Γιατί νιώθετε συνέχεια κακόκεφοι και λυπημένοι;

Η δυσθυμία είναι μια ήπια, αλλά μακροχρόνια μορφή κατάθλιψης που χτυπά κυρίως τις γυναίκες. Συνήθως εμφανίζεται μετά από μία στρεσογόνο περίοδο, όπως μετά την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, μετά το τέλος του σχολείου και των σπουδών και λόγω οικονομικών δυσκολιών.

Τα συμπτώματα συνήθως διαρκούν πολλά χρόνια και επηρεάζουν την καθημερινότητα, γιατί το άτομο με δυσθυμική διαταραχή δεν απολαμβάνει τη ζωή. Έτσι μπορεί να δημιουργηθούν προβλήματα στην οικογένεια, στις φιλίες, στη δουλειά και στο σχολείο.

Τα άτομα με δυσθυμία δεν ενδιαφέρονται για τις καθημερινές δραστηριότητες, νιώθουν μία έντονη και συχνή θλίψη και πιστεύουν ότι δεν μπορούν να διασκεδάσουν. Μπορεί να αισθάνονται απελπισία, κούραση, έλλειψη παραγωγικότητας, να έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και ένα γενικό συναίσθημα ανικανότητας.
 
Συχνά αποφεύγουν τις κοινωνικές εκδηλώσεις, διαμαρτύρονται συνεχώς, θυμώνουν εύκολα και πολλές φορές νιώθουν ενοχές και τύψεις για το παρελθόν. Πολλές φορές παρατηρούνται διαταραχές στην όρεξη (ανορεξία ή υπερφαγία) και στον ύπνο (αϋπνία ή πολλές ώρες ύπνου).

Τα συμπτώματα έρχονται και φεύγουν κατά τη διάρκεια των ετών, αλλά συνήθως δεν υποχωρούν για περισσότερο από δύο μήνες. Η ένταση των συμπτωμάτων μπορεί να αλλάζει και να γίνονται περισσότερο ή λιγότερο έντονα και υπάρχουν και μέρες που το άτομο νιώθει καλά.

Πολλές φορές τα άτομα με δυσθυμία κριτικάρονται αρνητικά από συγγενείς και φίλους γιατί τα συμπτώματα και η κακή διάθεση επιμένουν ακόμα και σε ευτυχείς περιπτώσεις.

Κάποιος που έχει κατάθλιψη είναι πολύ πιο πιθανό να αναζητήσει ιατρική βοήθεια, επειδή υπάρχει μια προφανής αλλαγή στη διάθεση. Αλλά η δυσθυμία τις περισσότερες φορές δεν αναγνωρίζεται ούτε από το άτομο που την έχει, ούτε από τους συγγενείς και φίλους.

Όταν εμφανιστεί ιδίως σε νεαρή ηλικία τα συμπτώματα αρχίζουν να ενσωματώνονται σιγά-σιγά στην καθημερινή ζωή με αποτέλεσμα αυτοί που τη βιώνουν να θεωρούν ότι είναι φυσιολογικό να νιώθουν έτσι, γιατί «έτσι είναι ο χαρακτήρας τους».

Έτσι πιστεύουν ότι η θλίψη και η απαισιοδοξία είναι μέρος της ζωής τους και δεν αναζητάνε ιατρική βοήθεια. Κατά τον ίδιο τρόπο οι συγγενείς και οι φίλοι θεωρούν ότι απλά πρόκειται για ένα μελαγχολικό άτομο. Όμως με τα χρόνια και αν δεν αντιμετωπιστεί η δυσθυμία μπορεί να επιδεινωθεί σε κατάθλιψη.

Είναι φυσιολογικό να αισθάνεστε λυπημένοι και μελαγχολικοί κάποιες φορές. Αλλά αν αυτό συνεχίζεται για πολλά χρόνια και επηρεάζει τον τρόπο της ζωής σας δημιουργώντας προβλήματα στις σχέσεις σας απευθυνθείτε σε έναν γιατρό. Ο γιατρός σας θα σας συμβουλεύσει σχετικά με τη λήψη φαρμακευτικής αγωγής και τη ψυχοθεραπεία, ώστε να νιώσετε και πάλι τη χαρά της ζωής!

Η Πορτάρα της Νάξου μια Πόρτα Αίνιγμα στη νησίδα του Βάκχου

Άλλοι λένε πως ο ναός είναι του Απόλλωνα, γιατί η Πορτάρα στρέφεται στη Δήλο, λίκνο του Θεού του ήλιου. Κι άλλοι πάλι λένε πως αυτός ο εντυπωσιακός ναός στη Νάξο δεν μπορεί παρά να ανήκει στον «ιδιοκτήτη» του νησιού από τα μυθικά ακόμη χρόνια, τον Διόνυσο.
Αυτή είναι η Πορτάρα του ήλιου

Διάσημη και μοναδική, αυτή η πόρτα του ήλιου στις Κυκλάδες. Η Πορτάρα της Νάξου, εντυπωσιακή για το μέγεθος και την κατασκευή της, μοιάζει να στέκεται στην αιωνιότητα και να οδηγεί στο πουθενά.Μια πόρτα αίνιγμα. Η πόρτα ενός μεγάλου ναού των αρχαϊκών χρόνων, έστω κι αν αυτός ο ναός δεν τελείωσε ποτέ. Η κατασκευή του έμεινε σχεδόν στα βάθρα. Ένας εντυπωσιακός ναός, όσο και η Πορτάρα του.
Μόνο που ακόμη και οι αρχαιολόγοι διαφωνούν για ποιο θεό προοριζόταν αυτό το Ιερό. Άλλοι λένε πως ο ναός είναι του Απόλλωνα, γιατί η Πορτάρα στρέφεται στη Δήλο, λίκνο του Θεού του ήλιου.

Κι άλλοι πάλι λένε πως αυτός ο εντυπωσιακός ναός στη Νάξο δεν μπορεί παρά να ανήκει στον «ιδιοκτήτη» του νησιού από τα μυθικά ακόμη χρόνια, τον Διόνυσο. Όπως και να έχουν τα πράγματα, η Πορτάρα είναι σήμερα ένα πολυαποτυπωμένο αξιοθέατο με κάθε τρόπο, που ταξιδεύει ανά τον κόσμο. Έχει αποτυπωθεί σε γκραβούρες, σε πίνακες ζωγραφικής, σε φωτογραφίες. Πρωτίστως, αυτή η γιγάντια κατασκευή μοιάζει κατά τρόπο οξύμωρο με ένα κομψοτέχνημα.

Από μακριά, άλλωστε, έτσι φαντάζει, σαν ένα κόσμημα πάνω στο λόφο Παλάτια, αριστερά καθώς προσεγγίζει το πλοίο το λιμάνι.Η ονομασία «Παλάτια» έχει να κάνει προφανώς με αυτό το Ναό και είναι φανερό ότι προέρχεται από τη λέξη Παλλάς, που δεν είναι άλλο από το επίθετο της Αθηνάς. Επειδή όμως η Αθηνά δεν φαίνεται να έχει παρτίδες με τη Νάξο, θα καταφύγουμε στη δεύτερη ερμηνεία για τη λέξη «Παλλάς», που στην προκειμένη περίπτωση σημαίνει: Παρθένος, Κόρη.

Αυτή η δεύτερη ερμηνεία έχει ενδιαφέρον, καθώς η Νάξος συνδέεται με μια Κόρη των προϊστορικών χρόνων, που δεν είναι άλλη από την Αριάδνη, την πριγκίπισσα της Κνωσού.Αριάδνη (ή Αριάγνη), σημαίνει: Παρθένος. Ταυτόχρονα, η Αριάδνη είναι και Κόρη, σύμφωνα με τη λατρεία της Μεγάλης Μητέρας Θεάς στην Κρήτη των Ανακτορικών Χρόνων. Είναι η Κόρη της Βασίλισσας Πασιφάης (δηλαδή της Βασίλισσας Σελήνης).

Το πρότυπο Πασιφάης-Αριάδνης, από τη φεγγαρολατρική Μινωική Κρήτη, θα γίνει αργότερα, στους αρχαϊκούς και κλασικούς χρόνους το δίδυμο Δήμητρα-Περσεφόνη, που λατρεύεται και στη Νάξο, σε ένα εντυπωσιακό, τελεστήριο ιερό, που τα ερείπιά του βρίσκονται στη θέση Σαγκρί.

Το σημαντικό ενδεχομένως, είναι ότι στη Νάξο διεξάγεται ένας πολύ ενδιαφέρων μύθος, που αφορά τον Διόνυσο, την Αριάδνη και τον Θησέα.Ο Μύθος αυτός θέλει τον Θησέα να εγκαταλείπει την Αριάδνη στη Νάξο, κατ’ εντολή της Παλλάδος Αθηνάς. (Να που υπάρχει τελικά και …ολίγη από Αθηνά, στην ιστορία). Η Αριάδνη, σύμφωνα με το μύθο, είχε ακολουθήσει τον Θησέα, όταν εκείνος έφυγε από την Κρήτη, έχοντας σκοτώσει προηγουμένως τον Μινώταυρο, με τη βοήθεια της Αριάδνης.

Ο συμβολισμός αυτού του μύθου είναι σημαντικός, γιατί δηλώνει το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας καινούριας. Το πέρασμα από τη Μητριαρχία στην Πατριαρχία. Το πέρασμα από τη λατρεία του φεγγαριού, στη λατρεία του ήλιου. Το πέρασμα σε ένα άλλο πολιτισμό, πολύ διαφορετικό. Η καινούρια Θεά-Κόρη, η Αθηνά εκπαραθυρώνει βίαια την παλιά Θνητή Πριγκίπισσα-Κόρη, την Αριάδνη, διατάσσοντας τον Θησέα να την εγκαταλείψει στη Νάξο. Ο άκρως ερωτικός γάμος του Διόνυσου με την Αριάδνη στη Νάξο. Ο θεός προσπαθεί να περάσει ένα δαχτυλίδι στο δάχτυλο της Αριάδνης, ενώ πάνω από το κεφάλι της διακρίνεται το στεφάνι των γάμων. Φτιαγμένο με αστέρια, που δεν είναι άλλο από έναν πολύ γνωστό αστερισμό σήμερα, του Βορείου Ημισφαιρίου, που λέγεται «Βόρειος Στέφανος», (Corona Borealis) η «Στέμμα της Αριάδνης».

Οι διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις δυο αυτές Κόρες, αυτή που απέρχεται (την Αριάδνη) και αυτή που εισβάλλει (την Αθηνά), είναι μεγάλες.Η Αριάδνη, είναι η κατά φύση έκφραση του ερωτισμού, καθώς είναι Ιέρεια που συμμετέχει στις ιεροτελεστίες του οργιαστικού Ιερού Γάμου.Αντίθετα, η Αθηνά είναι μια θεά «ανήρατος» (δεν έχει ερωτική συμπεριφορά) και «αμήτωρ» (δεν έχει γεννηθεί καν από μητέρα)! Είναι μια γυναίκα θεά, που κατά ένα αφύσικο τρόπο αρνείται τη γυναικεία φύση της και ο γενέθλιος μύθος που την περιβάλλει, τη θέλει να γεννιέται από το κεφάλι του Δία.

Να λοιπόν, που αυτή η Πορτάρα στη Νάξο γίνεται στην ουσία ένα σπουδαίο πέρασμα από τη Μητριαρχία στην Πατριαρχία, από την Αριάδνη στην Αθηνά, από τη λατρεία του Φεγγαριού, στη λατρεία του Ήλιου, από τη λατρεία της φύσης και τον φυσικό νόμο, στο νόμο του… Εγκεφάλου, έστω κι αν αυτός ο εγκέφαλος ανήκει στον Δία.

Η Αριάδνη στη Νάξο ήταν ανά τους αιώνες ένα προσφιλές θέμα για μουσικούς και ζωγράφους σε ολόκληρο τον κόσμο.Και η δεύτερη, λιγότερο γνωστή στους πολλούς ονομασία που συνοδεύει αυτή τη νησίδα με την Πορτάρα παραπέμπει στον Διόνυσο.Νησίδα του Βάκχου, είναι η ονομασία και είναι ξεκάθαρη.Μια Τρίτη ονομασία της νησίδας αυτής είναι εντελώς ουδέτερη, καθώς το όνομα Στρογγυλή δεν αφορά ούτε τον Απόλλωνα, ούτε τον Διόνυσο.

Ορισμένοι επικαλούνται τον προσανατολισμό που έχει η Πορτάρα για να χρεώσουν εκ τούτου και μόνο το Ναό αυτό στον Απόλλωνα, επειδή η Πορτάρα βλέπει τη Δήλο, το λίκνο του Θεού, τον τόπο γέννησής του από τη Λητώ.Και ο μύθος όμως του Θησέα με τον Διόνυσο και την Αριάδνη έχει επόμενο σταθμό του τη Δήλο του Απόλλωνα, γιατί εκεί καταπλέει ο Θησέα, αφού προηγουμένως «ξεφορτώθηκε» την Αριάδνη στη Νάξο, καθ’ ον τρόπο του όρισε η Αθηνά.

Ο μύθος όμως είναι παλιός και ο Ναός στον οποίο ανήκει η Πορτάρα θεμελιώνεται μόλις τον 6ο π.Χ. αιώνα, από τον τύραννο της Νάξου, Λύγδαμη.Συνεπώς, ένας αρχαϊκός Ναός δεν μπορεί να ταυτίζεται με ένα προϊστορικό μύθο. Ο μόνος, απ’ ότι φαίνεται που γνώριζε την αλήθεια γι’ αυτό το Ναό ήταν ο Λύγδαμης, και το μυστικό το έχει πάρει μαζί του. Ωστόσο, η Πορτάρα είναι από μόνη της πλέον ένας αιώνιος μύθος!

Ένας μύθος αρχιτεκτονικός, καθώς αυτή η βαριά κατασκευή μοιάζει να ισορροπεί με τον πιο ανάλαφρο τρόπο ανάμεσα θάλασσας και ουρανού, σ’ ένα βαθύ μπλε κι ένα γαλάζιο.Είναι ο μύθος του ήλιου, γιατί τα καλοκαίρια μαζεύει πλήθος ρομαντικούς ολόγυρά της, που προσπαθούν να δουν μέσα από αυτή το ηλιοβασίλεμα, να τη φωτογραφίσουν και να φωτογραφηθούν σε ερωτικά καρέ, ενώπιον του ήλιου, που κατεβαίνει κατακόκκινος από τον ουρανό και χάνεται στη θάλασσα.

Η Πορτάρα είναι γεωμετρία των αισθήσεων!Βαριά, επιβλητικά, μονοκόμματα τα μάρμαρα που την απαρτίζουν έχουν πάνω από 6 μέτρα μάκρος το καθένα και βάρος 20 τόνους.Μέσα από την επιβλητική Πορτάρα διακρίνεται το Κάστρο του Μάρκου Σανούδου, που επιστέφει τη Χώρα της Νάξου.

Εκεί γύρω στον 7ο και 6ο π.Χ. αιώνα, η Νάξος επιδίδεται σε εντυπωσιακές μαρμάρινες κατασκευές, όπως και υπερμεγέθη γλυπτά, πολλά από τα οποία τα στέλνει και εκτός Νάξου, αφιερώματα στη γειτονική Δήλο του Απόλλωνα (Άνδηρο Λεόντων, Κολοσσός των Ναξίων), αλλά και στους Δελφούς (Σφίγγα των Ναξίων).Νάξιοι είναι οι πρώτοι τεχνίτες που αποτολμούν να κατασκευάσουν μεγάλα οικοδομήματα εξ ολοκλήρου από μάρμαρο.

Οι ίδιοι είναι εξαίρετοι τεχνίτες και καλλιτέχνες, που η φήμη τους ταξιδεύει εκτός Νάξου και γίνονται περιζήτητοι.Έργα των αρχαϊκών χρόνων είναι και δυο περίφημοι Ναοί από μάρμαρο, που τα ερείπιά τους σώζονται σήμερα στη Νάξο. Ο ένας προς τιμήν του Διόνυσου, στα Υρια, και ο δεύτερος προς τιμήν της Δήμητρας, στο Σαγκρί. Όμως, αυτός ο Ναός που θεμελιώνεται εκεί γύρω στο 530 π.Χ. είναι μια εξαιρετικά φιλόδοξη κατασκευή, αν και δεν θα ευτυχήσει να ευοδωθεί. Ο φιλόδοξος Λύγδαμης καταφέρνει με τη βοήθεια του φίλου του, Πεισίστρατου να αρπάξει την εξουσία και να εγκαταστήσει τυραννία στη Νάξο, από το 540 π.Χ. μέχρι και το 524 π.Χ. οπότε και αποκαθηλώνεται η εξουσία του από τους Λακεδαιμόνιους.

Ένας μεγαλοπρεπής Εκατόμπεδος Ναός (έχει δηλαδή μήκος 100 πόδια ή 30,48 μέτρα), για τον οποίο δεν διασώζονται πολλά πράγματα, ακριβώς γιατί δεν ολοκληρώθηκε η κατασκευή του. Μια πιθανή αιτία που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ η κατασκευή αυτού του Ναού είναι ενδεχομένως ο πόλεμος που ξέσπασε ανάμεσα στη Σάμο και τη Νάξο.Ένας Ναός μεταξύ Απόλλωνα (για τον οποίο οι Νάξιοι τρέφουν μια ξεχωριστή λατρεία) και Διόνυσου (που οι Νάξιοι τον τιμούν κατ’ εξοχήν).

Την ίδια εκείνη εποχή με τη θεμελίωση του εκατόμπεδου Ναού στη νησίδα Παλάτια, στα νταμάρια της Νάξου βρίσκονται σε εξέλιξη οι εργασίες για την κατασκευή τριών γιγαντιαίων αγαλμάτων. Πρόκειται για τους τρεις γνωστούς μέχρι και τις μέρες μας Κούρους που έχουν εγκαταλειφθεί μισοτελειωμένοι στα νταμάρια.Δυο από αυτούς τους Κούρους, με προχωρημένη τη λάξευσή τους, βρίσκονται στους Μέλανες, ενώ ο τρίτος βρίσκεται στο χωριό Απόλλωνας.

Αυτός ο τελευταίος, γενειοφόρος καθώς είναι, παραπέμπει στον Διόνυσο και το ύψος του είναι 10,10 μέτρα.Θα μπορούσε να είναι μια υπόθεση εργασίας, ότι αυτά τα γιγαντιαία αγάλματα που λαξεύονται στα νταμάρια της Νάξου την ίδια ακριβώς περίοδο που θεμελιώνεται και ο εκατόμπεδος Ναός στα Παλάτια, προορίζονται γι’ αυτόν ακριβώς το Ναό.Ίσως να είναι και ο λόγος για τον οποίο αυτά τα αγάλματα έχουν εγκαταλειφθεί μισοτελειωμένα, μια και ο Ναός που ήταν ο προορισμός τους δεν θα τελείωνε ποτέ.

Μια παράδοση, που οι ρίζες της χάνονται βαθειά στο χρόνο, λέει ότι ο Θησέας εγκατέλειψε την Αριάδνη σ’ αυτή τη νησίδα, για να τη βρει ο Διόνυσος και να την παντρευτεί.Η νησίδα παλάτια μέχρι και το 1919 δεν συνδεόταν με τη Νάξο, όπως συμβαίνει σήμερα. Τότε κατασκευάσθηκε ο μίσχος της ξηράς, που τη συνδέει με το λιμάνι.

Τον 6ο μ.Χ. αιώνα ότι σώζεται από τον αρχαϊκό Ναό στη νησίδα Παλάτια, δέχεται απανωτές επιδρομές. Πάνω στον εκατόμπεδο Ναό θεμελιώνεται μια Χριστιανική εκκλησία, ενώ αργότερα, στην περίοδο της Φραγκοκρατίας μαρμάρινα δομικά στοιχεία του Ναού αρπάζονται και χρησιμοποιούνται στην κατασκευή του κάστρου της Χώρας.Μόνο η Πορτάρα θα τη γλιτώσει εξ αιτίας του όγκου και του βάρους που έχουν τα μάρμαρά της. Αυτή η κατασκευή δεν ήταν εύκολο να διαλυθεί.

Εικοσιέξι αιώνες τη δέρνει ο Ποσειδώνας με τα κύματά του και η αλμύρα της θάλασσας τρυγάει τα μάρμαρά της. Κατασπαραγμένη από ετερόκλητους άρπαγες αυτή η γιγαντιαία πόρτα στέκει από πείσμα.Είναι η πόρτα στο μεγάλο μπλε που απλώνεται μπροστά της. Μια πόρτα στο Αρχιπέλαγο. Η πύλη του χρόνου. Η Πορτάρα, γιατί αυτή η λέξη θαρρώ, τα λέει όλα…

Η παιδαριώδης κοσμοθέαση του αρχαίου κόσμου δίκην επιστήμης

 

Η κοσμοθέαση του αρχαίου κόσμου είναι συγκεκριμένη.
Η γη-στεριά επιπλέει στον αρχέγονο ωκεανό και ο ουρανός είναι ένας ΣΤΕΡΕΟΣ θόλος (στερέωμα στην βίβλο) που ακουμπά την γη στ’ άκρα ανατολής-δύσης (ίσος ουρανός ίση γη Όμηρος). Πάνω σ αυτόν τον θόλο τροχιοδρομούν καρφωμένα τ’ άστρα (Αριστοτέλης).
Αυτά εγνώριζαν αυτοί οι άνθρωποι αυτά έλεγαν και οι τότε φιλόσοφοι πάνω σε αυτά ετύρβαζαν.

Τώρα να δούμε πως δημιουργούνται οι εντυπώσεις.
Παίρνουμε το κοσμικό αυγό των Ορφικών που με τη σειρά τους το πήραν απ τον Ινδουισμό και το παραλληλίζουμε με το μπιγκ μπαγκ ή τέλος πάντων μ΄ αυτό που νομίζουμε ότι είναι κοσμικό αυγό η μπιγκ-μπαγκ κι εν συνεχεία ανακράζουμε περιχαρείς: Πωωωω ρε πούστη μου πως το ξέραν ρε οι τυπάδες,,, πω…πωωωωω…..
Επειδή οι ηλίθιοι είναι αήττητοι κι επειδή το γένος των ευγενών τρέφει το γένος των κολάκων, κουτοπόνηροι έμποροι εκδίδουν τηλε-σαβουροβιβλία που πουλίονται με το τελλάρο προς τους ηλίθιους. Οι ηλίθιοι με τη σειρά τους καθώς είναι φαντασμένοι νομίζουν-ηλίθιοι γαρ-ότι με 5-10 ευρώ έγιναν πανεπιστήμονες και κατέχουν κάθε τι το επιστητό.
Στην παρα-φιλολογία των ηλιθίων τα πάντα είναι εφικτά αρκεί να περιέχουν μπόλικη δόση μαλακίας. Δεεεν πήγαμε στην σελήνη, μας ψεκάζουν με παραισθησιογόνα, οι αρχαίοι κατέχουν καταπληκτικές γνώσεις που τώρα γίνονται κατανοητές όπως κι οι προφητείες των γραφών, οι Μάγυα γνωρίζαν το τέλος της γης οι Σιωνιστές ελέγχουν την ανθρωπότητα κ.α.φαιδρά.
Το θέμα δεν είναι βέβαια τι λένε οι υποτιθέμενες αυθεντίες αλλά το πόσο μαλάκας είναι αυτός που τις αποδέχεται.
Επί αιώνες η Δύση θεωρούσε πλην της Βίβλου ως αυθεντία και τον Αριστοτέλη ο οποίος όντως είναι μέγας φιλόσοφος. Ο Αριστοτέλης ισχυριζόταν πως οι γυναίκες είχαν λιγότερα δόντια απ΄ τους άνδρες. Και όμως δεν βρέθηκε ένας μαλάκας να κάτσει να μετρήσει τα δόντια της γυναίκας του. Είπαμε όμως οι ηλίθιοι είναι αήττητοι.

Ψευδοεπιστήμη και δεισιδαιμονία. Carl Sagan

 Από την τελευταία του τηλεοπτική συνέντευξη στον Charlie Rose(1996).

 Ο καλλιτέχνης της επιστημοσύνης Carl Sagan μέσα σε δυόμιση λεπτά της ώρας περιγράφει περιεκτικά την δυναμική του θέματος επιστήμη-τεχνολογία.




 

Η αθεΐα είναι η αρετή μας και η φύση η πατρίς μας

Ο αθεϊσμός δεν είναι δόγμα ή σκοπός, είναι για εμάς μια αληθινή στάση ζωής. Δηλώνουμε άθεοι και θα παραμείνουμε άθεοι μέχρις ότου εκδηλωθεί ένα «θαύμα» (=θεϊκή αποκάλυψη), η εκδήλωση του οποίου θα είναι άμεσα αντιληπτή ταυτόχρονα από πλήθος ανθρώπων και όχι από μεμονωμένες μονάδες επιτηδείων παραμυθάδων, δηλαδή πέρα και μετά την τελική ερμηνεία όλων των νόμων της φύσης. 

Το θεοκρατικό κατεστημένο για χιλιάδες χρόνια επέβαλε στην ανθρωπότητα να πιστεύει – λόγω κάποιου Αριστοτέλη ( ο οποίος σημειωτέον δεν είχε ιδέα από αστρονομία), πως  οι ουρανοί γυροφέρνουν γύρω από τη γη.  Όπως όμως γνωρίζουμε όλοι σήμερα, έπαψαν από καιρό να γυρνάνε γύρω από την γη… και κάπως έτσι έθαψαν την ηλιοκεντρική αλήθεια του αστρονόμου Αρίσταρχου. Ως επίσης, δεν μας αφορούν οι ανούσιες παραδοχές και οι αντιεπιστημονικές μεταφυσικές οντολογίες όλων αυτών των ιδεαλιστών θεόσοφων. 

Έχοντας χρέος απέναντι στην αλήθεια , παραμένουμε ανένδοτοι στην αμφισβήτηση ύπαρξης υπερφυσικών όντων, «πέρα», «πάνω» και «πριν» από την παντοδύναμη πατρίδα και μητέρα μας φύση!

 

Η χριστιανική αλητεία κατά της επιστήμης στο διαδίκτυο

Η χυδαία διαβολή της επιστήμης από κάποιους χριστιανούς με χαλκευμένα ψεύδη ανύπαρκτων γεγονότων. Διαβάστε μέχρι σε ποιο σημείο αθλιότητας έφτασε η σκοταδιστική κακουργηματικότητά τους. Αποτόλμησαν οι αχρείοι να ξεστομίσουν τα παρακάτω:

» Οί άθεοι υλιστές , πιστοί τού Δαρβίνου , τρόχισαν κάποια κομματάκια οστών από διάφορα ζώα καί τα παρουσίασαν ώς, δήθεν, ευρήματα αρχαίων πιθηκανθρώπων ( Πιλτάουν, Νεβράσκας, Κολοράντο κ.λ.π. ), αφού φρόντισαν νά τά χρωματίσουν μέ άλατα διχρωμικού οξέως ! Τελικώς, οι απάτες τούς αποκαλύφθηκαν, εκδικάστηκαν καί καταδικάστηκαν».

Όσο και να ψάξει λοιπόν κανείς για να επιβεβαιώσει τα ως άνω χαλκευμένα ψέματα, δεν νομίζω να βρει κάτι που να ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Η πίστη μπορεί να καταστήσει τον άνθρωπο τέτοιο κτήνος, που παρόμοιό του να μην υπάρχει σ’ ολόκληρη την υφήλιο.

Μέσα από το βίντεο που έπεται επιχειρούν να παρουσιάσουν  άθεους επιστήμονες ως πιστούς στον θεό – πάντοτε δε ως θεό εννοούν τον Γιαχβέ, τον δικό τους θεό αυτόν της παλαιάς διαθήκης  - ακόμη κι αυτούς που δήλωσαν ευθέως ότι η ερμηνεία του σύμπαντος δεν απαιτεί την ύπαρξη κάποιου θεού, όπως τον  Στίβεν Χόκινγκ, ο οποίος δήλωσε ότι «…ότι το σύμπαν δεν χρειάζεται απαραίτητα κάποιον δημιουργό για να εξηγηθεί ή να λειτουργήσει…

Και το συμπέρασμα της αθλιότητας:

«… ο Αγιασμός τών Ορθοδόξων δέν χαλάει ! Το ίδιο καί ορισμένα από τά σώματα τών Αγίων μας ( Αγίας Άννης , Ιωάννου Χρυσοστόμου , Σπυρίδωνος , Γερασίμου , Σάββα Ηγιασμένου , Σάββα έν Καλύμνω, Ιωάννου Ρουμάνου κ.α. ! )».

Επομένως, αφού ο αγιασμός των Ορθοδόξων δεν χαλάει, το ίδιο και ορισμένα από τα σώματα των αγίων τους, εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο θεός δημιούργησε το σύμπαν!!!!

 

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΨΕΥΔΗ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΧΝΟΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

 

ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡEΙΑ. ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ. ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ

 «Μονάχα στον βαθμό που η ιστορία υπηρετεί τη ζωή προτιθέμεθα να υπηρετήσουμε και εμείς την ιστορία«.

Από το βιβλίο του Νίτσε «ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ»
Ένα εξαιρετικό βιβλίο το οποίο διαχειρίζεται ένα σπουδαίο αλλά παραμελημένο θέμα.
«Κατά τα άλλα μου είναι μισητό οτιδήποτε απλώς με διδάσκει χωρίς να αυξάνει τη δραστηριότητά μου ή να την ζωογονεί άμεσα».
Αυτά είναι λόγια του Goethe με τα οποία, σαν μ’ ένα ceterum censeo1 βγαλμένο από τα βάθη της καρδιάς, θα ξεκινήσει η πραγματεία μας για την αξία ή την απαξία της ιστορίας.
Σ’ αυτήν δηλαδή την πραγματεία πρόκειται να εκτεθεί γιατί μια διδαχή που δεν ενεργοποιεί τις δυνάμεις μας, γιατί μια γνώση που ναρκώνει τη δραστηριότητα, γιατί μια ιστορική μόρφωση εννοούμενη ως πολύτιμη περίσσεια γνώσης και ως πολυτέλεια πρέπει στα σοβαρά, σύμφωνα με το λόγο του Goethe, να μας είναι μισητή: επειδή ακόμη μας λείπει ό,τι είναι πιο αναγκαίο κι επειδή το περίσσιο είναι ο εχθρός του αναγκαίου.
Ασφαλώς χρειαζόμαστε την ιστορική γνώση, την χρειαζόμαστε όμως αλλιώτικα απ’ ότι την χρειάζεται ο καλομαθημένος αργόσχολος μέσα στον κήπο της γνώσης, όσο κι αν αυτός βλέπει αφ’ υψηλού τις δικές μας τραχειές και άχαρες ανάγκες και δυσκολίες.Αυτό σημαίνει ότι εμείς την χρειαζόμαστε για τη ζωή και για την πράξη κι όχι για το βολικό αποτράβηγμα από τη ζωή και την πράξη ή, ακόμη χειρότερα, για τον εξωραϊσμό της φίλαυτης ζωής και της δειλής και φαύλης πράξης.
Μονάχα στον βαθμό που η ιστορία υπηρετεί τη ζωή προτιθέμεθα να υπηρετήσουμε και εμείς την ιστορία. Υπάρχει ωστόσο ένας βαθμός ενασχόλησης με την ιστορία και εκτίμησης προς αυτήν, πέρα από τον οποίο η ζωή μαραίνεται και εκφυλίζεται: φαινόμενο που είναι εξίσου αναγκαίο όσο και, ενδεχομένως, οδυνηρό να το συνειδητοποιεί κανείς παρατηρώντας ορισμένα αξιοσημείωτα συμπτώματα της εποχής μας.

Προσπάθησα να περιγράψω ένα αίσθημα που συχνά-πυκνά με έχει βασανίσει. Το εκδικούμαι παραδίνοντάς το στη δημοσιότητα. Ίσως να νου πει κάποιος, απ’ αφορμή μια τέτοια περιγραφή, ότι το αίσθημα αυτό το έχει βέβαια δοκιμάσει κι εκείνος αλλά ότι εγώ δεν το έχω νιώσει αρκετά καθαρά και πηγαία ούτε το έχω εκφράσει – κάθε άλλο μάλιστα – με τη σιγουριά και την ωριμότητα που θα ταίριαζε σε μια τέτοια εμπειρία. έτσι ίσως θα πει ο ένας ή ο άλλος.
Οι περισσότεροι ωστόσο θα μου πουν ότι πρόκειται για εντελώς διεστραμμένο, αφύσικο και πέρα για πέρα ανεπίτρεπτο αίσθημα, και μάλιστα ότι με το αίσθημά μου τούτο αποδείχτηκα ανάξιος αυτής της τόσο ισχυρής ροπής της εποχής μας προς την ιστορία, ροπής ως γνωστόν έκδηλης εδώ και δυο γενιές ιδίως ανάμεσα στους Γερμανούς.
Εν πάση περιπτώσει, με το να τολμήσω να παρουσιάσω στο κοινό τη φυσική περιγραφή του αισθήματός μου η γενική ευπρέπεια περισσότερο προάγεται παρά βλάπτεται, δεδομένου ότι δίνω έτσι σε πολλούς την ευκαιρία να πουν φιλοφρονητικά λόγια για μια ροπή της εποχής όπως αυτή που μόλις ανάφερα. Για τον εαυτό μου όμως αποκομίζω ένα κέρδος που κατά τη γνώμη μου αξίζει πολύ περισσότερο από την ευπρέπεια – να διδαχθώ για την εποχή μας και να νουθετηθώ δημόσια.

 Παράκαιρη είναι και αυτή η θεώρηση γιατί επιχειρώ εδώ να συλλάβω ως μειονέκτημα, ανημποριά και ατέλεια τη σύγχρονης εποχής κάτι για το οποίο η ίδια δίκαια περηφανεύεται: την ιστορική της παιδεία. Και μάλιστα γιατί πιστεύω ότι όλοι μας πάσχουμε από έναν ιστορικό πυρετό που μας κατατρώει κι ότι θα έπρεπε τουλάχιστον να αντιληφθούμε ότι πάσχουμε από τούτη την αιτία.
Αν όμως ο Goethe έχει πει, και σωστά, πως με τις αρετές μας καλλιεργούμε συνάμα τις ατέλειές μας, και αν, όπως καθένας γνωρίζει, μια υπερτροφική αρετή – όπως κατά τη γνώμη μου είναι η ιστορική αίσθηση της εποχής μας – μπορεί να αποβεί εξίσου ολέθρια για έναν λαό όσο και ένα υπερτροφικό ελάττωμα, ας με αφήσουν κι εμένα μια φορά να κάνω αυτό που θέλω…
… Όποιος δεν μπορεί να καθίσει στο κατώφλι τη στιγμής, ξεχνώντας όλα τα περασμένα, όποιος δεν μπορεί να σταθεί επάνω σε ένα σημείο, σαν μια θέα της νίκης, δίχως να νιώθει ίλιγγο και φόβο, αυτός δεν θα μάθει ποτέ τι είναι ευτυχία, και κάτι ακόμη χειρότερο: δεν θα πράξει ποτέ τίποτα που να κάνει άλλους ευτυχισμένους….
… ή για να εκφραστώ πιο απλά στο θέμα μου: υπάρχει ένας βαθμός αγρύπνιας, μηρυκασμού, ιστορικής αίσθησης, κατά τον οποίο το ζωντανό ον υφίσταται βλάβη και τελικά καταστρέφεται είτε για άνθρωπο πρόκειται είτε για λαό, είτε για πολιτισμό.
Για να προσδιορίσει κανείς αυτόν τον βαθμό και δια μέσου αυτού, έπειτα, το όριο όπου το παρελθόν πρέπει να λησμονείται, ώστε να μην αποβαίνει ο νεκροθάφτης του παρόντος, θα έπρεπε να γνωρίζει κανείς επακριβώς πόσο μεγάλη είναι η πλαστική δύναμη ενός ανθρώπου, ενός λαού, ενός πολιτισμού – εννοώ τη δύναμη να αναπτύσσεται κανείς αυτοτελώς σύμφωνα με τη δική του φύση, να μεταπλάθει τα περασμένα και τα ξένα στοιχεία και να τα ενσωματώνει, να γιατρεύει τραύματα, να αντικαθιστά ό,τι χάθηκε, να μεταπλάθει από μόνος του θρυμματισμένες μορφές….
… Όταν το αισθητήριο ενός λαού αμβλύνεται κατ’ αυτό τον τρόπο, όταν η ιστορία υπηρετεί τη ζωή του παρελθόντος, έτσι ώστε να υπονομεύει τη συνέχιση της ζωής, και ιδικά της ανώτερης ζωής, όταν η ιστορική αίσθηση δεν συντηρεί πια τη ζωή αλλά την βαλσαμώνει, τότε το δέντρο πεθαίνει, με τρόπον αφύσικο, αρχίζοντας από πάνω και κατεβαίνοντας σιγά-σιγά προς τις ρίζες, ώσπου τελικά καταστρέφονται συνήθως και οι ρίζες.
Η αρχαιολατρική ιστορία εκφυλίζεται από τη στιγμή κιόλας που δεν την εμψυχώνει πια και δεν την εμπνέει η χλωρή ζωή του παρόντος. Τώρα ο σεβασμός μαραίνεται, η συνήθεια της λόγιας πολυμάθειας εξακολουθεί να υπάρχει χωρίς αυτόν, διαγράφοντας εγωιστικά και αυτάρεσκα κύκλους γύρω από τον εαυτό της.
Και αντικρίζει τότε κανείς το αποκρουστικό θέαμα μιας τυφλής συλλεκτικής μανίας, μιας ακάματης περισυλλογής του οποιουδήποτε πράγματος, αρκεί απλώς να υπήρξε κάποτε.
Ο άνθρωπος τυλίγεται σε μια μυρουδιά σαπίλας. Με την αρχαιολατρία του καταφέρνει να υποβιβάσει ακόμη κι ένα κάπως αξιολογότερο τάλαντο, μια κάπως ευγενικότερη ανάγκη, σε αχόρταγη περιέργεια, σε πραγματική απληστία για οτιδήποτε παλαιϊκό. Πολλές φορές βουλιάζει τόσο βαθιά, ώστε ικανοποιείται με οποιαδήποτε τροφή και καταπίνει με ευχαρίστηση ακόμη και τη σκόνη παλιών ασήμαντων βιβλίων.
Αλλά ακόμη κι όταν δεν παρουσιάζεται αυτός ο εκφυλισμός, ακόμη κι όταν η αρχαιολατρική ενασχόληση με την ιστορία δεν χάνει το θεμέλιο, στο οποίο και μόνο μπορεί να στεριώσει προκειμένου να επιδράσει ευεργετικά στη ζωή, εξακολουθούν πάντοτε να υφίστανται αρκετοί κίνδυνοι, αν δυναμώσει υπερβολικά και συνθλίψει τα άλλα είδη θεώρησης του παρελθόντος.
Το μόνο που ξέρει αυτή είναι να συντηρεί, όχι να παράγει ζωή, κι έτσι πάντοτε υποτιμά ό,τι τώρα πλάθεται γιατί δεν διαθέτει το ένστικτο, με το οποίο το μαντεύει κανείς, όπως για παράδειγμα το διαθέτει η μνημειακή ιστορία. Εμποδίζει έτσι η αρχαιολατρική ιστορία εκείνη τη δυναμική απόφαση για το Νέο. Προκαλεί παράλυση σ’ αυτόν που πράττει και που ως πράττων πάντοτε θα αναγκάζεται να θίξει ορισμένα πράγματα θεωρούμενα σεβάσμια.
Το γεγονός, ότι κάποιο πράγμα έχει παλαιωθεί, γεννά την απαίτηση ότι πρέπει να είναι και αθάνατο. Γιατί αν κανείς καθίσει και λογαριάσει τι και τι επιδαψιλεύθηκε σε τέτοια παλαιϊκά πράγματα – μια παλιά προγονική συνήθεια, μια θρησκευτική πίστη, ένα κληρονομικό προνόμιο – στη διάρκεια της ύπαρξής τους, πόσο σεβασμό και πόση τιμή τους έχουν αποτίσει τα άτομα και οι γενεές, τότε φαίνεται υπεροπτικό ή και αδιάντροπο να αντικαθιστά κανείς ένα τέτοιο παλαιϊκό πράγμα με ένα καινούργιο και να αντιπαραθέτει σ’ ένα τέτοιο συσσωρευμένο πλήθος από σεβάσματα και τιμές τη μια και μοναδική ενός συγκαιρινού πράγματος, που ακόμη βρίσκεται στη διαδικασία του σχηματισμού του.
Εδώ γίνεται σαφές πόσο αναγκαίο είναι συχνά για τον άνθρωπο, πέρα από το μνημειακό και το αρχαιολατρικό είδος θεώρησης του παρελθόντος, ένα τρίτο είδος, το κριτικό, πάλι κι αυτό στην υπηρεσία της ζωής. Για να μπορεί ο άνθρωπος να ζει πρέπει να έχει – και από καιρό σε καιρό να χρησιμοποιεί – τη δύναμη να θρυμματίζει και να διαλύει ένα παρελθόν, και αυτό το κατορθώνει σύροντάς το στο δικαστήριο, υποβάλλοντάς το σε βασανιστική ανάκριση και τελικά καταδικάζοντάς το. ωστόσο κάθε παρελθόν είναι άξιο καταδίκης – γιατί έτσι συμβαίνει με τα ανθρώπινα πράγματα, πάντα η βία και η αδυναμία του ανθρώπου ήταν σε αυτά μεγάλη.
Δεν είναι η δικαιοσύνη αυτή που δικάζει ούτε, ακόμη λιγότερο, είναι η χάρη αυτή που εκδίδει την απόφαση, αλλά μόνο η ζωή, εκείνη η σκοτεινή κινητήρια δύναμη που λαχταράει άπληστα τον εαυτό της. Η κρίση της είναι πάντα ανεπιεικής, πάντα άδικη, γιατί ποτέ δεν ρέει από κάποιον καθαρό κρουνό γνώσης, ωστόσο τις περισσότερες φορές η απόφασή της είναι όμοια με αυτή που θα έβγαζε η ίδια η δικαιοσύνη. «Γιατί ό,τι γεννιέται, να χαθεί του αξίζει. κάλλιο λοιπόν τίποτε να μη γεννιόταν»2.
Θέλει πολλή δύναμη το να μπορείς να ζεις και να ξεχνάς ως ποιόν βαθμό ταυτίζονται το να ζει κανείς και το να αδικεί. Ο ίδιος ο Λούθηρος είπε κάποτε ότι μόνο από μια λησμονησιά του Θεού πλάστηκε ο κόσμος. Ότι δηλαδή, αν ο Θεός είχε αναλογιστεί το «βαρύ κανόνι»3, δεν θα δημιουργούσε ποτέ τον κόσμο.
Πότε-πότε όμως αυτή η ίδια η ζωή, η οποία χρειάζεται τη λησμοσύνη, απαιτεί την πρόσκαιρη διακοπή αυτής της λησμοσύνης κι ακριβώς τότε γίνεται ολοφάνερο πόσο άδικη είναι η ύπαρξη κάποιου πράγματος, ενός προνομίου, για παράδειγμα, μιας κάστας, μιας δυναστείας, πόσο πολύ θα ταίριαζε σ’ αυτό το πράγμα να αφανιστεί. Τότε το παρελθόν του κοιτάζεται κριτικά, το μαχαίρι μπαίνει στις ρίζες του, ποδοπατείται φρικωδώς ό,τι λογιζόταν αξιοσέβαστο.
Πρόκειται πάντοτε για διαδικασία επικίνδυνη, δηλαδή επικίνδυνη για την ίδια τη ζωή, και οι άνθρωποι ή οι καιροί που υπηρετούν με αυτό τον τρόπο τη ζωή, δηλαδή δικάζοντας και εξοντώνοντας ένα παρελθόν, είναι πάντοτε άνθρωποι και καιροί επικίνδυνοι και συνάμα εκτεθειμένοι σε κινδύνους. Γιατί καθώς είμαστε το αποτέλεσμα περασμένων γενεών, είμαστε το αποτέλεσμα και των παραστρατημάτων, των παθών, των λαθών τους, ακόμα και των εγκλημάτων τους. είναι αδύνατο να τινάξει κανείς εντελώς από πάνω του αυτές τις αλυσίδες.
Αν καταδικάσουμε εκείνα τα παραστρατήματα και θεωρήσουμε τον εαυτό μας απαλλαγμένο από αυτά, πάλι δεν αίρεται το γεγονός ότι από τούτα προερχόμαστε. Στην καλύτερη περίπτωση φθάνουμε σε μια σύγκρουση της κληρονομημένης, της εγγενούς φύσης μας με τη γνώση μας, ίσως ακόμη σε μια πάλη ανάμεσα σε μια νέα, αυστηρή αγωγή και σ’ ό,τι από παλιά μας έδιναν η ανατροφή κι οι καταβολές μας, εμφυτεύουμε μια νέα έξη, ένα νέο ένστικτο, μια δεύτερη φύση, έτσι που η πρώτη μας φύση μαραίνεται.
Είναι μια απόπειρα να δημιουργήσει κανείς κατά κάποιον τρόπο a posteriori για τον εαυτό του ένα παρελθόν, από το οποίο θα ήθελε να καταγόταν, σε αντίθεση με αυτό, από το οποίο τω όντι κατάγεται – μια απόπειρα πάντοτε επικίνδυνη, γιατί είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς ένα όριο στην άρνηση του παρελθόντος, και γιατί ως επί το πλείστον οι δεύτερες φύσεις είναι πιο αδύναμες από τις πρώτες.
Πολύ συχνά σταματάει κανείς στη γνώση του αγαθού χωρίς να το πράττει, γιατί γνωρίζουμε ποιο είναι το καλύτερο χωρίς να μπορούμε και να το πράξουμε. Καμιά φορά όμως η νίκη κατακτάται στ’ αλήθεια, κι υπάρχει μάλιστα για όσους δίνουν τη μάχη, για όσους θέτουν την κριτική ιστορία στην υπηρεσία της ζωής, μια παράξενη παρηγοριά: να γνωρίζουν δηλαδή ότι εκείνη η πρώτη φύση ήταν κάποτε δεύτερη φύση, και ότι κάθε δεύτερη φύση, όταν νικήσει, γίνεται πρώτη.
 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Αναφορά στην παροιμιώδη φράση «εκτός τούτου φρονώ ότι η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί», με την οποία συνήθιζε ο Κάτων να κλείνει τους πολιτικούς λόγους του.
2.  Στίχοι του Goethe από τον Faust.
3.   Μεταφορικά, με την έννοια του ‘συντριπτικού επιχειρήματος’.

Φορώντας τη φύση

Σχεδιάστρια μόδας μεταφέρει το περιβάλλον στα ρούχα της
Η σχεδιάστρια μόδας Bianca Luini δεν σχεδιάζει απλώς φορέματα, παντελόνια και μπλούζες! Δημιουργεί στην ουσία μικρά φυσικά σκηνικά πάνω στα υφάσματα με αποτέλεσμα οι δημιουργίες της να προσομοιάζουν σε σκηνικά από το φυσικό περιβάλλον. «Τα κύματα, τα ποτάμια, τα κτήρια, ο ουρανός, η θάλασσα, τα βράχια, όλα αυτά που βλέπω γύρω μου αποτυπώνονται στο μυαλό μου και στη συνέχεια στο ύφασμα που χρωματίζεται στους ίδιους τόνους. Η σκηνή εμφανίζεται μπροστά μου και το μοντέλο την αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο. Τόση ομορφιά δίπλα μας δεν μπορεί παρά να εμπνεύσει και τη μόδα που γίνεται αναπόσπαστοι κομμάτι της φύσης», λέει η σχεδιάστρια.

Οι 5 σκέψεις που μας κάνουν να «κυνηγάμε» πιο αποφασιστικά τους στόχους μας!

Θα συμφωνούσατε αν ακούγατε ότι η σύγχρονη μάστιγα είναι το άγχος; Πιθανώς, ναι. Η καθημερινότητά μας είναι αυτή που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη από τη μέριμνά μας. Το παν, είναι να είμαστε υγιείς! Μόνο που η υγεία, είναι διττή. Σωματική και ψυχολογική. Η ψυχολογική υγεία έχει να κάνει με το πόσο «τακτοποιημένο» είναι το μυαλό μας. Δε συμφωνείτε;

1. Φόβος και άγχος, «αντιπαθούν» οποιονδήποτε στόχο θέλουμε να επιτύχουμε.
Αλήθεια, εσείς πώς θέτετε τους στόχους σας και πώς τους κυνηγάτε; Στόχους έχουμε όλοι, καθώς όλοι έχουμε επιθυμίες και ανάγκες. Είτε είμαστε περισσότερο χαλαροί, είτε είμαστε περισσότερο υπεύθυνοι,θέτουμε στόχους. Το άγχος είναι ο βασικός λόγος που μας οδηγεί στο να «φοβόμαστε» περισσότερο από ό,τι πρέπει τους στόχους που σκεφτόμαστε να θέσουμε και το αποτέλεσμα είναι να αναβάλλουμε και πολλές φορές να ακυρώνουμε τα σχέδια για τους αρχικούς μας στόχους. Δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο η θέση των στόχων πόσο μάλλον η πιστή εφαρμογή του σχεδίου μας! Εδώ, μπορεί να φερθούμε κάπως πιο…έξυπνα.

2. Φέρσου…έξυπνα και υπομονετικά!
Απέναντι στο άγχος και στο φόβο μην αποτύχουμε, αντιτάσσουμε –πέραν του θάρρους- πιο «ήπιο» χαρακτήρα. Βλέπετε, το άγχος έχει μια τεράστια αδυναμία. Δεν αντέχει να βλέπει ότι το αγνοούμε…Θέλεις να σχεδιάσεις και να κυνηγήσεις πιο ήρεμα και ευκολότερα τους στόχους σου; Κάνε τους SMART! ΤοSMART, προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων Specific, (συγκεκριμένος) Measurable, (μετρήσιμος)Attainable, (επιτεύξιμος) Realistic, (πραγματοποιήσιμος) Time-Bound (τοποθετημένος σε κάποιο χρονικό διάστημα). Με λίγα λόγια, το «θέλω να βελτιώσω τη φυσική μου κατάσταση και την υγεία μου», αφορά έναν στόχο που είναι συγκεκριμένος, χρειάζεται κάποια μέσα ή θυσίες, (διατροφή, τρέξιμο κτλ) είναι κάτι που μπορεί να γίνει και όλη αυτήν τη διαδικασία, μπορούμε να την τοποθετήσουμε στη χρονική διάσταση. Προσοχή! Το τί είναι επιτεύξιμο και το τί είναι ρεαλιστικό για τον καθένα μας, εξαρτάται από τις ικανότητές μας και από τη θέλησή μας. Επιτεύξιμος και ρεαλιστικός στόχος σύμφωνα με το SMART, είναι ο στόχος του οποίου τα μέσα επίτευξής του, υπάρχουν!

3. Κάνω το πρόγραμμά μου, όχι «αυστηρό» αλλά, λειτουργικό…
Η προσήλωση στο στόχο μας είναι ο άξονας του «κυνηγητού» που εξαπολύουμε προκειμένου να κάνουμε πραγματικότητα μια επιθυμία μας. Προσήλωση, δε σημαινεί κάποιο εμμονετικό κυνήγι που μας κάνει να λειτουργούμε σα ρομπότ. Παράδειγμα: Αν ο στόχος μου είναι να βελτιώσω τη φυσική μου κατάσταση, και έχω υπολογίσει ότι θα κάνω γυμναστική για 45 λεπτά την ημέρα και για δύο μέρες μου έτυχε κάτι απρόοπτο και δεν κατάφερα να βρω τον απαιτούμενο χρόνο, αυτό δεν πρέπει να με αγχώνει! Ένα καλό και «αυστηρό» πρόγραμμα, είναι το λειτουργικό και το εύκολα προσαρμόσιμο. Αν το Σ/Κ έχω χρόνο να κάτσω ενώ είμαι ξεκούραστος, μπορώ μέσα στις δύο μέρες να γυμναστώ για δύο ώρες. Επιπλέον, η πίεση ακόμη και για έναν καλό στόχο, όπως είναι η βελτίωση της φυσικής κατάστασης, μόνο κακό κάνει και αυτό το κακό, ονομάζεται άγχος! Σε μένα αλλά και σε σας το λέω που πολλές φορές μπερδεύουμε την αυτοπειθαρχία με το άγχος!

4. Σίγασε τη φωνή του κακού σου εαυτού, γιατί αυτός είναι ο αντίπαλός σου!
Ξεκινώντας από τη στιγμή που θέσαμε το στόχο μας, οφείλουμε να είμαστε προϊδεασμένοι ότι α) θα συναντήσουμε δυσκολίες, β) θα μπούμε στον «πειρασμό» να ματαιώσουμε το στόχο μας. Το θάρρος είναι αρκετά σημαντικό. Όλοι μας έχουμε έναν κακό εαυτό που είναι λίγο ζηλιάρης, τεμπέλης και «ευκολάκιας». Οφείλουμε να μειώσουμε την ένταση της φωνής αυτού του εαυτού, που συνήθως έχει για επιχειρήματα το «άσε το για αύριο ή για μια ιδανικότερη περίοδο», ή το «δε θα φανεί εδώ αν είμαι δυνατός και αποφασιστικός» κτλ. Παντού φαινόμαστε και παντού είμαστε! Ιδανική περίοδος δε θα υπάρξει ποτέ και ειδικότερα, αυτή δε θα είναι αύριο! Σίγασε αυτόν τον εαυτό και πες του ότι όταν ξεκινάς κάτι ύστερα από σκέψη και το αποφασίζεις, δε θα το αφήσεις ημιτελές.

5. Το κυνήγι του στόχου σου πρέπει να προσαρμόζεται στον τρόπο ζωής σου.
Κυνηγώντας ένα στόχο, δε σημαίνει πως ξεχνάμε τη ζωή μας. Ακόμη χειρότερα, δεν πιστεύουμε ότι ένας στόχος (όπως η βελτίωση της φυσικής μας κατάστασης) θα διαταράξει τον τρόπο ζωής μας, δηλαδή το κυνήγι πολλών και διαφορετικών στόχων. Η πολυπραγμοσύνη είναι χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης και αυτό σημαίνει ότι είμαστε γεννημένοι να κάνουμε πολλά, αλλά όχι πολύ! Αν σκέφτηκες σωστά στην αρχή που έθεσες το στόχο, σημαίνει ότι σκέφτηκες πως δε θα σε εκτροχιάσει από τα υπόλοιπα «κυνήγια» σου. Βάζεις μια δραστηριότητα στη ζωή σου, μόνο όταν αυτή σε κάνει καλύτερο και σου συμπληρώνει πράγματα. Θυσιάζεις μόνο τις δραστηριότητες που βαρέθηκες ή ελεύθερο χρόνο που σπαταλάς στο να κάθεσαι παραπάνω από όσο θέλεις. Δε χρειάζεται να πούμε πως το κυνήγι ενός στόχου δεν είναι «έντιμο» όταν γίνεται σαν αντικατάσταση ενός άλλου που παρατήσαμε στη μέση…Τότε, δε μιλάμε για κυνήγι και κυνηγητό, αλλά για «κρυφτό» και μάλιστα κρυφτό, ως προς τον εαυτό μας!

Πώς θα αλλάξω τον κόσμο;

Πολλές φορές, οι άνθρωποι που ασχολούνται με αυτό που καλούμε ως εσωτερική αναζήτηση φτάνουν σε ένα σημείο μιας σαφούς βελτίωσης από την πρότερη κατάσταση τους. Τότε τους πλημυρίζει χαρά και ένας υφέρποντας εγωισμός. Η χαρά πηγάζει από την αίσθηση της προσέγγισης της πληρότητας. Η εκδήλωση του εγωισμού όμως εκπορεύεται από την μεσοβέζικη κατάσταση που βιώνουμε. Ούτε ασυνείδητος ούτε συνειδητός. Αυτή η ανάμικτη κατάσταση μας ωθεί ακούσια σε μία έπαρση με ταυτόχρονη ανάγκη να μοιραστούμε με άλλους αυτό που πιστεύουμε πως κατακτήσαμε.    

Μετά το θέλω να αλλάξω την ζωή μου ακολουθεί ένα ισχυρότερο θέλω, το θέλω να αλλάξω τους γύρω μου με αποκορύφωμα το θέλω να αλλάξω τον κόσμο. Θεμιτή και άγια αυτή η τάση θα μου πείτε. Αλλά σε τι θέλω να μεταλλάξω τους γύρω μου; Σ’ αυτό που νομίζω πως είναι το δικό μου καλό. Θεωρώ πως αυτό που δρα ευεργετικά σε μένα θα δράσει και στους άλλους. Αλλά δεν είναι έτσι. Το ανθρώπινο μωσαϊκό δημιουργείται από την διαφορετικότητα. Επειδή εγώ αισθάνομαι άνετα φορώντας 48 νούμερο παπούτσι είναι δυνατόν να αισθάνεται όλος ο κόσμος άνετα στα ίδια παπούτσια;

Παρόλα αυτά, το οξύμωρο είναι πως μόνο εγώ μπορώ να αλλάξω τον κόσμο!

Το ερώτημα είναι το πώς πετύχουμε να αλλάξουμε τον κόσμο.
Και πάλι η απάντηση είναι περίεργη.



Θα αλλάξω μόνος μου τον κόσμο όταν θα πάψω να επιζητώ να αλλάξω τον κόσμο!
Όταν εκκινήσω την διαδικασία της αυτογνωσίας, αυτό το ατέλειωτο ταξίδι, ο μοναδικός μου στόχος θα είναι όχι να αλλάξω, ούτε να γίνω καλύτερος, αλλά να γίνω επιτέλους αυτός που γεννήθηκα να είμαι. Οποιαδήποτε άλλη επιδίωξη είναι ατελέσφορη γιατί κάθε επιδίωξη δημιουργεί δυο καταστάσεις και ανάμεσα τους χώρο. Οι δυο αυτές καταστάσεις είναι από την μία η τωρινή μου κατάσταση που δεν μου αρέσει και από την άλλη η θεμιτή κατάσταση που συνήθως το μυαλό μου ορίζει για το ποια θα έπρεπε να είναι. Άρα οι δυο αυτές αντίρροπες καταστάσεις δημιουργούν το πρόσφορο έδαφος για τον διαχωρισμό, την εσωτερική διχόνοια και διάσπαση. Για τον λόγο αυτό, θα πρέπει μοναδικό μου μέλημα να είναι όχι πως θα αλλάξω αλλά πως θα γίνω ένα Εγώ, το Εγώ που είμαι και όχι το Εγώ το προβαλλόμενο από την κοινωνία μέσω της διανοητικής μου φαντασίωσης.

Αντιλαμβανόμενος όλα αυτά λοιπόν ξεκινάω το ταξίδι το σκόλιο προς την αυτογνωσία και όχι το ταξίδι προς την αλλαγή μου σε κάτι άλλο. Το αποτέλεσμα που θα καρπίσει από αυτή την προσπάθεια δεν θα έχω καμία ανάγκη να το μεταλαμπαδεύσω αλλά οι γύρω μου θα αποκτήσουν το έρεισμα να καταβάλουν τον δικό τους κάματο για να επιτύχουν την δική τους επιστροφή προς το Είναι. Τότε με το φαινόμενο του ντόμινο αυτό σαν φλόγα θα περάσει από άνθρωπο σε άνθρωπο χωρίς την προσπάθεια μας να το ¨διδάξουμε¨.

Κατ’ ουσίαν το όφελος μας θα είναι η απαλλαγή μας από το διαμορφωμένο μας Εγώ. Μόνο έτσι θα πάψουμε τα βλέπουμε το καλό της ολότητας μέσα από το δικό μας εγωιστικό καλειδοσκόπιο. 

Όσοι λιγότεροι λοιπόν θα θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο στα μέτρα τους τόσο ο κόσμος θα αλλάζει!

Κάπως έτσι πρέπει να είναι η φιλία

Ανάμεσα σε δύο δρόμους ταχείας κυκλοφορίας υπάρχει πάντα η ανάγκη να υπάρχει μια νησίδα. Όταν καταφέρεις να ακουμπήσεις εκεί, δεν αισθάνεσαι ότι σε παρασύρει το ρεύμα είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω. Ισα ίσα μπορείς να σταθείς για λίγη ώρα, χωρίς κάποιος να σε σπρώξει, να σε εξαναγκάσει να προχωρήσεις, χωρίς να ενοχλείς κανέναν. Από τη μια, δεν απέχεις από την αγριότητα και την ταχύτητα της μανιασμένης κίνησης, είσαι εκεί, μετέχεις, ενώ ταυτόχρονα δίνεις στον εαυτό σου μια ελάχιστη, αστραπιαία δυνατότητα να ξεκουραστείς στο είναι σου, πριν ξαναμπείς στη μάχη.
Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι η φιλία.

Στο ερώτημα εάν έχεις φίλους όλοι θα σου απαντήσουν θετικά. Στενοχωριέμαι όμως όταν συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν φίλους. Αλλά όπως σε όλες τις σχέσεις, το βάθος και η ποιότητα δεν είναι αυτονόητα. Και όταν αναφέρομαι στη φιλία, δεν αναφέρομαι στις τυπικές, εργασιακές, καθημερινές, πρακτικής φύσης και χρησιμοθηρικές φιλίες. Δεν αναφέρομαι καν στις σύντομες χρονικά, παρ’ όλο που και αυτές εξυπηρετούν τον σκοπό τους.

Αναφέρομαι στη φιλία που για να την κατακτήσεις πρέπει από άτομο να έχεις γίνει υποκείμενο. Η φιλία είναι η μόνη σχέση που εμπεριέχει όλες τις άλλες ανθρώπινες σχέσεις. Άσχετα από το φύλο, ένας φίλος ή μια φίλη μπορούν να γίνουν τα πάντα: από μητέρα και πατέρας, συνοδοιπόρος, σύντροφος, μέχρι και συμπλήρωμα ή κληρονόμος. Η πρώτη επαφή με αυτή την πολύτιμη σχέση ξεκινά αναπτυξιακά στη λανθάνουσα περίοδο. Εκεί γύρω στα 6 με 12 έτη μαθαίνουμε για πρώτη φορά την οπτική της φιλίας με τα χαρακτηριστικά που μπορεί να πάρει και στην ενήλικη ζωή. Δεν είναι τυχαίο που σε εκείνη την περίοδο της ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης, απουσιάζει το ερωτικό ενδιαφέρον. Το σεξ ως έννοια και ως πρακτική θολώνει τον νου των ανθρώπων. Αλλοιώνει τις πραγματικές ανάγκες, μεγεθύνει άλλες, εντείνει τα συναισθήματα, γιγαντώνει την κτητικότητα, περιχαρακώνει τις δυνατότητες μιας σχέσης. Και κυρίως βάζει ημερομηνία λήξης στις αντοχές των ανθρώπων. Αυτό δεν σημαίνει ότι δύο άνθρωποι που ενώθηκαν λόγω της σεξουαλικής τους επιθυμίας ή του έρωτα δεν μπορούν να νιώσουν φιλία ο ένας για τον άλλο… αλλά κάτι πρέπει να καταλαγιάσει ή η ωριμότητα να είναι δυνατότερη του πάθους.

Από την άλλη, η αίσθηση της κατάκτησης μιας πραγματικής φιλίας μεταθέτει την ύπαρξη στην αιωνιότητα. Οι πραγματικοί φίλοι πονούν στον χαμό του φίλου, κλυδωνίζονται στην αποτυχία του, χαίρονται στη χαρά του. Ζουν παράλληλα, όχι εις βάρος. Καμιά φορά το βλέμμα του φίλου είναι πιο μεγαλόψυχο και από της μάνας μας. Για να γίνεις όμως φίλος πρέπει να εκτεθείς. Να αντέξεις να μοιραστείς αυτό το πολύτιμο που το κρατάς επτασφράγιστο. Να δώσεις τον χώρο που αναλογεί στη φιλία, τιμώντας τη με πράξεις, και όχι να την αντιμετωπίζεις σαν τον φτωχό συγγενή των σχέσεων. Στον φίλο αξίζει το υστέρημα του χρόνου και όχι το πλεόνασμα.

Πάντοτε διαφωνούσα όταν κάποιοι έλεγαν ότι πραγματικές φιλίες χτίζουν μόνον οι άνδρες. Η φιλία δεν έχει σχέση με τα φύλα. Η φιλία σχετίζεται με τον πολιτισμό μας. Και κυρίως εδραιώνεται ανάμεσα σε ανθρώπους που διατηρούν το παιδικό τους βλέμμα σε συνδυασμό με την ανάληψη της ευθύνης που αυτό απαιτείται από έναν ενήλικα.

Καλοσύνη

Η καλοσύνη πηγάζει απ' την συνειδητοποίηση ότι είστε ένα με την ουσία των πάντων. Τα περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα προκύπτουν όταν ο άνθρωπος εμποδίζει τις ακτίνες της καλοσύνης να ακτινοβολήσουν από τον Πυρήνα του. Όποτε αποτρέπετε την ώθηση της εσωτερικής καλοσύνης, δημιουργείτε αιθερικά, συναισθηματικά και νοητικά προβλήματα, τα οποία τελικά αντανακλώνται στο φυσικό σας σώμα.

Εάν ακτινοβολείτε καλοσύνη δεν θα έχετε ποτέ καρδιακά προβλήματα. Η καλοσύνη είναι το φως της καρδιάς. Όταν εμποδίζετε αυτό το φως να λάμπει προς τα έξω, τα πέταλα της καρδιάς σας δεν ανοίγουν και η ενέργεια δημιουργεί συμφόρηση και διάφορα προβλήματα.

Να εύχεστε το καλό, να κάνετε το καλό σε όλους, ποτέ να μην είστε χωρίς καλοσύνη. Ποτέ να μην πληγώνετε κανέναν με τις πράξεις, τα λόγια και τις σκέψεις σας.

-Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Η μεγαλύτερη φωτογραφία του κόσμου τραβηγμένη με τη μεγαλύτερη φωτογραφική μηχανή του κόσμου!

Η "Great Picture" έχει διαστάσεις 32,6x9,5 μέτρα και κατέχει το Παγκόσμιο Ρεκόρ Γκίνες για τη μεγαλύτερη, ενιαία, τυπωμένη φωτογραφία. Η κάμερα με την οποία τραβήχτηκε κατέχει επίσης το ρεκόρ ως η μεγαλύτερη στον κόσμο.

Η φωτογραφία δημιουργήθηκε το 2006 από έξι καλλιτέχνες, τους Jerry Burchfield, Mark Chamberlain, Jacques Garnier, Rob Johnson, Douglas McCulloh και Clayton Spada, με τη βοήθεια εκατοντάδων εθελοντών.

Μετέτρεψαν ένα εγκαταλελειμμένο υπόστεγο ενός μαχητικού F/A-18 στην μεγαλύτερη pinhole κάμερα, σκοτεινιάζοντας και σφραγίζοντας το εσωτερικό από το εξωτερικό φως. Μια οπή -διαμέτρου 0,635 εκατοστών- στο κέντρο των μεταλλικών πορτών του υπόστεγου χρησίμευσε ως το διάφραγμα της κάμερας.

Οι καλλιτέχνες και οι εθελοντές τοποθετούν τη μουσελίνα της "Great Picture" στο υπόστεγο-φωτογραφική μηχανή
Ένα ενιαίο κομμάτι μουσελίνας έγινε ευαίσθητο στο φως αφού επικαλύφτηκε με 80 λίτρα ζελατίνης αλογονιδίου του αργύρου και στη συνέχεια κρεμάστηκε από την οροφή σε απόσταση περίπου 24 μέτρων από την οπή και 4,6 μέτρα πάνω από το δάπεδο στην μεταλλική πόρτα του υπόστεγου. Η απόσταση μεταξύ της οπής και του υφάσματος προσδιορίστηκε στα 17 μέτρα για καλύτερη κάλυψη, και ο χρόνος έκθεσης υπολογίστηκε σε 35 λεπτά.

Το υπόστεγο-κάμερα κατέγραψε ένα πανόραμα του τι βρισκόταν στην άλλη πλευρά της πόρτας. Μια εικόνα του πρώην El Toro Marine Corps Air Station με τους San Joaquin Hills στο παρασκήνιο, εμφανίστηκε ανάποδα και στραμμένη από τα αριστερά προς τα δεξιά στο "φιλμ", όταν προβλήθηκε μέσα από την μικροσκοπική τρύπα στην μεταλλική πόρτα του υπόστεγου.
Το αδιαφανές αρνητικό αναπτύχθηκε από 80 εθελοντές, μέσα σε πέντε ώρες σε μια πισίνα Ολυμπιακών διαστάσεων, με 2.300 λίτρα υγρού και 4.500 λίτρα σταθεροποιητή που διοχετεύτηκαν με αντλίες υψηλής πίεσης. Η φωτογραφία στη συνέχεια ξεπλύθηκε χρησιμοποιώντας μάνικες πυροσβεστικής.

Το Smithsonian National Air and Space Museum θα εκθέσει την "Great Picture" στο Steven F. Udvar-Hazy Center στο Chantilly της Βιρτζίνια από τις 26 Απριλίου μέχρι τον Νοέμβριο του 2014.

Η περίφημη φράση του Σόλωνος στον Κροίσο «μηδένα προ του τέλους μακάριζε»

Ο βασιλιάς της Λυδίας Κροίσος ήταν ξακουστός σε όλο τον αρχαίο κόσμο για τα αμύθητα πλούτη του.

Από τους φόρους που του έδιναν οι Ελληνικές αποικίες της Μικράς Ασίας και από τα χρυσωρυχεία του Πακτωλού ποταμού γινόταν όλο και πιο πλούσιος και πιο περήφανος για τα πλούτη του.
Πίστευε μάλιστα ότι δεν υπήρχε πιο ευτυχισμένος άνθρωπος από αυτόν στον κόσμο.
Κάποτε τον επισκέφτηκε ο Σόλων, ένας από τους σοφούς της αρχαιότητας, τον οποίο δέχτηκε πολύ φιλόξενα. Διέταξε μάλιστα μερικούς σκλάβους να δείξουν στο φιλοξενούμενο τους θησαυρούς και τη χλιδή του.
Αφού, λοιπόν, του έδειξε τους αμύθητους θησαυρούς του, τον ρώτησε ποιος ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος που είχε γνωρίσει στον κόσμο, περιμένοντας από τον Σόλωνα ότι θα ανέφερε τη δική του μεγαλοσύνη!
Ο Σόλων αποφεύγοντας να κολακεύσει το βασιλιά αποκρίθηκε:
«Ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ ήταν ένας Αθηναίος βασιλιάς που λεγόταν Τέλλος».
Ο βασιλιάς απόρησε με την απάντηση και τον ρώτησε γιατί κρίνει αυτόν ως τον πιο ευτυχισμένο. «Για δυο λόγους», είπε ο Σόλων. «Απέκτησε καλούς και άξιους γιους, έζησε για να δει να γεννιούνται τα παιδιά των παιδιών του, όλα γερά και υγιή. Κι έπειτα τη ζωή του τη σφράγισε ένας ένδοξος θάνατος. Πολέμησε και πέθανε σαν στρατιώτης και οι Αθηναίοι τον έθαψαν με μεγάλες τιμές και δόξα».
Ο Κροίσος τότε τον ρώτησε ποιον γνωρίζει δεύτερο πιο ευτυχισμένο άνθρωπο, όντας σίγουρος ότι θα έπαιρνε τουλάχιστον τη δεύτερη θέση.
Ο Σόλων, όμως, ανέφερε τότε δύο νέους, δυο αδέρφια από το Άργος, τον Κλέοβι και τον Βίτωνα.
Οι Αργείοι τιμούσαν ιδιαίτερα τη γιορτή της Θεάς Ήρας. Όταν μια χρονιά βρέθηκε μεγάλη ανάγκη να μεταβεί η μητέρα των δύο νέων στο ναό της Ήρας, έτυχε τα βόδια που θα την πήγαιναν με την άμαξα να μην έχουν γυρίσει από τα χωράφια. Έτσι τα δυο αδέρφια ζεύτηκαν τα ίδια την άμαξα και πήγαν τη μητέρα τους στο ναό διανύοντας μια πολύ μεγάλη απόσταση.
Όσοι είδαν αυτό το γεγονός συνεχάρησαν τα δυο αδέρφια για την πράξη τους. Η δε μητέρα προσευχήθηκε στην θεά Ήρα να έχουν τα παιδιά της τη μεγαλύτερη ευλογία που μπορεί να έχει θνητός άνθρωπος. Τα δυο αδέρφια αποκοιμήθηκαν μέσα στο ναό και δεν ξύπνησαν ποτέ.
Οι Αργείοι μάλιστα έφτιαξαν τα αγάλματα των δύο αδερφών και τα αφιέρωσαν στους Δελφούς ως σημάδι σεβασμού προς δύο άριστους άνδρες. Ακούγοντας την ιστορία ο Κροίσος θύμωσε με τη δεύτερη απάντηση του Σόλωνα και προτού τον διώξει ξέσπασε:
«Ωραία όλα αυτά Αθηναίε φίλε μου, αλλά τι έχεις να πεις για τη δική μου ευτυχία;»
Τότε ο σοφός Αθηναίος του αποκρίθηκε με μια φράση που έμεινε στην ιστορία: «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Τα μεγάλα πλούτη δεν κάνουν τον άνθρωπο περισσότερο ευτυχισμένο απ' ότι μια μέτρια περιουσία. Μη θεωρήσεις κανέναν ευτυχή, πριν γνωρίσεις το τέλος του.
Αυτά τα λόγια δεν έδωσαν καθόλου χαρά στον Κροίσο και αποχαιρέτησε τον Σόλωνα περιφρονώντας τον. Σύντομα, όμως, μετά την αναχώρηση του Σόλωνα πλήθος συμφορών βρήκαν τον Κροίσο.
Ο γιος του ο Άτης σκοτώθηκε στο κυνήγι και ο ίδιος αργότερα νικήθηκε από το βασιλιά των Περσών Κύρο και αιχμαλωτίστηκε.
Την ώρα που τον είχαν ανεβασμένο στην πυρά για να τον κάψουν, ο Κροίσος θυμήθηκε τα λόγια του Σόλωνα και φώναξε μετανιωμένος τρεις φορές «Σόλων! Σόλων! Σόλων!».
Ο Κύρος που τον άκουσε, ζήτησε να μάθει τι σήμαινε η επίκληση αυτή. Ακούγοντας την ιστορία, χάρισε στον Κροίσο τη ζωή και μάλιστα τον κράτησε κοντά του ως έμπιστο φίλο και σύμβουλό του.

Γέννηση άστρων στο γαλαξία μας: Αστρονόμοι ανακάλυψαν αστρικά μαιευτήρια κοντά στη Γη

Μέχρι σήμερα, οι ερευνητές ήταν σε θέση να παρατηρήσουν τη γέννηση νέων άστρων σε νεφελώματα μακρινών γαλαξιών.
Ωστόσο πρόσφατα, η NASA εντόπισε αστρικά μαιευτήρια μέσα στον δικό μας γαλαξία, στον αστερισμό του Τοξότη, 28.000 έτη φωτός από τη Γη.

Χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο Atacama Pathfinder Experiment ( APEX ) του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου, οι ερευνητές κατάφεραν να παρατηρήσουν τα μικρά, αμυδρά χαρακτηριστικά του Σύμπαντος, που ανιχνεύονται μόνο με μήκη κύματος χιλιοστού και υπο-χιλιοστόμετρου.
Πρόσφατα ανακάλυψαν μία μεγάλη μάζα κρύας διαστρικής σκόνης που αποδίδεται στη γέννηση μεγάλων άστρων. Ουσιαστικά, η ομάδα των ερευνητών με επικεφαλής τον Τιμέα Τσενγκέρι του Ινστιτούτου ραδιοαστρονομίας Max Planck στη Βόννη εντόπισαν πολλά αστρικά μαιευτήρια κρυμμένα στο εσωτερικό του Γαλαξία μας. Τα αποτελέσματα της μελέτης έχουν δημοσιευθεί σε μορφή ανοικτής πρόσβασης στο περιοδικό Astronomy & Astrophysics.
Όταν τα τεράστια αστέρια πεθαίνουν και εκρήγνυνται σε υπερκαινοφανείς αστέρες (σούπερνόβα), μια τεράστια ποσότητα σκόνης και στοιχείων τους εκτινάσσονται σε υψηλές ταχύτητες. Οι αστρικοί άνεμοι και η ακτινοβολία επηρεάζουν τη σκόνη και θα μπορούσαν ενδεχομένως να δημιουργήσουν στην πορεία ένα νέο αστέρι.
Η ανίχνευση αυτής της σκόνης που είναι ενδεικτική για νεογέννητα άστρα είναι δύσκολη με τη χρήση χερσαίων τηλεσκοπίων, ωστόσο το τηλεσκόπιο APEX βρίσκεται στο παρατηρητήριο με το υψηλότερο υψόμετρο στον κόσμο, 5100 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας στο οροπέδιο Chajnantor στην έρημο της Ατακάμα στη Χιλή. Αυτή η περιοχή είναι επίσης μια από τις πιο άνυδρες περιοχές του κόσμου, η οποία ελαχιστοποιεί την ατμοσφαιρική διαταραχή.
Αυτή η θέση καθιστά δυνατό για το APEX να παρατηρεί το 97% του εσωτερικού Γαλαξία, χρησιμοποιώντας ένα μήκος κύματος 0,87 χιλιοστών. Ετσι ήταν σε θέση να ανιχνεύσει μια μεγάλη ποσότητα μάζας σκόνης που συμβαίνει γύρω από τα νεογέννητα αστέρια. Ο μάζες αερίου και σκόνης σε αυτά τα «μαιευτήρια» είναι τόσο πυκνές, που το ορατό και το υπέρυθρο φως δεν μπορεί να τα διαπεράσει.
Οι επιστήμονες γνωρίζουν ήδη ότι τα αστέρια με μάζα πολύ μεγαλύτερη από του Ηλιου μας ζουν λίγο, αλλά από την ανάλυση αυτών των μαιευτηρίων, ήταν επίσης σε θέση να δουν πώς ο κύκλος ζωής αυτών των τεράστιων άστρων έχει επιπτώσεις στην επόμενη γενιά.
Τα νεαρά αστέρια χρειάζονται μόνο 75.000 χρόνια για να σχηματιστούν, σε αντίθεση με τον Ηλιο μας που έχει πολύ μικρότερη μάζα αλλά χρειάστηκε 10.000.000 χρόνια για να σχηματιστεί. Αυτή είναι η πρώτη φορά που οι αστρονόμοι έχουν συλλέξει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο σχηματισμός άστρων μπορεί να συμβεί τόσο γρήγορα μέσα στο Γαλαξία μας.
Η εικόνα παρουσιάζει την περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα στα γιγαντιαία μοριακά συμπλέγματα W33 και M17 στον αστερισμό του Τοξότη. Η μια περιοχή αντιστοιχεί σε ένα ψυχρή, τεράστια συστάδα (επάνω αριστερά) και η δεύτερη σε ένα νεογέννητο νεαρό άστρο μεγάλης μάζας (επάνω δεξιά). Και τα δύο αντικείμενα έχουν μεγέθη μόνο μερικά έτη φωτός.

Ο Μύθος του Ερμαφρόδιτου - αποσυμβολισμός

Όπως ήδη ανέφερα στον ΕΡΕΒΟΚΤΟΝΟ ο Ερμαφρόδιτος παρουσιάζεται στην Ελληνική και Ρωμαϊκή μυθολογία και τέχνη ως το ον που έχει ταυτόχρονα τα χαρακτηριστικά και των δύο φύλων. 

Ήταν γιος του Ερμή και της Αφροδίτης τον οποίο ανέθρεψαν οι νύμφες στις σπηλιές του όρους Ίδη της Φρυγίας. Στο πρόσωπό του αντιφέγγιζε η χάρη και η ομορφιά και των δύο γονέων του, από τους οποίους πήρε και το όνομά του. Όταν έγινε δεκαπέντε χρόνων, εγκατέλειψε το βουνό όπου μεγάλωσε για να περιπλανηθεί στη Μικρά Ασία και να γνωρίσει καινούργια μέρη. Πέρασε από πόλεις της Λυκίας, καθώς και από την Καρία, όπου σταμάτησε να ξεκουραστεί σε μια πηγή που ονομαζόταν Σαλμακίς, τα νερά της οποίας σχημάτιζαν λίμνη.

Η ομώνυμη νύμφη της πηγής, η φιλάρεσκη Σαλμακίς, μαγεύτηκε από την ομορφιά του νέου και τον ερωτεύτηκε παράφορα. Ο Ερμαφρόδιτος όμως έμεινε ασυγκίνητος και αδιάφορος μπροστά στο ερωτικό πάθος της. Όταν εκείνη ένιωσε πως οι προσπάθειές της να τον κατακτήσει απέβαιναν μάταιες, προσποιήθηκε την αδιάφορη και απομακρύνθηκε από την πηγή. Ο Ερμαφρόδιτος, νομίζοντας ότι έμεινε μόνος, βούτηξε στο νερό της πηγής. Η Σαλμακίς όμως, που είχε κρυφτεί σε ένα γειτονικό θάμνο και παρακολουθούσε τις κινήσεις του νέου, βλέποντάς τον ανυπεράσπιστο μέσα στο βασίλειό της, βούτηξε και αυτή στην πηγή.

Ο Ερμαφρόδιτος, όσο και αν προσπάθησε, δεν κατάφερε να ξεφύγει από την αγκαλιά της νύμφης, που τυφλωμένη από το πάθος παρακάλεσε τους θεούς να μη χωρίσουν ποτέ οι δυο τους. Οι θεοί πραγματοποίησαν την επιθυμία της και συνένωσαν τα δύο σώματα σε ένα, δημιουργώντας ένα καινούργιο ον με διττή φύση, ούτε ξεκάθαρα γυναικεία ούτε ξεκάθαρα ανδρική. Ο Ερμαφρόδιτος, καθώς ένιωθε το σώμα του να αφομοιώνεται με το θηλυκό, καταράστηκε την πηγή και παρακάλεσε τους γονείς του όποιος άντρας πέφτει στα νερά της να χάνει τον ανδρισμό του και να εκθηλύνεται. Ο Ερμής και η Αφροδίτη εισάκουσαν την παράκληση του γιου τους και έδωσαν στην πηγή τη μυστηριώδη αυτή δύναμη.

Ας εξετάσουμε τώρα και την «εσωτερική παράδοση» στην οποία γίνεται συμβολικά αναφορά στο αρχέγονο ερμαφρόδιτο στάδιο τόσο της κοσμογονίας όσο και της «ανθρωπογονίας».

Στην Ορφική Κοσμογονία ο Ηρικαπαίος ή και Ηρικεπαίος ήταν ερμαφρόδιτο ον το οποίο και χαρακτηριζόταν κυρίαρχη πρωτόγονη και ζωοδότης δύναμη του κόσμου. Κατά την κοσμογονία δημιουργήθηκε στην αρχή ο Χρόνος και εξ αυτού η δυάδα Αιθήρ και Χάος, τα οποία μετά του κοσμογονικού Ωού (αυγού) παρήγαγαν την πρώτη θεϊκή τριάδα. Στη συνέχεια από τη γονιμοποίηση του Ωού προήλθαν ο Έρως, ο Φάνης (δηλαδή ο θεός του φωτός) και ο Μήτις (ο θεός της σκέψης, της φρόνησης) που αποτέλεσαν έτσι τη δεύτερη θεϊκή τριάδα.

Στην Ερμητική παράδοση σύμφωνα με τον Ερμή τον Τρισμέγιστο, ο πατέρας Νους του κόσμου ήταν αρσενικοθήλυκος ζωή και φως, από τον οποίο ξεπηδά ο «Λόγος». Ο κόσμος του φωτός είναι το αρχέτυπο του αισθητού κόσμου, ο οποίος δημιουργείται από το κατώτερο μέρος του, ύστερα από απόφαση του Θεού και δια της συμμετοχής του «Λόγου», υιού του Θεού.

Στην συνέχεια ο πατέρας Νους γέννησε έναν άλλο δεύτερο δημιουργό Νου, ο οποίος μέσω του «Λόγου» δημιουργεί τον δικό μας αισθητό κόσμο, που υπακούει στους κανόνες της Ειμαρμένης. Καθήκον του κατώτερου αισθητού κόσμου είναι να μιμείται τον ιδεατό (αρχέτυπο). Ο «Λόγος» με τον δημιουργό «Νού», θέτουν σε κίνηση τους επτά κύκλους, του πυρός.

«Ο Νους-Θεός που είναι αρσενικό-θηλυκός, ζωή και φως μαζί, γέννησε με έναν λόγο, άλλον δημιουργό Νου, ο οποίος είναι Θεός της φωτιάς και του πνεύματος και ο ενιαίος δημιουργός επτά διοικητών που περιέχουν σε κύκλους τον αισθητό κόσμο και η διοίκησή τους καλείται Ειμαρμένη και αμέσως από τα κατώτερα στοιχεία (του Θεού) ξεπήδησε ο Θεϊκός Λόγος στην περιοχή της καθαρής φυσικής δημιουργίας κι ενώθηκε με τον δημιουργό Νου (προς τον οποίον είναι ομοούσιος)....... Και ο δημιουργός Νους μαζί με τον Λόγο, που περιβάλλει τους κύκλους και τους κάνει να στριφογυρίζουν με κραδασμούς στριφογύρισε τα δικά του δημιουργήματα και τα άφησε να στρέφονται από απροσδιόριστο χρόνο και θα συνεχίσουν να στρέφονται διαρκώς χωρίς τέλος». Λόγοι, Ι 9,10.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε «κατ’ εικόνα» του Θεού. Η δημιουργία του ανθρώπου ξεκινάει με την δημιουργία του ανθρώπου αρχέτυπο, που τον δημιουργεί ο πρωταρχικός Νους κατ’ εικόνα του πατέρα:

«Κι ο πατέρας όλων ο Νους, που είναι ζωή και φως, γέννησε τον άνθρωπο, ίσον με τον εαυτό του, τον οποίον αγάπησε ως γέννημα δικό του. Και ήταν πανέμορφος ο άνθρωπος γιατί είχε την εικόνα του πατέρα του. Επειδή ο Θεός αγάπησε την ίδια του την μορφή, του παρέδωσε όλα τα δημιουργήματα ». Λόγοι, Ι 12-15

Η δημιουργία του ανθρώπου γίνεται με την δημιουργία του ανθρώπου –αρχέτυπο, που τον δημιουργεί ο πρωταρχικός Νους κατ’ εικόνα του πατέρα. Στην συνέχεια και ο άνθρωπος συμμετέχει στην δημιουργία. Αρχικά ο άνθρωπος δεν είχε φύλο ήταν αρσενικοθήλυκος κάτι που συναντάμε επίσης στην αρχαιοελληνική γραμματεία τόσο στον Ησίοδο όσο και τον Πλάτωνα 

«Οι ψυχές παιδί μου, Ώρε έχουν όμοια φύση, καθότι προέρχονται από τον ίδιο τόπο, όπου τις πλάθει ο δημιουργός, και δεν είναι ούτε αρσενικές ούτε θηλυκές. Διότι η διάκριση αυτή γίνεται στα σώματα και όχι στα ασώματα.» Από τον Λόγο του Ερμή προς τον Τατ, απόσπασμα 24, 8

«Όταν επληρώθη η περίοδος, λύθηκε ο δεσμός που συγκρατούσε τα πάντα με την θέληση του Θεού. Έτσι όλα τα ζώα που ήταν αρσενικοθήλυκα κι ο άνθρωπος μαζί, διαλύθηκαν κι άλλα έγιναν αρσενικά κι άλλα θηλυκά. Και τότε ο Θεός είπε άγιο λόγο. Αυξάνεστε και πληθύνεστε όλα τα κτίσματα και τα δημιουργήματα». Ποιμάνδρης Ι, 18.

Ο άνθρωπος - αρχέτυπο διαπερνόντας τους πλανητικούς κύκλους παρουσιάστηκε στην φύση, και εισέρχεται την ύλη. Κάτι όμως που είχε ως συνέπεια την πτώση του, διότι ως Νάρκισσος αγάπησε την μορφή του, την αντανάκλασή του στον υλικό κόσμο, και συνειδητά επέλεξε να κατοικήσει στην άλογη μορφή.

«... Και τότε ο άνθρωπος είδε στην κατώτερη φύση την ωραία μορφή του Θεού κι όταν είδε το απέραντο κάλλος κι όλη την ενεργητικότητα των διοικητών να ενώνονται στην μορφή του Θεού, εκείνος μειδίασε από αγάπη, γιατί είδε την υπέροχη μορφή του ανθρώπου να αντανακλάται στο νερό και στην σκιά του πάνω στην γη. Κι αυτός βλέποντας την όμοια με αυτόν μορφή στο νερό την αγάπησε και θέλησε να κατοικήσει σε αυτήν. Κι αμέσως η βουλή έγινε ενέργεια και κατοίκησε στην άλογη μορφή. Και για αυτόν τον λόγο ο άνθρωπος είναι διπλός από όλα τα ζώα της γης: θνητός κατά το σώμα κι αθάνατος στην ουσία του». Λόγοι, Ι 12-15



Εξαιτίας της πτώσης του ο άνθρωπος έχει διπλή φύση, θνητός ως προς το σώμα και αθάνατος ως προς τη ουσία του. Ο άνθρωπος που έχει επίγνωση της αθάνατης φύσης του, προχωράει προς την γνώση του υπέρτατου αγαθού και την ένωση με τον Θεό, που γίνεται με την ενδοσκόπηση, ενώ ο άνθρωπος που ερωτεύτηκε το σώμα του παραμένει στο σκοτάδι και τον θάνατο. Με τον θάνατο βέβαια δεν καταστρέφεται τίποτα απλώς γίνεται μια διάλυση των υλικών στοιχείων.

«-Δεν παθαίνουν πατέρα, τα ζώα που βρίσκονται μέσα σε αυτό (Θείο) και είναι μέρη του;

-Κράτα τον λόγο σου τέκνο μου, γιατί πλανάσαι στην ονομασία των φαινομένων. Δεν πεθαίνει τίποτα τέκνο μου, αλλά ως σύνθετα σώματα, διαλύονται. Η διάλυση δεν είναι θάνατος, αλλά διάλυση του κράματος. Και διαλύεται όχι για να χαθεί αλλά για να γίνει κάτι νέο. Γιατί ποια είναι η ενέργεια της ζωής: Δεν είναι η κίνηση; Και υπάρχει τίποτα ακίνητο στον κόσμο; Τίποτε, παιδί μου.

-Ούτε η Γη δεν είναι ακίνητη πατέρα κατά την γνώμη σου;

-Όχι παιδί μου. Η γη είναι και πολυκίνητος από μόνη της και στάσιμη. Πόσο γελοίο είναι να λέμε την τροφό των πάντων ακίνητη, αυτή που βλασταίνει και γεννάει τα πάνα.

Είναι αδύνατο να βλασταίνει κάτι δίχως να κινείται…(… )

Τέκνο μου, ο κόσμος ως σύνολο είναι αμετάβλητος , αλλά τα μέρη του είναι μεταβλητά, ενώ τίποτα δεν είναι φθαρτό και τίποτα δεν χάνετε. Μόνο οι ορισμοί μπερδεύουν τους ανθρώπους. Δεν είναι η γένεση ζωή, αλλά η αίσθηση, ούτε ο θάνατος αλλά λήθη». Λόγοι ΙΒ, 17,18

Η ψυχή απελευθερώνεται και αναβαίνει περνώντας από τις εφτά σφαίρες αφήνοντας όλα της τα πάθη έως ότου φτάσει στην όγδοη φύση και την ένωση της με τον Θεό.

«Η ασεβής ψυχή μένει στην ίδια ουσία, κολάζεται από αυτήν και ζητάει γήινο σώμα για να εισέλθει. Σε ζώου σώμα δεν χωράει ανθρώπινη ψυχή και η Θέμιδα δεν επιτρέπει η ανθρώπινη ψυχή να εκπέσει σε αλόγου ζώου σώμα. Νόμος του Θεού είναι για να προφυλάσσει την ανθρώπινη ψυχή από μία τέτοια ύβρη». Λόγοι, X, 19

Σύμφωνα με την «εσωτερική παράδοση» η εξέλιξη του ανθρώπου προχωρά μέσα από Επτά Κοσμικές Περιόδους που αντιστοιχούν σε διαδοχικές «καταστάσεις» από τις οποίες περνά η Γη όσο και τα όντα που ζουν σε αυτή, συνεπώς και ανθρωπότητα από το πνεύμα πρός την Ύλη. (Ο Ησίοδος στο «Έργα και Ημέραι» αναφέρει πως υπήρχαν πέντε έως τώρα γένη της ανθρωπότητας, χαρακτηρίζοντάς τα κατά σειρά φθίνουσας αξίας μετάλλων: Πρώτο είναι το «Χρυσό» Γένος, όπου οι άνθρωποι ζούσαν σαν τους θεούς χωρίς μόχθο, βάσανα και γηρατειά. Δεύτερο το «Αργυρό» Υπερβόρειοι-Ουρανός, τρίτο το «Χάλκινο» Λεμούρειοι-Κρόνος, τέταρτο το Γένος των Ηρώων Άτλαντες-Δίας και πέμπτο το «Σιδερένιο» Γένος, το πιο «άθλιο» απ’ όλα, το δικό μας).

Εμείς βρισκόμαστε τώρα στην τετάρτη Κοσμική Περιόδο. Έχουν προηγηθεί η «Κρόνια», η «Ηλιακή» και η «Σεληνιακή» και θα ακολουθήσει η περίοδος του «Δία», της «Αφροδίτης» και του «Ηφαίστου», κατά τις οποίες η ανθρωπότητα θα γίνεται διαρκώς πνευματικότερη. Οι τρεις προηγούμενες αλυσίδες αντιστοιχούν συμβολικά στην «ορυκτή», «φυτική» και «ζωική» εξέλιξη του ανθρώπου και κατ’ αυτές εμφανίστηκαν διαδοχικά τα στοιχεία Φωτιά, Αέρας και Νερό.

Το πρώτο γένος των ανθρώπων, το κατεξοχήν Θείο ή «Χρυσό» ήταν καθαρά αιθερικό αποτελούμενο από τα αστρικά σώματα των «Σεληνιακών Προγόνων» πάνω στα οποία άρχισε να δομεί η Φύση του υλικό σώμα του ανθρώπου.

Το δεύτερο γένος (Υπερβόρειοι) ήταν άφυλο ενώ το τρίτο (Λεμούρειοι) ερμαφρόδιτο. Στα μέσα περίπου αυτού του τρίτου γένους των Λεμουρείων έγινε ο διαχωρισμός των φύλων ή «η πτώση στη γέννηση» και ο προηγουμένως ερμαφρόδιτος άνθρωπος, ο οποίος πολλαπλασιαζόταν μέχρι τότε μόνο με τη θέλησή του, απέκτησε φύλο και χρειαζόταν πια για την αναπαραγωγή του τη συνεύρεσή του με ένα ον του αντιθέτου φύλου. Στα προηγούμενα γένη ο πολλαπλασιασμός ήταν αγενής (ασεξουαλικός) είτε με τη στερέωση ενός «εκτοπλασματικού» σώματος που πρόβαλλε ο γονέας ή με εκβλάστηση, ή με «ιδρωτογέννηση» ή με άγνωστες σε μας μορφές ωοτοκίας.

Σύμφωνα με αυτή την παράδοση, η τελευταία ερμαφρόδιτη ανθρωπότητα είχε τέσσερα χέρια και δύο πρόσωπα και την ικανότητα της κυκλοτερούς όρασης (μπρος και πίσω). Μπορούμε έτσι να καταλάβουμε τις παράξενες Ινδουιστικές θεότητες με τα τέσσερα χέρια ή την παράδοση για τους Κύκλωπες (=κύκλος + ώψ-μάτι, δηλαδή ετυμολογικά οι έχοντες κυκλοτερή όραση) και τον εκφυλισμό του τρίτου ματιού της «πλάτης» μας μετά τη πτώση των Ερμαφρόδιτων, οπότε αυτό τελικά αποσύρθηκε με τα χρόνια μέσα στο κεφάλι μας και αποτελεί τη σημερινή υπόφυση.

Ας δούμε πως περιγράφει στο Συμπόσιο ο Πλάτωνας το αρχέγονο αυτό όν:

«… υπήρχε λοιπόν τότε το ανδρόγυνο, που και στην εμφάνιση και στο όνομα αποτελούσε συνδυασμό του αρσενικού και του θηλυκού" τώρα όμως δεν υφίσταται πια αλλά το όνομα χρησιμεύει σαν βρισιά. Έπειτα ολόκληρο το σώμα κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλό, έχοντας ολόγυρα τη ράχη και τα πλευρά. Χέρια είχε τέσσερα και πόδια ίσα με τα χέρια, και πρόσωπα δύο πάνω από κυκλικό αυχένα, ολόιδια μεταξύ τους. Κεφάλι ένα πάνω από τα δύο πρόσωπα που βρίσκονταν το ένα απέναντι στο άλλο και αυτιά τέσσερα και διπλά γεννητικά όργανα, και όλα τα άλλα όπως θα μπορούσε κανείς από αυτά να εικάσει.

Προχωρούσε λοιπόν και όρθιο όπως και τώρα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση ήθελε, αλλά και όταν επιθυμούσε να τρέξει γρήγορα, όπως οι ακροβάτες, που φέρνοντας τα πόδια επάνω κινούνται κυκλικά, έχοντας τότε οχτώ σκέλη, στηριζόταν σ' αυτά και μετακινούνταν γρήγορα κυκλικά. Και ήταν τρία τα γένη και τέτοια, γιατί το αρσενικό γεννήθηκε αρχικά από τον ήλιο, το θηλυκό από τη γη κι εκείνο που μετείχε και των δύο από τη σελήνη, γιατί και η σελήνη μετέχει και των δύο. Ήταν δε κυκλικά, και αυτά και η πορεία τους, γιατί ήταν όμοια με τους γονείς τους και ήταν φοβερά ως προς τη δύναμη και τη σωματική τους αντοχή και είχαν πολύ μεγάλη έπαρση.

Τα έβαλαν μάλιστα και με τους θεούς, και αυτό που λέει ο Όμηρος για τον Εφιάλτη και για τον Ώτο, για εκείνους το λέει, το ότι δηλαδή προσπάθησαν να ανεβούν στον ουρανό για να επιτεθούν στους θεούς. Ο Ζευς τότε και οι άλλοι θεοί σκέφτονταν τι πρέπει να τους κάνουν και δεν έβρισκαν λύση, γιατί δεν μπορούσαν ούτε να τους σκοτώσουν και, όπως τους Γίγαντες, να τους κατακεραυνώσουν για να αφανίσουν το γένος τους (γιατί έτσι οι τιμές προς αυτούς και οι θυσίες των ανθρώπων θα χάνονταν), ούτε όμως και να τους αφήσουν να παρεκτρέπονται.

Τέλος ο Ζευς σκέφτηκε κάτι και τους λέει: Μου φαίνεται, είπε, πως μηχανεύτηκα έναν τρόπο ώστε και να διατηρηθούν οι άνθρωποι και να πάψει ο εκτραχηλισμός τους, αφού θα έχουν γίνει ασθενέστεροι. Τώρα λοιπόν αυτούς, είπε, θα τους κόψω τον καθένα στη μέση, κι έτσι και ασθενέστεροι θα είναι και χρησιμότεροι σ' εμάς, γιατί θα είναι πολυπληθέστεροι. Και θα βαδίζουν όρθιοι πάνω στα δύο σκέλη.

Αν όμως εξακολουθήσουν να παρεκτρέπονται και δεν θελήσουν να ησυχάσουν, και πάλι είπε, θα τους κόψω στα. δύο, ώστε να περπατούν πάνω στο ένα πόδι σα να παίζουν κουτσό. Αφού τα είπε αυτά, έκοψε τους ανθρώπους στη μέση, όπως εκείνοι που κόβουν τα μούσμουλα για να τα ξεράνουν, ή όπως εκείνοι που κόβουν τα αβγά με μια τρίχα. Και όποιον έκοβε, έβαζε τον Απόλλωνα να του γυρίζει το πρόσωπο και τον μισό λαιμό προς την τομή, ώστε βλέποντας το κόψιμό του να γίνει ο άνθρωπος φρονιμότερος και τον έβαζε να γιατρέψει και τα άλλα.

Αυτός λοιπόν του γύριζε το πρόσωπο και, τραβώντας από παντού το δέρμα προς αυτό που λέμε τώρα κοιλιά, όπως τα σουρωτά πουγκιά, το έδενε στη μέση της κοιλιάς αφήνοντας ένα στόμιο, αυτό που λέμε αφαλό. Και τις άλλες ρυτίδες τις πολλές τις λείαινε και διάρθρωνε τα στήθη έχοντας ένα όργανο παρόμοιο μ' εκείνο που χρησιμοποιούν οι τσαγκάρηδες για να λειαίνουν τις ρυτίδες των δερμάτων γύρω από τα καλαπόδια. Άφησε όμως λίγες, αυτές που βρίσκονται γύρω από την κοιλιά και τον αφαλό, για να αποτελούν ανάμνηση του παλιού παθήματος. Επειδή λοιπόν η φύση διχοτομήθηκε, ποθώντας το καθένα το μισό του, πήγαινε μαζί του.

Και τυλίγοντας τα χέρια του ο ένας γύρω από τον άλλον και αγκαλιασμένοι μεταξύ τους, θέλοντας να ξαναενωθούν, πέθαιναν από την πείνα και την απραξία, γιατί δεν ήθελαν να κάνει τίποτα ο ένας χωρίς τον άλλον. Και όποτε πέθαινε το ένα από τα δυο μισά και παρέμενε το άλλο, εκείνο που παρέμενε επιζητούσε άλλο και αγκαλιαζόταν μαζί του, είτε τύχαινε να είναι το ήμισυ μιας ολόκληρης γυναίκας (αυτό που τώρα ονομάζουμε γυναίκα), είτε ενός άντρα, και έτσι χάνονταν. Τους λυπήθηκε όμως ο Ζευς και μηχανεύτηκε κάτι άλλο, μεταθέτοντας τα γεννητικά τους όργανα μπροστά γιατί προηγουμένως τα είχαν κι αυτά προς τα έξω και η γονιμοποίηση και η γέννηση γινόταν όχι επάνω τους αλλά στη γη, όπως και στα τζιτζίκια.

Τα μετέθεσε λοιπόν έτσι αυτά μπροστά και έκανε ώστε μ' αυτά να γίνεται η γονιμοποίηση μέσα τους, με το αρσενικό μέσα στο θηλυκό, ώστε με το αγκάλιασμα, αν τύχει να είναι ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, να γίνεται γονιμοποίηση και να αναπαράγεται το γένος, ή αν είναι άντρας με άντρα, να επέρχεται κορεσμός από τη συνουσία και να υπάρχουν παύσεις, και να στρέφονται στις δουλειές τους και να ασχολούνται με τα διάφορα ζητήματα της ζωής.

Είναι λοιπόν από τόσο παλιά ο έρωτας έμφυτος στους ανθρώπους και τους επαναφέρει στην αρχαία φύση, και επιχειρεί να κάνει από τα δύο ένα, και να γιατρέψει την ανθρώπινη φύση. Ο καθένας λοιπόν από μας είναι κομμάτι ανθρώπου, σαν κομμένος από ένα στα δύο, όπως οι γλώσσες τα ψάρια, κι αναζητεί πάντοτε ο καθένας το κομμάτι που του λείπει…»

Θα μπορούσε να πεί κανείς πως και σε Ψυχολογικό επίπεδο η αναζήτηση του άλλου μισού που αναφέρει ο Πλάτωνας, βρίσκει την έκφραση του μέσα από την θεωρία του Carl Jung Animus και Anima. Σύμφωνα με αυτή τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες έχουν μέσα τους στοιχεία και του αντίθετου φύλου. Κάθε άντρας έχει και μια θηλυκή πλευρά και κάθε γυναίκα έχει ασυνείδητα αρσενικά χαρακτηριστικά. Το θηλυκό αρχέτυπο στον άντρα αποκαλείται «Anima», ενώ το αρσενικό αρχέτυπο στη γυναίκα αποκαλείται «Animus».

"Αυτοί που επιθυμούν να πράττουν το σωστό, πρέπει να φιλοσοφούν"

"Εάν αυτό που καθοδηγεί τα αγαθά είναι η αμάθεια, τότε τα αγαθά αυτά θα γίνονται περισσότερο κακά παρά καλά, διότι έτσι είναι πιο άξια να υπηρετούν τον κακό που τα χρησιμοποιεί.

Όταν όμως τα καθοδηγεί η φρόνηση και η σοφία, τότε είναι ύψιστα αγαθά...

Αυτά, τώρα, καθ' εαυτά είναι ουδέτερα χωρίς καμία αξία.
Έτσι, μοναχά η σοφία είναι αγαθό, ενώ η αμάθεια κακό.

Καθώς, λοιπόν, επιθυμούμε να είμαστε ευδαίμονες, είναι ξεκάθαρο ότι θα το επιτύχουμε χρησιμοποιώντας τα πράγματα, με τον ορθό μάλιστα τρόπο.
Αυτή όμως που μας παρέχει ορθότητα και ευτυχία είναι η επιστήμη. Όπως φαίνεται, λοιπόν, ο κάθε άνθρωπος μπορεί να προσπαθεί, με κάθε τρόπο, να γίνεται σοφότερος, καθώς μονάχα αυτό από όλα τα πράγματα, κάνει τον άνθρωπο ευδαίμονα και ευτυχισμένο.
Αυτοί λοιπόν που επιθυμούν να πράττουν το σωστό, πρέπει να φιλοσοφούν.
Και η φιλοσοφία είναι η όρεξη και η κατάκτηση της επιστήμης, όχι η επιθυμία που αφορά μονάχα την κατάκτηση των αγαθών, ούτε αυτή που μονάχα τα δημιουργείχωρίς να τα χρησιμοποιεί".
Ιάμβλιχος (Προτρεπτικός επί φιλοσοφίαν)

Κάνε τις Δυσκολίες Τροχοπέδη ή Εφαλτήριο

Κάνε τις Δυσκολίες Εφαλτήριο και Λύσε Όλα τα Προβλήματα σου: Όταν αντιμετωπίζεις δυσκολίες στο να επιλύσεις ένα πρόβλημα που σε βασανίζει και που θέλεις να το ξεπεράσεις, χρειάζεται αρχικά να έχεις την ικανότητα -Ενέργεια- να Διακρίνεις την λύση, αλλά το σημαντικότερο είναι, να απομονώσεις το εγώ που συνήθως δημιουργεί το πρόβλημα. Δηλ. χρειάζεται Διάκριση και Αποστασιοποίηση κι αυτό δεν είναι απλώς θέμα μόρφωσης, ενημέρωσης, ή συμβουλών, αλλά θέμα Πρόθεσης, Αισθήματος και Ενέργειας, που να εξασφαλίσουν την συνειδητοποίηση της λύσης. Δηλαδή η επίλυση μιας δυσκολίας απαιτεί την άνοδό σε ένα υψηλότερο Ενεργειακό επίπεδο Συνειδητότητας και ενεργοποίησης της Θέλησης ή Πρόθεσης. Απαιτεί ταυτόχρονα, την βελτίωση ως άνθρωπος και την απομάκρυνση από το Εγώ.

Ας δούμε ένα παράδειγμα. Υπάρχει ένα αταίριαστο ζευγάρι. Η ζωή τους είναι μη αναστρέψιμα δύσκολη γιατί το εγώ του καθενός τους κυριαρχεί και το διαζύγιο προβάλει ως η μόνη λογική λύση. Σε αυτό το ζευγάρι υπάρχουν έντονες οι εκδηλώσεις του εγώ και πώς να μην είναι όταν η κατάσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους φτάνει στο απροχώρητο, βρίσκονται σε αμοιβαία εξάρτηση, ντροπή για το τι θα πει ο κόσμος, φόβος για την αλλαγή κλπ. Επομένως ο χρόνος αναλώνεται μεταξύ βασάνων και μάταιης αναζήτησης οποιασδήποτε άλλης λύσης, εκτός από την προφανή. Αν το εγώ τους μπει στην άκρη, η κατάσταση θα αλλάξει προς το καλύτερο και τότε αυτομάτως μπορούν να διακρίνουν την λύση του προβλήματός τους, η οποία αντί για τροχοπέδη, αυτόματα μετατρέπεται σε λύτρωση και εφαλτήριο για μεγαλύτερες ευκαιρίες.

Η ντροπή για το τι θα πει ο κόσμος είναι αυτή που μειώνει το ‘σημαντικότατο’ εγώ π.χ. και διώχνει από τον νου, την σκέψη της προφανούς λύσης (Ολοφάνερης). Ψάχνουν τότε για οτιδήποτε άλλο, βασανίζονται και κωλυσιεργούν, αλλά λύση δεν βρίσκουν. Όταν ξεπεράσουν αυτή την εμπλοκή και απομακρύνουν τις σκέψεις του Εγώ, θα αντιληφθούν πως, το τι θα πει ο κόσμος, η μαμά, η φίλη και όλη η υφήλιος, είναι ένα από τα μυστικά της αποτυχίας.

Το Μυστικό της αποτυχίας συνοψίζεται σε αυτές τις τρείς συναισθηματικές εγωιστικές καταστάσεις.
> Να θέλεις να συμφωνούν όλοι μαζί σου.
> Να θέλεις να τους ευχαριστείς όλους.
> Να μην επιλέγεις αυστηρά τις συναναστροφές σου.
και είναι και οι τρείς εκδηλώσεις του εγώ, όπως είναι προφανές και Ολοφάνερο.

Όπως ήδη έχουμε ξαναπεί κάθε συν-αίσθημα είναι αποτέλεσμα των σκέψεων, δημιουργείται από τις σκέψεις που κυριαρχούν στον νου σου. Όταν αλλάξεις την ποιότητα των σκέψεων, ταυτόχρονα αλλάζει και η αντιληπτική ικανότητα κι άμεσα Διακρίνεις την λύση, το αν θα την εφαρμόσεις είναι θέμα ενός άλλου κεφαλαίου, γιατί το Εγώ είναι πανίσχυρο και δεν σκοπεύει να σου επιτρέψει τόσο εύκολα να απαγκιστρωθείς από τις αλυσίδες του.

Να γνωρίζεις πως οι εκδηλώσεις του εγώ μέσα στον υλικό κόσμο εκδηλώνονται με αυτόν τον τρόπο:
Εγώ
Σκέψεις
Λέξεις
Συν-Αίσθημα.

Άρα κάθε τι που μπορείς να το σκεφτείς και να το περιγράψεις με λέξεις και κατά προέκταση να το συν-αισθανθείς, ανήκει στο πεδίο δράσης του ΕΓΩ.

Σκέψου πως τα αγκάθια -τα εμπόδια- είναι χρήσιμα στην φύση και στην ζωή, πολύτιμοι σύμμαχοι για εξάσκηση.

Η Θέληση από την άλλη δεν λειτουργεί με σκέψεις, λέξεις, η συναισθήματα. Αυτό που την εκδηλώνει είναι η απουσία του Εγώ. Θέληση> Δράση> Αποτελέσματα. Χωρίς σκέψεις λέξεις συναισθήματα, χωρίς Εγώ. Επίσης μην ξεχνάς πως για να ενεργοποιηθεί η Θέληση και να επιτευχθούν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα χρειάζεσαι αυξημένη Ενέργεια.

Ας δούμε ένα ακόμη παράδειγμα: Θέλεις να επιβάλεις μια λογική τιμωρία στο παιδί. Αν είσαι ανασφαλής ως γονέας ή ως άνθρωπος γενικότερα και συνεχώς επιζητείς την επιβεβαίωση, (εγώ) δεν θα μπορέσεις να έχεις τα αποτελέσματα που επιδιώκεις. Δείχνοντας φοβισμένη, το παιδί, άμεσα αντιλαμβάνεται τον φόβο, ήδη γνωρίζει πως να χειρίζεται την κατάσταση και δεν θα σου αρέσουν καθόλου τα αποτελέσματα, του να δημιουργήσεις μα και να αντιμετωπίσεις έναν μικρό τύραννο, με όπλα που γνωρίζει άριστα πώς να τα χρησιμοποιεί.

Ξεπερνώντας όμως την ανασφάλειά του Εγώ και μη δειλιάζοντας μπροστά στις συνέπειες, ασήμαντες έτσι κι αλλιώς και λειτουργώντας αξιοπρεπώς ως γονέας, δρώντας στο τρίπτυχο της Θέλησης και χωρίς σκέψεις ή συναισθήματα κάνεις αυτό που θεωρείς απαραίτητο. Να είσαι σίγουρη –απόλυτα σίγουρη- πως ο μικρός τύραννος θα το καταλάβει, όσο μικρός κι αν είναι και την επόμενη φορά, η κατάσταση που πιθανόν προκύψει, θα είναι λιγότερο έντονη μέχρι να εξαφανισθεί εντελώς.

Αυτό φυσικά δεν κάνει τον τύραννο –μικρό ή μεγάλο, μέσα ή έξω από το σπίτι- να καταθέσει τα όπλα, αλλοίμονο, κάνει όμως εσένα τόσο δυνατή να τον αντιμετωπίσεις, όσο δυνατή είναι η Θέληση σου και η Ενέργεια που διαθέτεις για να την ενεργοποιεί. Έτσι δεν θα αναρωτιέσαι χωρίς τέλος, για το πως θα επιβληθείς σε κάθε μικρό η μεγάλο τύραννο, ούτε θα παίρνεις ηρεμιστικά, αλλά με σιγουριά, αποφασίζεις τι Θέλεις να κάνεις και το κάνεις.

Βλέπουμε ότι πολλά προβλήματα χρονίζουν και παραμένουν άλυτα βασανίζοντάς, τον αναποφάσιστο και υπόδουλο στο εγώ του άνθρωπο, για μια ολόκληρη ζωή, επειδή κάποια αδυναμία (όλες οι αδυναμίες είναι εκδηλώσεις του Εγώ) τον εμποδίζει να βρει και να εφαρμόσει την λύση, που είναι μπροστά στα μάτια του, που τριγυρνάει στον νου του όλη μέρα και την απωθεί εφευρίσκοντας δεκάδες αληθοφανείς δικαιολογίες, διαιωνίζοντας το πρόβλημα, την μιζέρια, τον πόνο. Αυτός ο πόνος τρέφει το εγώ, στερώντας από τον άνθρωπο την απαραίτητη Ενέργεια για να Δράσει.

Συνήθως επειδή δεν θέλει το εγώ να ξεβολευτεί, επαναπαύεται ο υπόδουλος και αναβάλει την λύση έως ότου οδηγηθεί σε αδιέξοδα, οπότε αναλαμβάνει δράση την τελευταία στιγμή, άδειος από Ενέργεια. Χρειάζεται δηλαδή να αρχίσει να υποφέρει πολύ πόνο, ώστε να αφυπνιστεί ο άνθρωπος και να αλλάξει τον εαυτό και την ζωή του. Αλλιώς βολεύεται και συνηθίζει να ζει με τα προβλήματά που το εγώ προκαλεί, κατηγορώντας τους άλλους, την κοινωνία, τον θεό, τον διάβολο και όποιον άλλο έχει πρόχειρο. Αποφεύγει να αναλάβει την Ευθύνη της Ζωής του, όπως ο διάβολος το λιβάνι.

Η λύση είναι μπροστά στα μάτια του, αλλά αυτός κοιτάει τις καλογυαλισμένες αλυσίδες που είναι δεμένος και τις βλέπει σαν κοσμήματα, αποκτήματα, που φοβάται να χάσει και για αυτό δεν τολμάει ή κοιτάει αλλού, πολλές φορές με μια περίεργη εμπάθεια, αρνούμενος πεισματικά να δει το ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ. Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις ανθρώπων που προτιμούν να καταστραφούν, προτιμούν να ζουν στον πόνο και στον φόβο, συμπαρασύροντας τους συνανθρώπους που τους περιβάλλουν, παρά να αλλάξουν τακτική κι αυτό είναι φυσικό, γιατί το ΕΓΩ είναι πανίσχυρο, χρειάζεται η Ενέργεια που το συντηρεί να διοχετευθεί στο κανάλι της Θέλησης, γιατί τα προβλήματα δεν λύνονται εθελοτυφλώντας, ούτε με πείσματα, μα με ορθή δράση.

Σαν συμπέρασμα μπορείς να πεις ότι, για να αλλάξεις τον εαυτό προς το καλύτερο πρέπει τελικά να υποφέρεις και αυτό ισχύει για τον άνθρωπο συνήθως. Διαφορετικά, αν περνά καλά στην ζωή δεν έχει λόγους να κάνει το οτιδήποτε. Τρώει κρέατα, πίνει, ξενυχτά, βλάπτει. Όσο διασκεδάζει, ο φόβος για την υγεία του είναι θεωρητικός. Όταν όμως πάθει κάτι τότε κόβει και το ποτό και το κάπνισμα και τα ξενύχτια.

Αυτή η συμπεριφορά είναι εκ διαμέτρου αντίθετη με την ζωή ενός πολεμιστή, που αναλαμβάνει την Ευθύνη της ζωής του και δεν περιμένει να αρρωστήσει για να πάει στον γιατρό, παρά φροντίζει να ζει με τέτοιον τρόπο που να μην χρειαστεί να πάει ποτέ στον γιατρό. Δεν περιμένει τον πόνο να τον ενεργοποιήσει, είναι ήδη από επιλογή και Θέληση ενεργοποιημένος, έχει ήδη χειριστεί τον φόβο και την διαύγεια μα και την δύναμη που απορρέει από αυτόν τον χειρισμό.

Από την άλλη ο άνθρωπος της μάζας ζει, σε μια κατάσταση αδράνειας και για τους περισσότερους μόνο τα χτυπήματα της ζωής είναι κίνητρο για αλλαγή. Έχει ειπωθεί ότι μόνο όσοι έχουν βιώσει την απογοήτευση και την διάψευση των ελπίδων, μπορούν να δουλέψουν με τον εαυτό τους.

Οι υπόλοιποι, οι ικανοποιημένοι που ζουν σε πραγματική ή φανταστική επάρκεια, δεν έχουν ισχυρά κίνητρα και τα πνευματικά τους ενδιαφέροντα συχνά είναι κίβδηλα για να περνάει ευχάριστα η ώρα. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε γύρω μας, μιας και ο τόπος είναι γεμάτος από κίβδηλους σοφούς, πρόθυμους να διαθέσουν την πραμάτεια τους σε όποιον είναι διαθέσιμος να εγκλωβιστεί. Άνθρωποι που δεν έχουν χειριστεί τον Φόβο και το Εγώ, ό,τι κι αν λένε ό,τι κι αν κάνουν είναι άλλη μια παγίδα και χρειάζεται να έχεις μπόλικη Διάκριση και ικανότητα Παρατήρησης του Ολοφάνερου για να δεις πότε η Φαινομενικότητα δεν είναι ταυτόσημη με την Πραγματικότητα.

