Θυσία είναι το να είναι δεδομένο εκ των προτέρων ότι δεν θα επιστρέψεις εκ των υστέρων στην ίδια κατάσταση που ήσουν πριν. Ένας θάνατος υπολογισμένος και σχεδιασμένος με την ανάσταση στο σχέδιο, δεν είναι θυσία. Ο Ιησούς αυτός πεθαίνει για τρεις μέρες, αλλά μετά ανασταίνεται, επιστρέφει θριαμβευτής, και τιμάται πλέον στην αιωνιότητα από αυτούς που θαυμάζουν το στημένο θαύμα. Αυτό δεν είναι θυσία, δεν είναι καλή πρόθεση, δεν είναι ανθρωπιά, είναι στυγνός χειρισμός, απροκάλυπτη εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου και φόβου. Εκατομμύρια άνθρωποι στην ιστορία πέθαναν θεληματικά θυσιάζοντας τον εαυτό τους για να σώσουν άλλους, και ακόμα είναι νεκροί μέχρι σήμερα, και για αυτή την απουσία τους η θυσία τους έχει αξία. Π.χ. τα κόκκαλα των Ελλήνων δίνουν αξία στην ελευθερία και γι΄ αυτό θεωρούνται ιερά. Αν εσύ είσαι παντογνώστης και τα ξέρεις όλα, ξέρεις και το ότι μετά από τρεις μόλις μερούλες θα γυρίσεις θριαμβευτής, απλώς κάνεις ένα διάλειμμα στην εξουσία σου, για να επιστρέψεις ακόμα καλύτερος εξουσιαστής να εκμεταλλεύεσαι καλύτερα αυτούς που θα σε προσκυνάνε.
Αν -αν, υπόθεση εργασίας- ο θεός ήταν όντως παντοδύναμος, θα μπορούσε απλώς να συγχωρήσει την αμαρτία χωρίς αντάλλαγμα - και αυτό θα ήταν αληθινή συγχώρηση. Η συγχώρηση δεν γίνεται με όρους, συγχώρηση που γίνεται με όρους δεν είναι συγχώρηση. Συγχώρηση που απαιτεί βασανιστήρια και θάνατο, είναι στυγνό βασανιστήριο και στυγνός θάνατος. Είναι η τέλεια ωμή εκμετάλλευση της ανθρώπινης υπόστασης: δημιουργείς τον άνθρωπο, τού θέτεις νόμο, παραβιάζεις το νόμο, σκηνοθετείς την αυτοτιμωρία, όπως και την ανταμοιβή του επειδή δέχθηκε την αυτοενοχή του και την αυτοτιμωρία του. Όταν αυτό το αποκαλείς δικαιοσύνη, είσαι ο απόλυτος ορισμός του εγωπαθούς καθάρματος.
Η υποκατάσταση της αθωότητας δεν είναι σε καμία περίπτωση δικαιοσύνη. Η χριστιανική διδασκαλία θέλει τον Ιησού να πεθαίνει για αμαρτίες άλλων. Η οποιαδήποτε τιμωρία ενός αθώου για εγκλήματα άλλων σε καμία περίπτωση δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι στρατηγική επινόησης αποδιοπομπαίου τράγου, ώστε να αποπλανήσεις το θύμα με το δέλεαρ της απαλλαγής από την πραγματική του ευθύνη με τη μετατόπιση της προσωπικής ευθύνης σε εξωτερικό αίτιο. Φαντάσου τον δικαστή να αφήνει ελεύθερο τον δολοφόνο επειδή κάποιος προσφέρεται να πάει στο εκτελεστικό απόσπασμα στη θέση του δράστη του εγκλήματος. Αυτό είναι στυγνή ανηθικότητα κάτω από οποιαδήποτε οπτική ηθικής ή νόμου ή έθους.
