Υπάρχουν φράσεις αέναες, που διασχίζουν ακατάπαυστα τους αιώνες και εξακολουθούν να ομιλούν στην ψυχή μας...
Μία εξ αυτών, είναι η σπαρτιατική «Ἄμμες δέ γ’ ἐσσόμεθα πολλῷ κάρρονες», δηλαδή «Εμείς όμως θα γίνουμε πολύ καλύτεροι!».
Ένα αρχαίο δωρικό άσμα, ένας διάλογος ανάμεσα στις γενεές και ένα μήνυμα υπερβάσεως, που σήμερα κοσμεί το έμβλημα της Σχολής Ικάρων, συνδέοντας συμβολικώς την πολεμική αρετή της αρχαίας Ελλάδος με τους σύγχρονους φρουρούς των ελληνικών αιθέρων.
Η ιστορία της φράσης μάς οδηγεί στην αρχαία Σπάρτη και στον Πλούταρχο, ο οποίος, στον «Βίο του Λυκούργου» (21), περιγράφει ένα έθιμο με τρεις χορούς, που αντιπροσώπευαν τους γέροντες, τους άνδρες στην ακμή τους και τους νέους. Έκαστος, εξέφραζε τη θέση του μέσα στη διαδοχή των γενεών.
Οι γέροντες έλεγαν:
«Ἄμμες ποκ’ ἦμες ἄλκιμοι νεανίαι».
«Εμείς κάποτε ήμασταν ρωμαλέοι νέοι».
Οι άνδρες απαντούσαν:
«Ἄμμες δέ γ’ εἰμές· αἰ δὲ λῇς, πεῖραν λαβέ».
«Εμείς είμαστε τώρα. Αν θέλεις, δοκίμασε».
Και οι νέοι διακήρυσσαν:
«Ἄμμες δέ γ’ ἐσσόμεθα πολλῷ κάρρονες».
«Εμείς όμως θα γίνουμε πολύ καλύτεροι».
Η τελευταία φράση δεν ήταν ισχυρισμός για μια υπεροχή που είχε ήδη κατακτηθεί, αλλά υπόσχεση για το μέλλον.
Οι νέοι ανεγνώριζαν τη δύναμη των προηγουμένων και συγχρόνως διεκήρυτταν την πρόθεσή τους να φανούν αντάξιοι της παρακαταθήκης τους και να την υπερβούν.
Ο Πλούταρχος χαρακτηρίζει αυτή την ανταλλαγή «μεγαλαυχίαν προς ἀρετὴν πρέπουσαν ταῖς ἡλικίαις», δηλαδή υπερήφανη καυχησιά, που αρμόζει στην αρετή κάθε ηλικίας!
Στους τρεις χορούς συναντούμε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.
Η ουσία του μηνύματος είναι ότι κάθε γενεά οφείλει να διδάσκεται από εκείνη που προηγήθηκε, να τιμά τα επιτεύγματά της και να επιδιώκει να προχωρήσει ακόμη πιο πέρα.
Η παράδοση δεν είναι όριο, αλλά αφετηρία.
Αυτή η αντίληψη αποκτά ιδιαίτερη σημασία στη σύγχρονη Ελλάδα.
Η χώρα μας δεν είναι μόνον η κληρονόμος ενός σπουδαίου παρελθόντος, αλλά και φορέας μιας ευθύνης απέναντι στο μέλλον.
Η εθνική υπερηφάνεια δεν εξαντλείται στην επίκληση των προγόνων. Ουσιαστικό νόημα αποκτά όταν μετατρέπεται σε παιδεία, δημιουργία, προσφορά και προσπάθεια για το καλύτερο.
Γι’ αυτό και η φράση των νεαρών Σπαρτιατών ταιριάζει τόσο στο έμβλημα της Σχολής Ικάρων.
Οι νέοι αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας παραλαμβάνουν μια απαιτητική αποστολή, για την οποία χρειάζονται γνώση, πειθαρχία, ψυχραιμία, θάρρος και υψηλό αίσθημα ευθύνης. Καλούνται να διδαχθούν από τις προηγούμενες γενεές, να διατηρήσουν ζωντανή την παράδοση και να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες της εποχής τους, ώστε να γίνουν ακόμη καλύτεροι.
Ο Ίκαρος, η μορφή της ελληνικής μυθολογίας που συνεδέθη με την πτήση και την επιθυμία του ανθρώπου να υπερβεί τα όριά του, αποκτά έτσι έναν ξεχωριστό συμβολισμό.
Οι σύγχρονοι Ίκαροι δεν κοιτούν απλώς τον ουρανό με θαυμασμό. Εκπαιδεύονται για να τον διασχίσουν, αναλαμβάνοντας την ευθύνη να υπηρετούν την Ελλάδα μας και να προστατεύουν τον εθνικό της εναέριο χώρο από επιβουλές!
Για εμένα, ωστόσο, αυτή η φράση έχει και μια βαθιά προσωπική διάσταση.
Είμαι θυγατέρα και σύζυγος Ικάρων. Ο πατέρας μου και ο άνδρας μου είναι πιλότοι.
Ο κόσμος της Πολεμικής Αεροπορίας δεν αποτελεί μια μακρινή εικόνα, μια στολή σε παρέλαση ή ένα αεροσκάφος που διασχίζει τον ελληνικό ουρανό. Είναι μέρος της οικογενειακής μου ιστορίας, της μνήμης και των βιωμάτων μου. Είναι υπερηφάνια για ανθρώπους που επέλεξαν έναν δρόμο υψηλών απαιτήσεων, πειθαρχίας και ευθύνης.
Γνωρίζω τι σημαίνει να καμαρώνεις τον πατέρα σου και τον σύζυγό σου με τη στολή του Έλληνα αεροπόρου. Να αναγνωρίζεις πίσω από αυτήν τις αμέτρητες ώρες εκπαίδευσης, την αφοσίωση, την προετοιμασία και την επαγγελματική ευθύνη.
Γιατί η ισχύς της Πολεμικής Αεροπορίας δεν βρίσκεται μόνο στα αεροσκάφη της, αλλά πρωτίστως στους ανθρώπους της, στις γνώσεις, στο ήθος και την ετοιμότητά τους.
Ίσως γι’ αυτό το αρχαίο σπαρτιατικό άσμα να με συγκινεί τόσο... Επειδή εκφράζει και μια οικογενειακή μας αλήθεια, κάθε γενεά παραλαμβάνει κάτι πολύτιμο από την προηγούμενη και έχει χρέος να το διαφυλάξει, να το τιμήσει και να το παραδώσει ισχυρότερο στην επόμενη.
Ο πατέρας μου ανήκει στη δική του γενιά Ικάρων. Ο άνδρας μου στη δική του. Και κάθε νέος που εισέρχεται σήμερα στη Σχολή Ικάρων ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο σε μια ιστορία που συνεχίζεται.
Η μεγαλύτερη τιμή προς όσους προηγήθηκαν δεν είναι να στεκόμαστε για πάντα στη σκιά τους, αλλά να αξιοποιούμε όσα μας δίδαξαν και να προσπαθούμε να φανούμε αντάξιοι της παρακαταθήκης τους!
Αυτό είναι, για εμένα, το βαθύτερο νόημα του «πολλῷ κάρρονες». Δεν σημαίνει αλαζονεία ούτε μια αυτονόητη υπεροχή απέναντι στους άλλους, σημαίνει τη διαρκή προσπάθεια να γινόμαστε καλύτεροι από τον χθεσινό εαυτό μας, να μαθαίνουμε, να εξελισσόμαστε και να ανταποκρινόμαστε με μεγαλύτερη επάρκεια στις ευθύνες μας!
Από την αρχαία Λακωνία μέχρι τα γαλάζια ύψη του Αιγαίου, η ίδια ιδέα εξακολουθεί να εμπνέει, η παρακαταθήκη δεν είναι το τέλος του δρόμου, αλλά η αρχή μιας νέας προσπάθειας.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ανθρώπους που δεν επαναπαύονται στη δόξα του παρελθόντος, αλλά την τιμούν με τη γνώση, την εργασία, την αρετή και την προσφορά τους.
Όταν ακούω αυτή τη φράση, δεν ακούω μόνο τη φωνή των αρχαίων Σπαρτιατών. Ακούω την ιστορία που περνά από γενιά σε γενιά, την υπόσχεση των νέων προς εκείνους που προηγήθηκαν, αλλά και τη δική μου οικογενειακή ιστορία. Ακούω την υπερηφάνεια για τον πατέρα μου, για τον άνδρα μου και για όλους όσοι υπηρετούν ή υπηρέτησαν την Πολεμική Αεροπορία.
Γιατί ο ελληνικός ουρανός δεν είναι μόνον το πεδίο όπου πετούν οι Ίκαροί μας. Είναι και το σύμβολο μιας υπόσχεσης που περνά από γενεά σε γενεά.
Να κρατήσουμε ψηλά όσα αγαπάμε, να τιμήσουμε όσα παραλάβαμε και να παραδώσουμε στους επόμενους μια Ελλάδα ακόμη πιο άξια της ιστορίας της!
Έτσι, η υπόσχεση των νέων Σπαρτιατών παραμένει ζωντανή.
«Ἄμμες δέ γ’ ἐσσόμεθα πολλῷ κάρρονες».
Εμείς όμως θα γίνουμε πολύ καλύτεροι.
Όχι φυσικά για να ξεχάσουμε εκείνους που προηγήθηκαν, αλλά για να τους τιμήσουμε. Όχι για να επαναπαυθούμε στη δόξα των προγόνων μας, αλλά για να αποδείξουμε ότι η Ελλάδα μας, η μικρή μα τόσο μεγάλη, εξακολουθεί να διαθέτει ανθρώπους που υπηρετούν με γνώση, θάρρος, αρετή και ευθύνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου