Το δέρμα της ήταν σαν το φως του φεγγαριού και στα μάτια της καθρεφτίζονταν όλη η καλοσύνη του κόσμου. Οι άνθρωποι της άφηναν λουλούδια, ενώ η ίδια δεν καταλάβαινε γιατί…
Η Αφροδίτη όμως θύμωσε και έστειλε τον γιο της, τον Έρωτα, να την κάνει να ερωτευτεί κάποιον ασήμαντο φτωχό και άσχημο!
Αλλά ο Έρωτας την είδε και την ερωτεύτηκε ο ίδιος. Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μιας θνητής που τόλμησε ν’ αγαπήσει έναν θεό!
Τα χρόνια περνούσαν και ενώ οι αδερφές της βρήκαν συζύγους, η όμορφη Ψυχή παρέμενε μόνη. Οι γονείς της ανήσυχοι ζήτησαν βοήθεια από τους Δελφούς κι εκεί ο Απόλλωνας έδωσε τον ακόλουθο χρησμό: «Η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού.
Ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί».
Ο Έρωτας την πήρε σε ένα κρυφό, μαγικό παλάτι όπου την επισκεπτόταν μόνο σκοτεινές νύχτες, ζητώντας της να μην προσπαθήσει ποτέ να τον δει.
Στο παλάτι την περιποιούνταν με τον καλύτερο τρόπο αόρατοι υπηρέτες και τις νύχτες ένας άγνωστος άντρας που της φερόταν με τρυφερότητα την επισκεπτόταν στο κρεβάτι και έσμιγε μαζί της.
Η Ψυχή είχε πλέον καταλάβει ότι μάλλον δεν επρόκειτο για τέρας και ζούσε ευτυχισμένη στο παλάτι ερωτευμένη με το σύζυγό της.
Όμως οι ζηλιάρες αδελφές της Ψυχής όταν την επισκέφτηκαν και είδαν τον πλούτο μέσα στον οποίο ζει η αδερφή τους, υπονόμευσαν την ευτυχία της και την έπεισαν ότι ο σύζυγός της ήταν ένα τέρας.
Μια νύχτα λοιπόν η Ψυχή άναψε ένα λυχνάρι και έγειρε πάνω στο σύζυγό της να δει το πρόσωπό του.
Με μεγάλη έκπληξη αντίκρυσε τον πανέμορφο θεό Έρωτα. Η Ψυχή τα έχασε και μια σταγόνα καυτό λάδι έπεσε πάνω.
Ο Έρωτας έφυγε πληγωμένος, η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και η Ψυχή περιπλανήθηκε στη γη και πέρασε σκληρές δοκιμασίες που της επέβαλε η θεά Αφροδίτη.
Της έβαλε 4 αδύνατες δουλειές: να ξεχωρίσει σπόρους, να φέρει χρυσό μαλλί, να γεμίσει νερό από ποτάμι, να φέρει ομορφιά από τον Κάτω Κόσμο.
Με βοηθούς την Ανησυχία και τη Λύπη, ώστε να αποδείξει την αξία της η Ψυχή ξεδιάλεξε τους σπόρους των δημητριακών.
Σ’ αυτό τη βοήθησαν τα μυρμήγκια και τα κατάφερε περίφημα!
Η δεύτερη δοκιμασία ήταν πιο δύσκολη.
Έπρεπε να μαζέψει μαλλί από άγρια χρυσόμαλλα πρόβατα. Αυτή τη φορά, ένα καλάμι που φύτρωνε στην όχθη του ποταμού, βοήθησε το απελπισμένο κορίτσι.
Τη συμβούλεψε να αποφύγει τα πρόβατα στη διάρκεια των καυτών ωρών της ημέρας, να μην τα σκοτώσει και βάψει τα χέρια της με αίμα, αλλά αργότερα, όταν αυτά θα ξεκουράζονταν στη σκιά, να μαζέψει το μαλλί που θα είχε κολλήσει στα κλαδιά των δέντρων και στο φράχτη δίπλα τους.
Αυτό έκανε η Ψυχή και τα κατάφερε και πάλι.
Στην Τρίτη δοκιμασία η Αφροδίτη της ζήτησε ν’ ανέβει στη κορυφή ενός βουνού και να γεμίσει ένα κρυστάλλινο αγγείο με μαύρο νερό από την πηγή του ποταμού του Κάτω Κόσμου, τη Στύγα.
Αυτή η δοκιμασία ήταν αδιανόητη, δίπλα στον ποταμό υπήρχαν δύο Δράκοι που δεν επέτρεπαν να πλησιάσει κανείς.
Το αντιλήφθηκε αυτό ο Έρωτας και ζήτησε από τον αετό του Δία ο οποίος ήταν φίλος του να τη βοηθήσει και να γεμίσει εκείνος το δοχείο με νερό
και πράγματι έτσι έγινε.
Στην τελευταία δοκιμασία η Αφροδίτη της ζήτησε να κατέβει στον Άδη, να πάρει από την Περσεφόνη το ελιξίριο της νεότητας με την προϋπόθεση να μην ανοίξει το δοχείο.
Η Ψυχή ακολούθησε τις οδηγίες και η Περσεφόνη στον Άδη την καλοδέχτηκε…Η θεά γέμισε το κουτί με το βάλσαμο και η Ψυχή επέστρεψε ασφαλής από το βασίλειο των νεκρών.
Όμως η περιέργεια την νίκησε και άνοιξε το δοχείο για να δει το ελιξίριο της νεότητας.
Ευθύς έπεσε σε βαθύ ύπνο. Το κουτί από τον Άδη περιείχε «ύπνο» αντί για ομορφιά.
Όταν ο Έρωτας έμαθε τα νέα έτρεξε και την ξύπνησε! Πήγε στον Όλυμπο και ικέτευσε τον Δία να εγκρίνει τον γάμο τους.
Ο Δίας, συγκινημένος από την αγάπη του θεού του Έρωτα, χάρισε στην Ψυχή την αθανασία και τους επέτρεψε να ενωθούν για πάντα μαζί!
Έδωσε εντολή στον Ερμή να φέρει την κοπέλα στον Όλυμπο, όπου ο γάμος γιορτάστηκε με χαρά. Ο Έρωτας και η Ψυχή παρέμειναν σύζυγοι και απέκτησαν μία κόρη, την Ηδονή!
Ο μύθος της Ψυχής είναι από τους πιο ρομαντικούς-τρυφερούς.
Μιλάει για εμάς: ότι ακόμα κι αν πέφτουμε, αν αγαπάμε αληθινά και δεν τα παρατάμε, στο τέλος βρίσκουμε το φως μας.
ΠΗΓΗ: ‘’Μεταμορφώσεις’’ Λεύκιος Απουλήιος 2ος αι. μ.Χ.
Η Αφροδίτη όμως θύμωσε και έστειλε τον γιο της, τον Έρωτα, να την κάνει να ερωτευτεί κάποιον ασήμαντο φτωχό και άσχημο!
Αλλά ο Έρωτας την είδε και την ερωτεύτηκε ο ίδιος. Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μιας θνητής που τόλμησε ν’ αγαπήσει έναν θεό!
Τα χρόνια περνούσαν και ενώ οι αδερφές της βρήκαν συζύγους, η όμορφη Ψυχή παρέμενε μόνη. Οι γονείς της ανήσυχοι ζήτησαν βοήθεια από τους Δελφούς κι εκεί ο Απόλλωνας έδωσε τον ακόλουθο χρησμό: «Η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού.
Ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί».
Ο Έρωτας την πήρε σε ένα κρυφό, μαγικό παλάτι όπου την επισκεπτόταν μόνο σκοτεινές νύχτες, ζητώντας της να μην προσπαθήσει ποτέ να τον δει.
Στο παλάτι την περιποιούνταν με τον καλύτερο τρόπο αόρατοι υπηρέτες και τις νύχτες ένας άγνωστος άντρας που της φερόταν με τρυφερότητα την επισκεπτόταν στο κρεβάτι και έσμιγε μαζί της.
Η Ψυχή είχε πλέον καταλάβει ότι μάλλον δεν επρόκειτο για τέρας και ζούσε ευτυχισμένη στο παλάτι ερωτευμένη με το σύζυγό της.
Όμως οι ζηλιάρες αδελφές της Ψυχής όταν την επισκέφτηκαν και είδαν τον πλούτο μέσα στον οποίο ζει η αδερφή τους, υπονόμευσαν την ευτυχία της και την έπεισαν ότι ο σύζυγός της ήταν ένα τέρας.
Μια νύχτα λοιπόν η Ψυχή άναψε ένα λυχνάρι και έγειρε πάνω στο σύζυγό της να δει το πρόσωπό του.
Με μεγάλη έκπληξη αντίκρυσε τον πανέμορφο θεό Έρωτα. Η Ψυχή τα έχασε και μια σταγόνα καυτό λάδι έπεσε πάνω.
Ο Έρωτας έφυγε πληγωμένος, η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και η Ψυχή περιπλανήθηκε στη γη και πέρασε σκληρές δοκιμασίες που της επέβαλε η θεά Αφροδίτη.
Της έβαλε 4 αδύνατες δουλειές: να ξεχωρίσει σπόρους, να φέρει χρυσό μαλλί, να γεμίσει νερό από ποτάμι, να φέρει ομορφιά από τον Κάτω Κόσμο.
Με βοηθούς την Ανησυχία και τη Λύπη, ώστε να αποδείξει την αξία της η Ψυχή ξεδιάλεξε τους σπόρους των δημητριακών.
Σ’ αυτό τη βοήθησαν τα μυρμήγκια και τα κατάφερε περίφημα!
Η δεύτερη δοκιμασία ήταν πιο δύσκολη.
Έπρεπε να μαζέψει μαλλί από άγρια χρυσόμαλλα πρόβατα. Αυτή τη φορά, ένα καλάμι που φύτρωνε στην όχθη του ποταμού, βοήθησε το απελπισμένο κορίτσι.
Τη συμβούλεψε να αποφύγει τα πρόβατα στη διάρκεια των καυτών ωρών της ημέρας, να μην τα σκοτώσει και βάψει τα χέρια της με αίμα, αλλά αργότερα, όταν αυτά θα ξεκουράζονταν στη σκιά, να μαζέψει το μαλλί που θα είχε κολλήσει στα κλαδιά των δέντρων και στο φράχτη δίπλα τους.
Αυτό έκανε η Ψυχή και τα κατάφερε και πάλι.
Στην Τρίτη δοκιμασία η Αφροδίτη της ζήτησε ν’ ανέβει στη κορυφή ενός βουνού και να γεμίσει ένα κρυστάλλινο αγγείο με μαύρο νερό από την πηγή του ποταμού του Κάτω Κόσμου, τη Στύγα.
Αυτή η δοκιμασία ήταν αδιανόητη, δίπλα στον ποταμό υπήρχαν δύο Δράκοι που δεν επέτρεπαν να πλησιάσει κανείς.
Το αντιλήφθηκε αυτό ο Έρωτας και ζήτησε από τον αετό του Δία ο οποίος ήταν φίλος του να τη βοηθήσει και να γεμίσει εκείνος το δοχείο με νερό
και πράγματι έτσι έγινε.
Στην τελευταία δοκιμασία η Αφροδίτη της ζήτησε να κατέβει στον Άδη, να πάρει από την Περσεφόνη το ελιξίριο της νεότητας με την προϋπόθεση να μην ανοίξει το δοχείο.
Η Ψυχή ακολούθησε τις οδηγίες και η Περσεφόνη στον Άδη την καλοδέχτηκε…Η θεά γέμισε το κουτί με το βάλσαμο και η Ψυχή επέστρεψε ασφαλής από το βασίλειο των νεκρών.
Όμως η περιέργεια την νίκησε και άνοιξε το δοχείο για να δει το ελιξίριο της νεότητας.
Ευθύς έπεσε σε βαθύ ύπνο. Το κουτί από τον Άδη περιείχε «ύπνο» αντί για ομορφιά.
Όταν ο Έρωτας έμαθε τα νέα έτρεξε και την ξύπνησε! Πήγε στον Όλυμπο και ικέτευσε τον Δία να εγκρίνει τον γάμο τους.
Ο Δίας, συγκινημένος από την αγάπη του θεού του Έρωτα, χάρισε στην Ψυχή την αθανασία και τους επέτρεψε να ενωθούν για πάντα μαζί!
Έδωσε εντολή στον Ερμή να φέρει την κοπέλα στον Όλυμπο, όπου ο γάμος γιορτάστηκε με χαρά. Ο Έρωτας και η Ψυχή παρέμειναν σύζυγοι και απέκτησαν μία κόρη, την Ηδονή!
Ο μύθος της Ψυχής είναι από τους πιο ρομαντικούς-τρυφερούς.
Μιλάει για εμάς: ότι ακόμα κι αν πέφτουμε, αν αγαπάμε αληθινά και δεν τα παρατάμε, στο τέλος βρίσκουμε το φως μας.
ΠΗΓΗ: ‘’Μεταμορφώσεις’’ Λεύκιος Απουλήιος 2ος αι. μ.Χ.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου