Ποια γνώση; Τη γνώση της αλήθειας,
θα έλεγα. Η μύηση σε όλα τα γνωστά μυστήρια, είτε τα Ελευσίνια είτε τα Καβείρια είτε οποιαδήποτε άλλα, στη γνώση της αλήθειας αποσκοπεί. Ποια είναι όμως η αλήθεια; Μπορούμε να την ορίσουμε; Νομίζω ναι. Να την ορίσουμε μπορούμε, να τη ψηλαφίσουμε όχι. Ποιος θα διαφωνούσε, αν ισχυριζόμουν ότι μόνη αλήθεια είναι ο θεός; Ο ένας θεός, ο μοναδικός, ο ανεπανάληπτος. Ο Δίας. Ο ύψιστος. Έτσι αποκαλούμε εμείς την υπέρτατη αλήθεια.
Στη γνώση αυτής της αλήθειας, στη συμμετοχή σ' αυτήν την αλήθεια αποσκοπούμε, τόσο εμείς όσο και οι μύστες όλων των άλλων μυστηρίων. Εκείνοι ακολουθούν τον δικό τους δρόμο. Εμείς τον δικό μας. Δεν τους κατακρίνουμε. Δεν έχουμε τέτοιο δικαίωμα. Μπορούμε, όμως, να τους κρίνουμε.
Συγκρίνούμε, δεν επικρίνουμε. Ανήκουμε στον κόσμο της έρευνας, τον Ελληνικό κόσμο, όχι στον κόσμο της πίστης. Αμφισβητούμε καi ερευνούμε. Ο κόσμος της πίστης είναι ανατολίτικος, βαρβαρικός. Ξένος για μας. Όχι κατακριτέος αλλά απόμακρος. Δεν ζούμε με τη βεβαιότητα ότι μόνον εμείς κατέχουμε την αλήθεια.
Ουδείς κατέχει την αλήθεια, ιδιαίτερα μάλιστα εκείνοι που ζουν με την ψευδαίσθηση ότι είναι οι μόνοι κάτοχοί της. Την αλήθεια την αναζητούμε, δεν την κατέχουμε. Κατέχουμε μονάχα έναν δρόμο προς την αλήθεια. Τον δρόμο του πολεμιστή. Δρόμο κάθε άλλο παρά μοναδικό. Όλοι βαδίζουν προς την ίδια κατεύθυνση, αλλά από ατραπούς διαφορετικές. Η κορυφή του Ολύμπου είναι μία, αλλά οι οδεύσεις πολλές.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου