετίζονται άμεσα με τον χρυσό αριθμό φ αλλά και το π=3.14.

Σε καμία άλλη γλώσσα δεν ισχύει κάτι παρόμοιο και καμία άλλη γλώσσα δεν έχει θεωρηθεί σαν ένα αριστούργημα παγκοσμίως.

Το ότι η μελέτη των αρχαίων Ελληνικών έχει αποδειχθεί ότι βοηθά στην ανάπτυξη νευρώνων του εγκεφάλου κάνοντας τους ανθρώπους πιο έξυπνους είναι αποτέλεσμα της πολυπλοκότητας κατασκευής της γλώσσας.

Με την βοήθεια των φ και π και των πράξεων μεταξύ των λέξεων λειτουργεί και σαν μέσο κρυπτογράφησης.

Όλα αυτά ουσιαστικά είναι αποδείξεις που ακυρώνουν την ανακάλυψη του Fibonacci γιατί χρησιμοποιούνταν ήδη σε μέγιστο βαθμό οι συγκεκριμένες ακολουθίες με κύριο παράδειγμα την ίδια την γλώσσα και την διάταξη των διαζωμάτων στο θέατρο της Επιδαύρου.

Στην μεταγενέστερη εποχή χρησιμοποιείται στους πίνακες μεγάλων ζωγράφων όπως του Da Vinci που δόμησε την Mona Lisa με βάση ένα χρυσό τρίγωνο και την ζωγράφισε επεκτείνοντάς το με άλλα χρυσά τρίγωνα, σε σχέδια που βασίζονται σε γεωμετρικά σχήματα όπως τα Fractals.

Επίσης ανακαλύφθηκε ότι και το DNA ακολουθεί την αναλογία αλλά και ολόκληρο το σύμπαν. Μέχρι και η κίνηση των πλανητών γίνεται βάσει της χρυσής αναλογίας.

Χρονολόγιο

Χρονολόγιο σύμφωνα με τον Priya Hemenway:

Ο Φειδίας (490–430 π.Χ.) έφτιαξε τα αγάλματα του Παρθενώνα τα οποία φαίνεται να ενσωματώνουν την χρυσή αναλογία.
Ο Πλάτων (427–347 π.Χ.), στον Τίμαιο, περιγράφει τα πέντε Πλατωνικά στερεά: το τετράεδρο, τον κύβο, το οκτάεδρο, το δωδεκάεδρο, και το εικοσάεδρο), κάποια από τα οποία σχετίζονται με την χρυσή τομή.
Ο Ευκλείδης (π. 325–π. 265 π.Χ.), στα Στοιχεία, έδωσε τον πρώτο γραπτό ορισμό της χρυσής τομής, την οποία ονόμασε “ἄκρος καὶ μέσος λόγος”
Ο Φιμπονάτσι (1170–1250) ανέφερε την ακολουθία αριθμών που τώρα φέρει το όνομα του στο βιβλίο του Liber Abaci; ο λόγος διαδοχικών στοιχείων της ακολουθίας Φιμπονάτσι προσεγγίζει ασυμπτωτικά την χρυσή τομή.
Ο Λούκα Πατσιόλι (Luca Pacioli, 1445–1517) καθορίζει την χρυσή τομή ως “Θεϊκή αναλογία” στο ομώνυμο έργο του Divina Proportione.
Ο Μίχαελ Μέστλιν (Michael Maestlin, 1550–1631) δημοσιεύει την πρώτη γνωστή προσέγγιση του (αντίστροφου) χρυσού λόγου από δεκαδικό κλάσμα.
Ο Γιοχάνες Κέπλερ (1571–1630) αποδεικνύει ότι η χρυσή τομή είναι το όριο της ακολουθίας των λόγων διαδοχικών όρων της ακολουθίας Φιμπονάτσι, ( $\lim _{{n\to \infty }}{\frac {F_{{n+1}}}{F_{n}}}=\varphi$ ) και περιγράφει την χρυσή τομή ως “πολύτιμο κόσμημα”: “Η Γεωμετρία έχει δύο θησαυρούς: ο ένας είναι το Πυθαγόρειο Θεώρημα, και ο άλλος η διαίρεση μιας ευθείας σε άκρο και μέσο λόγο· τον πρώτο μπορούμε να τον συγκρίνουμε με χρυσό, τον δεύτερο με ένα πολύτιμο κόσμημα.” οι δύο αυτοί θησαυροί συνδυάζονται στο Τρίγωνο του Κέπλερ.
Ο Charles Bonnet (1720–1793) επισημαίνει ότι στη φυλλοταξία φυτών που πηγαίνουν με την φορά των δεικτών του ρολογιού και αντίστροφα υπήρχαν συχνά δύο διαδοχικές ακολουθίες Φιμπονάτσι.
Ο Martin Ohm (1792–1872) πιστεύεται ότι είναι ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο goldener Schnitt (χρυσή τομή) για να περιγράψει αυτό το λόγο, το 1835.
Ο Édouard Lucas (1842–1891) δίνει στην ακολουθία που τώρα είναι γνωστή ως Φιμπονάτσι το σημερινό της όνομα.
Ο Mark Barr (20ος αιώνας) προτείνει το ελληνικό γράμμα φ, το πρώτο γράμμα του γλύπτη Φειδία για τον συμβολισμό της χρυσής τομής.
Ο Ρότζερ Πένροουζ (γεν. 1931) ανακάλυψε ένα συμμετρικό μοτίβο που χρησιμοποιεί τη χρυσή τομή στο πεδίο των απεριοδικών πλακοστρώσεων.

Η ιέρεια Ιώ, μια κυνηγημένη γυναίκα

Η Ιώ ανήκει στον βασιλικό οίκο του Άργους ή της Κορίνθου, πόλεις που αναφέρονται και ως τόποι καταγωγής της.

Οι μύθοι που θεωρούν ότι η γενεαλογική της ρίζα ανάγεται στο Άργος αναφέρουν πως είναι κόρη του θεού ποταμού Ίναχου.

Οι μύθοι που τη θέλουν να κατάγεται από την Κόρινθο κατονομάζουν πατέρα της τον Πειρήνα, αδελφό του Βελλεροφόντη.

Σε μια άλλη, μη διαδεδομένη εκδοχή, θεωρείται και κόρη του Προμηθέα.

Ήταν ιέρεια της Ήρας η Ιώ στο Ηραίο του Άργους και η ομορφιά της δεν ξέφυγε απ’ τη ματιά του υπέρτατου θεού του Ολύμπου!

Η ένωση του Δία με τη θνητή έγινε ύστερα από παρέμβαση των μαντείων των Δελφών και της Δωδώνης, όπου κατέφυγε ο πατέρας της Ιώς, για να του εξηγήσουν ένα όνειρο που είδε η κόρη του, που την παρακινούσε να πάει στις όχθες της λίμνης της Λέρνας και να ενωθεί με τον Δία.

Τα μαντεία χρησμοδότησαν ότι το κορίτσι έπρεπε να ακολουθήσει τις οδηγίες του ονείρου, διαφορετικά κινδύνευε ο βασιλικός οίκος από τον κεραυνό του Δία.

Η ερωτική ένωση έπεσε αμέσως στην αντίληψη της Ήρας, η οποία, μη μπορώντας επ’ ουδενί να τα βάλει με τον παντοδύναμο σύζυγό της, καταδίωξε κι αυτή τη φορά, αναμενόμενο άλλωστε, τη νέα ερωμένη του.

Ο Δίας, που πάντα ήταν προστατευτικός με τις αθώες νεαρές που αποπλανούσε, τη μεταμορφώνει σε λευκή, εξαιρετικού κάλλους αγελάδα!

Η Ήρα, παρότι θεά, εξαπατάται και ζητά αυτή τη δαμάλα να την προσφέρουν στη χάρη της.

Αφιερωμένη πια η Ιώ στη λατρεία της Ήρας, φυλάσσεται από τον Άργο με τα εκατό μάτια.

Αυτός ο φρουρός ήταν ακοίμητος και μέσα στον ύπνο του!

Την ημέρα την άφηνε ελεύθερη να βόσκει, τις νύχτες όμως την έδενε σε μια ελιά, που είχε φυτρώσει σε ένα ιερό δάσος στις Μυκήνες επιτηρώντας την αδιαλείπτως.

Ακόμα κι όταν κοιμόταν, έκλειναν μόνο τα μισά του μάτια· τα άλλα, ορθάνοιχτα, επόπτευαν.

Αναζητώντας την τροφή της η δαμάλα Ιώ, περιπλανιέται πρώτα στις Μυκήνες, μετά στην Εύβοια, πάντα με τον Άργο φρουρό της.

Απ' όπου περνούσε φύτρωναν λουλούδια.

Ο Δίας, παίρνοντας κάθε φορά τη μορφή ταύρου, συνέχιζε να συνευρίσκεται με την αγαπημένη του.
Λυπούμενος όμως για την αυστηρή της επιτήρηση, ζητά από τον Ερμή να σώσει την κοπέλα από τα μάτια του Άργου.

Ο Ερμής σκοτώνει τον Άργο.

Θέλετε με μια πέτρα που πέταξε από μακριά, θέλετε παίζοντας τον αυλό του Πάνα, θέλετε με το μαγικό ραβδί του, όπως και να 'χει, αποκοίμισε τα πενήντα μάτια που παρακολουθούσαν ξάγρυπνα, ενώ τα άλλα πενήντα κοιμόντουσαν τον φυσικό τους ύπνο.

Σε αυτή την κατάσταση φέρνοντάς τον, του αφαιρεί τη ζωή με το δρεπάνι του.

Η Ήρα χάρισε στα μάτια του ευνοούμενού της την αθανασία, τοποθετώντας αυτά στα φτερά του παγωνιού, πτηνό που είναι αφιερωμένο σ’ αυτή.

Παραλλαγή του μύθου αποδίδει στην ίδια την Ήρα τη μεταμόρφωση της Ιώς.

Το σώμα της αγελάδας αυτής ή είχε τρία χρώματα -λευκό, βιολετί και μαύρο- ή το δέρμα της άλλαζε διαδοχικά τα χρώματα.

ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ του ΑΡΓΟΥ

Ο θάνατος του Άργου δεν απαλλάσσει την Ιώ από το μαρτύριο της περιπλάνησης.

Μια βοϊδόμυγα (οίστρος), απεσταλμένη της Ήρας, κολλημένη στα πλευρά της τη βασανίζει ακατάπαυστα.

Τρελή από μανία η Ιώ άρχισε να τρέχει πέρα δώθε σε μια απέλπιδα προσπάθεια να απαλλαχτεί από τη μύγα.

Έτρεξε κατά μήκος των ακτών που ονομάστηκαν από αυτήν Ιόνιο Πέλαγος, διέσχισε τα στενά ανάμεσα σε Ευρώπη και Ασία, που κι αυτά ονομάστηκαν από αυτήν, από το πέρασμα της αγελάδας (βοός πόρος), Βόσπορος.

Περιπλανήθηκε στην Ιλλυρία, στη Σκυθία, έφτασε στην Κιμμερίδα γη (Κριμαία) και τον Καύκασο, όπου συνάντησε το δεμένο ο Προμηθέα, στην Ασία -από εκείνη λένε ότι ονομάστηκε η πόλη Ιώνη, η σημερινή Γάζα, - μέχρι που καταλήγει στην Αίγυπτο, όπου, σε ασφαλές και φιλικό περιβάλλον γι΄ αυτήν, παίρνει ξανά τη μορφή της, και γεννά τον γιο της από τον Δία, τον Έπαφο, από τον οποίο ξεκινούν οι μεγάλοι βασιλικοί οίκοι της Αιγύπτου και του Άργους.

O Έπαφος απέκτησε με τη Μέμφιδα τη Λιβύη, εκείνη τον Βήλο, ο Βήλος τον Δαναό και τον Αίγυπτο.

Άλλοι παραδίδουν ως τόπο γέννησης του Έπαφου μια σπηλιά στην Εύβοια (Στράβων)

ΝΕΑ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ της ΗΡΑΣ

Η Ιώ περιπλανάται εκ νέου, μέχρι να βρει τον γιο της που τον είχαν απαγάγει οι Κουρήτες ύστερα από την εντολή της Ήρας.

Θυμωμένος μαζί τους ο Δίας, τους σκοτώνει, ενώ η Ιώ τριγυρνά στη Συρία, όπου της είχαν πει πως το παιδί της το είχε η σύζυγος του Βύβλου.

Όταν τον βρήκε, ξαναγυρνά στην Αίγυπτο, παντρεύεται το βασιλιά της χώρας Τηλέγονο και βασιλεύει μαζί του.

Εκεί ίδρυσε ναό της Δήμητρας που οι Αιγύπτιοι λάτρευαν με το όνομα Ίσιδα, το ίδιο που έδιναν και στην Ιώ.

Η Ιώ πέθανε αλλά ο Δίας δεν μπορούσε να αφήσει μια του ερωμένη να χαθεί τελείως, με την οποία λεγόταν ότι απέκτησε και μια κόρη, την Κερόεσσα, μητέρα του Βύζαντα.

Γι' αυτό και την καταστέρισε.

Υπάρχει και η εκδοχή ότι πέθανε πολύ νέα (Σούδα).

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ του ΜΥΘΟΥ

Λαμβάνοντας υπόψη μας ότι οι ιέρειες της Ήρας φορούσαν προσωπεία αγελάδας (Ηρόδοτος), ίσως στο μύθο της Ιώς απαντάμε το γνωστό μοτίβο της ένωσης μιας νέας με τον υπέρτατο θεό, η οποία σε κάθε τόπο παίρνει διαφορετικά ονόματα (Ήρα, Ευρώπη, Πασιφάη, Ιώ) και αποτελεί στην ουσία μια τοπική έκφανση της ένωσης της θηλυκής θεότητας με τον Δία.

Η Ιώ δηλαδή είναι η ίδια η Ήρα.

Εξάλλου, αρκετοί μύθοι αφηγούνται την ιστορία της ένωσης ενός ταύρου με μια κόρη (Δίας/ταύρος - Ευρώπη, ταύρος - Πασιφάη), ενώ υπήρχαν και γιορτές για την ένωση του ταύρου με την αγελάδα (Βοιωτία)

Η εκδοχή του καταστερισμού της Ιώς από τον Δία οφείλεται σε πολύ παλιές παραδόσεις για τον Ήλιο και τη Σελήνη.

Το όνομά της θεωρείται ότι προέρχεται από προδωρική διάλεκτο της Αργολίδας και σημαίνει τη Σελήνη, τα τρία χρώματα της αγελάδας υποδηλώνουν τις φάσεις του φεγγαριού (αλλά και τις ηλικιακές φάσεις της γυναίκας: κόρη νύμφη, γραία).

O πανόπτης φύλακας Άργος είναι ο έναστρος ουρανός που παρακολουθεί τις μετακινήσεις της στον ουράνιο θόλο.

O κλέφτης Ερμής αυτός που αρπάζει και εξαφανίζει τη φεγγαροθεά κόρη (χάση ή έκλειψη του φεγγαριού).

Ο πυρήνας του μύθου εμπλουτίστηκε στα αρχαϊκά χρόνια με γεωγραφικά, εθνογραφικά και ιστορικά στοιχεία, - όπως οι μετακινήσεις των Δωριέων του Άργους από τις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα στην Αίγυπτο και τη Λιβύη.

Αυτή η ιστορική μετακίνηση αποτυπώθηκε στις περιπλανήσεις της Ιώς, από την οποία ονομάστηκαν και περιοχές (Βόσπορος, Ιόνιο, Ιώνη) που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνδέονταν με τη μυκηναϊκή ή δωρική Αργολίδα.

Η Ιώ κι ο Δίας, φίλες και φίλοι μου, είναι μια άλλη μυθική αφήγηση, που περιγράφει μια άμεση σχέση Θεού κι ανθρώπων.

Οι Θεοί του Ολύμπου κατεβασμένοι στη Γη έχουν συμπεριφορά ανθρώπου, ενώνονται ερωτικά με θνητές ή θνητούς, δεν είναι παντογνώστες, εξαπατώνται, εκδικούνται και τα πάθη τους αποτελούν μια καλή δικαιολογία, για να απενοχοποιεί ο πρόγονός μας ανάλογες δικές του συμπεριφορές.

Χαίρεται που οι θεοί τού μοιάζουν στις αδυναμίες του, τους αναγνωρίζει όμως την ατιμωρησία.

Θεοί είναι, αθάνατοι και με ανεξιχνίαστη βούληση, αιτιολογείται η κάθε τους ενέργεια..

Ο πρόγονός μας δεν εξασφάλισε την προσωπική του ατιμωρησία.
Είναι πάντα τα λάθη του, θες μικρά, θες μεγάλα, στο έλεος του θεού του...

ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΤΟ ΦΟΒΟ

Με γεμίζει θλίψη βλέποντας τις πεταλούδες που ξεπετιούνται από το κουκούλι τους, με τα πανέμορφα χρώματα, να πιάνονται αμέσως στις απόχες, πριν προλάβουν καν να κάνουν το πρώτο πέταγμα...

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από ένα παιδί που, με πρόσχημα την ασφάλειά του, οι γονείς αποφασίζουν να το έχουν σε ένα χρυσό κλουβί κλειδωμένο, για να είναι σίγουροι πως δεν θα πάθει κάτι. Κάθε ψυχή που γεννιέται σ΄ αυτό το κόσμο είναι ελεύθερη να γευτεί, να νοιώσει, να αγαπήσει, να κλάψει και να γελάσει, να πονέσει και να απολαύσει. Η ζωή είναι μια μεγάλη πρόκληση, γιατί είναι απρόβλεπτη, έχει μυστικά ατέλειωτα που καλούμαστε να ανακαλύψουμε μέσα από το σκοτάδι, ανοίγοντας σιγά σιγά τα μάτια, τις αισθήσεις μας σε ένα κόσμο που δεν είναι αγγελικά πλασμένος, γιατί πάνω στην αιώνια ομορφιά του, έχουμε εναποθέσει τα σκουπίδια της ατελούς ύπαρξης μας.

Το πιο όμορφο δώρο της γέννησης είναι η πιθανότητα κάποιος να ζήσει ελεύθερος για να τα νοιώσει όλα αυτά. Για να σχηματίσει τα φτερά του και να κατακτήσει μια θέση κοντά στον ήλιο. Κι αυτό ακριβώς είναι που το σκοτάδι αντιπαθεί. Στην απέραντη μοναξιά τους εκείνοι που δεν μπορούν να αγγίξουν το φως, επιθυμούν διακαώς να τραβήξουν όσους περισσότερους μπορούν στη σκοτεινιά της ψυχής τους. Το μεγαλύτερο όπλο στο σκοτάδι είναι το γεγονός πως δεν μπορείς να δεις ξεκάθαρα, και ψηλαφώντας σε ένα αδιευκρίνιστο τοπίο, γύρω από το σώμα μπορούν να αιωρούνται απειλές, ήχοι που ξυπνούν αρχέγονους φόβους, μυστήρια που η ψυχή τρομάζει...

Ο φόβος. Η μάνα όλων των ειδών χειραγώγησης. Ο φόβος του θανάτου, ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Το τίμημα της ανθρώπινης γνώσης, η συνειδητότητα της μη αθάνατης ύπαρξής του, εργαλείο αιώνιο στους διαμορφωτές των συνειδήσεων, στους χειραγωγούς των ανθρώπινων μυαλών, εργαλείο που σμίλεψε πάνω σε σκληρά βράχια παρανοϊκές θρησκείες, τυραννικά καθεστώτα, αυτόκλητους διασώστες της ανθρώπινης ράτσας που είχαν και έχουν δικαίωμα στη ζωή και στο θάνατο, ενός πλήθους που στην υπαρξιακή του αγωνία, θα ζητά πάντα ανακούφιση στην αγκαλιά κάποιου προστάτη, που θα του δίνει απαντήσεις καθησυχασμού, ακόμα κι αν είναι απάτες.

Η εκπαίδευση των παιδιών μας εδώ και πολύ καιρό είναι στείρα, καλά ενορχηστρωμένη να οδηγεί τα βήματα τους ταιριαστά σε ένα μοντέλο ζωής που θα κρατάει καλά κρυμμένα τα μυστικά της, την αληθινή της ομορφιά, την ουσία των πραγμάτων. Ένα μοντέλο εκπαίδευσης για μια απατηλή ζωή που προχωράει δίπλα στην αληθινή, διατηρώντας την αόρατη. Όπως έμαθαν οι γονείς τους και γονείς των γονιών τους. Σκλάβοι, γεννημένοι από σκλάβους που μόνο καθήκον είναι να γεννήσουν τους επόμενους σκλάβους. Δεν μπορούν οι γονείς να αντιληφθούν τον βιασμό που συμβαίνει στις ψυχές των παιδιών τους, γιατί δεν κατάλαβαν ποτέ αυτό που συνέβη στη δική τους ψυχή, σε ένα κόσμο άλλωστε που ένα μέρος δεν πιστεύει τίποτα περισσότερο από ότι μπαίνει στη σφαίρα της αντίληψης, και πάπαγαλίζει την γνώση των άλλων, και ένα άλλο μέρος πιστεύει τυφλά το οτιδήποτε προκειμένου να μην κουράσει τους εγκεφαλικούς νευρώνες

Ανάμεσα σε αυτούς τους δυο... οι μελαγχολικοί ελάχιστοι που πατούν με γυμνά πόδια στο ζεστό χώμα, αγγίζουν τα φύλλα, βυθίζονται στη θάλασσα, και αφήνονται στη ζέστη του ήλιου, αντιλαμβανόμενοι την ίδια στιγμή πως πίσω από κάθε άγγιγμα υπάρχει ένα μυστικό προς ανακάλυψη, πως όλα είναι ένα αέναο παιχνίδι μιας φύσης που είναι ολοζώντανη πίσω από τα πεθαμένα κατασκευάσματα, ανόητων νεκρών που υποδύονται τους ζωντανούς. Αυτοί οι ελάχιστοι, τώρα περνούν την εποχή της μεγάλης θλίψης. Κοιτάζοντας τις πεταλούδες να πιάνονται σε απόχες, να τεμαχίζονται και να στολίζουν αποξηραμένες, βάζα σε πολυτελείς επαύλεις...

Εκπαιδεύουν τις νέες ψυχές στο συναίσθημα της φοβικής ύπαρξης, από το πρώτο άνοιγμα των ματιών. Μαζί με τα σκουπίδια που τα ταΐζουν στα παγκόσμια συσσίτια με τα αηδιαστικά αποφάγια τους, τις εκπαιδεύουν κι αυτά τα σκουπίδια να τα κατακτούν με φόβο... Όσοι μπορείτε να αντιληφθείτε το μέγεθος του εγκλήματος, μιλήστε τώρα όσο μένει ακόμα ελάχιστος καιρός, αλλιώς σωπάστε για πάντα.

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις ( Atom )

Σελίδες