Η υποτιθέμενη θυσία έγινε έξω από το πλαίσιο του βιβλίου που την αναφέρει, χωρίς κανένα ιστορικό στοιχείο ή μαρτυρία να την πιστοποιεί. Η ιδέα ότι η θυσία είχε κάποιο νόημα ή σημασία, υποστηρίζεται αποκλειστικά και μόνο από το ίδιο το βιβλίο όπου αναφέρεται, και υποστηρίζεται εκ των υστέρων από την εκκλησιαστική παράδοση ως μία υπερ-λογική "πίστη" που αποκτά σημασία ακριβώς επειδή αντιτίθεται στη λογική. Η πραγματικότητα αποκηρύσσεται μετά βδελυγμίας διότι, εάν υπήρχε πραγματική απόδειξη για την θυσία και την σημασία της, αυτή και μόνο η γνώση θα ανέτρεπε το αφήγημα. Αμέτρητες εκτελέσεις γινόταν με τον ίδιο τρόπο από τους Ρωμαίους στον συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, αλλά αυτή η συγκεκριμένη εκτέλεση πρέπει να αποκτήσει ειδική σημασία για να κατασκευαστεί το αφήγημα. Η θυσία αποκτά αξία μόνο για αυτόν που ήδη πιστεύει, χωρίς τη γνώση, το αφήγημα. Από τον εξωτερικό παρατηρητή, η ανώτερη σημασία που μπορεί να πάρει είναι πως ήταν ένα ακόμη αιματηρό τελετουργικό από κάποιους ψυχανώμαλους της εποχής.
Η θυσία αυτή προτείνει την ενοχή, και την υπακοή, χωρίς καμία ηθικότητα. Η ιδέα ότι κάποιος πέθανε για τη δική σου ενοχή, είναι ό,τι πιο ύπουλο πρόστυχο απάνθρωπο και ανήθικο μπορεί να επινοηθεί. Είναι τυπικός ψυχολογικός χειρισμός, ψυχολογική τοξικότητα, υποτίμηση της ανθρώπινης υπόστασης, που σού λέει ότι είσαι τόσο αμαρτωλός βρώμικος ανήθικος άχρηστος και ανίκανος που δεν μπορείς να διορθωθείς, να αλλάξεις, να σταθείς στα πόδια σου, να καθαρίσεις από τη βρωμιά σου, και πρέπει κάποιος να περάσει τα χειρότερα βασανιστήρια για την πάρτη σου. Και σού λέει και από πάνω ότι, αν δεν αποδεχθείς τη θυσία του θα είσαι ακόμα πιο ένοχος και ασυγχώρητος και καταδικαστέος. Και αυτό έχουν το θράσος να το αποκαλούν σωτηρία, φώτιση, θέωση. Μια ύπουλη καλομελετημένη καλοσχεδιασμένη συνενοχή με περιτύλιγμα "θεολογίας".
Η θυσία του Χριστού είναι ένα διαστροφικό επινόημα αρρωστημένων μυαλών που θέλουν να χακάρουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο και να τον κάνουν υποχείριό τους. Ένας ανήθικος παραλογισμός, ένα καλοσχεδιασμένο εργαλείο ελέγχου, καθυπόταξης, εκμηδένισης από μια ανατολική θρησκευτική μαφία, με μύθευμα ένα θεό μαφιόζο που απολαμβάνει το θρόνο του.
Τα προηγούμενα αφορούν την ψυχοπαθολογία του συγκεκριμένου "Χριστού", του συγκεκριμένου χριστιανικού μυθεύματος που δομήθηκε ιστορικά από την συγκεκριμένη θρησκεία με συγκεκριμένο τρόπο. Το ποιος μπορεί να ήταν πραγματικά ο Ιησούς, ή τι σημασία θα μπορούσε να έχει για μάς ο μύθος του ακόμη κι αν δεν ήταν πραγματικός, είναι άλλη ιστορία. Η χριστιανική θρησκεία συνιστά ένα αποτύπωμα όλων των βασικών δομικών χαρακτηριστικών του πιο διεστραμμένου ναρκισσισμού. Αν μελετήσεις τα χαρακτηριστικά του ναρκισσισμού και της κοινωνιοπάθειας, όλα αυτούσια τα βρίσκεις ενσωματωμένα στην θεολογία αυτής της θρησκείας, ως ενεργά τυπικά ψυχοπαθολογικά χαρακτηριστικά μιας κοινωνιοπαθούς προσωπικότητας, με όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά όπως α) η μετατόπιση του "φταιξίματος" στο θύμα (victim blaming, εξ ου η ενοχή), β) η υποτίμηση/αποδόμηση της προσωπικότητας του θύματος (gaslighting, εξ ου η αμαρτία).
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου