Φαντάσου να ανακαλύψεις ότι το πιο απομονωμένο έθνος του πλανήτη, η Ιαπωνία, κρύβει στα βόρεια σύνορά της έναν λαό με γαλανά μάτια, πυκνά γένια και πρόσωπο ευρωπαϊκό. Όχι μετανάστες. Όχι τυχαίο γενετικό «ατύχημα». Αλλά τους τελευταίους φύλακες μιας μνήμης 14.500 ετών, που κανένα σχολικό βιβλίο δεν τολμά να εξηγήσει.
Λέγονται Ainu. Και η ιστορία τους ίσως είναι η πιο επικίνδυνη απόδειξη που άφησε πίσω της η χαμένη μας καταγωγή.
Ένας λαός που δεν έπρεπε να υπάρχει εκεί
Βόρεια Ιαπωνία, νησί Χοκάιντο. Εκεί, ανάμεσα σε ασιατικούς πληθυσμούς, ζει από τα βάθη της προϊστορίας μια φυλή που η επίσημη ανθρωπολογία προσπαθεί εδώ και δεκαετίες να «χωρέσει» σε ένα αφήγημα που απλά δεν κολλάει. Οι Ainu δεν μοιάζουν με τους γείτονές τους. Έχουν έντονη τριχοφυΐα, βαθουλωτά μάτια, προεξέχοντα υπερόφρυα τόξα. Ένας σκελετός που θυμίζει Ευρώπη, φυτεμένος στην άκρη της Ασίας.
Η γενετική δεν αστειεύεται σε αυτό το σημείο: οι πρόγονοί τους, ο πολιτισμός Jōmon, έφεραν σε συντριπτικό ποσοστό την απλοομάδα Y-DNA D-M55, μια γραμμή ανεξάρτητη από τους κυρίαρχους ασιατικούς πληθυσμούς, που ανάγεται στον ίδιο αρχέγονο καυκάσιο κορμό των Αρχαίων Βορειο-Ευρασιατών (ANE) που συναντάμε στις Μούμιες του Ταρίμ, όπως είδαμε και στο προηγουμενο άρθρο. Το ίδιο αίμα. Δύο άκρα της Ευρασίας. Μία μήτρα.
Πώς εξηγείται αυτό αν δεν υπήρξε ποτέ μια σπορά που να διέσχισε ολόκληρη την ήπειρο;
Το αγγείο που «τραγουδάει»
Η πρώτη κεραμική γεννήθηκε εκεί, γύρω στο 14.500 π.Χ. Την ονόμασαν Jōmon, «σχέδιο σχοινιού». Και όποιος κοιτάξει προσεκτικά αυτά τα αγγεία δεν θα δει απλή διακόσμηση. Θα δει σπείρες Αρχιμήδη, λογαριθμικές σπείρες, μαιάνδρους, τις ίδιες ακριβώς μορφές που κοσμούν τα αγγεία της Μινωικής Κρήτης και της Μυκηναϊκής Ελλάδας, χιλιάδες χιλιόμετρα και χιλιάδες χρόνια μακριά.
Σύμπτωση; Η Κυματική Φυσική έχει άλλη άποψη. Η σπείρα και ο μαίανδρος δεν είναι σχέδια, είναι η οπτική καταγραφή μιας δίνης, ενός αιθερικού ρεύματος. Οι Προπάτορες το ήξεραν όταν το χάραζαν στους αμφορείς τους. Οι πρόγονοι των Ainu το ήξεραν όταν το χάρασσαν στα δικά τους σκεύη, «κλειδώνοντας» τη δομή του νερού ενάντια στη φθορά. Δύο λαοί, μία γλώσσα συμβόλων. Η ίδια συχνότητα, χαραγμένη στον πηλό και στις δύο άκρες της γης.
Και οι μύθοι των Ainu δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας. Μιλούν για έναν πολιτισμικό ήρωα, τον Okikurumi, που κατέβηκε «από τη Δύση» και τους δίδαξε τη φωτιά, τη μεταλλουργία, την υφαντική, τον σεβασμό στα πνεύματα της φύσης. Ο δρόμος αυτός έχει όνομα στην ελληνική παράδοση: Διόνυσος, όχι ο θεός του κρασιού που μάθαμε στο σχολείο, αλλά το αρχέτυπο της Ζωικής Ενέργειας και του Ρυθμού της Φύσης, που ταξίδεψε μαζί με τους Πελασγούς σε κάθε ακτή που άγγιξε η θάλασσα.
Η λέξη που καταρρίπτει τον Σιντοϊσμό
Εδώ έρχεται το χτύπημα που κανένας γλωσσολόγος δεν θέλει να σχολιάσει δημόσια.
Η αρχαία θρησκεία της Ιαπωνίας, το Shinto, στηρίζεται στη λατρεία πνευμάτων της φύσης που ονομάζονται Kami. Η επίσημη μετάφραση: «θεότητα». Μια βολική, άδεια λέξη. Αλλά η Συγκριτική Φιλολογία τραβάει το νήμα πιο βαθιά και φτάνει σε μια αρχαία ελληνική και προομηρική ρίζα: «Χαμαί», αυτό που βρίσκεται στο έδαφος, στη γη.