Ζει οι μαζάνθρωπος με το σκεπτικό ότι θα την γλιτώσει και τότε γιατί να αλλάξει; Γιατί να κόψει το κρέας όσο υπάρχει μέσα του η σκέψη ότι ο καρκίνος αφορά μόνο τους άλλους; Γιατί να απαλλαγεί από τα ελαττώματά του όταν αδικεί, κατηγορεί, σκοτώνει, λαιμαργεί, ελευθεριάζει, ζηλεύει, κλέβει… Γιατί να αλλάξει, όταν πείθει τον εαυτό του ότι πάντοτε φταίνε οι άλλοι και «μα τι να κάνω, Εγώ είμαι απλώς ένα αθώο θύμα των περιστάσεων»

Όταν κάποτε μοιραία συναντήσει τις συνέπειες των πράξεών του και τις συνειδητοποιήσει, βγαίνοντας από τον ουτοπικό κόσμο της ατιμωρησίας, οι αυταπάτες του καταρρέουν και ψάχνει για λύσεις. Ψάχνει όμως σε άλλες αυταπάτες, κυνηγώντας χίμαιρες, έως ότου διαψευσθούν με την σειρά τους και αυτές. Τότε αηδιασμένος ίσως, αν έχει την απαιτούμενη ενέργεια, να πάψει να επιρρίπτει ευθύνες στους άλλους και να στραφεί στην μόνη αληθινή λύση, που είναι η απομάκρυνση από το Εγώ. Θα σκοντάψει μια, δύο, δέκα φορές, έως ότου το πάρει απόφαση να προσέχει που πατάει, διαφορετικά θα υποφέρει χωρίς να γνωρίζει το γιατί και φυσικά θα φταίνε πάντοτε οι άλλοι, θα θέλει να αλλάξει τους άλλους, μέχρι να συνειδητοποιήσει κάποτε ότι στην ουσία ο υπεύθυνος της μιζέριας του είναι το ασήμαντο Λερναιοκέφαλο Εγώ του και κανένας άλλος. Πρέπει να χειριστεί το εγώ Εγώ ΕΓΩ … και τίποτε άλλο.

Ένας τρόπος να χειριστεί το εγώ, για όποιον δεν είναι πολεμιστής και δεν ζει με Επίγνωση και δεν έχει ήδη αναλάβει την Ευθύνη της ζωής του, είναι να βάζει μόνος του δυσκολίες στην καθημερινότητα για να οδηγηθεί, νομοτελειακά στην απαλλαγή από το Εγώ του και στην ταυτόχρονη ενεργοποίηση της Θέλησης του. Αυτό μπορεί να γίνει σκόπιμα με ΕΠΙΓΝΩΣΗ όπως ζουν και δρουν, οι άνθρωποι πολεμιστές.

Μπορείς να αγνοείς τα συμπτώματα μιας ασθένειας από φόβο, ή από αφέλεια για όσο θέλεις, μέχρι να καταλήξεις στο κρεβάτι. Εκεί πλέον επιβάλλεται να δράσεις με συγκεκριμένο τρόπο, διότι δεν υπάρχει οδός διαφυγής, Δρας σωστά ή πεθαίνεις! …και μπορείς να επιλέξεις να πεθάνεις για να υποστηρίξεις το εγώ σου και την ανάγκη του να έχει πάντα δίκιο, αλλά μπορείς και να ζήσεις … ευτυχισμένος κάνοντας την ασθένεια σου εφαλτήριο αντί για τροχοπέδη, η επιλογή είναι δική σου και ή θα ακούσεις το Εγώ σου ή την Θέληση σου.

Όσο πιστεύεις ότι ο εγωισμός είναι «χρήσιμος» δεν θα εργαστείς ποτέ για την απαλλαγή από δαύτον. Όταν αλλάξεις νοοτροπία μετά από αρκετά χτυπήματα στην ζωή, τότε έχεις πιθανόν ωριμάσει για εσωτερική εργασία. Έχεις στραφεί στο πεδίο της Θέλησης. Το θέμα είναι ό,τι κάποιες φορές έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος και η ενέργεια που έχει απομείνει είναι ελάχιστη για να επιτευχθεί αυτή η αλλαγή.

Βρίσκεσαι πλέον στο σημείο όπου έχεις αποφασίσει ειλικρινά την αλλαγή κι αν έχεις αρκετή ενέργεια ίσως την καταφέρεις. Δεν ελπίζεις ότι θα την γλιτώσεις χωρίς να αλλάξεις, ότι θα κάνεις το λάθος και θα απολαμβάνεις την ζωή σου, σαν να έχεις κάνει το σωστό. Εδώ τώρα απαιτείται ένα ακόμη άλμα στην συνειδητότητα. Μια περαιτέρω βελτίωση ώστε να μπορέσεις, να διακρίνεις την σωστή λύση και να βρεις την δύναμη να την εφαρμόσεις.

Ναι οι δυσκολίες, τα εμπόδια εξελίσσουν, με τον όρο όμως ότι τα αποδέχεσαι και αποφασίζεις να σταματήσεις την καταστροφική δράση του εγώ, χρησιμοποιώντας το σαν μέσο «εκγύμνασης». Διδάσκεσαι, αναλαμβάνοντας την ευθύνη των πράξεων, δρας με Θέληση και έτσι βελτιώνεσαι. Αν όμως επιχειρείς να αποφύγεις τις δυσκολίες και τα προβλήματα με πλάγια μέσα, χωρίς να δίνεις πραγματικές λύσεις, χωρίς να δημιουργείς αποδεκτά αποτελέσματα, τότε λειτουργείς με κουτοπονηριά. Το Πνεύμα όμως δεν μπορείς να το εξαπατήσεις έτσι εύκολα και ο ‘Αετός’ καραδοκεί όπως και ο εντεταλμένος του ο Θάνατος.

Αντίθετα, αν δράσεις υπεύθυνα, δηλ. αναλάβεις την Ευθύνη των πράξεων σου, τότε διαπιστώνεις ότι σου παρέχονται πολλές εξυπηρετήσεις. «Τυχαία» περιστατικά, «συμπτώσεις», μαθήματα, συμβολικά γεγονότα, εσωτερική ενίσχυση και άλλα πολλά, που διευκολύνουν την Θέληση στο να ενεργοποιηθεί και να παράγει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Αρχίζουν να ανοίγουν διάφορες «πόρτες» μέσα κι έξω, γιατί εισέρχεσαι πλέον στο ρεύμα της εξέλιξης και οι Δυνάμεις του Πνεύματος τίθενται στην διάθεσή σου.

Η ειλικρινής απόφαση και η κάθε μικρή πράξη προς την υλοποίηση της είναι το ήμισυ του παντός. Από εκεί και πέρα διαπιστώνεις ότι αυξάνουν οι εσωτερικές δυνατότητές, η αποφασιστικότητά σου και επίσης ότι δέχεσαι αρκετή υποστήριξη από το περιβάλλον σου. Όχι μόνο από ανθρώπους, αλλά ορισμένα γεγονότα διευθετούνται με τέτοιο τρόπο ώστε να σε βοηθούν. Συμβαίνει συχνά, μετά από μια σοβαρή και σταθερή απόφασή και αλλαγή τρόπου δράσης, σκέψεων, συναισθημάτων και λέξεων που χρησιμοποιείς, να δημιουργηθούν τέτοιες καταστάσεις στην ζωή σου, οι οποίες να σου προσφέρουν ευκαιρίες για κάποια συγκεκριμένη εργασία επί του Είναι. Ξαφνικά ο παρατηρητής δημιουργεί το παρατηρούμενο και τον κόσμο γύρω από αυτό.

Ας πούμε ένα υποθετικό παράδειγμα. Έστω ότι αποφασίζεις, μετά από πιέσεις και κάμποσο πόνο που δέχτηκες στην ζωή, αποτέλεσμα των δυσκολιών που προκάλεσες, να απαλλαγείς από την κακοβουλία. Συνειδητοποιείς ότι εσύ, ο ίδιος έχεις δυσκολέψει την ζωή σου, με το να διαβάλεις τον έναν στον άλλο και τούμπαλιν και δεν ευθύνονται οι γύρω σου, που και μόνο με την υποψία, ό,τι κυκλοφορείς κάπου εκεί κοντά, εξαφανίζονται με ταχύτητα αστραπής.

Θέλεις ειλικρινά να αλλάξεις, να πάψεις να λες ό,τι άσχημο πέφτει στην αντίληψη σου διανθίζοντας το μάλιστα με μπόλικη φαντασία και αναμεταδίδοντας το εκεί που δεν πρέπει. Ναι το αποφάσισες διαφορετικά θα μείνεις απόλυτα μόνος και επιπλέον ξέρεις ό,τι αυτό σου το ελάττωμα κάνει κακό, πολύ κακό. Όπως τότε που λέγοντας στον Νίκο που είδες την γυναίκα του, έκαναν έναν άγριο καυγά, φτάνοντας στα πρόθυρα του διαζυγίου, μέχρι να διαπιστώσουν πως ήταν απλά μια παρεξήγηση που εσύ Σκόπιμα προκάλεσες.

Αποφάσισες λοιπόν να γίνεις χρήσιμος άνθρωπος για το Είναι, μα και για τους συνανθρώπους σου. Μετά από λίγο καιρό, βλέπεις το πως ανοίγουν οι νοητικοί σου ορίζοντες, αλλάζοντας τον τρόπο που σκέφτεσαι και δρας μέσα σου, χωρίς καν να κοπιάσεις, μόνο και μόνο επειδή αποφάσισες να κάνεις κάτι επί καλό.

Βλέπεις τότε Ολοφάνερα τις συνέπειες της κακοβουλίας. Δημιουργούνται καταστάσεις με έναν ανεξήγητο τρόπο. Αρχίζεις να συναντάς ανθρώπους που χρειάζονται αυτό που έχεις να πεις και να κάνεις εσύ. Είναι ευκαιρίες για να πεις το καλό, για να δράσεις κάνοντας όσο περισσότερο καλό γίνεται.

Διακρίνεις πολλές ευκαιρίες, που από πάντοτε υπήρχαν, αλλά η κακοβουλία σου, σ’ έκανε να στρέφεις το βλέμμα σου στην ικανοποίηση του εγώ σου, αδιαφορώντας για το κακό που προκαλούσες. Βλέπεις τώρα πολλές νέες ευκαιρίες για να δράσεις επί καλό, που λες και τις προκάλεσε η απόφασή σου για αλλαγή με έναν «μαγικό» τρόπο. Η απόφασή σου άλλαξε το περιβάλλον σου. Είναι σαν θαύμα, σαν μια μαγική κατάσταση, ζήτησες εκπαιδευτικές συνθήκες για να αποβάλλεις την κακοβουλία και αυτές σου δόθηκαν. Δεν μένει παρά να τις αξιοποιήσεις στο έπακρο, να τις κάνεις εφαλτήριο για την καλυτέρευση σου.

Μερικές φορές η απόφασή σου για αλλαγή επί καλό, δεν είναι απολύτως συνειδητή, συνήθως δεν είναι. Έχεις κουραστεί από κάποιες αδυναμίες σου και Θέλεις, με έναν υποσυνείδητο τρόπο, να τις αποβάλλεις. Έχουν ωριμάσει οι συνθήκες μέσα σου, χωρίς να το έχεις συνειδητά καταλάβει. Τότε διάφορα γεγονότα, ευκαιρίες θα ‘λεγα, εμφανίζονται στην ζωή σου όπως και στην περίπτωση των συνειδητών αποφάσεων. Εσύ όμως δεν γνωρίζεις την σημασία τους, απλά σου συμβαίνουν. Ακολουθώντας την αντίστροφη οδό, από την φύση των γεγονότων μπορείς να συνειδητοποιήσεις την ενδόμυχη απόφαση που έχει ήδη παρθεί και την εργασία που αυτή επιβάλλει να πραγματοποιήσεις.

Η ερμηνεία των γεγονότων δηλ. η Παρατήρηση του Ολοφάνερου, φέρνει την απόφασή από το υποσυνείδητο στο συνειδητό. Το περιβάλλον είναι στην ουσία ένας δάσκαλος. Αν σύμφωνα με το προηγούμενο παράδειγμα διαπιστώσεις, ότι αρχίζεις να περιστοιχίζεσαι από ανθρώπους που έχουν ανάγκη να αναμεταδώσεις μια σημαντική επικοινωνία και αναρωτηθείς, τι σημαίνουν αυτές οι συγκυρίες, εύκολα αντιλαμβάνεσαι ότι είναι η εξωτερική έκφραση μιας ενδόμυχης επιθυμίας. Να απαλλαγείς από την κακοβουλία σου.

Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν πόσο αστείο ακούγεται να κλαψουρίζεις πως είσαι άνεργος, χρωστάς και σου φταίει το ένα ή το άλλο, αλλά όχι το εγώ σου που το χεις αφήσει ανεξέλικτο και δεν αναλαμβάνεις την Ευθύνη της ζωής σου. Εμείς πάντως εδώ γελάμε μαζί σου, ειδικά όταν κατεβαίνεις στις πλατείες ψευδώς διαμαρτυρόμενος αντί να αναλάβεις δράση, χωρίς εγωισμό, γιατί δουλειές υπάρχουν, αλλά δεν μπορείς να τις δεις, σε τυφλώνει το εγώ σου που βολεύεται και αυτοϊκανοποιείται να διαμαρτύρεται. Μένεις λοιπόν δεμένος στο λιμάνι να σαπίζεις, ενώ έχεις τις ικανότητες και τις δυνατότητες για ταξίδια στα πέλαγα.

Θα σου προσφέρω λοιπόν μια πολύτιμη πληροφορία. Υπάρχουν χιλιάδες επιχειρήσεις παγκόσμια που αναζητούν μόνιμα ικανούς πωλητές, γιατί γνωρίζουν πως οι ικανοί και αποτελεσματικοί πωλητές είναι οι μόνοι που τροφοδοτούν την επιχείρηση με χρήματα και πελάτες, συντηρώντας την μα και όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους σε αυτήν. Λέγοντας πωλητές, δεν νοούνται αυτοί που ξεσκονίζουν τις ηλεκτρικές συσκευές στα πολυκαταστήματα και τους ψάχνεις με τα κιάλια για να σε εξυπηρετήσουν, μα όποιοι δημιουργούν ανοδικές στατιστικές άμεσων πωλήσεων. Αυτό όμως απαιτεί δουλειά με τον εαυτό όπως αυτή που περιγράφεται σε αυτό το άρθρο, γιατί ο ικανός πωλητής έχει πολλά μα πάρα πολλά εμπόδια και δυσκολίες να επιλύσει σε ελάχιστο χρόνο και πάμπολλες φορές στην διάρκεια μιας ημέρας, γι αυτό και είναι ανάρπαστος και καλοπληρωμένος.

Κάνε αυτή την απλή άσκηση αντιμετώπισης δυσκολιών

> Γράψε σε ένα χαρτί ένα πρόβλημα ή μια δυσκολία που αντιμετωπίζεις.

> Γράψε με ποιόν τρόπο αυτό το πρόβλημα μπορεί να λυθεί.

> Γράψε γιατί δεν το έχεις ήδη κάνει.

> Γράψε τι συναισθήματα νοιώθεις στην σκέψη του, να κάνεις αυτό που χρειάζεται για να λυθεί το πρόβλημα.

> Σκέψου τώρα πως το πρόβλημα είναι ήδη λυμένο κι εσύ βιώνεις ήδη τα αποτελέσματα, πως νοιώθεις; τι συναισθήματα αισθάνεσαι;  Γράψε τα.

> Γράψε βήμα βήμα τι χρειάζεται να κάνεις, ανάλογα με τον βαθμό δυσκολίας. Ξεκίνα γράφοντας τα εύκολα βήματα.

> Πήγαινε και ΚΑΝΕ, ΤΩΡΑ, το πρώτο πιο εύκολο από αυτά που έγραψες, χωρίς σκέψη και χωρίς συναίσθημα. (ψάχνοντας για δουλειά μπορεί να είναι το να αγοράσεις μια εφημερίδα αγγελιών ή να ξυριστείς ή να σταματήσεις να ξενυχτάς ή να πάψεις να πηγαίνεις στις διαδηλώσεις … )

> Συνέχισε με τα δυσκολότερα, βήμα βήμα, πάντα χωρίς σκέψη και χωρίς συναίσθημα.

> Γράψε γιατί δεν μπορείς να  νοιώσεις ευχαρίστηση ή χαρά προσπερνώντας μια δυσκολία στην ζωή σου.

> Ξεκίνα να το κάνεις.

> Συνέχισε με δυσκολότερα προβλήματα και γίνε ο ειδικός στην επίλυση τους, ευχαριστώντας για την βοήθεια που σου έρχεται, με το να είσαι χαρούμενος με αυτά που έχεις ήδη.

Το Πνεύμα δεν κοιτάει αυτό που νομίζεις ότι θέλεις, αλλά αυτό που η Θέληση ξέρει ότι χρειάζεσαι στο μονοπάτι της αναζήτησης ή έστω πιο απλά στο μονοπάτι της ζωής σου και αυτό το μονοπάτι για να το περπατήσεις χρειάζεσαι καρδιά με λογική. Το Πνεύμα δεν απαντάει στις επιθυμίες του μυαλού σου, αλλά στις βαθύτερες επιθυμίες της καρδιάς σου, αν έχεις κι αν δεν έχεις ολότελα αποκοπεί απ αυτήν.

Αυτά που στην ζωή φαίνονται ως ευχάριστες συμπτώσεις, ή ανεπιθύμητες δυσκολίες, είναι στην πραγματικότητα το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που εσύ ο ίδιος στο επίπεδο του Είναι, Θέλησες, χωρίς συχνά να το γνωρίζεις συνειδητά και όχι δεν είσαι αβοήθητος, αρκεί να πάρεις την απόφαση να ξεκινήσεις με Επίγνωση, να κάνεις τις δυσκολίες και τα εμπόδια εφαλτήρια αντί για τροχοπέδη.