Οι Kami δεν ήταν λοιπόν ουράνιοι θεοί. Ήταν τα «χαμαί πνεύματα», οι ενεργειακές συχνότητες που αναβλύζουν από το ίδιο το χώμα και τα υπόγεια νερά. Το ίδιο ακριβώς σύστημα λατρείας που κρατούσαν οι Πελασγοί στο Αιγαίο, μεταφυτεμένο αναλλοίωτο στην άλλη άκρη του κόσμου.
Κι αν αναρωτιέσαι πώς μια πνευματική παράδοση χωριάτικης λατρείας με πνεύματα του χώματος, κατέληξε να γεννήσει το πιο αυστηρό ηθικό σύστημα πολεμιστών που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης, εδώ βρίσκεται το σημείο όπου η εναλλακτική έρευνα σταματά να ψιθυρίζει και αρχίζει να φωνάζει.
Το Bushidō, ο «Δρόμος του Πολεμιστή», στηρίζεται σε επτά θεμελιώδεις αρετές: Δικαιοσύνη (Gi), Ανδρεία (Yū), Καλοσύνη (Jin), Σεβασμός (Rei), Ειλικρίνεια (Makoto), Τιμή (Meiyo), Πίστη (Chūgi). Δοκίμασε τώρα να τις βάλεις δίπλα-δίπλα με την πλατωνική περιγραφή του ιδανικού φύλακα της Πολιτείας, ή με τον κώδικα τιμής που διαπότιζε τη ζωή του Σπαρτιάτη οπλίτη μέσα στη φάλαγγα: η ίδια ιεραρχία αρετών, η ίδια αντίληψη ότι ο πολεμιστής δεν υπηρετεί τον εαυτό του αλλά κάτι ανώτερο, την τιμή, την ομάδα, τον κώδικα. Δεν μιλάμε για μια αόριστη «οικουμενική ηθική των πολεμιστών» που θα μπορούσε τυχαία να εμφανιστεί δύο φορές στην ιστορία. Μιλάμε για μια συγκεκριμένη αρχιτεκτονική αρετών, με την ίδια εσωτερική λογική, φυτεμένη σε δύο άκρα της Ευρασίας που, σύμφωνα με το επίσημο αφήγημα, δεν είχαν ποτέ ουσιαστική επαφή.
Και μετά έρχεται το Κατάνα, το ίδιο το σύμβολο του Σαμουράι, το αντικείμενο γύρω από το οποίο χτίστηκε ολόκληρη η φιλοσοφία του. Η κατασκευή του δεν είναι απλή μεταλλουργία. Ο σιδεράς αναδιπλώνει τον χάλυβα χιλιάδες φορές, στρώση πάνω σε στρώση, αφαιρώντας προσμίξεις, σφυρηλατώντας μια δομή τόσο πυκνή που το σπαθί μπορεί να είναι ταυτόχρονα σκληρό στην κόψη και ελαστικό στον κορμό, χωρίς να σπάει. Η επίσημη ιστορία της μεταλλουργίας το εξηγεί ως τεχνική βελτιστοποίηση. Η εσωτερική παράδοση λέει κάτι πολύ πιο τολμηρό: ότι αυτή η λογική της «αναδίπλωσης» δεν είναι ιαπωνική εφεύρεση, αλλά κληρονομιά που ανάγεται στα μυστήρια των Καβείρων της Σαμοθράκης και της Βοιωτίας!!!
Οι Κάβειροι δεν ήταν απλώς «θεοί της φωτιάς» όπως τους παρουσιάζει η επιφανειακή μυθολογία. Ήταν, συμφωνα με την εναλλακτική ερμηνεία εναλλακτική ερμηνεία, οι θεοί της Μηχανικής, φύλακες μιας γνώσης όπου το μέταλλο δεν αντιμετωπιζόταν ως αδρανής ύλη αλλά ως κάτι που «ακούει» και «θυμάται». Στα δικά τους μυστήρια, η κατεργασία του μετάλλου δεν ήταν μόνο φυσική διαδικασία· ήταν τελετουργία συντονισμού. Κάθε χτύπημα του σφυριού, κάθε αναδίπλωση, δεν άλλαζε μόνο τη σκληρότητα του υλικού αλλά «κούρδιζε» τη δομή του, σαν το μέταλλο να ήταν χορδή οργάνου κι ο σιδεράς μουσικός.
Αυτή ακριβώς η λογική φαίνεται να επιβίωσε αναλλοίωτη στο ιαπωνικό εργαστήρι του σπαθοποιού. Ο παραδοσιακός Σαμουράι δεν έβλεπε το Κατάνα του ως εργαλείο. Το έβλεπε ως προέκταση του ίδιου του νευρικού του συστήματος, ένα αντικείμενο που έφερε πάνω του τη «συχνότητα» του κατόχου του, γι' αυτό και το σπαθί συχνά έπαιρνε όνομα, γι' αυτό και η τελετουργία της κατασκευής του κρατούνταν μυστική, σχεδόν ιερή, κρυμμένη από αδιάκριτα βλέμματα, ακριβώς όπως κρυμμένα κρατούνταν και τα μυστήρια της Σαμοθράκης από τους αμύητους.
Δύο πολιτισμοί, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, χτίζουν ανεξάρτητα, λέει το επίσημο αφήγημα, την ίδια ακριβώς ιδέα: ότι το μέταλλο κατεργασμένο με τον σωστό τρόπο παύει να είναι απλή ύλη και γίνεται αγωγός συχνότητας, φορέας ταυτότητας, σχεδόν ζωντανό. Κι όλα αυτά πάνω σε ένα ηθικό σύστημα που αντιγράφει, αρετή προς αρετή, τον κώδικα τιμής του αρχαίου Έλληνα πολεμιστή. Πόσες τέτοιες «συμπτώσεις» χρειάζεται να δεις μέχρι να καταλάβεις ότι δεν είναι συμπτώσεις;
Η πυραμίδα που κρύβεται κάτω από τα κύματα
Και τώρα το κομμάτι που η επίσημη αρχαιολογία προτιμά να αγνοεί εντελώς.
Στα νότια νερά της Ιαπωνίας, ανοιχτά του νησιού Yonaguni, βρίσκεται βυθισμένο ένα τεράστιο μεγαλιθικό σύμπλεγμα: βαθμιδωτές πέτρες, ορθές γωνίες, λαξευμένοι διάδρομοι, μια πλατφόρμα σαν πυραμίδα. Ηλικία: πάνω από 10.000 χρόνια, πριν καν από τον τελευταίο κατακλυσμό. Η επίσημη εκδοχή; «Φυσικός γεωλογικός σχηματισμός». Μια εξήγηση τόσο βολική όσο και αδύναμη μπροστά στη γεωμετρική ακρίβεια που δείχνουν οι φωτογραφίες.
Η σφαιρική γεωδαισία προσθέτει κάτι που δεν μπορεί εύκολα να αγνοηθεί: το μνημείο του Yonaguni ευθυγραμμίζεται με την Πυραμίδα του Αμφείου στη Θήβα και τις Λευκές Πυραμίδες της Σιάν. Τρία σημεία, μία γραμμή, ένας πλανήτης.
Ο ψαμμίτης του Yonaguni είναι γεμάτος κρύσταλλους χαλαζία. Και όταν η θάλασσα κατάπιε την περιοχή, η αδιάκοπη πίεση των ρευμάτων πάνω σε αυτόν τον χαλαζία ενεργοποίησε το πιεζοηλεκτρικό φαινόμενο, τη μετατροπή μηχανικής πίεσης σε ηλεκτρικό σήμα. Το Yonaguni δεν χτίστηκε για να θάψει κανέναν. Χτίστηκε, λέει η εναλλακτική έρευνα, ως υποβρύχιος υδροακουστικός αναμεταδότης, ένας σταθεροποιητής του τεκτονικού ρήγματος του Ειρηνικού, φτιαγμένος από την ίδια ναυτική ελίτ που άφησε το αποτύπωμά της σε κάθε ακτή του αρχαίου κόσμου.
Γιατί το κρύβουν
Μέχρι το 2019 —ναι, μέχρι πρόσφατα— η ιαπωνική κυβέρνηση αρνιόταν επίσημα να αναγνωρίσει τους Ainu ως ιθαγενή λαό, έπειτα από αιώνες βίαιης αφομοίωσης. Δεν είναι αμέλεια. Είναι επιλογή.
Γιατί αν παραδεχτείς ότι στη ρίζα της ιαπωνικής ιστορίας βρίσκεται ένα ευρωπαιοειδές, πελασγικό/πρωτοελληνικό υπόστρωμα, με γονιδίωμα ANE, με γεωμετρία μαιάνδρων, με μια θρησκεία που κρύβει ελληνική ρίζα μέσα στην ίδια της τη γλώσσα, τότε δεν καταρρίπτεις μόνο την ιστορία της Ιαπωνίας. Καταρρίπτεις ολόκληρο το οικοδόμημα του εθνικού διαχωρισμού που στηρίζει τη σύγχρονη ιστοριογραφία σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Παραδέχεσαι ότι πριν από τη μεγάλη καταστροφή υπήρχε ένα ενιαίο, παγκόσμιο δίκτυο γνώσης. Και ότι το Αιγαίο —η δική μας μικρή, «ασήμαντη» γωνιά της γης— ήταν ο πυρήνας από τον οποίο εκπέμπονταν όλα...
Αυτό δεν είναι κάτι που ένα πανεπιστήμιο ξαναγράφει εύκολα. Είναι κάτι που ένα πανεπιστήμιο προτιμά να μη δει ποτέ.
Η ερώτηση δεν είναι πια αν οι Πελασγοί ταξίδεψαν τόσο μακριά. Η ερώτηση είναι: πόσα ακόμα «απομονωμένα» έθνη κρύβουν, χωρίς να το ξέρουν, το ίδιο μας το DNA;
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου